Castelli, Bartolomeo Frédéric Glorieux structuration XM/TEI, établissement vedettes et renvois DGBDM, BIU Santé - pôle Médecine, Département d’Histoire de la santé Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 (CC BY-NC-SA 4.0) https://archive.org/details/b30415299/ [Fait] Conversion docx > TEI brut [Fait] Vérification de la coupure des articles au saut de page et saut de colonne [Fait] Découpage des articles [Fait] Découpage de la vedette [Fait] Les vedettes ne contiennent que des lettres [Fait] Structure XML validée (entryFree, orth, lb, cb…) [Fait] Numéros de page vérifiés [Fait] Schéma et validation Identification unique de 100% des articles, entry/@xml:id A. α inter hteraS Omnium primam esse, pueris notissimum. In Sacro N. Testamenti COdlee attribui Deo Salvatori noltro, omnibus Christianis perspectum est & esse debet. Quam significationem Raymundus Lullius transtulit etiam in suam Practicam, applicando ad instrumentum metuorativum, uti patet ex Theatr. Chym. Vol. IV.p. 137. VOcatur haec litera Graecia Alpha, cui opponitur Omega. Utraque litera exponitur mystice t illa de principio vitae restitutae longae loco perpetuae; haec de vitae fine, a Gerh. DorneO in Phtlofophta Chymica Theatr.atym. FbI.Lp.469. A. & Ab etiam in principio nominum Medicorum occurrens negationem aliquam importare docuit Zacchias Quaesi.Medico-Legal. ltb.IXit.t. quaesi. Io.n.Irt. quemadmodum & Graecum a particulam στορητικὴν, h.e. privativam,vel negativam esse ex Grammaticis constat,& multa in hoc Lexico seqq, nomina latis superque confirmabunt. Aabam, vocatur a Chymicis quibusdam Plumbum. Rulandus in Lexitc. Chymic. Ababtiston, ἀβάπτιστον, scil. Trepanum ( usitatius, quam Abapsista, silbintelligendo Terebella) vide infra Terebella. Abaisir, i. e. Spodium. Mtiller in Lex. M. Abalienatus, idem quod corruptus. Usurpatur de parte totaliter destructa, & sui remotionem postulante apud Scribon.Larg. ex recensione Joh.Rbodii compos.vel «.227. Dicitur & de sensilurn internorum & externorum corruptione, a. 180. Quemadmodum & alienari simpliciter sumitur pro corrumpi, apud Cels. l.5.cap.t6d.yae.I6. l.8.c.Io.Scribon.n.2o. Vid. Rhodii Lexicon Scribonianum. Abarnahas, terminus Spagyricus,praefertim in negotio transmutationis metallorum, denotans Lunam plenam Magnesia, vel ipsam Magnesiam 8i vocatur Abamahas perfectum : item Ovum russum ; in Seniods iZadith filii Hamullis Chymia, Theatr. Chym.lVol.V.p.zoy.seq. & aety. Abartamen, id est, Plumbum. Ruland. in Lex. Abarticulatio, ἀπάρθρωσις, idem, quod Dearticulatio, Gr. διάρθρωσις, id est, ea naturalis Ollium articulatio, Gr. αλάρθρωσις, id est, ea naturalis Ollium per articulationem conjunctio, quae evidentem motum habet, ad differentiam Cdarticulationis, Gr. συνάρθρωσις dictae, qua indicatur ea ossium naturalis commissio, quae exiguum obscurumque, aliquando nullum motum prae se fert, ex Gal. com. 2. in Hipp, de artic. t. 8. Jungatur Foës, in Oecon. Hippocr, p. 69. Abas, idem, quod Tinea, Arab. Saphatum, testimonio P. Sorbait Meetic. Pract. Tract. 6. c. I4. iiiprincip. p.757. quamvis autOritatem omiserit. Abbreviatio, Gr. βράχυνσις, vel βραχυσμὸς, quid communiter significet, ex aliis Lexicis quoque conitar. HujtIsurodi ahbreviationes in Scriptura Medicis efie uti atissimas, patet ex eorum scriptis, praesertim e formulis remediorum. Dicitur & Abbreviatura. Legatur de his Joti, Theod. Schenk. de praeserib. medic.formul. p.m.Sa. Ali s abbreviauo quoque uiurpatur Spagyrice ds processu quodam breviori, v.g. Philosophia Adrop a Guidone a Monte in Descriptione illius. Theatr. Chym. Vol. VI. pag.eyy. 5 5 8. Jung.Libav. in Apoc. Hermet.paruposter. T.II.oper.p.34 8. Abditus, pro inditus, vel absconditus accipitur apud Scribon. Larg. n. I32. abditum vesica, pro vesicae incluium. Celsus Medicin. l. 1. in praefat.p. m.a. abditas vocat caussas minus evidentes & morbos continentes, in quibus requiritur, ex quibus nostra corpora sint, quid secundam, quid advertam valetudinem faciat, quarum tamen notitiam nec semper possibilem, nec etiam necet», sariam esse e Th. Sydenbam demonstravit Theod. Janson ab AltIIeloveen in Invent. Novanstq. p. pp. I0o_ Abdomen, ab abdendo, communiter idem est, quod imus venter. Graece γαστὴρ, praesertim Aristoteli I.I. Hist. an. c. I3. vocatur, qui superius quidem cartilagine ensiformi, ad latera costis spuriis, interius fepto transverso, inferius autem ossibus pubis circumscribitur, ac dividitur in partem supremam, quam in specie 'ἐπιγάστριον. Epigastrium, nominant, cujus latera sub costis spuriis & cartilagineis Hypochondria dicuntur; in partem mediam, quae est regio umbilicalis, τὰ περὶ τὸν ὀμφαλὸν, Hipp. 2. upb.3 5. cujus latera Hia appellantur t & in partem infirmam seu Hypogastrium, rrrtosiseacr, Hippocr. ήτρος d.l. cujus latera Inguinae Graece οῦουβῶ,ες, vocantur; Ejus vero pars pilola, ἀι ὑ,τὸρ τὰ ἀιδοια τριχώσεις, Pubes nominatur. Damnavit vocabulum Abdomen Casp. Bauhinus in Theatr. Amat. Ub.I.c.I. sed absque addita ratione, more videlicet judicis, haud dubie respiciens ad loca Plinii Lib. 2. hist. nat. C37. & lib. 8. c. 5 I. ubi vocati, hoc lcrophis & suibus adjudicavit. Consentit Spigel. I. i. de II. C.E.c. 3. Verum nihilominus defendi posse autoritate Celsi s.4.c.I.fin. re.cte judicavit JolI.Ant.van der Linden, Medic. Physiolog.l. 2. c. 4. orr’.l.§.I.p.38. quem ibidem de hoc vocabulo prolixius disserentem legere, si libet, licet. Strictius quoque aliquando Abdomen sumi posse, vel pro parte anteriori imi ventris, vel pro communibus & propriis membrorum ad stabulum nutritionis & officinam procreationis spectantium integumentis, vel pro hypogastrio & sumine, nolumus praefracte impugnare. Abductio, ἄπαγμα vel ἀπόκλασμα, idem, quod Abruptio, est fracturae spectes, quae prope articulum per totam ossium craffttudii em fit, ita ut a sese plurimum distent. Quales fracturae a recentioiibus κανληδὸν caulatim factae fracturae nuncupantur, teste Gal. com. 3. in Hipp- de iis, quae in medic. sinnt t - 3I. Jungatur Foës. Oec. pag. 67. Abducere etiam pro bibere surntum legitur apud Scribon n. 122. nctante Rhodio in Lex. Scribon. Alias Musculi Abductores vel Abducentes vocantur in Anatomicis, qui a cotpore vel parte vicina membrum vel pariem semovent, v. g. Abductores manuum, digitorum, pedum &c. vide Barthol. & alios. His opponuntur Adductores vel Adducentes, qui admovent. Abebæos, ἀβέβαιος, Lat. infirmus, debilis, inconstans dicitur apud Hippocr, de signis i.aph. yj. adde Dieterich. Iatrei Hippocr, n. I. Abesamum est Lutum Rotae. Ruland. & Guilielm. lohnson in Lex. Chym. Abestus, idem, quod Asbestus, de quo inferius. Videtu^Lectio mendofa. Ruland. d.loc. Dicitur &Albeflen, ibid , Abesum, id est, Calx viva. Rul. & lobns. in Lex. Chym. Abevacuatio, ἀποκένωσις, h. e. partialis evacuatio. Vide Cenosis. Abicum, ioern qitod Coopertorium .Peal.& lohns.d.l. Abit vel Aboit, id est, Crntffa. Rul. Ablactatio, ἀπογαλακτισμὸς, Vocatur, Cum foetus a lacte materno depellitur, legitur apud Hipp, de dentitione , ed. Lind. II II. vid. Foës. p. 7 2. Ablatio, ἀφαίρεσις, triplicem in Medicina habet significationem : prima est HippocratiS, quando in lib. deflaub. III. 13. definivit per additionem & ablationem; additionem eorum, quae deficiunt; ablationem horum, quae excedunt, & haec omnes evacuationum & rernotionum fpecles complectitur. In specie tamen usurpavit de subtractione victus, I. aph. 19. de sanguinis e venis remotione, 7. aph. 53. Coac. t. 36o. Jungatur Foës. d.l.p. 110. Dieter. Iatrei n. 133. Altera est Galeni i. de morbor. temp. c. 6. ubi significat tempus remissionis polt paroxyimum, sive ad integritatem veniat, sive non. Vocatur & Intervallum. Vide Dialeimma. Tertia est Chymica, denotatque abstractionem per partem superiorern, variis.que modis perficitur. In siccis, quae lenius adhaerent, detersio fieri potest per pedem leporinum, vel similia : quaedam penna, cultellis auferimus: quaedam detergirnus adstricto panno, vel scopis, iisque letaceis, ferreis, ligreis, &c. Rul. & lohnson. in Lex. Est & significatio ἀφαιρέοεως peculiaris apud Hippocr. de dec. orn. V. 22. & rapinam notat, sed est extra pomoeria artis Medicae. Abluentia vocantur medicamenta, quae &Abstergentia, suTrrerru ysse tlrirsItbenu dicuntur, quae succum mordicationem tactentem, praesertim in intestinis, leniendo secum educunt, & mordicationis fiunt medela, Galen. I. 2. de Simpl.fac. c. I 2. Haec adstxingentibus Opponuntur, l. r.d.t. c. 37. Abstergentia vel Detergentia duum alias sunt generum t Alia detergunt sordes, quae saltem sunt in silperficie, & haec proprie Abluentia dicuntur ; alia, quae etiam sordes in materia impactas detergunt, quae rectius Detergentia vocantur, FallOp. de Med. purgosisnpl. c. Io. Tom. I. Oper.p. 55. Ablutio, ἀπόνιψις, κατακλυσμὸς, aha est exter- na, quae fit in balneis, sive totius corporis, sive certorum saltem membrorum t alia interna, ad quam Veteres magnam copiam seri lactis propinare soliti sunt, cujus meminit Gal. de sal. diaet. t. I8. alia est Chymica, quae est exaltatio crebris infusionibus res immundas abluens & ad puritatem reducens. Estque vel Imbibitio, vel Cohobatio, Rul. & Iohns. in Lex. ln negotio transmutationis metallorum quae & qualis dicatur Ablutio r legatur in Operibus Mineralibus Joh. Isaaci c. 26. Th. Chym. Vol. III. p. 43 5. quamvis adeo obfcure, ut vix queas intelligere, quid velit. Paulo aliter in Rosario abbreviato , ibid. p. 654. Abluere est inhumare, destillare & calcinare. Jungatur & David. Lagnaei Harmonia Chymica Vol. IV. p. yaosiseqq. & 764. Pertinet quoque huc Ablutio Latonis aenigmatica, & fit per Lac Virginis, h. e. per Mercurium Philesophortrm resiulutum, seu reductum, qui & AZoth dicitur & Aqua permanens. Libav. Synt. Arcam Chym. l. 7. c. 8. Abnelecten, id est. Alumen, Di citur &Asfor. Rul. in Lex. Chym. Aboit, vide Abit, i. e. Cerussa. Dicitur &Alkaras. V. Idem. Abolitio pulsus, ἀσφυξία vide Asphyxia. Pulsus. Abollam sigtIisiCat vestimenti genus, quod AEschylum invenisse scribit TheodoIe Jansson ab AluIeloveen in Rer. inveniar. Onomastico p. I. Abomasum, BartlI. Abomasus, ἤνυστρον, vide Enystron. Abominatio, ἀποσιτία, idem significat, quod Fastidium ciborum, & differt ab Inappetentia : illud vocabulum usurpavit P. Μ. de Caldera Tam. II. Oper. p, IO5. D. Jung. Job. Anglicus Ros. Angl. p. m. 328. Abortus, Aborsus, indiscriminatirn accipiuntur, quamvis ex NOnniio Marcello differentiam aliquam ponat Dieterich. in Iatr. n. 202. Aborsum dicens foetus corruptelam, quae fit in primis mensibus t Abortum vero, quae prope tempus. Casp. Earthius Advers. I.38.C.15. vix Latinum esse vocabulum Aborsus judicat. Et cui bono haec λεπτολογία ? Graece dicitur, ἅμβλωσις, ἐκτρωσμὸς, φθορα, ἀποφθορα, Ολάφθορά, ἐκβολὴ, ἐξάμβλωσις. Est veto nihil aliud, quam suetus imperfecti vel immaturi exclusio a caussiS interniSYel externis violentis inducta. Plerafque abortus caussas enumeravit Galen. c. 2. in l. 3. Epidem, t. 8. Medicamenta abortum promoventia Graeois dicuntur άμβλωτικὰ, φθόρια, ἐκίόλικ, ἀκοφθόρια : Αη licitum sit talibus uti medicamentis ad provocandum abortum propter aliquem casum, aut vitae periculum, prolixe ventilavit Casp. Reies Camp, Elys. quast. 51. Jungatur & Dieterich. d. l. Abrabax, vox Magica, quae &Abraxas, dies anni literis numeralibus comprehendens. Libav. in Exam. Plulos. novae Crollimtae Tom. IV. Oper. p.  55. Abracadabra est vox caballistica & magica, quam Serenus loco amuleti commendavit in curanda febre semitertiana, in sua Medicina metrica c. 52. modum vero utendi ulterius declaravit RObert. Keuchenius, in not. adh.l.pag. tyS.seq. Plura etiam de hac voce legantur apud eundem in proleg. p. ep. Verum apage has aniles & diabolicas πρθρεἰας. IstobiS Christianis abominanda haec characterclogica sunto. Satius-enim est, morte crudelissima mori, quam per execranda & vetita remedia sitnitatem acquirere. Igitur chartam & characteres subnecti collo, quicquid inscribatur, cum Chrysostoino & Augustino statuimus, meram esse idololatriam, si Ignorantes fece.int: fortilegium vero, si istud illi concesserint, qui noverunt interdictuiu, nec eo minus fidem superstitionibus adbibent; libet ejusdem cordatam ἐτάκρισι, lectu noiatuque dignissimam p. 65. traditam annectere. Abrasaxas, Basilidis esse dicitur character, qui circulo inscriptus mufcaS abigit, fi credere fas est t unde fortassis Serenus suum Abracadabra deduxit. Libav. defens. Syntagm, contra Schettnem. I. c. 2. in Tom. III. Oper. p. a. Abrasio, ξυσματώδης διάθεσις, est superficiaria quaedam partium membranearum exulceratio, ita ut quaedam secedant ramenta, quemadmodum in specie abrasionis in Intestinis meminit, ejusque noxam exponit Galen. c. 3. de rat. vict. in ac. t. 33. Abrasum, ἀπόσυρμα, vide Aposyrma. Abric, id est, Sulphur. Dicitur &Kibit, Kibut, Rul. & lohns. in Lex. Abruptio, vide Abductio. Abscedentia, sive quae abscesserunt, τὰ ἀφεστεῶτα vocat Hippocr. Omnia, quae, cum corpus secundum naturam sese habeat, vel unita aliis partibus siInt, vel congrua t cum praeter naturam affectum esl, unionem ve! contactum non amplius servant. Ita Hipp. Ossa in ulceribus annuis & chronicis abscedere dixit 6. aphor. 45. Huc pertinent etiam Expansa, de quibus sito loco Gal. c. 2. de iis, quae in medic. t. 25. Abscessio, ἀπόστασις, inter alias significationes hanc quoque recipit, quod denotet continuitatis vel contiguitatis solutionem, quae fieri solet plerumque in crisi imperfecta a materia morbifica ad aliam partem vergente & collecta. Quo pertinent aphorismi 3 I.32.74. scct.4. et 2. prognost.t. 34. 65. Alias vocabulum Abscessio latius quoque acceptum legitur apud eund. Hippocr. & Galenum, quatenus denotat transitum unius febris in aliam, l. I. Epid.s. 2.1.21. velomnis generis evacuationes, morbis acutis siipervenienteS, I. 6, Epid.s 3. t. 39. et l. 1. Epssi 2. t. S. ubi Galen. in Comm. cum additione appellat ἀπόστασιν κατἔκρουν, abscessionem cum effinxu. Plura vide apud Dieterich. Iatr. n. quamvis in eO mihi videatur hallucinatus, dum in Galenum censoria virgula usus est, ideo, quod vocabulo Abscessionis plane inusitatam & Hippocratis menti adversum significitionem attribuerit, c. 4. de R. V. J. A. t. 68. quasi pcrfet - tam crisin apostasiis, metastasis vero imperfectam d. texat notarer, quod tamen ex ipso commentario evinci neqtr. Quin potius mihi videtur Gal. ibidem demonstrare distinctos solutionis modos in morbis acutis contipgentrs, videlicet 1. per evacuationem manifestam, quae est crisis perfecta. 2. per abscessum ad partem ignobiliorem, ceu imperfectam crisin. 3. per metastasin sive traniloutalionem in morbum lentum sive chronicum, minus tamen periculosum, qui iliccessive, causia peccante pec loca convenientia educta', solvitur. Abscessus, ἀπόστημα, praeter illas significationes, quas cum Abscessionis vocabulo communes habet, utplurimum denotat tumorem praeter naturam, cujus materia collecta vel ob caloris vitaliS debilitatem degenerat aut in pus, aut in laniem ; aut certo quodam sale licttlo & membrana indusii vel speciem pultis, ut in Atheromate  : vel mellis, ut in Meliceride : vel sevi, ut in Steatomate , prae sc fert. Hinc distinctio inter Abscessus sine & cum folliculo introducta fuit Interdum etiam in abscessibus repenuntur carbones, testae, amurca, lutum, lapides, & aliae id genus corporum proprietates, qttae omnes toto genere siInt praeter naturam. Hier, Fabr. ab Aquapend, de Operat. Chirurg, p. m. I42. Edit. Patavin. Abscissio, ἀποκοπὴ, quadruplicem habet significationem, I. Exitum morbi, qui citra declinationem terminatur, vel propter aegrotantium imbecillitatem, vel propter caussae morbificae vehementiam & ferociam, quando siipra vires existit, quod lethaiium morborum est proprium. Galen. l. de tot. morb. temp. c. 1. & 5. 11 Significat speciem fracturae ossis, quae & ἀπὸίραυσις vocatur, cum Ossis pars abscinditur & detrahitur; vel resectae alicujus partIS mollioris, nervi videlicet, aut renuis particulae genae, aut praeputii, ex 6. aph. 19. et 7. aph. a9. Vocatur & διακοπὴ Jung. Foës. Oec. p. 74. III. Dicitur Abs.cissio de vocis obscuritate Sc interceptione, apud Dioscor. l. 2. c. I46. unde & Celsus vocem abscissam vel suppressam vocavit. Scrtbon. Larg. n.72. Ioo. Adde Rhod. in Lex. Scrib. Dicitur & vocis amputatio apud Cael. Aurelian. I. 2. de morb. chron. c. ei. IV. Abscissionis vox edam sumitur pro operatione chirurgica, qua pars quaedam corrupta vel alia materia vitiola instrumento secante rescinditur, apud Hildan. in Centuriis Observationum , aliospue Autores. Absconsio, idem, quod Sinus. Graece κόλπος., Latine etiam Caverna dicitur, quamvis nonnulli dicunt, absconsionem esse, quod penetrat sub cute, & ieparatur ab eo cutis, Cavernam illud, quod concavat inflectiturque sitb cute, & dilatatur in ea. Illam Graeci in specie dicunt ῥακώδή, lacernosumsinum, attritae videlicet vesti lacernaeque similem. Hanc vero ὑπάιομα, cuniculosum. Ingrassias in Avie, de Tum, p. n. Tract. 1. 'tti I.p. m. 81. Absorbeo, ἀναπίνω. Vide Anapinoma. Absorbentia, druTrlrcrrn , dicuntur medicamenta, quae siccitate sua terrestri salia acria & acida in humoribus corporis humani haerentia imbibunt, unde & Imbibentia vocantur. An vero recte Aperientibus annumerentur., uti fecit Dn. D. Waldschmidt Instu. l. 5. c. 16. §. 12. aliis ventilandum relinquimus, nobiS per accidens talia dicenda esse videtur. Abstemius proprie significat illum, qui vino abstinet, unde & Graecis ἄοινος. An vero etiam lata significatio, quam Blancardus in Lexicosuo ipsi tribuit, quod is, qui cibis & potu a Medico interdictis se abstinet, autoritate nitatur, nobis non constat. Abstergentia, vide Abluentia. Recentiores e Cartelianis principiis vim abstergentem in asperis duriusculis pectinatis & scopalibus particulis sordes abradendo auferentibus consistere volunt. Abstinentia, ἀσιτία, νεστέιη, dicitur plerumque de cibo & potu, estque debita alimentorum intermissio & carentia, quae duplex esse potest t alia omnimoda & totalis, quae Graecis etiam λ.ιμοατονίἄ dicitur, Galen. c.4. de R. V. I. A. t. 6I. alia particularis, quo pertinet victus tenuissimus, & tentus , quando aeger, non nisi, quod oportet, assumit. Cels. l. a. c. I6. Rolfink. Ord. & Med. Medic. Commem, l, ra.sect. 1. c. 6. Dogm. nostra Medicinae General. Part. V. c. 2. dogm. Io, Scrib. Larg. n. ΰ. Rhod. in Lex. Dicitur & Abstinentia, generaliter de omni re. Scrib. «. 52. et I22. Abstracticius, vel Abstractivus, nonnullis hodierniS Chytnicis vocatur Spiritus & vegetabilibuS paratus, quatenus opponitur Spiritibus per fermentationem productis. Et locum habet in illis plantis, quae multo abundant lale volatili. Ita Spiritus Cochleariae abstractivus melior est eo, qui per fermentationem paratur. Legitur vero hoc vocabulum apud Dan. LudoVici Pharmac. differt. 1. p. 457. Abvacuatio, ἀποκένωσις, denotat largiorem evacuationem , corpori plus aequo plethorico cacochymico convenientem, quando praesertim palindromia materiae peccantis urget, ex Galen. urt. parv. c. 96. vertente ita Graecum vocabulum Nicol. Leoniceno. Alias Latinum est inusitatum. Abundantia, Abundans, περίσσωσις, περισσός. Vide Perissos, Perissosis. Significatio etiam ex aliis LexiciS jam nota esse debet. Abusus, κατάχρησις, quid significet, aliunde etiam notum est. Abusus rerum non naturalium ut & medicamentorum chirurgicarumque Operationum sunt caussae procatarcticae morborum. Vide passim Institutiones Medicas. Abyssus, ἄβυσσος, proprie significat infinitam aquarum congeriem, quae lundum non habet. Tropice vero etiam pro materia prima accipitur a Guil. Menens, tract. Aurei velleris l. 1. c. 7. in Theatr. Chym. Vol. V. p. 274. Est & terminus Paracelsistarum mysticus, quo denotatur proximum receptaculum si-minalis materiae cavum, solidum, utplurimum humidum, quia & femina sunt spiritualia & humida, propter quae Omnia sunt facta. Libav. in Exam. Philosoph, vivent. Tom. IV. p. 139. Acacos, ἄκακος, sumtum legitur de morbo nullum vitae periculum conjunctum habente a D. PechlinO I. 1. Obs. Phys. Med. ObsinI, 5.18S. & in specie de Aphthis puerorum. Academia quid significet, aliunde debet constare ; locum videlicet publicum docentium & discentium artes nobiliores & scientias t Academia vero Paeracelsi dicitur universa Natura, per quam Deus sese cernendum praebet tam potentem, tamque sapientem, modo quaeramus eum. Dornaeus de Genealog. mineral. c. 7. in Theatr. Chym, Vol. I.p. yyfi. Acæria, ἀκαιρία, Acaeros, ἄκαιρος, significat importunitatem & intempestivum. Vide Importunitas. Acahi est Aqua Aluminis, Dicitur &Achahi; item Feseol. .Rul. in Lex. Acaid est Acetum vel Acetosum. Rul. & Ionhfon. in Lex. Chym. Acalai, id est, Sal. Dicitur &Alet. lidern. Acalcum, id est, Stannum, Jupiter. Mtil. L. M. Acamatos, ἀκάματος, media est Omnium membrorum figura, quali sine fatigatione dixeris, eaque optima. Galen. l. 2. de mot, mufc, c. t. Occurrit & apud Hippocr, c, 1. de fract. t. 16. ubi mendose nonnulli ἄκαμπτος legerunt, animadvertente Foës. Oec.p. 15. Acanor, Furnus Philosophorum, Miill. L. M. Acantha, ἄκανθα, generaliter significat spinam qualemcunque t pressius si sumitur, animalium quorundarn, ut Echinorum piscium notat aculeos. Hinc piscis quidam Galeus ad differentiam aliorum Galeorum vocatur Acanthias, ἀκανθίας, Aculeatus, Spinosus, a duobus aculeis, quos in dorso habet. Rondelet. i. 13. de pise, c. 2. de Galeo vero vide infra in GA. ln specie vero Acantha etiam dicitur spina dorsi, seu potius vertebrarum dorsi processus in id facti, ut violentiam extrinsecus incidentium & medullae damnum parantium retundant. Gal. l. I2. de V. P. c. iy. Junge Commem. Casp. HofirI. ad h.l. n.92I. Dicitur alias ῥάχις. Vide infra Rhachis. Derivatio Blancardi ab ἀαὴ de ἀνθκὸημι cornmentitia & inepta videtur. Cum ἀνθίτημι jam sit verbum compositum, in nomine vero Acantha ne vestigium quidem verbi irnsci observare liceat. Acanthabolos, ἀκανθάβολος, dicitur AEginetae I. 6.c. 32. instrumentum chirurgicum pro extrahendis spiculis, spinis pisoium, turundis, pilis, &c. quod Celsus Volsellam dixit/. 7. c. 30. Ejus delineatio habere apud Scultetum Armasti. Chirurg. Tab. II. Fig. I. Recurvum quoque aliud Acanthaboli nomine ad faucium chirurgiam commodum exhibet idem eX Aquapend. Tab. Xi Hgttr. I. Acanthis, ἀκανθὶς, vide Carduelis. Acardios, ἀκάρδιος q, d. Lat. Secors, Excors, qui ignavus, timidus, imbecillisque est, quemadmodum cor reassumere dicuntur ii, qui ad rem fortem obeundam excitantur. Gal. I. 3. de Hipp. & Pl. decr. c. 4. Acari est animalculum minimum, quod juxta Aristot. in cera gignitur. Alii vero tribuunt hoc nomen pediculis sub cute & cuticula latitantibus, qui Cirrones, vel Cyrones vulgo dicuntur. Aldrov. l. 5. de Insect. c. 4. Nic. Piso de morb. cogn. & cur. l. 1. c. 4. Acarnan, ἀκαρνὰν, ἄχαρνος, ἄχαρνα, Acarne, est piscis Orpho simiIis ratione carnis : colore vero differt, cum sit alous, squamis argenteis. Carne est candidissima, facile concoquitur, distribuitur, & bonum siIccum gignit. Rondelet. l. 5. de pise. c. το. Aldrov. l. 2. h. fit. c, i o. Acatalepsia, ἀκαταληψία, incerstttutinem in cognoscendo significat ; Ejus contrarium κατάληψις. Galen. I. desect. c. 5. Acatastatos, ἀκατάστατος, dicitur Inconstans} usurpaturque de febribus apud Hippocr, quae nihil certi neque in periodis, neque in urinis retinent, sed feniper va.lant. 4. de R. V. I. A. t, 52. De hotrore Coac. t. 584. De urina I. 1. prorrhet. com. 1. t. 31. Coac, t , I98. De tempore i. de Humor. VII. I5. De morbiS in genere 3. aphor. 8. Junge Foes. Oec.p. I5. Dieter. num. Z6. Acatharsia, ἀκαθαρσία, impuritatem humorum non purgatorum , sordes & Illuviem, ipsam etiam intermistam purgationem significat apud Hipp. /. 3. de Morb. II. 2. et ΙΙΙ. 3. c. 3. de fract. t. 33. adde Foës, d. l.p. I4. Acazdir, id est, Stannum. Dicitur &Atkailt, Alomba. Rul. & Iohns. d. l. Accatem, Accatum, id est, Aurichalcum. Rul. & Iohns. in Lex. Acceleratores vocantur musculi penis ab ipsius urethrae parte superiore, dum sub ossibus pubis progreditur, procedentes, qui etiam venas cavernosi corporis urethrae coarctant, quemadmodum legitur in Supplementis Actor. Eruditor. Lips. Tom. II. sect. XT.p. 507. et 5to. ex Guilielmi Cowper Chirurgi Angli Myotomta reformata cap. 5. et appendice. Accessio, παροξυσμὸς, est deterius tempus totius in morbis intermittentibus periodi. Frequentius autem apud Latinos in usu est vocabulum Paroxysmus, de quo illo loco. Dicitur & Exacerbatio. Accessio quoque idem ac ἐπισημασία, scil. proprium in febribus intermittentibus invasionis febrilis specificae symptoma. Vide Rhod. in Lexic. Scrib, Accessio, Graece άρχὴ καὶ ἐπισημασία, dicitur primi paroxysmi ἐισβολὴ vel invajto, sieu tempus illud indivisibile, quo humor morbum saciens vel fovens moveri incipit, lonston, Synt. Med. P. II. l. 1. tit, t. c. r. Accib, id est, Plumbum, Rul. & Iohns. Accidens, συμβεβηκὸς, in genere notat Omne id, quod substantiae opponitur. Specialiter vero in Medicina sumitur pro omni eo, quicquid corporis dispositionem necessario sequitur, sive illud secundum, sive praeter naturam fuerit. Aliquando vero, & qtidem recte, strictius si acc pitur, ea, quae senorum dispositionem consequuntur, Aecidentia vocantur, Galen. l. I. Meth, med. c. 9. Unde licet Interpretes Latini etiam de rebus p. n. usi sint vocabulo Accidentis, in Graeco tamen textu nunquam non occurrit vocabulum διατωμα. Non accidentia, οὺχ ὑπάρχοντα, Graece a recentioribus vocari ἀσνμβεβηκοτά, quae non exiliunt, quamvis exi. stere possent, ut, dolore vacare, & httjusmodi alia, scripsit quidensGai. comm. I. in prognosis Hipp. t. 27. verum in nullo Autore hoc reperire licet, neque in aliquo Lexico invenitur. Accipiter, ἱέραξ, vocabulum haud expers aequi, vocationis. Vel enim significat genus avis rapacis, voracis, acuto visu praeditae, de cujus variis lpeciebus, uiuque in Medicina legatur Ulyssi Aldrovsnd. l. 4. Ornitholog. & l. 5, Adde Schroder. I.5.CI.2.F3 13. vel signi. ficat piscem, ut est apud Athen. s.7.c. 38. et.l. 8.C.9. qui etiam Milvus dicitur, de quo Rondelet. l. Io. depisc. c.8. Aldrov. h. tit. l. i,c. 5. Vel in Chirurgicis ita vocaturs.»- sciae vel deligationis species naso destinata, vel cum dua. bus vel tribus fasciis, Gal. de fasciis n. 46.47, et 53. Re. liquas significationes., videlicet, quod vir quidam illustris, qui primus Cereri templum poiuisse fertur ex Antonio Liberali in Metamorph. Accipitris nomen habuerit ; & quod species tormentorum bellicorum, quae sic’ dieque vernacule Musket, Ital. Moschetu appellantur, Accipitris quoque nomine venerint, non sunt hujus loci. Accommodatus, ὀικεῖος, dicitur de eo, quod in unoquoque corporis membro, & figura, & colore, & magnitudine Optime sete habet. Gal. c. I. defract. t. 2. Dieter. ttssisos. Accretio, vide Augmentatio. Accubitus dicitur, quando aliquis cum alio in uno lecto concumbit, absque tamen congresso venereo: Et de hoc disputat JolI.Bapt. de Lamzweerde in Histor. molarum uteri , an virgo vel vidua solo accubitu concipere possit, c. 21. p. 18 I. Accuratoria vocatur Lullio Synopsis vel Epitome de lapide Philosophico, in Iheatr. Chym. Vol. III. p.7 2. Accusatio, idem, quod Indicatio, quatenus denunciare videtur Medico, quid libi firciundum sit juxta Methodum medicitralem. MiclI. Gavassetius de Indic, curat, c. 4. p. m. 50. Acedia, ἀκηδίη, incuriam, neglectionem significat, a κῆδος, cura. Quid vero significet apud Hipp. /. de Glandttl. IIX. II. non adeo evidenter liquet. Interpretes reddiderunt per magnum taedium & molestiam. Foës, legit ἀκιδίή p- te. Acephalos, ἀκέφαλος, proprie significat monstrum sine capite, sive capite carens  ; Quod vero naturaliter populi tales fuerint aut hodieqtte sint, de quibus apud Plin./. 5. II. N. c. 8. & alios, merito hodieque pro fabula habetur. Jung. Zacchiae Quaesi. Mecl. Legal. l. 7. Tit. r. q. I. n. 3 5. De monstris vero Acephalis ObservationeS collectas lege etiam apud Ilonet. Medic. Septentxional. Collatu, l. I.sect. 2. c. i. p. I c.seqq. Aceratos, ἀκήρατος,ΐι. e, incorruptus, sincerus, purus. Usurpatur de humore apud Hipp. l. de Affect. XLVl. 6. Dicitur & ἀκηράσιος, ἀκάριος, i. e. incorruptibilis , Foës. p. r 6. Acerbus, στρυφνὸς, vide Stryphnos. Acerides, ἀκηρίδες (male ἀγκηρίδες, monente Foës.p. 16. & C. Hofmanno in notis drixNrciS ad Gal. 3. de iis q. in med. t. 14. ) vocarunt Emplastra, quae carent cera. Tale etiam legitur apud Gal. 4. de C. M, P.G. c. I4. sin. TaliS est compositio decantatissima, quae Emplastrum Nocimbergense & Irnstngerianum ab autore vocatur.. Acerosus, idem, quod Furfuraceus, πιθύρινος, Epitheton paniS vilissimi, qui Omnium minime nutrit. Dicitur & Cantcaceus a cunicis, sive furfure farinaceo, lonston, Synt. Med. p. 45. Acesis, ἄκεσις, idem, quod ἄκος, medelam, curationem significat. Hippocr, de praecepi. I. 3. Ul. Io. Verbum ἀκεεσθαμ, mederi, fanare, quod legitur I. defract. t. 34. Hinc & ὰκεστος sanabilis, vocatur, quo aliquoties usus Hipp, ut & Opposito ἀ,ήκετίος., incurabilis, de artic. t. Io3. Foës. d. l. δηεσς quoque dicitur Medicis species Chrysocollae facttttae ex pueri urina, quae medicinae usibus Inservit. GOrr. in desinit, ex Plin l. 33. c. 5. item Acesia, άκεπά, sanatio, & άκεστὸν, quod sanationi conducit. ErotianuS. Acestoris, ἀκεστορὶς, dicitur medicatrix, Hippocr. I. de stat. l. 8. & contracte ἀκεστρὶς pro obstetrice ponitur, l. de Carn. in sin, Acestra, ἄκεστρα, acum significat, sicut ex Onomastico Latino-Grac. Vulcanii demonstrat Rhodius in Differt, de Acia c. Io.p. 133. unde άκεστήςsartorem notat, sicut e loco Xenophontis constat, p. I34. Acetabulum, κοτύλη, κοτυληδὼν, variis gaudet significationibus. I. & quidem generalius denotat ossis cavitatem alterius ossis caput proiundiuS excipientem. Gal. de Ossis, in procem, Specialius vero applicatur cavitati, quae est in extrema cervicis scapulae parte, caput brachii excipiens. Galen. c. i. de artic. 1. 2 I. Graecis ώμοκοτέλη,, b. e. humeri acetabulum dici testatur Linden. Med. Physiol. l, 2. c. 14. §. 52. Huic in inferioribus respondet sinus profui dicr cflis coxae, qui femoris caput globosiam excipit, itidem specialissime Acetabulum vel Cotyle dictuS a Russo /. 3. de parstb. c. 5. Mundinus in Anat. pyxidem appellavit. PapIas vertebram, quia in ea caput femoris vertitur. Linden. d, l. §. 107. II. Acetabula, Cotyledones , κοτοληδὸνες ab Anatomicis veteribus & recentioribus carneae moli vel glandulofe . quae in homine placentae uterinae vel hepatis uterini nomine venit, unanimiter a!tributa sunt. Quid vero proprie in illa carnea mele vocabulum Acetabula denotet, nondum satis liquet. Ex Hipp. 5. aph. 45. nihil certi determinari posse videtur, num ipsam totam placentam, an vero vasorum umbilicalium insertionem in illam voluerit intellectam ? quantum quidem ex Erotiano licet colli, gere, aeque ac DiocleS intelligit in utroque latere uteri cavitatem, in qua foews nutriatur, quod minus placet Erotiano in κοτυληδονες, quem vide. Gal. in lib. de diffect. matric. c. Io. & aliis in locis statuit, Acetabula esse vasorum, quae ad matrices perveniunt, orificia in uteri cavitatem hiantia, quamviS in humano genere potius Acetabulares eminentias quasdam ( κοτοληδονώδεις έξοχάς,) ialtem adesse statuat, quales etiam recto intestino in haemorrhoidibus esse solent. Reliquas veterum iententias collegit Hier, lilabr. ab Aquapendente deform.sau. c. 4. Jung. Foës. Oec. p. 3 'ro.seq- Dieteridi. Iatr' n- 472. Ex recentioribus Harveus in Additamentis Exercitationum de generat, anim. tit. de Acetabulis , dixit, esse cellulas plurimas exiguae capacitatis, per carnosiIm substantiam dispersaS, atque albumine sive materia mucilaginearefertas, magnitudine fpongiae majoris, loculamenta non excedentes, inque singulas earum totidem vasorum umbilicalium ramuloS tenuissimoS profunde penetrare, & in iis alimentum fetui recondi. An quoque in humano genere Acetabula vere Occurrant, & olim & hodleque in controversiam venit, ita, ut ex utraque parte celebres Anatomici & Medici steterint & adhuc stent, quam litem nostram facere nec loci bujus cst, nec instituti concedit ratio. IIL Acetabulum, κοτέλη, ὀξύβαφον, ἐμβἀφιον quoque mensuram pharmaceuticam liquidorum significat t verum & hic de quantitatis certa determinatione discrepanteS Autorum sententias videre licet apud Lindenum Select. Medie. Exerc. XVI, §. too.sectq. Rhodius in Diff. de Ponder. & Mens, ad finem scribit t Acetabulum continere olei drachmas I8, vini 3ij & 9xij Mellis ?iij 39. P. Zacchias ex Plinio mensuram quindecim drachmarum esse scripsit. Quaesi. Medico- Legal. l. 5. tit. 4. quaest. 2. n. I9. IV. Acetabulum Si Cotiledon de plantis quoque quibusiam dici ex Diofcoride& Fuchsiotestatur Bauhin. Pinac. l. y.s. 8. et 9. p. m. 285. 287. Vide plura devocabulo κοτέλη & κοτοληδίνες apud Foës. Oecon.p.3 yo.seq. Acetaria vocantur opsonia vel condimenta, quaecunque cruda cum aceto, oleo & scle manduntur, Gall. Salade dlherbes. Quod Brunfels. in suo Onomosisco existimet, Graecis ὀξύβαφον dici, non videtur accurate dictum. Hoc enim nomen pertinet vel ad vasculum, in quod acetum infundebatur ad intingendos cibos, vel ad mensuras, Cotylae quartam partem, i. e. 24. drachmas significans. Acetosa est nomen plantae notissimae apud Botanicos. Deinde nonnullis Chymicis vocabulum hoc tribuitur cum adjectivo Esurina Spiritui Veneris, uti legitur in Morley Collect. Chym. Leidens. c. 497. Acetum, ὄξος, dicitur proprie liquor aciditate terrestriori ac fixiori impraegnatus. Schroder. Pharmacop. Medico-Chym. l. a.cl. 2. n. 368, Fr.HofnI. in clavi ad Schroder. hd. De hujus natura & viribus prolixe disseruit Galen. I. I. destmpl.fac. c. I 7-seqq- Dioscorid. i. 5. c. 2I. Jul. AleXand. l. 18. Salubr. c. 8. Bruyerin. de re cibaria l. Io.c.3. Generationem vel confectionem aceti ex recentioribus egregie descripsit etiam Thornas Willis. de fermentat, c. 7. Martin. Kerger. lt. t.sect. 1. c. Io.p. 96. seqq- EX Novissimis Nobiliss. D. D. Joh. Bohn. Lipsiens. Acad. Prof. Pubi, celeberrimus, in Dissertat. ChymicoPhysic.IX. §. 26.seqq, statuens, fieri Acetum mediante ferrnentatione peculiari, non quidem destruente sulpbureas particulas, sed potius involvente & tartareas salinas acidas magis magisque recludente & in fluorem cogente ; unde & Acetum Tartarus liquidus, & Tartarus rursus Acetum solidum & siccum recte dici possit. Jungatur & Nob. D. D. Wedeiius Ph. Acroam. l. 2 s. 1. c. fi. Acetum portatile dicitur Tartarus albus ablutus siccatus & decies in aceto acerrimo insutus, cujus proces-. lus videatur in Collectam Chym. Leidens. Christ. Love Morley c. 6. p. 3. In Chymicis A etum etiam de variiS rebus praedicatur. Acetum Philosophorum dicitur aqua Mercurialis , quam alias Lac V.rginis appellant, quo metalla solvi perhibent. Sine hoc nihil solvitur, iihil destillatur, nihil fermentatur. Circa materiam, ex qua fiat, difcrepant Autores; Alii cum Theophrasto vitriolum ; alii testitudines marinas per siibiimationem & destillationem; alii aquam pluvialem supra Antimoniutn putrefactam; alii mel & salem Tartari esse dixerunt. Rul. & Iohns. in Lexitc. Schroder. d.ld.zae.e. Fr.Hoim. in C/uTA ad h. l. Compositi magis Acen Philofophorum salibils acidis sulphuris & aluminis aucti descriptionem tradidit Jac. le Mort. Cbyra.Med.Pbys.c.i 3.5.137. Alii Mercurium ipsum posuerunt, qui & acetum acerrimum & sartissimum aliquoties appellatur a Dav. I.agneo Haemon, Chym. in cap , I.CIlieatr. Chym. Vol.IV.p.y 19 72 I.725,&c. Acetum Chymicorum metallicum fieri ex rore Majali, vel hydromelite addito stibio loco fermenti notavit Libavius Syntagm. Arc. Chym. I.6.C.8. et l.7. c.22. Descriptionem etiam Acen omnia solventis ex Isaaco tradidit /. 8. c.9. Ex hac varietate descriptionum an certum effectum sperare aut promittere licebit, mihi sane non videtur. Acetum radicale est acetum destillatum ex sua radice vel matrice : Dicitur etiam Aqua solvens, Dorn. Rul. & Iohns. Vel Acetum radicatum nonnullis- est liquor ille acerri.rnuS aceti, qui abstracto phlegmate in fundo restat. Fit ex Crystallis fecum aceti destillando per retoItam cum cohobiiS .. vel acetum vini bonum impone in retortam, destilla lento igne phlegma, refunde hoc capiti mortuo saepius, & digere in fimo, tandem destilla t Et primo quod erit seorsim, cape, quod posterius igni fortissimo proliciturn prodit, est acetum radicatum. Rul. & Iohns. in Lex. Acetum amineum est album. Iohns. Acetorum iti Pharmaceuticis usualium, qua simplicium, qua compositorum, historiam & catalogum vide in Discpensatoriis Norimbergensi, Augustano, Londinensi, alitsuue, ilee non in Schrod. I.2. c. 47. Jac. le Mott Pharmac. Medico-Phyfica c.ao.p.m.taa.seqq. Acetum Esurinum Zwôlferi est fpiritus Veneris Crystallis viridis aeris paratu?, de cujus examine legatur idem Chym.Med.Phys. c. i 7.p.2 i 4. Descriptiones diversas Aceti Antirnonii juxta D, de Mort, Febvrc & Wreeswyk, videre licet in D. Hes alci lunken Lexico Chymico - Pharmaceut, Pan. 1. statirn ab initio pag. 1.2.3. nec non Acetum destillatum parandi modosp. 3. et 4. Verbum Acetare legitur apud Apulejum de medicam, herbar. c. 3. quod exposuit Gabr. Humelberg. in acredinem verti, qualis est in aceto, liem significat commovere, agitari, comm. ad ili. ioc.p.49.V' Acharistum, ἀχάριστον, dicitur consectio contra catarrhos a caussa frigida & difficilem respirationem, ita vocata, quod fit gratis & sine munere danda, cujus descriptio extat in Antidotario Nicolai, operibus Msuae annexo sol. mihi 37I. Achates, ἀχάτης, dicitur gemma, quae ex fluvio Siciliae ejusdem nominis, in quo primum reperta init, nomen adepta, coloribus & rerum imaginibus, quas ab ipfa natura formatas repraesentat, valde varians Ejus virtutes dicuntur esse, venenis resistere, praesertim viperino, sitim ledare, visui prodesse, reddere fecundum & ulscrtum. Plura de Achatts historia & variis fpeciebus legantur apud Andr. Chioccum in Musaeo (sulceolariano sect. III. p. zag.feqq. pluribus. Acheir, ἄχειρ, vide Demanus. Achilleus, ἀχιλλεῖος, ἀχιλληὶς, epitheton denotanS magnum, plenum & opnmum. Desumturn ab Achille quodam, qui agricola Babronius suisse dicitur. Legitur apud Hipp. I. 3. demorb. XXX. 4. et XXXI. 4. & apud Theophrast. hist.pl. l. 8. c. ιο. de cauff. plani, l. 3. c. i6. & 27. vide & Foës. Oec. p. 114. Achlys, ἀχλὺς, vel significat neris caliginem, & turbationem, cujus crassamentum est medium inter nebulam & nubem, crassius nebula & nube tenuius. Gal. c. 2. in I.prorrhet. Hipp, t. I r. Vel in specie ita dicitur oculorum caligo quaedam & obtenebratio, ex levi & superficiaria exulceratione nata, nigrum pupillae occupaiis. Galen. in des. Medie. & Aëtio l. 3. tetrab. 2. c. 25. ln qua significatione acceptum legitur & apud Hipp. l. 2. Prorrhet. XXIIX 33. Dicitur & άχλνῶδες τῶν ὀφθαλμῶν Coac. t. 2 I 8. cui Opponitur ἡ καθαρότης, puritas oculorum, t. 2 I7. AEgri quoque άχλυώδεες, Caliginosi, vocantur, quorum oculi tenebris & caligine obducuntur. Coac. t. 35. Venti quoque talem caliginem inferentes vocantur άχλυώδεες. 3. aph. 5. Metaphorice etiam άχλὺς sive caligo utero attributa legitur i. 2. de morb, mttl. LVIl. 2. Confer ad Foës. p. '115. Dieter. num. 144. Linden. Sel. Med. Ex. IV. §. 92. ErOtianus definit: Ἀχλὺς λέγεται ποιατις dg&vpMT.i trytt σκοπάπερι τοὺς ὀφθαλμους. Ἀχλὺς dicitur quaedam obscuritas & caligo oculorum, in voce iy-x.vSJrs. Achmadium, Achimadium, corruptum eX Arabico Achman vel Achiman vocabulum denotans Antimonium. Fallop. tr. de metall. esus.ossil. c. 29. p. Tom. l. 0p.p.m. 332. Achne, ἄχνη, significat I. lintei ramentum, aut latinginem derasam, ex qua penicilli & turundae vulnerariae aut concepta linamenta fieri solent In qua significatione aliquoties legitur apud Hipp, in Mochl.tcaslcttirn in principio 2. de artic. t. 45. i. 1.demorb. mttl. XXXV. 3. I. 2. h. t. LXl. 17. cons. Erctianus. II. tribuitur hoc nomen ἄχ,η sordibus oculi instar lanuginis inarescentibus l. 6. Epid. s. I. t. 23. Unde & ἀγενῶδες όμμα, i. e. lanuginosus oculus vocatur, Coac. t. 225. quamvis alii άχλνῶδες legant. III. dicitur etiam de tenui aquarum & maris aspergine vel sipunta, l. de intem. aff. I. 11. Adde Foës. d. l. Achores, ἀχῶρες, vocantur manantia ulcera cutis in capite & genis infantum plurimis ac miniatis foraminibus cutem perforantia, ex quibus tenuis & glutinosa essinit sanies. Huic morbo affinis est Favus & Cerion, de quibus infra suis literis. Vide Gal. l. 1. de Comp. Med. sec. loc. c. 8. Jung. Sennert. Med. Pr. l. V. Part. I. c. 32. Generantur Achores ex sidso nitrosoque succo cum portionibus glutinosiS misto, quem pituitam salsum vocavit Paulus Barbette Cbir, Part. III, l. 2. c. 2. Videatur & Foes. p. ne.seq. Vocatur & ab aliis Crusta, Lactea, Lactumen, Pinea , praesertim, si Achores diutius durent & tardius ad curationem disponantur. Vide Tinea. Wahher. in Sylv. Medie, p. I4. et p. 789. ubi plure s Autores collegit, quibus ex novissimis jungi poterit lanken. Chym. Exp. Cur. Part. II. s. 2. c. 2. p. 8Io.' sci-,. Achoristos, ἀχώριστος, h. e. inseparabilis. Dicitur de accidentibus, lymptomatibus, & signis, quae dispositionem secundum vel praeter naturam femper comitantur. lta mollities hurnidi, durities sicci dicuntur inseparabilia. Galen. I. 2. de Temp. c. 4. Ita actionum integritas est sanitatis accidens inseparabile. Dolor lateriS punctorius symptoma inflammationis pleurae, quae alias Pleuritis vocatur, inseparabile, &c. Achroi, ἄχροοι, fere iidem, qui λείφαιμοι dicuntur, decolores homines, pallidi & fanguine defecti, apud Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 115. cujus textus notatu digni expositionem dedimus in Remoris ac Impedimentis Purgationis Ex. IV. & V. in fpecie vero horum vocabulorum explicationem legere licet Ex. IV. th. 29.30. Caussae hujus coloris defectus possunt esse variae, cum quidam exsangues esse possint & decolores a nativitate; quidam vi morbi; alii ob nimiam evacuationem praegressam. Achyron, ἄχυρον, paleam, festucam, praefertirn frumentorum signiiicat, Hipp. l. Prognosis t. 123. de nat. mul. XXIX. 63.1 66. Sed & exterius putamen in semine cucumeriS ita vocatur, i. 2. de diaet, XIV. 17. Hinc ἀχυρώδης ἄρτος, panis acerosus, vocatur, qui plurimas habet paleas admixtaS, vel lolis paleis constat. Foës.p.I i 6. & ἀχύρωσις dicitur ratio commiscendi paleas cum argilla aliove luto ab hirundinibus nidum ita conficientibus excogitata. Aldrov. I. 17. Ornith. c. 16. Acia legitur quidem apud Corn. Celsiims. 5. demedic. c. 26. de glutinatione vulnerum attribuens suturae & fibulae, quae utraque applicanda labiis vulnerum, ut non tantum cutem, verum etiam aliquid de carne apprehendant, quo fortius haereant, nec cutem abrumpant. Et utramque optimam esse ex acia molli, non nimis torta, quo mitius corpori insideat. Quid vero vocabulum hoc significet, non certo constat, Guil. Pantinus in Not. ad h.l.pom. 435. fortassis acu legendum esse putat. Verum quomodo acuS mollis dicenda ? Barthol. Castell. eXposiuit per filum per foramen acus trajectum, quo vel partes corporis dissectas inter se committere, vel caput fafciae subjectis partibus assuere consuevimus, provocans ad filum & nodum, ῥάμμα καὶ ἄμμα, apud Gal. C. 2. de iis, q. in med. f. t. 7. Adde Foës. p. 5 so. Enimvero licet haec expositio siiturae applicari posset, minus tamen ad fibulam quadrare videtur. Quomodo Joh. Jacob. Chifletius in libell. de Acia Celsi propriae significationi restituta , & Joh. Rhodius in Dissertatione de Acia ad Celsi mentem , qui magno apparatu omnia congessit, quae modo aliqua ratione huc laciunt, Acicys, ἄκικυς, vocatur infirmus, debilis, cui κικὺς, h. e. robur ad motionem IIon inest. Legitur apud Hipp. l. 4. de morb. XVI. 28. Junge Foës p. i 6. Acida Bilis, vide Bilis atra & Melancholia. Acida Pituita, vide Pituita. Aciditatio, vocatur symptoma ventriculi, quandO vinum assumtum In Illo acorem contrahit, quod in hypochondriacis contingit. Phil. Hoechstetter. Paru II. Observat, rar. Dec. V. Casu I. in Schol. Casu II. in Schol. Acidnos, ἄκιδνος, quasi ἄκινος, idem, quod ἄκικυς, infirmum, virium alacritate privatum signtsicat apud Hippocr. Z. t. de morb. mul. XXVII. 3. de nat. pueri XXXVII. e.praecepo. VII. I4. Junge Foës. d. l. Acidulæ( Graecum Latino respondens apud veteres non Occurrit : comprehendi tamen debent sub iis aquis, quas Hipp, l, de A. Loc. & Aq. vocat τὰ πογέα ἥδατα, item ἀλνκὰ, & Gal. l. I, art. cur, ad Glattc.c.p. & alibi, τὰ ύδαπκ ἀλμώδη, νιτρώδη, θειιήδη, marinas, nitrosus, sulphureas &c.) sunt aquae medicatae metallicae actu frigidae ( ad differentiam Thermarum, de quibus infra in iit. T. ) acidi magis vel minus saporis, mineralibus plerumque ferri, vitrioli, nitri, aluminis, quandoque etiam auri essentiis in terrae abysso impraegnatae. Duo igitur iis insunt t Mineralis substantia, ceu pars potior: & Phlegmatis liquor, seu aqua substantiae minerali vehiculum praebens. Schroder. Pharm. Medico-chym. l. 3. c. q. Essentiam mineralium consistere in subtilissimis mineralium variorum particulis & spiritibus ex actione & reactione in Martem vel pugnam ortis, quae caussa etiam, quod acidulae sint potandae ex ipso vivifico fonte, vel scaturigine ipià, recte docet Pr. Hosm. in clav. ad h. Schrôd. l. p. 144. Dividuntur in Naturales, quas Galenus appellat ἀντοφνῆ, sponte natas,l.I; deS.F.c.I7. Hipp. v. l. d. Epid.s. 4. t. I9. ύδατα ἐκεχνέυ, aquas arte carentes; & Artificiales sive artificioiaS, τρχνικῶς κατοίσκευασθέντα, Gal. comm. ad d. l. Hipp, Schroder. d. l. c. 17. Fr. Hofmannus in Clav. ad h. l. Historiam & catalogum variarum Acidularum videre licet apud Tabernamontan. in suo vernaculo libro, Thesaurus Aquarum inscripto, ut & Job. Weker. Amidotar. Spec. I. Issict. 3. ubi slib nomine Balnearum & internas acidulas complectitur. In specie de Acidulis Helvetiae legatur Joh. Jac. Wagnerus in Hiscor. Helvetiae Curiosesect. 3.ort.8.p. Io3.seqq. EX recentioribus Arcanum Acidularum prodere tentavit Pctie Giurius, uti extat in Actis Ertul. Lips. 168 2. Acidus, ὀξὺς, quid significet, sensibus magi? perspectum est, quam ut verbis exprimi commode possit. Ejus tamen hodieque in medicina frequentior applicatio tricas peperit non paucas. Quas ut breviter pro instituti ratione expediamus, Acidum accipitur vel de qualitate quadam gustatili, qua praetentatura!!, in humoribus, alimentis, medicamentis occurrente, cujus virtus juxta Galenum quidem consistit in hoc, quod mordicet absque calefactione, & vis fermentandi quoque insit, l.i. de S. F4c.c. 37. item, quod natum sit incle n-o.tt: V ...... Is», dere, extenuare, dividere, farctuque liberare, perpurgare citra excalfactionem, l. 5.c. 26. Enimvero insufficiens haec est enumeratio. Hinc recentiores recte quoque Acido cuidam tribuerunt vim congelandi, coagulandi, figendi, incrassandi, obstruendi, fermentationem cohibendi, & ita frigus totius torporis, pallorem & infirmitatem efficiendi, quatenus nimirum Acidum aliud in fixis, vitriolaceis, aluminosis portionsous ; aliud vero in nitrosis, volatilibus consistit. Vel ex principiis Philosophiae Cartesianae Acidorum particulae, modo gladiolis, modo novaculis, modo acubus & aculeis, modo etiam cuneoliS assimilantur, unde & Antacilla varia esse debent. Dolaeus Encyclopaed. Med. l. 1. c.3.§.I9. p. epo Vel sumitur pro principio quodam lalino constitutivo & substantiali omnium corporum naturalium, ita ut una cum altero, quod Alkal.t appellant, ad constitutionem rerum naturalium in initiis learum tum in mixti partibus concurrere nonnulli modernorum docuerint, quae sententia etiam tantum invenit applausum, ut in multorum scriptis Medicis IIil nisi Acidum & Alcal.t ferme legatur; 1IIIO non modo naturalium rerum, sod & praeternaturalium, morbontm puta catissarutnque rnorbificarum Originem ex iliis duobus deducere non veriti sint. Qua de caussa etiam palmatia Medicinae Objecta & Architectonica Naturae Instrumenta appellata fuerint. Enimvero quantis commentum hoc ingeniosum adhuc scateat tenebris Obscurissimis, evidentiflimiS contra quandoque cOntradictionibus, cuilibet, cujus animus novitatis vanae cupidine non praeoccupatus & occoecatus fuerit, legenti recensiorum, videlicet Takenii, Swaibe, Davidis de Beke, Barneri, aliorumque scripta, nullo negotio patebit t ita ut idem judicium, quod Galenus quondaiII de Chrysippi scriptis tulit, de his quoque ferre salva veritate liceat: Oportet ter & quater multo cum otio, studioque & diligentia non mediocri perlegere, atque ita demum credere, id in illis reperiri, quod in proverbio est, cum ajunt t Nihil apprehende & fortiter tene : Adeo aenigmata sunt mirabili quadam obscuritate perpleXa, l.3. de Hipp. & Piat- Decr. c. 4. Quid ? quod jam insufficientiam horum principiorum agnoverit & lassus sit D. D. Johannes Bohnius in Epistola ad D. Langelotturn publice edua. An aciditas naturalis in fermento ventriculi chylificante & succo pancreatico Occurrat, etiam hodieque in dubium vocatur. Enimvero nostri non est Instituti, contraVersiaS hsS ventilare aut dirimere. Acidum quoque dicitur de quibusdam ClIymicis medicamentis v. g. Acidttm Tartari scil. simplex, quod convenit cum Crystallis Tartari. Unde composita Acida v. g. Acidum Tartari aluminatum, Acronium, Cinamcmeum, Rubrum, apud Rclfink. Chym. I. a f t.l. IV.s. 1. Art. 1. c. S.seqq» Igitur de Acido ἅλις rnsu Acies, ἀκὶς,quid communiter fignificetjex aliis Lexicis notum est. Jo. Rhodius pro sua ingenii acie, saepe nimis curiosa & sitpeiflua, Medicam ei tribuis significatione rr, quam e diversis Latinis probatis autorihuS, etiam Medicis, Caesalpino, Claudino, probare conatur, quod Acies sit Chalybs, Graece στόμωμα, dicta a Chalybibus, primis ejus inventoribus, seu ferrum, igne fusionis vehementissimo depuratum, ad argenti albedinem maxime accedens. Vetum sit ita : cui bono autem ista est notitia, siquidem manet nihilominus in foro Medico minus usitata, tropica & sensum magis obscurans, quam declarans ? In alio Lexico hanc Aciei significationem confirmatam vidi autoritate Plinii, ablque tamen allegato loco t postquam vero Plinium evolvi, nullibi de chalybe egisse observavi; de ferro vero lib. 34. H. N. c. 14. ubi quidem Aciei bis terve mentio fit, sed quod chalybem significet, reperire non potui. Acinesia, ἀκινησία, Latine Immobilitas, generaliter quid significet, notius est, quam ut Opus sit prolixa expositione ; videlicet Motus privationem vel motum localem abolitum. Specialiter vero Galeno ita dicitur media illa quies, quae systolen & diastolen pulsus intercedit, l.t.dediff.pulsu.y.Vocatur & ήσυχύα, ηὰεμία. i.e.ssiuies. Acinosa tunica, eadem quae uvea, ῥαγοειδὴς, vide Oculus Rhagoides. Dicitur &Acinisormis apud lngraffiam Comrn. in Avic. de Tumor.p. n.p. m. 292. Acinus, σταφυλὴ, ῥὰξ, vide Staphyle. Cion. Acis, ἀκὶς, vocatur cuspis teli vel sagittae, & pertinet inter caussas vulnerum : Unde aliquoties legitur apud Hipp, l, 5. Epid. XX. 2. 4. 5. XXI. 6. Junge Foës.p. I7. Acmasticos, ἀκμαστικὸς, epitheton febris, quae & Homotonos, ὁμότονος, dicitur, Synochispecies, quae similem fervando effervescentiam continuam ad finem usque terminatur. Epacmafftca vero, επάκμαςικὸς σύνοχος appellatur, quando continuo crescendo procedit: E contra .παρακμαστικὸς, paracmastica febris, quae decrescendo movetur, ex Gal. I.9. Meth.med. c. 4. Acme, ἀκμὴ, proprie significat, juxta Etymologici Autorem, summamserri aciem, quasi ab ἀκὴ, acies, vel dxil. quod ab πὴω, venio, defcendit, quia omnia penetrat. Igitur dxn dicitur & pleonasmo literae μ, àssin. Verum haec significatio nOn est hujus lOci. Ali hac tamen dependet altera generalior tralatitia, quando siimrnum uniuscujusque rei vigorem &i incrementum denotat. Vigor enim dicitur, quasi vis agendi, & Vigentes, quasi vi agentes , virtute pleni. Hinc vigor corporiS, vigor aetatis s.aepe legitur apud Autores. Est vero Vigor aetatis nihil aliud, quam stata aetas Scaligero in Poetic. media inter juventutem & senectutem, in quaprorntitudo ad actiones motusque & robur corporis vigent. Galen. l.I.defan. tu. c. 2. Leonleenus reddidit Constitutam, alii Constantem , alii Subsistentem vocarunt. Inde translatum vocabulum ad alia Omnia siImmam perfectionem adepta, quin & ad ipfos morbos. Sic enim Medici tertium morborum tempus ἀμμὴν,statum vigorem appellant, in quo summum habent impetum, & caufa eorum viget, flo- retque vis mali, unde Herotianus ex mente Hippocr. Ἀκμὴν πάθους definit, quod sit praesentia sigliorum magnitudinem morbi ostendentium ; qui idem Hippoc. per ἀνθεῖν, florere, eleganti metaphora expressit statum morbi vel vigorem, l. i. Epid.s. I. n. 24. Vide sis Linden. Sel. Med. Ex. XII. §. Sq.feqq. De voce vero ἀκμὴ consule etiam Foës. p. I7. Dierer. Iatrei n. ay. Acne, ἄκνη. Vide Ionthos. Acnestis, ἄκνηστις, dicitur pars illa silb scapulis, ubi spina medium dorsiim efficit in quadrupedibus. Pollux i. 2.C.3.medium τὴς ὀσφύος,ί.ε.lumborum denotare scripsit. Aco, Aquo, σάραχος, Sarachtts, Saraclstnus, piscis est apud Epirotas, & Insubres frequens, nec non in lacu Comensi, cujus descriptio habetur apud Aldrov. I. 5. de pise. c. 58. Inter cibos sat proboS rite praeparatus commendatur ibidem. Acoe, ἀκοὴ, vide Auditus. Acoelios, ἀκοίλιος, q. d. Deventris, h. e. ita extenuatus, ut ventre quis carere videatur. Galen, I. 4. de Hipp. & Pl. decr. c. 4. Acoetos, ἄκοιτος, epitheton mellis, quod per fe fluit, ut mustum & Oleum apud Plinium l. XI. H. N. c. 15. & maxime laudabile est. Acolastos, ἀκόλαστος, Ethicum potiuS, quam Medicum, significans, petulantem, lascivum. In qua significatione & de moribus sumitur ab Hippocr, i. 4. Epid. VII. 7. Adde Foës. d. i. Acone, ἀκόνη, cos, pila vel mortarium. Legitur apud Hipp, in utraque significatione, 4. de st. V. I. A. t. 123. et i. de visu III. y, Foës. dict. l. vide Cos. Aconion, ἀκόνιον, Latine Coticula, Diminutivum Cotis. Dicitur & de medicamento Ophthalmico, in quo medicamenta dura & s.olidiora,gemmae multae atque ebenum ad cotem atteruntur, ne Oculum laedere queat. Gorr, Acontias, ἀκοντίας, vide Cenchrias. Acopon, ἄκοπον, dicitur Omne id in genere, quod lassitudinem , κόπον, toi/it. In qua significatione ulus Hippocr. 2. aph. 48. Vide Dieterich. Iatr. n. 3o. In specie translatum vocabulum ad medicamenta Topica, quae illitu blando lassitudinem ex multo vehementique motu corporis & laboribus obortam tollere valent. Tandem usus paularim nomen hoc extendit etiam ad alia medicamenta lassitudini tollendae non dicata, similem saltem linimenti vel olei consistendam habentia. Gal. /. 7. de C. M. P. G. c. I I.seqq- Jung. Foës. d. i. etp. 18. Gorr. in desim Gemma quoque aliqua Acopis Plinio vocatur l. XXVII. H. N. c. te. ideo, quod cum illa Oleum fervefactum perunctiS lassitudinem folvat. Acor, ὀξύτης, communiter idem est, quod Aciditas. In specie tamen Galeno ita dicitur species corruptionis acidae alimentorum in ventriculo, unde acidi ructus proveniunt, juxta Gal. i. 5. de Us. part. c. 4. Sunt vero alimenta illa corruptelae acidae Obnoxia frigidiora magisque pituitofa. l. 3. de fymtom. cauff c. I. Caeterum Acori in ventriculo naturali multum tribuisse Helmontium, patet ex tr. Pleura furens, nttm. 14. id quod intelligendum de fermento ventriculi acidiufculO, si rite se ha- buerit. Vide Rolfink, Ord. & Meth. Med. Spec. l. t. sil e. 14. I 5. quamvis & hodieque sint, qui acorem fermenti pernegent, & inter non Entia referre non dubitent. Acordina, id est, Ttuia Inda, Rui. in Lex. Acoria, ἀκορία, emphaticum hoc vocabulum legitur in aurea sententia Hippocr. I. 6. Epict.s. IV. t. 20. ασκησις ὑγειης, (vel juxta Foës, υγάς) άκορίη τροφῆς, ἀτκνιη πόνων. lue. Exercitatio sanitatis vel lana est, vefci citra latietatem, & impigritas vel alacritas ad labores. Et hic verus est s.ensits atque genuinus. Quare mirandum, quod accuratissimus alias Interpres Hippocratieorum vocabulorum Foëfius in Oec.p. 18. quemadmodum & Henr. Stephan. in Thesauro, vocabulum hoc verterint per insanabilem edendi cupiditatem & inexplebile elborum desiderium. Quid dictu absurdius, quam hoc, quod excessuS cupiditatis ciborum nunquam non vitiosus, cum Bulimo & Appetentia canina coincidens, faciat ad exercitationem vel conservationem sitnitatis  ? Sic bonus saepe dormitat Homerus. Acos, ἄκος, idem, quod ἄκησις, i e. auxilium, medela. Huic opponitur ἄχος, nocumentum, exitium. Vide Acesis. Acosmia, ἀκοσμία, Galeno dicitur in specie inordinatio , vel ἀταξία dierum criticorum in febribus, quemadmodum rsrutnr- eorum ordinem significat, Gal. c.3. in prog. Hipp. t.7. Alias & Calvi dicebantur ἄκοσμοι, teste Polluce I.2. quia sublatis capillis humani capitis tota pulchritudo flaccescit. Keuchen. ad Sarnoxic.p. r I8. Acræpalos, ἀκραίπαλος, i.e. crapulam prohibens & impediens. Diofc. I. I.c. 25. Gorr. Vide Cræpale. Acrai, vox Arabica denotans titillationem genitalium in utroque fexu, frequentius in muliebri, cum tensione spas.motica vasorum spermaticorum & inflatione ventris, nec non sitdore frigido. Dicitur & Arafcon, Arsatum, Brachuna. Species Satyriafeos esse creditur ab Interpretibus. Avie. I. Tsen. 21. tract. 1. e. 5. et 6. Acrasia, ἀκρασία, apud Hipp, significat incontinentiam circa cibum, potum, & rem genialem, imo & circa caeteras res non naturales, i. de Humor, III. 11 o. & alibi. Dicitur alias & ἀκολασία, Gal. I. 5. desan. tu. c. r.fin. In quibusilam lociS αἄρασία quoque denotat debilitatem partis & impotentiam, & ita coincidit cum vocab. ἀκράτεια, de quo paulo post. Ita in Coac. t. 164. l. de int. aff XXXVI. 7. l. 4- Epid. Vl. 5. et alibi. Vide Foës. p. 18. Acratia, ἀκράτεια, impotentiam, debilitatem & inessicacitatern significat apud Hipp. Prorrhet. l. r.s. 3. t, 6o. Coac, t.477. e. aph. 16. & passim faepius, quae loca collegit Foës. d. i. ibi & adjectivum ἀκρατὴς pro debili accipitur & impetente 3. aph. 12. 7. upfc.4o. Aliquando vero silmitur excessive utrumque, & coincidit cum ἀκρασίοο, incontinentia, quando cupiditas affectuum vineit hominem, ita ut a concupiscentia fola trahatur, sequente illam, tanquam ancilla, ratione, Gal. I. 4. de Hipp. & Piat. decr. c. 2. Vide Dieter. n. 3 i. Acratisma, ἀκράτισμα, ἀκρατισμὸς, est species jentaculi veterum Graecorum, quando solo pane in mero macerato vescebantur, de quo lege Lang. l. I.ep. 55. & Linden. S. Μ. Ex. IX. §. 65. qui ex Dorotheo doctr. 18. βουκκάκρατον, buccam mero intinctam appellari scripsit. Acratos, ἄκρατος, i. e. moerus sincerus, non mixtus. Vide Merus. Acrea, ἄκρεα, ἀκραλέα, idem, quod ἀκρωτήρια. Vide Acroteria. Legitur apud Hipp. 1. Prorrh.s. 2. t. 8. l. 1. Epid. com. i. t. 23. et 75. I. de Humid. us. IV. 13. V. 3. etc. Vide Foës. p. ZI.seqq, Acresperon, ἀκρέσπερον, summam vesperam si- gnificat, h. e. incipientem, apud Hipp. l. 7. Epid. XIV. Io. Foës.p. 22. Acretoposia, ἀκρητοποσία, hoc est, vixi meraci , cui nihil admixtum est, potio. Hipp. 6. aph. 3 1. Videatur Dieterich. in Iatr. num. 13. Ut autem usils hujus in oculorum doloribus locum habeat, observanda est Velfchii cautela, ut nimirum ptaecedat purgatio in cacochymia urgente & venaesectio in plethora, Notis ad Jerem. Martii Observ. in Sylloge. Acribes, ἀκριβὴς, exquisitum, accuratum, exactum significat, ἀκρίβεια, exactam accuratamque rationem. IJtrumque legitur aliquostes apud Hipp. v. g. de aëre usurpatur I. de Morb.sacr. XVII. 12. desebr. 4. aph. yp. de diaeta 1. aph. 5. de remediis. 1. aph. 6. Legitur & apud Gal. I. I. ad Glauc. c. 8. I. 14. M. M. c. 3. Confer, ad Foës. p. 22. Dieterich. n. 34. Acrimonia, Acre, δριμύτης, δριμύ. Vide Drimys. Acris, ἀκρὶς, proprie & stricte summitatem montis vel cacumen significat. Per translationem etiam de prominentia ossiutn accipitur apud Hippoc. I.dearstc. t. riq. Foës. d. I. Deinde significat etiam Locustam, de quo infra in Locusta. Acrisia, ἄκρισία, apud Hipp, sumitur duplici s.ensij: vel quatenus significat nullam crisin aut nullum morbi judicium futurum, vel malam crisin, Gal. c. 2. in l. 1. .Epid. t. 46. quamvis accurate loquendo posterior significatio sit incongrua, & potius ab illa phrasi abitinendum esset, quandoquidem mala crisis cum naturae robore non potest consistere, quod tamen ad Crisis formalem rationem requiritur. Vide Crisis. Acritos, ἄκριτος, duo significat, I. Temerarium, absque solutione Critica & praeter rationem. In qua legitur apud Hipp. I. 1. Epid. s. 1. t. 36. Z. r. Prorrhet.s. 3. t. 10. etc. II. significat oncretum, congelatum, v. g. ita silmitur de gelu, exponente ita Foës, p 23. Acroasis, ἀκρόασις, idem, quod ἀκοὴ, auditionem vel actum audiendi significat. Hipp, in Praecept. IXi 25. et iurejurand. I. 18. Acrobystia, ἀκροβυστία, vide Acroposthia. Acrochir, ἀκρόχειρ, vel ἀκρόχειρον, dicitur ab Hipp. & Gal.summa &e extrema mantis, cujus termini stint ulna cum radio, & extremi digitorum apices. Dividitur in tres partes minores : Carpum seu Brachiale, Metacarpum s. Postbrachiale, & Digitos, C.HofIn. in argum ad Gal. l. I. et 2. de V. P. n. 14. Fallop. expos. de Gssib. c. ay.Tom. I. Oper.p. m. 521. Acrochiresis, Acrochirismos, ἀκροχείρησις, ἀκροχειρισμὸς, ἀκροχειρίη. dicitur species luctae vel exercitationis, quando duo summis manibus inter se colluctantur & sese rapiant citra reliqui corporis congressum. Meminit hujus luctae Hipp. I. 2. de diaet. XLII. I7. l. 3. XXIII. 7. XXVI. 32. Gal. i. 2. defan. tu, c. 8. et 1. y. c. 3. Vide & Foes. d.l. Lang. I. I, Ep. 52. Acrochliaron, ἀκροχλίαρον, lI.e. ἄκρως χλιαρόν, summe tepidum, quod est medium exquisite inter frigidum & calidum, significat, apud Hipp. 3. de V. R. I. A. t. zp. vid. Gal. comm. ad h, l. Acrocholia, ἀκροχολία, ( rectius, quam ἀκρηχολιά, vel ἀκραχολία, quta Graeci compositiones suas per 0 μικρόν conficere solent) significat promptam excandescendam & iram facilem sinIulque vehementem. Legitur apud Hippocr, i. I, Epidem. notante Foës, in Oecon. p. 21. Acrochordon, ἀκροχορδὼν, est genus verrucarum dolenS pensile, & foras p ominenS, extlique veluti pediculo ceu basi innitens, ad differentiam μνρμηκιιῦν vel verrucarum sessilium, de quibus infra suo loco. Sunt vero Acrochordones vitiosi multi succi nutricii ad exteriora & cutim repentis suboles, ex Gal. 3. aph. 26. Aëtius & Celsus (/.5.C.28.) describunt, quod sint verrucae duriores stib cute asperiores, callosae & plerumque teretes, cuti concoloreS, infra tenues, ad cutim latiores, raro tamen magnitudinem fabae excedentes, juniores maxime infestantes, sic dictae, vel quod vertice suo similes sint refectae chordae fecundum extremitatem, vel quod in imo adeo angustae sint, ut pendere videantur. Ex ejusinodi verruca nomen Q. Fabio Maximo factum, ut Verrucosus diceretur, teste Plutareho in Ejus Vita, & ex veteri inscriptione: Q. FABIVS MAXV. VERYCOSVS. Meminit quoque Q. Serenus Sammonicus c. Verrucis tollendis : Interdum existit turpi verruca papilla, Hinc quondam Fabio verum cognomen adhaesit. Ad quem locum vid. Keuchen. in not.p. 294. Adde & Foës. Oec- p. 25. Dieter. n. 3 8. Acrochorismus, ἀκροχορισμὸς, dicitur festiva saltatio, & refertur inter exercitia corporis, crurum, manuum & brachiorum propria. Andr. Bacchis de Therm. l. 7. c. 7. p. m. 449. Acrocolia, ἀκροκώλια, dicuntur Hippocr. & Aristoteli extremitates membrorum, nec non edulia ex illis parata, videlicet, aures, pedes, rostra. Loca illius sunt l. 3. de diaet. XX. I4. XXV. 12. XXVII. 19. l. 2. de morb.mttl.LIV.at. Hujus vero est l. 23. probi. 4o. Budaeus quoque additχοδας καὶχύλικας, intestina & exta. Celso & Gazae vertuntur trunculi. Talia hodieque ad Gelatings parandaS in re cibaria accipi felem. Cur Erotlanus hanc vocem expositione minime egentem judicaverit ceu nimis notam, non video. Confer, ad Foes. p. 23 Acrodrya, ἀκρόδρυα, vocantur in genere omnes arborei fructus, qui alias ὀπορῶν, Latine Pomorum no- mine veniunt; in fpecie vero ii, qui in ambitu putamen habent lignosum, eoque concluduntur, ut sunt Juglandes, Avellanae, Castaneae &c. & Nucum uosisaer appellatione comprehenduntur. Hipp, generalius saltem accepisse videtur de Nat. pueri II. I 2. et de Humor. IIX. 25. ldinc recte etiam negavit C. Hofrn. vocabulum hoc significare certum fructum, l. 3. Var. Lect. c. 24. Δρῦς enim vetustissimis arbor est. Idem com. ad Gal. LL. de V. P. n. 1132. Junge Foës. d. l. Acrolenion, ἀκρολήνιον, idem quod Olecranum, de quo suo loco. C. Hofm. d. l. ad Gal. de V. P. n. 94. Acromion, ἀκρώμιον, est summus Humerus, humerive pars siImma exterior & prominens, brachioque haerens. Insuper ea elt compactio, qua os scapulae a fpina tenue inchoatum paulatimque plenius effictum ad Acrimonii locum pervenit, ibique brachio connectitur. Alii praeter haec ambo, quo conjunguntur, tertium os esse inquiunt, quod in hominibus solum deprehenditur, idque Cataclida, κατακλειδα, & Acromion appellari existimant a Gal. de Ossib. c. I4. et l. I3. de Us. P. c. 10. quamvis C. Hofman. adb.l. Io4. doceat, Galenum duo haec vocabula distinxisse, & κατακλἐιδα os parvum scapulae cartilaginosum significare, ἀκρώμιον vero summum humerum. Acromphalion, ἀκρομφάλιον, sic dicitur pars media umbilici , de quo infra suo loco. Acropathos, ἀκρόπαθος, dicitur de morbo, qui sttmmam corporis partem aliquam afficit. Usurpatur ab Hippocr, de uteri orificio affecto, i. desupersint. XIV. lo. de cancro occulto l.z. Prorrheu XIIX.9. junge Foes. Oec. p. 24. Acropis, ἄκροπις ( alii ἀκροαπὶς, vel ἀκρωπὶς) est epitheton linguae s quae sua ipsius extrema efformare nequit, h. e. propter motus facultatem inarticulata, Gal. in expos. voc. Hipp, quamvis Foës, in Oec.p. 24. ex ipsis textibus Hipp. l. 7. Epid. XXIII. 21. XXVI. 7. et XLII. 49. potius ad aegrum ipfum pertinere hoc epitheton existimet, id quod minime certum est, cum Hippocr, haud infrequens sit, ipla nomina affectuum abstracta cum epithetis aegrorum concretis permiscere. Acroploa, ἀκρόπλοα, apud Hipp, dicuntur, quae in summo extant , veluti in superficie innatantia, l. i, de morb. X, 66. add. Gal. in Exeg- voc- Hipp- Foes. p. 24. Acroposthia, ἀκροποσθία, vel ἀκροποσθίη, dicitur Praeputium, aut summa vel extrema praeputii pars, glandem penis integens. Idem tere ergo, quod πόσθη. Haec praeputari & resecari solet adhuc Judaeis & T.crcts. Legitur hoc vocabulum apud Hippocr. 6. aph' 19. Coac. t. 504, l. 4. de morb. XXIX, 7. Adde Foës.p. 24. Gorr. in Des. Dieterich. n. 35. Acropsilon, ἀκρόψιλον, vocatur membrum in extremitate nudum , & legitur apud Hippocr, de pudendo in extrema parte denudato, lib. 4. Epid, XX. 6. Vide Foës. p. 25. Acros, ἄκρος, proprie significat summum, extremum. Ita dicitur de naso ἄκρη ῥὶς. Hipp. I. 6. Epid.s. 1. t. 3. alias uno vocabulo ἀκρρίνιον. Usurpatur & de statu corporis, qui ad summum bonitatis pervenit, t.aph. 17. de aestate 3. aph. I8. Per translationem vero etiatri id, quod optimum est, significat, v.g. Unguentum Irinum ακρον i. e. optimum apud Diosc. l. I. c. 67, Hipp. l. 2. de morb. mttl. XXIIX 4. Confer, ad Foës. p. 23. Dieter. n. c, 6. Derivatio Blancardi ab ἀκρὶζω elt inepta, cum hoc ceu verbum frequentativum derivetur juxta regulaS Etymologiae a nomine primitivo, ἄκρος. Acrosapes, ἀκροσαπὲς, apud Hipp. I. de AlimJXi de cibo dicitur, qui in juvenibus leviter putrescens, in senibus vero perfecte & ad summum tranfmutabilis est & offerendus. In quem locum tamen recte animadvertisse videtur Valesius in Comm. p. m. 243. hoc Epitheton significare concoctu facile, & modum hunc loquendi fluxisse a quodam Medicorum dogmate, quamvis falso, concoctionem ciborum putrescentia quadam perfici. Nam saepe ex falso dogmate nomina fluunt, quae ab AutOribuS retinentur, etiamsi in Illo dogmate non acquiescant. Acroteria, ἀκρωτήρια, alias ἄκρεα, ἀκραλέα, dicuntur Hipp, extremae corporis partes, videlicet caput, manus, & pedes. Horum refrigerationem in morbis, acutis exitiosum esse Ob flammae vitalis, vel per coagulationem sanguinis, vel nimiam conflagrationem praegressam defectionem, docet Hipp, 7. aphor, I, (s 16. legitur & 2, de R. V.I. A. t. ay.s. 3. t, 33.s. 4. t. 16. 26. Adde Galen. in comm. ad illa loca, & junge Foës. p. 25. Dieter. n. 37. Acroteriasmos, ἀκρωτηριασμὸς, vocatur extremarum corporis partium, videlicet manuum & pedum , vel putrescentium, vel quorum ossa perierunt, per sertam resectio ; cujus modum accuratum vide apud Aquapend, in Oper. Chirurgic. & Hildan. in Tract. de Gangraena & Sphacelo. Vocabulum vero Graecum sic descripsit Gorr. in desinitionibus. In aliis vero LexiciS allegatur Diofcorides l. y. c. I. Acrothorex, ἀκροθώρεξ, vocatur Ille, qui leviter vino inebriatus est, & opponitur ab Aristotele τῷ μεθύοντι σφόδρα, valde ebrlo, l. j.probl. t. Erotian. in Onomasuco & Foësii Oecon p. 275. Acsuo est Corallium rubrum. Rul. & Ionhson. in Lex. Actin, Actis, ἀκτὶν, ἀκτὶς, vide Radius. Actinobolismus, ἀκτινοβολισμὸς, ἀκτινοβολιά, vide Diradiatio. Junge Willis An. Brtu. Part. s. c. I 5. Actio, ἐνέργεια, πρᾶξις, idem, quod Functio, Operatio. Quandoque late sumitur, quandoque stricte. In lata significatione complectitur & activos motus, vel actioneS activas, ἐνεργείας dosurtosis, vel πρακτικας, quae sunt motus agentis, sive motus activi partium organicarum, v. g. Manus actio est apprehensio t Pedis, ambulatio &c. & passivasr παθητικάς, quales sunt sensuum, quae fiunt recipiendo species sensibiles. Ita oculi actio dicitur visio t Auris, auditus. Sed & utilitates & usus partium quarundam comprehenduntur, dum quaedam membrorum organicorum partes ministrant agentibus, quasi stando in siIccenturiis, v. g. ut oculus videat, non est satis, illum bene habere, sed & opus est ciliis, superciliis, palpebris &c. uti loquitur C. Hofm. it: Gal. de Uf P. n.PSG ln stricta vero significatione quamvis in medicina minus frequenti veri motus partium organicarum saltem Actionum nomine veniunt. Sunt vero in genere nihil aliud, quam Accidentia sanitatis & morborum prima , quae dispositionem vel facultatem corporis humani ejusque membrorum secundum & praeter naturam sese habentem immediate consequuntur, dividunturque in tres classes ; Naturales, Vitales & Animales  : secundum Moebium in Vitales, Animales Si Genitales , quarum Omnium quaedam sunt Nobiliores, quaedam Ignobiliores : aliae Publicae, aliae Privatae. Omnino igitur ab Operibus, quae ἔργα vel ἐνεργάριατα dicuntur, probe sunt distinguenda, utpote quae secundam accidentium & symptomatum classem constituunt, contra opinionem Galen. l. I. Meth. med. c. 5. ubi dixit, nihil nferre, sive Opus sive Actionem interloquendum dixeris. De Actionum differentiis vide plura in Institutionibus. Divisio in Animalem, quae a cerebro, & Naturalem , quae a cerebello dependet, insufficiens est & inepte a Blancardo proposita. Activus, δραστικὸς. Vide Drasticus. Actuatio, Lat. dicitur de rebus praecipue medicamentis potentia talibus, quae ut operentur actu, opuS habent mutatione a calore nostro vel temperamento vitali. Est igitur Actuatto illud mutationis momentum, τὴς μεταβολῆς αἔφορμὴ, a calore nostro vitali dependens, cujus beneficio virtus medicamentosa elicitur, & humoribus vitalibus atque spiritibus nostri corporis applicatur, & ita in actum deducitur. Vide Galen. /. 3. de Temper.c. 4. vel manifestatio virtutis latentis vi naturali caleris nostri facta, verbis Blasii Villafranca in lib. de methodo refrigerandi potum per nitrum p. m. 23. Ut enim actu talia sint, id a nobis accipiunt, d. l. c. I. Jungatur Disputatio nostra de Purgat, modo ac viis ad alv. Ψ.14. & Dogmata Mectic, Gener, P. VI. c, t. dogm. 2. p. cySs.seq. Actus, ἐνέργεια, opponitur δυνάμει, potentiae, hinc & in Medicina remedium actu tale, τὸ κατ’ ἐνέργειαν, contradistinguitur ah illo, quod est potestate tale, τὸ δινάμει, Galen. i.I. de Simpl.facae.e). Illius cognitio facilis est, quia . in fensus incurrit, & tactu percipitur, ignem esse calidum v. g. & glaciem frigidam, l. 2. de Temp. c- 2. Est & Actu tale perfectius eo, quod potentia tale, quia hoc nondum tale est, fed potest saltem tale esse Illud vero jam praesens ipsa energia. Dicitur autem AEule Actu, v.g. Calidum, frigidum, humidum, siccum &c. vel quod summam habet ejusmodi qualitatem, vel vincentem qualitates contrarias, vel ad cognati generis mediocre aliquid, vel ad unum quodlibct a nobis est collatum. l. 3. de tit. c. I. Breviter t ReS est in se magis perspicua, quam ut opus sit verbis. Actus activorum siInt in patertte dispositio, id est, forma agit secundum materiae dispositionem, scribit Dav. LagneuS in Harmon. Chym. Theatr. Vol. IV. p. 75o. Acuitas idem significat, quod acredo vel acrimonia, & legitur in Marcelli Cumani Observat. I6. apud Velch. in Sylloge, cujus nota videatur. Acuitio, vel verbum Acuere, ὀξύνειν, usurpatur tropice haud raro de medicamentis, quae aliis natura debilioribus adduntur, ut stimulum his addant, & eorum vim medicamentosam adaugeant. Ita purgantibus mitioribus quandoque addi solent in minori dosi purgantia fortiora, v. g. pilulae & pulveres purgantes acui so- lent granis aliquot diagrydii, trochi alhandal. Extr. hellelu nigri. Sic Spiritu salis acuitur succus citri, & Spiritu nitri acuitur acetum ad solutiOnem. Schroder. I. I. c. 13. HOfrnan. clav. ad h.l. Modum acuendi aquam Mercurialem Philosophicam satis obscure propositum vide in Christophori Parifienfis Elucidaru l. 2. c. 3. in Theatr. Chymic. Vol, V. p. 231. Acumen, quid extra forum Medicum significet, ex aliis constat DictiOnariis. Speciem vero Anatomico significatu sumsit D. Henricus Deventer, Belga Medicus, in suo Novo Lumine pro obstetricantibus c. III. p. 16.17. dicens, Acumina sibi dici,v. g. Ossis pubis ossa sedentaria, quia illis insidemus, atque ita Acumdft ossis sacri esse OS coccygis. Acureb, notat Vitrum, Rul, & IOhns. Acus, βελόνη, ῥαφὶς, quid sit, eX aliis jam Dictionanis constat. Pertinet vero inter instrumenta Chirurgica, & varium obtinet usum. In specie vero acus interpunctoria , qua utuntur in suffusionibus sive cataractis in oculo removendis, Galeno dicitur παρακέ,τριον, Com. 1. de iis q. in med.f. t. 6. Graecum vocabulum ῥαφις legitur apud Hippocr. I. 2. de morb. LXIV. 11. Apud Gal. etiam extat ῥαφίον, acicula, potante Foësio in Oec. p. 551. Varias Acus Chirurgicas exhibet Scultetus Armant. Chirurg. Pan. I. Tab. VII. IIX. XIV. et XVII. Caeterum nomen hoc & locum invenit in AnatomiciS, dum acuti illi processus prope mammillares, vel potius appendiculae in Osse petroso vocantur a Fallopio Acus osseae, in observat. Anat. Tom, l. Oper. p, 364. vide Graphioides. Ad docimasticen metallicam pertinent etiam Acus exploratoriae dictae, quae sunt exiles latiusculae virgulae metallicae, quae lapidi Lydio affrictae testantur de puritate metallorum & monetarum, vulgo (Etreielj» ssiuctht. De his lege D. 01. Borich. Docimast. Metall. §. I8. Porro Acus etiam est nomen pisciS duum generum, Aristotelis & OppiatIi, uterque tamen ad alimenta minus commodus, quia fere exsuccus, de quibus vide Rondelet. l. 8. c. 3. et 4. AldroV I. I. de Pise. c. 22; seqq. Hujus anatomen ab Ol. Borrichio communicatam vide in Act. Hasn. Vol. II. obs. 48. p. Iap.seq. Acusios, ἀκούσιος, i. e. invitus. Opponitur ἐκουσίῳ, spontaneo. Extat & Partic. ἄκουσα, apud Hipp. I. 1. de morb. mttl. XLII. Io. Quod participium Galen. in expostt. Vocum Hippocraticar. perperam per πεπληρωμένην h. e. repletam exposuit, cum invitam significet, recte animadvertente Foësio Oecon. p. 21. Acusticus, ἀκουστικὸς, i. e. ad auditum pertinens, auditorius, ita nervus acusticus, medicamenta acustica, i. e. auditum juvantia. Acusto, idem, quod Nitrum. Rul. & Iohns. Acutus, ὀξὺς, quid proprie significet, aliunde no. tum esse debet ac potest. In Medicina vero in genere notat omne id, quod celeriter & cum violentia aut periculo movetur, & dicitur cum de rebus non naturalibus, tum praeternaturalibus. Ita Acutae exercitationes apud Galen. i. 5. desum tu. c. 3. τὰ γεμνἄσια ὀξέα sunt, quorum celeres sunt motus, Synonyma τοῖς σφοδρνῖς, vehementibus. Frequentius vero praedicatur Actuum de morbis t Suntque acuti morbi, su ὀξτά νιστήματα, in genere magni, qui ob sui magnitudinem & symptomatum vehementiam celeriter ad vigorem properant, & cum aegri periculo tempora sua percurrunt. Gal. 2. aph.aq. Magnitudo morbi & symptomatum vehementia a caussae internae motu & activitate vehementiori dependet, mutationem inferens magnam vel ad salutem, vel ad interitum. Hinc nullae certae de illis institui possunt praedictiones, Hippocr, z.aph. 19. Dividuntur communiter in tres classes t (t) videlicet in morbos peracutos, νοσήματα κατοξέα, qui intra septem dies communiter terminantur, ubi tamen nonnulli λεπτολογοῦ,πς rursus distinguant Perperactttos a Peracutis; per illoS intelligenteS Acutissimos, όξύτατα, qui etiam primis quatuor diebus ad terminum, properant, & exemplum habetur in Hipp. l.T Epid.s.q. t.yy.aegr.6. (2) in Acutos simpliciter, issiu άπλΰζ νοσιμίατα, qui plerumque quatuordecim diebus judicantur. Et (3) in Acutos ex decidentia, τὰ ὀξέα ἐκ μεταπτάσεως, qui quandoque ad quadragesimum usque diem extenduntur. Plura vide apud Gal. l. 2. de diebus Ccit. c. I 2. Nobis sufficit monuisse, caussam, ob quam non possit firmus aliquis limes aut terminus poni morborum acutorum r consistere in varietate caussarum externarum, caussam morbisicam ejuique motum vel promoventium, vel remorandum. Gal. com.^.prognost.t.ap. Acutos morbos & praesertim febriles maximam partem continucS esse docet Idem I. 2. de cris. c, I2. Febris acuta etiam simpliciter ὀξὺς vocatur absque additione πυρεττ, apud Hippocr. I. 4. Epid. XIII. 19. Plura de hoc vocabulo vide etiam apud Foës. Oec, p. ayy.feqq. Dieterich. Iatr. n. 62I. Adal est terminus Paracelficus, quo indicatur substantia r vel virtus subltantialiS plantarum, quando purum ab impuro jam est separatum, in qua virtute dependent graduS diversi facultatum operativarum in corpus humanum. Ejus meminit in fragm. de re herbar. I. t. §. de Incarnanv. Adam, proprium nomen primi hominiS a Deo creati. ln Chyrniam vero transtatum aenigmatice notat Lapidem Phiuiscphicum , item Mercurium Philofoph. qui suam Evam Occultam in corpore suo gestet. Hinc vocatur etiam Adam Philosophicus. DOrnaeus de transrnttt. metall. c. 6. 8. et 9. Lapis quoque dicitur Adamictts ibid. in Theatr. Chym. Vol. I. p. 508, 509,520. Adamas, ἀδάμας, refertur inter lapideS pretiosis-, simos & gemmas maximae aestimationis & multorum nummorum, Crystallum & cognationis vinculo & generationis modo pene imitatur. Videatur de hoc Chiocc. Mus. Calc.sect. 3κὰ. zoi.feqq. ubi simul labulofam illam sententiam Plinii de invincibili ejus duritie, & soliditate, ita ut omnem vim ignis & ferri eludere dicatur, refutatam reperies. Apud Galen. etiam dicitur ἀπαθὴς, impatibilis, vel Omnis affectionis & passionis expers, I. I. defan. tu. c. 4. & multum terrae habere, l. 9. de S. Fac. Adamas ex Lunae coelo & ejus terra fieri legitur in Theatr. Chym. Vol. I.p. 317. Aliter ejus generatio describitur in Vol. IV.p. 427. quando vapor naturae per se sublimatur sine accessu pinguedinis sulphuris, & venit ad locum aquae purae salis, fiunt Adamantes, & hoc in locis frigidissimis, ad quae non potest pervenire pinguedo illa. An Adamas venenis intus sumtis recte annumeretur, ventilavit Sennert. Μ. Pr. l. 3. P. 2,s. 2. c. 7. quaesi. 2. & l. 6.P. 6. c. 7. Adamas facticius ex hyacintho, sapphiro, legitur apud Libav. S. A. Ch. l. 6. c. 4. Alia compositio proponitur a Lullio in Tr. Animae transmutatio , quod fiat ex natura argenti terminati in naturam lapidificam. Th. Chym. d. I. p. I 89. Adamita, Adamitum, Paracelso vocatur durissimum in albo. Sunt durissimi albi lapides, &Adamita est lapis proprie, qui in vesica reperitur, i.I ule Tart.tract.I. c. i. Adamitum est proprie Lithiasis. Id. in Fragm. ad h.l. Adarce, Adarcion, Adarcis, ἀδάρκη, ἀδάρκιον, ἄδαρκις, fecundum substantiam est veluti spuma concreta aquae falsae, concrescens ad arundines & stipulas. Acerrimum est calidissirnumque, & propterea deleterium, & impossibile, ut intra corpus sumatur. Fons vero impositum permisceri solet aliis mitioribus, quae vim ejus retundant, & ita cum fructu adhibetur, teste Gal. i. II. de S. Fac. h. tit. Rulandus & lohns. in Lex. Chym. dicunt, esse carnem marinam secundum nonnullos, & praecipue in Cappadocia & Galatia nalci. Indiacum nativum veluti in arundinibus Indiae sponte nasci velat sal Indum in Canna. Est vero Adarce similis colore flori lapidis Asii, & in forma melli halcyonio & aliquando cavo proxima, ut possit videri lacustre quasi halcyonium. Et quia appendet arundinibus, Pericu- lamitum & Calamocitium quondam dicebatur. Hodie, nisi fallor, Balla niacinum vocant. Ita videmus, Medicos uti his ridiculis, saepius contentis nobilioribus : ijonnunquam etiam IeS ita obscuriS vocant vocabuliS, ut Oedipo ipso foret opus. Hactenus Rul. & lohns. De Adarcii viribus docet quoque Dioscor. l. 5; c. I37. Et jungatur Chioccus, qui etiam Alcyoniis adjunxit Mus. Calceol.fect. I.p. 24. Adarigo notat Auripigmentum, ut &Adarnech. Rul. & lohns. in Lex. Adarticulatio, ἀρθρωδία, Vide Arthrodia. Ingrass. Latinum vocabulum applicat Graeco προσάρθρωσις, quod idem est cum διαρθρώσει. Comm. tn Gal. l. de Ossib. p. 26. Vide Diarthrosis. Adaxomae. ἀδάξημαιἀδάξομαι, idem, quod ὀδάξομαι, pungor, lancinor, prurio, mordeor. Extat apud Hippocr. l. 2. de morb. mttl. LV1. y. LXIV. Io. Junge Foës.p. 4. Addephagia, ἀδδηφαγία, vel ἀδηφαγία, voracitas , dicitur, praefertim pueris familiaris, dum panis esu largiori capiuntur, quam potissimam caussam lumbricorum vel vermium esse censet C. HofiII. I.3. Apol.pro Gal. c. 213.1. quidem ex Gal. c.7. in 6. Epid. t. 7. Additamentum, ἐπίφυσις, idem, quod Appendix. Vide Epiphysis. Additamentum necatum vocari processum ulnae sive ossis cubiti inferioris, testatur VesiIl. de H. C. F. l. I. circafin. p. 208. Additio, πρόσθεσις, idem, quod Appositio, Adjunctio, est alterum in Medicinae definitione Hlppocratica membrum, oppositum γῆ ἀφαιρεσει, quando ea, quae deficiunt, mediante arte restituuntur. Hoc vero pro diversis scopis quarnplurimis multifariam quoque perficitur, quam varietatem nunc exponere non est hujus loci. Est & Additio vel Appositio opus naturae ad nutritionem necessarium, quando portiones succi nutricii parti nutriendae vel toti corpori offeruntur, utincrementum capiat, sive id fiat per arteriarum extremitates, sive per nervorum fibrosas divisiones. Heic enim inter se discrepant Autores recentiiores. Nobis prior hactenus visa est verisimilior sententia. Adductio, παραγωγὴ, vide Attractio, Paragoge. Adductores qui dicantur Musculi, vide Abductio. Adec est Lac acetosum. Rul. & Iohnl. in Lexiic. Ch, Adech Paracelso vocatur spiritus hominis vitalis, & internus autor operationum vel functionum intrinsecarum, l. 1. Chirurg, magnae c. I3. Hunc spiritum quoque infici in peste, & mediante hoc pestem fieri Epidemicam contagiosam, docuit l. 5. de apostem. tract. 3, C. 7. Dorn. Ruland. & Johnson, paulo aliter descripserunt : Adech est interior horno noster & invisibilis, singulorum exemplaria praefigurans in animo nostro, quae postea exterior homo manibus suis imitatur & effingit. Quid hoc aliud, quam Actus Ratiocinationis, sive Animae Rationalis actus secundi ? Adectos, ἄδηκτος, epitheton medicamentorum morsu carentium, quae Corn. Celsus Lenta vocat, quod iis, quibus admoventur, leniant & a mordacitate liberent, notante Andr. Tiraquello de Nobilitat. &c, c, XXXI. §. 275. sol. 126. b. Adedentes, vide Phagedæna. Adehemest, id est, Lamina. Dicitur &Asonec: Alhohonec. Rul. & lohns. Adelos, ἄδηλος, dicitur Latine Insensibilis, non evidens. Potissimum usurpatur de Tranfpirattone, quae fit per porcs cutaneos absque sudore evidente, dum vapores, & fuligineS insensibiliter exhalant & avolant. Vide Diapnoë. 'Xosisx csesuxMf^, dicuntur ab Empiricis, quae sensibus quidem usurpari & cognosci possunt, (ed nondum tamen apparuerunt. Gorr. ex Gal. l. de sectis. Adelphixia, Adelphixis, ἀδελφιξία, ἀδέλφιξις, Latine Fraternitas, Fratratio, vocatur Hipp. communio, consenstIs, & cognatio partium aliarumque rerum cum in statu secundum, tum praeter naturam. Hipp. c. 3. de artic. t. Ioo. Etenim ἀδελφιζεσθαμ eidem dicitur summa familiaritate cum alio gaudere. QuO verbo etiam aliquOtieS usus, v. g. 1.1. de Morb.mttl.XXXIV, 4. XXXIIX. I4. c. 3. defrasl. t. 35. Adjectivum quoque ἀιδηλφέα dicitur de morbis consimilibus prioribus, I. 1. de morb. mttl. LXII. 1. ubi alii ἀδελφὰ legunt, quod et l.z. Epid. sect. III. 125. Occurrit. Vide Foës. p. 5. Ademonia, ἀδημονία, angorem, anxietatem animi significat. Et adjectivum ἀδήμων, anxium, graviterque mullum ; Quod legitur apud Hipp. I. 1. Epid.f. 2. t. 75. & Participium ἀδημονέυν l. devirg. morb. II, 26. Vide Foës. d. I. Aden, ἀδὴν, vide Glandula. Adenoides, ἀδενοειδὴς, Epitheton Parosisttarum, sive corporis glandulosi ad vesicae fundum siti, in quod vasa deferentia inseruntur. Vide Parastata. Prostata. Adenosus Abscessus! vocatur tuberculum, crudum, durum, atque Omnino contumax discussu, soboles limosi pituitosique simguinis, glandulam mentiens etiam circa loca glandularum expertia enatam. De his legatur M. Aur. Sever. i. de noviff. obs. abscessi c- S. Adeps, στέαρ. Dicitur &Sevum, Saebttm 8c Axungia, ἀξουγγία vel ἀξούγγιον ( ita legitur apud Gal. l. 7. de C. M. P. G. c. sa Vide Linden. S. M. Ex.IIX. §.76.) differt a pinguedine, quod ille crassior sit, in animalibusque totam naturam magis terrestrem habentibus proveniens, velut in humidioribus pinguedo. Adeps quoque non tam facile igni appositus liquatur & funditur, fusus vero celerrime coit & conglaciatur, nIultoque apparet pinguedine durior. Quod si vero voleS, omnem oleosam & pinguem in animantibus substantiam Adipem appellato, ut plerique Medici. Sed & Pinguedinem totum hoc genus appellare tibi licet, verbiS Gal. l. ride S. Fac. Ita quoque pro Synonymis habet P. Barbette Chirurg. P. III. L. 1. c. 3. nec alii recentiorum distinctionem aliquam obfervarunt. Usus etiam cum Pinguedine est communis. Vel enim ad caloriS conservationem & augmentationem, vel ad partium emollitionem, vasorum distributionem, motus facilitatem, aliosque similes usus facit. Utrumque & Adipem & Pinguedinem partibus organicis simplicioribus secundariis annumerare, veritati magis consonum videtur, quam humoribus, aut excretrientiS, utilibus licet, associare Rul. & Iohns. in append. Lex. Chym. ita Adipem descripiërunt, quod sit pinguedo coagulata vel condenlata, quam consistendam habet a salinis portionibus. Etenim si destilletur adeps, destillatione parteS sulphureae adscendunt & remanent in fundo portiones salina, unde liquor ille post destillationem IIOn amplius coagulatur, & Oleum Adipis dicitur. Adeptus, terminus ParacelsO & Helrnontio farniliarissimus, quo notatur singularis quaedam a Deo donata & concessa cognitio. Ita Adepti vocantur, quorum rector etiam Spiritus Dei est, quique sibi aliquam peculiarem compararunt scientiam, praesertim per artem Caballae. Helnront. de magnet. vuln. cur. n. I 29. Unde & Adepta Scientia vel Sophia καὶ ἐξοχὴτ dicitur Magia Naturalis & Ars Caball.tstica, de qua Infra in Cabala. Talem quoque specialem scientiam urget Helrncnt. in Medico, & Adeptum medendi appellat, quem opponit Galenicae & Paganae scientiae Medicae, atque peculiare donum Dei habetur nobilius & superius, quam quod e cognitione praeexistente sensuum formatur in intellectu, imo, quod nec proprie doceri vel demonstrari potest. Plura vide in praes, tract. de Lithiasu Adeptae Sophiae meminit Paracell. l. 1. de peste, cum addit.. Adeptae Philosophiae l, t. Chirurg, magn. tr.3. c. I. Adepti etiam Chymtae dicuntur, qui omnem laborem in Arcano universali acquirendo impendunt & in hanc metam adfpirant. Verum modo iterum ad illos non quadraret supra adduôturn proverbium apud Galenum t Nihil apprehende & fortiter tene. Adhaerentia, πρόσφυσις. Vide Prosphysis. Adiachytos, ἀδιάχυτος, i. e. mmime diffiuens aut diffissus. Usurpatur tropice de iis, qui vestitu & cultu sunt frugali, minirneque dissoluto, Hipp. I. de dec. ornatu II. I 8. Junge Foes. d. l, Adiaphoros, ἀδιάφορος. Vide Indifferens. Adiapneustia, ἀδιαπνευστία, h- e. impedita perspiratio , Gal. l. n. M. M. c. Io, Est caula primaria febrium, quando nimirum fuliginosà & vaporosa efiluvia per habitum corporiS & poros cutaneos exhalare nequeunt, sed regurgitantia ad massam sanguineam confusione sila insignes perturbationes in sanguine producunt, & Pubinde copiosius congesta & subactionem respuentia turgescentiam & febrileS effervefcentiaS pariunt. Vide Thom. WilliS defebrib. c 2. §. Dum sanguis. Confer etiam ad Rolfink. O. & M. M. Spec. l. 2.s. 3. c. 33. Adiaptotos, ἀδιάπτωτος, nomen est Medicamenti Colici i cujus deicriptio habetur apud Galen, I. 9. de C. M. S. H c. 4. & nomen hoc ideo accepisse videtur, quod ad Omnem inflammationem efficax sit. Gorraeus. Adiarrhoea, ἀδιάῤῥοια, dicitur eorum, quae excerni deberent, omnimoda retentio ac inhibitio.’ Erotian.nI Onomafftc. Hippocr, p. m. 18. b. Adib, est nomen animalis, cujus hepar commendatur ab Avicenna II Omni hepatis imbecillitate, /. 3. sen. I4. tr. I: ci IS.scn. Intestinum & stercus in Colica; d l.fen. l6.tr. y.c. I4. Si tabiosum suerit illud animal, de ejus morsit & cura agitur 1. 4.sen. 6. tr. 4. c. 5. Uno verbo, Lupus. Adibat, id est, Mercurius. Rul. & Iohns. Adjectio, Adjunctio, προσαγωγὴ, idem quod πρόσθεσις, Additio, opponiturque ab Hipp, τοῦ Kpsusinn, ablationi, de Insomn. K II. et alibi. Plura loca, ubi verbo προούγειν usus Hipp, collegit Foës. Oec. p. 532. Adipson, ἀδιψον, in genere omne id dicitur, quod sitim abigit vel arcet, qualia describuntur à Galen. l. 8. de C. M. S. L.c. 3. Alias speciale Graecis suisse epitheton ptisanae hordeacae, testatur Lang. i. 1. ep. 57. Ita & Hippocr, hoc titulo exornavit ptisanam & oxymel in I. de R. V. l. A. s. I. t, I8, ets. 3. t. 3o. Vide Foës. p. 5. Gorr. in des. Adjutorium, idem, quod humerus, brachium, OS habens unicum. Ita vocatur à Joh. AtIglico Ros. Angl. p.  1060. c. de dislocatione adjutorii. Legitur &. in Vesalii de H.C. E p. m. 207. Describitur vero claris verbis ab Albucas, t Adjutorium est os illud, quod est inter cubitum ustjue ad caput spatulae, i. 3. Meth. med. c. 11. p. m. 206. Adjutorium etiam saepe sumitur pro medicamento topico vel externo, quod praemissis internis parti affectae quasi in subsidium applicatur, à Theodoro Prisciano passim in suis phaenomenis eupociffts ad fratrem Ii- motheum. Adjuvantia, συνεργητικὰ, dicuntur Medicamenta, quae naturae & calori vitali succurrunt ministerialiter & instrumentaliter. Fallop. de tum, p. n. e. I7. Ibtn. 1. Oper. p. 63 5. Adiylistos, ἀδιύλιστος, vocatur vinum non defecatttm vel per sitccum non colatum. Id quod fieri solet in vinis conditis ad saporem, vel in aliis ad reprimendam eorum vehementiam. Gorr. p. 6. Admirabilis, θαυμαστὸς, quid significet, eX aliis Lexicis jam in trivio notum est. FstverOin Medicina epitheton lapidis lactitii Admirabilis, cujus descriptio legitur in D Iunken Corp. Pharmac. 7om.ll. p, 6I, & D. de Spina Manuali V 543. It greditur liquorem antipodagricum Mynsicbti Trinunus dictum, Armament.sect. 20. Hyperboiici tituli Autori huio valde familiares. Admiratio, θαῦμα, quid significet, aliunde notum est. Hanc passionum omnium post voluptatem & dolorem primam statuit Charltonus, quando novi insolitive cujusvis species sensum percelluit, Exerc. Pathol. IIX. §.23. Alias hoc vocabulo usus quoque est Iostrerius, inscribens libellum suum de e.roribus varus, qui committuntur circa usum Vesicantiutn, Cucurbitularum, V. Snis, purgationiS & victus, Admirationes Medicas. Admisurab, Terram significat. Adnata, vel Agnata, ἐπιπεφυκὼς, vocatur tunica « culi prima ordine, c assior & validior, superficie pleija. colore candido, ( unde & Alba tunica dicitur, & Album oculis oculum tum Ossibus, tum palpebris conjungenS, inque fuo thalamo stabiliens, quare & ab officio suo Conjunctiva vocatur. Hanc tunicam, quamvis non habeat vasa conspicua in bene habentibus, ophthalirsiae h. e. inflammationis oculorum constituere subjectum, communi Doctorum consensu constat. Ulteriorem hujus tunicae descriptionem vide in Anatomicis. Vide Agnata. Adolescens, Adolescentia. VIde Juvenis. Meiracion. Adolescentia media est inter puberem aetatem & vigorem consistentem, cujus temperies calida & humida est saluberrima & veris temperaturae corre spondens. Petr. MiclI. de Calderia Tom. II. Oper. p. 218. A. Ados, elt aqua, in qua ferrum candens restinguitur. Rul. & lohnson. in Lexic. Adplumbatum, idem quod ferruminatum, legitur apud Scribon.« . 27I. Adram, id est, Sal gemmæ. Idem. Adrastea, ἀδράστεια, epitheton Deae apud Ethnicos Nemesis dictae, juxta Strabom I. 13. Geograph. ab Adrasto Rege, qui palmus huic Deae templum erexit, appellatae. Hujus Deae Legem neminem effugere posse, dixit Gal. I. 6. de V. P. c. I 2. Elt vero lex illius nihil aliud, quam vis & potentia vindicandi ab adveriàriiS velitatis lumen & splendorem, praesertim in determinandis rerum causis, ut cogantur tandem palmam dare. Frequentissime pariter ad illam provocavit contra Gal. C. Hofm. in scriptis suis. Plura de hac Dea videantur in Adagiis Erafmi Chiliad. II. cent. 6. adag. 3 8. & d. HofiIr. ad Gal. LL. de V. P, n. 374. Adrianum, est nomen medicamenti compositi & ab Adriano Imperatore inventi contra affectus capitis omnifarios ex caussa frigida, cujus descriptio extat in Antidotar. Nicolai in operib. Mesuae sol. m. 370. b. Adrop, est terminus Slpagyricus, denotans vel illud ipsum corpus aut plumbum, έ quo elici debet Mercurius pro lapide Philosophico, in qua significatione sitmitur à Ripleo in Axiomatibus Philosophicis, quae extant in Theatr. Chym, Vol. II. p. I I4. & in Epistola Anonymi de principiis Art. Hermet. in Th. Ch. Vol. IV.p. 474. vel notat ipsum lapidem Philosaphicum. Lagneus in Harmon. Chymic. Th. Ch. Vol. IV. p. 7 26. quia & Saturnus, vel Plumbum dicitur. Rul. in Lex. Adsamar significat Lotium vel Urinam. Rul. & lohns. in Lex. Adsellare, verbum antiquum denotans exonerationem alvi , sive excretionem quotidianam. Sellae eninI samiliae, vel familiaricae vocabantur à rei rusticae scriptoribus loca illa ad secessum necessaria, teste Keuch. in not. ad Sammonic, p. I 97. Adstantes, παρέοντες, dicuntur Hippocr, ii, qui aegris praesto sunt ministrando, curamque gerendo, ex Hippocr. I. aph. I. Junge Dieter. n. 655. Adstrictio, στύψις, habetur, pro essectu frigiditatis, Gal. l. 9. de S. F, § . Terra Samia, vim habet glutle nandi opera crassae terrenaeque frigiditatis, l. 7. d. tit. § . Centanr. minus. Dicitur & Constipatio. Gorraeus ita descripsit t Quod sit qualitas gustatiliS, quae à frigido vincente perficitur in crassa & terrena substantia, ltaque propria facultate contrahit & densat meatus, refrigerat & repercutit; per accidetIS autem calorem excitat & auget, conducitque ad concoctionem. Enirnvero non s.olum ad ea, quae gustu percipiuntur, refertur haec qualitas, verum tribuitur & aliis rebus in passiva significaliene. Ita Alvi adstrictio, Potorum cutis, &c. Adstringens, στύφον, est, cujus substantia est craflarurn partium, παχυμερὴς, terrena & frigida, habens vim siccandi, humores depascendi, partesque roborandi, Gal. l. 5. de S, F. c. I4. quamvis recentiores salinis stypticis & ponticis portionibus, uno verbo, fixis illam adscribant, quae sub terrestribus optime intelligi & comprehendi queunt. Conveniunt in plerllque cum Acerbis & Austeris, de quibus supra. Celeberrimus D. D. Bohn, Adstcingensium potentiam in terrestreitate pontica, h. e. acore particulis terreis determinate combinato, consistere scripsit Differt. Chymico Phys. XI. §. 16. Adulteratio, δόλωσις, δολισμὸς, in Pharmaceuticis significat medicamentorum fraudulentam corruptionem fub specie genuina. De quibus plura Occurrunt apud Schrodete Rolfink. & alios rerum Pharrnaceuticarum scriptores. Adulterari apud Dioscorid. Graece per δολίζνσθαμ exprimitur frequentissime. Catalogum Adulterinorum simplicium collegit I. D. Hotstius in Pan. I. Dispensi Pharmac. Universe L. 4. c. 17. p. LXXV. syisci. Adulterium, Adulterinus, quid proprie significet, constare debet ex aliis Lexicis, cum non fit hujus loci. Paracels.us vero plane abusive & tropice transtulit hoc vocabulum ad ventriculi vitium, quando corpus aut saltem ventriculus nimium Obruiturassumtis, Ob inordinatam animae brutaliS appetentiam, quia supponit, animam illam sensitivam esse instar maris, & corpus instar foeatinae, & mutuum illud commercium sese habere ad instar conjugii, Paramiri l. 2. c. 8. et tr. de Alvi fluxu. §. Cauffa. AliaS Adulterina dicuntur medicamenta spuria & supposititia, quae vel ratione fubstantiae, vel ratione facultatis, vel ratione utriusque videntur habere speciem bonitatis, accuratius vero examinata falla & vitiosa deprehenduntur,, docente Schenk. de comp. esu praesc. mectic.formul. p. m. 93. Adustio, idem, quod Combustio, de quo inferius. Adurere os dixit de Ephemero Scribon. n. 193. Adustio Spagyrica dicitur, quando commiscetur, aut aduritur, aut corrumpitur humiditas substantialiS rei, Th. Chym. Vol. IV. p. 869. Adynamia, ἀδυναμία, Lat. Impotentia. Hoc vocabulurn meo quidem judicio Optimum & accuratissimum inter omnia alia genus constituit in definitione morbi, non modo ex ruente Aristotelis in Categoriis, quod aegri dicantur, qui habent irnpoteiulam naturan lem, fcilicet ad functiones necessarias; sed etiam ex fuffragio ipsius Galen. de diff. morb. c. 2. dicentis, quod lanitas non operatione, sed potius per potentiam sit definienda, quoniam & dormienteS, aut alioquin in tenebris & otio degentes, aut fepe discumbentes, neque ulla parte corporis movemur, neque alium rei extrinsecae sensum habemus, nihilominus tamen sani sumus. Igitur cum fanitatis contrarium sit morbus, deberet & hic potius per ἀδιναμίαν, impotentiam, definiri, quam per aliud genus, quamvis Gal. ipie non fecerit. Et frustra sibi metuit C. Hofinann. Apol. pro Galen. l.q.c.8. A. B. objici posse, hoc vocabulum esse nudum nomen : Non enim peti inde potest ulla indicatio. Quin imo nec peti debet t Verae enim indicationes non à morbo, sed à caussa petendae sunt; quemadmodum nec à sanitate, sed à caussis ejus indicationes conservatoriae desumuntur. Junge Dogm. nostr. P. II. c. 2. D. 2. p. 113. & Pro* pylaeum p. 53. Vide Impotentia. Adynamon, ἀδύναμον,, vini factitii genus est. In musti sextarios viginti additur aquae dimidium. Fervet, donec excoquatur aquae meniura. Datur aegriS, quibus vini noxa timetur. Est enim invalidum, unde illi nomen. Dioscorid. parem musti & aquae mensuram miscet, & lento igni leniter decoquit, donec aqua tota consumatur t cumque refrixerit, id in picatum dolium fundit. Haec Gorraeus. Adynatos, ἀδύνατος, duplicem habet significationem. Vel enim notat impossibile, sive quod fieri non potest, vide Impossibilis. Vel significat Impotentem, h. e. viribus fractum, ad actiones obeundas imbecillem. In qua usus Hippocr. I. 1. Prorrh. c. 2. t. 3. Coac. t. 53. et I7 5. Adde Foës. Oec. p. 6. Æazo, αἰάζω, idem quod, θρηνέω, h. e. lamentor, lugeo. gemo. Erot. in Onom.& Foës. p. S. Aedes, ἀηδὴς, h.e. insuavis, injucundus, ingratus. Usurpatur de alimentis palato non acceptis, sed saltem comparative, Hipp. 2. aph. 38. Idem quoque de medicamentis intelligi potest, Dieter. n. Io. Aedoea, αἰδοῖα, Latine Pudenda, h. e. partes genitales utriusque fexus vocantur Hippocr. 3. aph. 21. et 5. aph. 22. Jung. Dieter. n. 14. Aegagropilus, αἰγαγροπῖλος, ab ἀιγαγρὸς, rupicapra, &πῖλος, pila, vel globulus, ex flocculis laneis confectus est in ventriculo primo aut secundo Rupicaprarum Occurrens maisa quaedam frequentius Oblonga, rarius rotunda, duplici substantia consistens, quarum interior aut fibras radicum, aut filamenta & cauliculos plantarum succo concreto & exsiccatione in pulverem subtilem lacessente compacta refert; exterior coriaceam cutim, interdum tamen lignosum corticern quendarn, rarissime crustam lapideam aemulatur, coloris utplurimum cineritii aut nigri, magnitudinis variae, quae manum tamen in pugnum contractam vix unquam excedat, ex alimentiS vegetabilibus & mineralibuS, familiaribus cOpiOsius assumtis per fer- mentum ventriculi facultate coagulativa infectutn genita , in fe quidem praeternaturalis, ratione tamen efficaciae, q.Iam experientia hactenus confirmavit, salutaris & variis in affectibus singulari cum emolumento saepius à Medicis exhibita in certa dosi. Vulgd, ®rIIIfeiI« fttgtl. Hujus accuratam descriptionem virtutumque variaram commendationem ex professo publicavit Georgius Hieronymus Vels-chius, DOctor Medicus Augustanus, dissertat, de Aigagropilis, quae lectu haud indigna, modo mortuo non iiIsilltasiet leoni & θεσπέσιον C.HOfe mannum non adeo temere perstrinxisset, quod alio loco & tempcre severius animadvertere constituissem, nisi & mors illius me à proposito revocasset. Meminit quoque ex Velsehio ROlfink. Aigagropilorum, Ord. & Med. Sp. 1. 8.s. 2. c. I.sin. Aegeirinon, ἀιγείρινον, nomen Unguenti, quod Lat. Populeum vel Populneum vocatur, ab ἄιγειρος, populus. Describitur ab AEginet. l.y.c. 19. GorraetIS. Aeger, Aegrotus, νοσερὸς, νοσώδης, quid significet, notius est, qliam utOpus sit verbis. Breviter, qtti laborat morbo. Dicitur & Insalubris, de quo inferiuS. Aegias, αἰγιὰς, ( perperam à Foës, αἰγὶς, p. 8. positum, quod aliam habet significationem) apud Hipp, significat concretionem albicantem pupillae Oculi inhaerescentem, aciei caliginem offundentem, eamqtte obscurantem , sive ex crassiore excrementitio humore enata fuerit, sive ex ulcere relictae cicatriculae subalbicans fuerit. Coac. t. 2I8. I. 2. Prorrh. XXIIX. 33. Aegidion, αἰγίδιον, est nomen Collyrii, quo fluxiones commode sisti possunt, quod genus στατικὸν appellant. Des.criptio habetur apud Aëtiurn citante Gorraeo. Aegilops, sive Anchilops, αἰγίλωψ, ἀγχίλωψ, quamvis quidam Medicorum differentiam inter haec duo vocabula constituunt, quod Anchilops sit tumor in magno oculi angulo nondum ruptus : Aigilops vero jam ruptum tumorem significet, ( quod, caprae huic vitio peculiariter obnoxiae ferantur.) Dicitur Se fistula lachrymalis , quia ulcus ex tuberculo rupto facillime sinuosiIm evadit & in fistulam abit, quam aliquando alius sequitur affectus, ῥνἀς, Rhyas dictus, quando caruncula in angulo oculi abiumitur. Sufficit nunc, hanc distinctionem ab Autoribus non.femper obfervari, nec quoad caussas & generandi modum multum inter se differre. Hinc Gal. l. Introduct. seu Medicus c. 15. descripsit omnes dictos affectus complexus: Aigilops vel Anchilops est abscessus quidam ad angulum oculi, qui naribus propior est, pus continens, quod erumpens aut OS exedit, aut ad angulum, aut usque ad nares destillat. Jungatur l. 5. de C. Μ. S. L. c. 2. Caussa cum aliis ulceribus est communiS, humor, nimirum acris, salsus, lixiviosus, septicus & '. corrosivus. Hinc facile in fistulam abit, praesertim si ulcus neglectum fuerit. Est affectio aegre curabilis propter corporum tenuitatem subjecto Osse corrupto, juxta Aët. i. 7. c. 87. nihilominus feliciter se quoque abfque cauterio actuali curasse testatur Hildan. Cent. V. Obl. 2 2. Æglia, αἰγλία, αἰγλίη, apud Gorraeum idem, quod αἰγιάς. Ægoprosopon, αἰγοπρόσωπον, idem, quod αἰγίδιον, nomen Collyrii. GortaeuS. Ægyption, αἰγύπτιον, dicitur unguentum album oleollim, quod &μενδήσιος, appellatum est, compositum ex liliis & aromatibus. Meminit aliquoties Hipp, in libris de. Nat. mttl. quae loca collegit Foes. p. 9. quae huc transferre non est operae pretium. Vocatur & ἔλαιον, oleum, ob consistendam Oleosam. Alias & in Dispensatoriis legitur unguentum AEigyptiacum simplex & Magistrale compositum Hildani, hodieque utrumque Chirurgis usitatissimum ad putredinem & excrescentias absumendas validissimum, & basis utriufque aerugo est, vel viride aeris. Jungatur & Zwolseri alni- madversio in Pharmacop. Attgufi. AEgyptium quoque est epitheton lini aut fili, quo spongiam involvit Hipp, quo firmior & durior sit in Polypi curatione, l. 2. de Morb. XXXIII. 9. item corii vel alutae, ceu mollioris & valle dioris ad parandas Ppiras, 3. defractur. t. 29. Item Aluminis, l. de Ulcer. X. 3. 4. XII. 11. .AEgyptii olei & unguenti varias descriptioneS sitppeditat Galenas in LexiC0 , ἀὀγαττιβν ζλαιβΕ. Aeides, ἀειδὴς, h. e. indecorus, desurmis. Legitur apud Hippocr. 2. aph. 54. Huic Opponitur iveeS^s, formosus , decorus. Jungatur Dieterich. Iatr. n, 9. Aeigleuces, ἀειγλευκὲς, dicitur genus vini dc’cis, quasi semper mustum, quod paratur musto in dolia vel cados condito, & statirn in aquam merfo, donec bruma tranieat, ut musto consuetudo quaedam fiat algendi. Solus namque fervor musti facit ex hoc vinum. Gorraeus. Aeipatheia, ἀειπάθεια dicitur, passio vel affectio perpetuo durans , nec remissionem habens. Hinc & ἀειπαθὴς, femperpanens, quo usius Ocellus de universo, citante Scapula. Aeolasthae, αἰολᾶσθαι, significat errare, vagari, instar venti , & legitur apud Hipp. l. 2. de morb. mul. LIIX. 20. Adde Foës. p. 13. Aeolipylae, αἰολόπυλαι, vocantur ex commento -Parati vafa illa aenea punctum vel foramen habentia angustissimum, quo aqua infunditur & ad ignem collocata, ignis actione aqua in aërem flatumque mutata spiritum, vel aërem, quem ante nullum habebant, magno murmure & strepitu emittunt &c. Par. I. Io. Chir. in Apologifmo II. ad Carol. IX. Regem Gall. post praefat. Aeon, αἰὼν, siImitur apud Hipp, pro tota hominis vita & aetate, l. περὶ ἀιῶνος et 2. defract, t. 21. Foës, p. 14. qui etiam ex ErotianO monstrat, ἀιῶνα significare medullam spinalem , apud Hippocr, l. 7. Epid. LII. 8. verum Linden. ibid. κενεῶνα posuit. Aeonesis, ἀιώνήσις, hoc est, Persi sio, Aspersio .’T echum etiam ἀιωνάω significat prosumdo. Nomen vero legitur apud Hipp, de humid- usu I. 8. Vide Erotian. in Onomast.p. m. 15. Aeora, αἰώρα significat gestationem; & in specie pensilem apud Aet. Tetrab. I.l.p. c.6. allegante Foësio. Tales pensiles gestationes ab A thenie nsibus introductae tempore Bacchanalium. Verbum τὰαρεἕσθαι & αούκιωρεῖσθαι etiam denotat attolli,suspendi, & legitur apud Hipp. I. 2. defract. t. ye. I. 3. t. 77. & activumfinapviov l.t. de morb. mul. XCIIl. 20. Plura vide apud Foës. Oec.p. 14. Aepos, αἶπος, locum acclivem, arduum significat apud Hippocr. I. 2. de morb. XLIX. II. L. I3. LXIIXi 4. de int. aff. XLVII. I 6. quamvis Linden. vel ηστόος vel έςπκόην posuerit, excepto unico loco I. 7. Epid. LIl. 8. ubi retinuit ἀιπος, Confer, ad Foës, p υ, Aequale, τὸ ὁμαλὸν, ὁμαλές, ἶσον,, de rebus naturalibus, secundum oe praeternaiural.bus praedicari solet. Gal. c. 2. in progn, t. 2 I. Denotat vero non solum rerum saltem numero, vel etiam specie disserentium convenientiam ratione quantitatis, sed etiam ratione qualitatis. Ε. G. JEquale temperamentum, ΐσττ xiic κράσεως, quando vel nullus excessus caloris vitalis aut alterius qualitatis in corpore humano ejusque membris observatur; vel quando excessus caloris aut frigoris, humiditatiS aut siccitatis simplex, vel compositus adest quidem in latitudine sanitatis, ille tamen semper eandem servat indolem. Item AEqualit Pulsu!, οροαλὸς σφνγμὸς, dicitur, cum omnes ictus eundem inter se servant ordinem & proportionem, ita ut secundus respondeat primo,tertius secundo, & sic deinceps. Gal. l.t. de diff puls. c. ιo. Aiiqualis urina , οὐρον ὀμαλες, vocatur, quae, quoties mingitur, eandem prae se fert semper speciem, ratione coloris, consistentiae & contentorum. Sic & de reliquis excrementis ve g. Aiquale pus, est proprietas puris laudabilis, τὸ πόον ὀμ.αλοά, ι. prognosi, t. 42. De rebus praeternaturalibus quoque usurpatur, quando Adqualis morbus dicitur, qui perpetuo sibi constat, & aequales habet motus & symptomata semper similia, Gal, c. 2. aph. 23. Sed & de diversis specie rebus sumitur Aiqualitas. Ita vinum aequale aequali aqua mixtum, h. e. tantum vini, quantum aquae! & vice versa, continens, Gr. cires Jnsr vel uno verbo ίσσκρατὴς dicitur Hippocr. 7. aph, 56. I. 2. de morb, XXXIIX. 6. Ai.qualis inaequalitas in pulsu, ὀμαλὴ dru- μαλτά vocatur, quando pristinam naturam quidem immutantes, sive magnitudine, sive qualitate aequalia vel inaequalia capiunt incrementa : nam quatenus aequalitatem commutant, vocantur inaequales; sed quatenus aequalem semper mutationem assequuntur, aequaliter dicuntur mutari, ex Gal, l. 2. de diff.puls, c, I I. Aequantia sensum, vocantur in Jul.Caes.Claudini de ingresse ad insirm. l. II.sect. II. c. 33. p. m, 335. Anodyna dIgerentia, & Graece dici positu t ὀμαλύνονστα vel γάαλίζοντα scil τὴ, αἕσθησιν. Vide etiam infra Homalos. Aeque, Aequis portionibus, ponderibus &c. Vide Ana. Aequilibrium, terminus est Mechanicus, qui à Cartesianae Philofcphiae sectatoribus etiam ad forum Medicum, qulu potius Physicum transfertur, & significat proportionem justam & naturalem partium qua fluida. rutn, qua solidarum ad compositi corporis constitutionem concurrentium, ut in motu & vigore suO vel etiam in quiete vel tenore sito maneant. Unde Th. Craanen insuo lumine rationali aliquoties aequilibrii mensionem fecit, & D.D. Fr. Hossmannus fundamentis Medicinae annumerare non dubitavit cap. II. §. I6. Æquipollens, ἰσοσθενὴς, vide Isosthenes. Aer, ἀὴρ, quid proprie sit, έ Physicis addiscendum est. Dorneus in Physica Genesi & Physica Trismegisti dicit, Aerem nil aliud esse, quàm aquam vi caloris vel Spiritus DOmitIi in creatione resolutam, Th. Chym. Vol. I.p. j 5 $. 373. unde & masculus Hermaphroditus vocatur, participans de natura ignis & aquae, d.i.p.498. & mediator habetur inter ignem & aquam à Seniore Zadith de Chymia Vol. V.p. 203. Dicitur & ibidem reS vivificans, imo vita cujusque rei. Suntqtie aer & ignis elementa agentia, in Platonis Libro Quartorum l. 4. in Th. Chym. Vol. V. pag. I7o. Aer tanquam magnum recipiens hujus Macrocosmi considerari potest, in quo omnis generis semina & spiritus mundi, tanquam in proprio domicilio, hospitare solent, Jac. le Mort. Med. Chym. Phy. c. 9. p. 89. Juuge Rob. Boyle Suspiciones de latentibus quibusdam aeris qualitatibus , Caeteturn in Medicina consideratur potissimum, ut res non naturalis summe necessaria, & caussa sanitatis morborumque procatarctica, pro ejusdem usu vel abutu, cum per inspirationem, tum ambiendo, corpus nostrum afficiens. Ab Hippocrate describitur, quod sit spiritus corpora nostra ambiens, iisque circumfusus, omnium, quae corpori accidunt, autor & domiaus, utpote cujus in natu. ralia corrumpendi & conservandi vis est maxima, i. de Flaub. IV. 8.9. Triplicem ejus differentiam constituisse dicitur abHerodiano, ut primo sit id, quod vulgo ita nominatur; fecundo, in nobis latens Spiritus, & tertio per secessum abiens maleOlens flatus. Ejus varias quoque constitutiones & καταστασίας sive mutationes tradidit l. de Aer. Loc. & Aq- quae Omnes à Medico probe attendendae & perspiciendae sunt, monente Gal. c.8. in 1.6. Epid. et c. 2. de Humor, t. 29. Qua fini etiam legi meretur Charletoni Exerciu. Patholog. V. & X. §. suffeqq- lnquiri etiam possunt loca varia de Aere in Dolael Encyclopoedia Medica , quae monstrabit Index, & laud. D. D. BOhn. Diff. Medico-Physica IV. per totum, item annexa ejusdem Differt, de Aeris in haec sublunaria influxu. A Chymicis quoque Aer diversimode accipitur. Libav. Pcriplit t Aerem Chymicorttm non este instar Elementaris resolutum, sed in forma magis fixa oleiformem cum citrinate, Synt. Arc. Chym. I. 7. c. 35. & esse organon s.eu machinam omnium, per quam fiunt omnia, ex Hermete AEgyptio notavit idem in Exam. Philos. sect. 36. De Aëre Chymico videatur edam Becherus in Oedipo Chym. Tit. 4. §. 4. AEnigmatice quoque Aer appellatur Lapis Philosophicus in Harmonia Chymica, Theatr. Chym, Vol, IV. p. yiposeqq. Aerdadi, sunt spiritus corporet in aëre degenteS.’ Dorn. in Dictum. Paracelsse Æreolum, χαλκοῦς, vide Chalcus. Aereus, ἀέριος, ἠέριος, dicitur de Omni, quod participat de aëris natura, vel quoad substantiam, vel quoad efficaciam. De illis statuit Fallop. Aerea conspissari quidem posse, sed non congelari, tr. de metall. &sussil. c. t l. Tom. I. Oper. p. 301. Aerificatio dicitur, quando aqua per fermentationem ultimata discontinuatione in ipsum aërem resolvitur. Caspat. Cramer Colleg, Chym, Differt. I. c. 4. §. 3. Aerologice, ἀερολογικὴ scil, purS, vocatur priInum Diaetologiae membrum, agens de aëris salubri usii, quam neminem ex professo tractasse scripsit Joh. Ant. von der Liuden, ut merito inter Medicinae desiderata reponatur, in Manuductione ad Medicinam à Chr. Gtinth. Schellammero ad introduct. Conring. annexa p. 91. Aeromeli, ἀερόμελι, Id est mel aereum t Epitheton mellis, vel quod ex neris rore factum est, unde mel roscidum, Drosomeli, dicitur Aldrov. de insect.l.I. c 2. Apes quoque αίθερίου νέκταρος ἐργάτιδες, aetherei nectaris Opifices dicebantur à Poetis graecis, vel quod faucibus & organis respirationis medeatur, teste Diofcoride. Vide et not, Keuch. ad Samonst. p. I47, Aerophobæ. Aëris timor generaliter phreniticis adsatibitur Caelius Autel. Actu. morb. lib. j.cap. I 2. Aerosis, ἀέρωσις, est sanguinis attenuatio & in halitus resolutio, pro spirituum vitalium continuatione & flammae vitalis pabulo, ex Gal. i. II. Meth. med. c.3. Hujus subuliauonis & quasi raretàctionis pro nutrienda flammula vitali caussam statuit Charlton. d. l. §, 3. aërem in pulmones inspirando attractum, consuulli prorsus modo, quo per folles insufflato aëre flamma in lignis promtiuS accenditur. Quod paradoxon prolixius deductum in Oecon. anim. Ex. IIX. num adeo firmis nitatur rationibus, ut assensum mereatur, ventilavimus in Dogm at. nostr. p. 583. Aeruginosa bilis, ἰώδης χολή Vide Bilis. Aerugo, ἰὸς ( quae vox Graeca etiam aliorum metallorum rubigint rn significat, ) Viride yEris, est rubigo aecis , vcl cupri, gustantibus acrem qual tatem offerens, digerendi, depascendi, & corrodendi non teneram modo, s.ed & duriorem carnem, vim habens. Gal. I. 9. de S. Fac. Estque vel nativa, vel sactttia. De utraque legatur Diosc. l. 5. c. 91. 92. Rul. & lchns. in Lex. Chym. Schroder. Pharm, l. q. cap. 12. De AErugine factitia sive Acre viridi parando videatur Junken Lexico Atyrnico Pharmaceut. Pa t. L p. 8. 9. Sed & Latinum VErngo aliis adjungitur metallis. Ita JLrttgo serri & plumbi legitur apud Fallop, tr. de comp. meaic. c. a, Tom. I. Cp. p. 149. Aerumna est aegritudo aninai eum labore conjuncta. Fernel. Phyjae. l. 6. c. u. Aerysipelas planë vitiose saepius legitur pro Erysipelas in Tom. I. Oper. Petr. Mich. de Calderia. Æs, χαλκὸς, idem quod Cuprum, est metallum ignobilius, durius plumbo, mollius ferro, constans portionibus sulphureis, mercurialibus, & salinis, quarnvis hoc negare velit Frid. Hofrn. Clav- ad Schrod. d. I. Enimvero non video, quid Obstet, quo minus salinas etiam concurrere portiones quis credat, praesertim si vera est hypothesis Willisii & aliorum, quod sal rebus & corpofibus naturalibus compactionem, soliditatem, nec non pondus & durationem largiatur, de Ferment. c. 2. et 3. Cur Cyprium aes vocetur, vide Joh Rhod. ad SEribon. n. 16. Appellatur & Philosophicum, de cujus viribus vide Th.Chym. Vol. l. p. 63 I. A Chyrnicis Ais Veneris nomine exornatur. Species varias axis recenset Rul. in Lex. Chym. v.g. Purum sive nativum rubrum ab omnibus aliis metallis liberum : AEs, quod excoquitur ex pyrite, h. e. marcasita, item ex aliis speciebus, ex nonnullis terrae generibus, luteis & purpureiS, chryfocolla & caeruleo etiam, unde & varia à coloribus epitheta obtinuit Rubeum, Flavum, Caeruleum, Nigrum. Item Aiis Caldarium , abstractum, residuum. AEs ustum sive crematum fit ex aereis clavis compositis cum sulphure & sale, aut etiam alumine in vase fictili. Diosc. /. 5. c. 42. Gal. vocat κεκανμένον χαλκὸν, & habet vim adstringendi & cicatricem inducendi, praesertim si lotum fuerit, I..9. de S. Fac. esu alibi. De modis parandi AEs ustum, variis legatur Iunken d. l.p. to.seq. Squama aeris, xtrric τοῦ guxrel., ejusdem est virtutis. Ascis flos, ysusinl arlbes dicuntur squamae ex aere fuso & In alias fornaces translato, statu crebriore excussae, ut docuit Plin. l. 34. II. N. c. I. Hippocrati simpliciter ἄνθος dicitur, de morb. l. 2. XXXIII. zt.seqq. adde Rhod. not. ad Scribon, n. 34. Non esse confundendum cum Chalcantho monet idem «.31. Panes aerei dicitur massa aeris in fornacibus per fullonem cocta & parata. AES etiam generaliuS accipitur quandoque, denotanS quamcunque mineram metallicam, quae in fodinis reperitur, vulgo Crtj / item illud metallum, mixtum, έ quo monetae cuduntur, Rul. In SpagyriciS AEs Hermetis vocatur corpus illud imperfectum in magisterio Lapid. Philos. nondum praeparatum, sicut est initio. Dicitur aliaS Pulvis Solis, Caput corvi, Terra citrinata, CoatinenS & Contentum, Plumbum nostrum, LeO viridis &c. Confer, ad Lagnei Harmon. Chym. in Tlt. Chym. Vol. IV. p. 7 I S.seqq. lmo ibidem ipie LapiS Philosophicus AEs vocatur, p. 727. Aesalo, αἰσάλων, est nomen avis IninoriS quidem, nihilominus inter accipitres vel falcones referendae, ob singularem celeritatem & audaciam insidiandi vulpi per quandam antipathiam. Dicitur & Merillus, Smeri.lus , cujus deicriptio videatur in Aldrovandi Grni- tholog. i. V c. 5. Aeschos, ἆισχος, deformitatem significat, praesertim corporis, vel membri cujusdam. Legitur apud Hipp, i. de aytic. t, 64. Caulem deformitatis IIIonstIosie Para- ccls. statuit, esse deficientem naturam In aliigregattone debita massae seminalis post conceptionem, i. $. de morb. invisib. Deformitatis in facie mentio sit apud Scrib.n. I84. Aeschromytheo, αἰσχρομυθέω, i. e. turpia & obs.coena loquor. De deliris ulurpavit Hipp. /. 3. Epid. aegr. XI. post stat, pefle & 1. 4. VII. 8. Galen, c. I.prorrh. t. 27. Vide Foës. p. 14. Aeschropoeeo, αἰσχροποιέω, significat turpia facio , sive artes turpiter dehonesto, Hipp, de arte inprincip. Aestas, θέρος, dicitur pars anni calidior & siccior utplurimum, quando Solis radii vertici nostro propiores vim s.uam potentius exerunt. Si autem veri similis fuerit, sctdores multos expectandOs esse docet Hippocr. 3. apltor. 6. Aistasts morbos recenset idem 3. aph. 13. et 2 I. In specie meminit quartanarum febrium aestivarum 2. aph. 25. Quod purgatio per vomitum instituenda sit aestate, docet 4. aph. 4. verum neque perpetuum esse, recte monet Valles, in ann. neque etiam rationes sat gravis sunt momenti. AEstas quoque Hippocr, dicitur θερινὴ ἄρα, 4. de R.V.l.A. t. I. Vide Foës, p.268. Dieter. n. 39o. Legi quoque merentur, quae de jEstatis Origine & naturali constitutione egregie disseruit Linden. Ex.XI. 196. seqq. .AEnigmatice quoque Aistas refertur inter IIomina Lapidis Philosophi Vol. IV. Th. Chym.p. 727. Aestates, Plin. i. 28. c. 12. vitia cutis ab adustione SoliS. Mercur. de Decorat, c. 8. Aesthesis, Aestheterion, Aestheticos, Aesthetos, αἴσθησις ἀισθητήριον, ἀισθητικὸς, αἰσθητὸς. Vide infra Sensus, Sensorium, Sensificus, Sensibilis. Aestimatio, τίμησις, quid hoc vocabulum in genere significet, ex aliis quoque Lextcis notum esse potest  : Placuit vero D. G. Ern. Stahlio P. P.' celeberrimo in Fridestciana Illustri in forum Medicum transferre, aestimationem geminam statuenti, unam partium, alteram laesionum. Per illam intelligit accuratum λομ.σμὸν sive eonsiderasionem motuum vitalium, Pensationis, constrictionis & relaxationis, &c. per hanc vult intellectam varietatem graduum laesionis & corruptionis sive destructionis, quemadmodum prolixius haec legere licet in quodam Propemuco Inaugurati ad Dn. Lud. Frid. Gnati theri Disput. de Inflammationis Pathologta. Aestphara est incineratio carnis, vel siibstantia corporis. Dorn. in Dictton, Parac. Aestuarium vocatur instrumentum, in quo longurius ab igne candens concluditur, & ita applicatui partibus nimia frigiditate languentibus, Paraeus I. 25. Cxir.c. 13. Aliud quoque aestuarium siIdatorium totutr hominem excipiens delcripsit Palmarius de morb. contag l. 1. c. 17. p. m- 37. Æstuatio, κᾶυσιςκαῦσις, idem quod Ardor, vel Exæstuatio, quam excitat materia quaedam ignea, vel acris eslque effectus effervescentiae, vel accensionis. Ita AE- stttasto fequi dicitur usum purgandum fortiorum à Fal. lop. de med.simpl. pttrg. c. 3. Tbm. I. Oper.p. m. 23. Æstus, καῦμα, idem quod Ardor, Ustio. Extenditur ad quoslibet fervores, sive sint externi à sole, pharmaco, igne, sive interni à febribus & inflammationibus, in qua significatione legitur apud H.ppocr. 4. aph. dy. & 7. aph. I 3. quamvis hunc locum Galen. generalius exposuerit, per aestus inteliigens & febres, & aeris fervoreS, & cauteria, & escharas, in comm. In priori significatione sumturn occurrit l. 3. Epid.fini. III. tt 6. Hinc aestas aestuosa dicitur & I. de sal, diaet. u 4. aestati hic tribuitur effectus, quod faciat aestuosa corpora & squalida, κανμαΐώδη καὶ ἀνχμηρά. Junge Foës. Oec. se 329. Dietr. laus, n - 452. Linden. Ex. XI. §, I83. 189. Aetas, ἡλικία, refertur inter res naturaleS ad fanitatis & morborum generationem symbolam suam conferentes. Est vero aetas nihil aliud, quam aliqua vitae periodus & Ipacium mobile, quo hominis temperamentum vitale evidentem subit mutationem. Et haec ratio est, quod, quemadmodum sanitas variat secundum aetatum differentias; ( unde aetatem ab aetate distinguere oportet, ex i. 6. Epid.s.8.t.29.) sic etiam diversiS in aetatibus diversi quoque oriantur morbi t & cuique aetati sui sint morbi familiares, quorum catalogum sigillarim recenset Hippocr. 3. aph. a. n.ad 3 I, Junge Dieter. «.375. Aethale, ἀιθάλη &ἄιθαλος, vide Fuligo. Legitur apud Hippocr. i.I. de morb.mul. CXXIIX. Io. & Gal. I. 3. de praes, ex puls. c. 7. Adde Foes. pag. 9. Aether, αἰ0ὴρ, late dicitur coelum, vel dium supra aëtis regionem infimam existens, nubibus inclusis, ut patet ex Hippocr. I. 6. Epid.s. 4. t. I9. Stricte vero coelum serenum supra aërern & nubes expansum significat, Gal. com. ad h. l. Hodieque à nonnullis Aether habetur pro principio quodam univerfali constitutivo corporum naturalium, quod intime sese insinuat in atomos materiales; & ab ejus majori minorive copia & potentia vires corporum naturalium deducere conantur, nimium quartum hoc commento sibimetipsi blandientes & placentes; nec fortassis aliud per hoc intelligendum, quam Spiritus mundi. Aethes, ἄηθες, Lat. ins.olens, inconsuetum, usurpatur de sputo, I. Prorrh. tom. 3.it, 30. quamvis Foës, existimet, legendum esse ἐυήθεα, ex loco parallelo Coac. t. 3 50. Vid. Foës. p. 7. Aethiops, ἀιθίωψ, quod nomen praeter signisicationem cognitam, à regione Africae, quando hominem in ./Erhiopia natum denotat, à Chemicis translatum Occasione coloris nigricantis ad processum quendam & medicamentum, AEthiops mineralis dictum έ Mercurio vivo & fulphure vel floribus hujus inter se mixtis divers.a proportione & accensis ad conflagrationem sulphuris ustjue paratum, culus meminit Theod. Maycrne informul. Part. 1. Praxeos Medicae annexis, & occurrit in Pharmacop. Pateana ; quamvis & apud alios absque ignes s.ola tritura & agitatione, sub alia tamen proportione in mortario vitreo cum pistillo fieri polle legatur. Utrumque modum etiam proposuit Iunken d. 1. p. I r. Aethna dicitur ignis subterraneus, invisibilis, sule phureus, vel potitts bituminosus, qui lapides sub montibus adutit in carboneS Gagati persimiles, resina & bitumine quodammodo plenoS, ut carbonum ex ligno vice nonnulli populi utantur. Alias montem Siciliae ignivOmum proprie Aithnam vocari ex Geographicis constat. Ita & Spiritus ignei, & meteora ignea, hominis igne flagrantis, vel alius rei forma apparentia Aiitlmici dicuntur. Dorn. Rul. & Iohns. in Dict. & Lex. Chym. Aetholices, αἰθολίκες, aliis αἰθαλίκες, dicuntur pustulae in superficie corporis ortae fervidae, ah ἄιθω, uro. Meminit earum Hippocrat. de humid. ns. X. 5. ubi Latinus Interpres in edit. Lindaen. expressit per Dothienes sive Furunculos. Adde Foës. p. Io. Varias acceptiones recenset ErotianuS in Lex. Hipp. Galenus, qui legit ἀιθόλνικες, in Lex. Hipp, cyclos definit in cute coeuntes, qui ita dicantur ab ἄιθειν, urere, & hinc derivat ἀιθολ.υκώδεια, quae his simile quid notant & ab aliis ἀιμάλ.ωπα appellantur. Æthyia, ἀιθύιαi vide Mergus. Ætia, ἀιτία, ἄιτιον, vide Caussa. Ætiologia, ἀιτιολογία, vocatur quibusdam Medicinae pars Pathologica, in qua non solum caussae morborum, sed & morbi ipsi & symptomata pertractantur. Gal. I. introduct. c. 7. Verttrn de hoc vocabulo vide meam έπάρισιν in Dogmatibus P. II. c. 1. d. I. p. Io6. Aetites, ἀείτης, vocatur lapis quidam inter minus pretiosos pertinens, alio, dum quatitur, intra se ac veiut in utero praegnans lapide, qui Collinus dicitur, coloris vel albicantis vel gallae similis, vel subrutili, vel nigricantis. Differentias hujus lege sis apud Schroder. Pharmac. l.c. 8. n. 1. Aquilae dicitur lapis, quia in aquilae nido reperin creditur, ad promovendum partum, Α1drov. I. Ornith. c. s. De vitibus alias partum promovendi, vel etiam cohibendi, pro diversitate applicationis, si vel brachio sinistro vel coxae alligatur, aut imponitur, legatur Diofcorid. i.5.c.I6I, & Guilielm.MenenS Aurei Velleris l, 2. c. I. in Tlteatr. Chym. Vol. III. p. 387. quem usum etiam fabulosum judicavit Dan. Ludovici Differt. I. Pharmac. p. 789, De mira vero facultate sures deprehendendi, si quis pane conditum offerat, cujus etiam meminit Dioscorides, recte judicat Fr.Hofmann. in Clav. ad Schroder. loc. quod sapiat fabulam ; quid ? si adderemus ex Chiocco Mus. Calc.sect. 3. p. 322. vel praestigias, aut superstitiosum quid à pio Christiano omnino alienum, & propterea respvuendum, Aetoma, ἀέτωμα, significat supremam partem domus , triangulari formâ, in altum sublatam, & culmen aedium. Legitur apud Hipp 3. de artic. c. 23. Gal. in comm. ad h, l. Jung. Aldrov. d. l. Foës. p. d. Dicitur aliàS & δειὸς, vinctum tecti, Lat Testudinatum. Affectio, Affectus, πάθος, πάθημα, ab afficiendo dictum, de multis effertur rebus, sed in medicina recefllis, in statum p. n. qualescunque illi fuerint, Affectus sive Affectiones utplurinIum nuncupantur. Gal. I. de cur. rat, per S. M. c, 3. quarnviS in Graeco vocabulum ολάθεσις habeatur comm. I. in Hipp, de iis, quae in med. t. 1. I. 3. de L, Aff c, 4. Nonnulli pro majori subtilitate vocab. Affectus ad dispositionem morbosam, quae est in fieri vel ἐν χέσει, relerunt ; Vocabulum vero Morbus ad factam, firmam & stabilem impotentiam naturalem, quae est in ἕξει. Gal. I. de diff.sympt. c. I. et l. 1. de L. A. c. 2. E contrario funt ex recentioribus, qui Affectionem & verbum Afficere, Affici, etiam rebus secundum naturam, videlicet Sanitati, Cauflis, & Accidentibus ejusdem applicare non dubitarunt; siquidem Afficere nihil aliud est, quam in aliud corpus agere, aliudque alterare; & Affici idem., quod ab alio pati & mutari, Praeter has significationes non infrequens qucqtte est acceptio vocabuli Affectus pro motibus & perturbationibus vel passionibus animi, quibus non modo profundius anima nostra affici, & veluti concuti videtur, quoties eas patitur, fed & quarum magna viS est afficiendi & mutandi sanguinem & spiritus, & per hos totum corpus, ut non immeritO inter caussas potentiores procatarcticas sanitatis & morborum referri soleant ac debeant. De quibus legi merentur, quae scripsit Charlton. Ex.lIXi Patholog. & TlI. Willis tract. Anim. Brttt, P. I. c. S. Affectus Implicatus, Affectus Magnus. Vid. Implicatus, Magnus. Affectus Praecordialis, Melancholicus, Flatulentus, Mirachialis. Vide Hypochondriaca, Melancholia. Affenicum est Anima. Rul. & Iohns. in Lex. Affeos, pro Aphros, ἀφρός, id est, Spuma, Iidem, Affidra, h. e. Cerussu. Iidem. Affion, idem, quod Opium. Dicitur &Ossium. Est & nomen Electuarii, ab Indis Orientalibus in Bantam parati ad excitandam ferociam, ut & stimulum Venereum propter Opium, quod ingreditur, ita dicti; Ex Job. Jac. Sahr. Itinerar. Inde. Orient. notarunt Naturae Curiosi Ephem. A. II. Obs. 69. Afflatus, ἐπίπνοια, vel Adflatus, dicitur, quando aura vel vapor aliud corpus cum violentia quadam veluti percellit. Ita de ferpcntibus dicitur apud Scrtbon. num. 165. Item de vento. Rhod. in Lexic. Scribon, Afflictio dicitur aegrbudo animi cum vexatione corporis conjuncta. Fernel. Physiol. I. d. c. 1 2. Affodius, aliis, Afttdius, Asuodius epitheton Serpentis, vel plane ejutdem cum Hamor.rhoo, vel maxime similis, & occurrit apud Ardoynum de Venen. l. 6. c. 8. vide Aldrov. Histor. Serp. & Drac. I. 1. c. 5. Afformas, i. e. Vitrum. Rul. & Iohns. Affusio, πρόσχυσις, quid significet, notum est, videlicet liquoris aiicujus in aliam rem infusionem. Aliquando vero concretive sumitur & respondet Graeco παρέγχυμα. VIde Parenchyma. Gal. Introd, c. 9. Interdum etiam pro Suffusione sine Cataracta oculi accipitur, uti videre est apud Forest. I. XI. Obs. qo.Schol. Afra avis, vide Struthiocamelus. Afrob est Plumbum nostrum, corpus immundum, Rul. & lohns. in Lex. Agalactos, ἁγάλακτος, apud Hippocr, dicitur flemina, quae sine lacte est post puerperium, propter siccitatem naturalem, Ob quam etiam menses parcius fluenteS ante inrpraegnationem habuit,de nat.puer.XL.Ip. 2o. ad quem textum junge Notam Jac. Sonii Aphor. 4o. videatur & Hipp. ltb. I. de Morb. Mul.XCIX. 6. Mirum, quod hoc epitheton Foës, in Oeconom. Hipp, omiserit. Agallochum, ἀγάλλοχον, idem, quod Lignum Aloës , ξυλαλόη, est lignum exoticum pretiosum, ex Arabia atque India advectum, (altem in frustis, & quidem raro, magnis punctis & venis variegatis maculatum, ponderosum, amarum, suaveolens, si accendatur, adsttingens. De cujus viribus & usu vide apud Dioscor, l. I. C. 2I. Schroder. I. 4. C/. I. n. 13. Fr. Hofin, in clav, ad h. l. qui adhuc dubitat, nuru. Agallochum veterum idem sit cum Ligno Aloes Ossicinar. Agape, ἀγάπη, communiter significat Amorem, Dilectionem , vide Amor. Specialiter vero etiam cibationis quaedam specieS hoc nomine appellata fuit, v. g. Merenda Si Vesperna. Fr. Bonarnic. de AUrn. l.q.c. 4o. Agar Calcem significat. Iohns. in Lex. Agaricum, ἀγαρικὸν, dicitur fungus albus, trunco laricis adnatus. Estque duplex, Mas & Foemina. Diofcorid. incertus ex aliorum sententia scribit, esse radicem silphii similem, non tamen densum, sed rariorem, l. q.c. I. De Agarici historia, viribus, & usu vide Dioic, d. I. Schroder. I. 4. cl. 3. n. 403. Fr.Hofm. in clav. ad h l. Rclfink. de purganub. sect. I. urt. I. C. I. Freitag. Auror. Med. l. 2. C. 2 8. Agathon, ἀγαθὸν, communiter Bonum significat, h. e. praestans, commodum, utile. Et in hac generali significatione Bona, quae in rerum natura continentur, alia animi sunt, alia corporis, alia fortunae, sive externa, nec praeter haec ullum aliud bonorum genus excogitari potest, verbis Galen. orat.suas, ad artes c. 6. In strictiori significatione vero apud Hippocr, ἀγαθόν denotare str- mtim, stabile, certum, ac perpetuum, testatur idem Galen. c. 2. desract. t. 31, Junge Foës. p. I. Dietetich. n. 2. Agelæos, ἀγελαῖος, idem quod ἀγοραῖος, epitheton panis, qui gregarius, vilior forensis, venalicius, cibarius Latine vocatur. Gorr. Agens, Agere, δρᾷνδρᾶν, ἐνεργεῖν, quid communiter significet, ex aliis constat Lexicts. Idem quod Operari, Afficere. Dicitur de eo, quod motum ex seipso habet. Opponitur τῷ puti, πάιχειν, quod motum obtinet ex alio, Gal. lib. 1. de L. Affc.j. Ita medicamenta dicuntur agere iio corpus nostrum, ad differentiam alimentorum, quae magis pati, quam agere creduntur. Gal.I. 3. de Temp. c. 4. Inter agens & patiens justa debet esse proportio. Th. Chym. Vol. IV. p. 387. Ager, ἀγρὸς, quid proprie significet, pueri έ VocabularliS norunt. Tropice Ager mineralium vocatur Aqua à Dorneo Genealog. mineral. c. q. in Th. Chym. Vol. I. p. 57I. Ager Chymicus triplex recensetur à Nicol. Flamello in Annat, d. l.p. yso, Agerasia, ἀγηρασία, h. e. Insenescentia. Gal. l. de Marcor, c. t.. & Ageros ἀγήρως, homo dicitur, qui senii est expers, ibid. Ageratus lapis, ἀγήρατος, dicitur species lapidis vilioris, quo conarii olim usi sunt, & sutores calceamenta expoliverunt, facultatis mixtae, adstringentis & digerentis. Meminit ejus aliquoties Gal. l.y.de S. F. i. 6. de C. M. S. L. c. 3. etc. Ages, ἀγὲς, idem, quod ἀγοστὸς, volam manus si- gnificat. GOrr. ex Hesychio. Ageustia, ἀγευστία, significat jejunium, quando aliquts nihil gustat de cibo vel potu, quamvis non Occurrerit nobis in lectione Medicorum Graecorum. Vle deantur vero Lexicographi Graeci. Agglutinatio duplicem habet significationem, unam propriam, & idem significat, quod Glutinatio, κόλλησις, ἐπικόλλησις, προσκόλλησις, quando corpus unum alteri per glutinum jungitur ; alteram impropriam, quando beneficio succi nutritii fit Appositio vel Additio novae carnis, v, g. in ulcere, Gal. l. 3. Μ. Μ. c. Io. Hinc Agglutinans medicamentum προσκὸλλημα, κολλητικὸν, dicitur, quod ad ulceris sanationem requiritur, & debet esse siccans, vel adsttingens, l. 5. c. I. vide Additio. Aggregatum, hodiernis Physicis & Chymicis usitatissimum est epitheton corporis ex Iui ulmis, vel homogeneis, h. e. ejusdem speciei, vel beterOgeneis, seu diversarum speclerurn corpusculis constans, & unum quantum contiguitate coagmentatum, non habito respectu ad quale, aut essentiale illarum atomorum sive molecularum. Differt à Mixto, quod immediate ex principiis materialibus constat, adeo firmiter pr r contiguitatem conjunctis, ut vel difficillime vel prorsius non separari queant. A Composito, quod ex mixtis componitur, & facilius dissolvi potest. Hanc Aggregationis & aggregastvi motus notitiam ad veram corporis mixti vivi & in fpecie humani ceu subjecti Medici theoriam maxime necessariam esse, probe etiam inculcavit D. G. E. Stahl. in Differt, de Temperamentis c. I. Agitatio, vide Vibratio. Agitatio humorum per purgantia producta non sufficit ad purgationis effectum, Fallop. tr. de pttrg. simpl. e. 3. Tom. I. Oper. p.m. 15. Agitationes, quae manibus, baculis, vasorum cum notione fiunt, ad solutiones concretoruul magnopere necessarias & experientia confirmat, & recte notavit D. D. BOhn. Differt. Chymico-Phys. I. §. 25. Aglia, ἀγλίη, Hippocratis vox, quam Galenus in exegesi interpretatur stIbalbam in oculo cicatricem, vel compactum in eodem humorem. Aglossostomographia, ἀγλωσσοστομογραφία, h. e. descriptio oris sine lingua, quod perfecte loquitur. Titulus est libri à Jac. ROlando de Bellegad. scripti & in Lat. versià Car.Reigero. Eph- Nat. Cur.Ann.III. Junge Bonetum Medic. Septenus. 1. a.sect. 18. c. 23. p. 460. Agme, ἀγμὴ&ἄγμα. Vide Fractura. Agnata, vel Adnata, ἐπιφυόμενα, dicuntur Gal. duplicia : Quaedam, plane familiaria propriaque conspiciuntur, tum plantarum, tum animalium naturis: ut lana, pili, cornua : Irem ova, foetus, fructus arborurn quodammodo huc referri possunt : quaedam non omnino oalia, ut viscum, fungi & similia, si quae diversae plane naturae alii corpori vegetabili vel animanti adnascuntttr. Gal. I. II. de S. Fac. §. Ovorumsacultas. Agnata, Tunica. Vide Adnata. Agnina scii, membrana dicitur Amnios tunica, teste Bartbol. l. I. An. c. 36. p. 301. Videantur & lectu dignae D. Caroli Drelincurtii Castigationes de Tunica Agnina Lugduni editae. Agnoea, ἄγνοια. Vide Ignorantia. Agnus, vide Ovis. Ago, ἄγω, i e. Duco, pro Educo, Hipp. I.aph.n. 23; 4. aph. 2. et 4, Vide Dieter. n. 6. Scrib. n. 133. 188. Agoge, ἀγωγὴ, duplicem habet significationem, generalem & specialem. Secundum illam denotat ordinem, viam , rationem & ductum, totum rei statum & tenorem, vitae rationem ac institutum. Ita de morbi tenore usurpatur ab Hippocr, l. 7. Epid. LVl. I6. Pro curandi regula sumitur à Gal. i. 2. de cur. rat. ad Glauc. c. 3. Secundum hanc vero denotat aeris statum vel κατάστασιν, ut l. I. Epid.s. rxiract. 8. 'Junge Foës. Oec. p. a,. Agon, ἀγὼν, vide Certamen. Alias Agon, ἀγὼν, significat summum vitae periculum. Unde verbum Agonizare & aegri agonizantes dicuntur, qui ex (uperante jam morbo & natura prostrata animam efflaturi de proximo surit. Jureconsultis vocantur Constituti autpostti in extremis, Laborantes in extremis. Vide Zacch. Quaesi. Medico-Leg. l. 2. th. I. q. i 9. n. 6. Agonia, ἀγονία, sterilitatem in utroque sexu significat. Verum vocabulum hoc minus usitatum, quamvis ἄγονος adjectivum, sceriiis, etiam reperiatur. Vide Gonimos. Agonia, ἀγωνία, angorem significat, & verbum ἀγωνιᾷν juxta Gal. i. 2. desympt. cattff. c. 5. adfinem, affectum animi compositum ex ira & timore ; illa quidem sanguinem & spiritum foras agente, & fundente, hoc vero utrumque ad vitae principium & interiora, cum refrigeratione eorum, quae in summo corpore sunt, reducente & contrahente. Derivatur ab άγὼν, certamen , lucta. Unde & ἀγωντά certarnen quandoque significat. Vide Henr. Stephan. in Thesauro Graeco-Lat. Vide & infra Angor. Hoc vocabulum Agoniae ulterius declaravit Helmont. tr. de Ideis morbos, n. 9. dicens ; Agoniam non esse colluctationem solius spei & timoris, sed etiam irae & metus, irae & dissimulationis, spei & irae, odii & timoris, spei & tristitiae, &c. Ad summam Agonia significat in genere colluctationem diversorum affectuum animi inter se contrariorum. Jung. Leonh. Fuchfii comm. ad Gal. l. 2. desympt. causs. c. 8. p. m. I24.L ubi egregie vocabulum hoc explicavit per trepidationem ante certamen ex ira & metu mixtan Irae motus à spe victoriae dependet: Metus ex timere ne ab adversario vincatur. Agonistice, ἀγωνιστικῶς, certatorie. Adverbia t hoc occurrit apud Gal. Z. de marasmo c, 8. & dicitur d usu aquae frigidissimae largiori in statu febriS erysipe laceae acutioris, Ita ut aqua certare debeat adverlt ianguinis fervorem acriorem. Potest etiam commod aliis remediis potentioribus applicari. Agonisticon, ἀγωνιστικὸν, vocatur aqua frigidi sima apud zEgin. l. 2. c. 30. citante Gorraeo in des. Agonos, ἄγονος, sterilis, cui opponitur γόνιμος foecundus. Vide Gonimos. Agoræos, ἀγοραῖος, forensis, venalis; Epitheto panis vilioris : Idem, quod ἀγελαῖος, significans, d quo paulo superius. Agostus, ἀγοστὸς, vocabulum hoc Poetis magis quam Medicis usitatum, significat extremam manur interiorem, sive volam, vel manum cum ttlna & radit quia ulnis & brachiis manibusque simul complectimu aliquid & ad noS adducimus. Gorr. in des. p. 3. Vid alges. Agresta, ὀμφάκιον, Omphacinm, dicitur succu ex uvis immaturis, quae Gr. ὄμφακες vocantur, exprel sus, colatus, inque doliis repositus, & vase clauso asser vatus. Schross i. 4. ct. 2.p. 2oI. Hinc paratur syrupus d Agresta Ossic. Notetur ob laporis similitudinem oleur ex olivis immaturis expressum Omphacinum dici. Agresten dicitur Tartarus acidus lapillatus. Pro cedit enim Omnis acetOsitas ex salibus de minera vi triolata, Fragm. ad tr. 5. de Tartaro. Agrestis, ἄγριος, primum in genere dicitur d omni vegetabili, quod sponte absque cultura in cani pis, pratis, & sylvis enascitur, & ita opponitur τ, ἡμέρῳ, h. e. hortensi, domestico perculturam enato apud Gal. l. 6. 7. et S. de Simpl.sac. Deinde etiam prae dicatur de morbis quibusdam gravioribus & vehetnen tioribus, & significat ferum, ut, ἄγριοςλ,ειχὴν, h. e agrestis lichen , id est fera impetigo," l. a. de C. M. S C c. i.infin.&c Gorr. scabiei quandam speciem, ἀγρτάν i. e.feram, appellari dicit, quae cito serpit, & exulce rationem concitat, certcque anni tempore revertitur asperior omnibus aliis & curatu difficilior. Imo & d hominum indole moribus.qus usurpatur τὸ ἄγριον, syri tas , apud Hipp. i. de A. L, & Aq, LIIL I I. Agricultura, γεωργικὴ, quid significet, ex alii Lexicis jam constare debet. Quis invenerit, videatu in Th. Jans. de Almeloveen RerAnv. Onomast. p.2. Eju usum pro sanitate conservanda singularem quotidian experientia satis testatur, ut non opus sit allegare te stimonia. Agrippae, quasi Agrippae, ab aegro partu dicuntur quorum in nascendo non caput, sed pedes primi exie runt, & inter partus difficiles hic merito referuntur, im primis, si braclIia sursum porrigant supra caput, ut plerumque foetus vita periclitatur in angustiis, dum diutius in medio ventre sive pectore siib axillis constrictus subsistere cogitur. Dici volunt Etymologi ab aegritudine ex pedibus. Vide Gell. I. 16. N. A. c. 16. & Non. C. I9. Agrippini partus observatio quoque habetur apud Joh. Nic. Binninger. Cent. I. Obs. yq. p. 59. Agroecopyrrhoneios, ἀγροικοπυῤῥώνειος, dicitur Philosophus Pyrrhonius, agrestis, h. e. adeo rudiS, crudus & crassus ex Scepticorum numero, ut ne fuos quidem affectus agnoscere lateatur. Gal. l. 4. de diff, puls. c. 2. adde Foës. p. 3. Agronomos, ἀγρόνομος, epitheton brutorum in agris pas.cua quaerentium, v de Hylonomos. Agrophon, ἄγροφον, idem, quod ὀρεινὸν, montanum , Gal. in Exeg. voc. Hippocr, notante Foës. d. 1. Agrumina, caepe, porrum &c. Captivac. pract. l. T c. 2. Agrypnia, ἀγρυπνία, vide Vigiliæ. Pervigilium. Agrypnocoma, ἀγρυπνόκωμα, idem, quod Coma vigil, notante Blancardo in Lexic. qua vero autoritate nixus sit, inquirere nolumus. Agyion, ἀγυῖον,ν, expOsiIit Galen.’per imbecille, debile. Ulus hoc vocabulo Hippocr. I. 1. de morb. mttl. XLIl. 8. de Embryonibus. Alias significat mutilum, membris carens, praecipue manibus & pedibus. Hefychius expressit per ἄναρθρον. Derivatur ab α privativo & γνιον, membrum. Quae significatio cur non ad illum quoque locum Hippocratis applicari possit aut debeat, non video rationem. Sane ipse contextus hoc videtur velle, quando Princeps Ibidem recenfet quasdam caussas abortus praematuri, antequam plenarie formatus adhuc fuerit. Agyrtae, ἀγύρται, olim, teste Platone I. 2. de Reptlbl. dicebantur illi circulatores, arioli, &praestigiatores , qui ante januas diviturn stipem petituri Oppidatim quaestus caussa Oberrabant, & divina quadam virtute, carminibus & sacrificiorum mysteriis se morbos infligere, inflictos quoque curare, & si quid sceleriS à divitibus, aut eorum proavis esset commissum, id magica sacrificiorum celebritate, sussimentorumque Odore expiare, eorumque inimicos, tam sontes, quam insontes carminibus oblaedere posse gloriabantur. Lanosis. I.ep. 3 3. & I. 3. ep. 6, Verum hodieque Agyrtae vocantur omnes Pleudo-Medici & Circumforanei, qui congregata coactaque multitudine pharmaca aliqua ostentant, eaque praedicantes divendunt, rnifere simplici populo irnpOnentes, ut est apud Henr. Steph. in Indice Thesauri sui celeberrimi , voce ἀγάτης. Italis Cerletani, Montambanci vocari , testatur C, Hofm. com. ad Gal. LL. de V. P, num. tot 7. Horum hodieque tanta solet esse farrago, Ut merito deploranda fit conditio Artis Medicae in le 'ἐπιφαυετὰτης, & singularis doni à DeO hominibus concedi, quod à tot flagellis confpurcetur. EX omnibus enim vitae stationibus, etiam desperatissimi quique, quorum profligatissima vita est, in campos Medicinae audacissime insiliunt, & Fingunt se Medicos quivis Idiota, Sacerdos,Judaeus, Monachus, Histrio, Rasor, Anus, Miles, Mercator, Cerdo, Nutrix & Arator. Et Ambubajarum collegia, Pharmacopolae, Rastricolae, Molitor, Pistor, Agaso, Faber. quin etiam ( proh Deum immortalem ! ) ipfe Carnifex. O deplorandam Magistratuum lenitatem, quâ impune de corio humano ludere concessum, quâ datur ita temere scevire in humana viscera ! O inexcusabilem ditfi-. mulationem & oonniventiam Superiorum! Pax ! Ahius, i. e. Sal fossile, Rul. & lohns. Ahusal est Arsenicum, Sulphur. lid. Aidris, ἀΐδιρις, infcium, Ignarum significat, cui opponitur ἴδρις, gnarus, fciens, peritus, à verbo ἴσημι, scio. Hipp, in Ep. 2. ad Damaget.n. 340. Democrit. ad Hipp, de nat. horn. n. 3. Vide Foës. Oec. p. 9. Aio, ἀίω, significat apud Hipp, audio, percipio, & legitur l. 2. de Morb. II. 18. Aipathia, ἀειπάθεια, h. e. perpetua patibilitas, ut ἀπάθεια, impaubilitas. Hanc statuere in Medicina, absurdum esse judicat Galen. vel quisquis Amor fuerit Artis Medicin. c. 8. & cum eo C. Hofrnan. in Apo/og.pro Gal. /τρ.ο.ιο. D. et c. 11. F. ne confundantur duae partes Medicinae principes, Conservativa & Curativa. Alibi tamen fano fenfu eam quoque admitti posse, & quidem sub parte ὑγεεινῆ existimat hic Instit. Med. l. 4. c. 1. §. 5. Dum enim quotidiano victu relarcire opus habet, quod ob fubstantiae fluorem singulis diebus decedit, profecto curat lapsitm parvum. Quid ? quod st totum hominem à nativitate morbum vere dixisse Democritum in epist. ad Hippocr, statuunt eruditi, an non hoc modo locum inveniet Aipatbia ? Aisso, ἀΐσσω, i. e. irruo, prorumpo, ut & ἀΐσσομαι) quod idem significat. Utroque ufus Hipp. i. 1. de morb. mttl. LXIII. & LXV. 6. Vide Foës. Oec. p. 14. Aitruad Arab., idem, quod Antimonium. Fallop. tr. de met. & fossi l. c. t$. Tbm. l. oper. p.  332. Akibot significat Sulpbatr. Rul. & lohns. in Lex. Akon cotem significat, de qua fuo loco. Rul. Ala aequivocum est vocabulum. Quid communiter significet, ex aliis notum est Dictionariis, videlicet geminum instrumentum ad volandum volatilibus proprie competens. Gr. πτέρνξ, πόερύγεον. Vide Pteryx. Pterygion. In Anatomicis vocabulum Alae variis corporis partibus attribuitur. Ita locus sub humero concavus multis glandulis & exterius pilis fcatens, oppositus lo. co superhumerali sive epcmidi dicitur Ala. Gr, μαχάλη, μαχαλὶς, Latine etiam Axilla nuncupatur, Hipp. a. de artic. t. 66. Gal. in com. ad h. 1. Hipp. deglandul.II.io.tr. Est ad recipiendos humores opportunus locus, ubi etiam quandoque fletor oritur, faetor alarum dictus, Gr. δισώδεις, μαχάλαμ, com. 2. de hum. t. I. Porro Alae etiam dicuntur de naso, s.untque tenuia canilagineaque corpufcula utrique nasi lateri à parte inferiori adnata; quae edam Pinnae appella.i folent, Gr. πὴερύγεα. Ita & partes auris utriutque exteriores capiti annexae Alae appellantur, περυγὼμασικ, Gal. Introd. c. ro. Pulmones quoque ab H.ppccr. Coac. t. 4oo. In tres alas rslifvyec dividuntur, stIpernam, mediam, & infernam, quae abas Lobi appellari iolent. In sinu muliebri sub labiis delitescentes carunculae geminae rimam constituentes Alae vocantur Anatomicis, πόερύγεα ἢ πΐερνγὼματα, Rolfink. de part. genit. P. II. c, 38. Alabandicus lapis, ἀλαβανδικὸς λίθος&ἀλαβάνδινος, est lapis fubniger & flavus, pellucens quasi ος, est lapis fubniger & flavus, pellucens quasi s.egmentiS quibusdam aut fissuris discriminatus. Ad purpuram magis inclinare dicit G. Agricola l. 1. de nat. sossil. p. m - I72. Hinc etiam Carbunculus Alabandicus appellatur à Chiocco in Mus. Calceol.sect. 3.5.389. Idem refert hunc lapidem inter illos, qui in ardentes fornaces conjecti fluunt & liquescunt. Hinc speciem vitri dixit Fallop. de met. et fossil. c. 6. Tom. I. p. 279. Na- scitur in Caria ad Alaband trn & in ea Mileti. Agricola I. 5. p. 273. ex Plin. l. 36. c. 8. Tritus pilos nigros efficere dicitur. Gorr. in des. Alabari, Plumbum significat. Ruland. in Lex. Alabastrites, ἀλαβαστρίτης, vel Alabastrum, ’dicitur lapis candidus notissimus ab Agricola inter marmora relatus, i. 7. de nat. sossil. Cui tamen dicam lcripsit C. Hofm. Paralip. Offic. c. 72. quia est non minus fragilis, quam ulla terra figulina. Unde Marmor incoctum vel imperfectum sultem dici posset, juxta Schrôder. Pharmac. l. 3. c. 8. Fr.Hofmannus Clav. ad h.l. tres constituit Alabastri species, unam candicantem, alteram cum maculis nigris, & tertiam in russo candicantem, quae propterea à Dioscorid. l. 5. c. 153. Onyx appellata fuit. Huic usto & cum resina & pice excepto virtus discutiendi durities, stomachi dolores levandi & gingivas reprimendi cum cerato ab eodem tribuitur. Junge Chioc. Mus. Calc.s. 3. p.390.sesi. Unguentum de Alabastro in Officinis est usitatissimum in dolore capitis tollendo commendatum. De Alabastro glaciali legatur Imperatus 1. 24. IIist. Nat. c. 13. 14. Αλἀβαστρον quoque fecundum Gorraei descriptionem est vasculum ex levi & lubrica materia efformatum, servandis Odoribus maxime conveniens, quod utplurimum eX solidissinIO & frigidissimo lapide conficeretur. Id quia propter laevorem .suum non facile potest teneri manibus, sed dilaberetur, hoc nomen sortitum est ab άςερηJireS, & τοῦ λαβεῖν, capere. Gorr. in des. Alabastri quoque vocantur quinque folia viridia, ë quibus flores rosarum exsurgunt, quorum duo barbata, duo vero veluti imberbia lunt, TabernamOnt. I. 3. Stirp. Histor. e. ΙΟΟ. Alacab, i. e. Sal Ammoxiacus. Rul. Alacuoth dicitur Arati, ille, qui in coitu Venereo simul excernit alvum Ob resolutionem spirituum, Avic. /.3.s.t«. 20. tr- I.c. 40. Alafi, id est, Sal alkali. Alafort idem significat. Ruland. & lohns. in Lex. Alafreg est species Ceruffae. Ruland. & lohnson. Alahabar, h. e. Plumbum. Ruland. lohns. vero fcripsit, significare Calcem. Alahatibis, Id est, Lapis Rubeus. Ruland. Alaia, ἀλαΐα, i. e. caeca 8c inconspicua. Epitheton tabis, quae orta est, quando in medullam fluxio facta fuit, Hipp. i. de I.oc. in Hom. XlIXi S. ubi quidem in Graeco ἄλλη habetur, nihilominus in versione Latina legitur occulta ac inconspicua. Recte igitur animadvertit Foës, reponendum ἀλαΐα, quia ἀλἅος, vel ἀλανέυ, vel ἀλαὸς dicitur coecus, qui inaniter aliquid investigat, aut gradiendo aberrat, uti Hesychius explicavit. Vide Foës. p. 26. & GalenuS Lex. Alamandina refertur inter gemmas vel lapides, & dicitur fieri ex coelo & terra Martis à Ger. DOrneo de Gemmar. structura in Th. Chym. Vol. I.p, 487. Haud dubie vero intelligendus lapis Alabandinus. Alanfuta, Epitheton venae, quae Olim lecta fuit contra foetorem oris, sita intra mentum & labium inferius, Avic. I. I.fen. 4. doct. 5. C. 20. Alaris, sive Aliformis, πτερυγοειδὴς, dicitur de diversis partibus. Vide Aliformis. Alasalet, i.e. Armoxiacum. Rul. & lohns. in Lex. Alastar, i.e. JEs ustum. Iidem. Alastor, ἀλάστωρ, dicitur homo facinorosus, maleficiis, exitiosus, perniciosiIs, apud Hipp. l. de morb. facr. IV. 4I. Plura de hoc vocabulo vide apud Foës. d. l. p. t6. Alastrob, juxta Ruland. plumbum ; secundum lohnson. vero calcem significat. Alathar dicitur minerale, inter atramenta pertinens, & generatur ex majoribus granis atramenti, & accepit vim ferream, eritque rubeum aut croceum, quemadmodum describitur ab Avicenna de conglutinatione Lapidum , in Th. Chym. Vol. IV, p. U8y.seq. Alatus, πτερυγώδης, dicitur apud Hippocr, de iis, quibus scapulae retro prominent, & extant veluti alae avium, eltque signum tabis periculofum, ob vitiofam thoracis conformationem angustam, I. 3. Epid. comm. 3. t. 70. Adde Galen. in comm. ad h. l. itera ad /. I. Epid. comm. I. t. 18. & l. ei. Epid. c. 3. t. 13. item i.2. de Temper. c. 6. & i. de cauff.morb. c, 7. Aretaeum l.t. c.8. Vide & Foës. Oec p. eito.seq. Porro Processius quoque duo OssiS cuneiformis in capite sive sphenoidiS vocantur Alau à Gal. l, de ossib. c, 1. Alauda, κόρις, κόρυδος, κορύδαλος, κορυδαλλὸς vocatur avicula notissima duplicis generis, cristata, & non cristata, llla quoque dicitur Galerita. Uttius-. que usus est commendatus in cibis & medicina. Ejus descriptionem prolixiorem cum usu lege apud Aldrov. I. 18. Ornithol. c. to.seqq. ln colicis doloribus laudari, testatur Keuchen. ad Seren p. 2 it. Alauda quoque in- pellatur piscis quidam saxatilis, duplicis pariter generis ; Cristata, & non cristata, carnis substantiae Galeritae similis, cibus nullius fere pretii, de qua videatur Rondelet. I. 6. de pise. c. 21. 2 2. & Aldrovand. l.i. de pise, in sin. Alaurat, i. e. Sal nitrum. Rul. & Iohns. in Lex. Alazon, ἀλαζὼν, ostentatorem & jactatorem significat in Ethicis, qui se simulat probum & multiscium. Legitur vero apud Hipp. i. de morb,sacro II. 3. & derivativum ἀλαζειικὸν, hoc est, quod jactationem prae fe fert. l. de Medico IV, 9. vide Foës. p. 26. Alba Pituita, vide Leucophlegmatia. Alba Terra, dicitur Lapis Philos.ophicus, i. e. compositum ex Mercurio & Sulphure. Th. Chym. Vol. IV. p.  72I. 727. 729. 749. Alba Vitiligo, vide Vitiligo. Albadara, est nomen Arabicum ossiculi sesamoidei , primo pollicis articulo ad metatarsi ossis caput appositum majusculi (ad differentiam secundi secundo pollicis articulo substrati, ) forma & magnitudine pisi majoris decorticati &c. BarihOl. Anat. libell. 4. c. ult. Albagiazi Arab. dicitur Os sacrum, teste Fallop. Expos. de Ossib. c.tt, Tom. I.p.  5 I5. Albanum, i. e. Sal ttxinae. Rul. & Iohns. in Lex. Albara, idem, quod Leuce, Morphea, Vitiligo. Valth. Sylv, Med. p. 1059. seqq- Albaras, est Arsenicum. Rul. & Iohns. in Lex. Albatio, idem, quod Albificatio, terminus est Spagiricus, pertinens ad transmutationem metallorum, praesertim cupri in argentum. Vocatur & Elixir ad Lunam, Tinctura ad Lunam  : item Attinear. Formulas plures videre licet apud Paracels. in Manuali primo, & apud alios. B Rolfink. vanitatibus his nullam tribuit fidem, i. 6. Chymiae c. 23. Dicitur & Dealbatio. Rul. & lohnson. delcripserunt Albanonem, quod sit destructio corporis per cinefactionem, sive combustio in cineres. Vide & Libav. S. Ch. Arc. /. 4. c. 15.16. In negotio Lapidis Philosophici aqua spiritualis secunda vocatur Albificauo , vel Dealbatio, cui opponitur Rubisicatio, de quibus obscuritatibus aenigmaticis legi poterit Senior de Chymia, in Th. Chym. Vol. V. p. 20 i .seq. Albedo, in Spagyricis de lapide Phil. dicitur, quando, cum Mercurius dealbatur, fit Sulphur album Philosophicum incombustibile, continens in fe venenum. Quod splendore marmori est simile, quod Invidi Ethetia vocant, & Auripigmentum & Tincturam, quia solum sulphur est, dealbat. Laurent. Ventura de Lapid. Philos. c. 27. in Theatr. Chym. Vol. II. p. 292. Idem ergo est, quod Albatio. Plura de Albedine inquirantur etiam in reliquorum dicti Theatri Voluminum Indicibus. Alberik, id est. Album Adris. Ruland. & Iohns. in Lex. Albi, i. e. Sublimau. Iidem. Albificatio, vide Albatio. Albor, λευκότης 5 idem, quod Albedo, quid in genere significet, notum est. In specie dicitur de Albumine , de quo p. p. Albor quoque vocatur urina. Ruland. & Iohns. in Lex. Albora, significat apud Paracelsum mixtam scabiei malignae speciem, ex tribus, Morphea, Serpigine, & Lepra , l. de ulcerib. c. 42. Albot notat Crucibulnm. Rul. & lohns. Albotar, est Ceruffa. Dicitur &Albuhar, item Alsitas. Rul. & Iohns. Albotim, Albotai, Albotra, Albuhen, Altilibat, sunt Synonyma, Terebinthinam significantia. Rul. & Iohns. in Lex. Albotis, species morbi, quae Graece Τέρμινθος dicitur. Vide Terminthos. Albugineus humor oculi, Latino - barbara ap. pellatio. Vide Aqueus humor. Albuginea quoque dicitur Testium tunica immediate eorum substandam ambiens, à colore albo, ceu nervea crassa & valida. Barthol. Anat. l. 1. c. 22. Alii ad innominatam oculorum tunicam hoc Epitheton applicant, uti fecit BlancarduS in Lex. Med, Albugo, λεύκωμα, est affectus Oculorum, & quidem corneae eorum tunicae, quando macula quaedam alba in illa, ex condensatione humoris impacti, vel propter cicatricem vulneris ulcerisve, vel propter visciditatem crudam ipsius humoris, oritur, visum quodammodo laedens. Differt à Nubecula, νεφέλιον, vel ὀμιχλη, dura crassitia, AEiginet. I. 3. c.22. Generaliter utraque species Cicatricum dxur nomine comprehenditur. Senn. Μ. Pr. i. 1. p. 3.s. 2. c. I6. Albula, aequivocum est. Albulae, ἄλβουλα, vocantur aquae aluminosae mirum in modum ad stringentes, & vulneribus medentes, Galenus /. 8. Μ. Med. c. 2. quin & Rhetiae mons nivibus jugiter obsitus, hoc nomine Albula indigitatur. Est & Epitheton Tiberis, fluvii Italiae, ex Apennino monte Romam fluente. Albula etiam maculam in oculis significat, & ita idem est, quod Albugo apud Ingrassiam & Paracelsum, Manttal. II. Piscis quoque aliquis vocatur Albula, in Lacu Tigurino, inter cibos bonos laudatus, de quo legatur Aldrovand. l. 5. de Pise. c. 5 3-seq- Album, λευκὸν, de variis dicitur rebus. In Officinis cum Epitheto Graecum dicitur de stercore canino, cujus praeparationem tradidit Libav. S. .4. Ch. 1.4. c. 28. sin. aliam in Alchyrn. Pharmac. P.II c.11. in Tom.II.Oper. Album nigrum vocari stercus murium s. Mufcerdam scripsit Etmiiller in Collegio ad Schroder. Tom. I. operum edin noristip. 795. b. In AnatorniciS Album oculi vocatur Tunica Adaata t de qua superius. In Physicis etiam idem est, quod Albumen, de quo mox. In Chymicis Album notat Certissem, vel simpliciter vel cum epitheto Hispanicum, notante Fallop. de metall. seu fosstl. c. 28. Tom. I.p. 330. Album s.umitur pro Albatione, Albedine , hoc est, Tinctura Transmutatocia metallorum, Paracels. Manuali l. Album vel Candidum quoque tribuitur; tanquam epitheton, variis compositionibus medicamentorum, v. g. Unguentum Album sine & cum Camphora. Emplastrum album coctum. Galen. I. 2. de C. M. S. G. c. I4. Usurpatur quoque de Menstruis Albis , Hippocr, t. 4. Epid. 13. 5. Vide Albus. Albumen, λέυκωμα, λευκὸν, dicitur humor Vel liquor in ovo lentus, vitellum undique cingens & ambiens. Vocatur Anaxagorae ἄρνιθος γάλα, hoc est, Lac avis , Latine Album ovi, Albor, Scribon. num. 24. t.6. Rhod. in Lexic. Sccibon. Ovi candidum, Albugo, Albumentum. Crassitie variat, dum ad obtusam ovi, acutamque partem liquidius, in aliis cralsius visitur. De ejus historia vide Harveum de Gen. Anim. Ex. XII. & LX. Usus illius in foto Medico magis externus, ad paranda collyria & anacollemata, quia habet vim refrigerandi, agglutinandi, & adstringendi, quam internus ; quamvis Hippocrates febricitantibus exhibuerit albumina 3. vel 4. ad refrigerandum & egerendum. Hippocr, i. 3. de Morb. XXXi 12. Vide Schroder. Pharm. l. 5.5.319. Alburnum, ligni pars exterior cortici vicinior, mollior, & albidior. Dodon. pempt. I. l. I. c. I. IIist. stlrp- Alburnus, λευκίσκος, nomen pllciculi vilioris aestimationis, carne molli & parum pingui praediti, de quo videatur Aldrov. i. 5. de pise. c. 37. Albus, λευκὸς, praeter notissimam coloris candidi significationem piscem denotat apud Salvianum, qui Gesnero Capito Lacustris dicitur, dura carne, & difficilis coctionis, ut ita omnium piscium ferme sit vilissimus. Aldrov. d. l. c. 5 y. Alcahest, vide Alkahest. Alcali, vide Alkali. Alcaol, est Lac acetosum, vel Mercurius. Rul. & Iohns. Alcar, ἄλκαρ, idem, quod βοήθημα, h.e. auxilium, remedium. Gal. in Exeg. voc. Hipp. Vide Foëf.p. 30. Alce, ἄλκη, rectius fortassis, quam Alces, Equicervus aliis, est animal quadrupes bisulcum, ad cervi, quo tamen major est, naturam accedens, timidum, comitiali morbo obnoxium, adversus illum tamen morbum singulare praebens remedium. Etenim ungula illius, praeprimis dextri pedis posterioris, creditur specifica virtute adversus epilepsiam praecavendo & curando, interne exhibita, & externe amuleti instar suspensa conducere. Quamvis Dudithius in epist. ad Monav. apud Scholtz. epist. 49. fabulosum dixerit Illud περιἄμμα. Lectu non indigna est epistola. Sane plurtma sunt vana adhuc in Medicina remedia, quae tamen experientia putatitur esse confirmata. Verum experientia vah ! quam σφαλερὴ, teste Hippocr, l. I. aph. I. De Alcis historia & uiu legatur Aldrov. lib- 1. de qttadr. bisulc. cap.cti. Schroder. I. 5. ci, I. n. ι. Hofin. in Clav. ad h. l. Λλκὴ quoque auxilium significare, unde ἄναλκες, quod non juvat, lcribit.Esoiian. Onom.pag. i as. Alcebris, vivum est Sulphur. Ruland. & Iohns. Alcedo, ἀλκύων, vide Halcyonia. Alcharit, est Argentum vivum. Iohns. Lex.dtym. I. 2. Alchazonon, est Lutum Rotae fabrorum. Rul. Alchemia, idem, quod Chymia, de quo vocabulo infra in CH. Alchien, est nomen rei & rebus proprium multorum nominum, & rei, quam Graeci vocant χαραλαχικὴ, scil. praeparatio, & vocant illam Medici naturam, discretam, praeparativam omnium ciborum, & est res, quae virtute sua attrahit generationem, & corruptionem, & per eam est augmentum. Ita describitur in 1.3. Quartorum Platonis. Th. Chym. Vol.V.p. I28. Alchitrum, est oleum juniperi, pix Hqxida : Significat etiam Arsenicum praeparatum ad abluendum. Rul. & Iohns. Alchymia, vide Chymia. Alchytran, appellatur sex destillationis. Dicitur & Alkytran. Ruland. & Iohns. Alchytran apud Mesuen est simplex quoddam medicamentum ad dentes dolentes, cavos & verminosoS. Chymici sic vocant salis speciem, videturque vox illa à Graeco χύτρα,οίιί, descendere, ut sit alumen catinorum, sive sal in ollis fusus, aut ex illis fusoriis extractus. Alii aliter componunt. Libav. S. A. Ch. l. 8. e. 39. Alcimad, notat Anstmonium, sicut &Alcosol: aliis Alcofol. Rul. & Iohns. Dorn. Alcob, i. e. Sal Ammoniacus. Rul. Alcofol, est Antimonium. Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. Alcohol, Alchool, Alcool, Alkol, Alcol, vox est Arabica, de cujus derivatione & significatione vide Rolfink. Chym. l. e.seii. 8. in quam tamen animadvertere non dubitavit D. D. "Wedel. Pharmac. Acroam. l. I. s. 1. c. 3. p- 16.17. aliam substituens derivationem. Duo diversissima denotat; primum pulverem tenuissimum, ac pollinis farinae tenuissimae instar, fere impalpabilem; deinde spiritum vini reiteratis destillationibus rectificatissimum, ut accensus totus consumatur, nec feces aut phlegma relinquat. Libav. Schroder. Rolfink. Ruland. Iohns. & alii. Ita novissime lunken varios Alcohol vini parandi modos ex Htlmontio, Boyleo, Gl.aubaro, le MOrt tradidit & usum exposuit d. l. p, 1 Tseqq- Quamvis recentiores adhuc Chymtatri ad quosvis spiritus subtilissimos & rectificatissimos applicaverint. Vid. & D. D. Wedel, Ph. I, A. E, R. l. I.sect. r, e. I. p. 7. & Acroam. l. Issi. I- C.3.5.I6. Haec duo tamen diversa sign - ficata in hoc conveniunt, quod ambo sint tenuissimarum partium. Paracelli I. 2. de Tartar. tr. 3.C. 5. in Schàl. ut ita Alcool fit purior substantia rei separata ab impuritate (ua. Ruland. Modus parandi dicitur Alcoholisutio t Producta Alcoholisata. Alcol, etiam est Acetum. Rul. & Iohns. Alcola, idem est, quod Aphtha, apud Avic. l. I. s.n. 2, doct.3 . e. 3. Vide Aphtha. Alcola Paracelso dicitur Tartarus urinae, id est, excrementum, cujus signum est Alcool, id est, Tartarus resolutus in minutas partes, in sal resolutus, & fit multipliciter. Aliquando enim exeunt cum urina granula alba, aliquando videtur in urina usuea, aliquando pruina. Hinc Alcolae triplex forma, I. Resoluta, eaque vel alba, vel rubra. 2. Arenofa, alba & rubra. 3. MtIcilaginosit, vel vifcosa. Ab Alcola urina dicitur Alcolita. Paracels. de Urin. ;«d. l. 1. tr. 2. C. r. 2. 3. Alcone, est Aurichalcum. Rul. & Iohns. Alcor, est AEs ustum, veluti grana. Rul. & Iohns. Alcore, significat Lapidem quendam, habentem folia similia argento. Iidern. Alcuba, est Butyrum crudum. Iidern. Dicitur & ’Alumbxir. Alcubrid, vel Alcur, idem est, quod Sulphur. Dicitur &Aluzar. Iidem. Alcyonia, vide Halcyonia. Aldabaram, vocantur à Joh. van Home Micro- cofm. § . 59. duo ossicula sub pollice pedis posita & minori fabae quadantenus similia. Circa quod nomen plura ex Riolano annotata reperieS in Nobiliss. D. D. Joh. Mauricii Hossmanni Collegae & Affinis nostri honoratiflitni Annotationibus ad h. l. p. 249. Alecharith, notat Mercuxittm. Ruland, & Iohns. Alechil, i. e. Tripes, Rul. & Iohns. Alectorius, ἀλεκτόριος, vel ἀλεκτορία, lapis dicitur, qui in ventriculiS aut hepate galli gallinacei quandoque reperitur, & habet utplurimum figuram lupini, magnitudinem ejusdem aut fabae, colorem vel in cinereo candidum, vel fusttum, sed dilutum, interdum crystallina specie est, sed coloris obscuri, fibrasque interdum habet rubras. Gorr. Rul. & Iohns. in Lex. Agricola de nat.fossil. l. 6, 8c prolixius Chioccus Mus. Calcsol.s. 3.pug. syi-seqq- Guil. MenenS. Attr. Vell. ltb. 2. c. 1. in Iheatr. Chymic. Vol. 5. p. 388. Quod vero dicitur, reddere divites, bellicosos eum portantes excitare Venerem, oratoriam tribuere facultatem, amicos conciliare, non obstante Alberti autoritate, quam defendere conatur Chioccus, omnino nobis fabulosum & hyperbolicurn videtur, cum hujusmodi effectus supra «aturam sint lapidum. Aleimma, ἄλειμμα, vide Linimentum. Dicitur & ἄλειφα, item ἄλειφαρ, de quibus mox. Aleion, ἀλεῖων, epitheton aquae, significans conferto imbre collectam aquam, ἀλεῖων enim confertum notat. Gorr. Aleipha, ἄλειφα, idem, quod ἔλαιον, oleum, adeps, aut linimentum. Frequens Hippocrati dictio, V. g. I. 2. de Morb. XXVI. 14. I. i. de morb. mul. C. 39. CVXI. 6. & alibi saepius. Plura vide apud Foës.pr. 27. Galenus Lexico Hippo Alema, Αleton, ἄλημα, ἄλητον, Vide Farina; idem, quod ἄλευρον. Foës.p. 2 9. Alembic. notat Mercurium. Ruland. & Iohns. in Lex. Alembicus, dicitur vas illud ad destillationem usitatissimum, quod &Galea, Pileus, Capitellum, dicitur, & imponitur vasis inferioribus, & cucurbitis, ad recipiendoS vapores; estque duplex, alius Rostratus, alius Ccccus. Ille dimittit vaporeS humidos per rostrum vel canale in vas recipiens : hic vero sublimationibus inservit, estque etiam in vertice aliquando perforatus, humores adscendentes emittens. Libav. Prax. Alcitym. in princ. Rul. & Iohns. in Lex. Jungatur e novissirniS D. D. We.delii Pbarm. Acroam. l. I.s. 5. c. I.p. 201. Hoc improbavit Morley in Collect. Chym. Leidens. prolegom. c. 2. statuens, Alembicum potius esse nomen cucurbitae vafc angusti colli & fundi capacioris. Num vero Chemicorum priorum celeberrimorum contentientium sententias adeo libere liceat rejicere, & ob quam rationem id fiat, nolumus ventilare. Alembroth, est species Salis factitti, qui vocatur Clavis Arcis Chimicae, qua corpora, si ea reserantur, fiunt apta ad transinutationem. Dicitur & interdum Sal fusionis, aut Sal fixionis. Varios parandi modos vide apud Libav. S. A. Ch. l. 8. c. 38. Vocatur & Ele- brot, diciturque habere naturam halonitri & alurninis, & extrahi in Cypro ex peculiari terra, in monte Olympo, forma & colore sanguinis concreti, &c. ibid. in annotationibus. Alemroth est Sal Mercurii, vel Sal Philosophorum, & Artis. Alembroth defecatum est Sal Tartari, &i magisterium magistrorum. Dorn. in Dies. Rul. & lohns. in Lexic. Ch. Alembrot diditur, esse vocala Chaldaic. quod significat Clavern Artis. In tractatulo incerti Autoris Mer fugi dum bibit. Th. Chym. Vol. IV. p. 97 p. Alenon, ἄληνον, epitheton olei amygdalarum, ut scribit Aëu I. y.c. a?, citante Gorraeo. Aleore, ἀλεωρὴ, munimentum, Praesidium, solacium , significat, & legitur in Hipp. Fraecept. VI. 19. Vide Foës. Oec. p. 1?. Aleos, ἄλεος, &ἀλεὸς substantivum quoque nonnullis videtur, significans calorem. Et huc reserunt locum Hipp. l. 1. de morb. mul. XIV. 6.8. Unde ἀλεὸς, vel ἄλεος, calidus, & verbum ἀλεάζειν, calesacerce Vide Foës. p. 27. Ales, ἄλες, frequenter apud Hipp. Occurrit, pro ἄλες, consertum, coacervatum significans. Ita excrementa ἀλέα, coacervata leguntur, i, 4. Epid. XXIX. Io.' I. 7. XVII. 8. menstrua I. I, de morb. mul. XXXVII. I2. l. de.Sterilib. III. Io, uteri ἀλέες, d l. XXXVII. 8. Plura de bc.c vocabulo vide apud Foës, p 28. 29. Ales, est Sal compositum Rul. & Iohns. Aleuron, ἄλευρον, farinaete significat, ab ἀλέω ; Hipp. i. de nat. mul. r. & l.i.dk tiorb. mul. LXXII. 2.3. υηΐβἀλευρότησις or.brumfarinHMsm.Vide Cresera. Alexandrinum, ἀλεξανδρίνη, scil. ἔμπλαστρος, sive Emplastrum, viride, ad extrahendum, cujus de. scriptio habetur apud Cels. /. 5. c. i9. Gorr. Alexanthi, I. e. Flos aeris, item Altingar. Rul. & Iohns. Alexasthae, ἀλέξασθαι, significat auxilium ferre, juvare. Hipp, defal. diaet. c. 4. Foës. p. 28. Alexipharmaca, Alexiteria, ἀλεξιφάρμακα, ἀλεξιτήρια, ptaeter rationem & necessitatem à nonnullis distinguuntur, quasi illa dicantur medicamenta venenat, ru.n bestiarum morbos sanantia, ex Gal. I. 5. de S. Fac. c i8. aut quod cum Gorraeo illa inter haec externa significent. Ludunt etiam, qui άλεξιθήρια scribunt. Commentum quoque est ridiculum apud Blancardum, quatido discriminis inter haec duo vocabula ratio em deducere à diversa compositione & verbum τηρέιυ conservo obtrudere non veretur, cum illa terininatio Graeca τὴριος in multis aliis Graecis nominibus occurrat, & mere sit paronymica nullam compositionis speciem constituens. Neque enim bestiae servari debent, aut iis auxilium ferri, quod tamen emphasis Vocabuli per 0 scripti intenderet. Paucis t Sunt Synonyma haec duo vocabula. Notant vero medicamenta Alexiphaermaca duplicia : Generalia & Specialia. Illa; quae Omnibus venenis resistunt, cor, quin potius s.anguinem sufficienter roborando, ut resistant portionibus malignis & venenosis, expellendo, subigendo, vincendo ; haec, quae specialiter huic, vel illi, vel isti veneno resistere creduntur. Occulta utraque agere qualitate hactenus judicatum ; Enimvero cum hodieque venenorum vis & efficacia magis innotuerit, quorum quaedam sanguinem & liquorem nervosum, flammam vitalem & spiritus animales nimis fundendo, liquando, dissipando; quaedam illos repente coagulando, putrefaciendo; quaedam vero mixto operantur modo. Hinc facile ex natura indicantium & indicatorum colligere licet, quod Alexipharmaca alia nimiae colliquationi & fusioni resistere debeant, figendo, praecipitando, & ad aequabilem mixtionem & motum reducendo, cujus efficaciae singulare exemplum de POmO Citrio legi poterit apud Fr. Hofm. in Clav. Schrod. l. 4. p. 444διας. alia verO spirituascentiam & volatilisationem sanguinis & spirituum, resolvendo, attenuando & coagulationi, vel congelationi, nec non putredini resistendo, promoveant; alia tero mixta ex utraque facultate operandi ratione, mixtis etiam venenis opponantur. Jungantur Dogmata nostra Med. Gen. P. VI. c. 2.p. 7I5. In quibus vero particulis materialibus non folum, sed & in quo principio .formali activo singulorum Alexiphaermacorttm virtus (pecifica consistat, hoc omnino occultum est& manet, non minus, quam alio' uni medicamentorum. Alexipyretos, ἀλεξιπύρετος, dicitur de remediis contra febres, sive febrisugis dictis. Scrib. Larg. ». 95. quamvis Rhod, in notis arguat, potius legendum esse ληξιπνρετος, Χπῥ τοῦ λήγειν τουςπνρετοὺς, quod finiat febres. Quasi vero non ambo vocabula, ceu Synonyma tolerari possent, cum nil obstet. Alexir, dicitur medicina Chymice praeparata. Rul. & Iohns. Alexiterium, ἀλεξιτήριον, vide Alexipharmacum. generalem significatum illi adscribit tamen Galenus in Lex. Hipp, àxtfferosisi», inquiens, βοήθημα καὶ γάρ ἀλεξασὸαι ίοηθἐιν ἐστιν. Alezaram, est Lotura plumbi. Iidem. Alfacta, dicitur Destillatio. Iidem. Alfadinam, h. e. Scoria Auri, Ferri, Cupri, item Cuprum ustum. Iidem. Alfatide, est Sui Ammoniacus. Rul. Alfesera, Alphesera, est nomen confectionis apud Mesuen in Operib.fol. 116. b. in affectibus nervorum spasmoticis à fesera vel phesera, id est radicis vitis albae, notante Mauardo ad ill. loc. non amplius est usitata. Alfoi, est Sal Ammoxiacus. Rul. Alfusa, significat Tutiam. Idem. Algali, est Nitrum. Rul. & Iohns. Algamet, significat Carbones. Iidem. Algema, Algos, ἄλγημα, ἄλγος, &dolorem, &C morbum, quem dolor comitatur, significat. Hipp. 4. aph.11. 6.7. & alibi passiru. Jungatur Foës. Oec. p. 27. Dieterich. Iatr. n. 29, Vide Dolor. Conf. Galenus Le- xico Hipp- Algerie est Calx. Rul. & lobns. Algeroth, est Mercurius vitae. Iohns. Schrod. I.3. c. 18. In Morleii Collect. Chym. Lcid. c. yy.proc. 3. & 4. dicitur Pulvis Algoreth, ab Algoretho Medico Veronensi ita dictus, ex antimonio & mercurio sublimato paratus, ex Hartmann, Tyrocin. Chym. c. I 2. item Succinum Antimonii. Algos, ἄλγος, vide Algema. Aliani, simt Spagyxi palpitantes. Dorn, in Dies. Par. Alica, χόνδρος, etiam cum adspiratione Halica ( quod vocabulum in genere Granum significat ) quid proprie sit, an res factitia, an nativa aliqua seminis species, non adeo planum est. Galen. I. 1. de Al. fac. c. e !, ex tritici genere esse scripsit. Plinius l. I8. II. N. c. i7. et c. 11. sibimetipsi non constat. In priori enim loco claris verbis annumerat frumentis vernis, quae silnt Milium, Panicum, Lens, Cicer, Alica. In posteriore vero factitiam quid έ Zea statuit, cujus parandi modum etiam ibidem tradit. Nobis placet posterior fententia, quod sàctitium quid sit Alica, persuadente hoc ipso Principe COO- i- de Affect- XLII. 7. ubi alicam & ptisanam junxit, & inter sorbitiones fortiores retulit. Ac videntur χόνδρος & πτιασσάνη generalia suisse apud veteres omnium frugum siccatarum, decorticatarum, & in grumos tusarum nomina, Num vero modus ille parandi, quem d Constantino Caesare tra- didit Gorraeus, & ex hoc Henr. Stephan. in Thesauro, quod Zea in aqua fervente macerata, expressa, & gypso arenaque candidissima permiscetur, & iterum cribro cernitur, sanitati humanae conveniens sit, merito dubitatur, ob gypsi vim noxiam. Dicitur satine etiam Far, quamvis Hor. Augen, i. 6. Epist. & Cons. Medic. ep. 2. Tom. I- p-m. 54. multum inter fe differre Far & Alicam scripserit. Foëfius χύνδρον, sive Alicam descripsit, quod ex Zea decorticata, & in grana plura contusa leguminis loco cum jusculis coctum editur, celeberrimum, & valde tritum, in omnibus morbis, apud antiquos, alimentum. Quae descriptio valde convenit cum usitatissimo nostro pultis genere. - Alices, maculae, quae praecedunt variolas. Campolong. de Variol.ts c. 3 2. Alicornu, Cornu, i. e. Unicornu. Legitur apud Fallop. de metall.settsussil. c. 38. p- Tom. I. 0p. p. 3 53. Alienatio mentis, vide Delirium. Alienum, ἀλλότριον, dicitur, cujus praesentia naturae nostrae incommodat. Estque duplex, quantitate tale, vel qualitate. In specie Alienae caliditans, lIig- μὰτητος άλλοτρίης, ex Aristot. Gal. l. x. de Ttffsebr. c.9. meminit, describens, quod sit externa, non insita, neque familiaris unicuique, in quo existit. Talis naturae esse calorem febrilem, praesertim in febribus putridis dictis, licet substantia ab insito non differat, testatur C. HOfrn. de febb. aliquoties. Alienum pro corrupto sumitur apud Sctib. n. 2oI. Cels. I. 7. c. I6. Aliformis, πτερυγοειδὴς, epitheton processuum binorum ossis cuneiformis ad palati latera occurrentium, à similitudine alarum vespertilionum. Barthol. Attat, libell. 4, c. 8. p. 8 I8. ita & par musculorum maxillae inserioris Alare vel Al.sorme dicitur apud eundem l. 3. Anat. c. nrpo 536. quod Vesalius temporalis musculi partem esse existimavit. Aligulus, denotat Confectionem. Rul. Alima, est species Arenae In Aurifodinis, έ qua Plumbum fit. Ruland. Alimentum, τροφὴ, varias habet significationes, quarum quaedam propriae sunt. Ex. illis latissima est, quando sumitur pro Omni eo, quod ad alendum corpus quaqua ratione necessarium est. Et ita coincidit cum vocabulis, Victus, Diaeta, complectiturque cultum corporis, vestitum, habitationem & similia. Strictior est, quando significat rem cibariam, vel cibos potusque, & ita amictui contra distinguitur. Ita accipitur 4. aph. 24. Horum naturam consistere in τῷ Vinci, quemadmodum Medicamenti in τῷ Vincere, cum grano salis accipiendum est, cum & alimenta virtute polleant operandi & suo modo vincendi, sicuti medicamenta aliquid pati debent à nostro calore. Alimentorum optimorum determinatio est impossibilis. Referuntur enim ad varia individua. Vide Caip. Hofm. I. 5. Instit. Med. c - 5. §. 4.seqq- Dognu nostra Med. Gen. Part. V. c. 2,L 2. P. ISGseqq. Strictissimae fignificationeS sunt, quando de chylo, succo nutritio, iplis corporis partibus appropriando & assimilando, imo & de sanguine ipso, sumitur Alimentum τροφὴ. Confer, si placet, ad Foës, p. 625. Dieter. m 841. 845. Linden. Ex- XIII. §- 205. seqq. Latine dicitur & Nutrimentum, de quo etiam infra in NU. Alindesis, ἀλίνδησις, ἀλινδὸς suit corporis exercitatio , quando oleo delibuti sese in pulvere volutabant. Hipp. l. t. de diaet. XL11.15. i. 3. X- 1. XXVI. 3 5. S. de Insomniis VI. tr. Unde & loca, ubi equi se volutate solent, ἀλινδῆθρα dicta sunt, ex Scholiaste Aristoph. in Ranis. Legatur Lang. 1.1 - ep. 3 2. adde & Foës. Oec.ps o. Alinthisar, idem, quod uvae procidentia. Walther. Sylv. Med. p.  1611. Aliocab, est Sal ammoniacum. Dicitur &Alemzadar. Dorn, Rul. & Iohnl. Alipaenos, ἀλίπαινος, ἀλίπαντος, ab α privativo & λιπαίνειν, pinguescere, dicta sunt de iis, quae pinguedinis (unt expertia, & sicca medicamenta externa, unde & Gal. l.I.de C. M. P. G. c. I 5. ἀλιεσῆ vocavit, quae cruentis protinus vulneribus imponuntur; ad reprimendam inflammationem & accelerandam conglutinationem, ex Celsi l. 5. c. I9. Opponuntur Emplastris λιταρ 9ις, quae pinguia recipiunt, unde & idem Celsus Lenia appellavit. Vide Lang. l. I. ep. 77. Alipili dicebantur Balneatorum ministri alarum pilos volsella evellenteS. Ant. Fumonell. de Baln. p. po princip. Alipta, παιδοτρίβης, ille olim dicebatur, qui athletas ungebat. Unde & locus ille, ubi hoc faciebat, Al.tpteiium vocabatur, teste Lang. l. 1. ep. 5 Η Meminit Alptarum Gal. com. 1. de artic. t. 6z. Alisteles, Alizeles, dicitur Sal Armrniacum. Ruland. Alitura, θρέψις, idem, Nutricio. Vide infra suo loco; Blancard. in Lex. Apud Gellium occurrit. Alkaes, est subtius pulvis alchochos, Rul, in Lex. Alkafial, est Anumonium. Rul, & Iohns. in Lex. Alkahest, Alcahest, vocabulum Arabicum vel barbarum, de cujus origine & significatione nihil certi constat. Dicitur; .Quasi Alca.li est. Significat ve! Sal universale, quod trium regnorum, Mineralis, Vegetabilis, Animalis, climata pervadit, centra ipecierum Macrocofiri reserat, fingularique praerogativa, violata omni reactionis lege, dum agit, immutabile manet, vitalis naturae, ac specifica dos, uti fatis quidem speciose, ( modo in rei veritate exilieret tale Sal) descripsit Rolfink. Chym. in art.s. red. l. y.s. r.art.z. c.2. Vel notat Mercurium peculiariter praeparatum in medicinam hepatis ad custodiendum illud ab hydrope & omnibus ejus speciebus, quae ex hepate veniunt, uti descripsit ex Paracels. i. 2. de virib. membror.princip. c.6. Iohns. in Lex. Chym. l. s. ubi plura legi possunt, quemadmodum & apud Helmont, tr. Potestas medicam. & alibi, qui etiam loco Mercurii Tartari saltem volatilem admittit, in tract. defebrib. alibi vero veram liquoris Alcahest praeparationem Occultam permarisiIram usque ad mundi confusionem docet ceu à Deo reservatam, de Lithias. c. 8.n. 2. Hujus liquoris subtilissimi & spirimosissimi vires esse, extrahere sulphur etiam ex mineralibus vult POlemann. Mysterii Sulphuris Philos. t. 11. in Tlu Chym. Vol. VI. p. 650. imo esse universale solvenS, perenne & immutabile, quod reducit omne corpus visibile in liquorem sui concreti, servata seminum potestate, forma essentiali & nativa integra; quemad-. modum liquorem hunc definivit eX Paracelsi & HelrnonL sententia Fr. Hofrn. in Clav. ad Schrôder. p. 3. quamvis & hic alibi videlicet p. 82. dubitaverit, an in rerum natura unquam fuerit talis liquor & Menstruum universale solvens, aut artificio ullo possit parari, Ob dlltinctam liquidorum & solidorum corporum naturam. Unde & Schrôder, 1. 2. c. 57. satius duxit, de eo tacuisse, quam aliquid incerti tradidisse &c. Relinquamus igitur ridentes has vanitates & άσύστατα figmenta, tantis involuta tenebris ab autoribus, ut nihil de eo literis consignatum occurrat ea intentione, quo intelligatur, sed ut non intelligatur, verbis laud. Rolfink. d. l. Mitiorem ἐτάκρισιν D. D. Wedelii vide in ejus Pharmac. p. 3I. De triplici vero Alcahest, vegetabili, animali & minerali, legi poterit Cnoefelius in Ephemerid. Nat. Cttrios. Decisi I. Ann. VI. in Appendic. Alcahest Glauberi nihil aliud esse, quam Alcali ex calcinatione Tartari & Nitri emergens & per deliquium solutum scripsit D. D. Bohn. Isiiff. Chymico-Phys. VI. §. 26. Marggravius vero putat Liquorem Nitri fixi esse Alcahest Glauberi. Morley Collect. Chym. Leid.c. 299. videatur lunken d. I. p. 12. Spiritus Veneris quoque dicitur Alcahest Zwôlfero Id. d. l.c. 497. Chriilian. BalduinuS in Hermete suo Curioso Invento XI. meminit non sine jactantia Alkahest Hermetici à fe inventi. Alkale, id est, oleum gallinae. Rul. Alkali, Alcali, terminus Spagyricus novus, denotans hOdieque alterum commentitium principium universale salinum rerum omnium naturalium & praeternaturalium, oppositum Acido, principio superius descripto, volatile & fixum, lixiviosum, urinosum, ah Acido actuationem accipiens, & tamen vicissim illud sctuans, & quae sunt aliae proprietates ab amatoribus horum commentatorum attributae, quae in TacheniO, Bectiero, Barnero, aliisque legi poterunt. Nos adhuc acquiescimus in όπεκρίςει lupra de Acido data, salva dissentientium autoritate. Ruland. vocat principium Chyrniccrum symbclicum. In specie tamen Alcali quoque dicit, esse Vitriolum fossile seu fusile. Aliis quoque generalius significat Lapillum salis modo ex calcibus reverberatis post humorem extractum, & de. nuo post absumtum humorem coagulatum. Alkalilatum sal Chymicis dicitur, quod ignem fert vehementiorem, nec avolando evanescit in auraS. Chr, Meretti Notis ad Ant, Neci Art. vitrar. l. 1. c. 6.p. 298. Per similitudinem vero lallem Alcali nomine veniunt, quando res integrae calcinantur, & denuo ad consistendam reducuntur, ut sunt Magisteria Margaritarum, Coralliorurn &c. Rul, & Iohns. in Lex. Vide etiam de Alcalibus l.ibav. S. A. Ch. I. 5. c. 15.1. 8. c. 38. Alkali & Sal Alkali vocatur in processu lapidis philosophici cpus illud, quod provenit ex denigratione secunda, & alio nomine Mercurius extractus de Cambar vocatur Lagneus Harm. Chym. in Th. Chym. Vol. IV. pag. y-pt). & Senior de Chymia Vol. V. pag. 207. Alias omnium prima significatione vocabuli Alkali fuit haec, quando sal paratus ex herba Kali dicta per combustionem, quod fuit Alkali Arabum , cui respondet Alkali Syriacum & Saracenicum, de quibus omnibus legi poterit Libav. d. I. & ex recentioribus Christ. Meretti d. l. I. c. I.p. m. zS^.seqq. Hinc & corpora naturalia, in quibus particulae Salis alcali praevalent, Alcalina, vel Alcalica frequenter dicuntur apud recentiores. Alkalia, i. e. Vas. Rul, & Iohns. Alkalid, i. e. Ais ustum. Iid. Alkant, vel est Mercurius, vel species Atramenu, Rul. Alkantum, est AEs ustum, vel species aromatica, vel secundum quosdam Arsenicum. Rul. Alkanzi, Alcanzi vocatur Electuarium vel Confectio apud Mesuen distinct. I. de Electuariis in Operibus sal. 107. b. c. quod non amplius in usu esse interpretes notarunt. Alkara, i. e. Cucurbita. Rul. Alkaranum, i. e, Duenec viride. Rul, & Iohns. Alkasa, i. e. Albat, Alkazoal, idem. Tid. Alkermes, Alchermes. Vide Confectio. Alkian,, dicitur spiritus nutriens & regens hominem, per quem fit conversio nutrimenti & generatio animalis, & per ipsum consistit homo, & est substantia permixtibilis omnium horum, ita describitur in Quartor. Platon, l. 3. Th. Chym. Vol, V. pag. I35. Dari etiam Alltien terrae legitur l. 4. p. l7o. Alkibric, al/cbibrtc, est Sulphur vivum, idem quod Kibric, vel Chibric, de quo infer. Rul & Iohns. Sulphur incombustibile , vocatur in Th. Chym. Vol. V.p. 492. Alkin, i. e. Cinis Clavellatus. Rul, & lobus. Alkin, est sumus, vel notat Carbones. Iid. Alkitram, est pix liquida. Iid. Alkoel, est plumbum exquisitum do minera. Alii dicunt, quod sit Lapis Lazttlii alii vero, quod fit Antimonium. Rul. & Iohns. Alkol, idem, quod Alcohol. Alkosor, id est, Camphora. Rul. & Iohns. Alky, plumbi, est materia dulcis ex plumbo, Iid. Alkimia, pulvis est de Basilisco. Iid. Allabrot, est quoddam genuS salis confectum. Rul. & Iohns. Allantoides, ἀλλαντοειδὴς, q. d. Farctminalfs; dicitur membrana foetum involvens, farcimini similis, in brutis, praesertim ruminantibus, faltem occurrens, & truncum corporis circumdans, urinaeque colligendae praecipue dicata. Gal. /. de diffect. vulv. c. ro. HomineS & canes, & feleS, & id genus alia utrinque dentata destitui, docet Hier. Fabr. ab Aquapend, de form. foetus c. g. Hanc etiam in humano corpore dari Needham tueri voluit Disin deform.sectu c. 3. Harvejus negat, re diversiIm esse membranamla Chorio, sed à Veteribus eandem membranam modo Chorion à vasorum copia, modo à figura allanucidem appellari. Exerc, de gen.anim. addit. 4. Alliaraeris, terminus SpagyricuS in negotio lapidis Philolophici denotans VEs Philosophicum, quod etiam Ais album, aqua Mercurii, aliifque infinitis nominibus appellatur. Wilhelm. Ίlecenensis tr. Lilium espmis evulsum, c. 1. in Th. Chym. Vol. IV. p. 889. Alligatura, pro Ligatura, vel Deligastone ponitur in Scribon n. 209. &Alligatus pro Deligatus n. 8o. et 209. Allochoos, ἀλλοχόος, alienus, aliena loquens. Dicitur de iis, qui deliri nec mente, nec verbis sibi constant. Hippocr, l. a. Epid. s. II. 9o. quamvis in GraecQ textu Linden. σιαλοχεῖι pofilerit; in Latino vero aliena loquentes, retinuetit, cum tamen σιαλοχύοι, sulivatores potius significet. Allochroeo, ἀλλοχροέω, i. e. colorem muto, alium atque alium colorem induo. Legitur apud Hipp. l. de int. affect. XXXIIX. 4. Foës. Oec. p. 31. Allodemia, ἀλλοδημία, peregrinationem significat, apud Hipp. l. de int. aff. Ll. 32. quamvis videatur mendum, & legendum potius άποδημία, Foës. Oec.p. 30. Alloeosis. ἀλλόιωσιςἀλλοίωσις, & Alloeoticos, ἀλλοιωτικὸς. Vide Alteratio & Alterantia. Alloeotropeo, ἀλλοιοτροπέω, significat varie immutor. Hipp. d. l. XL. 4. Foës. d. l. Allognoeo, ἀλλογνοέω, idem, quod παραφρονέω, deliro. Gal. in Exp. voc. Hippocr. Alma, id est, Aqua Rul. & lohns. Almabri, dicitur Lapis Ambraesimilis. Ruland. Almager, idem, quod Synopida, De quo inferius. Rul. Almagra, est Bolum rubrum, Latoni Terra rubra & lapis ipse , vel idem est Almagra, quod lotum, vel lotio. Rul. lohns. Legitur & de Sulphure albo in negotiO Lapid. Phil. Ih. Chym, Vol. IV p. yajs. Almakanda, Almakist, Id est, Lithargycinm. Rul. & lohns. Almarcat, id est seoria auri. Iidem. Almargen, Almargor, id est, Corallium. Iidem. Almariae, Almarchaz, etiam lathargycium, Iidem. Almarkasita, I. e. Mercurios, lid. Almartak, id est Lithargyrintts cinis, Iidem. Almatatica, i. e. Metallum Cupri. Ruland. & lohns. Almechasite, i. e. Cuprum. Tid. Almeliletu, Avicennae dicitur calor quidam p. n. febrili remissior, qui etiam post febrem remanere potest, de quo vocabulo prolixius disseruit P. rn. de Caldena Tom. I. Oper. p. I38. Almene, id est, Sal lucidum, vel gemmae. Rul. & lohns. Almetat, i. e. Scoria auri. Rul. Almisadir, i. e. Sal armoniacus praeparatus, Amisadir. Rul. Almizadir, est viride aeris. Dorn. Rul. & lohns. ἐγκρίμπτω in Lex. Tribuitur & hoc nomen in processu Lapidis Phil. Aquae Philofophorttm sive Mercuriali, quae & albumen ovi, aqua marina &c. vocatur. Anonym. i.3. de Chemia in Theatr. Chym. Vol. V.p. 437. Alnec, id est, Stannum. Rul. & lohnfon. Dicitur & Allenec. Aloe, ἀλόη, primario nomen est plantae crassioribus foliis constantis, & perpetuo virentis, cujus descriptionem petas έ Botanicis, EX illa planta paratur silccus inspissatus inter purgantia mitiora pertinens, cujus historiam & lpecies, cum ufu & viribus vide apud Dioscorid. I. 3. c. 25. Gal. I. 6. de S. F. §. Aloei Freitag. Aur. Medic. I. 2. c. 5. SchrOd. I. 4. cl. 4. n. 442. Fr. Hofm. in Clav. ad h. 1. Rolfinlc. de purgant.sect. I. art. 2. Aloedarium, ἀλοηδάριον, est medicina ad ventrem solvendum aloen recipiens, nec eam quidem solam, sed plurimis aliis medicamentis admistam. Ejufrnodi compositiones multas descripsit Aët. ex Oribas. & Philagrio I.3. c. ιοι. et seqq, citante GorraeO. Est hoc nomen à recentioribus Medicis usurpatum. Ita Reimund. Mindererus tractatum s.uum Aloedaru nomine insignivit. Alofel, i.e. pannus, quo vas operitur. Rul. & lohns. in Lex. Alogar, Alohoc, id est, Argentum vivum. Iidem. Alogotrophia, ἀλογοτροφία, vocatur ea vitiofa partis alicujus nutritio, quae conjuncta est cum illius figura vitiata, ita in Rachitide ; si ossa vertebrarum dorsi ab altera parte plenius alantur in infantibus, necesse est ea incurvari, quod fieri per alogotrophiam docet Charltonus Exerc, Xi Pathol. §. 42. p. m. 2o0, Alopecia, ἀλωπεκία, capillorum defluvium est, propter vitiatos humoreS sic appellata, quod vulpibus frequenter accidat. Gal. I. I. de C. M. S. D c 1. in qua locus affectus apparet fcaber3 colore prorsiis exsangui, de rem. fac.par. c. 6. quamvis ibidem mutationem capillorum in alium colorem potius esse statuat Alopeciam. Cellus Aream vocat l. 6. c. 4. Evenit autem piliS hoc vitii genus eadem fere cum stirpibus ratione, quae corrumpuntur intereuntque interdum penuria nutrientis ipsas succi, interdum immutatione hujus in alienum contrarium, d.l. Sola figura differt ab Ophiasi, no generatione ; nec solutione. Utrius.que caussa est s.uccus nutritius pilorum vel deficiens, vel vitiosus, acris, malignus, & postulat eandem sui remotionem, aut correctionem. Alopex, ἀλώπηξ, vide Vulpes. Musculos Psoas etiam à quibusdam dici ἀλώπεκες, scribit Vesal. de H. C. F. l. 2. c. 38. & Fallop. in Obs. Anat. Tom. l.p. 390. Alos, Alosanthi pro Halos, & Halosanthos, dicitur Sal & Flos salis. Rul. & Iohns. in Lex. Alosa, θρίσσα, φρίσσα, Clupea, piscis marinus est, ad ostia tamen fluviorum pinguior & melior, alias inter cibos mediocriter bonos pertinens. Aldrov.I.4. de ptsc.c.y. Jul.Alexandr.i.I4.SijI.c.Io.Bruyerin. derecibar.l.i 2.1.19. Alphesera, vide Alfesera. Alphitidon, ἀλφιτιδὸν, scil. κάταγμα, dicitur fractura, quando os in multas tenues particulas farinae instar comminuitur, qua similitudine ei nomen inditum est. Potest & vocarifarinaumfractum os. Gal. c. 1. defract. t. 50. Dicitur & καρνπδὸν, fractura instar nucis fractae. Gorr. Alphiton, ἄλφιτον, Polenta dicitur, & iio genere significat quamlibet sacinam ; Hippocr, tamen restrinxit ad hordei tosti sive fricti farinam, l. 2. de Diaet. VIIl. 24. quamvis ex aliis locis constet, illum quoque frumentorum granis applicasse v. g. triticeae polentae. I. I. de morb. mul. CXIL 3. I. 2. VI. 19. I. de nat.mul.XLV.6. item ervi, lentiumque torrefactarum ἄλφιτα leguntur, l. de int. aff XXV. 37. Vide Foës.p. 34. & Gal. in Lex. Hipp. Alphus, ἀλφὸς, Lat. VttiUgo, vel generaliter accipitur pro macula cutanea subaspera sive alba, & Leuce dicitur, non tamen continua, sed veluti guttulae quaedam dispersie apparent, sive nigra, quam Cels. l. 5. c. 28. Me. lanen vocat: vel stricte, quando folum albam maculam denotat, ut est apud Cels. d. I. Unde Festus ἀλφὸν quasi Album dictum vult. Alphos ex humorum vitiositate maligna, quae In cute est, oriri, quemadmodum & de Lepra planum est, docet Gal. com. 3. de humor. Nimirum portiones fanguinis impuri, aquei, aut atrabiliarii, maligne corrupti ferofae, vel lymphaticae, diversimode corruptae, congelatae, acescentes, & fub cute stagnatKeS hujusilIodi maculas gignere poterunt. Alramuti, id est, Cineritium. Rul. Alratica est, quando vulva mulieris non est perforata, aut est foramen parvum, & quidem vel naturaliter, vel accidentaliter. Albucas. I. 2. meth. nted.c. 72. p. m. II9. Vide Altreti. Alsamach, vel Alfemach, est Arabibus foramen in osse petroso, uti notavit ex Jacobo de Partibus & Andrea Bellunensi AEIIIil. Parilan. I.11. deSubiilit. Exerc, i.c. ι.ρ. 449. Alsech, id est, Alnmen Jameni, sive plumosum, Rul. Iohns. Alselat, i. e. Ais ustum. Ruland. Alsiracostum est nomen compositi, medicamenti in febribus multae caliditatis valde laudati apud Mesuen in Operib.f. II3. àSiracostquod Manniam Arabib. significat. Alsus, Alsiosus, κρυώδης, i. e. frigidus. Prius legitur apud Ciceronem, posterius apud Plin. II. N. l. XX.c.iq. ubi ruta cruda in cibo illiS commendatur. Vitiose autem in Indice Alphiosus legitur. Altambus, i. e. Lapis rubeus, scil. sanguis venarum hominum. Rul. Altanus, nomen venti meridionalia, velpartim ë meridiana, partirn occidentali plaga spirantis. Rul. Altaris, i.e. Argentum vivum. Dicitur &Antarii. Rul. Iohns. Alterans, ἀλλοιωτικὸς, epitheton virtutis medicamentosie, quando remedia vel auxilia absque manifesta evacuatione aut etiam augmentatione mutationem aliquam evidentem in humoribus, spiritibus, & partibus solidis inducunt. Qui ad qualitates priulaS, dictas vulgo, caliditatem puta, frigiditatem, humiditatem, & siccitatem restringunt vim alterantem, praeter necessitatem limites alterantium restringunt. Junge sis Dogmata nostra M. G. P. VI. c. 2. d. 8. p. 706.seqq, ubi etiam Catalogum Alterantium reperies. Alteratio, ἀλλόιωσις, varias habet significationes; Generaliter denotat qualitatum mutationem, h. e. in aliam naturam & à praesenti diversam transitionem; in qua significatione etiam evacuationes & adjectioneS comprehenduntur, Linden. S. M. Ex. XII. §. 3 3 xiseqAlterauonem triplicem constituit haud male Fallop. Unam, quae plane non laedit, v. g. si cutis alicui nigrescit. Alteram, quae toto genere est praeter naturam & laesionem infert. Tertiam, quae medio se habet modo, & vel ad statum sec. nat. vel p. n. referri potest, pro majori vel minori excessu. Tr. de Tum. p. n. c. 3. Tom. I. p. 6zo. Stricte vero significat mutationem qualitatum contradistinctam ah evacuatione & appositione, quemadmodum p. a. de Alterantibus dictum est : Magis adhuc stricta es t significatio, quando per alterationem mutatio praesentis qualitatis in contrarium accipitur, Gal. I. I. deTemp.c. 2. Strictissime sumitur, quando significat alimenti concoctionem, vel quae fit in ventriculo, l. 3. defympo. canff. c. 2. vel quae fit in toto corpore, usque dum in similitudinem partis, quae nutritur, transmutatur, i.S. de C.M.S.L.c.6. Alterari quoque, ἀλλοιοῦισθαμ, ab Hipp, dictum est de partibus solidis, videlicet musculis, 2. de artic. t.2I. Jung. Foës. p. 30. Ad strictissimam quoque videtur referri posse Alterasio Spagyrica, quae est unius in alterum per similitudinem conversio, estque duplex : alia per se, quae iterum duobus modis fit: unO, prout formae in coelum, &c istud in formaS alterantur: altero, quando formae & coelum ita simpliciter convertuntur, ut in tertium numerum iterato converti queant, scilicet in medicinam persectam, & plus t Alia per acc - dens, quando ex imperfectis projectione fiunt medicina perfecta transmutatione, Dornaeus in tract. Artificii supernaturales c. 5. in Th, Chym. Vol. I. pag. 28S. Idem in Philos. Chymic. d. l. p. 42o. 43 6. Specialiter mutatio argenti vivi iio calcem, vel in aurum, vel in argentum, absque misti ne, ita & auri in calcem, calcis rursus in aurum &c. vocatur Alteratio, Tract. de triplici auri & argent.praep. Vol. IV.p. 383. Nullam alterauonem absque particularum concreti motu & translocatione, hinc secretione ac adaptatione concipere licere rectissime scripsisse videtur Celeb. D. D. Bohn. Disse Chym. Phys. I.§.2. Altey plumbi, est materia dulcis ex plumbo. Rul. & Iohtjs. Althænomæ, ἀλθάινομαιἀλθαίνομαι, idem quod θεραπεύομαι, sanus fio, curor. Legitur apud Hipp. l. 2. de morb. XXXIII. 2 2. XXXIV. 9. adde Foës. p. 29. Althanacha, id est, Auripigmentum, Alernet . Albimec , idem Rul. & Iohns. in Lex, Althexis, quibusdam Althaxis, aeMAsce, xsAosissr sanationem . medelam significat, à verbo ἀλθεῖν,sanare, mederi, aut etiam ἀλθδικειν. Nomine usits est Hippocr. 2. de artic. t.37. ubi quaedam exemplaria habent ἄλθελξις, & 2. defract. t. I 2. in quo loco & verbum compositum ξυναλθάασομαι, h. e. una sanus fio, occurrit. Verbum ἀλθισκειι legitur l.2. de tnorb. XXXIV, 28.34. Foës. p.30. & ErofianuS in στόαλσθέα ubi ὰλθεσις ή ίασις καὶ ἡ θεραπιτά. confi id ἅλθεσθαμ. Altimar, e st aes ustum. Rul, & lohnson. Altimio, est fex plumbi, Iid. Altincar, dicitur species salis factitii, ad purganda fundendaque metalla, cujus praeparationem diversam vide apud Libav. S. Ch. Arc. l. 8. c. 3 8. Altingat, est flos aeris, vel viride aeris,. Rul, & IOhns. Altinuraum, est vitriolum. Iid. Altolizoim, vocatur apud Helmont. Lutum Paracelsi ( de quo infra sito loco) optime contusitm, cal- ‘ cinaturn, & ulque in olet formam bullitum, quod Fel terrae etiam vocatur, quia est Sal amarum. Sonat vero all tho Oli grfetsrn / b. e. totum conversum in oleum, per ebullitionem. Quae luti eminentissima praeparatio paucis mortalium sub brevi hoc syrmate innotuit hactenus, Helrn deluhias. c. y, n. 22. Altrix, idem, quod Nutrix, vel Nutritiva dicitur facultas, Gr. θρεπτικὴ δύναμις. Appellatur alias Anima vrgetauva, su Platoni dicitur Appetitrix, Gii.comm.y, in 6. Epid. t. 5. Altus, ὑψηλὸς, quid proprie significet, aliunde notum est. Tropice dicitur de fomno nimio, v. g. Altus somnus r Altus sapor , apud Serem Samonic. vide Keuch. in not. p. 282. seq. Aludel, vel Alutel, vocatur Vitrumsublimatoxittms Rul. & Iohns. Meminit etiam Paracels. l .5. de mort. rer. nat. Parari potest etiam fictile. Alttdel est capitellum duplicatum, imo & quadruplicatum., Morley Collect. Chym. Leid. proleg, c. 2. Aludit, id est, Mercurius. Rul. & Iohns. Alvearium vocatur cavitas sila juxta meatum auditorium, ubi iordes flavae & amarae, quae Cerumen vocantur, gignuntur. Bartholin. I. 3. Anat. c. o. Alvech, est Jovis, h. e. stanni, corpus purum. Iid. Alveoli, Vide Bothria, Phathnia. Alveus trop ce vocatur PequetO uterque ramus lacteus tumidior à receptaculo chyli proveniens silb diaphragmate, cum epitheto Ampullaseens. Batthol. ii- bell. I. Anat. c. 3. appendic. i.p. 6I 5. Alufir, est rubedo. Rul. & Iolati. Alumboti, id est, plumbum ustum. Iid. Alumen, στυπτηρία, à vehementer adstringendo ita dictum, Gal. i. 6, de C. M, P. G. c. 2. est salsijgo terrae naturae Saturninae, constans ex acido spiritu & Sale terrestri, Fr. Hofm. Clav. Schrod. l. 3. c. 24. §. 5 8, Junge Doxoscopiam Physicam Iungii cap. de Alumine. Galenus numerat seqq, species t Scissile vel Fissile, χιστήν, Rotundum , στρογχύλην, & Humidum sive liquidum, ὑγράν, l. is. de S. Fac. Schroder. vero quinque genera officinalia proponit: Rupeum, sieu Glaciale, Plumosum, sive lapidem Amiantum, Scissile, Saccharium sive Zuccarinnm, ex rupeo mediante albumine Ovi & aqua rosacea paraturn. Catinum, quamvis hoc proprie non sit alumen, sed Sal eX cineribus lignorum quorundam extractum. Vim habet adstringendi & exiccandi potentem. Dicitur etiam omnia vegetabilia praecipitare. Morley Collect. Chym. Leid. c. 9o. Rulandus vero multo pleres receuset species & differentias aluminis, quas omnes hac adducere non videtur Operae pretium. Mendo quoque siepe fit Aluminis in Voluminibus Theatri Chymici,'praesertim Aluminis Iameni, cujus praeparatio proponitur Vol. III. p. 95. Est vero alumen scissum. Rul. A Chynrycis notatur charactere literae Ο. Alumen ustum, ςνπτηρία κεκανμένη, Chirurgis notissimum, usitatissimumque in excrescentiis vulnerum absumendis. Laudat & Hipp. l.6. Epid.s 4. t, 6. Aluminis CFalcitidis, Aegyptii, &i Melini etiam meminit idem alibi, quae loca vide apud Foës. Oec. pag. tyu Galenus exeg. ςυπτηρίην χαλκόιδα simpliciter dici pro clialcitide monet. Plura quoque de Alumine legantur in FerIante Imperato Hist, Nat. l. 13. cap. Id.seqq. Alunibur, id est, Luna. Rul. & lohns. Alunsel, i. e. stilla. Iid. Alusar, est Manna. Iidern, ut & DOrnaeus. Alusen, i. e. Sulphurata. Iid. Alusia, ἀλουσία, h. e. Illotio sive Lotionis defectus, Gal. 2. apk. 50. Aluta, σκύτος, in genere omne corium significat, juxta Hesychium. Unde & opifices, qui id praeparant, Altttarii vocantur. In foro Medico vocatur Aluta illud Corium, quo utuntur Medici & Chirurgi ad emplastra illinenda. Ejus exterior pars durior & densior, interior vero mollior, quae Hippocrati Caro alutae, n rnscolj τοῦσκντέος, dicitur, t. de artic. t. 29. vide Gal. in com. Scribon.n. 81. Rhod. in not. adh. l. de Graeco Vocab.’ σκύτος, vide Foes. Oec.p. 575.seqq. Alvus, ἡ κάτω κοιλία, dicitur venter inferior t per quetn fecum & excrementorum crassiorum naturalis fit excretio. Haec intersum in latitudine sanitatis, & in statu praetertiaturali excedit, interdum etiam deficit. Illa dicitur Alvus liquida, κοιλία ὑγρὴ, in qua liquida dejiciuntur, Gal. c. 2. in r.prorrh. t.y. Huic opponitur Alvus dura, σκληρα κοιλτά, 3- aph.zS. quando pauca eaque indurata Gr. σκύβαλα dicta excernuntur. Alvus fluida , vel fluxa, citatior vel cita, osisc-rosis-, quando liquidae dejectiones siItItfrequentiOres: quo pertinent Lienteria, Diarrhoea. Alvus adstricta, ἐπιχεθειστα, quando excessive sistitur & restat, nimiumque retinentur excrementa, c. 2. in i. r. Epid. t. yy. Alyce, ἀλύκη, Alysis, ἄλυσις, ἀλυσμὸς, ἄλυξις, idem significant. Derivatur à verbo ἀλύζειν, ἀλυκτέειν, angi, anxietate vexari. Nomina igitur illa denotant anxietatem, & corporis inquietudinem propter anxietatem, cum à fervente & corpus inaequabiliter commovente materia primis.in vetsis vellicatur stomachus, adeoque natura exagitatur, ut praefentem rerum statum fastidiat, fubindeque corporis figuram mutet, membraque dissolute admodum dispergat, Foës, in not. ad Hipp. l. Epid. p. 1056. seq. Oecon. p. 33. Dieterich. Iatr. n, 44. lnter rerentiores egregie Anxietatum cordis & praecordiorum descripsit generationem Francisc. de le Boe Sylvius Pr. Med. l. 1. c. 34. §. 87. Anxietas cordis & praecordiorum partim mali locum abdomen, partesque in tenue intestinum sese exonerantes, ac imprimis pancreas, partim mali fomitem manifestat. Humorem t;on tantum acidum, qui dolores lancinantes, rodentesve, aut perterebrantes patit, fed instipet glutinosum, qui partibus omnibus firmiter adhaerens ab iildem recedit lentius,ac difficilius, ac proinde urget pertinacius : quin à bile oppressa in halitus, statulque viscosos, lentosque diductus notatam auget anxietatem. Alypias est purgans bilis atrae & species Turbithi Fallop. l. de pttrg.simpl. c. 25. Tom. 1. p.  Ioo. quamvis idem notaverit apud Galen. medicamentum ἅλνπον esse s.altem leniter siibducens, sive minorati vum,ul.I. c.16. p. 61. Alzegi, i. e. Atramentum. Rul. & lohns. Alzemafor, i. e. Cinabrittm. Iidem. Alzilat, est pondus trium granorum. Iidem. Alzimar, est Viride. Ruland Alzofar, i. e. aer ustum. Rul. & lohns. Amaldyno, ἀμαλδύνω, & ἀμαλδύνομαι, significat eorrumpo, deleo, aboleor, & corrumpor. Activum legitur apud Hipp, l de nat. puer. IX. I6. Passivum lib. de genu. III. I. I. 1. de morb. rnul. XV. I3. XIIX. 4. lib. r. LXXIIX. vide Foës, ρ 3 5. Herodianus paulo aliter. Amalgama, Amalgamatio, est calcinatio vel impastatio rnetallorunI facta per hydrargyrttm, sive argen- ttim vivum. Rul. in.Lex.t hym. lohns. Schtôder. l. i.c, q. &. Frid. Hosm. in clav. ad h. 1. Rolfink. ( hym, l. 2. c. 3. D.D. Bohn. Diff. Chym. Phys. C.ii.scem. D.D.Wedel. sbu l. A. F. R. l. r.sitae.54.52. & novissime videatur D.lenken Lexicon Cbymico-Pharmaceuticum Pari. I. p. tj.seq. Amalgama Argenti, Auri ex methodo le Febvre. Hujus laboris quoque laepe mentio fit in Th. Chym. Voluminibus pene omnibus. Fallop. dicit Amalgama esse quoque Mixturam Aquarum sontium ( an leg. fortium) eum metallis tr. de morb. Gall. c. 16.1. t. p. 731. Amalgama dici quasi Hamalgama, juxta Palmarium, ab ἅμα, simul & ἀλγεῖν dolere, vel γαμεῖν, nubere, vel μαλἀτΐειν, mollire, testatur Libav. de Igne nat. 'c. 30. Dividitur in vulgare Auri cum argento vivo vulgari, & Philosophicum cum Mercurio Philosophorum. Ibid. Alias & solutionem Martis cum Sulphure Almagamasionem appellare non dubitavit Schroder. d. i.p.27. unde & Lagneus Amalgama in genere dixit Molltficationem, in Harmon, Chyrnic. in Th. Chyrnic. Vol. IV. p. 729. Amandinus lapis, est gemma coloris varii. Exsinguit Omnia venena, & reprimit ; quare non est gemma contemnenda. De qua consule Alburtum, Rul. in Lex. Amaracinon, ἀμαράκινον, vocatur unguentum praestantissimum, paratum ex oleo & aromaticis variis - ita dictum ab amaraco, suaosis.y, quod idem est, ac σάμψυχον, vulgo Majorana. Descriptio habetur apud DiOibor. I. 1. c. 68. Gorr. Amarum, πικρὸν, dicitur secund. Gal. I. 4. de S.Fac. c. 19. 22. & aliquoties alibi, quod calidam habet facultatem & siccam, & cineri est simile. Generari quoque credit omnia Amara ex calefactis dulcibus, sive à calore ingenlio, sive ab igne, quod tamen non videtur veritati confonum. Secundum recentiores Amari natura consistit in sit linis portionibus, lixiviosis, & alcaliciS, per sulphureas vel OleosiIs determinatis, & modo saltem affectionis aliquo ab Acci differt. Pechlin. de purg. c. 16. Willis de serment, c. 2. Amarum oriri ex mistura spirimostarum, sulphurearum, &es.alinarum portionum existimat, id quod de quibusdam, non vero de OmhibuS amaris concedi poterit. Amarygae, ἀμαρυγαὶ, hoc nomine quidam oculos, quidam vero supercilia intelligunt. Gorr. Amatoria febris, vide Chlorosis. Amatoria veneficia, vide Philtron. Amatorius musculus qui dicatur in utroque oculo, videantur Anatomici. Barthol. Anat, l. 3. c. 8. G. Bidloo. Tab. XI.sig. Io. Ε, Amaurosis, ἀμαύρωσις (qs. d. Obseucitatems Obsttscatio , est totius lucis in oculo impedimentum, acutis morbiS accidens, quae est imbecillis facultatis animalis indicium, Galen. c. z. inl. I. prorrh. t. I I. Clarius Amaurosis est, cum oculi lux exttnguitur defictu spirituum. Spiritu non influente cessat culor quoque. Hujus defectu necessario frigent & rigent oculi. Linden. Ex. IV, §.92. Nullum vero manifestum in oculo apparet vitium, sed pupilla integra & plane pura conspicitur. Differt ab ἀμβλνωπιλά, lolo gradu minore, Gorr. Hippocr, ali- quoties meminit ἀμανρώσεως, v.g. C. 3.l. I.prorrh. t. 2o. Coac.r. 225. et485. Plura loca vide apud Foës.Gec.p.26. Amausum, alias Smaltum, vulgo ©sqiueitjglafs / est vitrum fusorium ob facilem liquefactionem. Usurpatur etiam ad picturas annulis & insignibus inurendas. Unde Encaustum appellatur. Alias quoque Terra Sarracenica nuncupatur, JO1I. Isaac. de operibus mineral. c. 89. et seqq, qui metallica potissimum vitra per amaufa intelligit, in Theatr. Chym. Vol. III, Clarius Amaufa describuntur à Libav. S. A. Ch, l. 7. c. 21. Variis coloribus praedita esse Amaufa, pro varietate materiae, ex qua fiunt, prolixe ibid. videre est. De Amausis legi etiam ex recentioribus poterit Chr. Merretus not. ad Neri An. Vitrar. l. 5. c. 75. p. m. ^71. seqq. Amazonios, ἀμαζόνιος, epitheton pastilli vel trochisci, cujus descriptio videatur apud Gal. l. 8. de C. M.S.L.c.3. Gorr. Facit ad stomachi subversiones & vomitus. Ambar, Ambarum, communiter Ambra, Usinsinr Ambraca Fallop. est odoramenti genus, de quo variae funt sententiae. Alii tradunt, in rnariS profundo veluti fungum, concrescere, & procellis in littus ejici, aut devorari à pisce quodam, in cujus corpore postea repetitur. Alii putant, ipsum έ fontibus quibusdam scaturire, bituminis modo aut sulphuris. Tria ejus produntur genera, fulvum, subalbidum, atrum. Calefacit & siccat cerebrum & Olfactum roborat; fenibus & natura frigidis opem mirifice praestat. Haec Gorr. Sehroderus posteriori sententiae accedens dixit, esse bituminis genus, ex fontibus & alveiS maris ad littus eructatum, & duplex statuit: unum Ambra Grysea vocatur valde odorata; alterum Citrinum, quod Succinttm constituit. Sperma Ceti quoque Ambrae subalbidae nomine quandoque venire, docet I. 3. Pharm. c. 29. Junge Hofm. in Clav. ad h. l. item C.Hofm. Paralip. Off.c. 64. 65. D. Justum Klobium in Acad, Wittebergensi octodecim opiniones de Ambra Grysea recenfuisse, & tandem eam, quamvis haesitabundum, amplexum esse, quae statuit, eam esse Merdam Avis Indicae in Madagascar, Asciubobuch dictae (licet & alteri faverit, quae tradit, Merdam efie Balaenarum quarundam Trompae dictarum ) legitur in Actis Philofophicis Oldemburgii Angli Anni I667. mens. Octobr. Ambe, ἄμβη, crepido,lignum aliquod supra gradum fcalae Hippocraticae, ad repositionem brachii in cavitatern alligandum, Galen. c. I. de art. t, I4.19. Ejus descriptionem & delineationem tradidit etiam ScultetuS Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XXIV.sig. 1. et 2. Quin & in genere superciliosam eminentiam, quae est in ora alicujus vel ambitu, significat, unde & ad ossa per similitudinem refertur ab Hippocr. 4. de artic. t. 64. Vide Foës. Oecon. p. 37. Ambidexter, ἀμφιδέξιος., dicitur is, qui sinistra, perinde ut dextra, utitur. Haec felicitas denegatur mulieribus ati Hipp. 7. apb. 43. ob caloIIS. nativi Infirmitatem, videl. Ac ἐπίτὸ πολὺ, vide Foës. p. 42. Dict. Iatr. n. 50. Alias & ferrum utrinque incidens Ambidextrum ab Euripide dictum esse, testatur Gal. in Comm. ad h. l. Conf. omnino Erotianus. Amblosis, Ambloma, Amblotica medicamenta, ἄμβλωσις, ἄμβλωμα, ἀμβλωτικὰ, vide Abortus. Amblyopia, ἀμβλυωπία, ἀμβλυωγμὸς, ἀμβλυωσμὸς, idem fere quod ἀμαύρωσις, hoc est, Hebetudo oculorum. Vide Amaurosis. Perperam à MattlI. Sylvatico, ob ignorantiam Graecae Linguae, mutatum in Ampliopeam , aut Ampliopiam, Dieterich. n. 48. Ambon, ἄμβων, est margo, labrum, sive supercilium cotilarum & cavitatum in dearticulatione, Galen. I.2. de V.P.c. 17. Item crepido, & ita idem, quod ἄμβη, Ambe, c. i. de atrtic. t. 19. Adde Foës. p. 37. varias & longe di-. Versus significationes adducit Erotianus. Ambra, vide Ambar. Ambrosia, ἀμβροσία, est epitheton quoddam splendidum nonnullarum Compositionum Alexipharrnacarum, sive Theriacalium, idem significans, quod Athanasia, ἀθανασία, veluti immortalitatem promovens. Meminit illius Gal. I. 4. de L. A, c. 8. Ita & in specie Philippi Macedonis Antidotus ad venena Omniumque venenosorum ictus & internos corporis morbos dicta fuit Athanasia, I. 2. de Antidot. c. 8. Sunt vero omnes calefacientes & exiccantes, l. 8. Μ. M. c. 7. Ambrosia est etiam nomen plantae, apud Dioscor. I.3.C. I29. & Gal. I. 6. de S. F. h. t. & tribuitur diversis verb. gr. Tanaceto, Abrotano, Artemisiae, Botryi, de quo vide Bauhin. in Pinace. Abraham Frambesarius integrum libellum medicum scripsit, vocans Ambrosiopoeam, qui statim ab initio Ambrosiam definivit, quod sit pura medicamenti essentia, naturae caelestis aemula spiritus instar e corporea concretione, relicto crassamento elementari extracta, tantaque elaborata industria, ut exigua mule plurimum polleat, citraque fastidium, & citra noxam exhiberi queat. Divisit quoque in Universalem & Particularem &c. Ambulatio, βάδισις, est actio utriufque cruris, quae ab homine fit, altero quidem in terta firmato, altero vero circumlato, & ita perficitur per firmationem & motum. Illius instrumenta sunt Pedes; hujtas autem totum Crus, Galen. /. TdeV. P. c. 5. Ejus consideratio in statu see. & praet. nat. Medico necessaria est & utilis, Ambulatoria instrumenta quoque vocantur Pedes, βαδίστικὰ όργανα. d. l. c. 8. Ambulo, nomen morbi cum epitheto flatttlenttts furiosus , qui &Flatus suriosus vocatur, item Vareni, estque inflatio cum dolore varie periodica à vaporibus subtilissimis vehementissime in variis corporis partibus oberrantibus oborta, quemadmodum ita describitur & peculiari casu proponitur à D. D. JOh. Michaelis Prax, Clinic. Special. Cas. XIX. Ambusta, Ambustiones, πυρίκαυστα, κατακαύματα, idem, quod Combusta. Combustiones funt, quae igne, vel ardente aqua comburuntur, ita; ut bullas aliquando ëx.i citent, Galen. l.9. et It. de S. F, Constat autem, si quis in aqua ferventi ustus fuerit, hunc etiam affectum καὶκανστον ( non Piricauton, uti recte correxit C. Hofrn.) id est, ambustum igne nominari, I. I. de C. M. P. G. c. 4, Vide etiam Keuchen in not. ad Samon, p 254. Ameibo, ἀμείβω, significat apud Hippocr, muto i permuto, r. de iis, q.in med s. t ty.& l. 6. Epid.s. y. t. 19. ubi quidam μετααειβειν legunt. FOës.p. 38. Amenenos, ἀμενηνὸς, denotat debile, tnsinmum ; ab ἀ et μένος, robur, Hippocr, l. 2. Prorrhet. XXXVI. I 3. et l. t.de morb. mul. XIV. 12. Foes. dict. l. Amentia,, ἄνοια, idem, quod Mentis alienatio, Mentis emotio, Mentis aberratio. Dicitur & Dementia, estque delirii s.pecieS, & ratiocinatricis functionis veluti paralysis & abolitio, Galen. Fib.de dissisympt. c. 3. Cujus caussam veram determinare difficillimum est, fi nullus morbus corporis concurrent, aleo, quod mentis humanae naturam & affectiones minus exploratas habeamus, ita, ut unicuique cum Cicerone I. Tuscul. roganti: Ubi, aut qualis elt Mens, Uni tua, aut qualis ? potesne dicere ? respondere cum Lactantio /. de opis. c. 16. liceat, Mentis rationem incomprehensibilem esse quis nesciat, nisi qui omnino illam ncn habet, cum ipsa Mens quo loco fit aut cujuimodi, nesciatur ? Jung. Charlton. Ex. Path. VIII. §. 3. Vide Delirium. Amentum, vide Ancyle. Amentum etiam Graecis χοινίον dici, & denotare ligamentum miifile, quod in medio lanceae ligatur, rectius missilis & alias habere significationes, quae huc non pertinent, Peribit Rhodius de Acia p. 20I. Amentum quoque dicitur Alumen scissum. Rul. in Lex. Amethodicum, ἀμεθοδικὸν, dicitur, quod sine methodo & ratione certa sit aut proponitur, ut solent Empirtci Blancard. in Lex. quamvis non constet, cujus autoritate hoc vocabulum posuerit. Amethysta, ἀμέθυστα, dicuntur in genere medicamenta, quae ab ebrietate praeservant , Galen. lib. 2. de C.M.S. L. c. r. Nonus depart. morb. curat, c, ry.p. vn.I9. Hinc etiam dictus Amethystus lapis, αμίέθυστος, gemma vel lapis pretiotuS, coloriS violacei, aut vini subrubri Vel nigri aqua diluti, cujus quidem nobilioris patria est lndia; viliorum vero Arabia, AEgyptus, Galatia &c. quin & Bohemia, Non immerito vero virtus haec ulatietati resistendi in hoc lapide fictitia habetur à Plutarcho, item veneficiis, malisque cogitation bus. Confer, ad Chiocc. Mus. Calc. s III. p. Isco-seqq. Rul. in Lexic. Chym. Ametria, ἀμετρία, Latine Immoderantia, Immoderatio , in genere est à justa temperie recessus, Galen. lib. 4. Μ. M. c. 4 Opponitur symmetriae. Hoc vocabulum verum genus logicum coIvstKuere in definitione morbi C. Hofman. tn Animadverse ad Montan. capo 1. §. S. censet, definietis morbum, quod sit άμετρτά ternperamcnti, organitationIS & uni.adS. EnimverO cum hoc genus non respiciat ad effectum immediatum morborum, videlicet actiones laefas, mihi non videtur adeo accuratum, sed potius retinendum esse genus άδι,αμίκν, sive Impotentiam agendi, Amia, ἀμία, piscis nomen est, in mari, fluviis, & stagnis degentis, cOmmodumque praebentis lui generis cibum, si rite paratus fuerit, de quo vide Aldrov. I. 3. de Piscitb. c. Io. Amiantus, ἀμίαντος, ( perperam à nonnullis per th vel 0 scribitur) lapis est in Cypro natus, alumini sicissili similis, έ quo elaborato, utpote flexili, telas spectaculi gratia texunt, quae ignibus injectae ardent quidem, fed flammis invictae splendidiores exeunt, Dios.:. I. 5. cap. 156. Dicitur alias Alumen plumosum, item Lapis Asbestus, ἄσβεστος. Differt ab Alumine scissili, quod hoc sit combustibile. De hoc Lapide vide Schrod. lib. 3. cap. 8. Hofmann. in clav. ad h, 1. Dorm. Ruland. Iohnson. in Lexic. Chiocc. Mtts.Calc.s. III.p. zHa.seqq. Mentio quoque telarum paratarum à Venetis fit in Theatr. Chym. Vol, V. p. 39I. Perperam veto illud linum vel Lapidem Asbestum hodieque reperiri negarunt Mo. nardes & Amatus, uti recte ostendit ex Joh. Brabo, Mizaldo, Langio I. 1. ep. 66. & VI. Aldrovando Casi». Reies Camp. Elys. quaesi. 25. n. 2. et n. Vocatur & Salamander Salamandra. Dorn. Rul. Amiculum, vide Amnios. Amniculum etiam dicitur folis virilibus destinatum, quo pueri nudi in Gymnasio certantes pudenda operiebant, notante Rhodio Differt, de Acia p, 85. Amidum, pro Amilum, vel Amylum, est albissima farina concreta in panes ad solem. Dorn. Rul. & Iohns. in Lex.r Aminaeus, ἀμίναιος, epitheton vini & vitis, ali Aminaeo, Italiae oppido, dictum in Campania. Duplex habetur apud Galenum l. 12. M. M. c. 4. videlicet Aminaeum Neapolitanum, & Aminaeum Siculum. Est & Aminaeum factitium apud Constantio. Caesur. l. de Agricttlt. 8. c. 2i. notante Gorr. Adde Keuchen. not. ad Sam. p. zoe.seq. Amma, vide Hamma. In Graeco enim est aspiratum ἅμμα, ab ἅπτω. Ammion, ἄμμιον, vide Minium. Ammochosia, ἀμμοχωσία, vocatur remedii genus exsiccando corpori idoneum, eo super arenam decumbente, & arena superingesta. Oportet autem calentissimam esse & marinam, si ejus copia haberi possit. Fluviatilis enim humectantior est. Est autem & Sal ?.d eam rem essicacior, quam arena. Oribas. l. Io. c. 8. Collect, med , notante Gorraeo p. 29. Ammochrysos, ἀμμόχρυσος vocatur lutum aureo colore praeditum ad Ihennas Fabarias sive Piperinas Helvetia repertum. Joh. Jac. Wagner in Htstor, Hest vet. Curiqs Sect. 5. art. 5. p 337. ubi etiam ex Hildani descriptione Thermarum Piperinarum nomen Aurenii addidit, Ammodites, Ammodytes, idem quod Psammodytes, ἀμμοδίτης, ψαμμοδίτης, nomen est serpentis grandioriS in arena latentis, cujus descriptionem cum ejus veneno, & adversus hoc remediis, videas apud Aldrov.I. i .de serpent. & drac. cap. 3. Ammoniacum, ἀμμωνιακὸν, dicitur t. de succo, vel Gttmmi quodam ferulae in Libya nascentis, cujus duo habentur genera t Unum purius ligni & arenarum expers, maxime coloratum, thuri simile, minutis glebis constans, odore castorei, gustu amaro, quod & θραυτὸν, sive θράνσμα vocatur, quasi frustum aut friatura .. Alterum impurius & lapidosius, quod φύραμα, quasi commixtionem appellant. De Gummi Ammoiiiaco vide Gorr. p. 29. C. Hofm. in Officin. l. 2. c. Io. Schrod. I. 4. cl. 2. n. 369. Rolfink. qui inter purgantia retulit, tr. de purgant.sect. 1. art, 3. Deinde dicitur de Suie. Vide Sal. Ammoniaca Salia varia confici posse pro variis adbibi. tis spiritibus acidis notavit Morley in Collect. Chym. Lcidens. c. 190, Ammonion, ἀμμώνιον, dicitur Collyrium maximae « ommoditatis in multis oculorum morbis, quod & alio nomine υγάίδίο, appellatur. Refertur ab AëtiO /. 7. inter τὰ νάρδί,α καὶ τὰ θεοδὸτια collyria, notante Gorraeo dict. l. Ammonis cornu, vocatur lapis, coloris cinerei, crnni armatura vacuus, & ita nodosus, quasi juncturis cohaereat, arietis cornu tam forma, quam colore referens. Rul. ia Lex. ubi varias Ammonitis species recenset. Talia cornua Ammonis haud raro in agro & solo Altdorflino & vicinis locis reperiri provoco ad teslimoniurn Mauritii Hoffmanni, qui non solum icotieS Horti Medici Altdorflini delineationi addi curavit, verent etiam magnam copiam ejusmodi lapidum collegit. Ammonitrum, ἀμμόνιτρον. Vide Fritta. Amna, Paracelso dicitur Aqua, quae currit per calSes, & ubi terra est alba, sicut est in Anglia, l. I. de Tartaro, tract. 5. c. 2. in Schol. Amnios, Amnion, ἄμνιος, ἄμνιον (in neutro usurpavit Linden. Physiol, Med. l. 2.c.7.§ .I7.) apud Galen. lib. f. de Hippocr. & Hat, decr. c. 6. & desoeusorm. c , 2. legitur ἀμνειὸς, ( quod tamen correxit sua manu C. Hofm. in Graeca Basil. edit.) est membrana interior foetum involvens, sive interius foetus involucrum, unde & Amiculum appellatur, quod foetum amiciat Se Obvolvat. Membrana haec liquorem illum aqueum, cui foetus quasi innatat, non à sudore foetus, multo minus ab urina, sed à colliquamento aqueo, partim seminali à conceptione redundante, partim succi nutritii relicto provenientem continet. Videatur HarvejuS de gener, animal. in append. stt. de Membran. Barthol. i. 1. An. 5. c.36. Jung. laud. supra D. D. Hofm. Jun. Differt. in Horne Microcosm. p. 19^. Vocabuli etymologiam & veram significatioaem se juxta cum ignorantissiIDis nescire, ingenue fatetur C.HOfm. com. in i. 15. de V, P. «, 1067; & ex hoc Linden. d. i. Amnis alcalisatus, est aqua ducta per calces terrarum, ex qua desumtum est Alcali. Dorn. Rul. & Iohnl. Amolynton, ἀμόλυντον, Coelius Aurelian. vertit, quod attrectatum manibus nihil à se inquinamenti dimittit, lib. 2. de morb. actu. c. qy. Hinc Amolynta dicuntur, non inquinantia medicamenta similia his, quae proprie Epithemata dicuntur, Galen. Zib.7. de C.M.P.G. c.i I. ubi ad Acopa referuntur, de quibus supra dictum. Amongabriel, i. e. Cinabrium. Dorn, Rul. & Iohns. Amor, ἔρως, quid in genere significet, aliunde cognitum esse debet. Strictius vero in Medicina plerumque sumitur de Amore conjugali vel libidinoso, iii refertur inter caussas procatarcticas sanitatis & morborum, quatenus vel moderatus, licitus & honestus, vel immoderatus, illicitus & turpis fuerit, siquidem est vehementior quaedam animi passio & perturbatio, in qua spiritus vitales & animales fervidiores redduntur, Charlton. Lix. Pathol. VIII. §. 26. Willis An. Srtu. P. t.c.y. Ad immoderatos & illicitos potissimum spectat Affectus Eroticus dictus, de quo integram epistolam scripsit Lang. l. 1. epist. 24. quandoque cum delirio conjunctus, praesertim in sexu foeminino, unde & Amor insanus appel. latut, de quo videatur Sennert. Med. Pr. l. 1. P. 2. c.Io. 0b Amorem filius regtà ab Erasistrato deprehensus legitur apud Galen. c. 1. in prognosis t. 4. Aliud exemplum legitur de foemina quadam in lib. de iis, qui morbum simulam. Amorge, ἀμόργη, vide Amurca. Ampelis, ἀμπελὶς, avis nomen est, quae &Garrulus Bohemicus dicitur, cujus descriptionem vide apud Aldrovand, lib. I2. Ornithol. cap. I8. Hujus caro inter cibos gratissimos, & ipso Turdo etiam praeferenda refertur. Ampelitis, ἀμπελῖτις, vide Pharmacitis. Epitheton Terrae bituminosa, Gorr. p.  30. Ampharisteros, ἀμφαριστερὸς, vide Amphidexios. Amphemerinus, ἀμφημηρινὸς, scil. πυρετὸς, Lat. Febris quotidiana. Vide Febris. Quotidiana. Amphiblestroides, ἀμφιβληστροειδὴς, vide Retiformis. Amphibranchia, ἀμφιβράγχια, Tonsillae, Hippocrati dicuntur &partes vicinae, l. de int. aff LX. 6. & Ϊ. de dieb. cru. V. Io. Vide Foes. p. 4I. Amphicathezomae, ἀμφικαθέζομαι, id est, Circumsedeo. Verbum exprimens modum Insessus in Semicupium, ut decoctum circumcirca partes irriget, & mulier prorsus immergatur, Hippocr, l. 1. de morb. rnttl. XXX. 10. Amphicaustis, ἀμφίκαυστις, duplicem habere dicitur significationem, I. notat montanum hordeum, quod &εὖστρα dicitur. Deinde pudendum muliebre, testeEustathio. Gorr. p. t, t.. Amphidexios, ἀμφιδέξιος, vide Ambidexter. Alias έ contrario aliquis etiam dici potest ἀμφαριστερὸς, ambtlaevus, & per metauhoram de homine infausto usurpari quiret; alias & dlos, male tamen, ἀμφιδεξίους appellari observat Galenus in exegesi, qui In dextra uteri parte suerunt collocati. Amphibion, Amphideon, ἀμφίδιον, ἀμφίδεον, proprie significat armillam muliebrem, qua vel collum, νεΐ brachia circumdantur. Per metaphoram vero Hipp, hoc nomine indigitavit summam uteri osculi extremitatem rotundam, vel oram, Ptb. 1. de morb. mulier. LXXXIII. 8. Plura de hoc vocabulo vide apud Foes, p. 42. Galen. in Exeg. voc. Hippoc. quod vero Blancard. in Lexitc. posuerat θλικειδὴς ἐπαυάστασις, in illo loco non Occurrit. Amphimetrion, ἀμφιμήτριον, est epitheton signorum affectus matricis significandum, q. d. circa matricem. Legitur agud Hippocr, l. 6. Epid.s. 8. t. 38. ubi in edit. Linden. occurrit Latina versio : Circa meffem. Foes. d. l. Consi Galen. in exegesu Amphipneuma, ἀμφίπνευμα, hoc est , circumcirca urgens spiratio , & est species & symptoma magnae difficultatis in respirando, cujus meminit Hippocr, lib. 4. Epid. XXIV. 17. Foes. p. 43. Amphipolos, ἀμφίπολος, significatpediffequam, vel ministram, quae heram circumstat, apud Hippocr. l. 5. Epid. XII. 15. Foes. d.l. Amphisbaena, ἀμφίσφαινα, nomen serpentis aequalis ubique crassitiai, ita, ut duo capita in extremitate utraque habere videatur, quamvis Aldrov. illud revera defendat, qui prolixius descripsit, & usum ejus varium Medicum monstravit, l. I. IIist. Serp. et Drac. c. Io. Amphiscelos, ἀμφίσκελος. Meminit hujus vocis Dieterich. Iatrei n. 5o. scribens, legi illam apud Duretum ad Hollerium, & eandem in pedibus habere significationem, quam habet in manibus ἀμφιδεξιος, ambidexter , de quo p. a. Verum ut taceam carere hancautoritate, inepta quoque est compositionis ratio in hac voce, cum emphasis debeat esse in δεξιος vel ἀριστορός, dexter aut sinister, non vero in σκέλος, crus. Amphismila, ἀμφισμίλη ( perperam Amphismela , quia in Graeco est Iota ) ab ἀμφὶ, utrinque, & σμίλη, scalpellus, cultellus , idem, quod μαχαίριον est, culter Anatomicus , utrinque acie praeditus ad sectionem, cujus inter alia instrumenta meminit Gal. l. I. Anat, adm. c.Io. Castell. Amphisphalsis, ἀμφίσφαλσις!, dicitur circumactio, circumductio , oberratio. Ultis Hippocr, de cruris circumductione, ut in Pedem siIam revertatur 4. de artic. tit. 47. Foes. p. 43. Amphitane, idem quod Chrysocolla, Fallop. tr. de rnetall. seusossil. C. 31. Tom, I.p. 334. Amphodonta, ἀμφοδόντα, dicuntur animalia, quae in utraque maxilla dentes habent, utrinque dentata. Hipp. I. de artic. C. 28. Foes. d. i. Amphora, κεράμιον, ἀμφορεὺς, fuit menfurà certa liquidorum apud veteres, & quidem duplex : Italica continens libraS LXXII. Gal. de pond. & mensur. c. 4. & Attica, quae capacior, utpote quae praeterea urnam contineret, hoc est, dimidiam circiter amphoram. Haec in specie dicta Atticis μετρητὸς. GorraeuSp. 3 2. Rhodius de Pond. & Mens. p. 40. scribit: Amphora capit congios octo, vel olei libras 72, vini lblo, mellis 180. Amplexatio, sive Basiatio, mystice vel spagyrice dicitur, quando Mercurius Philosophorum, ceu mulier candida , juncta fermento aureo, quod est maritus ruber , sustinet motum & agitationem, & fit frequenS reflexio halituum luper corpus in fundo. Libav. Tom. II. Op.p4g.395. Ampotis, ἄμπωτις, proprie significat aestus martnt reciprocationem , aut aquae marinae recessum à littore, quasi mare eam recedentem rebibere & absorbere videatur. Per translationem vero Hippocr, usurpavit de Humorum recessu & recursu ad interiores partes, & ita fere coincidit cum palindromia, l. de Hum.stacim in princ. Gal. C. 1. aph. 2. l. 4. de San. tu. c. Io. sim Vide etiam Foes.p. 40. Dicter, n. 226. Ampulla, λήκιθος, πομφόλυξ, quid proprie significet, notum est. Per transtationem Ampullas vocavit Paraeus prima dclineamenta trium viscerum, cordis, hepatis & cerebri post conceptionem, i. 23. Chirurg, c. 9. In Chymicis Ampullae vocantur vasu ampliora, ut Cucurbita, Pellicanus &c. Morley in Collect.Chym. Lcid. proleg. cap. 2. Ampullascens, vide Alveus. Amputatio, vide Sectio. Valde καταχρηστικῶς & licenter usum esse de virtute medicamenti Tryphera dicti Scrib. n. 230. testatur Rhod. in Lex. Amuleta, περιάμματα, περίαπτα appellantur, quod de collo silspendantur, aut alicui corporis parti alligentur, Gal. 1.1. de rem.sin.par.c. s.fin. & sunt medicamenta, quae occulta quadam virtute, & mira efficacia nos latente aliquid in corpore praestare creduntur. Helmont. amuleta & periapta appensa agere credit vi influentiae partim citra evaporationem illorum, partim cum Sbnsoiiass r quae etiam sensim viribus minuuntur. Dividit etiam in Ossea, Cornea, Animalia, Plantas, Lapidea, Salina, Tranlparentia & Opaca, tr. Potest, medicam. n. 61. Circa omnium illorum usum multum vanitatis, quin & multum superstitionis concurrere, quoftdiana testatur experientia, unde recte Gal. vocavit μὸ.ογα, irrationabilia, absurda-, rejiciens tanquam fabulas aniles hujusmodi manganias, l. 6. de S. Fac. in procem, quamvis aliqua fortassis sint, quae naturalibus & non plane occultis viribus operanf-r, propterea non prors.us rejicienda. Videatur Dieterich. Iatr n. 683, Amuleta quoque in peste propt cis Hildan, Epist. Amurca, ἀμόργη, dicitur sedimentum vel recrementum olivarum expressarum,sex olei, Hipp. 7. fpb.45. ( Gal. in comm. ad h. 1. ) de Ulceribus IXi 6. 7. Ejus usus commendatus in ulceribus. Calefacit enim & exiccat in gradu fecundo, secundum Gal. 6. de SXac. Vide Foës, p. 39. Gorr. p. 29. et seqq- Amurcam quoque appellavit renum succenturiatorum humorem, credens, se scapham appellare D.loh.Jac.Har-der. in Poeoit. & Pythagor. Exercit. Anatomico-Medic. II. p. I 2. Amyche, ἀμυχὴ, est superficiaria& levior conti- nui selutio, vel praettrnaturalis, vel artificialis. In illa significatione legitur apud Hipp. l. de int. aff. XXXV. 7. quae in Coac, t, 444. dicuntur άμυχώδεα ἐξαυθίσματοί, supersiciariae effioreseentiae cum ulcusculis. In hac usus t 11 Gal. de incisuris per scarificationem /. 2. de curat, ad Glattc. ccp. 7. Vide Foes, p 41. Amycticos, ἀμυκτικὸς, rectius, quam ἀμυκλικὸς, h- e. vim habens iacepandi, larIiendi, à verbo ἀμύσσω, dilacero. Esi epithetc n medicamentorum illitorum corrodent um apud Joh Ttrgauitium Irslit. Chirurg- l. 6. c, II.p. m.rtmj. Occurrit etiam apud Cael. Aureltan. l. 2. de morb. chronic, c, fi, Amydros, ἀμυδρὸς, significat obscurum Se vtx conspicuum Legitur apud HIpp. de astris usurpanS, /. de Infomn, HX. 5. Foës. d. I. Amygdalae, vide Tonsillæ. Botanica significatio non est hujus loci. Amygdalatum est lac artificiale, sive emulsio ex amygdalis ali sgue seminibus albicantibus lege artis parata. Blancard. in Lex. Amylum, ἄμυλον, ἀμύλιον, Hipp. I. 2. de morb. mul. LXXVl. 3. dicitur, quod sine mola fiat, ut testatur Diiosc. i. 1. c. I23. Foës. p. 40. Fit autem ex tritico & siligine, estque cum cibus, tum medicamentum, Gal. i. I. de AI. fac. c. 8. & l. 5. de S. Fac. c. 34. alibi que. Amyla in genere quoque dicuntur Faeculae Lhymicorum, Libav. S. Arc. Ch. l.i.c. I. et 21. Amyon, ἄμυον, dicitur membrum, emusculatum, h. e. ita extenuatum, ut musculorum delineationes non habeat sensui satis apparentes. Hipp. 3. de artic. t. 81. ubi jungitur ἄπάρκον, carnis expers. Foes. d. l. Amythaonis medicamentum, ἀμυθάωνος φάρμακον, vccatur compositio quaedam, vel ad emplastra, vel ad malagmata pertinens, valens ad praecordiorum tensionem, articulos contractos convulstulque. Digerit enim, difcuiit & extrahit. Describitur apud AEgin. hb. 4. c. 32. Gorr. p. 3 I. An, dicitur pater Sulphur. Anfir, filius Mercurius. Ansinarto, Spiritus, Sal. Rul. & lohns. Ana, ἀνὰ est terminus Pharmaceuticus, quo utuntur Medici, aequalitatem mensurae vel ponderis designaturi, Hipp. l. 1. de morb. mttl. C. 1. 44. quamvis Lind. omiserit, Foes. Oec. p. 43. Imo Anaticap oportio aequalitatem infert, Libav. 1. II.p. 343. Ana quoque in s.eCIetis mysteriis Mtkubalim, Mentem denotat, cui innatae primae notiones, in cujus medio sedere dicunt Angelum, quem vocant Anirn, qui rei veritatem indicat. Unde & Ana nomen idoli, & illis Anani Divinatio. Hinc quoque Anaxifapta vox magica, significans daemonem divinatorem, quem sic occulte invocant, ut ferentis & aegrotantis misereatur. Vide KeuclI. in not. ad Seren, p. 60. Anabasis, ἀνάβασις, Ascensus, vel ascensio, idem est, quod augmentum, vel incrementum, sive morbi totius, sive particularis paroxysmi, Gal. I. de morb. tempor. c. 2. l. 1. de Cris. c. 3. Hinc Anabatica febris, ἀναβατικὸς πειρετὸς, est febris continua, quae & Epacmastica dicitur, de qua supra in Acme. Anabetto, ἀναβήττω. Vide Extussio. Anablepo, ἀναβλέπω, significat apud Hipp, visum prius amissum recipio, I. 7. Epid. XXV. Io. Foes. p. 46. Anablyo, ἀναβλύω, lue. ebullio, effervesco. Hipp. I. de morb. sacr. IIXi 18. & I. 1. de morb. mul, CIV. I3. Foes. d. l. Anabole, ἀναβολὴ, significat rejectionem mateciae per superiora , idem, quod ἀναγογὴἀναγωγὴ. Vide Anagoge. Galen. Vomitum vocat ἀ,αβολὴν i. 8. de C. M. S. L. c. 3. Anabrochismos, ἀναβροχισμὸς, non ἀναβρογχισμὸς, uti quidem legitur apud Gal. c. 4. de R. V. s. A. t. I 2. siquidem à βροχος, i. e. laqueus, derivari debet. Significat enim Illaqueationem, estque nihil aliud qu III pilorum in palpebris oculum infestantium ( qai affectus τριχύασις vel τριχάσις dicitur) per chirurgiam ablatio. .AEgin. l.a. c. 13. Vide Foes. d. I. Anabrosis; ἀνάβρωσις, quae & διάβρωσις dicitur, estsc/tttio continuitatis ex erosione ab humoribus merdacibus introducta, Gal. /.5. de L. A. c. 5. & l. 4. M.M.c.I.. Anacar, ἀνάκαρ, significat apud Hipp, in partem superiorem , εἰς τὸ ἄνω μέρος, uti ἐπίκαρ, in partem i II- seriorem, Gorraeus. Foes, ex Gal. expos. voc. Hippocr. quamvis locum Hipp, nullus horum citaverit. Anacatharsis, ἀνακάθαρσις, purgationem per sputa in specie signifitare apud Hipp. 5.up/i. 8. testatur Gal. in com. ad h. l. confirmat Dieterich. n. 56. quamvis Blancardus late exposuerit per omne medicamentum per s.uperiora purgans, v. g. Vomitorium, Sternutatorium. Masticatorium, &c. qua autoritate, non est mearum parttum, inquirere. Anacatharuca medicamenta Blasius in strictiore saltem significatu vocavit "Ihoracica & Expectoranda aliis nuncupata. Med. Universi p.m, 64. 65. 87. 88. Anacestos, ἀνάκεστος, i. e. incurabilis. Foes, p. 47. Anachmus, est spiritus incorporeus. Dorn. in Dict. Paracels. Anachrempsis, ἀνάχρεμψις, dicitur Lat. Exscreatio, sive per screatum Iputi rejectio. Hipp. Coac, t - 24. 2'44. 320. & alibi: Idem est, quod ἀπόχρεμψις. Foes.p. 56. 57. Anacinema, ἀνακίνημα, significat commotionem corporis, quae inter exercitationes ponitur ab Hipp. 1. 2. de Diaeta XLII. 5. Anaclasis, ἀνάκλασις, vocatur articuli reflexio, cum recurvatur & retorquetur in exteriorem partem, ut de interna manus extensione, scripsit Hipp. I. defract. t. II. Plura apud Foës. p. 47. Anaclinterium, ἀνακλιντήριον, contracte ἀνάκλιντρον, Lat. Recubitorium, dicitur fella vel sedile ita formatum, ut homo reclinato corpore veluti decumbere queat. Legitur in D. à Deventer Lttnt. Nov. Obstetr. c. XXVI. p. 9 I. Anaclisis, ἀνάκλισις, dicitur decubitus aegrorum, Hipp, de dec. orn. XI. I. ἀνακλισμὸς vero vocatur ea paIS lellae, in quam dorso recumbimus, l. de artic. t.22. Foës. d. 1. Anacoche, ἀνακωχὴ, ἀνακώχησις, dicitur insitbitio, retentio, mora, retardatio, à verbo ἀνακωχέω, inhibeo, remoror , quo aliquoties usus Hipp. L de artic.t. 30. & c. 2. t, 47. I. de Corde 1IX. 15. Vide Erot. in Onomast. p. I8.f. Foës.p. 48. Anacollema, ἀνακόλλημα, dicitur medicamentum, quod in affectionibus oculorum fronti imponitur, & veluti agglutinatur ad restringe dum fluxiones, Gal. de retn.fac.parab. c.io. & i.t I. de S. Fac. § Ovor.sin. l.fi. de C.M.S.G. c. 8. Pertinet ad Frontalia s Morell. deform. rem. l. z.s. 2, c. I. Anacomide, ἀνακομιδὴ, d.ioitur refectio, recreatio aegri ex morbo,Coiicj.2 2o.23 5.&l.de Affect.XXXIIX, 9. Nam verbum ἀνακομίζειν significat, aegrum resuere, l.z. de morb. XV. 14. 26. XXI. 17.1 defract. t. 48. Dicitur etiam simpliciter κομιδὴ, & κομίζειν, /. de Affect.XLV.tq. L. 13. & κομιστικοή, reficiens d. l. L. t. Foes, p 47. Anaconchizo, ἀνακογχίζω, idem quod ἀνακωχέω, inhibeo. Hipp. Mochlico I. 4. Foës. d. l. Anaconchylismos, ἀνακογχυλισμὸς vel ἀνακογχυλιασμὸς, h. e. Gargarismus, à verbo κογχυλίζειν, quod gargarizare significat, & passim apud Gal. occurrit. Vid. Gorraeum in definit, p. 33. De Gargarismo vide plura suo loco. Anacos, ἀνακῶς, adverbium Hippocraticum significans diligenter, prudenter. Legitur in l. de CoIrnib. edit. Fois.p a^ym.ra. ubi vid, etiam Annot. hujus adltunc locum. Anactesis, ἀνάκτησις, est virium restauratio & virium reparatio, idem, quod ἀνάληψις, Hipp. l. de vet. med. IX. 6. Foës. p. 48. Anacuphisma, ἀνακούφισμα, corporis allevationem & sublevationem significat, quae pertinet inter corporis exercitationes, Hipp. l. I. de Diaet. XLII. 6. Foës. d. l. Anacycao, ἀνακυκάω, t. e. perfundo, admisceo, fubigo. Legitur apud Hippocrat. 1. 2. de morb. mul. XLIXi 37. LXII. 10. LXXXIIXi 11. Foës. d. I. Anacycleon, ἀνακυκλέων, i.e. Circulator, idem, quod Agyrta, Hippocr. I. de dec. orn, l.21. Fcësi d. l. Anacypto, ἀνακύπτω, i. e. sursum tendo, ad su. periora feror. Hipp. l. 5. Eptd.XX. p.  Anacyriosis, ἀνακυρίωσις, denotat gravitatem & autorhatem Medici , quam habere debet apud aegros, Hippocr, de decent, ornat IX. 9. Foës. d. I. Anadiplosis, ἀναδίπλωσις, est paroxysmorum reduplicatio , Gal. I. de Iypis c. 4. Dicitur &Epanadiplosis , ἐπαναδίπλωσ.π, à fermenti febr.lis Copia & heteroge.Ieirate dependens; fit hoc symptoma in seatitertiana, Gorr. p. 3 2. Anadosis, ἀνάδοσις, est nutrimenti per vala distributio , quod idem est ac digestio. Diffetre dicitur δόσει, quod haec sit traditio vel portectio nutrimenti in singula invisibilium meatuum, vasorum, extimarumque partium substantiam infimam, Gal. I. 2. de fac. nat. e. fi. Verbum etiam ἀναδίδομι significat distribuo, & usurpatur ab Hipp, de doloribus, l 1. Prorrhet. comm.q. t. 16. & l. 4. Epl.il. XIX 2 i. Foës.p. 45. Anadrome, ἀναδρομὴ, apud Hipp, est doloris r »cursus ex inferioribus ad superiora, /. 1. Prorrh II. t.35. 5,1. Coac. t. 308. 314. 3 I6. Foës. d. I. In genere etiam Anadrome significat humorum recursum, Charlon. Oe- con. Anim. Exerc. III § 9. & G. Thomson, in explicatione Terminsu. Artis praemissu Acui Magneticae. Anadromos, ἀνάδρομος, est epi heton pis.cium e mari in fluvios ascendentium. Vide infra Zerta. Anædes, ἀναιδὴς, impudens. Hinc Adverb, ἀναιδὲς, impudenter; Ab Hippoc. vero per manstationem sumtum pro affatim, copiose de aqua in asperam arteriam irruente, l. de Corde III. 1. Foes. d. l. Anaenomae, ἀναίνομαι, i. e. renuo, respuo. Legitur apud Hipp. I. 2. de morb. mul, XXIV. 4. Foës. pag. 46. Erot. in Onom.p. 27.s. Anæsthesia, ἀναισθησία, i. e Sensus privatio. Vide Stupor. Praecipue de sensus Tactus privatione accipi & exponi solet, in quo significatu & D. D, W-- delius expoiuit Pathol. Dogm. sect. III. c. C.p. S^ei.seqq. Modum vero, qui fiat ejusmodi stupor, sutis plausibiliter tradidit D. D. Stahl in Dissert. Medie. De molibus humor, convulsivis cap. y.p. 26. Anafolis dicitur Haly Abbati Practic. l. 9. c. 33. cura gingivae denudatae, ita notante Joh. G, Vulthero Sylv. Medii, p. 67 8. Anagargalicta, ἀναγαργάλικτα, Anagargaristum , ἀναγαργάριστον. Vide Gargarismus. Anagnosis, ἀνάγνωσις, non modo communiter Lectionem significat, uti patet ex Hipp. Praecept. X. Io. vide Lectio. Ied etiam persuasionem denotare quidam volunt, quemadmodum & verbum ἀναγενάδκεἰν ita plerique Interpretes verterunt apud Hippocr. I. de artic. t.3, Vule Foës. Oec. p, 45. Anagoge, ἀναγωγὴ, est reductio, recessus humorum. In specie persupeciora excretionem significat apud Hipp. Coac. t. 334. Apud Dioscor, ί. 2. parabil. c.qo. & Gal. i. 7. de C. M. L. c. 4. significat ἀιαγω,ὴ re- F 2jectioncm sectionem sanguinis, ἐξ ἀνμγωγῆς significat repetitis vicid bus , sicut fit respiratio. Linden. S. M. Ex. V §. 49. Anagraphe, ἀναγραφὴ, dicitur medicamentorum praefcriptio , vulgO Recepta. Harum copiam in prOmtu habere debet Medicus ex praecepto Hipp. I. de dec, orn, VIII. I8. Foës.p.45. Anaisso, ἀναίσσω, h. e. resilio, irrumpo, sursum cum impetu feror, saepe usus Hipp, de morborum recursu r uts 3. Prognosi- t- I. Coac. t. 299. l. de morb.facr. I. Ia. l. de int, aff LI. zq.l. de virg. morb, II. 8, &c. Vide Foës p. 46. Analces, ἄναλκες, dicitur imbecillum, eviratum, vitiLus desl tutum, ab ἀ & ἄλκη, robur. Hipp. l. de A, L. et Aq. XXXIX, 6. Foës, p, 49. Analdes, ἀναλδὴς, id est, non capiens aut asserens incrementum, insalubris, Hippoerat. d. l. XXXVII. II. Foës. d. I. Analentia, est terminus Paracelsicus fictus, spectem Epilepsiae denotans, quemadmodum &Catalentia & Epilemia, tract , 2. de morb. ament, c. r. Analepsia vocatur Epilepsia, quae provenit à stomacho, quasi laesio à conversiva ad caput, uti vult Joh, Anglic, Ros Angl.p.jy. Verum hodieque non est in usu. Analepsis, ἀνάληψις, dicitur rejectio, renutritio, Gal. l de marcor, c. 9, idem quod ἀνακομιδὴ, vel ἀνάθρεψις. Hinc Analepuca, ἀ.αλεπτικὴ, dicitur pars Diaeteticae, sive victus ratio, quasi Refectricem dicas, & debetur his, qui-convales.cunt ex morbo. Gal. l. e. desan. tu. cap. 4. ad Thrasybul. c. 3o, Analepsis, ἀνάληψις etiam dicitur de modo appendendi membrum fractum, praesertim manum per mitellam, Hipp. 2. de iis q. in med, t. 33. Foës. p. 49. Analgesia, ἀναλγησία, significat indolentiam, si- ve defectum doloris, tum in statu sec. nat. tum in praeternaturali propter partis ἀναισθησίικν & stuporem. Analmyron, ἀνάλμυρον, insulsum significat, Gal. in Exeg. voc. Hipp. Foës, p, 50. Gorr. Analogismus, ἀναλογισμὸς, est comparatio caussarum motbidarum praesidiorumque juvantium per situli tudines, Gal. de opt.sect. ad Thrasyb. c.ti. sive Analogisinus est ratio, quae ab evidenti auspicatur, rei obscurae laciens cognitionem, c, I. Prognosi, uri. (quamvis in Graeco textu non habeatur.) Dogmaticorum propria, quemadmodum Epilogismus Empiricorum, ceu coinnuniS ratio & omnium assensu cons.pecta. Analogismum etiam ab indicatione vera dogmatica exclusum vult Gal. d.l. sed male, nostro quidem judicio. Videantur nostra Dogmata Med. G n. P. IV. c. I. d. 3. p. 4 59.scs. Medicina Rationalis sive Dogmatica etiam vocatur ἀναλογεστιπὴ, & Medici Dogmatici, ἀναλογεστικοὶ, Gal. l. de sect. ad tyron. c. t.sin Analogifmus fuit olim curatio per remedia media te similitudine inventa. Dividitur in Empiricum & Dogmaticum à Satictorio Method, vjtand, error, in Medic. sol. I81. Analosis, ἀνάλωσις, consumtioconsumptio, imminutio, idem; quod μείωσις. Dicitur de cerebro apud Hippocr, l. 6. Epid.s. 3. t. I. à verbo ἀναλτάκειν, consumere, quo usus idem I. aph. 14. et I. de vet. med. XIX. 17. 3 I. Analthes, ἀναλθὲς, incurabile significat, Hipp. 4. de arstc. t. 26. Foës. p. 49. Analtos, ἄναλτος, h. e. insulsus, fine side. De cibariis frequenter usurpavit Hipp. I. 2. de morb. LIl. 14. LIIl.36. i. de nat. mul. XXXII. 2o. l.i. demorb.mul.XXI. 12. item de sputo l.t.de morb. mul. XXV 4.vide Focs.p.50. Analysis, ἀνάλυσις, est alicujus corporis in sua principia resolutio. Huc pertinet Anatomica partium corporis humani demonstratio, ut & pertractatio alicujus argumenti vel materiae fundamentalia & fecundum omnes ejus partes instituta. Anamix, ἀναμὶξ, adverb. significans perrnixtbu, promiscue, legitur apud Hippocr. I. 2. de morb. mul. LXXXIV. 4. quamvis Linden. legat ά,αμίξας. Foes, d. l. Anamnesis, ἀνάμνησις, Lat. Recordatio, Reminiscentia , Gal. i. de plenitud. c. 9. Hinc &Anamnestica, ἀναμνηστικὰ signa quaedam dicuntur ad Diagnostica pertinentia, quae praeteritum statum sive fecundum sive praeter naturam in memoriam revocant. Vocantur alias Rememorativa. Vide Dogm. nostr. Med. Gen, P. III. c. 1. d.6.p. 303. Anance, ἀνάγκη, Lat. Necessitas dicitur, Coactio. Hinc verbum ἀναγκάζω, cogo, necessitate impello, & ἀναγκοἥος, necessarius, des.cendunt. Omnibus his vocabul s ullis est Hippocr, v.g. I. aph. 8.19. 3. aph. 11. 6. aph. 50. et 58. Vide DietericlI. «. pi.feqq. Quod vero in specie etiam Ανάγκη violentam operationem chirurgicam, praesertim extensionem, aut impulsionem in luxatis & fractis mensoris Hipp, significet, uti vult Gal. c, 2. defract. t.42. & alibi, non mihi videtur vero simile, quia saltem illa significatio ex connexione & applicatione expressa ad materiam talem resiIltat. Vide Necessitas. ArayKxir^, neceffatitts , dicitur vel de rebus, quae aeternitatem sive perpetuitatem à natura nacta sunt, ut ita fiant, & ordinem ex necessitate habent, quibus op-t ponuntur Res Contingentes & opinione nitentes τὰ ε,- δοξα vtl de rebusferiised commodam vivendi rationem apprime facientibus, ex Coac. t. 98. Vide Foës. p. 44. Anandries, ἀνανδριὴς dicitur Eviratus, Effeminatus , quales sunt castrati. Hippocr. Z. de A L & aq. XLIX. 4. quamvis Linden, cum Mercuriali legat ἐνάριες. Dicuntur & ἄναυδροι, quod vocabulum proprie significat foeminam virum non expertam, l. 1. de morb. mul. XIII. 19. Foes.pv. 50. Anapalin, ἀνάπαλιν, h. e. ex adversa parte, ἑ contrario t opponitur τῷ κατ’ ἴξιν, sive ὺ directo. Hipp. I. prorrh, III. t. 33. Gal. in eomm.ad h.l.&t c. 1. progn.t.32. I. aph- 21. Anapalindromeo, ἀναπαλινδρομέω, significat Recurro, & quidem per oppositum. Dicitur de fascia, quae circumvoluta ad eum locum recurrit, ubi prior desiit. Hipp. I. defract. t. 30. Foës. d. l. Anapausis, ἀναπάυσις, otium, remissionem, quietem significat, Hippocr, a. aph.i j. de nat.hum.II. t.I. l. de Medico IV. 2 3. Unde & verbum ἀναπαδημαι, reqtueseo, cesser quod legitur 2. de R. V. I. A.t. 5o. ets.4t.44. Vide Foës. d. I. Dieter n. 59. vide Requies. Anapetia, ἀναπέτεια, significat expansionem meatuum , quae obturationi eorundem opponitur. Occurrit apud Gal. l. I. de morb. diffc. 5. ad quem locum vide LecnlI. Fuchs. Commentar, p. m. 2s. b, Anaphalantiasis, ἀναφαλαντίασις, dicitur defluvium pilorum in superciliis, sicut φαλακρότης in capite. Gaza falitium vocat, sed tantisper, inquit, dum melius vocabulum invenerit. Gorr.p. 35. Anaphonesis, ἀναφώνησις, Lat. Vociferatio, vide Clamor. Est vehementior exclamatio pectus & vocis organa exercens, inque iis calorem nativum excitans, co pons solidas partes corroboranS, excrementa attenuans & repurgans. Plura hujus exercitationis commoda vide apud Gorr. p. 3 5. Jung. Rhodius in Differt, de Acia c. 6. p. 67. ubi prolixius hujus exercitii utilitatem variis testimoniis demonstrat. Anaphora, ἀναφορὰ, significat apud Hipp, gratiam vel me itum, quod alicui debetur, I. de arte V. 13. Deinde etiam notat rejectionem materiae per os, Foës. Oec. p. 56. Ita & ἀναφορικοὶ, dicuntur ei αίικοπτοικοὶ, qui sanguinem ex infernis partibus per Os rejiciunt, Gorr. Ita & verbum ἀναφδρω habet diversas significationes. Vel enim sumitur pro perferre, tolerare, I. 4. de morb.XVII.tr.XXqo.XXI.^. YAHI.38.Vel notat restituere sanitati , 2. aph. 43. et l. 4. de morb. XXVII. 5o, vide Dieterich. n. 63. Vel significat vehementer spirare, aut respirare, l 2. Frorrhet. XX. 2. Jung, Foës.sx yt.seqq. Anaphorysso, ἀναφορύσσω, idem, quod φορύω, φορύσσω, pinso, subigo ad modum ferinae, Hipp. l. I. de morb. mul. LXlll. 29. LXXXII. 6. & l. t. LXXXV. 19. Anaphrodisia, ἀναφροδισία, dicitur impotentia Venerea, sive ineptitudO ad congressus conjugales, & legitur apud BOnet, Med. Septentr. l. sinect. 33. c.7.p.876. Anaphron, ἄναφρον, b. e. sine spuma. Hipp. i. de Humor. III. 2. Foës.p. 16. Anaphyrao, ἀναφυράω, significat subigo, commisceo. Hipp, l 2. de morb. mul. XLVll. 19. 24. Foës, dd, Anapinomae, ἀναπίνομαι, absorberi, exugi significat. Hipp, t.deart.t. 52. Foës.p. 5I. Anaplasis, ἀνάπλασις, dicitur Hipp, confirmatio , membri fracti restitutio, compositio & reparatio, ita nt fracturae extrema sese mutuo contingant, & partes έ directo statuantur. Est idem, quod Διάπλασις, uti patet ex 3. de iis q. in med.f. t. i 9. et 3 2. vide Foes. d. l. Anaplerosis, ἀναπλήρωσις, in genere significat Repletionem. Alias speciar ter ita d citur pars Chirurgiae, q ta restituuntur deficientia. Idem significat, quod πρόσθεσις, appositio,Ba bett. Chirurg. P. I. c. I. Hinc & ἀναπληρωτικὰ dicuntur medicamenta, quae alta vulpera carne complent, cicatrices incrassant & limpidant. Gal. de dynamul. Anapleusis, ἀνάπλευσις, dicitur fluctuatio, innatatio , & usurpatur de Osse corrupto ab Hippocr. Coac, t. 239. quando Os_pure corruptum separatur, utfluctuet, sideretur, & decidat. In specie quoque de dentibus corruptis exundantibus & deciduis legitur l. 4. Epid. IX. 1. De squamula ossis corrupti apud AEigin. I. 6. c. Io7. dicitur verbum ἀναπλεῖ,, resolvi, & emergere. Foës. d. l. Anapneusis, ἀνάπνευσις, Anapnoe, ἀναπνοὴ, vide Respiratio. Anapsyxis, ἀνάψυξις, est Refrigeratio, Hipp. 3. defract. t. 8. Usus est etiam aliquando verbo ἀναψύχειν, refrigerare, v. g. d. I. t. 5. 14. &c. Foës.p, 57. Anapthia, Anaphthos, legitur apud Etmttller. T.l. Oper. ed. nov.p.  254. à et 857. a. verum perperam & vitiose ex ignorantia vel negligentia Graecae Linguae, deberet enim scribi Anaudia, Anaudos, de quo infra. Anaptyo, ἀναπτύω, significat Exptto materiam i partibus inferioribus sursum retractam per Os. Hipp. Coac. t. 389. 39o. Progn. II. t. 43. Foës.p. 52. Anaptyssomae, ἀναπτύσσομμι, i. e. explicor, expandor, extendor. Legitur apud Hipp. /. de int. aff LI. 5. I6. I. de dieb. Crit. III. 4. & IV. 1. Foës, d, l. Anaristesis, ἀναρίστησις, significat abstinentiam à prandio, l.de Insomn. IV. 13. et XIV, 11. vide Impransus. Foës. p. 52. Anarma, ἄναρμα, idem, quod Atomi, ἄτομοι, corpuscula minutissima simplicissima, q. d. impactibtliar Gal. sragm. de fubst. fac. nat. Anarrhegnymae, ἀναῤῥήγνυμαι, i. e. disrttmpor, diffringor, Hipp. 2. de fracta, 22. & ulcera ἀναῤῥηγνυμένα dicuntur, quae praepropere cicatrice obducta rursus recrudescunt, Coac. t. 430, I. 1. de morb. XIX. 6. Dicitur etiam ἀνελκουμαι alias d. l. XfIXi 10. 11. Foës. d. l. Anarrhinon, ἀνάῤῥινον, i. e. per nares rediens ; q. d. ἀνὰ ῥινὸν. Gorr.p. 34. Foës. d. l. alii explicant per cutem. Anarrhoea, ἀνάῤῥοια, est fluxionis species, & quidem catarrho contraria, ’quando humor abinleiiori parte sursum fertur. Coincidit partitu cum ἀναγωγῆ, partim cum ἀναῥῥοταίῳ, de qua voce mox dicendum. Legitur apud Schneider. l. I. de Catarrh. c. 3. Anarrhopia, ἀναῤῥοπία, dicitur humorum versus superiora inclinatio & satio, quemadmodum d contrario καταῤῥοπά eorundem versus inferiora impetum & inclinationem significat. Utramque observandam Medico inculcat Hipp. l. de Humor. 1. I I. Ad intestina quoque revoluta applicat Linden. Ex. IV. §. ioo. Foës.p. 32I. Anarthros, ἄναρθρος, dicitur homo crassus, carnosus, articulis non apparentibus, h. e. informis prae crassinie , Hipp. I. A. L & Aq. LVII. 5. Alibi dicuntur ὑπερπαχεῖς q.supercrassi- d. l. XXXIIX 3. Foës.p. 52. Anas, νῆσσα, νῆττα, νῆτα, quid significet, jampue- r.s e Dicttonariis notum est ; nimirum avem quandarn aquaticam palmipedem. Sunt vero Anates vel domestici, vel feri. Reliquas differentias, nomina, proprietates, quis enumeret ? Ut ex quamplurimis aliquot sissem nomina referamus, Bos.cas, Querquedula, Penelops, Anas Glaucia, Circia, Capella, Amarillus, Branda, Fusita, Muscaria, &c. Huc pertinere videntur & omnes Mergi species, de quibus Omnibus una cum ulsi in cibis & medicina explicatis vide Aldrov. i.rp.Orntholae.ryseqq. Cum victu gaudeant impuro sordidoqne praesertim domestici, carnem habent pravae concOctioniS, ferinae fortassis meliorem. An vero delectus partium sit habendus juxta distichon Martialis : Tota qxidem ponatur Anas, sed pectore tantum) Et cervice sapii, cetera redde coquo : non immerito in dubium vocari potest cum C. Hofman. /. 5. Inffit. Med.c. 2o. §. 7. quia totum corpus uno gaudet sanguine succoque nutritio, ut ita partes posticae aeque bonae sint, si bonitas toti quaedam insit. Jungatur & Renat. MoraeuS ad Schol. Salernit. capo fia.p. m. ciro. seqq. Eruyerin. de re cibar, l, i 5. c.3I. Deodat, Pant. Hyg. I. I. C. 36. Ionston. Synt. Med. l, 1. Tit. I. C. 2. art. z.punct. 3. Schrôd. l. 5. cl. a. n. 45. Anasarca, ἀνασάρκα, Vel divisum, τὸ ἀνὰ σάρκα, quae &Catasarca, Hyposarcidium, & Episarctdium dicitur , Hydropis (pecies est prima & mitissima, in qua humidi substantia tenuis copiosa & cruditates in tota inferiore thoracis regione acervantur, habitusque totus pituitae plenus redditur, Gal. com, 4. de R. lr I, A. t. III. Diciturque Anafarca & Aqua inter cutem, vel intercus, quod per carnem ille humor pituitosus crudus fluat, l. desim.Med. Vocatur etiam Leucophlegmatia, pro quo Hipp. Utitur disjunctis vocibus λευκὸν φλεγμα, y. aph.z?. quique ea corripiuntur, una voce ab eodem λευκοφλεγματοῦνσες dicuntur, Coac, t 248. Describi poterit ex veris ArtiS principiis, quod sit intumescentia in toto corporis habitu notabilis . & vestigium impressi digiti retinens, cum languore, pallore, respiratione difficili, aliisque fymptomatibus cachexiam comitantibus, proveniens à succi nutritii & lymphae aquosa impuritate excedente & stagnante, sanguinis & flammae vitalis deficlentemspirituofitatem simul conjunctam habente. Hinc apposite satiS jam olim Serenus Santonicus in carmine appellavit Lymphaticum errorem. Keuch. not. ad eund. 5.I93. Anasecoo, ἀνασηκόω, i. e. rependo per aequipondium , à σήκωμα. Communirer significat resarcire& ad. dere quod deficit. Legitur apud Hipp. 2. de R, V. l. A. t. 23. Foës. p. 52. Anaspasis, ἀνάσπασις, i. e. Retractio, ln specie de ventriculo dicitur, apud Hipp. I. de Det. med. XX. I I. quamvis Foës, legi malit ἀνάπαυσιν Oec. p, 52. Enimvero nulla cogit necessitas permutandi, cum sensus sit clarus t ventriculum scii, adhuc à priori fermentatione ferventem indigere majori retractione scil, ànoviS alimentis & quiete. Quod si enim ἀναπάνσις legatur, noe video, quomodo excusari postit παυτολογία Hippocrati minime familiaris. Anaspongizo, ἀνασπογγίζω, significat spongia abstergere , emundare. Hipp. l. de Ulcer. IV. I 2. Sed & lanae illinere, medicamentum aliquoties denotat, v. g. l de nat. mul. XXV. 6. l. I. de morb, mul. CXVII. 4. & saepius alibi. Foës. d. l. Anassytos, ἀνάσσυτος, i. e. sursum impulsus, dici.urque de Aëre, à σύομαι, vel potius σεύομαι, agitorr impellor, i. 2. de morb. mul. XVI. n. Foës, p 53. Anastalticus, ἀνασταλτικὸς, vide Catastalticus. Anastasis, ἀνάστασις, in specie significat apud Hipp, exsurrectionem, cum aeger ad egorenduin surgit. Coac. t. 616. ciio. 62I. l. 3. Epid. aegr. 3. & alibi. Alias verbum ipsitm ἀναστῆναμ, vel αά.πάμε,οι, usurpatur de in statu reconvales.cefitiae constitutis, 4. aph.j 2. Vide Foës. d. l. Dieteridi, n. 7. Anastello, ἀναστέλλω&ἀναστέλλοιμαι, h. e. retrhho , diduco. Hipp, de vuln. c. XIX. a. Anastoecheiosis, ἀναστοιχείωσις, q. d. Ree/e- mentatio, seu Resolutio in elementa, est colliquatio, seu resolutio aut dissolutio aliquando totius corporis substantia, aliquando succorum, qui in venis sunt duntaxat. Quod autem ex ea colliquatione provenit, alias ad ventrem confluit, alias ad urinas, alias ad sudores pellitur. Gal.l.3. desympt.ccluffc.t. ἀναστοιχυίωσιν, ἀνάλνσιν καὶ σύντηξιν, idem aestimare videtur. Caltell. vide Colliquatio. Anastomosis, ἀναστόμωσις, h. e. Osculorum apertio , duas potissimum habet significationes t I. Denotat osculi vel extremitatis in vena vel arteria apertionem, ex qua sequitur languinis profluvium, uti in haemorrhagia narium, menstruo fluxu, & haemonhoidibus; aliquando vero & à pulmonibus, & e ventriculo hoc modo sanguis rejicitur. Hujus caussas tres proposuit Gal. I. 5. Μ. M. c. 2. vasis imbecillitatem, sanguinis copiam, & denique cjusidem acrimoniam corrosivam. Eli ergo species scluticnis continui, quamvis & in statu sec. naturam locum habeat, uti dictum de menstruis & haemorrhoidibus. Differt à osisrosisisaei sive transudatione, quod in hac tanta vasorum apertio nondum sit, sied sitle tem tunicarum raresactio cum sanguinis tenuitate, Ibid. Egregie quoque hunc terminum exposieit Cl. Vledelius Patholog. Dom.sect. 2 c. 12. p. se.seqq. & apposite Reserationem vasorum Latine vocavit. Secundum hanc significationem appellantur Anastomotica, à.ta.rciaart- κὰ medicamenta, quae Ora vasorum aperiendi vim halient, calida si:il. acria & quodammodo mordacia, Gal. I. 5. de S. Rtc. cap, 14. quod vero etiam addiderit, debere esse crassarum partium, non videtur veritati consonum t quin postus contrarium locum haberet, ut esse debeant tenuium partium. Hippocrati tale medicamentum dicitur ἀναστομωτὴριον, l. de nat. mul. CV. 24. Latlne quoque Deobstruens dici s.olet. VertIm num quid obstat, quo minus haec significatio etiam ad alia Vasorum genera praeter sanguinea transferri & applicari queat, v. g. ad Vata lymphatica, ductus falivales, quorum etiam in catarrhosis & rheumaticis affectionibus, hydrope & aliis similibus fieri solet ἀναστόμωσις & apertio ? Ego non video. Obiter notetur, vocabulum Αναστομμωσὲρος ab Hipp, plane accipi in contraria significatione, ita ut denotet restrictiorem, arctiorem uterum, de quo praedicatur l. I. de morb. mul. I. I 7. vid. Foës. p. 53. II. Anastomosis significat mutuam venarum esu arteriarum connexionem & veluti Exosculationem, vel Inosculationem , unde & Osculatio verti posset; de quo integro sapite egit Gal. I. 6. de V. P. c. I y. quamvis in assignando usu rem acu, quod dicitur, non tetigerit, neque ejus Commentator C. Hofrnannus ὀ μακαρίτης. Est vero notissima utilitas, ut sanguinis motus reciprocus, & circulatio eo expeditior fieri possit per totum corpus, de qua suo loco plura dicenda. De variis vasorum Anastomosibus vide upud Bartholin. Anatom. fua & loca quaerantur in Indice; quamvs hodieque sint, qui venarum & ar eriarum Anastomoses aufint negare. Ita Blancardus somnium vigilantium appellare non est verius ob rationem, quod hypoihesis haec circulationiS legi vim i 1 ferret. Enimvero nt n (ussicit dixisse, sed & probare hanc rationem debuisset. Sane, posito saltem, non concesso, si in tenuioribus utriusque generis vasis fie et mutua άναστόμωσις, ut sanguis ex arteriis promtius transire posset ad venas, hoc non inferret vim circulationi, quin potius hanc juvaret. Anatasis, ἀνάτασις, est tenuo ad loca superna per traductionem, Gal. in desin. Med. cui opponitur κατάτασις, de quo it; ra in atatasis. Alias verbum ἀναπόεσθαμ, contentu esse viribus, firmis & integris, aut contra obniti & se erigere significat, quod totum Cellus per firma viscera complexus est ex Hipp. l. 2. Prorrh. XI. 7. Anates, morbus ani, leu podics, ex Fello, & glossis Balbi. Jan. Laurenbergius in Antiquario. Anathermaenomae, ἀναθερμαίνομαι, i. e Recalesco r revocor ad calorem. Usurpavit Hipp, slepe de membris externis antea refrigeratis, v. g. l. t. Eptd.s. 2. t. 25. l. q. aegr. I 2. l. r. prorrlu s. 2 l. 31. 32. aliquando etiam de febrili recalescentia, v. g. Prognosi. S. II. t. 63. Coac, t. 35. vide Foës.sq 45. Anathlasis, ἀνάθλασις, idem quod ἔκθλιψις, elisio, expressio, Erot. in Onom.p. m. nt. b. Foës. d. I. Anathrepsis, ἀνάθρεψις, i. e. Renutritio, Resectio , qua corpus restauratur, & cutis per extenuationem largior corrigitur, Hippocr, l. Epid.s III, Verbum ἀνατρέφομαι, dicitur de victu reconvalescentium. Hippocr, de vet. med. XXIII. 2I. Dicter, n. 5,5. Anathymiasis, ἀναθυμίασις. vide Evaporatio. Anatome, Anatomia, ἀνατομὴ, est humani corporis, ut & brutorum abditarumque ejus partium artificiose dissectio & speculatio, ut sensibus, quae in iis delitescant, patefiant, pleniorque & lacilior earundemlustituatur curatio, Gal. def. med. Hujus studium maximum jam olim apud vetereS fuisse non modo Medicos, sed etiam Philosophos, testatur idem Z. 2. Anat. adm. c. I. Hujufmodi exercitia vocantur ἀτατομικαὶ ἐγχειρητέις, & qui exercent, Anatomici, ἀνατομικοὶ, dicuntur, d. t.l. I.c.5. Dupliciter instituitur, in mortuis, qua brutis, qua hominibus t & in vivis brutis tantum. Homines enim minime vivos esse dissecandos recte judicat idem I. 2. de Temper. c.ë. Meo quidem judicio Anatomia ad Ph}sicam potius, quam Medicinam pertinere videtur, siquidem corporis naturalem constitutionem investigat. Jung. Bartholin. in procem. Anat. Porro vocabulum hoc Chymici quoque in suum rapuerunt forum, eam appellantes Anatomiam Spagyricam. Dornaeus tract. vita Brevis in Theatr. Chym. Vol. I. p. 46o. Anatomia Effata quid significet, vide Effatum. Apud Ruland. Anatomia Effata dicitur parens, morborum, in Lex, ut & Iohnson. Anaton, Anatroni, id est, Batsrac. Dcm. Anatresis, ἀνάτρησις, perforatio dicitur, idem quod τρῆσις, sumiturque pro trepanatione à Galen. lib. 6. de C. M. P. G. c. 2. Anatribe, ἀνατριβὴ, idem quod ἀνάτριψις. Legitur apud Moschion. de morb. mul. c. I3 5. Anatripsis, ἀνάτριψις, idem, qnod τρίψις, quamvis illud usitatius sit apud veteres, quam hott-, significat frictionem non solum eam, quae ab inferiori parte sursum p ocedit, fed etiam quamcunque. Gal. c. p, de iis q. in med.s. t. 25. Anatris, vel Antaris, est àfercwritis. Ruland. Iohns. Anatron, 1. sumitur pro felle vitri, quod nihil aliud est, quam spuma materiae, ex qua vitrum fieri de, bet. 2. Pro terra Saracenica, cujus sunt tres species, Nigra, Rubra, Coerulea. 3. Pro excrescentia alba ac lapidea s quae in petris crescit, in modum Usneae albae, a quibusdam Sal Nitrum vocata, Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. Schroder. Pharrn. l. 2. c. 79. Fr. Hofm. in Clav. ad h- l. p. 92. Sal Anatron est mistura saliria ad fusionem Χη purgationem metallorum excogitata, cujus descriptionem vide apud Schroder. d. /. Meminit cum contem.u D. Ludovici Pharm. Differt, I. p. 44o, Dicitur & thron & Anatrum, item Anaton. Anatrope, ἀνατροπὴ, dicitur stomachi subverrio aut dissolutio, cum in vomitiones effunditur, & brevitcr mappetentia, nauseabunda affectio, ita ut interdum Vo_ miriones contingant, Gal. i. 8. de C, M. S. L.c. s. Vulg0 etiam vernacula dicitur : &r magetj fesivt ftsa ym, Alias verbum ἀνατρέπειν in genere tignificatvsubvertere disturbare, apud Hippocr. 4. de artic. t. 3 5. Foes. p. 5 Anaudia, ἀναυδία, idem quod ἀφωνία, vocis privatio, & ἄναυδος, mutus, idem, qui ilcpU,Q^, ;ib & ἀνδὴ, vox. Hipp. Coac, t, 34. et 359. /. 3. Epid. aegr, p.stat.pest. Foës. d. l. Ancha, Idem, quod Coxa, legitur apud Avie. I. 4. fn. s. tr. Ii ci is seqq. Aliquoties etiam Occurrit apud Forest. 1.6. Obs. Chirurg. y9- in Schol, & /. 8. Obs. 7. Schol. Anchilops. vide Ægilops. Anchyle. vide Ancyle. Anci, Graece γαλιάγκωνες, an à similitudine τῶν γαλῶν, mustelarum, an alia causa ita dicantur, viderint illi, qui diligenter talia inquirere solent. Gal. c.r. de artic. c. 19. Sunt vero ii, quibus ex luxatione brachii, vel ex capitis humeri prolapsu in aliam brachium brevius redditur. 3. de artic. t. 88. Foës.p. 132. Ancistron, ἄγκιστρον, vide Hamus, idem quod ἀγκιρομήληἀγκυρομήλη, apud Hipp. Ancon, ἀγκὼν, est cubiti gibbus, eminentia, aut cubiti flexura, vel gibbi medium, cui innitimur, diciturque ἀγκιδε alterum majus & acutissimum Ossium cubiti, quod & Olecranon, ώλίκρανον, h. e. ulnae verticem & cubitum vocant Attici, verbiS Gal. I. 2. de V. P. c. 2. vide Brachium. Ancora, id est, Calx. Rul. & lobus, in Lex. Ancoralis, processus. Vide Coracoides. Ancosa, id est, Lacca. Rul. & Iohns. Ancteres, ἀγκτῆρες, dicuntur Fibulae, quibus vulnerum labia longius dissita conjunguntur, quae operatio propterea ἀγκτηριασμὸς, Insibulatio dicitur, teste Gcrraeo, Lang. I. I. ep.77. Gal. i.3.M.M.c.tt/t. Vices scIstinent Suturae. Parantur eX Emplastris fortissime adhaerentibus. In specie etiam ita dicta fuit, quando histrionibus & comoedis per praeputium trajiciebatur fibula. Rolfink. deparub, genit. Part. I.c. 50. Ancubitus, dictus olim fuit affectus oculorum, quando in illis quasi arenae & parvae petrae esse videntur. Alias & Petrificatio vocabatur. Joh. Anglic. Ros. Ang.p.Siy , Ancyle, ἀγκύλη, denotat in s.pccie articulorum contractionem , artuum motus difficiles, & ligationem, it. e. Obstrictos articuloS, Gal. i. 7. de C. M. P. G. c. 6. Celsus per contractos recenti cicatrice articulos vertit l. y.c. I8. Provenit ab humoribus infarctis, quorum interventu musculorum tendo non Obsequitur, idque potissimum in poplite, cubito, & digitis contingit. Hippocr, hac voce ulus junxit articulis induratis, l.de Httmid. us. XI. Dicitur & AEiginetae ἀγκύλινσις, à verbo ἀγκυλοῦσθαμ, Lang. Zib.I.ep.82.RhOd. ad Scribon. n.255. Huic allectui Opponitur τὸ ὀρθόκιυλεν, de quo vide infra Orthocolon. Vide Foës. p. I. Cum additione etiam de aliis partium motibus localibus impeditis dici solet, de quibus vocabulis mox. Ancylidoton, ἀγκυλιδωτὸν, significat ansulatttm vel ansulam habens, Gorr. p. 2. Ancyloblepharon, ἀγκυλοβλέφαρον, vitium est in oculis, in quo palpebrae vel inter se, vel cum alba aut nigra oculi parte concrescunt, aut cohaerent. In caussa est ulcus negligenter & imperite curatum t Sanescendo enim quod diduci debuit & potuit, conglulinantur, ἀγαύλ.ωσις τοῦ βλεφάρου dicitur Aëtio, qui & πρόσφυσιν τοῦβλεφάρου id vitii appellavit, ί. 7.c. 66. ubi ejus curationem perlequitur. E Recentioribus videatur Aquapend. Oper. Chirurg, cap. h. tit. Meliorem & minus dolorificum curandi modum Observavit Hildan. Cent. 6. 0. 7. Junge Scultet. Armam. Chirurg. P.I.Tab. XXX. fine 7. Ancyloglossum, ἀγκυλόγλωσσον, est vitium linguae , aut congenitum membranis interior bus, quae linguam vinciunt, duriusculis & brevioribus à natura productis, aut adnatum, i. e. accidentalium, cum ulcus iub lingua cicatricem duriorem contraxit. Dicitur hoc malum etiam Ancyl.ton, ἀγκύλιον, AEgin. ί. 6. c.29. Conjunctum est cum difficultate loquendi summa. Modum curandi Chirurgicum docet Aquapend, d. l. tit. Linguae Chirurgia. Non semper esse, praesertim in infantibus recens natis necessariam illam ligamenti solutionem, & experientia confirmat, & testatur historia apud Hildan. Cent- 3. obs. 28. quam grave periculum ex temeraria & plane non necessaria illa solutione secutum fuerit. Junge Bartholin, i. 3. Anat. c. Iq.Ephem. Nat. Cur. Ann. III. p. 576. Ancylomelb, ἀγκυλομήλη (mendose ἀγκυρομήλη) dicitur specillum humatum, quo Medici vulnera pertentant, Gal. in Exp. voc. Hippocr. Gorr.pag. 2. Ancylotomus, ἀγκυλότομος, cultellus dicitur, vel scalpellum, quo membranae illae linguam contrahentes & vincientes rescinduntur. Quamvis & in genere accipiatur pro cultello aciem incurvam habente ab AEigin. d.i.e.3o. Ancyra, ἀγκύρα, vide Uncus. Hoc nomine quoque apud Epicharmum venire pudendum hominis, lcribit HelychiuS, teste Gorr.p, 3. Ancyroides, ἀγκυροειδὴς, vide Coracoides. Ancyromele, ἀγκυρομήλη, rectius ἀγκυλομήλη. Vide Ancylomele. Hamus. Andarac, id est, Auripigmentum Rubeum, Rul. Iohns. Andas, dicitur Resolutio Salis, vel Sal resolutum, Paracels. de ttlc. apostem. &c. l. I. c. 1. Andena, est chalybs, ex regionibus orientalibus advecta, quae liquescit igne, haud secus, atque aliud quodque metallum, fundique fe permittit tn formas. Rul. & Iohns. Andranatome, vel Androtome, ἀνδρανατομὴ ἀνδροτομὴ dicitur dissectio corporis humani, praesertim masculi aut virilis, & utrumque habetur in M. Aur. Severtni Zootome Democrit. l. 1. c, ι.ρ. qg. & I. 2. c. I. p.9I.scs. Andrapodocapelos, ἀνδραποδοκάπηλος, vide Mango. Andreios, ἀνδρεῖος, h, e, virilis, generosus. Tribuitur metaphorice etiam vino robusto & potenti, Erot. in Onom.p. 2I. et 83. Foës p.57. Quidam etiam scribunt ἄνδριος. Est autem vinum generosum, quod aquae multum fert & admittit. Linden. Ex. X. §. 1 i i. Andria, dicitur Mulier Hermaphrodttica, sexuS vitilis genitalibus etiam praedita, de qua legatur observatio apud Bonet. Med. Septentr. l. Ts. 3 2. c.4.p. 859. διὰ. Androcoeteo, ἀνδροκοιτέω, idem, quod ἀνδροῦμαι, (de quo p. p.) i.e. cum viro concumbo. Legitur apud Moschion. de morb. mul. c. I6to. quamvis ἀρσενοκοιτης (quod idem est cum ά,δροκοίτης) alias in Sacro Codice nefandum concubitum maris cum mare significat, l. Cor. VI. 9. Androgenia, ἀνδρογένεια, apud, Hipp, dicitur generis fuccessio per viros, aut virilis sexus propagatio. Foës. Oec. p. 57. Androgyni, ἀνδρόγυνοι, dicuntur vici effeminati , quando semen mulieris masculam naturam habens praevaluit in conceptione semini viri foemineo, ex mente Hipp. l. I. de diaet. XXI. 26. Opponuntur ibi τοῖς ἀνJffiit virilibus. Hoc nomine quoque appellantur Hermaphroditi, de quibus suo loco. Andronion, ἀνδρώνιον,, nomen estpafftUi ab Androne Medico compositi, qui refertur inter vehementia medicamenta contra carbunculum ab AEgin. l. 4. c. 25. item ad Herpetem, c. 20. Vide Gorr.p.36. Androtome, ἀνδροτομὴ, vide Andranatome. Andrumae, ἀνδροῦμαι, Hipp, significat viro conjungi, concumbere , τῷ ἀνδρὶ ξυνοικῆσαι, uti exponitur i. de Virgin, morb. III. 3 fi - ubi & tales ἀνδρούμεναμ, viro cohabitantes , vocantur. Alias & ἀνδρωθῆναμ significat virilem aetatem attingere , 3. de artic. t. 104. Foës. p. 57. Opponitur τῷ ἀναυδρωθῆναμ, h. e. virum non esse expertam. Unde ἄναυδροι dicuntur soeminae virum non expertae. Vide supra Anandries. Anebos, ἄνηβος, vide Impuber. Anecas, ἀνεκὰς, adverbium, significans sursum. Hipp. I. I. de morb, mul. II. 4. l. 2. XXXVII. I2. Foës, p. 58. Anecestos, ἀνήκεστος, Idem quod ἀθεράπευτος, ἀνυπομόνητος, incurabilis, intolerabilis. Hipp. 3. dearuc. t. I0 3. & 2. de R. V. l. A. t. 4o. Foës.p, ee). Anecho, ἀνέχω, id est, promineo, emineo, intumesco. Usus Hipp, de haemorthoidtbuS tumentibus, l, 5. Epid. X. 14. Foës. d. /. Anecpyetos, ἀνεκπύετος, i. e. non suppurabitis. Vide Ecpyisco. Aneilema, Aneilesis ἀνείλημα, ἀνείλησις, inno- lusionem, & in specie torminum & flatuum In intestinis involutionem significat. Hipp, de vet. med.XL. I6. & l. 3. Epid.s. 3. t. 55. Derivatur à verbo ἀνειλεῖσθαμ, sursum volvi, revolvi , quod legitur Prognost.s.i.t.za. Foës. p.57. Aneleos, ἀνηλεῶς, adverb. sigulficanS umide, invite, citra affectum, Hipp. l. de affect. XXXIIXi 13. Foës. ». 59. Anemius, ἀνέμιος, epitheton Furni: vide Furnus. Anemos, ἄνεμος, vide Ventus. Anencephalos, ἀνεγκεφαλος, Excerebratus)I.e. tropice ; amefiS, stolidus. Gal. I. 3. de Hipp. & Pl. decr. c.4. quamvis & propria significatio applicari possit monstris sine cerebro natis, qualium observationes collegit Bonet. Medio Septentr. l. I.sces. 2. c. 8.p. ip.seqq. Anenios, ἀνήνιος, qui fine moerore est aut tristitia, innocuus, illæsus. Foës. Oec.p. 58. Quod vero ibidem statuit, δυσήνιος idem significare cum ἀνήνιος, non videtur cum aliis testimoniis concordare; cum δυσήνιος significet vel valde anxium, & qssi levi de caussa moerorem concipit; vel qui difficulter habenis contineri potest, i. e. effrenem, ab ήντά, habena. Vide Henr. Steph. in Thes. Anepicritos, ἀνεπίκριτος, dicitur de eo, quod neque sensu, neque intellectu dijudicari potest , qualis est dissensio & cOncertatio Empiricorum. Gal. descct. c. 5. Vide Acatalepsia. Foël.p. 58. Aner, ἀνὴρ, vide Vir. Anerectos, ἀνέρεκτος, ἀνέρεικτος, ἀνήρεικτος, II. e. nonsressit aut fractus mola vel pistillo. De farina, aut pane ex sarina minus pura, nec cribro vel incerniculo parata, aut à furfuribus secreta dicitur, apud Hippocr. I. de affect. XIV. 13. Foës. d. l. Anesis, ἄνεσις, h. e. remissio,vide Dialeimma. Legitur apud Galen. de temp. tot. morb. c. 8. Vide & Aëtium Tetrab. 2. i. 1. c. 9. et I o. allegante Foës. p. 59. Aneticus, ἀνετικὸς, epitheton remediorum, vim remittendi habentium, ab ἀνίημι, remitto, blanda vel placida dicuntur, notante Andr. Tiraquell. de Nobilitat, c. XXXI. §. 275.soi. 127. a. Aneurysma, ἀνέυρυσμα, dicitur arteriae dilatatio, quae fit sinu in arteria ex vulnere lacto, quod nec rnature obductum, conglutinatum, aut came contectum fuit. Gal. de Tum. p. n. c. 11. Clarius sic describi potest : Aneurysma est tumor p. n. continuo pulsans, digitis facile cedens, at Iterum ilico sese extendens, ab arteriarum interioris tunicae ruptura, & exterioris dilatatione. Barbette Chirurg. P. II. L. I. c. t 6. De hujus exemplis & curandi ratione vide sis Hildan. Cetrt.IIl. O. az.seqq. tit. & Thom. Bartholini Historiam Aneurysmatis dissecti, cum epist. JoanniS van Horne ejusdem arguinenti, aliosque rccentiores ; inpnmis legi meretur Observatio D. Ruyfchii Aneurysmatis in brachio periculosi feliciter curati, in Centuria Olserv. Anatomico-Cltirarg. Obs ι I. Anfaka, id est, Coagulum. Rul. & Iohns. in Lex. Angeiologia, ἐκ. ἀγγειολογία, rectius fortassis Angeiotomia, ἀγγειοτομία, cum prioris etymi nulla videatur adesse siIssiclens ratio, est vasorum in temporibus, vel frotIte dissectio artificiosa, cujus modum descripsit AEginet. I. 6. c. 5. & ex hOc Gorraeusp. 2. Angeion, ἀγγεῖον, vide Vas. Angelicus pulvis, epitheton est hyperbolleurn nimis jactuose & minus vere attributum Mercurio vitae apud Schroder. Ph.l.3.c. 15. Nominis hujus defensionem vide sis apud Libav. Synt, Ch. Ate. l. 4. c. I7. An fortassis eo sensu intelligendum, quo eundem Mercurium vitae scii. aeternae, ubi Angelorum societate perpetua frui licet, appellasse Hildan. in epist. ad D. Mich Dbringittrn , testatur Sennert. Insiti, l. 5. pag. 3. s. 3 eap. I8. & ex hoc Cas.p. Hofm. in praesut. ad Officinalia. Angi, dicuntur Bubones, feu tumores in inguinibus Fallop. de morb. Gall. c. 90. Tom. l. p. 73 8. Angina, ab angendo, quod angat guttur, Graeci συνάγχη, vel κυνάγχη, quod posterius Hippocrati magis est familiare, phlegmone, vel Inflammatio aliis ex. tra ccilum, ut partes tumescant, aliis intra tonsillas, ut simul partes quoque afficiantur respirationis, & aegrj spiratio sequatur. Galen. in dtfin. Med. aliter .. Anginc est angustia laucium, cum spirationis & deglutitionit difficultate, aliisque s.ymptomatibus, proveniens at inflammatione faucium & laryngis legitima vel spuria Quod vero Medici recentiores post Hippocr, singuli: anginae fpeciebus & differentiis certa imposuerint nomina, videlicet Synanchen, συνάγχην, appellantes, cun interni faucium, hoc est loci, ubi simul conveniun gutturis gulaeque extrema, musculi inflammati sunt : deinde t ynanchem, κννάγγοιν, quando interni gutturi: musculi inflammantur, ita, ut aeger instar anhelosi carris linguam exerat : tertio Pprafynanchen, quandr exteriores faucium musculi inflammationem patiuntur. Denique Paracynanchen, παρακυναθύχην, cum externi gutturis musculi inflammatione laborant, quemadmodum ex AEginet. lib.j.cap. 27. recenset Gorraeu! pag. 253. & ex parte etiam sequitur Barbette Chirurg dict. l. cap. I8. videtur plane supervacanea esse ἀκριβο λογία, ita ut Galen. recte dixisse videatur de iis, lib.a de Loc. Aff.c.g tum primum homines reS ipsas negle Xerunt, quum nimio studio nomina quaerere inciperent. Autores, qui hunc affectum pertractarunt, veteres & recentiores vide apud Walther. Sylv. Medic p.5 5.fa?. Angiospermos, ἀγγειοσπέρμος, epltheton plau tarum, quae semina vel fructus suos ferunt, binis mern branulis cinctos, non facile à nucleo separabilibus, at differentiam Gymnospermaruin dictarum, quae tribu utplurirr.um integumentis circumvallata gerunt semina Legitur utrunique nomen in D. D. Joh. Georg. Volca meti Florae Norimberg. & in Actis Erud. Lips. A. I7oo in Novemb. p. 527. Anglicus sudor, h. e. Febris sudatoria epidemica ὑδροπύρετος dicitur quaedam fpecies febris pestilentia lis colliquativae, cum multis sudoribus, aliisque sympto maribus malignitatem magnam significantibus, à n assa sanguineae per contagiosa fusoria effluvia ( quae in salt Volatili subacido consiste e credit Franc. de le Boe Syl viuS Ρ. M. l.1. c 58. §. 17. & in specie in succum Pancreaticum magis volatilem, quam acrem refert, c. 30 §. 40. et I I4. ) nimia colliquatione & dissolutione pro Veniens Piura de hac febre legantur apud Sennert de Febrib. l. 4. c. I r. Angor, ἀγωνία, ἀδημονία, est nativi caloris contractio, & in centrum retractio, ad quam sequitur ejusdem cordis dolor, palpitatio & tristitia, pessimumque est signum, si in principio acutarum febrium advenerit. Gal. com. 1. de hum. & com. 2. in Ftb. 1. Eptd. t.7 5.iib.4. dediffepuls. c. 3. Obiter mirandum, quod neutrum vocabulum Graecum latis emphaticum exposuerit Foës, vel Gorraeus, quamvis utriusique ἀκρίβειαν eleganter diduxerit Henr. Stephan. in Ihefauro. Angos, ἄγγος, idem, quod ἀγγεῖον, significat in genere vas, & conceptaculum humorum. In specie tamen Hippocr, accepisse pro utero, l. 6. Ep.s. V. t. 17. quamvis insolenter existimat Galenus in comm. Rationem hujus expositionis dedit Prosp. Martianus in Annot. ad Hipp. d. I. p. 352. Dixit vas, ur indicaret humores morbosum uterum afficientes in ejus cavitate consistere, non per ejus tunicas eXterioreS disperlos. Hi enim non ita mammis communicantur, quemadmodum illi, qui in cavitate consistunt. Enimvero mihi neque ratio adducta satis liquida, neque veris anatomicis principiis conformis videtur. Anguilla, ἔγχελυς, piscis est fluviatilis notus, olim inter delicatiflimos apud prifcos habitus, & hodie mensis divitum opiparis faltem apponitur. Ufius quoque ejus in medicina laudatur in dolore aurium, alopecia, haemorrhoidibuS, praefertim pinguedinis. Plura vide apud Aldrov. /.4. de pise. c. 14. Schroder. /.5. cl. 3. n. 7 2. Bruyerin. de re cibar, l. I9. c. 39. & ex recentioribus D. Christian. Francisc. Paulin.de Anguilla coenarum Helena. Anguis, ὄφις, in genere significat serpentem. In s.pecie vero accipitur pro serpente non venenato, qualis est anguis Aisculafiti, Pareas, παρεῖας, dicto, de quo legatur Aldrov. i. 1. Hisc.serp. & drac. c. 16. Angulus, κανθὸς, Canthus, dicitur de oculis, estque oculi pars communis superioris & inferioris palpebrae, vel est extremum utriufque palpebrae connexurn. Habet autem uterque oculus angulum duplicem, unum majorem, juxta nares, sub quo caruncula lachrymalis , ἐγκα,θις propterea dicta, delitescit; alterum minorem juxta tempora, παρωτάας, hirqttus, Polluci I. 2. c. 4. dictum, Galen. I. Introd. c. lo. Linden. Med, Physiol. l. 2. c. Io. §. 88. quamvis hirquus etiam pro utroque angulo sumatur. Angulus operis vocatur Lapis Philosophorum , apud Lagneum in Harmon. Chym. Vol. IV. p. 719. Angustia, Angustatio, στενοχωρία pertinet ad ssfferentias essentiales, vel species morborum organicorum in vasis & meatibus, quando p. n. coarctantur, & angustiores redduntur, cujus iterum variae habentur specieS subalternae, v. g. Obstructio, Subsidentia, Coalescentia, Compressio, de quibus singulis tuo loco. Galen. /. de diff morb. cap- 7. Anhaldinum est epitheton corrosivi alicujus, cujus descriptio habetur apud Hartmann. Prax. ChymiaZ tric. Tom. I. oper. edn. infol.to Francofurt. p, 114. Anhaltinus, epitheton Aquae & Spiritus medicamentorum confortantium & pretiosorum; & aquae quidem descriptio habetur in Dispensatoriis usitatis, Spiritus vero in D. de Spin. Lex. Ph. p. S69. Anhelitus, Anhelosi, vide Asthma. Orthopnœa. A Chymicis Anhelitus sumitur pro sumo, aliis pro fumo equino. Rul. in Lex. Aniadon, Aniadum, Aniadus, terminus est Paracelficus, significans vel rerum efficaciam & vires est sentiales, vel coeleste corpus, quod in nobis Christianis plantatur à Spiritu S. per Sacramenta : vel est ipse horno spiritualis in nobis regeneratus : vel siint fructus paradisi & coeli. In Physicis significat astrales vires atque coelestes, quae per influentiam, imagina, tionem, & aestimationem nos ad vitam longam protrahunt. Meminit hujus vocabuli aliquoties Paracels. in libris de vu. long. DorIl. in Dies. Paracels. Rul. & Iohns. in Lex. Aniceton, ἀνίκητον, est epitheton emplastri, quod ad Critonem autorern refertur. Describitur à Gal. l. r. de C. M. S. L. c. 8. sic dictum, quasi inexsuperabile, & in curatione achorum nunquam fallens. Ita & inter collyria liquida d. I. I. 4. c. 7. legitur formula quaedam, Anicetus Aster dicta. Gorr. p. 38. Anidrosis, ἀνίδρωσις, i. e. sudoris nullitas vel privatio. Hippocr. I. 7. Epicl. LI. i 1. Hinc & febris, quae sine sudore & crisi in longum tempus protrahitur, propter exagitatam à purgantibus naturam, dicitur, ἄνιδροςκαὶ ἄκριτος, 4. de II. V. I. A. t, 44. Adverbium ἀνιδρωτὶ, i.e. sine sudore, aliquoties ufurpavit etiam Hippocr, l. I. Prorrh.com. 2.t.27.c.3.(.30.6'000.t.297.299. Foës.pag.62. Anima, ψυχὴ, iubintellige Humana, duplicem habet potissimum significationem. Prima est Philosophica, quatenus denotat in homine substantiam illam incorpoream & immortalem abstractive à corpore consideratam, cujus tamen essentiam & naturam Gal. in quamplurimis locis sese ignorare ingenue confessus est, neque etiam magni refert Medico, scire, vel nescire, quid ea sit, ad sanitatem tuendam, vel ad morborum curationem. Hinc & alii Philosophi Medici, praesertim oi θεῖοι, Scherbitts & Casp. Hofmann. negarunt, Medicum, qua Medicum, scire debere, quid sit anima ? Imo, quid si diceremus, nec Philosophum, qua talem, scire posse, scil. à priori ? Sane licet Aristot. diversitatem animae humanae à brutorum anima, ut & divinitatem, immortalitatemque agnoverit, l. 2. de anim. t. 21. quae post mortem à corpore posset separari, ceu perennans vel aeternum quid, originem tamen & naturam, ob quam immortalitatis particeps sit, determinare non potuit. Maluit quippe in dubio relinquere, quam temere quid affirmare, aut negare, verbis C. Hofmann. /. 2. degen. hom. c. 2. Quod recentiores, imo novissimoS PhilosophoS e caetu Christianorum attinet, quamvis in eruenda & explicanda Mimae humanae natura, origine & modo operandi nulli pepercerint operae, in eo consentientes, quod sit ens incorporeum, spirituale, incorruptibile, & immortale, quemadmodum videre est apud Joh. Marcum Marci in Pliilos.VeL re- stit. part. III. Thom. Willis de Anim. Brttt. P. l. alios.. que partim Peripateticam, partim Cartesianam sectantes philosophiam. A quo tamen principio hanc naturam spiritualem & immortalem obtineat, scire aliter non potuerunt, nisi ex revelatione verbi divini, qua constat, animae humanae originalem essentiam else ab inspiratione primaeva Dei optimi maximi creatoris, & ita divinae particulam aurae. Interim, quamdiu anima nostra cancellis corporis organici veluti inclusa tenetur, & ita nondum liberrimae activitatis est; non est capax illius aurae divinae inspiratae essentiam explicare, quia nec ipsius Dei fiaturam mente comprehendere & exprimere, nostrarum est virium. Ita nec hominum quenquam esse, opinamur, qui, quamvis mentem intendat, dicere possit, se experiri, ubinam anima cogitet, seu intelligat, ac ratiocinetur, & maxime, cum, si in capite, aut in corde, aut in sanguine dicat, videat, quam perspicaces doctique viri idem, facto saepius experimento, in seipfis experiri non potuisse, suerint professi, verbis verissimis Charlton. Ex. IIX. Pathol. §. 8. Altera est Medica, quatenus anima significat principium illud activum & proximum animae in prima significatione sumtae instrumentum, cujus beneficio membra corporis vivunt, sentiunt, moventur, & omnes in vita actiones edunt. Hanc intellexit Hipp, quando l. 6. Epid.s. V. t. 5. hominis animam perpetuo fieri, vel nasci usque ad mortem dixit. Ideo vero nascitur, quia perpetuo moritur. Finis namque ab origine pendet. Est enim ignis, à quo in existendo & operando dependet, natura fluxa & caduca, & alimenti ea propter indiga perpetui, pluris aut paucioris, prout vel aetas, vel anni tempestas, vel alia quaecunque ἀπὸ πῦν ἔξωθεν externa necessitas postulaverit, quemadmodum egregie locum hunc explicavit Linden. S. M. Lix. ΧΡἔ §. 39. Hanc intellexisse Galenum, nullum est dubium, quando scripsit, quod anima aut temperamentum sit activarum qualitatum, aut illud, quod temperamento alteratur, & organo velut in operando utitur, l. 3. d. L. A. c. 7. Ad summam : Anima haec est calor, fssucitus, attra, ignis, flamma vitalis, biolychtcium, natura , vel quocunque tandem nomine appellare libuerit. Ea potissimum in & cum sanguine ( quam Virgil. propterea purpuream animam haud inepte dixit) suam habet exlstentiam & perennitatem, unde Gal. ipsiIm sanguinem appellare calidum nativum , non est veritus, i. adv. Lycttm c. 7. In hac significatione vocavit Willis animam brutalem, quia hac ratione non differt ab anima brutorum, d. l. In tropica significatione à chymicis & spagyricis anima accipitur in genere pro omni simplici per fe volatili, po- testatem habente fecum rapiendi corpus, ac deferendi ab igne. Dion. Zacharius in Th. Chym. Vol. I, p. oao. In specie rnedioamenta simplicia artificiose per resolutionem & extractionem exaltata animarum nomine exornantur, v.g. anima Aloes, Rbabarbari, Veneris &c. apud D. D. Wedelium & alios. In opere lapidis philosophici, anima notat aquam mercttrialem philosophicam, Vol. III. p. 16. Vol. IV. p 75. yit.seq. imo etiam lapis phil. animae nomine.appellatur,p. 728.fin. Vide etiam in Vol. V. Indice. Rul. in Lex Specialissime anima Saturni dicitur Altec vel dulcedo plumbi suavissima, quae aceto extrahitur. Dorn. Rul. & Iohns. Modus describitur in Prcc. Paracelsi, qui habetur in Th.Chym. Vol. III.p. 363. & ab Atiton. Nero Artis vitrariae l. 7. c. 123. Anima catholica mundi dicitur spiritus universalis rerum cum substantia hurnida, aetherea, & quintessentificata vestitus & conjunctus, à Joh. COlessone in idea perfecta Phil. FIerm. Ih. Ch. Vel. VI. p. I47. Animal, ζῶον, dicitur, quod praeter vitam & facultatem vegetativam len(u quoque & motu locali gaudet. Antmalittm naturam exponere quamvis ad Medicu.n proprie non spectet, neque etiam subjectum Medicinae constituant ( quod Plempius in Fundam, sicis voluit ) quatenus tamen ad materiam Medicam spectant, vel diaeteticam, vel pharmaceuticam, eatenus ad objectum Medicinae referri haud immerito debent. Animal veluti parvum mundum esse, veteris naturae periti dixerunt, teste Galen. l. 3. de V. P. c. to.sin. Simpliciter positum plerumque contradislinguitur ab homine. Dicitur alias Brutum, Bestia. Bestiola pro insecto, sumitur Rhod. in Lex. Scrib, Animalta sunt terrestria, aquatilia, quadrupeda, bipeda, volatilia, insecta &c. Animal quoque mystice & spagyrice vocatur Lapis Philos. & quidem nobilissimum, ad exemplum majoris mundi, & minoris, scii. hominis factum. Libav. Apoc. FIerm. P. prior. O 2I. Lagn. in Harmon. Chym. Th. Chym. Vol. IV, f - 727. Animalis Facultas vel Virtus, vide Facultas. Animalis Motus, vide Motus. Animalis Spiritus, vide Spiritus. Animatio, est vocab. aetigmaticum alchymistarum, in negotio transmutationis metallorum, quando terra alba foliata est fermentanda cum aqua fulplI. philosophica, vel coelesti. Libav. S. A. Ch. I.7 c. 8. Animatus Mercurius dicitur, quando per persecti metalli conjunctionem ad certam speciem est perductus, de quo legi poterit idem Apoc. Hermet. part. prior, c. Io. Talis Mercurius ad opus lapidis philosophici requiritur à . spagyricis. Animellae dicuntur glandulae sub aurium radicitus & universo s.patio interiori maxilla circumscripto contentae vasorum distributionibus praesectae, quae & lacticinia appellantur. Ves.il. i.6. de H. C. F. c. 5. p. rn.22. Animi&Animae Deliquium, vIde LipothymlaSyncope , Animi pathemata, vide Affectus. Animus, νοῦς, νόος, θυμὸς, γνώμη, διάνοια, idem, quod mens, aliquando sumitur late pro anima in genere, & ita de brutiS quoque dicitur apud Gal. l. 6. An. adm.c. r. quod omnia animantia habeant corpus animi moribus & facultatibus conforme, quamvis in Graeco legatur ψυχὰ. Usitatius vero stricte significat vim ac virtutem animae humanae ratiocinativam, dijudicativam & cognoscentem. Egregie differentiam animi animae proposuit Linden. Ex. XIII. §.475. seq. ex Nonio & aliis Grammaticis, quamvis animam in posteriori significatione accepisse videatur, dicens t Animus & anima hoc distant t animus est, quo fapimus t anima, qua vivimus. Saplutus animo, fruimur anima. Sine animo anima est debilis. Medicis anima vitalis est; uni- mus animalis est &c. Vide Mens. Aniscalptor vocatur musculus latissimus, qui totum fere dorsum tegit cum suo compari. Barthol. i. 4. Anat. c. 2. p. 561. Anisos, ἄνισος, vide Inæqualis. Anisosthenes, ά,ἀνισοσθενὴς, vide Isosthenes. Anisotachys, ἀνισοταχὺς, epitheton pulsliS, inaequalis cum celeritate conjuncti. Gorr.p. 38. Annetestes, dicuntur Paracelso scoptice Medici Galenici , ceu ignorantes, coecutientes in rerum principiis & caussis investigandis, Fragm. de morb. Gallic. Annora, est calx ovorum, vel calx viva. Rul. & Iohns. in Lex. Annotatio, ἐπισημασία, dicitur ipsum principium paroxysmi febrilis, quando s.olent aegri horrere, refrigerari, oscitare, pandiculare, dormitare, & alia quaedam his similia pati, Gal. 2. aph.I. Dicitur & εἰστββλἢ παροξυσμοῦ. Verum est & alia Annotatio vel Episemasita Hecticarum febrium propria, quando aegri una vel altera hora polt assumptum cibum calorem, & pulsuum celeritatem magnitudinemque intendi sentiunt, absque tamen horrore, refrigeratione, aut alio antea dictorum symptomatum. Hinc ἐπισημασία ἄθλιπτος, annotatio incompreffa dicitur, I. de diffsebr, c. 9. Annuens est epitheton musculi capitis recti interni minoriS ad differentiam recti interni majoris, ab usu ita vocati, quod caput flectat & annuere faciat. Legitur Act. Erud. d. l. p. 508. & cap. at- Myologiae Reformatae Guilielmi Cowper Chirurgi Angli. Annuitio, dicitur apud Plin, motus capitis in partem anteriorem. Vide Renubus. Annulus, δακτυλίδιον, κρίκος, quid proprie dicatur, ex aliis Lexicis notum est. Eorum quoque varium esse usum in Medicina, experienda testatur. In s.pecie annali purgatorii e Saturni vitro parati meminit Quercet. de Med. Hermet. des. c. 9. &i ex hoc Libav. S. A. Ch. l. 7. c, 20. De annulis superstitiosis contra colicam & epilepsiam ex Marcell. & Tralliano lege Keuch. in not. ad Seren. p. 66.seq, Annulos Chirurgicos ad confirmandum oculum, & icalpellum occultantem desiccatos vide apud Scultet. Arm. Chirurg. P. I. Tab. VIII. fig. y. T. XIV.fig. I4. et T. XXXVl.sig. I. Annulum aureum ere detentum extrahere e corpore argentum vivum scribit Joh. Zecchius de morb. Gall.c. Ip.p.m. ^S. Annularis digitus dicitur minimus in manu. Annularis vël annulformis carulago κρικοειδὴς, quae sit, vide Cricoides. Annus/ἔτος, ἐνιαυτὸς, quid significet, notum est. Hunc communiter trecentis & sexaginta quinque diebus, & quarta diei parte insuper constare dicunt, quamvis .Hipparchus adhuc quingentesimam septuagesimam sextam diei partem addiderit, quae subtilitas est supervacanea. Gal. princ. com. desepum. partu. Anni tempora Gr. ἅραι τοῦ ἕτους, aliquando simpliciter όραι, aliquando κα.ροὶ d.cuntur. Veteres olim duo (altem constituisse, aestatem nimirum & hyemem, demonstrat ex Theophrasto Lind. Ex. XI. §. 196. Recentiores vero in quamor diviferunt, addendo illis duobus adhuc alia: ver & autumnum, de quibus omnibus suo loco. Hnni tempora, eorumque victlsitudines variis morborum mutationibus ansam dare, docet Hipp.sect. 3. aphor. Hinc eorum temporum temperies & mutationes probe silnt Observandae. Anni tempora constantia καθεστοῶπς καιροὶ dicuntur, quando tempestive fiunt, morbosque stabiieS & boni judicii promittunt : quae vero sunt inconstantia, à.Hff.-ràrx.Tit 1 instabiles & difficilis judicii, patet ex 3. aph. 8. Annus Philosophicus est mensis vulgaris, Dorn. & Rul. Annus Amadin est vita longa, Dorn. Anni unius opus vocatur Lapis Philosaphicus, quia in annum hujus opers potest fieri perfectio, nempe de grosso in subtile, de fixo volatile. Lagn. in Harm. Chym. Th. Chym, Vol. IV. p. n t.seq. Ano, ἄνω, significat sursum, & Opponitur τῷ κάτω, deorsum. Jungitur saepe apud Hipp. & alios cum no. mine κοιλτά, venter, & denotat os ventriculi & oesophagum, 4. aph. a. inferior vero intestina. Ipfa quoque purgantia quaedam dicuntur ἄνω, quae sunt vomitorias quaedam κάτω, quae per alvum educunt, I. 5. Epid, II. 6. Jung LiiIden. Ex. XlIL §. 357. seqq- Dietr. Iatr. num. 7o. Dicitur & aliquando ἄνωθεν, quamvis hoc sit temporis & loci adverbium, 7. aph. 32. Vide & Foës. p. 6F 66. Anocheilon, ἀνώχειλον, significat labium superius , cui opponitur κατώχειλον. labium inferius, & utrumque legitur in D. D. 1. M. Hoffinann. Ideae Machin, Human.sect. 28. §.$. Anochyros, ἀνωχυρὸς, i e. non munitus, ab α, & ἐχυρὸς. vel ὀχηρὸς, munitus, firmatus. Legitur apud Hippocr, l. de A. L. sin Aq. LIIX. I. Foës. d. l. Anodia, ἀνοδία. iter invium significat tropice Hipp. l. Praecept. II. 8; pro inepta & incongrua discendi ratione, eut Opponitur ἐνοδίη, ἢ ἐυοδὴ, τὴχνη, ars pervia & facilis, l. de dec.orn. IV. 10. Foës.p, 62. Anodmos, ἄνοδμος, inodorus. Usurpavit de jure laudabili Hipp. oac. t. 206. Dicitur & ἄνοσμος, t. 172. & oppoiIUur δυσώδες, foetidum, Foës. dict. l. Anodus, est id, quod ex nutrimento separatur à renibus, Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. cui opponitur calx, quod est superfluum, i. e. urina, Parac. l. 1. deTartar, tract , 3. c. 2. in annot. Graecum ἀνόδους, significat edentulum , de quo infra in lit. E. Anodyna, ἀνώδυνα, medicamenta dicuntur dolorem lenientia &i sedantia. Suntque duorum generum. Quaedam proprie talia vocantur, & revera dolores mitigant, unde & παρηγορικὸ , Paregorica appellantur, quae silnt temperata, nostroque calori maxime convenienti;;, Gal. I. 5. de S. K c. 19. Quaedam vero improprie talia sunt, veluti si quisquam hominem mortuum ἀνάδήνον appellet, i. e. doloris expertem, d. l. Suntque ea, quae refrigerando & stupefaciendo doloris sensum tollunt, alias Nitrcocica quoque dtcta, ex i. 2. ad Glauc, c. 6. qualia lunt opiata. Gorr. p. 40. 41. Anodynia, ἀνωδυνία, idem, quod ἀπονία, ἀνοχλησία, & significat indolentiam, doloriS absentiam, molestiae σία, & significat indolentiam, doloriS absentiam, molestiae vacationem. Gal. com. 2, in l. I. Epid. t. 46. & /. 6. in Epid. t. 5. Anodynum minerale, i. e. Sal prunellae. Phil. Hechster. Obser. med. Dec. 1. c. 6. Anoea, ἄνοια, vide Amentia. Anomalia, ἀνωμαλία, in genere inaequalitatem significat. Ita ἀνώμαλος σφυγμὸς, inaequalis pullus dicitur. In specie vero Anomalia eit sensus humoris pauci & minime acris per corporis habitum ante febrem leviter moti, estque symptoma ante accessionem febrilem exoriens, sicut rigor & horror. Pertinet ergo ad Episemastam, ἐπισημασίαυ, sive Annotationem. Gorraeus p. 4I. Refertur etiam à Gal. inter signa mensium suppressorum, l. 6. de L. A. c. 5. Anomalus abscelfus, qui & multiformis eidem vocatur, M.Aur. Severino dicitur, qui continet praeter humorem etiam substantiam aliquam solidam p. n. & propterea natura talium abscessuum inter alienam & animatam media; De his integrum librum dictus autor inseruit libro de Abscessibus, h. t. Anomoeomeres, ἀνομοιομερὲς, dissimilare dicitur, quod ex similaribus pa.tibus eit conflatum. Galen. I. 7. M. M. c, 6. Vocantur & ετέρογενἡ Gorraeus p. 39. Perperam vero in Mecicina pro organicis tantum habentur dissimilares parteS, cum omnes etiam similares alias dictae. Os, fibra, nervus, vena, arteria, considerari debeant, quatenus fiunt organicae, h. g. facultatem habent agendi, vel ulum praestandi, in qua sanitatis formalis ratio consistit. Vide Dogm. Med. Gen. Ρ. I. c. a. dogm. fi. p. lo.seq. Anomoeos) ἀνόμοιος, Dissimilis. Dicitur & IIe- terogeneus. Usurpatur ab Hipp, de humoribus praeter naturam, & vitiosiS, qui vel sursum, vel deorlum removeri debent, quo scilicet vergerint, l. 6- Epid.s.LI.t.^. Foës.p. 62 Aliquando & pro ἄνισσς, inaequalis, ponitur, Anomphalos, ἀνόμφαλος, vocatur, cui umbilico caret, qualeS fuerunt Adam & Eva, utpotc- creati non per vasa umbilicalia nutriti, unde etiam ἀ,ῥμπαλςι depicti, quemadmodum scripsit D. P. Ammann. Irenic. p. 102. Anontagius, lapis est philosophicus, donum Dei, sulphur fixum à natura. Dorn. in dict. Rul. & lohns. in Lexic. Anonymus, ἀνώνυμος, i. e. nomine carens. Fuit quondam epitheton secundae cartilaginis in gutture, quae tamen postea nomen accepit Cricoides, κρικοειδὴς dicta, vel annul.tformis, de quo vocabulo paulo silperius. Vocavit vero inter alios anonymon Theophil. Protos.patarius d. H. C. E l. p. c. I 5. p. m. I 7 8. Anorchides, ἀνόρχιδες, dicuntur, qui sine testiculis nascuntur , sicut e Fortunat. Fidel. notavit P. AnIrnann. Irenic. p. 13 6. Anorexia, ἀνορεξία, i. e. inappetentia, ciborum fastidium, cum stomachus intemperie affectus, aut humorum redundantia gravatus, cibos resugit. AEigin. i.3. C. 37. Fermentum enim ventriculi destructum est. Idem significare videtur, quod asitia, vel apositia, ἀσιτία, ἢ ἀποσιτία, i. e. abstinentia à cibo, juxta Gal. 4. aph. I9. quamvis alibi inter ἀσίτους & ἀποσίτους distinguat C. I. in l. 1. Epid. t. 29. Ανόρεκτοι duplicis stint generis : Quidam enim simulatque dapes libarunt, veluti satiati protinus abstinent, Graecis propterea ἀψιμὸροι dicti. HOS olim Taedulos Latini appellabant: alii vero sunt qui nihil omnino appetunt. Galen. I. I. de cauff.sympt. c. 7. Hinc per ὑποστροφὴν, ab AEigin. h. e. fastidium describitur, d. l. Linden. Ex. XIV. §.63. Plures de ἀνορεξίῳ, vel inappetensta, autores vide apud Walther, Sylv, Med. p. Ioj.suq. ubi appetitum dejectum vocat. Anorgismenon, ἀνοργισμένον, significat apud Hipp, remollitum. Galen. in Exeg. voc. Hipp. Gorr.p. $9, Anosia, ἀνοσία, i. e. morbi carentia, diciturque de actu sanis, estque alter finis particularis medicinae, ne simi in rnorboS incidant, uti patet ex elegantissimo loco Hipp. l. 2. Prorrhet. quem citavit Dieter. n. 449. Anotasier, est sal amrnoxiacum. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Anser, Χὴν, inter aveS majores aquaticaS palmipedes est notissima. Ejus historiam, differentias, & Illum in cibiS atque medicina vide, si curae est, apud Aldrov. I.I9. Ornith.c.tyseqq. Eruyerin. de re cibar, ί.15. i.29. Claurl. Deodat. l. I. c. 36. Renat. Moraeurn adSchol. Salern. c. se. Schroder. I. 5.CI. 2. n. 46. Anseres e ligno in mare projecto nasci, Claki dictos, legitur apud Menens. Aurei Veller. /. 1. c. I2. in Ut. ( hym. Vol. V. p. 331. Antachates, ἀνταχάτης, est succtnum, vel lapis alterius coloris bituminosus, qui, cum uritur, myrrham redolet, ut scribit G. Agricola, allegante Gorr. p. 39. Antacida dicuntur remedia, quae acidis humoribus & particulis resistunt, proque horum varietate etiam varia esse debent. Legitur apud Dolaeum Encyclopaed. l. t.c.q. §.I9.jx5 5. Graece etiam dici possent ἀντοξέα. Antagonista, ἀνταγωνιστὴς, epitheton museulorunI aliis contrariorum, v.g. Abductor & adductOI brachii sitnt antagonistae. Barthol. An at. l. t.c. y.p. 41. Antal, est lotio pura. Rul. & lohns. in Lex, Antalgicus, ἀνταλγικὸς, est epitheton remediorum dolorem in genere sedantium. Unde Jonquetus emulfionem s.uam antalgicam vocavit, cujus meminit Rosin. Lenullus Miscellan. Medic. Fract.p, 5I4. Antali, vide Entali. Antaphrodisiacos, ἀνταφροδισιακὸς, epitheton medicamentorum femen extinguenftum & stimulum venereum. Legitur apud Wedel. Amcen. Med. l. z. sect. 2.c. 18.5. m, aey.seqq, ubi & Latine ex parte per antivenerea expressit. Antapodosis, ἀνταπόδοσις, legitur apud Hipp; I. aph. 12. ( quamvis Galen. ibidem legerit ἐπιδόσιες) denotatque statam periodorum febrilium reciprocationem, vel repetitionem, & vicissitudinem. Dieter. n. 68. Antatrophon, ἀντάτροφον, est epitheton Trochiscorum D. Scretae usitatorum contra atrophiam, quorum detcriptio videatur in Rosin. Lentilii Miseell, Medico-Pract. P. IIl. p. quamvis & ad scrophulas, globositatem & rachitidem us.um esse Autorem ibidem etiam legatur. Antecedens, προηγουμένη, scil. caussis. Vide Caussa. Antecedentia alias signa Laur, BellinO dicuntur, quae quemlibet morbum antecedunt, in Opere novissime edito p , 247.seqq. Antecho, ἀντέχω, vel ἀντέχομαι, i. e. resisto, renitor. Legitur de ventre reluctante, ut medicamentis moveri non possit. Hipp. l. 2. Epid. II. 16. VIII. n. Foes. M3. Antemballomenos, ἀντεμβαλλόμενος, vIde Substitutus. Antembasis, ἀντέμβασις, significat Galeno mutuam insertionem sive mutuum ingressum, l. de Ossib. in procem , ubi verbum ἀνπμ,δαίνω occurrit, ad quem locum nomen quoque verbale exposuit Ingrassias comm. p. 42. Antemetica, ἀντεμετικὰ vocantur remedia vomitum praeternaturalem compescentia. Occurrit apud Willis Pharm. Rat. Part. t.sect, 2. cap. 3. Antendeixis, ἀντένδειξις, i. e. contraindicatto, sive contradictio indicationum, quando aliquid occurrit in homine, quod primariae indicationi refragatur & contraxiatur. Galen. /. 9. M. M. c. 17. Hccque dicitur contraindicans, ἀνπνὺκικνύμενο,, dfiopo.sect. c. 11. Anteneasmus, vel Anteneasmum, idem, quod Enthusiasmus, species maniae periculosae nlrnium, dum irritantur tanquam maniaci & in se manus violentas in,- jiciunt. Hi subito corripiuntur cum saltatione manuum & pedum. Videtur igitur coincidere cum chorea S. Viti lasciva & irata. P. Zacchias Quaest. Medico-Legal. l. 2. tit. I. q. 18. n. 3 I-seqq- ex Garioponto l. I. C. I r. Antephialticus, ἀντεφιαλτικὸς, est epitheton remediorum contra incubum, 6i legitur apud Frider. Hoffm, in Method. medendi fVallaeanal, t.c.IP.p. m. 288. Antepilepticos, ἀντεπιληπτικὸς, dicitur de’ virtute medicamentosa epilepsiae & mot.bus convulsivis resiste, ire, & passim à recentioribuS medicis usurpatur. Vide Anti. Anteprima materia vocatur apud Paracels. tinctura , quae materiam corporis primam tingere & mutare vel secundum, vel p. naturam potest, l, -p. Chirurg, magn. cap. II. Antera, pro Anthera, apud DOrn. in Diction. VIde Anthera. Antereisis, ἀντέρεισις, rexitenuam significat, obluctationem, vel Obnixam firmitatem, qualis ossibuS tribuitur apud Hipp. 3. de artic. t, 58. Foës. d. I. Anterit, i. e mercurius. Rul. & Iohns. in Lex. Anteros, ἀντέρως, idem, qui ἀμέθυστος lapis dicitur. Gorr. p. 39. Vide Amethystus. Anthelix, ἀνθέλιξ, diciturpars auriculae externae, Helici opposita, anfractuosu, & infetior ad confinia temporum sita, introrsum sursumque imbricata. Linden. Med. Phys. i. 2. c. 11. § 4. Anthelminthica, ἀνθελμινθικὰ, vocantur medicamenta contra vermes, quae interimendo, suffocando, liquando, destruendo operantur. BOnet. Mercur. Compital. I. I0. p. 458. Anthera, ἀνθηρὰ, vocabulum aequi vocum est. I. Dicitur de medicamentis acidis, ex metallicis praeprimis compositis, colorem floridum habentibus, ac praerubrum. Meminit harum compositionum Galen. l, 4. et 5. de C. M. S. L. Cell. l. 6. C. 11. Apud jEginet. 1.7. c. 13. etiam άνθηρόν legitur, & in foemin. ἀ.θηρά, /ib.3.c.79. In omnibus illis compositionibus landaracliam invenies. 2. In Bota icis anthera significat medium illud croceum &rubtum, in quibusdam floribus, verb. gr. liliis, croco, &c. 3. Hinc & crocos chymicos congrue dici posse anthera mineralia voluit Libav. S, A. Ch. I,5. c. 20. Paracelso vero extractio de hyacinthis anthera aupellatur, de Icterit. c. 2. Dorn. Rul. & Iohns. Alias άνθηρόν Hippoc. in genere dicitur floridum, praeruorum & tanguiDeum, v. g. homines ἀνθηροὶ. id estjsioridi, l. i. Prorrh. s. II.t. 56. Coac. t 162. Corpus ἀιθηρόν, i.6. Eptd-s. III. t. 3. Sputa ἀνθηρά, d- l.s. IV. t. 4- & i. 2. Ep.s. III. t. 17. l. 4. de R. V I. A. t. 7 2 &C. Foës. p. 60. Anthereon, ἀνθερεὼν, dicitur mentum, pars faciei, in qua basia nascitur, exponente HesyclI. Confirmare videtur hanc significatio em 1 cus Hipp. i. 5. Fpid. XXIV. 7. & i de Venis XXVI. 8. Vide Foës. p. 6I. Anthia, ἀνθία, dicitur pis.cis quoddam genus. uti constat ex Oppian. Aristoteli Rondelet. l. ci. c. II.seqq. Aldrov, I. t. defis, c- 19 lncertum vero est determinare, quis ex illi, recte descripserit, cum minime inter le conveniant. In summo olim pretio fuisse patet ex epithetis, quod 0εῖοι, i. e. divini, ceu summo honore digni appellati fuerint. Usum quoque in medicina v. g. fessis contra exanthemata : adipis contra tumcreS & abscessus &O. notavit e Kiranide Aldrov. d. l. Anthines, Anthinos, ἀνθινὴς, ἀνθινὸς, epitheton vini & olei. Vinum ita dicitur οἶνος ἀνθινὴς, quod floribus conditum, & bene odoratum, sive fragrantius redditur, uti exponit Gal. in Exeg. voc. Hipp, vide Foës. p. 60. seqq. Oleum vero ἀνθινὸν vocatur liliaceum, vel susinum, quod μύρον, unguentum appellatur. Hipp. l.I. de morb. mul. CXIIX. 29.seqq. Mixtura quoque illa, quae Cyceon, KV-Mut vocatur, ἀνθινὴ dicitur l. de int. aff XIII. 47. Vide Cyceon. Anthonor, idem, quod Athanor, de quo infra. Rul. Anthophilli apud Andr. Caesalpin.Cariophyl. ’li aromatici, G. Bauhin. Pin. lib, 11.s.ect. 3. Anthos, ἄνθος,flos latine, apud Hippocratem πολλύσεμος vox est, & Galenus observat, non florem tantum λύσιμος vox est, & Galenus observat, non florem tantum significare, qui plectendis coronis aptus sit, sed sernina etiam florum, & radices ἐχυδιὰατα, & praeter ea sputa cruenta & sanguineis fibris quasi intertexta, & tandem ad mineralia transfertur, & ita ἄνθος, aecis florem , notat Hippocr. /. 2. de morb.XXXIII. 2 r. XXXIV, 8.33. Strictissime vero ἄνθος, rosmarinum, velstores rosmarini significat. In Chyrnicis quintam essentiam, sive elixir auri; item medicinam extractam ex perlis notat Parac, /.3. de vit. long. c, t. de Gradib. & Compos, in seholiis. Rul. & Iohns. ἄνθος γλνκὺς ( perperam, sed γλνκύ) mercurii quid vocetur videatur, in Hartmanni Miscellaneis Chymicis & Medicis Tom. VI. oper. p. 1 o, Anthos philosophorum dici modum transmutandi metalla aliquem, qui fit per vitriolum, vult Libav. S. A. Ch. l.y. c. 7. Vide infra Flos. Anthosmias, ἀνθοσμίας, dicitur vinum odoratum, flagrans, floridum, purum, nobilissimum. Flos enim ivini idem est, quod vinum egregium & purum, uti constat ex Plauti Cistell. act. t. fc. 2. Differt ah anthino, quod hoc sit vinum medicatum ab herbis odoratis fragrantiam acquirenS; illud vero ab uvis nativam fragrantiam obtineat. Vide sis Linden. Ex. X. §. Ipo.seqq. Aliter exposuit anthosmian Lang. l. I. ep. 27. scilicet, quod sit vinum aquae maris quinquagesima parte musto addita miltum, ex Athenaeo ί. I. Dtpnosoph. vide Foës. p. 6i. Anthracia, ἀνθρακίη,, dicitur congeries prunarum sive carbonum accensorum, apud Hippocr. I. de nat. mul. LVII. & l. I. de morb. mul. Cl. 28. Mens.es quoque muliebreS adusti, nigri, carbonibus similes eidem appellantur ἀνθρακώδεα ἐπιμήνια, ί. I. de morb.mttl.XXIV, II. Foës. p. 62. Anthracites, ἀνθρακίτης, vide Schistus lapis. Anthracosis, ἀνθράκωσις, in specie carbunculum , vel in oculi bulbo, vel in palpebra occurrentem denotat apud dEginet. I. 3. c. 22. Anthrax, ἄνθραξ, proprie carbonem accensum, hoc est, prunam significat, uti patet ex 5. aphor. Ir. Junge Dietench. n. 66. Per translationem in Pathologicis anthrax vocatur carbunculus, tumor p. n. inflammatorius, ex sanguine nimis adusto & crassiore, partem, in qua colligitur, depascente obortus. Vide & Galen. S.aphor, 45. Apud Serenum etiam carbo vocatur. Adde Keuchen. in not. ad h. l. p. zai.seq. Dicitur alias & Latine ignis Persicus. Vide Barbette Chirurg. P. II. c. 12. AutoreS de anthrace vel carbunculo vide apud Walther. Sylv. Med. p. 302. seqq- Dicitur etiam de lapide pretioso, qui carbunculus vocatur, de quo infra. Vide Carbunculus. Adde Th. Chym. Vol. IV. p. 96.. Anthrope, ἀνθρωπὴ vel ἀνθρωπειὴ dicitur cutis humana apud Herodot. notante Vesalio l.z.de C. H. F.c.S. prine. Anthropometria, ἀνθρωπομετρία, significat descriptionem corporis humani, & omnium ejus membrorum secundum tres dimensiones, longitudinem, latitudinem & profunditatem, cum in se, tum ad invicem, qualem tradidit EtsholZius, notante Wedelio Patholog, Dogm.sect. r. c. 5. p. m. 53. Anthropos, ἄνθρωπος, vide homo. Anthroposophia, ἀνθρωποσοφία, hoc est, scientia naturam hominis, & ejus structuram internam & externam exponens, atque ita aequipollens Physiologiae hominis anatomicae ; Legitur apud Charlton. Oecon. Anim. Exerc. III. §. Io. Anthypnotica, ἀνθυπνωτικὰ, vocari possunt medicamenta somnum abigentia. Anthysterica vult etiam appellari medicamenta contra passionem hystericam, Blancard. in Lex. sed an in quodam Antore Graeco legerit, an vero ipse haec nomina finxerit, de eo non constat. Anti, ἀντὶ, praepositio e Grammaticis nota, significans contra, adversus. Saepe conjungitur in medicina aliis nominibus aut verbis ad exprimendam virtutem remedii alicujus specificam adversus hunc vel illum affectum, v. g. antcpileptica, antemetica, antinephritica, quamvis & haud raro omittatur, & nihilominus significatio curatoria intelligatur, v. g. medicamenta colica, nephritica, arthritica , etc. Antiades, ἀντιάδες, vide Tonsillæ. AliaS antiades dicuntur tonsillae inflammatae. Nic. Piso de morb, cogn. & cur. l. a. c. i. Antiagri, tonsillarum tumor Ulpiniano. Riolan. Enchirid. Anatom. I. 4, c. y. Antiballomenos, ἀντιβαλλόμενος, idem quod ἀντεμβαλλόμενος, vide Substitutus. Anticadmia est tertium genus cadmiae fossilis, quod &psettdocadmia dicitur. Appellatur vero anticadmia , non, quod cadmiae opponatur, sed quod substituatur in bujus locum. Fallop. tr. de metall. & sossil, c. I 2. Tom. I. Oper. p. m. 307. Anticar, id est, Borax. Dorn. Rul. & Iohns. in Lexic. Anticardium, ἀντικάρδιον, sic dicitur cavum illud, quod est sub pectore, carneum molleque, ad os ventris pertingens. Vocatur etiam σφαγὴ. RufitIs Vero cavitatem eam pectoris, quae est ad claviculas, traditὸ ad Homero dici λενκανίκν à medicis vero ἀντικαὶδαν & σφαγὴν. Gorr. p. 39. Dicitur & scrobiculus cordis. Anticatarrhalis, epitheton vel consilii, vel medicamenti contra catarrhos directi. Ita consilium anticatarrhale legitur apud Ros. Lenullum Miscell. Medico-Pract. P. II. p. 503. Anticausoticus, epitheton remediorum contra febrem ardentem vel causum. Ita in D. D. Iunken Corp. Pharm. P. II. p. 493. descriptus legitur syrupus anttcausoticus. Anticheir, ἀντίχειρ, est magnus digitus manus, qui &pollex Si promanus dicitur. Gal. s. de musc. Tisses c. 22. et l. I. de V. P. c. 22. Ita vero dictus, quod appositis sibi quatuor digitis aequalem habeat usum, vel quod locum totius manus tutari possit. C. Hofm. in com. ad hnnc Gal. l. n. 6q. Hippocr, δακπλον μέγαυ, digitum magnum appellavit, c. I. de iis, q. in meI.f.t.ir. Est vero digitus primus à carpo sive brachiali incipiens, eique per diarthrosin infertus, reliquis quatuor digitis multo inferior, & illis non recta, sed ex obliquo appositus. Per hunc manus atctiones omnes habet firmiores. Tantum enim roboris praebet, quantum reliqui digiti simul stImti. Hinc & à pollendo pollicem Latini appellavere. Gorr. po 4o. Anticipans, προληπτικὸς, & anticipatio, τὸ προλαμβάνειν,, dicitur de morbis, quorum paroxysmorum ordines vel periodi statim ab initio aliquid futuri temporis accipiunt, Gal. l. r. de crisi c. 3. vel qui cum diversis horiS semper accedat & remittat, praevenit quidem continuo, citiufque horas absolvit. Ita & menstrua anticipata opponuntur postpositis. Vide Postpositio. Ε contrario qui tardat & serius absolvit periodum, hysiereucns, vcefnnnfs , sive posterius veniens, vel subsequens, & tardatio illa, vel subsecutio, τὸ ὑστορίζειν, nuncupatur. Castell. Anticnemion, ἀντικνήμιον, dicitur Gal. 2. de sract. t. 34. media & carne vacua tibiae pars à summo deorsum in longitudinem protensa, in gracilibus conspicua. Prima tibia aut anterior vocatur, quod crase sion & insigniori tibiae parti opponatur. Foes. p. 63. Latine ocrea, quamvis hanc versionem nonnulli improbent. Anticolica remedia dicuntur, quae colicis doloribus brevi demulcendis omnium paratu facillima existunt. Legitur hoc epitheton in Indice Act. Erudit. Lips. A. I7oo.p. 563. Anticontosis, ἀντικόντωσις, apud Hipp, est renixus conti, aut qui conto vel scipione fit, cum videl. loco cruris baculo corpus fulcitur, 3. de artic, t. yc.103. Adde Foës. p. 64. Antididomae, ἀντιδίδομαι, h. e. eX adverso respondeo , diciturque de signis rnotbo ex adverso respondentibus. Hipp. Coac. 145. Foës. p. 63. Antidinica, ἀντιδινικὰ, dici possunt medicamen- ta contra vertiginem, Blancard. in Lexi An vero in Graeoo quodam scriptore medico hoc vocabulum occurrat, certo affirmare non possumus. Antidotarium, ἀντιδοτάριον, i. e. Dispensatorium , de quo vocabulo infra suo loco. Antidotus, ἀντίδοτος, Foeminin. Latinum apud Gell. lib. I7, c. Id.& in neutro Antidotum scil. medicamentum est, quod non extrinsecus impositum, sed intus assumtum, rnalignaS, ccecas, & latentes corporis affectiones fanat, Gal. I. I. de Antidot. c. I. Verum mos est junioribus Medicis, Antidotos appellare non modo, quae adversus mortifera medicamenta, quaeque ad morsus ictufve venenosos exhibent; sed etiam, quae contra malas corporis assectioneS, praesertim diutinaS, valent, ex aliquo ulcere aut abscessu surgentes, I. 2. C. 6, Vide Alexipharmaca. Antidotus quoque mystice appellatur lapis Philoscph. apud Lagneum, in Harmon. Chym. Theatr, Chym. Vol. IV. p. yxi.seqq. Antifebrile, vide Febrifuga. Antifides, dicitur calx metallorum, Rul. in Lex. Chym. Antihecticum est nomen speciale medicamenti, à Poterio inventi, quod & antimonium diaphoreticum Joviale nuncupatur, teste Iunken. d. I. p. 19. ubi & varios praeparandi modos ex Vrledelio, Etmullero, Colleg. Leidenfi proposuit. Antilepsis, ἀντίληψις, apprehensio, apud Hipp, significat modum deligationis, videlicet vinculorum in partem contrariam, aut senam, involutionem, aut appensionem, aut veluti occupationem quandam, ut deligatae partes firmius contineantur; ut in humeri deligatione, quando fit per alteram alam vinculi circumductio, aut inguine laborante, ea, quae fit ad alterum inguen, 2. de iis, q. in Med.f t. 16. Foës. Oec. 64. Alias Lat. apprehensio sumitur pro indicatione, quatenus Medicus id apprehendit, quod est utile ad finem suum obtinendum. Michi Gavassetius l. de Indicat, curat, c. 4. p. m. 50. 5I. Antilobium, ἀντιλόβιον, ἢ ἀντιλοβὶς, dicitur parS illa exigua in auricula, quae infimae parti, quem lobum appellant, superposita est. Russus scribit, antilobida vel oblctcium dici beliciS extremum subbreve. Litrd. Med. Phys. l.i. c. 11. §. 4. Antilogia, ἀντιλογία, vide Contradictio. Antimonium, idem, quod stibium, στίμμι, ἢ στίβι est minerale ad metallinam naturam proxime accedenS, e sulphure, mercurio crudo, cum portionibus terrestribus, & paucis salinis mistis constans. Ejus historiam &c vires, nec non medicamenta ex illo parata, descripta vide paflim in autoribus, v. gr. in Basilica antimonii ab Humero Poppio conscripta & cpeubus Hartrnanni additaJTow. I. in sol. edit. Francosuru 1690. p. I 3 6.seqq, in Th. Chym. VA.p.poj. ubi duplex statuitur à Dornaeo, nigrum & album, quod magnesia dicitur, l, de Trarsmttt. Metall. c. 24. can. s. Item c. 616. sea. tslurib. Libav. S.A. Chym. l. 7. C.22. Apoc. Hetm. Part.prior. 12.13. et alibi. Schroder. Pharmac. i. 3.0.17. Fr.Hofm. i» Clav. ad h. l. qui etiam tantas huic minerali tribuit laudes, ut sit quasi sons & scaturigo praeiiantissirnorum medicamentorum, & cornu Amaltheae salutarium remediorum. Contra in C. Hofm. Paralip. Ossicin. c. ryo. reperieS decretum tonus Collegii Parisiensis contras?i- bii usttm A. I566. publicatum, statuens, esse deleteriurn, nec posse quavis praeparatione emendari, ut intro citra molestissimam noxam possit assumi. An fortassis utrinque peccatum est in judicando, eum in excessit, tum in defectu ? Sane perdifficile est & periculosae res aleae, arbitrium facere. AEnigmatice à spagyricis antimonium vocatur lupus, Proteus, radix metallorum, Saturnus plulosophorum, magnesia Saturni ; & exprimitur hoc charactere S. Marcafita plumbea dicitur unti- manium philosophorum, Th. Chym. Vol. VI. p. 475. De antimonio diaphoretico hujuique variis parandi modis Videatur Iunken. Lex. Ch. Pharm. Pan. I. p. 22.seqq. lpfe quoque lapis philos. vocatur antimonium in Lagnei Harmon. Chym. Th. Ch. Vol. a.p. 427. Antinephritica, ἀντινεφριτικὰ, medicamenta contra morbos renum. Blanc. in Lex. Antiparalyticus, ἀντιπαραλυτικὸς, epitheton medicamentorum internorum & externorum contra paralysin probatorum. Ita apud Harttnann. extat in Praxi Cl.ymiatrica , oleum antiparalystcum, Tom. I. oper. in sol. p. 84. edit. Francos, quod tamen alii potius in gangraena & sphacelo pro secreto habent, mihi certe etiam suspectum est in paralysi & atrophia particulari, cum virtutis illius sufficientem rationem non videam, an in sulphure ferri ea consistat, nec ne. Antipathes, ἀντιπαθὲς, est species corallii nigri , secundum Diosc. l, 5. c. 140. arboris figura magijque ramosi, & vices easdem cum corallio habentis. Adstringit enim & refrigerat mediocriter. Georg. Agricola fcribit, non aliud videri, quam haemastten nigrum, l. 4-fossil.p - 248. & l. 5.p. 2 54- Antipathia, ἀντιπάθεια, dicitur species quali- tatis occultae, opposita sympathiae, quando inter duas res vel odium aliquod naturale occurrit, ve! una alteram fere inexplicabili ratione afficit, eamque removere aut destruere annititur. Ita Galen. l. 11. de S. F. §. Coria vetera , de iis combustis scriptum esse à quibusdam tradit, quod attritiones fanent ex amipaihia quadain. Enimvero licet nec sympathiam, nec antipathiam omnem negare velimus aut possimus, neque tarnen hoc quoque dissimulabimus, quod multa vana, absurda, & (alsa in enumeratione exemplorum ad utramque illam qualitatem concurrere soleant; quemadmodum hoc etiam publice contra Digbaei dissertationem de pulvere Sympathetico ad Oculum demonstravimus. Sympathiae & Antipathiae rationem omntm haud inepte deduci posse e corpusculorum ἀτμοειδοἼ, vel effluviorum occursantium diversorum motibus & configurationibus variis gaudentium, vel mutua cohaesione & combinatione, vel reciproca arctationc & repulsione existimat Charlton. Ex. X. Pathol. §. Enimvero loh. Marcus Marci vult adhuc efficacius intercedere principium vitale, videlicet vel Archeum, & ejus vim conservativam, quae transit In alterius corpus, vel ideam aliquam hostilem, aut necantem, aut corrumpentem, quae recipitur in alterius sphaeram radiosam, ex effluviis maximam partem constantem, Phil. Veter, rosis Part.V.fect. i.subsect. 3. (susect. q.subfect. 1. Enimvero mihi videtur in totluS hujus argumenti eXplicatlone frequeniior fallacia petitionis ejus, quod est in principio, committi, dum Obscurum per aeque Obscurum, incertum per incertius, demonstratur. Effectus Antipathiae recenset etiam Rolfink. Ο. et M. M. Spec, 1. i.s. 3. c. 199. Antiperistasis, ἀντιπερίστασις, dicitur circumobsstentia , sive caloriS aut frigoris compressio & COarctatiO, oh contrariam circumfusi corporis qualitatem. Ita TlIeOphrast. I. de igne rationem, cur in hyeme corpora robustiora sint, & felicius alimenta concoquant, poult in collecto calore potentlori per antiperistasut. Haec etiam caussa est inflammationum internarum hyemali tempore familiarium, verb. gr, pleuritidiS, peripneumonla &c. 3.apft.23. Dicitur vero ἀντιπερίστασις emphatice, ἀντὶ, quia contrarium; περὶ, quia cohibens ; σάσις, quia indimoturn, scilicet frigus, cujus obsessione ignis unitur, unicne roboratur, roboratus incalescit. Vide Dieterich. Iatr. n. 448. & Linden. Ex. Χ.§. II5. Antipharmacum, ἀντιφάρμακον dicitur medicamentum contra venena , & ita idem, quod alexipharmacum. Dioscor. Blancard. in Lex. Antiphysica, ἀντιφυσικὰ, vide Carminativa. Antipodagricus, ἀντιποδαγρικὸς, idem quod antarthriticus, epitheton medicamentorum internorum & externorum in dcloribus arthriticis probatorum. Ita in operib. Hartrnanni in specie pruxi cltymiatrica occurrit descriptio vini antpodagxici &c aquae antipodagricae. Ruland Tom.I. oper, tn sal.p. 72. 73. Antipoeeo, ἀντιποιέω, Hippocrati significat resistere malo , juvare, 2. de artic. t. 42. Vide Foës. Oec. p' Antipraxia, ἀντιπραξία, sigt ificat functionum & temperamentorum in diversis membris contrarietatem, quam veteres excogitarunt, ad declarandam in affectibus hypochcnditacis symptomatum concurrenttum varletatern saepe contrariam, v. g. hepatis intemperies cal da, & stomachi frigida etiam in vulgus pene notae communiter incusantur. Quam licet nonnulli ex recentioribuS inficiari non vereantur, inter quos & B. Etmiillerus, ideo quod sunguis debito circulo distributus proportiotjaliter calefaciat & stomac.hutir & hepar, adeoque debttam crasin obtineant. .Insufficiens tam.cn haec ratio nobis yidelur, siquidem non obstante illa proportionali convenientia temperamentorum in singulis organis, nihilominus fano sensu aliqua etiam contrarietas statui & defendi poterit. Ut taceamus, videri nobis illos corssundere statum sec. nat. cum statu pr. nat. ita ut licet concederetur, non dati ἀντιπραξίαν in illo, non statim liceret inferre, quod nec in statu praetematurali occurrat. Antipyreton, ἀντιπυρετὸν, rectius dicitur, quam anufebrile, quod mixtum e graeco & latino compositum est, idem quod ληξιπυρετὸν : Fpithe-.cn medtioamentorum contra febres. Occurrit in Catalogo medicamentorttm rariorum D. D. Johann. Behern Medici Veneti Α. 1667. typis excuso. Antiquartium vocatur practicis quibusdam recetJtioribus medicamentum specificum contra febrem quartanam , quale est Riverii, lta & antiquartium Pe- rttvianttm dicta suit china clima, de qua siao loco. Meminit & essentiae antiquarstae D. D. Wedef. Ph. I. A, F.R. l. a.f 2. c. 8. Antiquus, παλαιὸς, idem, quod vetus. Antiqui morbi, id est, inveterati morbi. Antirrhope, ἀντιῤῥοπὴ, ἢ ἀντιῤῥοπίη, significat in contrariam partem propensionem, vel inclinationem, & usiltpat Hippocrat. de nare inclinata mediante habena in contraiium retrahenda, 2. de aruc. t.46. Foës. d.l. Antisecosis, ἀντισήκωσις, dicitur aequalis re- pensio, aut ad aequilibrium reductio, adaequatio, idem, quod ἀντιστάθμησις, à verbo ἀντισηκῶσαμ, quo utitur Hippocr, in figurata quidem significatione, pro reficere, & cibum deperditum reponere, aut rependere, 2. de R. V. I. A. u 28. Foës. d. l. Dicitur & ἀντιτηπάμα, sive pondus, quod alteri opponitur, cujus vocis meminit Cafp. Cramer. Colleg. Chymic. Diff i.c.4 §. Io. de aeris gravitate disserens, & approbavit D. Justus Vesti in annotationibus. Itali ἀντιστή.ωσιν vocant bilancia, quem terminum transtulerunt arithmetici & mercatores in forum situm frequentissime. Latinum compensatio qu. qae respondet άντισταθμήσιι. . Antispasis, ἀντίσπασις, revulsio, retractio, dicitur humori; fluentis in contrariam partem retractio & aeetsio. Hujus species s.unt quatuor propositionum differentiis. Nam revulso fit aut ab ieferiori parte ad superiorem, aut à dextra ad sinistram, aut ab anteriori ad posteriorem, aut ab interiori ad externam, Galen. l. de hirundin. revulse ύ c. c. 3. quamvis l. 5. M. M. c. 3. tres tantum enumeret. Meminit Hipp, quoque revulsionis, l. 6. Epid.s. 2. t. 8. Foës. d. I. et p. 65. Gorr. p. 40. An, & quomodo haec fieri possit per vecaeiect’.onem, stante circulationis sanguinis principio indubitato, sane difficillimum est explicatu. Nobis silffir ere videtur, quod aliquando natura defectum sanguinis e parte laesae opposita dttracti resarcire cogatur e parte laefie vel affecta, Antispastecon, ά,σισπαστικὸν, appellatur in genere auxilium in diversa revellens, Galen. l.13. M. M. c. I I. Antispoda, ἀντίσποδα, dicuntur medicamenta, quae eadem cum τῷ σποδίῳ, quod & σποδὸς dicitur, facultate pollent, ita, ut in spodii penuria in ejus locum substitui possint; quorum meminit Dicscor. l. pocap.de pompholyge , cu jus species spodium est, Gorr. d. /. Antistathmesis, ἀντιστάθμησις, vide Antisecosis. Antisterigma, ἀντιστήριγμα, apud Hipp, dicitur fulce um, quo aliquid obfirmatur & fulcitur I. de artic. t. 74. Derivatur à verbo ἀιτιτηριίζεσθαμ, obniti, obfirmari, quod legitur apud eund, c.3, de arL 1.103. et 4. h. t.1.58. vide Foës. p. 65. Antisternon, ἀντίστερνον, id est, dorsum, de quo suo loco. Gorr. d. I. Antitasis, ἀντίτασις, cum ossa, quae dissident, ad hoc, ut e directo admoveantur, prius retrorsum trahuntur, Haec ad oppositum tractio ἀντίπισις dicitur Gal. /. 6. Μ. Μ. c. 5. Antithenar, ἀντίθεναρ, vocatur à Rtolano musculus adducens pollicem tertius, teste Bartholin. l. 4. An.c. p. p. 577. quemadmodum & alter adducenS mufculus Hypothenar eidem dicitur. Antitragus, ἀντίτραγος, est pars crassior anthelicis opposita tragor uti descripsit Russus. Quid vero anthelix sit, & tragus, vide suo loco. Gorr. d. I. Lind. Med. Phys. l. 2. cap. 11. §. 4. Antitypos, ἀντίτυπος, vide Renisus. Antivenereus, epitheton minus accuratum medicamentorum venercm extinguentiumh atque ita idem significat, guod ά,τα.φροδίσιακὸς, de quo paulo lliperius; Usus D. D. JOh. Bebem, Med. Venet. in catalogo sa° medicamentorum rariorum. Et elixir antivenerci descriptio e baisanL copayha habetur in Morley Collesu Chym. Leid. c. 137. Antrum cum epitheto buccinosum vocatur cochlea ancis , teste Bartholin. libell. 4. An at. C. 6.sin, Antylion, ἀντύλιον, nomen est malagmatis valde adstringentis, cujus descriptio habetur apud AEgin. i. 7. Gorr. d. l. Anus, ἀρχὸς, δακτύλιον, ἕδρα, κύσσαρος, κυσὸς idem, podex, culus, dicitur inferior corporis pars, in qua est recti intestini extremum, per quod excrementa redduntur, Gal. i. 5. de V. P.c. 15. Hujus exterior pars musculo sphinctere donata anulus, sute-Ax,©-, dicitur 1. Introduct. c. 10. Ani partes crassiores musculosae vocantur nates. Sumitur & ἀρχὸς pro toto intestino recto, ex 5. aph. 58. Vide Foës, pe 98. Dieterich. n. 1II. Anus in genere feminino mulierem vetulam significat. Vide Græa. Anxietas, vide Alyce. Angor. Anydria, ἀνυδρίη, coelumsiccum Se squalidum significat, uno verbo,sudum, Hipp. l.t. EpiI.sT.c.l.t.Epid. s. l. t. 7. Hinc & adjectivum ἄνυδρο,, i.e, ficcvtirq squalidtsm, de diversis anni temporibus praedicatur. v. g. de vere & aestate. 1.2, Epid.s. III. 3. de autumno 3.6pfc.I4. Vide Foës. p. 65. Dieter. Iatr. n. cp. Anyperbletos, ἀνυπέρβλητος, i. e. insuperabilis, incoctilis. Legitur de carne bubula apud Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 98. Foës. d. l. Anypeuthynos, ἀνυπέυθυνος, dicitur de eo, quod rationi reddendae non est obnoxium. Sunt autem illa in arte, quae sensibus sunt obvia, & minime examinanda. Hipp. Praecept. VI. 8. Foës. d. I. Anystos, ἀνυστὸς, significat expeditum sermonem, promtum verbis , quod etiam medicum decet. Hipp, de dec. orn. II. 31. Aochlesia, ἀοχλησία, vide Anodynia. Aocnia, ἀοκνία, impigritas, vel sedulitas. Hanc in laboribus commendavit ad sanitatiS exercitium proficuam. Hipp. l. 6. Epid.s. IV. t. 2O. Aoncon, ἄογκον, dicitur carens tumore, & in iuperlativo ἀογκότατον, quo usus est Hippocr, de corpore valde gracili, n inimeque tumente, s. 2. de nat, httm. t.a. Quidam etiam exponunt per solidissimum, ut externae aeriS injuriae minus fit expositum. Foës. p. 6fi. Aorgesia, ἀοργησία, ἀόργητος irae vacuitas e Lat. &Lentitudo dicitur, oppositus affectus iracundiae, quando quis nescit irasci, Mart. Akakia in Gal.art.parv. p. 118. Aornos, ἄορνος, dicitur locus carens avibus, csi exhalationes malignas praefertim e lacubus, avibus advolantibus necem atiferentcs t Qualis fuit in Campania circa lacum rotundum averni nomine indigitatum, Τίlis lacus aornus etiam in Epiro, qui pestilenti exhalatione insigniS nec ipse sinit volucres coelo frui libero, fed exanimatas dejicit. Plura vide de his locis apud Georg. Agriccl. de re metall. p.m. 147.1 48. Aorta, ἀορτὴ, epitheton arteriae magnae. Vide Arteria; quamvis apud Hipp, vocabulum ἀορταὶ, aortae, potius de bronchiis afperae arteriae & ramis per pulmonum lobos dispersis sumi videatur, uti patet ex I. de loc. inhcm. XXVII. 14. Vide Foës. d. l. & p. 6I. Aortra, aortron, ἀορτρὰ, ἄορτρον, dicitur suspensa utrinque pulmonis pars, quam l.inden. etiam per arti- culum vertit, l. 2. de morb. LII. I. Coac. t. 4co. Apud Dioscorid. etiam legi ἀόρτρὶς scribit Foës. d. 1. Ad summani, notante eodem ex Gal. circa horum vocabulorurn lectionem οὐ πάνυ τὸ σαφές ἐστι. Apæoreomæ, ἀπαιορέομαι, vide Aeora. Apagma, ἄπαγμα, vide Abductio. Strictius expositit Gal. hoc vocabul. /. 6. Μ. Μ. c. 5. quod fit appellasio medicorum propria vulgo inusitata, quoties Ossis finiS, qua parte cum alio maxime committitur, abrupruS est. Foes. d. l. Apallage, ἀπαλλαγὴ, in genere quidem Omnem mutationem, in specie vero apud Hippocr, liberationem à morbo significat, 2. aph. 4 5. a veibo άπαλλδι πο, qui multis locis ex Hippocr, demonstrat, significare quoque hoc verbum evacuare cum emollitione. Apanchomenos, ἀπαγχόμενος, qui strangulatus , qui sitspendio suffocatus est, occurrit apud Hipp. I. 2. aph. 43. Apantesis, vel Apantoma, ἀπάντησις, ἀπάντωμα, obviam itionem, & id, quod alteri occurrit, significat, Hipp. I. de dec, hab. V. II. et IX. I4. quamvis alii legant απάνπόμενα. Intelligit vero per apantesin officium medici, quo mature consulit, emendare in futurum errores commissos , &C docere unumquemque, quid sui muneriS sit apud aegrum, quid fieri de tempore in tempus debeat, quid non fieri, egregie exponente hoc Linden. S. M. Ex. II. §. 26. Apanthismus, ἀπανθισμὸς, est subtilissima linea, quae aegre videri potest, quasi tu exolescentem litIeolam diceres, cui simillimae sitnt venarum quaedam propagines filorum araneae aut capillorum modo angustae & extensae, quae venae capillares dicuntur. Gal. de ven. esu arter , distect. cap. 8. Apanthropia, ἀπανθρωπία, significat hominum aversionem & solitudinem, refetturque inter symptomata melancholiae, & signum habetur malum leucophlegmaticorum, Coac. t. 482. Cl. Wedelius άπαυδεωπού » & ἀπαυίράπους refert ad tertiam melancholiae speciem & gradum defcribenS, quod adeo moest.i sint, & omnia mundana sodalitia vitent, simul absurda loquantur & faciant: Inlani, quorum cerebellum contumax vapor ex atra bile labefactat, ut constanter asseverent, quae sibi concepere in animo incongrua & abfttrda. Patholog. Dogm.sect, 3. c. p. p. m. e,py. Apanticry, ἀπαντικρὺ, significat palam, evidenaer, manifeste. Hipp. 3. de fract. t. 34. Aparachytum, seil. vinum, ἀπαράχοτος οἶνος, est vinum meracissimum, originale scil. vinum, cui marina aqua non est admixta. Gal, i. 4. de C. M. S. G. c. 7. et i. 12. M. M. c. 4. Erant autem hujusmodi vina generosa ; ignobilibus vero aut imbecillis vinis marina immiscebatur, indeque πθαλαασινμένος ἥι,ος, vel θύλάτ.τιος, vel θύλααστάς, dicebatur. Celsus modo salsum simpliciter vocat, l. 1. c. rt. modo salsum Graecum, l. 3. c.24. alibi. Graecorum enim inventum erat, vinorum sola ignobilia condientium mari; quomodo ? docet Diofcor. l- 5. c. 27. itemque Columella I. tz.c. 25. quare ? docet Plutarch. quaesi. nat. X. Species salsi Ieptem recenset Plin. I. 14. II. Ν. cap. 8. Aparacbyton etiam dicebatur ἀθάλαασσον, h. e. maris expers, cum Horat. 2.Sut.8.11.15. Haec ex Linden. S. M. Ex. X. §. 63. Aparasceuasia, ἀπαρασκευασία dicitur, cum, quae necessaria sunt ad balneum, sunt imparata, neque rite suppemur. Hippocr, c. 3. de R. V. I. A. t, 44. Aparegoretos, ἀπαρηγόρητος, dicitur de eo, quod nullius est solatii, nullum affert commodum. Hipp, de dec. orn. IV. 8, Apartes, ἀπαρτὴς, suspensus, separatus, pene silis. Usurpatur de naso ab Hipp. 2. de art. 47. Foës, p. 69. Aparthrosis, ἀπάρθρωσις, vide Abarticulatio. Aparti, ἀπαρτὶ, ἀπαρτίως, adverbium est Hippocraticum, significans integre, exquisite, exacte. 2.de B. V. I. A. t. 43. et 1. aph. 20. Foës. d. I. Apartisis, ἀπάρτισις, compagem& connexionem persectam, integritatem &perfectionem significat. Usurpatur de nervis ab Hipp. 1. de artic. t.25. Foës. p.70. Aparyo, ἀπαρύω, i.e. detraho s exhaurio, Hipp. I. de intern. aff. X. Io. 2 r. 22. Foës. d. l. Apate, ἀπάτη, deceptionem, fallaciam significat. Hipp. l. 6. Epid.s. V. t. 13. Hinc ἀπατεὼν, dicitur impostor, quod legitur 3. de artic, t. 2o. Verbum habetur άπατάω, decipio, & compositum idem significans ἐξαπατάω, quod occurrit I. de vet. med. III. I8. Foës. d. I. Apathia, ἀπάθεια, significat affectuum p. n. defectu m. Apaudao, ἀπαυδάω, proprie & stricte significat, loquendi facultate destituor, unde Erotianus ad mentem Hippocratis idem else pronunciar, ac sine voce esse. In latiori vero significatione omnem virium defectionem & imbecillitatem ( quam plerumque & vocis defectus comitatur) denotare solet, uti patet ex Hippoc. r.aph 9. l. de Gland. X. I 2.1. Praecepo. IIXi 7.1. r. de morb. mul. C. 28. Quin & de morbo deficiente usurpatur I. 2. Epid. s. I. 3 I. Hinc descendit compositum rsptarruusuat, quod significat vel antea viribus deficio, vel antea voce destituor. Hipp. l. 1. Prorrh.s. i. t. 8. Vide Foës. d. l. Apauriscomae, ἀπαυρίσκομαι, h. e. consumor. Legitur apud Hipp. l. 4. de morb. XXX. 9. Foës. dict. l. Apechema, ἀπήχημα, dicitur quasi, ut in echo fit, responsio quaedam, est à contraria ictus parte facta cale variae fractura vel fissio, de qua etiam Celsus l. 8. c. 4. Negavit vero eam contingere P. AEgineta 1.6. c, 90. In medio reliquit Marcellus Vergilius cornm. ad Diofcor. 1. 4. c. 24. ex quo haec depromsimus. AEiginetae subscribit Gorraeus, quia os calvariae suturas habet, quae, teste Gal. I. 9. de V.P. c. 17, impediunt, ne ictuS una in parte acceptus alteram, quae ultra suturam est, violet, sed noxa terminetur ad ipsum suturam. Provocavit vero ad experiendam multis observationibus confirm.atam Job à Meckren Obs. Medico-Chirurg, c. 1. p, 20. 2I. Latine dicitur contrasssura. Hanc ab Hippocr, vocari ξνμφοράν, calamitatem l. de vuln, cap. XVIII. 2. credidit Scustet. Armam. Chirurg. P. I,T. XXIX. post fig, Io, § 2I. Apeiros, ἄπειρος, duplicem habet significationem  : I, notat infinitum, à πέρας terminus. Vide Infinitus. 2. inexpertum, à πείρά, experientia. Vide Imperitia. Apeitheumena, ἀπειθευμένα, dieuntet Hipp, ea, in quibus aeger medici praeceptis minime se praestat morigerum, l. 2. Prorrh. VII. I, Hinc & bujuirnodi aegri dici possunt απόιθοῦνπς, immorigeri. Foës. p. 7I.- Apella, λειπόδερμος, Gal. II. de C.Al.S.L. c 3. & l.7. de C. M P. G. c. 7. dicitur, cui praeputium ex morbo, vel ilectione deficit, aut ita contractum est, ut glandem amplius tegere nequeat. Romani etiam recutitum vocant. Apella propterea epitheton Judaeorum ob circumctsionem esse solet. Morbus vero retracti praeputii aliaS paraphimosis vocatur. Apempolesis, ἀπεμπόλησις. Occurrit haec vox apud H.pp. l. de dec. habitu V. I 5. Refertur ibi inter virtutes & decora medici. Foësius in Oec. exposuit per venditionem. nundinationem, jungens cum purgationibus, q. d. nundinatio ac venditio medicamentorum ad purgandum necessariorum, quorum scientiam habere debet. Hanc versionem videtur confirmare Henr. Steph. in Thes. Gr. Verum an nundinatio haec ad τὸ πρέττον medici pertinet ? Minime. Magis igitur mihi placet versio Hier. Mercurialis, plane contrariam signi. ficationem tribuentis, scil. quod notet alienitatem à mercimonlis. Hunc secutus Linden. in edit. Hipp, noviff. quamvis in S. Μ. Ex. II. §. 30. seqq, limitaverit, nisi aeger ipse urgeat, metu, ne non detentus mercede, velut hamo, medicus se deserat, vel curationem protrahendo quaestum ex motioi longitudine faciat uberiorem. Alias pacisci cum aegrotis praejudicat honestati atque utilitati. Apenes, ἀπηνὲς, significat immite, injucundum, quod, cum sumitur, molestiam quandam exhibet, uti exponit Gal. com. 1. de R. V. I. A. t. 18. Huic Opponitur τὸ προσηνἐς, mite, suave, jucundum. Graviter ergo hallucinatus est Gorraeus, qui in des. plane invertit Utriusqne significationes. Apepsia, ἀπεψία, in genere cruditatem significat, de quo infra. In specie vero est .symptoma ventriculi, & denotat abolitam ejus chylificationem, Ob defectum, vel vitium fermenti, aut temperamenti vitalis, hoc est, intemperiem frigidam & humidam. Apepton, ἄπεπτον, vide Crudum. Apepta phymata , ἄπεπτα φύματα, solitus est Hipp, nominare cruda tubercula , seu tumores p. n. nervosa corpora vertebris ipsis atque spinali medullae insita extendentes, caussam nempe gibborum effectricem, teste Gal. 4. de L. Η. 3. Aper, κάπρος, ( quae vox graeca multos sciiptores in errorem duxit, ut verterint latine per caper, recte notante Ul AldrovandO i. I. de quadr. bisulc. c. 37. quamvis ex contextu evidentissime pateat, non esse ipsius Aldrovandi scriptum, s.ed alterius continuantis opera illius, cum Aldrovandum ibidem cum laude allegaverit) primo & proprie significat verrem, sive suem sylvestrem utriusque sexus, imo & porcellumsylvestrem complecti potest. Ejus usus non solum III ctbo notissimus, & in deliciis magnatum, unde & aprugna caro suillae domesticae praefertur. Deodat Panth. Hyg. I. I.c. 33. sed & in medicina habetur. De utroque vide Aldrov.d.I.Bruyerin. de re cib. I. i 3. c 3. Schrôder. 1.3. cl. 5. n.3. Aprum totum primam apposuisse Servilium Rallum ex Alex, ab Alex. Cenati dub.l.y.c. 21. notavit Th. lans. vati Almeloveen B. I, On. p. 4. Secundario & per similitudinem quandam dper etiam piscem quendam marinum denotat, cujus descriptionem vide apud Rondelet. i, f.depisc.c. 27. Aldrov. I.3./t.Lc.I2. quem etiam male verterunt nonnulli per caprum, quemadmodum & κάπρ.ςος dici debet porcellus marinus. Rondel. d. l. c. 26. Delineatum etiam hunc piscem exhibet Paraeus l. 24. Cltir. c. 2 I. Apereugomae, ἀπερεύγομαι, significat eructor, Vel eructando aliquid ejicio, Item aversor, apud Hipp. I. 2. de morb. LIIX. 8. Foës.p. 71. Aperientia, ἀναστομωτικὰ, vide Anastomosis. Aperistaton, ἀπερίστατον, est epitheton ulceris, quod non est magnum, nec ulli graviori noxae conjunctum. Gal. l. 2. de C.M.S.G.c. 1. h. e. quod nec vitiosi humoris influxu impetitur, nec sordidum, nec inflammatum est, nec in circumposita carne intemperiem ullam habet. Sic dicitur, ἀπὸ .σῆς περιστασίιος, quae apud graecos afflictionem, periculum, & cladem significat. Gorr. Aperittos, ἀπέριττος, epitheton est ciborum, qui minimum habent excrementi, quales sunt carnes sylvestriurn animalium, & eorum, quae siccioribus locis victitant. Opposita sunt τοῖς περιτΐωματικοῖς, Gorr. p. 42. Apertus, pro exulcerato sumitur, ut apertae strumae, apud Scrib. Larg. n. 8I. vid. Rhod. in not. esu Lex. Scrib. Apeuthysmenos, ἀπευθυσμένος, h. e. directus. Ita graecis vocatur intestinum rectum, postremum eX crassis, per quod alvi feces rejiciuntur. Gorr. p. 42. Apexabo est farciminis genus e sanguine vel crIIore coagulato & condensato cttm lardo & cumino vel aromatis potiflimum constantis, cibi vilioris minusque sanitati convenientis, quod etiam Leonem Imperatorern constitut, 58. severe prohibuisse notavit P.AmnIann. in Irenicop. I8ie Aphaeresis, ἀφαίρεσις, duo significat: In genere Omnem ablationem in medicina necessariam, ceu alteram in ejus definitione Hipp, partem oppositam τῷ προσθέσιι, additioni. Medici enim Officium pal.narium hoc quoque est, removere ea, quae removenda sunt. In specie vero est pars chirurgiae, quae aufert ea, quae sunt supetflua. Hanc Barbette appellavit ἐξαίρεσιν. Hipp, quoque hoc Vocab, usus de sanguinis largis detractionibus noxiis, Coac. t. 360. ᾿Αφαιρεσία, in qua non solum animae facultatibus, sed anima ip.su privatur animal. Sennert. Pract. l. I.part. 3- c' 3°’ . c ., . Aphanismos, ἀφανισμὸς, Lat. evanescentia dicitur, à verbo ἀφανίζω, quod significat deleo, eximo. Hipp. i. de Haemorrh, V. 9. VI. 2. & passivum ἀφανίζομαι, dispareo, evanesco, quod frequentius occurrit, v. g.s.2. prognosi, t. 68.s. 3. t. I9. Z. I.s. 2. prorrh. t. I.s. 3. t, 5. l,I, Epid.s. I.t. lo.s. 2. t. 38. 67. & plura loca vide apud Foës. p. I Io. Aphassomenos, ἀφασσόμενος, h. e. contrectatus, di- gitis confricatus, Hipp. i. 2. de morb. XXX. 9. XXXVII. 2. l. de nat. mul. VII. 5. in quo lOCO legit Lind. ἐσαφάσση, fortassis majoris ἀκριβεἰικς gratia. Foës. d. l. Aphebriok, id est, sulphur. Rul. in Lex, Apheideo, ἀφειδέω, i. e. audacter aliquid perago, nihil parco. Hippocr. 2. de artic. t. 46. Foës.p. Iit. Aphelia, ἀφέλεια, dicitur simplicitas docendi faciendique medicinam methodicae sectae propria, Galen. I. 4. M. M. C. 4. Aphelicesteros, ἀφηλικέστερος, dicitur prosectioris aetatis homo , qui florentem aetatem jam exegli. Hipp. 1. 7. Epid. tr. r. Aphepsema, ἀφέψημα, i. e. decoctum. Legitur in remediis graecis Marchion. libro de morb. mul. c. 4. annexiS. Diofcorid. Z. 1. c. 2. et alibi. Aphesis, ἄφεσις, vel sigt ificat morbi remissionem, solutionem, & liberationem, ut Hlpp. Coaca.575. vel sitmitur de emissionibus fiIgittarum, I. de artic. c. I -t 11. vel denotat membrorum quorundam vel omnium totius corporis exsolutionem & languorem, /.3.Epid.s.3.I.3 7. Aphicneomae, ἀφικνέομαι, significat devenio, pervenio. Inde ἀφιγμένος, quod legitur I. aph. 4. Dieter. n. r 3 n. Aphiemi, ἀφίημι, l. e. remitto, tollo, dimoveo. Hippocr. 2. Prorrh. XLIII. 4. 4. aph. 30. 5. aph IT Foës. p. I 12. Dieter. n. 137. Aphilanthropia, ἀφιλανθρωπία, hoc nomine vocavit D. D. Wedelius primum melancholiae gradum, quando homines tristes & meticulosi gaudia & conversationes non amant, nec afficiuntur jocis, nec aliis diverfionibuS animi aut exercitiis, sed potius amant sedi esse. Pertinent huc etiam citra caussam manifestam lachrymantes, & ex his levamen quaerentes. Patholog. Dogm.sect , 3. c. 9, p. 596. Aphistemi, ἀφίστημι. Vide Apostasis. Apostema. Aphlegmantos, ἀφλέγμαντος, i. e. pituita Care, s. Est ncta boni puris apud Hippocr. 1.2. Prorrh.XII. i. soac. t. 402. Aphodos, ἄφοδος, reliquiarum alimenti excrestonem, stercus significat, Hipp. 2. de R. V. I. A. t.24. Galen. in comm. ad h. l. Dicitur alias ἀποπάτημα, item ἀφόδενσις, Lat. secessus. Verbum ἀφσιδηύειν ventrem exonerare significat, l. 7. Epid. IX. 5. l. desistttl. IV. fi. Latine adsellare , de quo verbo supra ex Keuch. in not. ad Samonic. p. I97. Ἀφόδευμα etiam stercus significat, & ἀφοδεντὴριον, latrinam, XsiJior, idem quod, ἄφοδος. Et hoc Ntcander in theriaca & alexipharm. mutavit in άφῥρδί ον, interserendo lit. ρ metri caussa. Vide Foës. p. 112. Linden. Ex. XIII. §. 251. Aphonia, ἀφωνία, i.e. vocis carentia, privatio, feu defectio, obmutescentia, quae aegris solet accidere, laesis duntaxat iis, quae voci efformandae subserviunt instrumertis, vel etiam iis, quae respirationi deputavit natura, vel oh recentem quandam exolationem & afflictionem virtutis, Gal. c. 4. de R. V.I. A. t. 23. Per exuperantiam etiam hoc vocabulum epilepsiam, apoplexiam, cati talepsin, syncopen, aliosque id genus affectus complectitur, teste Holler. in Hipp Coac. Vide Dieterich. Iatr. n. 143. & Foës, in Oec. τὸ ἄφωνον duobus modis accipi, & pro privatione vocis, & pro ejusdem depravatione, docet Gal. i. 4. de Hipp. & Plat. decr. c. 4. Lat. invocale Vocatur. Aphoretos, ἀφόρητος, lu e. intolerabilis, vehemens. Tribuitur febribus apud Hippocr. I. de Crifib. IV. 11. item avaritiae, Ep. ad S. P, Qu Abderit. n. 2 0. Alit i dicitur ἄφορος. ί. I. de morb. mul. LXIV. 16. ubi inepte redditur in Lat. per sterilis, Foës. d. /. Aphorismus, ἀφορισμὸς, est oratio, quae omnes rei proprietates breviflimis verbis circumscribit, Galen. c. I. aph. 1. qui & definitiones appellat aphorismos, c. 3. de lns, quae in mecl. t. 32. Aphorme, ἀφορμὴ, dicitur occasio, caussa externa & manifesta, ex qua aliquid fit. Vccatur & πρόφασις. Usurpatur praecipue de caussis procatarcticis morborum. Hipp. I. de Int. assi LIV- z. l. 2. Epid.s. I. 78. l. 6, com. 3. t. 14. 16. 18. 25. Foës. d. l. Aphrizo, ἀφρίζω, idem, quod ἀφριάω, spumo, fpumam reddo, Hippocr, l. 2. de morb. mul. XVI. 4. XLIV. 7. I. 4. de morb. XXV. 23. Foes. p. 113. Aphrodes, ἀφρώδης, spumosus vel s.pumaeus, Usurpatur cum de sanguine, tum excrementis, Hipp. Coac, t. 4 50. 607. 7. aph. 30. Foës. d. I. Dieter. n. I42. Aphrodisia, Aphrodisiasmus, ἀφροδίσια, ἀφροδισιασμὸς, res Venereae, ufus veneris, coitus viri cum foemina, Hipp. 6. aph. 30. Ejus nimius & illicitus usus, quin & deficiens licitus morbis gravissimis ansimI praeliet. Hinc in specie epilepsia dicitur aphrodisiasttca. Caso, lleles Camp. Elys. quaest. 46. n, 1 8. Aphrodisia quoque dicitur aetas venerea. Rul. & lohns. in Lex. Aphrodisiacum vocatur medicamentum veneris astrum excitans, quemadmodum extinguentia antaphrodisiaca dici possunt, de quo vocab. paulo s.uperius dletum est, quemadmodum & de ltero quamvis minus accurate composito antivenereus. Aphroditarium, ἀφροδιτάριον, ncmen est aridi medicamenti, quod constat thure, s.quarna aeris, malo punicO, cerussa, amylo, pari pondere inter (e mixtis, apud P. .AEginet. l. 4. c. 40. Hoc nomine quoque appellatur collyrium quoddam à Gal, I. rt.de C. M. S. L. Gorr. p. 65. Aphrogala, ἀφρόγαλα, lac spumosum, sive tantopere agitatum, ut totum in spumam versum sit. Remedium adversus calidam intemperiem ventriculi commendatum à Gal. I. 7, M. M. c. 4. Videtur etiam hoc nomine appellari posse flos lactis vulgo dictus, vulgo ttIIisqraum vel in Norico feriI/ quem capillacteum vocasse Alex. Petronium l. 3. de Victu Rom. c. I9. notavit I. H. Velschius ad Marcell, Cuman, Obs. 23. in Syllogs Cur. & Obs. M. Cent. I. p. m. 52. Aphrolitrum, ἀφρόλιτρον, Aphronitrum, ἀφρόνιτρον, h. e. spuma litri. Quamvis C. Haffman. Ossicim, Paralip. c. 63. Litron & nttron dialecto saltem differre statuat; est tamen magna inter utrurnque dictum medicamentum differentia apud Galenum, quam tradit i.9. de simpl. Fac. §. Aphrolitrum, in hoc potissimum consistens, quod il.ud fit farinae simile; hoc vero congelatum & coactum. Illud mediam habet facultatem inter aphronitrum & salem; huic sola inest vis detergendi, vel digerendi. Gorr. p. 65. Aphronitrum, flos petrae, vel parietis res est levissima, glebosa, & friabilis fpumola, mordens, coloris pene purpurei, & haec optittia. Nascitur in muri, & petris. Quodammodo virtus similis est sali adusto. Rul. in Lex. Aphronitrum quoque nonnulli vocant spumam ialfitm massae vitrorum liquatae innatantem. Liba v. Apoc. Herm-pr.c. I7. Aphrontisteo, ἀφροντιστέω, signis, negltgo. Hipp. Praecep VI. 27. X. 5. Fles. d. l. Aphros, ἀφρὸς, vide Spuma. Aphroselenos, ἀφροσέληνος, lapis est, quem aliquiseleniten appellant, quod imaginem lunae repraesentet, velet in speculo. Unde & specularium dtcitur Graec. σπεκλάριον ; quamvis C.Hvfm. in Paralip. c. 7 5. subscribere nolit Contrarium autem defendit Chioc. Mus Calceolar.sect. 3 p. 283.seq Nostrum non eft, hanc dirimere litem. Aphrosyne, ἀφροσύνη, id est amentia, delirium, idem, quod ἄνοια Legitur apud Nic. P.fotI. de cogn. et cur. morb. l. t. c. 15. Aphtha, ἄφθα, de ulceribus siIperficiariis oris cum i .terni, tum externi dicitur. Sunt enim aphthae ulcera otis superficiem occupantia cum molesto caloris p. n sensu conjuncta, vel à (ero sanguinis chylos.o acriori sali, o & ichoros..,, vel à lacte similiter corrupto provenientia. Unde pueros lactantes praecipue infestare solent, Gal. 3. n 3. Epid. t. 12. & Hipp inter morbos infa itilcs recensuit. 3. aph. 4. Aliquando aliis q Ioque corporis partibus exulceratis verbum άφθῷν, attribui legimus apud eundem v. g. de pudendis muliebribus l. de nat mul. LVI i. LXXX. t.l. 1. de morb. mttl. LVIl. 1. Huc pertinet etiam Coaca yzp. ubi ἀφθώδεα ῥεύμαστα, de gravidis leguntur, item de fistula pulmonum, sive aspera ar eria, l. 2. de morb. LXIIX. 2. & Galen. testiculos ἀφθἀ,τας curanlos docet, l. 9. de C. M. S L. c. 8. ubi vitios.e legitur in Gr. ἀφθόνους. Jung. Dieteric. num. I35. ErOtianus ex H ppoc.ate eva thematum genus, quae praecipue inlai tum ora Occupant. Aphthartos, ἄφθαρτος, dicitur incorruptibilis; quod de corporibus mixtis, & praesertim quae ex arteriis, venis, nervis & carne constant, praedicari non posse, docet Gal. I. I4. d. V.P. c. 2. Aphya, Apua, ἀφύα, dicitur pisciculus minutus, cujus varias fpecies & descriptiones vitl. apud Aldrov. I. 2, depisa c. zU.seqq. FlattIlentum gignere succum testatur idem ibid, Hinc άφυώδες, eptthetoil coleris, dee notans exalbidum, Aphyam, vel Apuam piscem referentem, Hipp, i, 2. de morb. mul. III. 2. IX. y. Occurrit apud eundem & verbum aetpveu, exalbesco, I. de int.affect. XLII1.8. Foës. p.i I3. coni. Erotiahus inχρωμα ἀφκῶδες & Galen. in Ἀφύει. Aphysos, ἄφυσος,ί. e. expers flatuum, non facienS flatus. Gorr. p. 66. Apionta, ἀπίοντα, dicuntur excreta, secedentia, quae egeruntur. Ufurpatur de semine virili, Hipp. i. 1. de morb. mul. XXXIII. I2. Alias & alvi egestiones quoque ita vocatur l. 4. Epid. XXV. 6. quamvis & generaliter de aliis excrementis dici possit, v. g. de sudore i. 6. Epid.s. VIII. t. 21. Ita & verbum ἀπιέναι, abire,secerni, significat, l. I. de morb. mul. XXVII. 6. 7, vide Foes. f.7I. Apis, μέλισσα, μέλιττα, est animalculum infectutu notissimum, mellificum, cujus prolixam descriptionem cum usil vide, si curae est, apud Aldrov. de Insect. c. s, ubi & tradit, Cumanae regionis incolas apibus vesti. UsilS in medicina hic maxime laudari solet, quod siccae & contritae, aut etiam combustae pilorum generationem promoveant. Schrôd. I. 5. cl. 4. n. 94. Apites, ἀπίτης, epitheton vini ex pyris facti, Gorr. p. 43- Aplestia, ἀπληστία, dicitur insatiabilitas, vitium an.mi pessimum, cui opponitur ἀυτάρκεια, contentum esse sita sorte. Gal. I. de dign. & cur. am. morb, c. 9. Apleuros, ἄπλευρος, q, d. decostis, i. e. costis caretis. Gal. l. 4. de Hippocr, esu Platon, decr. cap. 4. Aplytos, ἄπλυτος, illotus dicitur Latine. Tribuitur lanae, quae alias lana succida dicitur, ab Hippocr, ἐιρίον άπλντον, in additam, librorum de morb. multer. Apneusti, ἀπνευστὶ, adverbium significanS sine respiratione , vel uno spiritu aliquid perficere, v. g. bibere uno haustu. Hipp, de im. aff. XlIl. 23. Foës. p. 72. Apnoea, ἄπνοια, id est, defectus spirandi, Gal. I. 2. M. M. c. 2. und- &ἄπνους ἀναπνοὴ eidem dicitur l.t. de Assit, respir. c. 8. h. e. respiratio spiritu privata, non quod in totum abolita sit, neque e.Iim manere posset vita, (ed quod adeo parva, rara, & tarda, ut peritsse videatur; qualis apnoea in uteri strangulatu, apoplexia, syncope, & lethargo accidit, ideo, quod iullrumentorum respirationi destinatorum reso lationem, Oh defectum influentium spirituum, spirandi quoque privatio consequatur. Junge sis Fr. de le Boe Syleium Pr. Med. l. I.c. 34. §. 13. Apnus, ἄπνους, epitheton respirationis adeo parvae & tardae, ut plane spiritus periisse videatur. Apobaenon, ἀποβαῖνον, vide Eventus. Apobamma, ἀπόβαμμα, intinctus, ab ἀποβάπτω, leniter ititi go. Idem, quod embamma. Meminit illius Cardanus Z. 5. de subttl. rer. quod vulgus medicorum liquorem, in quo aureoS numrnoS, vel estenus ignitas extinxerunt, aut coxerunt ad confirmationem spirituum, & membrorum principalium, apobamma Vocaverit. Penottus de medicam. Chym. in Theatr. Chym. Vol. I.p. 616. Apobrassomai, ἀποβράσσομαι, legitur apud Hippocr. l. de nat. pueri XLV. 4. & ibidem significat ejaculor, ejicior , diciturque de seminiS fervidi ejaculatione ad gemellorum diversi sexus generationem sx mente quidem & hypothesi Coi, Quid vero nomen ἀπὸβρασμα proprie significet, non certo constat. A quibusdam autoribuS accipitur, pro furfure tritici, ab altiS pro spuma maris, quae significationes non sunt hujus loci. Apobregma, ἀπόβρεγμα, dilutum. Vide infra Dilutum. Apocapnismos, ἀποκαπνισμὸς, vide Fumigatio. Apocartereon, ἀποκαρτερέων, dicitur, qui inedia se consumit & fame. Hippocr. 3. de R. V. I. A. 1.17. Foës.p. 73. Apocatastasis, ἀποκατάστασις, dicitur à verbo ἀποκαθίστασθαι, significat restitutionem in integrum, subsidentiam , cessationem, pro subjecti, de quo dicitur, conditione. Quando de urinis praedicatur, earum subsidentiam & restitutionem in integrum exprimit Hipp. I. 7. Epid.I.V. 20. ad quem locum vid. Linden. Ex. XVI. §. laI.seqq. Item de lingua prius inarticulata iterum restituta Hipp. d. 1. XXVI. 11. De morbis & tuInoribus subsistentibus & evanescentibus, idem 6. aph. 49. Jung. Foës. Oec. p. 73. Dieteridi. Iatr. n. 8 t. Apocatharsis, ἀποκάθαρσις, in genere idem est, quod expurgatio. Hinc apud Thucyd. I.2. ἀποκαθάρσεις χολῆς χολἡς, bilis expurgationes, sive per vomitum, sive per secessum, leguntur, in peste illa Athenis memorabili. Medicamenta quoque ἀπὸκα0αρτικὰ vocantur, quae simpliciter καθαρτικὰ dicuntur A. Tiraquell. de NobiliL λ XXXI. §. ayy.sol. 127. b. Apocaulizomæ, ἀποκαυλίζομαι, id est, in transversum frangor; unde & fractura dicitur καυλιδὸν, eaulaiim. Vide Cauledon. Verbo usus est aliquoties Hipp. Id de aruc. t. 63.C. 2. t. 25. 28. Foës. dtct. I. Apocenosis, ἀποκένωσις, vide Cenosis. Apocerigma, ἀποκήριγμα, significat denunciarionem , quae aegris fit in morbis, sive id, quod aegris debet revelari & indicari, apud Hipp. II. ProrrheL XL. 8. Apochoreon, ἀποχωρέον, idem est, quod excrementum in genere, sive quod e corpore excernitur. Et verbum ἀποχι..ρέειν significat excernere, & dicitur de excreationibus. Hipp. it. aphor. 47. item de alvo & urina, 7. aphor, 69. Idem est, quod διαχαρέει,, ἐκκριἔειν, ἀποκρίνειν, & similia. Apochrempsis, ἀπόχρεμψις, apud Hipp. d. l. & Coac. t. 242. exscreationem sputi significat, &apochremma ,, sputum, l. de Loc. in hom. XXIX. 15. à verbo ἀποχρκὰππσθαι, exscreare. Hipp. 3. de R.V.l.Au.zyi Apochylisma, ἀποχύλισμα, significat succum extractum & inspissatum ex vegetabilibus, & respondet termino officlnali Rob. de que inferius fuo loco. Lat, etiam succago dicitur. Apochyma, ἀπόχυμα, vide Zopissa. Apoclasma, ἀπόκλασμα, idem, quod apagma. Vide Abductio, Dicitur &ἀποκεκαυλισμένον, ap. Hipp, l. cle sract. Apocleisis, ἀπόκλεισις, exclusionem significat; & ciborum fastidium, estque idem, quod ἀσιτία, Hipp. l. 7. Epid. XLIIX. 16. à verbo ἀποκλ,εἰεσθαμ, excludi, aversari , fastidire, l. 3. de dicet. XXVI. 3. 6. l. de int. aff. l. 69. Foës.p. 74. Apoconchizo, ἀποκογχίζω, h. β. in concham testamve repono , concha excipio, Gorr, p.  44. Apocope, ἀποκοπὴ, vide Abscissio. Apocrisis, ἀπόκρισις, Idem, quod ἔκκρισις, expulsionem , excrementum significat, & quicquid e corpore veluti redundans educitur. Hinc apocritica facultas , ἀποκριτικὴ δύναμις, ap, Gal. l. de fac. natur, legitur, h. e. expultrix, fecretrix, qua singulae partes supervacua removent, vel excernunt. Alias quoque apud Hipp, apocrisis morbosa, eleganter dicitur de effluviis aëris contagiosis, sive de morbosa quadam qualitate per exhalationem aëri impressa, alias miasma dicta, l. de nat. hum. c. 2. t. 4. quae caussa fit morborum epide.» micorum pestilentialium. Vide Charlton. Lix. X. Pathol. §. 34. seqq. Vide Contagium. Alias notum est ex aliis leydcis, quod ἀπὸαρισις significet responsionem, & verbum αταίοκρίνομαι, respondeo, verum haec significatio non stricte pertinet ad forum medicum. Apocrusticon, ἀποκρουστικὸν dicitur medicamentum, repellendi virtutem habens & adstringentem, Gal. l. II. M. M. 15. Rols. Crd. et Meth. mpoLspec. l. sinsect. I.c , I4. Estque de natura frigidorum, Gal. I.6. C. M. S. L. c. I. Apocyesis, ἀποκύησις, partum significat. Legitur apud Gal. l.I. de cauff, morb. c. y. Jung, Fuchs. comm. ad h. l. p. m. 50. b. Apodacrytica, ἀποδακρυτικὰ, dicuntur medicamenta lachrymas moventia, et iterum supprimenda. Possent uno verbo dici delachrymativa. Nam & Columella & Plinius delachrymare .ea significatione dicunt. Meminit illorum Gal. l. 4. d. M. C. S. L. c, 5. Apodeixis, ἀπόδειξις, demonstratio. Vide infra. Apodyterium, ἀποδυτήριον, est conclave ante balnei ingressum situm, in quo balneaturi vestes exuebant. Lang. l. I. Epist. 51. ubi & conisterium dicitur. Vocatur & spoliarium apud Prosp, Alpin. de Mediem. Aigyptior. l. 3. cap. 1 ei. p. m. 106. a, * Apoeum, ἄποιον, in genere significat expers omnis qualitatis, quae sensu deprehendi potest, insipidum, quod neque adstrictionem, neque acrimoniam, aut aliam insignem facultatem obtinet, qualis inter humidas substantias commendatur aqua, & inter siccas amylum. Galen. I. i, de Alim.fac. c. 8. Vide Insipidus. Apogalactismus, ἀπογαλακτισμὸς, vide Ablactatio. Apogeuomae, ἀπογέυομαι, significat degusto, Hipp, l. I. Ep. II. s t. Foës. p.  7 2. Apoginomæ, ἀπογίνομαι, significat decedo, absum. Usurpatur de morbis, Hipp, de morbsucr.III.i 5. ubi verbum oppositum προστάπτειν jungitur, i. e. accedere. De sanguine effluente etiam dicitur, l. 4. iipid. I. Io. Aliquando etiam denotat mori, ap. Hippocr, d. I. XX. 14. XXIX. 3. l. 1. de morb. mul. XL1I. 6. Et ita opponitur γάομαι, nas.cor, fio, l. desepum. part. X. 4. Aliquando idem significat, quod devenire, vel progressu temporis fieri, I. 4. Epid. IV. 2.19. Apoglaucosis, ἀπογλαύκωσις, vide Glaucoma. Occurrit apud Diofcorid. i. I. c. 64. & JO1I. Ant. Saracenus reddidit per oculorum glaucomata. Apogona, τὰ ἀπόγονα, dicuntur vitalia fcccunda, foetus vitalis. Hipp. I. 2. Epid.s. III. 113. et I. 6,s. VIII. 6. Foes.SI. 7 2. Apolausis, ἀπόλαυσις, fruitio, usumftuctum, commodum significat. Verbum notum ἀπολαύω, fruor Hippocr, l. de vet- med. XXi 3. 15. Nomen apud Gal. occurrit l. 3. de fac. nat. c. 6. Apoleia, defectum, jacturam significat. Ita apud Non. de M. P. C. c, 34. ἀπόλεια τῆς μνήμης legitur, i. e. desectus vel jactura memoriae, Apolepsis, ἀπόληψις, crebro usurpatur Hippocrati, &interceptionem, cohibitionem, & retentionem significat. Dicitur vel de urinis aliquoties s. 4. de R. V. I. A. t. 14. c. 2. in I. Prorrhet. t. 16. et c. 3. t. 28. et alibi: vel de alvo (quae & alias ἀπὸλελαμμένη κοιλίη eidem vocatur, sive ἀπειλημμέ, Coac. t. 603. vel de venis, quando nimium opplentur, ita, ut extinctionis caloris nativi periculum immineat, de R, V. I. A.s. 4. t. 23. Qua de caussa etiam spirituum interceptiones fiunt, d. l. t. 21. 26. Tandem etiam de morbo praedicatur, l. 2. Epid.sin. t. 16. Legitur etiam aliquando ἀπωίλημψις, pro ἀπωληψις, uti ἀ,άλημψις, pro ἀνάληψις, de Humid. tts. XI» 7. Vide plura apud Foës, in Oec. p. y e.seqq. Vocatur efiam quandoque καταίληψις ἢ ἐγκατάληψις. Vide Interceptio. Apolepsia quoque legitur in Cl. Wedelii Theorem. Medic, ParL II.sect. V. t. t6. quod ΰφωνίαν vocis interceptionem significet, qua autoritate & quam bene, meum non est indagare. Apolexis, ἀπόληξις, est aetas à vigore recedenS, & propius ad vitae terminum accedens prima senectus, apud Hippocrat. in praecept. XI. II. Opponitur enim eidem ἀκμὴ ἡλικίης, vigor aetatis. Apolinosis, ἀπολίνωσις, dicitur AEginetae curandi ratio fistulaS per linum crudum. Vide infra Omolinon. Apologia, ἀπολογία, defensionem significat. Gal. I. 5. desan. tu. c. 1. AliaS Latinum defendere, etiam pro arcere aut praecavere accipitur, uti Ostendit Keuchen. ad Seren. p. 3 y.seqq. Apolysis, ἀπόλυσις, significat solutionem, liberationem, exclusionem. pro diversitate rerum, de quibus dicitur, v. g. de foetus exclusione, l. f. Epid. VI. 9. item, fecundinarum, l. 2. Prorrhet, XXX. I 8. de morbi sosu-t tione, Coac. t. 3S4. seq. denique de ligamentorum & fasciarum resolutione, C.2. defract. t. 15. Junge sis Foës. Oec. p. 77. ἀπωλυσίαυ dicit Erotianus, vel membrorum solutionem, vel fasciarum remissionem. Apomagma, ἀπόμαγμα, abstersorium, extersorium sordibus & excrementis detergendis idoneum significat. Hipp, de Medic. III. 4. Apomathema, ἀπομάθημα, dicitur, oblivio ejus rei, quam antea didicimus: uno verbo, dediscere. Hipp. 3. de sract. t. 8. Apomeli, ἀπόμελι, est species decocti, parati ex rnelle vel favis cum aceto commistis, & tantisper decoctis, quoad utrorumque qualitates inter se uniantur, & aceti vis retundatur. Dicitur alias ὀξύγλυκυ, ἢ ὀξυγλνκἐς, Gal. 3. defract. t. 49. Medium locum habere inter mulsam & oxymel, ejusdemque plurimum in Peloponneso fuisse usum scribit Gal. l. 8. Μ. M. c. 4. Praeditum est vi extergendi, alvum & urinam movendi; calidioribus tamen & biliosis naturis adversum & inconveniens. Apomylenas, ἀπομυλήνας, dicitur protendens labra compressirn. Gal. in Ex. voc. Hippocr. Gorr.p.  45. & plenius explicat Erotianus, quod nempe fiat haec, quando mentum distorqueatur vel convellatur cum paresi, praecipue ex vulnere. Aponenoemenos, ἀπονενοημένως, id est, animo aversa , vel ob nimium fastidium, vel propter delirium, Hipp. l. 3. Ep.post.stat.pesti/, aegror 2. vel juxta Galetl. S.3.I.73.q r Aponeurosis, ἀπονέυρωσις, quasi pronervatio, vel denervauo, ita dicitur extremitas musculorum, quae alias τένον, tendo appellatur, Gal. l. 6. M. M. c. a. Sunt vero duplicis generiS aponeuroses : Quaedam sunt camosiores, σαρκώδεις, quaedam nervosiores, νενρώδεις, c. 2. de arstc. t. 6. Aponia, ἀπονία, idem, quod anodynia. De quo vide supra. Gorr. p. 45. Medicamenta quoque ἄπονα dicuntur, quae nullum tormentum aut dolorem excitant. Tiraquell. de Nbbilit. c. XXXI. §. zye.fol. 127. b, Aponitrosae, ἀπονιτρῶσαι, est ulcus nitro aspergere & perfricare. Hipp. l. de ulcer. XII. 11. Apopallesae, Apopalsis, ἀποπάλλησαι, ἀπόπαλσις, expulsionem, extrusionem, evibrationetn significat apud Hipp, à verbo ἀποπάλλεσθαμ, quamvis circa hoc magna subsit difficultas, quae videatur apud Foes, p. 78. Apoparthenevomae, ἀποπαρθενέυομαι, id est. Virginitate privor, devirginor. Htpp. ί. de A- L. & Aq. XLII. 4.. Apopatema, ἀποπάτημα, apopatesis, ἀποπάτησις, vide Aphodos. Apopatos, ἀπόπατος, locum ad fecese sum denotare etiam monstrat Linden. Ex. XIII. §.252. AliaS ἀπὸπατος, Ipsum alvi excrementum etiam si- gnificat, fimum apud Dioscorid. I. 2. c.98. alibi & Eros tiailus ἀποέπατοι ἄι ἀφοδενσεις. Apopedao, ἀποπηδάω, significat exilio, & usurpatur ab Hippocr, de articulis luxatis, eque loco naturali elapsis, 3. de artic. t. 4S. et ι Iy.velsect.aa.i, Foës.p.79. Apopheugo, ἀποφέυγω, id est, liberor à maior e morbo evado. Hippocrat. l. 1. de morb. mul. XLl. 8. XLII. I2. L. 2. l. de nat. mulier. LJI. I. LXXI. Foës. p. 86. Apophlegmatismus, ἀποφλεγματισμὸς, est medicamentum pollens facultate pituitam vel lympham eliciendi e capite, perque os excernendi. Gal. 6. de San. tu. Io. Offertur vel forma gargartsmi, vel masticatorii, vel unguenti, rectius eclegmatis. Schroder. Ossic. Pharm. 1. 1. c. T Formulas vide ap. Rolfink. O.ac Meth. l. 6,s 4. c. 3. & apud altos. Apophrades, ἀποφράδες, à singulari ἀποφροὶς, nesandus, quo epitheto Andr. Laurentius l.t .de Cris. c.r. indigitavit dies nefastos & infaustos, in quibus nulla crisis vel mala ia morbis acutis lethalibus metuenda, qui tamen ab eventu demum innotescunt. Apophrasso, ἀποφράσσω, significat obturo, obstruo , diciturque de mensibus suppressis. Hipp. I. I. de morb. mul. l. I9. Foës. d. l.. Apophthora, ἀποφθορὰ, ἀποφθείρω, abortio. Vide Abortus. Apophyas, ἀποφυὰς, est appendix, Vel adnatum, ramus ac surculus. De veniS utitur Hippocr, l. de venis, XVIl. 8. Paulo post vero appellat παραφυάδας, XXVI.6. Apophysis, ἀπόφυσις, est extranea ollis pars, instar tuberculi prominens, seu gdnata appendix, Gal. de Ossis. in procem. Latine etiam processus dicitur. Differt ab ἐπιφύσϊι, quod haec sit adnatum quid, & contiguum; illa vero ipsius ossis continuata portio, Barthol. libell.a. Anat.-c. 1. Apophyses etiam dicuntur Hippocrati excrescentiae carneae tantum in massa carnea, & fretu foeminino apparentes, quasi processus ac exortus rnernbrorum, & protuilerantiae, non vero certae & exactae distinctiones, quales in statibus masculis observari dicit, I. deseptim. part. VIII. 22. 23. Apopiesma, ἀποπίεσμα, est expressio humorum, quae fit ex deligationibus, in vulnere, aut fracturis. Hippsso 3. defract t, 31. Apoplanao, ἀποπλανάω, significat errabunde abducere ; usurpavit de venis Hipp. l. de venis, XXVI. 4. Apoplecta vocatur vena jugularis interna, ad as.perae arteriae latus ascenden.S. Barthol. Anat. libell. r. c.6. Hanc male ab antiquis soporalem dictam esse vult Blancard. in Lex- Verum si arteriae carotidis nomen non improbatur, non video stringentem rationem, ob quam adeo male factum sit, si & vena apoplecta, cujus ramus eum arteriae carotidis ramo fertur, eodem quoque nomine appelletur. Apoplexia, ἀποπληξία, quod sit ablatio sensus & mctuS in toto corpore, seu vehemens & repentula totius corporis resolutio ac stupor, ex Gal. l. 3. de L. Λ. c.Io. etc. 2. aph. 42. nullum amplius est dubium. Verum quaenam hujus affectus vera sit caussa, adeo incefturn est, e veterum & recentiorum monumentis determinare, ut, quo aliquis se velit deflectere, reperiatur trabs in omnibus, sicut in proverbio dicitur. Nihilominus veritati maxime confentanea nobiS videntur, & philiarris propterea commendanda, quae de hujus affectus caussis & generatione tradidit Willis tr. de anima Brutor. Part. II. c. 8. ut & Sylvius Prax. Med. l. 2. Prax. Med. c. 2I. Dicitur & Latinis Syderatio. Apud Hippocr, apoplexiae vocabulum aliquando ad certa saltem corporis membra refertur, /. 2. Prorrh. XXIII. 9. ln s.pecie ad linguam & brachium, Conc.t.3 59. ad dextrum aut sinistrum latus, t. 477. quae species alias paraplegiae, mtytrrxnflttf r aut ἡμιπληγίας nomine venire solet, Foës. Oec. p. 79. Apoplecticæ venæ, vide Jugulares venæ. Interdum & medicamenta vocantur apoplecttca pro antapoplectica. Ita aquae apoplecticae in dispensatoriis in specie aqua apoplectica mineralis Zwelferi leguntur in Pharmacop. Reg. cl. XV. Apopnixis, ἀπόπνιξις, idem, quod πνιγμὸς, suffocatio , praefocatio. Legitur apud Mofchion. cum epitheto τὴς μήτρας, i. e. uteri vel matricis , de morb. mul. c. I27. Apopsopheo, ἀποψοφέω, significat crepitum ventris emittere, Hipp. i. 6. Epid.s. 3. t.19. Apopsychia, ἀποψυχία, idem, quod ἀψυχία Gal. c. 3. in 1. Prorrheu t. io, summum animi deliquium. Apoptosis, ἀπόπτωσις, est vinculorum relaxatio & remissio secundum ErotianunI, & ita coincidit cum ἀπολύσει, de quo superius ; nisi quod ἀπὸλυσις latius fit. Apopytizo, ἀποπυτίζω, i. e. exspuo, Hipp. l. 7. .Epid. XV. 34. Foës. p. 8o. Aporego, ἀπορέγω, significat porrigo, praebeo. De manu usus Hipp. 1. desract. t. 4. Foës. d. i. Aporia, ἀπορία, vide Angor, Alyce. Aporrhaides, ἀπόῤῥαιδες, dicuntur Vnuricer acu- leati, sive conchylia, Aldrov. I. 3. de test. c. 14. Aporrhipsis, ἀπόῤῥιψις, rejectionem significat, V.g. vestimentorum, uti Iaciunt aegri aestuantes aut delirantes, Hipp. 2. de R, V. I, A. t, 44. Aporrhoea, ἀπόῤῥοια, defluxus, vel influxus, idem, quod contagium, miasina, effluvium, apocrisiS morbosa. Vide Apocrisis, Contagium, Effluvium. Dicitur & ἀποῤῥοὴ, defluvium, v.g, ἀπὸῥῥοὴ .τῶν τριχῷν, defluvium capillorum , quod legitur m Moschion. remediis Graecis Vel de morb. mul. annexis n. 2. Vide Alopecia, Calvities. Apos, rectius apus, ἄπουςs dicitur specieS avis hirundini firnilis , majoris tamen, pluilmutn volantis, ob pedeS brevissimoS ad rependum potius, quam insistendum factos. Licet Germani & Belgae ab apodttm in cibis usu abhorreant, non tamen ingratas esse vult Aldrov. I. 17. Ornitfc. Aposcemma, vel Aposcepsis, ἀπόσκημμα, ἢ ἀπόσκηψις, vocatur decubitus humorum, cui qui prius IInura membrum infestant humores, eo relicto, ad alterum transeunt. Galen. l. 2. ad Glauc. c. 7. Propterea & ipsi morborum transitus & transmutationes ita dicuntur apud Hippocr. 6. aph. y6. Galeno quoque appellantur ἀπὸσκήμματα, corporis excrementa, quae in alvum deponuntur, totumque corpus, aut etiam partem quandam veluti humoribus in eam decumbentibus exonerant} c. z. Prognosi, t. 13. Aposceparnismus, ἀποσκεπαρνισμὸς, est species una fracturae cranii, vel etiam alterius ossis, cum ipsum velut à latere finditur, perinde ac si ascia ligni fragmentum abscindatur : siquidem σηέπαρνος asciam significat. Fit telo levi & acuto. Gorr. Aposchasis, Aposchasmus, ἀπόσχασις, ἀποσχασμὸς ,fcarisicanonem significat, & levem cutis incisuram. Videtur & venaesectionem significare ex l.y.Epid.XXVI. I i. XXVII. I. et Z. 7. XXXIV. I 5. XXXV. 2. Aposigesis, ἀποσίγησις, reticenda dicitur, Hipp. I. de dec. orn. II. z6. ubi videtur responsio arguta & praemeditata innui. Apositia, ἀποσίτια, ciborum fastidium, vide Anorexia; quamviS ab hac differre videatur, ita, ut anorexia , quae & asina dicitur, sit inappetentia; apositia vero fastidium, Gal. c.I. in ι. Epid. 0.29. Multi enim non appetunt, qui tamen nec fastidiunt, Linden. S. M. Ex. XIII. §. 79. Dicuntur hinc ἀπὸσιτοι. Gal. d. l. Apositicos, ἀποσιτικὸς, dicitur ap. Hipp, de iis, quae fastidium cibi& inappetentiam faciunt, notante Gorraeop. 46. ex Gal. Exeg. voc. Hippo Adde Foës. pag. 80. 81. Aposmilaeno, ἀποσμιλαίνω, ( Erotian. & Foës, existimant, legendum potius esse ἀπομυλλαίνω) significat in acutum ducor, aut incurvor. Hippocrat. usurpavit de maxilla incurvata, 2. de artic. t. 31. Foës. d. l. Aposparasso, ἀποσπαράσσω, id est, avello lacerando. Ar Apofparthazo , ἀποσπαρθάζω, denotat palpito, vibro. Illud retinuit Linden. hoc vero Foës. & alii in loco Hippocr. I. 2. de morb. X. 9. Apospasma, ἀπόσπασμα, lat. Divulsum, dicitur omniS solutio continui, quae partibus organicis accidit, Galen. de constit. art. c. 6. de diff. morb. c. I I. in specie dicitur de ligamentiS divulsis, 1. 4. M. M. c. 1. et c. 3. de iis, quae in medic. t. 31. Apofpafmata etiam vocavit recrementa vel producta metallica, qualia stint, Tutia, Melanteria, Misy, Sory & similia, D. Ludovici differt. I. Pharmac. p. 538. quamvis mendose legatur ibi apospagmata. Aposphacelisis, ἀποσφακέλισις, Hipp, dicitur sideratio vel mortificatio carnis, quae fit in vulneribuS & fracturis, àfortiori, quam par erat, ligatura, 4.de artic. t. 35. Aposphage, ἀποσφαγὴ, denotat mactationem, jugulationem, apud Hippocr. Z. de .oet. med. XL. 24. Aposphagma, ἀπόσφαγμα, exponitur GalenO âpud Hippocr, faeculenta colatura, aut excolamentum, quod & kyposphagma dicitur. Intelligi autem potest fanguis, qui supposito vase pecudi jugulatae defluit, & excipitur, ac in cibum varia conditura formatur, teste Plinio l. 28. II. N. c. I4. Aposphinxis, ἀπόσφιγξις, est constrictio, quando pars fasciis constringitur. Hipp. 2. de iis, quae in med. s. 28. c. 4. de art. t. 35.s. 2. defract.t. 19. Apospongismus, ἀποσπογγισμὸς, est spongiae Vel siccae vel aqua perfusa; admotio, vel ad detergendas sordes, vel ad ledaatioS dolores, pruritus, vel ad spiritus refocillandos, Gorr.se. 46. Apostagma, Apostalagma, ἀπόσταγμα, ἀποστάλαγμα, dicitur id mistum, quod, priusquam uvae calcentur, destillat. Ob dulcedinis praerogativam singularem vocatur etiam γλεῦκος, aliis protropum. Linden. Ex. X. §. 206. 207. Apostasis, ἀπόστασις, idem est, quod abscessus, de cujus vocabuli variis significationibus superius actum. Specialiter fracturam ossis denotat, cum fragmentum aliquod ab osse discedit, Hippocr, ^.defract. (.17. et 2o. Dicitur & quaedam ἀποέστασις κατ ἔκρουν, ἢ κατἐκροὴν, cum morbus excreatione quadam, aut per effluxum solvitur, ad differentiam ἀπὸ σάσεως in alios morbos, quae alias metastasis appellatur. Junge sis Foës. Oec.p. 83. 84. Graecos etiam recessus qualitatum ab halitu temperato vocasse ἀπωούσςις, scribit Fallop. tr. depurg.simpl. c. a. Tom. I. p. 136. Ita morbi dicuntur recessus à naturali constitutioue t magnitudo morbi est major recessus. Hor. Augen. Tom. III. Ep. & Cons. Medic. 1. e.p, m. 23 2. Apostaxis, vide Staxis. Apostema, ἀπόστημα, vide Abscessus. Aposterigma, ἀποστήριγμα, est fulcrum &stabilimentum , quod sine deligatione affectae parti, ad eam stabiliendam, apponitur, qualecunque fuerit, sive superdetur, sive substernatur, veluti caput pulvinis, lanis etiam & pannis mollibus firmatur, Galen. com. 3. de iis, quae in medic. t. -pe. Aliam quoque significationem huic vocabulo competere, ita, ut infixum & inhaerentem morbum, vel oppilationem denotet, probari posse videtur ex Hipp, l.de flanb. XIV. 1. nisi lectio lnspecta & mendosu fuerit, uti existimat Foës. Oecon. p. 84. Nihilominus hanc significationem admittit & confirmat Linden. Εχ. IV. §. Ip. I6. Et Cas.p. Theophil. Bierling. in Thesaurop. I I28. de doloribus in intestinis haerentibus usurpavit. Verbum ἀποστοερίζω, t. e.fulcio, firmo, legle tur I. 2. prorrheu XXIII. I 3. Apostracos osteon, ἀποστρακὸς ὀστέον, dicitur os ita exsiccatum & exangue, ut in testam mutatum sit. Hippocr, de vttht. cap. XXiII. e. Apostrophe, ἀποστροφὴ, aversationem oC fastidium ciborum significat apud Ρ. AEgitI. l. 3. c. 37. Vide Linden. Ex. XIV. §.63., Aposymbebecota, ἀποσυμβεβηκότα, dicuntur signa, quae aliaS οὐχ’ ὑπάρχοντα vocantur quasi non existentia, qualia sunt ἀναλγία, i. e. doloris abientia, & privationem denotare videntur. Galen.comm. r. in progn. Hipp. t. 27. Jung. Dogmata nostra Med. Gen. p. 300. Aposyringumae, ἀποσυριγγοῦμαι, significat in fistulam degenerare, vel excavari, Hipp. l. de loc. in hom. XX. 4. et l. de venis XXVI. 9. λπ,σνριγγοῖσθαμ τὴνχαλὴν idem est ac ἀπὸφνσσιι, essiare bilem, apud Erotianum. Aposyrma, ἀπόσυρμα, dicitur desquamatio cutis, aut abrasio. Est solutionis continui species, abrafa sc. cute, Hipp- l. de Hum. ns. V 2 0. Apofyrmata igitur Graeci vocant, quod Latini ahrasu, suntque exulcerationes superficiariae, quae cutem habent silipensam, Gal. l. I. de C. M. S G. c. i3. Scrib. Larg. ttum, 215. Rhod. in Lex. Scrib. Exponitur alias quoque locus desquamatus & frustulum in ulceribus à partis ulceratae substantia abrasum. Apotanyo, ἀποτανύω, significat protendo, extendo Hipp. 2. de fraol. t. 2 Apotelesma, affectus sive exitus passionum. Caelius Aurei, chron, l. t. c. i 2. Apotelmatizo, ἀποτελματίζω, dicitur e luto vel cceno eruo, sardes & feces repurgo. Hippocr, usurpavit tropice-de veritate pura dicenda, l. de dec. orn. II. 3 6. Linden. reddidit audeo, consido. Apotheca, ἀποθήκη, hodieque in vulgus notissimum vocabulum in germanam linguam receptum, quo indigitatur officina vel taberna, in qua medicamenta, qtla simplicia, qua composita praeparantur, asservantur «& venalia prostant, unde & apothecarii vocantur earum tabernarum possessores; quamvis Olim nomen aporhecae cellam vinariam significasse aliquot testimoniis e pandectis juris probaverit Andr. Tiraquell. de Nobilit. c. XXXIV. §. 43-sal. 2 18. a. Apotherapia, ἀποθεραπεία, in genere notare potest curationem abfoltttam, sive ad finem perductam, à verb. ἀπὸθεραπεῦσαμ, quod usiirpasse videtur in hac significatione Hipp Praecepo. IV. 28. Apud Gal. vero apotherapia significat partim finem perfectae exercitationis, & postremam partem, quando adhiberi folet vel frictio, vel unctio, vel balneum, ad lassitudinem tollendam: partim pro ipsa fpecie quadam exercitationis, quando inter ipsum spiritus fit cohibitio, aut frictio, aut motus tardiores, & mediores cum frequenti interposita quiete, uti constat ex Gal. 3. defan. tu. c. 2. seq. Ea parS quoque medicinae, quae hoc docet, apotherapeuuca, ἀπὸ. θεραπιντικη propterea dicitur. Apothermum, ἀπόθερμον, dicitur condimentum quoddam acre, cujusmodi est, quod ex sinapi, oleo & aceto, vel aceto solo sit. Galen. /. de atten. diaet. c. 11. Obster quoque monendum, minus recte quofdam ex Gal l. 1. de alirn.fac. c. 13. statuere, quod apothermum, s.apa, siraeon, & he.pfema synonyma funt, cum ex ipfo textu nunquam hoc evinci possit. Apothesis, ἀπόθεσις, Hippocrati est fracti membri & deligati debita repositio& collocatio, ut eo situ contineatur, Lq.de iis, quae in medic. t. 26. Verbum ἀποθεσθαμ significat & deponere, i. e. removere, Galen. I. 3. de Hippocr. & Piat. decr. c. 5. quod Latin. depono 'saepius occurrit ap. Scrihon. nttrn.45. 207. 210, etc. Vid. RlIod, Lex. Scrib. Apothlimma, ἀπόθλιμμα, interdum expressae alicujus rei retrimentum, interdum etiam iulum sijccum ab aliqua re expressum significat, teste Gorr. p. 44. Apothrausis, ἀπόθραυσις, est detractio partis Ossis difrupta superficie, sic ut, quod aufertur, supernatet. Dicitur etiam Apocope. Apotimao, ἀποτιμάω, significat magni aestimare. Hipp. 2. de art. t. itct. Apotocos, ἀπότοκος, dicitur germen abortivum. Usurpatur tropice de morbis veluti abortivis. Hipp.3. de artic. t. 54. Foës.p. 86. Apotos, ἄποτος, dicitur, qxi non bibit nec potum desiderat. Et tales ἀπότους dari, neque esse adeo contra naturam existimat Hartmann. in Difput. Chymico-Medica VIII. Epithem. 4. & Disp. XIII. §.14. Oper. infol.Tom. IV. p. 55. et 100. Apotrepomae, ἀποτρέπομαι, II. e. revertor, avertor. Hipp, de suppuratione imminente, sed inhibita usurpavit, I. 4. Epid. XVI. 18. Foës. d. 1. Apotropaeos, ἀποτροπαῖος, dicitur vel de diis gentilium averruncatocibus, vejovibus t vel de sacrificiis, quae illis facta sunt. Hipp. l. de Infomn. XI. 7. Possunt & amuleta sic vocari. Foës d. l. Apotychia, ἀποτυχία, Vide Calamitas. Erratum. Apoxe&Apoxera, ἀπόξη&ἀπόξηρα, dicuntur Hippocrati partes acuminatae, vel quae in extremitate tenuantur, & prae siccitate in acutum tendunt. Quidam υστόόξηρα legunt d. 1. t. 2. Vide Foës. p. 78. Apozema, ἀπόζημα, vide infra Decoctum. Apozeo, ἀποζέω, h. e. deferveo, defervesco, idem, quod fermentatione perficior, purificor. De musto, oleo crudo, aliisque. liquoribus crudis dicitur. Scribon. n. 269. Rhod, in Lex. Scrib. Apozeugnymi, ἀποζεύγνυμι, significat removeo, aufero, proprie sejungo. Idem est quod ἀφαιρεῖσθαι, cui opponitur τὸ προσθῆναμ, addere. Legitur apud Hippocr. I. de loc. in hom. XX. 13. Foës p. 72. Apozymos, ἀπόζυμος, i. e. fermentatus, sive per fermentationern intumescens. Usurpavit Hippocr, de ventre l.i Prorrh.XXXl. Io. quamvis Linden, ὑποζύμκς posuerit. Videantur annotationeS Foes, ad h. l. in operibus Hipp. p.roe.F.&C Oec. p. 73. Apparatus, κατασκευὴ, vocatur chirurgis instrumentorum necessariorum expedita repositio & collocatio, ut omnia prornta sint manibus chirurgi & ministrorum, quae plurimum confert ad citam, tutam & jucundarn curandi rationem. Quod vocabulum aliquotieS occurrit in Sculteti Armam. Chirurg, quae loca ex indice primo haberi possunt. QuamviS & ad alias partes medicinae execusioni inservienteS diaeteticam & pharmaceuticam applicari pollit, siquidem pro curatione rite petficienda & illorum mediorum & instrumentorum apparatus necessarius esse solet. Appendix, Graec, ἐπίφυσις. Viale Epiphysis. Appensio, ἀνάληψις, Vide Analepsis. Appetitus, Appetentia, ὄρεξις, ὁρμὴ, alias etiam ἐπιθυμία dic.tur. ( Hinc ἐπιθυμητικὴ δύναμις, facultas appetiiiva veterum excogitata , cujus sedem in hepate, in quo spiritus naturalis gigneretur, esse finxerunt. Verurn ho.tieque hujus opinionis absurditas ex anatomicis principiis sitis superque inclaruit, quod in hepate nullus peculiaris generetur spiritus, s.ed solum organum fit fanguinis depuratorium. ) Vel late sumitur pro Omni naturali inclinatione, qua animatorum, qua inanimatorum ad sui censet vatiionem ; quae significatio philosophica magis, quam medica est; vel stricte pro desiderio ad alimenta, cibum & potum, percepto in ventriculo ab humore ferrnentali orto, D.Maeb.s. I. Lpit. Inssit. Med. c. 7. Vel fortasse clarius ita describi posset, quod sit perceptio vel commotio animae sensitivae ad cibum & potum, proveniens à spirituum animalium intensione per fermenti in ventriculo partim aciditatem, partim salsedinem acrem majorem & liberiorem excitara. Quidni enim & illud desiderium ad actiones animales referri posset ac deberet, cum revera sentiat quiique se desiderare alimenta ? Sentus autem ad functiones animales pertinet. Potest igitur & actio naturalis ratione caussae stimulantis, quae acor est fermenti, dici, &. animalis respectu perceptionis, quae fit per spiritus animales animae sensitivae emissarios. Ejus sunt duae species , fames, & sitis i de quibus siIo loco. Appetitus caninus, ὄρεξις κυνώδης, ( Dekers in not. ad Batbette Pr. Med. l. 4. c. ι. lit.g.κυνορεξίαν appellat) est species nitniae famis, vehemensque comedendi desiderium, q.to & plurima edunt, & maxime gravati assumta fere inalterata paulo post revomunt, Gal. ί.ι. de sympt. cattff c. 7. l. 6. de L. A. c. 3. Provenit vero à fermento ventriculi corrupto nimiumque acido, ipsum orificium ventriculi vellicante, & spiritus animales ibidem praesentes irritante, deinde à copia etiam ipfum ventriculum ad contractionem stimulante, ut vel evomat, vel c tlus ad intestina crudum chylum dejiciat, & ita alvi profluvium sequatur coeliacum,sive lientericum. Gal d. I. longe sis Sylv. Pr. Med. l. I. c. 2. & alios, praesertim Sennert P. M. l. j.p. I.s. 2. c. 4. Differt à Butirncs , quod in hoc vomitus aut alvi fluxus non concurrat, sed periculum lipothymiae urgeat. Dicitur aliquando etiam phagedaena, teste Gal. 3. in 6. Epid. t, 37. Appetentia canina dicitur etiam de pica sive appetitu depravato. Vide Disp. Medicar Basileens. Decad. II. Dis.p- Vil. Appetitus deperditio, amissio, carentia, vide Anorexia. Appetitus depravatus, vide Pica. Applicatio, ἐφαρμογὴ, προσοικείωσις, dicitur plerumque illa artificis, vel medici, vel chirurgi, actio, quando remedia interna, vel externa aegro manu sua imponit, injicit, & ita corpori communicat t ut, applicatio clysteris, emplastri &c. Appositio, quae & adjunctio, additio & prosthesis, πρόσθεσις, , dicitur, vide Additio. Apprehensio, & Apprehensorium, vide Antilepsis. Apprehensio etiam aliquando sumitur pro catalepsi, sive catocha. Ρ. Zacchias Quasse Medico-Legal. l, 2. tit.I. q. I5. n. 9. Io. Appropriatio, προσοικείωσις, est actio caloriS nativi vel flammae vitalis, qua humores & spiritus corpori ejuique partibus solidis ita uniuntur, ut functiones sibi proprias edere & perficere valeant. Imo flamma vitalis semetips.am una cum sanguine sese appropriat & insinuat. Alias & appropxiata dicuntur medicamenta, quae certae parti corporis destinata creduntur. Haec qua ratione, salviS veris artis principiis, praesertim vero cutn fanguinis motu circulari, defendi queant, vide in nostris Dogmat. Med. Gen. Pan. VI. c. 2. d. I 2. p. 72 1 .seqq. Approximatio dicitur species curationis tranfplantatoriae per contactum immediatum in animale vel vegetabile subjectum apud Ettmtiller in Medico Theor. esu Praxit instructo in Appendice Parus II. Therapeuticae & Hygienes §. 8. Apracta, ἄπρακτα, cognominantur genitalia membra ignava & ad generationem inepta, vel impotentia. Nicol. Piso de M. C. & C. lib. q^c. 47. Apsinthatum, ἀψίθατον, suit genus potionis ad ventriculum accommodatae, cujus aliquot formulae leguntur apud Aët. l. 3. c. 6?. 7o. 7 i. etc. haud dubie ita dictum, quod magna eX parte absinthio, quod Gr. ἀψίνθιον dicitur, constaret. Unde & ἀψινθιτὴς ήινος, vinum absinthites, dicitur, hodieque notissimum. Gorr. p. 68. Apsirrhoon, ἀψίῤῥοον, retrorsum fluens, apud Hipp, teste Gorraeo p. 68. Apsychia, ἀψυχία, i. e. animi deliquium, animi defectio. Idem, quod lipopsychia. Occurrit apud Hipp. i. 2. de morb. V. a.s. 4. de R, V. A. t. 58. 61. 62. c. 3. in 1. Prorrh. t. 20. Coac. t. 226. l. I. de morb. mul. LXXXIIXi 2I. ἼΑψνχος, inanimatus. Gal. l. I. de temp. c.8. ab ἀψ νχιιν, quod idem est Hippocrati ac λειπσθρμεῖν, teste Erotiano & Galeno. Aptistos, ἄπτιστος, non decorticatus, de granis non decorticatis, dicitur, v. g. tritico apud Hippocr, de .net. Med. XXIII. to. πτίασσει, enim est corticem tundendo detrahere, vulgo inulten/ Foës.p. 87. 88. Aptystos, ἄπτυστος, sputo carens i est epitheton pleuritidis aut periculosioris, in qua nihil expuitur. Coac A. 38Ii l. r. demorb. XXV. 1. et l. 3. ΧΧ. I. Caussa est fervor sanguinis acrior cum siccitate conjunctus, Foës. d. /. Apuloticus, ἀπουλωτικὸς, idem quod epuloticus, de quo infra lit. E, Id est, cicatricem ducens. Apyetos, ἀπύητος, significat morbum aliquem exlernum, vel etiam humorem, qui non luppurabilis est, & legitur apud Pechlim 1,1. Obs. PJtys. Med. Obs.gy. p. 154. quamvis in alio autore vetustiore Graeco non invenerim, item ergo, quod ἀνεκπόητος apud Hippocr. Differt autem ab ὰπνος, quod significat sine pure actu deficiente. Apyrexia, ἀπυρεξία, dicitur febris intermissio & cessatio, sive de intermittentibus in diebus scilicet intercalaribus, ubi in paroxysiuo omnis materia febrilis est difflata, donec nova ad plenitudinem congeratur, sive de continuis etiam, quando curatione rite instituta sequitur vera & totalis febris cessatio, & vacuitas. Celso integritas dicitur. Gorr. p. 48. Apyromele, ἀπυρομήλη, ἢ ἀπυρηνομήλη, dicitur specillum non habens nucleum. Vocatur alias μηλωτὶς, specillum attricularium. Gal. in Ex. dict. Hipp. Foës. d. I. Apyron, ἄπυρον, quod ignem non expertum est. In specie dicitur de sulphure vivo apud Diofcor. l.p. c.124. quem locum magna sane audacia pro confirmando lapidis philosophici figmento adductum reperies in Theatr. Chyrnic. Vol. I. de veru. & ansiq. Chym. c. 1. p.16. ἄπνρς etiam hodieque dicitur processus quidam chemicus aethiopis nomine veniens, quando absque igne s.Ola trituratione perficitur. Vid» AEtMops. Aqua, ὕδωρ, quid proprie significet, notissimum est, estque principium corporum naturalium materiale, unde & omniseminaria dicitur. Jung. ex novissimis D. D. Bohnii Diff. Chym. Phys. V. Jac. le Mort. Chym. Med. Phys. c. y.p. srl-seq' D. Helbig. in suo introitu in physicam veram & inauditam sibi persuasum habuit, chaos in prima creatione fuisse aquam quandam viscosam, quae per divinum motum postea in subtilem, mediam & crassam h. e. aërem, aquam & terram fuit separata. In medicina consideratur, quatenus est res non naturalis, quae in potum, aut alium usttm alimentosum vel medicamentosum cedit homini, & ita caussa fit procatarctica sanitatis & morborum. Ejus igitur differentias & facultates probe perspectas habere, medici plurimum interest, quando quaedam purae, quaedam luculentae, quaedam salfe, quaedam aluminoste, quaedam palustres, quaedam aëris aut alterius rei naturam imitantur. Inter omnes vero optima censetur, quae ἄποιος, expers omnis qualitatis, & quoad gustum, & quoad odoratum. Gal. com. q. de hum. t. 3. De aquis mineralibus vel metallicis vid. Acidulæ & Thermæ. Aquae descriptionem Physico - Medicam inter novissimos etiam egregie proposuit Jobann. Schreyer, Medicus CiZensis, in tract. Fluidum Magnum membris aliquot prioribus, quae videantur. Porro vocab. aqua, Graece lsuuy, quandoque apud Hippocratem ponitur pro decocto, v.g. aqua hordei, 4. de R.V.I.A.uy 1. aqua malvae, i. 1. de morb, mul.XLIII. 17. LIV. 2. XCIII. 24. aqua mercurialis, l. 7. Epid. XXXI. 22. XLVI. 7. esc. Α recentioribus vero de aquis destillans potius, qua simplicibus, qua compositis, usttr-' pari solet. Usurpatur etiam vacab. ἥδῶρ, aquas ali-' quando pro Iero, quod in sanguine supernatat, aut ejus-, dem vehiculum constituit, l. de genitura V, e. Dicitur Vero alibi ύδρωψ, lib. 4. de morb, alias ichor. An & lympha hic subintelligenda ? Vide Foës. Oecon, p. 63 3. Chymicis aqua dicitur mater, radix, & ager omnium mineralium, Dorn. in Genealog. mineral. c. z.seq. Th. Chym. Vol. I. p. 57 I. Alias aqua philosophorum iisdem dicitur humidum radicale, situ aqua primordialis corporum, quae triplex existit, animalis, vegetabilis, mineralis, adaequata ad recipiendas formas sillphurum in regno fuo, vita & mors rerum. In regno minerali aqua incombufftbilts , coelestis, spiritualis vocatur. Vide Becheri Oedypo Chym. Tit. IV. §. 5. lu specie quoque à nonnule lis Mercurius dicitur aqua philosophorum, lucens, aucta, congregationis, coeli vel coelestina, frigida, lubrica, mortis, viscose, viva, vitae, sicca. Vide Rul. & Ichns. Theatr. Ch. Volumina omnia, Se quaere in indice: Sal alkali, aqua alkali, & aqua duorum fratrum cum sorore, lid. Acetum etiam & omnis liquor corrosivus aqua corrodens vocatur, vel aqua solvens. Aquae fortes dicuntur etiam corrosivae, causticae, stygiae, quae pro diversitate scoporum lalibus mineralibus acrioribus & corrosivis certa proportione commistis violento igne destillantur ; quo pertinet aqua regia solutioni auri destinata; item aqua gradatocia, quae ad gradandum tincturas adhibetur, Libav. S. A. Ch. l. 8. casa 31. Aqua ingressiva dicitur, quae pertinet ad transmutationem metallorum, quaeque cogit ingredi rubinum philosophicum in argentum fixum, ut aureo tingat, Id. d. t. l. 7. c. Io. Aquae descenfortae , quae per descensum destillantur, l. 8. c. 37. Aqua Aifculapii, quae ex aceto paratur, & est dulcis liquor aceti, participans naturam Jovis & Veneris, d.l. cap.18. quamvis, teste Sala An at. Antimon. part. 2. c.s.p, 328. hoc nomine veniat aqua ex plumbeo vase destillata, quam Zapata commendat ad epilepsiam, notante D. D. Wedelio Ph. I. R. F. R. l. 2.s. I.e. i.p. 67. Aqua alma & coelestis est vinum rectificatum, ut coeli quOdammodO naturam & similitudinem induat, multis peractis revolutionibus. Aqua fecum vini est ea, quae fit ex calce fecum vini super marmor dissoluta ad modum olei tartari. Aqua permanens dicitur ea, quae fit ex duobus perfectissimis metallis sole & luna, & est ipse mercurius philosophorum. Dicitur & aqua virginea viscosa. Aqua saturnia est, quae naturam retinet primorum trium, ut sunt aquae thermarum à natura dictorum naturaliter medicatae, per quae transeunt. Aqua alegri est aqua calcis. Aqua cerebri , i. e. aqua tartari. Aqua elfabon, vel holsubon, falmatina dicitur aqua falis communis. Aqua lilii est auripigmentum. Aqua nitri est fal alkali vel aqua fortis. Aqua pugilum dicitur aqua regia, sive regis balneum minerale. Morley Coli. Chym. Leid., c. 6y. Aqua rubicunda, aqua megi, segi, id est, aqua vitrioli, Aqua vitri est vitrum aqua solutum. Rul. & Iohns. Lex. Aqua safferaxica quid sit, vide apud Lagn. Harm. Chym. c, t 2. 7/i. Chym, Vol. IV p. 78o. Aqua Tettuciana in agro Pistoriensi, aqua B. Virginis Veronensium. Capiv. prax. lib. 3. C. 17. Aqua lactis, ferum, Anu Beniv. de abdit, morb. causis. Aquae indomitae, veteribus quae solem habent aversum non fluentes ad ortum. Mertat. de Indic, med. Aqua inter cutem, intercus, vide Hydrops. Aqua mulsa, μελίκρατον, vide Hydromel. Aquaeductus, ὑδροχόη, proprie significat canales & fistulas, per quas aquae vel de scaturigine & fonte, vel ex rivis ad alia loca commode seruntur. Tales plerumque lignei hodieque parantur, aliquando & ex metallis fiunt, quamvis Langius plumbeos aquaeductus merito improbet l. I. Ep. 44. circafin. Tropice Fallopius aquae ductum vocavit canalem quendam osseum in osse petroso ad auditum spectante, qui alias meatus caecas, ( quod tamen epitheton rejicit dictus autor in Obs. Anan Tom. I. Oper. p. m, $66. & 4o6.) aliis cochlearis, vel capreolaris dicitur, & describitur etiam à Barthol. libeil.q, An, c. 6.p.7I4. Aqualiculus, ἐπίσειον, ἐπισιον, qui &pubes nonnullis dicitur, est ea trunci pars, in quam thorax finitur, ubi & masculorum pudenda constituta sunt, quin & feminarum ad femoris utriuique exortum, ut filb hoc occultentur. Gal. Introduct. c. Io. Vide Hypogastrium. Aquarius, id est, ferrum. Rul. & Iohns. Aquaster, Paracelso visio quaedam est, repraesentans rem aliquam, quae res ipsu non eit, l. I. de vit. long. c. 3. Rul. & Iohns. in Lex. Aquatias, & superlat. aquatissimum, Scrib.Larg. n. 42. 26 Rhod. in Lex. Scrib. Aquatile, Aquaticum, ἔνυδρον, de animalibus dicitur, quae in aquis vivunt, generantur, aut degunt. Gal. l. 3. de al.tm.fac. c. 24. Aquatum, ὑδωρὲς, vide Aqueum, idem, quod dilutum. Usurpatur & in comparativo. Aquatum ovorum idem est, quod grando vel chalazium : vide Chalaza. Legitur apud M.A. Severtnurn Cltirurg.essic.l.i. Part. 2. c. 67. notante Velsohio in Sylloge Observationum ad Marcell. Cumani Obs. LIX. p. 7 I. Aqueum medicamentum, ὑδάτινον φάρμακον, dicebatur olim, quod ad oculorum affectus adhibebatur. Gal. e. 4. in 6. Epid. t. 19. dicitur alias collyrium liqtudum. Aqua etiam dicuntur simplicia, malva, blitum, atriplex &c. de attenuant diaet. c. 2. Aqueus humor oculi, albugineus, rectlus albumineus , quia albumini ovi respondet, ὑγρὸν ὑδατοειδὲς, Gal. l. 1. de caus.sympo. c 2. ἢ ώοειδες, Aët. i 7.C.I. est materia fluida, paulo tamen crassior, quam aqua, angustiis Illis, quae intra corneam prominentem & tunicam araneam ciliareque ligamentum relinquitur, comprehensu, hu. moremque crystallinum anterius alluens, specieium visivarum refractionem, usique ad pupillam continuans, vicinae part.es ab exiccatione defendens, alios.que ufus ad visionem necessarios praestans, de quibus legantur anatomici, & inter hos Aquapend, de Visione c. 5. Picmp. Ophthalmogr, l. d. c. 16, Aquiducus, ὑδραγωγὸς, vide Hydragogos. Latinum legitur apud Cael. Aurelian. de Tard. passe l. 3. c. 3. Aquila, ἀετὸς, proprie & communiter significat avem majorem, & reginam inter volatilia, cujus deseripfionem, s.pecies, & usiIrn vide apud Aldrovand. I. I. et 2. Ornitholog. Ejus Anatome ab Olao Borrichio facta & descripta legitur in Actis Hafniens. Vol.I. Obs.i.p. ri.seqq. δί musculorum hujus historia à Nic. $tenone communicata Vol. II. Obs. 127.5. 320. Tropice & aenigrnatice in chemia varia significat. Inter alia potissimum denotat mercurium philosophorum vel metallorum, id est, metallum in primam sui materiam redactum, uri patet ex Ruland. & Iohns. in Lex. Sumitur & pro sale ammoniaco , Hofm. Clav. Schrod. p. 4. Ita aqtula alba dicitur, quod ex sale ammoniaco & comrnutIi sublimato paratur, Lib. S. A. Ch.l.8. c. 39. nec non in confectione lapidis philos. spirituale & crystallinum sublimatum, cujus gluten est vera aqua mercurialis; Apoc. Herm. Part. post. c. 2. Aquilae lachcirna appellatur liquor ex dicto sale modo volatili, modo fixo concinnatus. S. A. Ch. l.iy. c. 18. Aqtula coelestis admirandarum virtutum, & panacea omnibus morbis profligandis apta (si diis placet) ex mercurio essentificato paratur, I. 6. c. I9. Aquila nigra dicitur spiritus cadmiae venenatae, quem cobaltum dicunt, quam nonnulli credunt, este materiam mercurii philosophorum, I. 7. c. I 8. Aquila veneris est, quae fit ex croco facto ex aerugine in reverberio vel caemento, junctoque fale ammoniaco septies sublimato, l. 3. c. 8. Sic & plures aliae appellationes apud eundem occurrunt, v, g. aquila rubra, salutifera, vitciolata, expansu, fixa, haemanna, praecipitata, volans &c. quae ibi videantur. Aquila volans per aerem, & bufo grudiens per terram quale sit magisterium, vide in Rofar. abbreviat. Tract.y. Tlr. Chym. Vol. III. p. 679. Lapis quoque philos. hoc nomine venit apud Lagn. Harm. Chym. Vol. IV. p.yzy. Aqtula quoque piscem marinum denotat in coenosis locis degentem, monstrosum & palato ingratum, quin & plebi exos-um, cujus descriptionem vide apud Aldrov. l.3. depisc.c. 48. De aquila solari magnetica admiranda in nuptiis Imperatoris & imperatricis celebratis Passaviae I646. à Christoph. AdolphO Balduino facta & ab eodem defcripta vide ejus Hermetem curiosum invento & experimento primo. Aquilo, vide Boreas. Aquosa urina, quae &cruda dicitur. Vide Urina. Aquosus hydrops. Vide Ascites. Aquula, vide Hydatis. Ara parva, βωμὸς μικρὸς, dicebatur species fafciae quaedam & deligationis elegantioris Sostrato tributae, apud Gal defafciis n- 96. Arabicus lapis, ἀραβικὸς λίθος, est marmor album in Arabia repertum, maculoso ehori simile; unde gemma Arabtca, qux, ut Plin, scribit I.37. II. N. cap. roi ebori simillima est, & hoc videretur, nisi abnueret duritia, Georg. Agricol. l. 7. de nat.sossil. p. m. 3 Io. Elephanti similis, desiccantis abstergentisque facultatis est. Gal. I.9. de Sim. Fac. §.fc.t. Hinc tritus illitu haernorroides exiccat, canisque ejus dentifricio Optimus est, Gorr. Pn des. p. 48. Videtur proxime accedere ad naturam alabastri. Plin. i. 36.1.8. Arabicae quoque vocantur pilulae quaedam, quarum descriptio in dispensatOriiS Norinbergenfi, Augustano, Londinensi habetur. Arachne, ἀράχνη, vide Aranea. Arachnoides, ἀραχνοειδὴς, vide Aranea Tunica. Arados, ἄραδος, Hippocrati significat perturbauonem humorum , quae fit ab inordinata & tumultuaria fermentatione colliquativa ; qualis v. g. oritur in ventriculo ex diversis facultate cibariis 1. de R. V. I. A. 1.18. & s. 4. t. 94. item ex purgantibus etiam mitioribus, l. 4. de Morb. XXXI. 4. ad quem locum vide Disci, nostram I. de Remor. & ltnped. Purgant. I. 3 4. seq. Extenditur etiam ad perturbationem, quae in quavis corporis parte sentitur, de cap. vuln. XXII. I. Habetur pro effectu calidi excedentis. Jung. Foës. Oec.p. 88. Aræon, Aræoticon, ἄραιον, ἀραιωτικὸν, vide Rarum, Rarefaciens. Araeosyncritos, ἀραιοσύγκριτος, dicitur homo rara corporis mistura & compage praeditus. Gal. I.6. de sin. tu. c. 5. Aranea, vel Araneus, ἀράχνης, ἀράχνη, φαλάγγιον, ( quamvis in foerninino potius telam aranei significet) est insectum venenatum, punituris suiS nocens, cujus prolixiorem descriptionem legere licet apud Aldrov. de Insect. l. 5.C.T2. Veneni naturam & symptomata descripsit Sennert. i. 6. M. Pr. Pan. 8. c. 24. Verum non solum in Medicina consideratur, ut noxium quid morsu suo, contra quem cum admiratione praedicat trifolium Gal. de Ter. ad Pifon. c.4. fed etiam ut utile medioamenturn, quatenus pulsibus & temporibus applicatum febrileS parOXyfmos arcere dicitur, ( hinc est laudatissimum emplastrum anfifebrile Strobelbergeti ) aut amuleti instar appensum, icterum curare creditur. In specie tela aranei vulneraria habetur, & inflammationes sedans, Gal. I. XI. de Sl. Fac. SchiOd. l. y. Phar. c. 4. §. 98, Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Ova quoque araneorum unguento Nardino mista contra dolorem dentium ab Archigene commendata leguntur apud Gal. i. 5. de C. M. S. L. c. 9. Quae de lapide araneorum vulgo perhibentur, merito inter labulas & nugas referuntur à D. Simone Pauli, Quadripart. cl. 2. Succus e telis aranearum combustis commendatur ad verrucas, callos &c. Libav. Synt. Ch. T. 1. l. 8. c. 12. Aranea Tunica vel Araneosa, ἀραχνοειδὴς, est oculi tunica propria, quae cum retina persectam sphaeram efficit, investienS humorem crystallinum sctl. anterius ad modum telae araneae siibtiss, ne impediat lumen ad humoreS. Gal. de Aitat.vivor. Linden. in Pliysiolog.Medd.a. c. ro. drt. 7. etiam vitream tunicam à Russo araneosam appellari, ostendit e verbis l. z. c. 3. Araneosus pulsus, ἀραχνοειδὴς σφυγμὸς, legitur apud Gal. in des. med. qui adeo parvus, velut brevi aurae agitatu moveatur. Et ἀραχνιῶδες ούρον, araneosa urina, legitur apud Hipp. Coac. t. 582. Arbor Dianae sive Philosophica dicitur modus ille crystallisationiS, quando aqua fortis mercurio & argento incorporata in aquam effusa in fruticem quasi le explicat, frondes, folia, fructus &c. exhibentem,estque nihil aliud, quam fluor nitri metallo & mercurio accrescens. D. D. Bobn. Disse Chym. Phys. II. §. 6. Arbor Philosophorum, Chemicis quibusdam etiam voca-t tur processus quidam, qui eX mercurio revivificato paratur. Dicitur quoque Arbor HermetiS. Arbor maris, est coralium, quod fruticis instar in mari crescat vegetetque. Dorn. iit dici. Paracels. Rul. & Iohns. Arbor pyramea. Quint. Serem c. 28. Morus, fiso qua Pyramus adolescens Memphiticus, Thisbe amore flagrans, semet interfecit, autor. Ovid. 4. Metamorph. Hamelberg. in c. l. Arbor vitae, culus meminit Helmont. peculiari tractatu, h. t. & intelligit tale remedium, cujus beneficio vita prorogari posset, vires lapsiIs recreando, detinendoque vitam aliquo tIsque à fluxu. Et tale credit praebere cedrum ejusique lignum, cujus praeparandi rnodtirn ibidem monstrat. Nos permittimus suo quenquam abundare sensu. Arbores, est cutis planae defoedasto morboia, neque ulla est in principio exulceratio, led in processu temporis. Idem, quod Morphea. Rul. & Iohns. in Lex. Arbyla, ἀρβύλη, dicitur Hippocrati genus calceorum, quod exacte pedes integros ulque ad malleolos constringit & munit. Hinc etiam πηλοπατίδες, quasi luticalcae, quod iis aptissime lutum calcari queat. Merninit horum calceorum, a.deartic. t. 13. Latin. Perones vel sacci etiam dicuntur. Foës. Oec.p. 89. Arca Arcanorum dicitur mercurius philosophorum, in qua duo, tria, quatuor latent, idque agente artifice cum naturae rerum dispositione. Libav. S. A. CE. l.y. c. 27. Arcanum, ( Graece dici potest ἀπόῤῥητον, ἀπόκρυφον, μυστήριον) est genus remedii, cujus modus praeparandi singularis, vel efficacia abstrusior relinquitur, ne vilescat. Paracelsus delcripsit, quod sit principale aliquod medium, quod per experientiam investigari debet, de Therm. Piper, c. 4. Hujusilvodi arcanis excogitandiS & fingendis nimiam hodicque adhuc impendunt operam Chemiatri, plus tribuentes experientiae fallaci licet, quam rationi demonstrativae. Rectissime vero Capivaccius verum artis medicae arcanum dixit indicationem. Vide Dogm. nostra P. IV. cap. 1. d. 3. De arcanis Paracelsi legatur Helmont. tr. h. tit. Alia arcana, vel secreta detecta vide sis apud Libav. Schrod. Rols. & in Theatr. Chymici Voluminibus pene omnibus, Si loca quaere n indice. Arcanum est res secreta, incorporalis atque mmortalis, quae ab homine cognosci ηοη potest, nisi Ier experientiam. Est enim virtus cujusque rei, quae nillesies pIuS operatur, quam res ipsu. Arcanum maeriale est extractum specificum materiae corporiS vicinus. Cum autem materia corporum mistorum sit eX luplici elemento, hurnido scil. & sicco, ( Aër enim & gnis formalia potius sunt, & efficientem habent ratioIem  :) itaque & hoc arcanum aemulans ipsorum condiio est duplex : Aqua stillantia & coagulum specificum, drcanum specificum est extractum naturae intenoriS, cuufque speciei substantiam referens propius, ut in illa Ignosci queat. Itaque & ea industria elaborandum est, re erasis substantialiS pereat. Inde enim & specificum licitur, & dissentit ab essentia qtcinta, quae propter summam subtilitatem nobilitatemque videtur pene à sua specie ad aetbereorum classem defecisse. At areatum specificum mistorum silbstantiam formamque & lifferentiam specificam ex corpore penetrali productum cxhibet propinquius : Estque duplex : unum formalius elt, & vocatur asinale : alterum materialius. Haec Dorn. Rul. & Iohns. Hodieque duo medicamenta praecipue hoc nomine specioso exornata usum retinuerunt, videlicet arcanum duplicatum Mynsichti & arcanum iorallinum ; quamvis prius rite praeparatum multo sit securioris usus, posteriori, modo inter alia & cautela observetur à D. D. WedeliO inculcata Pharm. I. A. R. l. I.s. 4. c. a.p. 51. De arcano corallino ejusque variis praeparationibus juxta Marggrav. in Collect. Leid. & luxta Febure videatur Iunken Lex. Chymico-Pharm. P. I. 9.39.40. Arceo, ἀρκέω, sufficio, vel potius impersonaliter ἀρκέει, satis elt, sufficit, aliis confert. Apud Hipp, occurrit saepius 2. deartic. t.43.s. 3. t. 64.s. 4- L 5*. 53.1.1. le morb. IV. 14. Archaeus, ἀρχαῖος, vetus, antiquus, pristinus. Vel dicitur de tota medicina veteri, Hippocr, integrum scripsit librum περὶ ἀρχαίής ΐατρικῆς ; Vel de naturali statu, qui fuit ante morbum, I.I. de morb. XXXIII. p. l. de Steril. XXIV. 2o. Vel in specie de situ vel sede naturali alicujus membri vel ossis, 1. de aruc. t. 6iosis.xa.4d. s. 4. t. 45. et 57. c. 3. defract. t. osis Archaetts etiam scribitur pro Archetts, de quo p. p. Rul. Archaltes, (Rul. Archates ) est Paracelso terrae fundamentum sive columna, quod à suiS consortibus - sustentari non videatur, sed ab alio magnali & arcano Dei videlicet, hoc ipsum archaltem vocat. Dorn. in Diction. Par. Rul. & Iohns.on. in Lex. Arche, ἀρχὴ, vide Principium. Initium. Archegonos, ἀρχήγονος, vide Primigenius. Archelogia, ἀρχηλογία, medica vocatur tractatio thematica de ratione & experientia abstracte considerata, & secundum omnes medicinae parteS diducta, estque norma universe medicinae, protornathia, primae conclusiones & caussie omnium medicorum dogmatum, prout descripsit D. Gothofred. Schultzius, Medicus Islebensis in praesat. ad Differt. de Tinctura Bezoardica D. I. Michaelis p. m. 30. Archenda dicitur pulviS paratus ex foliis ligustri AEgyptii, Alcanna vel Elharme .AEgyptii dicti, quo pedeS post balneum emplastrabant illi populi, & mire commendabatur contra nimiam hurnid.itatem & fetorem imbecillitatemque pedum‘vi adstrictoria & roborante. Prosp. Alpin. l. 3. de medicin. Aigyptior. l. 3. c. I8. p. m. 113. b. Archeus, vocabulum est Helmontio frequentissirnum, denotans vel caussam efficientem internam totius mundi, unde universalis Archetts influus eidem dicitur, tr. Archettssuber. §. 8. Fortassis est anima mun- . di aut aether, aut spiritus aethereus modernorum t vel particularem singulorum corporum naturalium, praesertim animatorum. Hic secundum illius hypothefin constat ex connexione vitalis aurae, velut materiae, cum imagine seminali, quae est interior nucleus spiritualis, foecunditatem leminiS continens, §, 4. Hic elt generationis faber ac rector, seipsum vestiens corporali amictu. Praeses etiam manet, curator, rectorque internus finium in obitum usque §. 6,-et 7. An non haec plane coincidunt cum δυνάμει πλ.αστικῆ, sive virtute plastica philosophorum veterum Graecorum ? Confer, si placet., ad C. Hofm. de gener, hom. l. 2. cap. 1. Quomodo Joh. Marc. Arche/tm descripsit ab HelmonstO in quibusdam recedens, in nilos. V. Rosis P. IV. fect. i.subsect. 1. non videntur vere realia, sed potius abstractivi mentis conceptus & notiones parum usus Obtinentes in arte nostra. Ab hoc Archeo corrupto per varias ideas archeales dictas provenire quamplurimcS morbos, propterea atiam ab ille archeales dictos, demonstrare conatur tr. deIdxis morbosis, & morbis archealibus. Contra Archeum exorbitantem vel deficientem egregie disseruit Petrus Guiffonius in Epistolica Dissertatione de tribus principiis annexa Petri Poterii operibus medicis Pmrt. III. p. 2o. seqq. Archetts Paracelsi & ἐνορμῶν Hippocratis sunt idem. Guil. Τΐιοητέοη in explicatione terminorum artis praemissu acui ejus magneucae. DOrnaeus, Rul. & IOhns. ita descripserunt t Archetts est summus exaltatus & invisibilis spiritus, qui leparatur à cOrpOribus, exaltatur & ascendit t Occulta naturae virtus, generalis Omnibus, artifex & medicus. Item archiatros, supremus naturae medicus, qui rei cuique suum Archeum peculiarem & membro cuilibet occulte per aerem distribuit t item Archetts primus in natura vis est occultiifima, res Omnes producens ex Iiiaste divina virtute nimirum siiffulta dumtaxat. Vel Archetts species invisibilis est, Oberrans, & fe à corporibus separans, medici vis atque virtus naturae. Dicitur & mineralium dispenfiItor à DOrneo Genealog. miner, cap. 8. in Th- Chym, Vol. I. p. 576. Archiater, ἀρχίατρος, in duplici significatione sumitur. Primo pro principis alicujuS, aut imperatoriS, regis &c. medico, quam acceptionem defendit Hier. Mercurial. i. 4. V. L. c. 1. Deinde pro primario inter medicos aiicujus collegii, qualis esse solet, qui vel Decani officio fungitur, vel Senior vocatur. Et hanc significationem prae priori tuetur C. Hofman. I. 5. V. L. e. 27. quamvis hcdieque sint, qui affectent hunc titulum fecundum utramque significationem, sibimetipfis arroganter attribuentes. Comes archiatrorum Olim dicebatur, cul delegata suit potestas arbitrandi in arte egregia, & caeterorum archiatrorum vel collegarum dirimendi conflictus, C. Hofrn. d. l. Archiater etiam mysli. ce dicitur Archeus, de quo p. a. Archidoxis, hoc vocabulo infcribitur scriptum quoddam Paracelsi chymicum, quod magicum appellat Libav. in Exam. Philos. nov. Continet libros novem, in quibus extractiones & separationes virtutum ab invalido declarantur. Valentin. de Rhetiis ad Lectorem. Archimagia, Chymica dicitur arS conficiendi aurum vel argentum, quae meretur titulum artis supernaturalis & metaphysicae , apud MenenS tr. llurei Veller. l - I. c. 4. in Theatr. Chym. Vol V. p. 255. Archimia differt ab Alchimia, diciturque in specie arS transmutationi, metallorum imperfectiorum in perfectiora. Libav. Alcltym. Pharmac.praefat, T. II. oper. p. 22. Archos, ἀρχὸς, vide Anus. Arcos, est aes ustum, Aycophes, Azaphora. Rul. in Lex. Arctatio, ξυμπίλησις vel συμπίλησις, idem, quod constipatio. In specie de intestinis dicitur, ex inflammatione constipatis. Confer, ad Linden. Ex. IV. §. 25. list species angttstanonis meatuum, de qua supra. Accipitur etiam specialiter de angustia genitalis muliebris, sive vulvae, praeternaturali. P. Zacchias quaesi. Medic. Legal. l. 3. tit. 1. quassi 8. num. 27. Dicitur etiam arctitudo. Est aliquando per sectionem medicabilis. Id. l. Io. Decise 4o. num. 12. et Dects. 48. num. 16. 17. Arctata pars quoque dicitur per chirurgiam, ν. g. fibulas conjuncta, Scrib. Larg. num. ac 6 , Arctos, ἄρκτος, vide Ursa. Arcualia ossa dicuntur aliis offa syncipitts, aliis ’offa temporum, notante Barthol. An. ltbell. 4. c. 6.p. 7o7. 7 I8. Arcualissutura i. e, coronalis. Arcuatio vocatur à quibusdam gibbositas ante- Hor, quando accidit cum communitate ossium cassi i. e. sterni. Avie. I. 3.scn. 21. tr, c. 12. Arcuatus morbus, Arquatus, vide Icterus. Ardas, Ardalos, ἄρδας, ἄρδαλος, sordes, inquiIIamentum, idem, quod ῥύπος ἢ μολυσμὸς, à verbo ἀρδαλῶσαμ, inquinare, quo usus Hippocr, l. de nat. mul. EXII. 6. i. I. de morb. mul. XXXVI. 4. Ardea, ἐρωδιὸς, est species avis aquaticae, fissipealis, cujus descriptionem, differentias, usum in cibis, & medicina legere licet apud Aldrov. l. to. Ornithol.c. 8. seqq. Bruyerin. de re cibar, καὶ 5.c. 66. Schrôder. l. p-cl.xi n. 47. alios.que. Pisciculenti aliquid subolere gustatu i scribit Jul. Alexand. I. 13.sin. c. 4. Ardens febris, vide Febris, Causus. Ardentia sunt, quae in cibum & potum non assumta sunt ustionibus obnoxia natura propria, ut ista, carabe, terebinthina, gagates, & similia. Dorn. Ruland. & Iohns. in Lex. Ardo, ἄρδω, significat irrigo, adaquo. Legitur apud Hipp. l. de L. I. II II. 4. VI. 7. XIV. II. XIIXi I4. I. de Carnibus vel principiis XIII. 5. i. 2. de diaet. XXXII. 11. 17. i. de Cord. V. 13. vide Foës. Oec.p. 91. Ardor, καῦμα, vide Æstus. Ardor stomachi, vel ventriculi est species cardialgtae, quando ardens dolor in ventriculo ejusque onficio sinistro & gula percipitur à particularum biliosarum cum acido - acribus efferves, centia fibras & nervosas partes lancinante. Gr. κα.ύσωμα τοῦστομαθεου dici scribit Senn. Med. Pr. l. 3. P. I.s. 2. c- I6. Ardor urinae, vide Dysuria. Ardosia Anglis vocatur lapis quidam commodus ad tegendas domos, de cujus varietate & utilitate cum sumtuum computatione legi possunt speculationes Sam. Colepres in Oldenburg. Act. Philos. A. 1669. mens. Augusto. Area dicitur maffafodinarum, sive locus, ubi metalla effodiuntur, Rul. in Lex. In foro medico pathologico species est alopeciae. Vide supra Alopecia. Arefactio, ξύρανσις, idem, quod exsiccatio fortior, estque spccies quaedam praeparationis medicamentorum humiditate quadam scatentium, ut in pollinem vel pulverem redigi queant. Ita coagulum hinnuli cervei arefacere jussit in locO, ubi neque sol, neque luna accedere poterit, Scribon. Larg. comp. 13. Vide & n. 6o. 92. 123. 127. Rhod. in Lex. Scrib. Arefactio su- mitur etiam pathologice pro aridura ab Hartman. in Prax. Chymiatrica pro consumtione infantum. Aregon, ἀρηγὸν, epitheton est unguenti cujusdana pretiosi, cujus detcriptio in Dispensatoriis occurrit. Dicitur qs. Auxiliare. Aremaros, idem, quod Cinabaris, vel Cinabrium. Rul, in Lex. Arena, Arenula, ψάμμος, ψάμμιον, alias sabulum, antiquis harena, est materia sicca, minutissimis granulis constans, varii coloris, rubra, flava, candicans, e portionibus salinis lixiviosis, & foeoulentiis tartareis invicem coagulatis genita, quandoque materiam calculi renum. Vel vesicae, praebens, quandoque edam statim e sero pertranleunte abluta & excreta t unde urina arenosa, ψαμμιῦδες ούρον, appellatur, & tales aegri arenosi vel arenulofi, Hor. Aug. l. I 2. Epist. & Cons. Med. ep. I. Vide Thom. VIlliS Exerc, de Urin. c. 5. Fr. SylviuS l. I. Pr. Med. r.5 5. §. 44. generationis arenarum causf.tm in laesas à frigore externo glandulas conglobatas, & longum in dorso decubitum refert. Verum praestitisset, si rem clarius exposuisset. Arenas rubras signum esse dolosis nephritici stonstat ex Hipp. 6. Epid.s. 1. t, 5. etiam calculi vesicae, ex' 4: aph. ysl Confer, ad Dieterich. Iatr. nttm. posu. Arenae species recenset Ruland. in Lexic. quales sunt t Vilis, fossilis, candida, metallica, fabulum, rubra, cinerea &c. Arenamen, est bolus Armemus. Ruland. lohns. Dicitur &Arenarmei. Arenatio, idem, quod saburratio, est remedium externum simile pene illutaticni, aegrotantibus maximo utile, quando calentissima arenae mari vel deficiente illa e fluvio corpori aegrotantiS ccnsertim sijperingeritur, loci recubitu assidue permutato. Andr. Baccius de Therm. l. 2. C. i7. p. m. I I 8. Areola iu anatomicis vocatur circulus papillam ambiens in virginibus pallidior, in praegnatatibuS & lactantibus fusca, in vetulis fere nigricans. Barthol. Anat. l. t.c. 1. Bidloo Anat. Tab. XIXisig, q. & y. Ares, vocabulum est à Paracelso fictum, quo exprimi aut denotari debet occultus dispensator in tribus principiis, unde singula constant, qui rebus omnibus formam & substantiam cuique suam peculiariter disponit, ut propriam & non alienam induant naturam. Notanda igitur inter haec tria pulcherrime ordinata diviniras in natura differentia, ut pro scholarum consuetudine loquar. Iliastes est generIS generalissimi silbltantia, consistens in prima rerum omnium universali materia. Hanc in tria genera primum disponit, videlicet in sulphur, mercurium, & fal, primus naturae dispensutor Archeus, indeque res producit omnes in proxima sita genera. Tandem accedit Ares, alter naturae dllpet sator, ex generibus formas producens, & species in individua. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Distinguitur Ares à Paracels. in archcicurn, quod naturale, & chymicum, quod artificiale. Huc pertinet & melosinicttm, transmutationis principium, quod & salamandrma effenna dicitur, quale lapidi philosophorum attribuitur, I. 3. de vit. long. c. I 2. et l. 4. c. 6. De Are v ide etiam ap eund. l.z. de Gradib. sive Theffal. secttnd. c. 2. Ares ιδῆης alias Graece Martem significat. Vide Mars. Arete, ἀρετὴ, virtus, idem, quod vigor, de corporis vigore uitirpat Hippocr, l. 2. Prorrheu XXIII. Io. Vide Virtus. Arfar, id est, Arsenicum. Dicitur & Arsag, Rul. & Iohns. Argemon, Argema, ἄργεμον ἢ ἄργεμα, dicitur ulcufculum oculi, quod in iridis circi lo nascitur, pa tem quidem aliquam candidi, partem etiam nigri comprehendens. Id extra quidem iridem rubicundum, intra vero candidum apparet. Per ipsum tunica uniformis aliquando procidit, si profundius fordidiufque evaserit; quo vitio qui laborant, ἐπαργέμους vocat Galenus. Vide Foës. Oec. p 9o, Describit perfecte ex Hippocrate Erotianus. Argenti spuma vel floS, ἀργύρου ἄνθος, dicitur, quo utitur Hippocrates ad uteri ulcera cum vino & auua subluenda . I. de nat. mul. ΧΧΙΧ rafi. Argenti spuma aliaS dicitur lithargyrum, de quo infra. Argentum, ἄργυρος, ἄργυρον, est metallum nobile, candidum, auro tamen imperfectius, Schtoder I. 3. Pliarm. c. Io. Fr. Hofm. in Clavi ad h. l. A chymicis luna dicitur, hocque signo J) indignatur. Argentum invenisse Erichthonium Atheniensem e Plin. II. N. l. VII. c. ye. & Hygino sub. tya. notavit Th. Jans. ab Almeloveen Rer. Inv. Onom. p. 5. De hujus specifica virtute cephalica cotrol.orandi cerebrum, spiritus animales reficiendo & irradiando, praestat judicium nostrum suspendere, quam gravissimae huic con- - troversiae inter celeberrimos medicos agitatae sese implicare ; praesertim cum ipsi pensissimi chymiatri dubitent, an possibilis vera solutio anci & urgenti, ita, ut à calore nostro actuari, & in u(um convetti queat. De argento foliato idem locum habet judicium, quod de auri foliis sive laminis, de quo infra aurum. Argentum metallum proximum post aurum, album albedine pura, mundum, durum, sonans; cujus tinctura alba est, ex argento vivo puro fere fixo, claro, albo, & tali de sulphure mundo, fixo, albo, claro, quod cecidit stiper substantiam argenti vivi, deficit ei pauca fixatio, color & pondus. Est quasi filia naturae proponentis aurum, coeunte argento vivo & sulphure albo, non urente. Habetur triplex: 1. Fossile purum, fine op ficio Iornacum, & plerumque parumper laxi adhaerescens t 2. Rude fossile, varii coloris, rubri, plumbet, nigri, purpurei, cinerei, russi : & 3. Artificiale, quod excoquitur ex metallis & mineralibus ; de quibus & pluribus aliiS huc pertinentibus prolixius egit Ruland. in Lexic. Chym. Inquiri etiam possunt Indices Voluminum VI. Theatri Chymici , ubi multa reperies de argento, quae omnia huc inserere instituti non permittit ratio. Argenu recrementum dicitur scoria, ἕλκυσμα Graece. Vide Helcysma. Chymici multa jactitarunt de tinctura lunae vel argenti coerulea, fed eam alii cautiores suspectam reddiderunt, imo D. Olaus Borrichius negare non dubitavit argentum putissimum praebere coeruleam tincturam, quemadmodum legitur in act. Hasn. Vol, I. Obs. 6 8. p. 1 29. Argentum fugitivum, idem quod Mercurius. Argentum Vivum, vide Hydrargyros. Arges, Argas, ἄργης, ἀργᾶς, Dorn. est nomen serpentis, qualis juveni cuidam in os ingressus legitur, mortem cum convulsionibus inferens, apud Hipp. l. S. Epid. XXXII. 6. 7-seqq. Argilla, ἄργιλος, terra est candida, unde & cretasigttlaris dicitur, friabilis, & pinguitudinis expers, l. 9. de Sim. Fac. Accipitur vero quaatioque latius varii coloris species comprehendens, ut. nigram, luteam, pumiceam, purpuream, viridem, coeruleam, cineritiam, G. Agricol. in Dialogo r qui dicitur Bermannus p. 45,. Conser. ad C. Hofm. Paralip. c. aq. & Imperat. II. N. /. T.c. I. Adhibetur argilla ad perlutationtm, quod Scrib. Larg. exprimit per circumdata ex argilla, n. 76. et I 22. Argillarum vatia genera recensiet Rul. in Lex. Argistata, id est, incerata. Rul, & Iohns. Argos, ἀργὸς, inelaboratum, crudum significat, aut nondum praeparatum. Legitur de tritico apud Hippocr. de vet. med. XXII. 8, Significat & ignavum, ociosum; unde ἀργία, quasi ἀεργία, ocium, desidia, pigritia, quae etiam noxia, & caussa morborum, l. 5. desan. tu. c. I I. Argyritis terra, ἀργυρίτις γῆ, quae ex argenti metallis sumta pluribus parvis terrae particulis plures parvas argenti mistas habet particulas, Gal.d.l. Est etiam Argyritis species quaedam lithargyri, sive spumae argenti, sic dicta vel à materia, quod ex argento, hoc est, mistura plumbi & argenti fieret, ut ictibit Plin. l.33. H. N. c. 6. vel à colore tantum, quod instar argenti candida esset, ut ait Dioscorid. ῥ. 5. c. Ici. etiamsi forte argenti nihil haberet; siquidem eam, quae ex argento conficeretur, Galabristn appellari tradit. Potest enim illi color albus citra argenti admixtionem artificiosa coctura coiiciliari. Gorraeus in des. Vide Lithargyros. Argyrodamas, ἀργυροδάμας, Ita dicitur talci species colore argenteo ignibus invicti, culus laminae tenuissimae, si devorentur, haerent infixae ventriculo, faucibus & gulae, inde periculum inflammationis & strangulationis. Andre CaesalpiIl. Art. Med.l.-pae.]z, 8i ex hoc P. Zacch. Quaesi. Medico-Legal. l. 2. tit. 2. q. 4. n. 24. Argyrogonia, ἀργυρογονία, dicitur à Gastone Clavone semen argenstsicum, ex argento prius soluto perfecte concoctum, feu tinctura argentifica candidi coloris, sicut chrysogonia, semen aurificum, de quo fuo loco. Vide Apolog. Argyropoeae in Th. Chym, Vol. II. p. 24. Jung. & Vol. IV. p 388. Argyropoea, ἀργυροποιΐα, est ipsc ars, quae docet modum conficiendi argentum e metallis & mineralibus imperfectioribus, non tam illa, quae in argentifodinis exercetur, quam haec, quam jactitant fpagyrici ope vel lapidis philosophici, vel,mercurii philosophorum, vel illius seminis argennfici, de quo p. a. Videantur etiam loca ibidem e theatro Chym. allegata. An fortassis rectius haec dici posset ἀργνροφθορὶα, sive ars, argentum, quod jam ante in prorntu luerat, ana ipe lucri destruendi, dilapidandique ? lta quidem cenfuisse videtur Rolf. Chym. I. 1. c. Io. Argyros, ἄργυρος, vide Argentum. Argyrotrophema, ἀργυροτρόφημα, species est edulii e lacte confecti, ad atremperationem caloris & (qualoris in corpore, ut est apud Gal. l. desuccor. bon. & vit. c. 13. Arheymatistos, ἀρευμάτιστος, est epitheton membrorum externorum vel artuum praesertim articulorum hstuxdonibus arthriticis adhuc liberorum apud Al. Frillian. /. I I. c. I. & ex hoc Schneider. de Catarrho l.I. c. 2.p. 27. Aricymon, ἀρικύμων, dicttur fcemina, quae cito Concipit & impraegnatur, fecunda, Hipp, de supersutat. X. Ici 15. l.de Stecistb. XI. 13. Dicitur & alibi ἐ,αριΧύμων 5 l. de A. L. et Aq. VIII. 13. Ariditas corporis, vide Marasmus. Dicitur & uriditas siIrnmorum pilorum lanuginosa superficies, pulvere conspersis adfimilis, Gr. ξηραπά, Gal. des. med. Ariditas quoque linguae est symptoma superveniens febrium, cum halitus e sanguine in pulmones delato per asperam arteriam effusi eandem exsecant. Fr. Sylv. Pr. M. l. I. c. 30. §. 6o. Aridum, ξηρὸν, καρφαλέον, κατάξηρον, idem, quod siccum, de quo infra suo loco. De cute arida, c« m quadam duritie, 5. aph. 71. Aridura est corporis vel membrorum omnimoda cOnsunatiO vel consideratio, ut vocant, Dorn. Rul. & Iohns. Idem quod febris hectica, DOlaeus Encyclopaed. l.a. c. 4. Alias hodieque nomen hoc valde usitatum est, sumiturque pro atrophia particulari vel tabe membrorurn. Ita Hartrnan. in Frux. Chymiatric. part. poster, c. 183. de acidura membrorum inscripsisse legitur. Aries, κριὸς, valde est aequivocum vocabulum ; proprie vero notat ovem marem. Vide Ovis. .AEquivocationem expediit Aldrov. i. 1. de quadr. bisttlc, c. 8. Quo perlinet significatio cerevisiae Vratistaviensium, aries dicta, reste Cratone, Consil. Med. 169. apud Laur.ScholZ. Arigeos, ἀριγετὸς, i. e. citra rigorem, sine rigore, Hipp, 2. de si. V. I. A. t. 23. Foës. p. 92. Arilla, γίγαρτον. Vide Gigarton. Ariobarzanios, ἀριοβαρζάνιος, nomen est emplastri apud P. AEginet. parotidas induratas emolliens, l. 3. c. 23. l. y.c. I7. Aris, ἄρις, instrumentum fabrile, aut lcobinam fabri significat. Meminit ejus Hipp. I. de artic. t.6I. Vide Foës. Oec. p. Pq. Ariston, ἄριστον, prandium, & verbum ἀριστᾶν, prandere significat, quo saepius utitur Hippocr, de veter, medic. Veteres prandium alio tempore & quidem commodiori instituisse hora, nimirum tertia ab ortu solis, demonstrat Lang. i. 1. Ep. 35. Ariston magnum δί parvum vocantur medicamenta composita contra phtbifin, dolorem ventris, febres mixtas. Avic. l.p.summ. I. tr.I. Aristophaneion, ἀριστοφάνειον, nomen est emplastri emollientis, quod constat picis libris quatuor, apochymatis libris duabus, cerae libra una, opopanacis uncia una, aceti hemina. Gorr.p. 51. . Arithmos, ἀριθμὸς, Latin. Numerus dicitur, vide Numerus. Hippocr, vero differentiam numecicam vel individualem, qua morbus à morbo dilcrepat, per hoc vocabulum determinavit, 1. de R.V.l.A.uSdVide Fioës.d./. Arlada, Arladar, est realgar adustum, vel calcinatum. Laudatur à Paiacelso in ulceribus malignis, i. deulc. c. a. Meminit & Forestus l. 13. Observ. sined. Obs 7, sub finem ad polypi curationem. Arles crudum, sunt guttulae cadentes in Junio, & quidem saepe noctu. Paracels. degrad. & comp. l. 4. c. 6. eum Scholiis. Dorn. in Dict. Par. Armarium Unguentum, vide Hoplochrisma. Armatura, Conceptus, Arab. Abges, vide Amnios. Arme, ἄρμη, à verbo ἄρω, apto, significat vel in genere commissuram, coalitum. & corporis compagem, uti vult Erotianus: vel in specie futuram, qualeS occurrunt in capite, sicut expofuit Gal. in exegesi. Legitur vero apud Hippocr, l. de venis XVII. Io. quamviS Linden. ἀρμονίας retinuerit. Foës, in Oec. p. 94. Armena Bolus, vide Bolus. Armenius lapis, ἀρμένιος λί0ος, est lapis maculis viridibus, coeruleis, & si.Ibnigris relucenS, sicut lapis Lazuli , à quo non differt, nisi sola maturitate : Lazuli enim maturior. Uterque autem in unis iisdem fcaptensulis repetitur. Dicitur Armenius, quod olim ex Armenia ad nos transtatus fuerit; hodie tamen & in Germania producitur, videl. in Comitatu Tirolensi, ut & in Lygiis ad Goldbergam. Tribuitur utrique vis purgatrix melancholiae, & confortativa sive cardiaca. Legantur SchrOder. /.3.C 8. et 4. & Fr.Hofm. Clav. ad hd. Differentiam aliquam inter utrumque constituit Chiocc. in Mus. Calceol.sect. a. p. 467. seqq. Ufum ad purgandum silfpectum jnento fecit C. Hofni. Paralip. Offic. c.ya. Canicula Armeniae aenigmatice dicitur de materia vel mercuriali, vel sulphurea ad Lapid. pertinente, apud Lagneurn Harm. Chym. in Theatr. Chym. Vol. 4. p. 762. Armenos, ἄρμενος, dicitur commodus, congruus, conveniens. Imprimis vero τὰ ἄρμενα significant apud Hippocratem ad chirurgi us.um accommodata instrumenta s aliaque necessaria, imo omnia, quae’ ad agendum lunt commoda, Z. de iis, q. in med.f. t. 6. Galen. in comm. ad h. I. Foës. p. 93. Ita etiam, quae balneo parando necellaria lunt, vocai tur ἄρμε.α, 3. de ii. V. I. A. t 44. Armilla manus membranosa dicitur ap. P. Barbette Chirurg, l. 5.C. 1. ligamentum illud circulare, tendines multiplices universae manus circulo aliquo comprehendens in regione carpi in varia alta facile divisibile. Ideo Linden. Med. Phystol. l.iae.ia. art. I 2. §. 83. duplex Constituitt unum carpi succingens, revera unicum, sed latum, robullumque simul omnes tendines flectentium musculorum continens : alterum, quod est in dorso carpi, ex sex inter Pe connexis, & singulis annuli instar obvolutis circa extendentium tendines. Armoniacum, vide Sal. Armoracia, radicula sylvesttis. Dodon, pemt, S-l.Hc.6. Armus, ὦμος, idem quod humerus. Ita, armus vitulinus legitur apud P. Morel. de prascrib. sormul. remed.sect. I.c, 15. qsuodilie recipi etiam postit ad materiam destillandi instaurantem aquam caponis. Armutheus lapis, corrupta voce dicitur à Nichepso Medico Armenius lapis, teste Aëtio l. 2. Sermon. c. 47. & ex hoc Fallop. tr. de metall, seu sbssil. c. 32. Tom. I. p. 337. Arnacis, ἀρνακὶς, dicitur pellis agnina cunIlana & villis, Uiurpat Hippocr, i. de superfiet. XXIV. 4. item tegumentum laneum, quod cruribus circumdatur, i. i. de morb. mul, LXXXIV. 16. Arnaldia est nomen morbi Olim iis Ariglia larniliariS, maligni, lenti & chronici, quemadmodum hoc egregie demonstravit e Chronico Anglico Anonymi Du. Daniel Guilielmus MOllerus, in quadam Philologico-Historica Dissertatione de hoc ipio nomine habita Inihique communicata. Quamvis vero neque de nominis origine, neque de significatu speciali morbi quicquam certo constet, cum in nullo alio Auiore nomen hoc reperire licuerit, si tamen meae cor/jscturae locus aliquis dabitur, existimo significasse speciem aliquam luis Venereae sive morbi Gallici mitiorem, non quidem persuasus ridicula magis, quam verosibuli nominis hujus deductione, quod Arna agnam & Aldia LongobardiS ancillam significet, sed quod ex ipfO textu Chronici patefcat, morbo huic supervenisse capillorum defluvium, & quod reges nihilominus convalelcenteS robustiores facti sint. Jam vero constat inter alios e Bened.cti Victorli Favemini libr. de Morbo Gallico c. io. quod inter symptomata morbi Gallici quintum statuerit alopeciam sive pilorum casum, & quidem ut signum morbi minoris nequitiae & minoris malignantia naturae, cui non necesse sit succurrere, quia significat naturae robur mordaces ex putredine huniores redditos ad cutim e corporis prosundo propellere valens, ubi radices pilorum corrumpentes hoc deciduos laciunt. Quod vero apud alios praesertim vilioris sortis homines ad mortem lues haec etsi cum defluvio capillorum comitatu fuerit, hoc haud dubie contigit propter aliam concurrentem incolis maritimis septentrionalibus Endemicam, quae fcorbuti nomine hactenus diu satis innotuit t Liber & locus, extat in Aloysii Luisinivolumine Aphrodisiaco Tom. I. p. 554. Arohot, id esl, Argentum vivum. Rul. in Lex, Aroma, ἄρωμα, e st medicamentum grati penetrantisque odoris & saporis, in genere calidum, volatilioris & spirituosae naturae humoribus & spiritibus activitatem & motum Inducens, Incidens, attenuans, aperiens, discutiens. Talia sunt non folum fructus, aut semina, sed etIarn radices, cortic.s, & flores, fucci vel gummi, quorum Catalogum vide apud SchrOder. Pharm. I.2.O8. imo integrae piantae, vel herbae aromaticae propierea dictae, quas allegat Fr.Sylv.sct.dII.I.c.2.§.4o et XXXIV. §.94. Ex his quae praeparantur composita, ut sunt, infula, extracta, Olea, & alia, Aromatica dicuntur s Gorr. p.57. In specie etiam vocali Aroma quandoque accipi pro myrrlta, demonltrat Linden. S, Μ. Ex. Xi §. I2 5.scrs. Crocum etiam καὶ έξοχὰν Aroma Philosophorum appellari, testis est Fr. HofrII. Llav. Schrôd. p. 459. quod noinen etiam Aroph. Paracelsi ( de quo p. p.) Obtinet. Aromatitis, ἀρωματίτις, est gemma eX bitumine conflata in lapidis modum, quae myrrham colore & odore refert, unde & nomen reperit. ln Arabia eredi- tur gigni, & in AEgypto circa Pisas ReginiS frequentata, Gorr. des. Aroph Paracelsi, dicuntur vel floreS elegantissime Chymice per sublimationem praeparati ex lapide Haernatite cum salis Am.moniaci aequis portionibus, quibus magna virtus in quartana, plica Polonica, & morbo hypochondriaco tribuitur. Fr. Hoffmann. Clav. Schrod. p. I79. Vel dicitur de croco cum pane vino madefacto, Inque vase clauso posito per aliquot dies in fimum equinurn, & tandem destillato ex Helmont. de Litbiust c. 7. u. 14. c. S. n. 23. Aroph etiam meminit Paracelids, liquorern esse ltatuens, per destillationem paratum, vimque habere renum operationem delendi, diceris,»/. 2. de vir, membr. c. Io. Aroph etiam dicitur Mandragora, Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. Aroph nonnulli reI entioreS exponunt, quod sit vocabulum technicum Paracelsi, denotans medicamentum, quod calculum humatum frangendi vira habet. Hoc alii admirati sequaceS putarunt denotare & explicare illud Aroma Philosophorum. Etmiill. in MMSS. Chym. Vide Aroma. Arquata, est nomen avis culusdam, quae &Numerius , νουμήνιος, dicitur, à menfe Junio. Ejus descriptionem cum ulu in cibis vide apud Aldrov. /. 2o. Ornith. c. 21. Arquatus morbus, vide Icterus. Arrhabon, ἄῤῥαφον, i. e. suturis carens. Dicitur de cranio & legitur apud D. Melch. Sebizium Exerc. Med.p. m. I32. ubi caussa cephalalgiae incurabilis habetur, & apud Johannem de Muralto in suo vade mecum Anatomico Exercit. V. in annexis p. m. 211. Arrhen, vel Arsen, ἄῤῥην, ἄρσην, vide Mas. Arrhoea, ἄῤῥοια, ἄῤῥοιη, fluxionem suppressum significat, ac proprie de B.eniium suppressione dicitur, Hipp. I. de Loc. in hom.subfin. quamvis in editione Lindeni non occurrant ea, quae de morbis mulierum leguntur in editione Foisii p. ya^.seqq. Perperam mihi videtur scribi ἀῥρόιὴ, vel ἀῥῥοιὰ, in quibusilam exemplaribus. Vide Foës, in Oec.p. 9y. Quomodo Erotiani paraphrasis, qua per dsaucicw interpretatur, explicare nititur Foësius in Oecon. sed dubito, an latis rationibus suffultus. Arrhostia, ἀῤῥωστία, ἀῤῥώστημα, insirmitas, inlbecillitas. Saepe sumitur pro morbo, ut 2. aph. 3 I. et 3. a. 5. Alias etiam ad mentis imbecillitatem notandam solet adhiberi. Arrhythmus, ἄῤῥυθμος, vide Arythmus. Ars, τέχνη, verum est genus medicinae, quicquid nonnulli Arabum secuti placita regerant. Jung. Diet. n. 829. Nobis siIssicst ἐπίκρισις τοῦ θείου Piccartiin Plcilos. Altdorff Disp. XXXI. th. 46. Denominatio ( scil. disciplinarum, vel h.siituum mentis) à fine petenda est ultimo, ut docet Philosophus. Quaecunque igitur terminantur operatione, sttnt artes t quorum terminus est sola cognitio, scientiarum nomine venire debent. ImO καὶ ἐξοχὰν vocab. hoc Medicinam significat. 1. aph. I. Cum yero artes aliae sint determinatae, ώρισμόαμ, quae praesuppositis omnibus requisitis semper fine suo potiri possunt: aliae sint μὴώρισμέναμ, non determinatae, alias conjecturales, στοχαστικὰι dictae, sciendum Medicinam ad posteriorem clailem pertinere non ratione praeceptorum, sed ratione finis, qui non semper attingi potesl. Gal. de opo.sect. ad Ihrasyb. c. 4. juxta tritissimum Ovidii: Non est in medico, semper relevetur ut aeger &c. Nihilominus sub le plures habet artes determinatas lu- strumentales, & fano sense mechanicas, ut fiunt: Ars Gymnastica, Ce quinaria, Pharmaceutica, Chyrnica, & aliae. Medicina etiam nunquam non ex praeceptis rite per exercitationem applicatis finem suum assequi annititur. Et ut hoc eo commodius fiat, duobus veluti cruribus, vel instrumentis, vel quomodocunque appellasse libet, IItitut, in universalibus Theorematis Metho. do; in particularibus, exercitatione, tanquam qui itet aliquod ingredi student, utroque invicem utuntur cru. re : qui altero claudus est, uno duntaxat utitur, & longo spatio, & saepe errans, viam peragit, verbis Gal.I.9. M. M. c. 6. Ars transmutationis Metallum dicitur Ars Hermetica, item Philosophica, vel Philosophorum. Libav. Synt. Chym. Jung. Lind. Ex.V. §. I2. An Ars domi. netur naturae, an contra ? in utramque partem ventilari solet Topice. Enimvero praestat posteriori opinioni adstipulari. Licet enim videatur, Artem operibus naturae perfici, nihilominus illa nihil praestare pcsfet, nisi objectum & llibjecturn suum haberet ex & in Natura. Vide Th- Chym. Vol. II. & VI. Si quaere in Indice. Arsacum, vide Acrai. Arsaltos, idem, quod Asphaltos Ruland. in Lex, Arsatum, vide Acrai. Arsenicum, ἀρσενικὸν, Fernel. Arrenicum e Gal. Graec. ἀῤῥενικὸν, perperam vero & corrupte Archenicum: notante Libav. Defensi Syntagm. A. 2. Not. 5. est succis mineralis, pinguis, inflamrnabiliS, insigni sua corrosiva qualitate deleteria vitae nostrae infestus, propterea jure merito leter venena stricte dicta reserendus. Equidem Fr.Hoftnann. Clav, adSchrod. I.3.C.27. limitare conatur duplicia constituens venena, alia, quae omnibus & semper nocent: alia, quae interdum quidem nocent & interimunt, interdum tamen & secundum artem adhibita in usum medicum venire possunt, qutbus posterioribus Arsenicum annumerat. Verum non elt nostri nunc instituti, distinctionem illam venenorum examinare. Nobis sufficit, communiter à Doctcribus venenis potentiorvbus annumerari Arsenicum, & quae simili facultate corrosiva summaque acrimonia operantur, propterea Arsenicalia dici. Vid. Thom. Willis de sebcib. cap. I 2. Congener est Sandarachae, Dicitur & communi nomine Auripigmentum, qttamviS in hoc differant, quod Arsenicum stricte dictum coloris albi sit tantum factitium quid per sublimationem ex auripigmenti scobe & sale anatice, id est, aequali quantitate mixtiS, confectum, quod & auripigmentum crystallinum dicitur ; Auripigmentum vero & Sandaracha sint nativa; hoc rubri vel sublutei colorIS, illud citrIni; quamvis & Sandaracha detur factitia ex Auripigmento. De Arsenici praeparationibus ad ufurn medicum legantur Schroder. & Fr. HOfin. d. / Arsenicum, non esse commodum ad Spagyricum metallorum tranfmutationis laborem, docet Dorneus de Genealog. mineral. c. I8. in Th. Chym. Vol. I. p.^Sy.seq Hinc & à Laur. Ventura negatur, quod sit materia lapidis Philosophici, tr. de Lap. Philos.c.S.VolAI. Th.Chym.p.z^S. quamvis à LagneO in Harm. Chym. ipse Lap. Philosophi vocetur Arsenicum, Vol. IV. p. qay. Artaba, ἀρτάβη, est mensiIrae aridorum species AEgyptia, habens modios quinque, aliis tres, Gorr. s.eptem, hodieque est inusitata. Gal. de pond. & mens. C' 5’ Artemisia, ἀρτεμισία, praeter hoc, ’quod sit nomen herbae notissimae, est quoque terminus Paracelsicus, per quem vel ars Chymica ipfa, vel medicamentum quo ldam vomitivum Chymicurn denotatur, quod Vocab. feverissime perstrinxit contra Scheunemannum Libav, in Desens. Synt. Tom, III. Oper. p. 38. Artemision, ἀρτεμίσιον, nomen est menfiS apud Macedones folum, in cujus initium incidit aequinoctium Vernum. Gal. cap. I. in l. i. Epid. t. I. Artemonium, ἀρτεμώνιον, est nomen collyrii, quo Galenus scribit, Bassum fodalem suum usum suisse ad multa Oculorum vitia. Deicribitur l.c. de C. M.S. L. c.y. Artenna, nomen avis aquaticae palmipedis, quae & Diomedea dicitur, quod in insulis Diomedeis, quae hodie Tremist vocantur, siIltem reperiatur, cujus descriptionem cum usu in cibis vide apud Aldrov. I. I9. Ornithol. c. 3. Arteria, ἀρτηρία, est vocabulum aequi vocum, cum de aspero & laevi canali sive vase accipi soleat. Olim veteres tantum illos canales duriores, qui pulmonem ingrediuntur, à recentioribus asperae arteriae nomine appellatos, arterias dixisse testatur Galen l. 6. de Hipp. & Flat. decrae.t). unde & medicamenta illa, quae ad vociS laesionem, afperaeque arteriae vitia usurpari solita suere, Arteriaca, ἀρτηριακὰ, vocabantur i 7, deC. M. S. L. c.I. seq. Jung. C. Hofmann. Inst. Med. l. 2.C. 13. §.2. Et videtur, vocabulum Arteriae primario quoque illi vasi vel canali aspero competere, vi etymologiae, quando arteria dicitur quasi ἀεροτηρίκ Verum postmodum à recentioribus vocab. arteriae potius ad vasa sanguinea pulsantia transiatum suit, ita, ut haec hodie etiam simpliciter Arteciae dici soleant. Canalis vero cartilagineus & durior ad pulmonem excurrens cutn additione aspera arteria semper vocatur. Quod si tamen generali quadam descriptione utraque vasa aspera & laeeia complecti placuerit, haec da i poterit: Arteria est pars similaris secundi generis ( vel rectius organica, simplicior ) teres, fistulosii, velaërein, vel langula e iit continens. De siogulis nunc seorsim. Arteria aspera, ἀρτηρία τραχεῖα, ab inaequali inperna superficie sic appellata, βρόγχος, fistula vel can; na pulmonum, est canalis rotundus IsciBper patulus, eX faucibus per collum in pulmonis lobos excurrens, & per hoc in plures ramos divisus, aërem cum pro sanguinis ventilatione & attemperatione inspiratione admittens, tum pro vocis & sermonis efforrnatione, fuliginumque exclusione reddens. Dividitur commodissitne In Truncum, ceu portionem indivisam, quae fauceS inter & pulmonem interjacet, anterius & ad latera cartilagineis annuiis semicircularibus distinctis constantem, posterius vero ubi gulae adjacet, membranosam ; & Ramos, qui communiter Bronchia, iosuosisu, appellantur. Trunci caput & principium larynx, osiniosis, vocatur, vociS formationi & expressioni praeprirnis dicatum, quinque cartilaginibus insignioribus praeditum, ut lunt, Scutisormis, θύροειδηἼ, annuliformis, vel annu liatis , κρνκοειδὴς, duae gututrxiformes, sive gutturnales, ἀρνταινοειδεῖς, quae simul junctae rimulam, quae Glottis, γλωττς, dicitur, efformant, cui quinta propterea Epiglottis , ἐπιγλωτῖὶς dicta, operculum quoddam praebet. Alias truncus asperae arteriae specialiter Bronchus, Prosis io&s appellari solet. Quando in pulmonem sele insinuat, dividitur te propagines majores minorefve, ceu rames, quae .Bronchia, βρόγχικ, dicuntur, partim cartilagineae, partim alias crassioris membranaceae substantiae. Gal. I. 4. de L. A.c. 8. annulos illos literarn G referre scripsit, quae bronchia rami arteriae & venae pulmonalis fidelissime comitantur. Plura legantur in Anatomicorum veterum & recentiorum scriptis. Arteriae asperae sectio, vel perforatio, vide Laryngotomia. Arteria, ἀρτηρία, ad differentiam pnoris Laevis, λεῖα , dicenda, Gal. 7. de Us. P. c. 8. 9. & alibi, est vas pullatis, ἀγγειον σφύζον, sive vas membranaceum, ortum habens à corde, teres, & cavum, duplicique compactum tunica, vel, fecundum alios, pluribus sanguinem cum spiritu vitali à corde per impulsum excipiens, & ad alias corporis partes deferens. Differt à vena crassitie, pulsatione, & usu. Arteria crassior, vena tenuior & simplicior. Arteria pulsat; Vena non pullat. Arteria sanguinem exportat à corde ad partes ; Vena reportat. Arteriarum in corpore dillincte occurrentium binae sunt. Pulmonalis, & Aorta sive Magna. Arteria Pulmonalis, ἀρτηρία πνευμονικὴ ἢ πλευμονικὴ, quam ex falsa quadam hyporhesi vetereS Venam arteriosam, βλέβα ἀρτηριώδη ἀρτηριώδι, appellarunt, existimantes, solas venas à dextro, selas veto arterias à sinistro dependere cordis ventriculo, Gal. 7. admtn. Anat.a. est vas me.rbranos.im pullans, ejusclem compagis cum arteria magna , duplicique tunica constans, sanguinem e cordis dextro ventriculo, dum sese coarctat, excipiens & per amplum pulmonum parenchyma distribuens : unde etiam statim ab excitu in dextrum sinistrumque truncum vel ramum ad dextram sinistramque pulmonis partem excurrenteS dividitur. Pulmonum has arterias quidam ad dlileieistiam reliquarum appellarunt ἀρτίως, quos redarguit Erotlanus in Lex. Hippocr, quod arteriae tanquam ἀεροτὴρες dicantur. Arteria Magna, Aorta, Maxima, Crassa, μεγάλη ἀορτὴ, μεγίστη, παχεῖα, est vas membranosum, amplum, ἀορτὴ, μεγίστη, παχεῖα, est vas membranosum, amplum, crassum, languinem spiritu vitali turgidum e cordis sinistro ventriculo coarctato cum impulsu excipiens, eundemque per totum corpus, mediantibus trunci ramis ac propaginibus, deferens. Hinc mox ab exortu fuO propter exsiccationem nonnunquam plane ngido ac cartilagineO valvulis tribus lunaribus adversiIS sanguinis regurgitationem munitO, postquam binas propagines coronarias dictas ad periphaeriam cordis & pericardium dimisit, in duos truncoS insignes, Ascendentem & Descendentem , dividitur. Arteriae Aortae Truncus ascendens, τὸ μέρος ἀρτηρίας ἀνωφερόμενον, l, an* de V P.c, Io. II. circa juj^ulum vtSdaec ἀνωφερόμενον, l, an* de V P.c, Io. II. circa juj^ulum mediastino tbymoque siiffultus dividitur partim in ἀποφύσεις, ramos subclavios, quorum propagines siint: Intercostalis siIperior, Mammaria interna, ( à qua Mediastina) Vertebralis. Cervicalis muscula, item Axillaris, Scapularis interna & externa, Thoracica inferior, &, ad bracilium ubi pervenit, Brachiea, Radiea, Cubites. Partim etiam juxta subclavios exsurgunt Carotides ad aurium radices excurrentes, quae iterum in externam & internam distinguuntur, Omnibus capitis continentibus & contentis partibus propagines suas largientes. Aortae truncus descendens, τὸ μέρος καπά φερογέενον, d.l. etiam quamplurimos de se dimittit ramos & propagines, sive ἀπὸ φύσεις, Galeno dictas, iuntque ex his potiores, & quidem, antequam ad os lacrum in ramos insignes geminos distrahitur, e trunco prodeunt Arteriae Intercostales inferiores, binae Phrenicae, Coeliaca, quae in duos ramos dividitur, Hepatica & Splenica, dictos, quorum surculi sunt, Hepaticae quidem Pylorica, Cystica gemella, Epiploica dextra, Intestinalis & Gastroepiploica dextra  : Splenicae vero propagines, antequam lienem ingreditur, Gastrica Coronaria, Epiploica sinistra, Gastroepiploica sinistra, Si Vas breve arteriosum. Porro e trunco prodeunt Mesenterica superior & inferior, Emulgentes, Spermaticae, Lumbales. - Tandem e trunco bifurcato fiunt Iliacae duae, quarum utraque in externam & internam distinguitur. Hujus propagines sunt Glutea, Hypogastrica, Haemorrhoidalis externa , & in nondum natis Arteriae Umbilicales ; in natis vero coalescentes ligamenti indolem prae se ferunt. Illius vero Epigastrica, Pudenda , postea extra abdomen progressa Cruralis, eaque vel Externa, vel Interna Muscula, item Ischiatica, Tibialis, & sic ad extremum pedem ufque pergens. Haec omnia Anatomica potius oculari demonstratione, quam e scriptis addisci poterunt. Nihilominus jungere libet veterum & recentiorum AnatOmicorum monumenta prolixius haecce declarantia, cum nostri non sit instituti, perfectam tradere Anatorniae doctrinam. Arteriaca, ἀρτηριακὴ scil. ἀντίδοτος. Vide Arteria. Arteriotomia, ἀρτηριοτομία, est specieSchirurgicae Operationis, videlicet artificiosa, & in gratiam sanitatis instituta, per phlebotomum facta incisio arteriae cujusdam. Olim periculosissima habita ob peri- . culum aneuryfmatis, ( de quo siIpra ) praesertim si in brachio institueretur, ita, ut jam tempore Galeni quidam Medicorum negaverint, fieri posse arteriam vulneratam, quae ad manum est, coire, partim experientia, partim ratione structurae fere cartilagineae nixi. Galenus tamen contrarium evicit observatione quadam propria in juvene agresti, cui loco venae arteria fuit secta, feliciter tamen à Gal, per deligationem & vulneraria praesidia curata, I. 5. Μ. M. c. 7, Hodieque etiam tantum periculi non fubesse creditur, modo industria in deligando adhibeatur, & tales eligantur arteriae, quibus Os quoddam subjiciatur. Hinc in cubito data Opera nemo facile fuadere audebit. Controversiam hanc prolixe ventilavit B. Rolfink. Ord. & Meth. Commem. l. a.s q. per totum. Modum incidendi & delectum arteriarum tradidit P. Barbette Chirurg. P. III. l. I. c. p. Hujus tamen operationis inutilitatem pariter ac periculum denuo ante Oculos ponere non dubitavit D. Craen. in Lum. Rat. Medico novissime edito sive Praxi Reformata c. I.p. 9. cui & nos lubentes volentes assentirnur. Artetiscos, Artetiscus, dicitur, qui membri ali- . cujus defectum patitur. Dorn. Rul. & IOhns. in Lex. Arthoicum, est Oleum rubrum ex radicibus herbarum una cum pane simul in fimo digestis arte tractum, Iidem. Rectius igitur scriberetur artoicuvn, ab ἄρτος videlicet deducendum, i. e. panis. Ruland. vocat & Pannoniam. Arthrembolus, ἀρθρέμβολος, dicitur instrumentum, quo mediante os articuli lu.xatum injicitur in locum vel sedem naturalem, & legitur apud Jac, SpOnium in Aphor. novi Hippocrat. sect. III. Aph. XXCII. in not. Arthritis, Arthritica, Arthetica, articularis rnorbus, vel dolor ἀρθρίτις, ἄρθρων πόνος, est artuum vitium, sive articuli tumor dolorificus, quem fluxio in eam decumbens excitavit. Galen. I. 6. Μ. M. c. 20. unde & aegri arthritici dicuntur. Potiores species sunt Chiragra, quando articulos manus infestat; Podagra, quando pedum; Gonagra, quando genu; Ischias, quando coxam vel coxendicem occupat, l. Io. de C.M. S. L. c. z. Martianus tamen quartam quoque addidit ex Hippocr, in Not. ad eund, p 2 I 5. quae κεδμαπάν nomine venit, & siint articulorum doloreS diuturni non admodum vehementes, quorum materia à praedominio pituitosa essi Haec species Scythis quondam familiaris &c. EX recentioribus fundamentis accuratior haec dari potest descriptio t Arthritis est dolor exquisitus circa partes nervofas articulorum, cum vel sine inflammatione & tumore, proveniens à folutione continui per particulas salinas diversi generis, sibique valde contrarias acidas fluidaS succi nervosi, & lixiViolaS tartareasque succi nutritii cum sitnguine arterioso delati mixtaS & effervescentes facta. Clarissime, ἔιτις ἄλλος, morbi hujus naturam e caussis fuis & curationem dcfcripsit Thom. Willis tract. de Anim. Brtu. P. II. c. I4. Dividitur in calidam & frigidam , quae etiam nodosa dicitur, pro praerogativa, vel acidarum, fluidarum, aut fixarum majori. E novissimis JoantIes Coibath, Medicus Anglus & Collegii regii Londinens. membrum, in fuo tractatu de podagra caussam arthritidis ad aleali referre auius est, suamque sententiam phaenomenis certis confirmare, quemadmodum legitur in Actis Erudit. Lips. A. 1698. in Novembr. p. 525. Arthmis scorbutica vaga est species peculiaris arthritidis, majorem & malignam, h. e. cum gravioribus symptomatibus, vires vitales aggravantibus stipatam caussae heterogeneae mixtae vitiositatem praesiIpponens, de qua legatur idem Tr. de Scorbuu c. 5. Arthrodia, ἀρθρωδία, est fpecies diarthroseos, vel dearticulaiionis, quando articuli cavum leve superficiarium & capitulum etiam depressum concurrit. Gal. l. de ossib. in princ. Talis est in occipitis osse, & vertebra prima colli, P. Barbette d. i. c. 3. Lindenus vocari posse dixit adarciculationem. Opponitur illi enarthrosis, irisc- θρωσις, cum sinus os excipiens magnus, processus ossis excipiendi insignis, qualis est femoris cum acetabulo ischii. Ibid. Arthron, ἄρθρον. Vide Articulus. Arthrosis, ἄρθρωσις, articulationem in genere significat. Unde & adjectiv. ἀρθρῶδες, adversi ἀρθρωδῶς descendunt, quae leguntur apud Gal. l. de ossib. in pr. Artia, ἀρτία, ἀρτίη, generaliter idem aliquando est quibusclam, quod ἀρτηρία ; fpeciatim vero arteria bronchialiS, ut notat .Erotianus in synagoge ; at vero simul notat rectius dici ἀρτηριτά., quod hae quasi ἀεροτὴραι sint, per enallagen literarum dictae ἀρτηρίαι. Articularis morbus, passio, affectio, vide Arthritis. Articulus, Articulatio, Articulamentum, Scrib. Larg. n. 206. 214. 263. ἄρθρον, σύνθεσις κατ’ ἄρ0ρον est naturalis ossium diversorum syntexis, vel compositio, & differt it symphysi, rvucpvru, quae est Ossium naturalia unio vel coalitio. Dividitur in diarthrosis, διαῤθρωσιν, dearstculauonem, quae est articulatio laxior & ossium sti uctura, quorum motus est evidens, ( vid. supra abarticulatio) in synarthrosin, rsvssitscouru, quae est articulatio strictior, ceu ossium motum manifestum non habentium compositio ; & in ginglymum, osisorxvptpr, (juxta C. Hofm. γεγγλυσμὸν,  ) cum os unum excipit suo sinu processum alterius, & contra os alterum luo sinu proeessum prioris; qualis est in osse femoris, & tibia, in humero, & ulna, Gal. & Barbett, d.l. quorum ille artisuium in genere clarius etiam alibi descripsit hoc modo t Articulus est, cum duo ossa jta invicem coeunt, ut alterum quidem ipsorum sit, quod movetur, alterum velut sedes quaedam ei, quod movetur, & firmamentum, ur in ostiorum cardinibus apparet, unde moventi cavitas quae cotyle, κοτέλη, id est, acetabulum} & glenes ίςλήτη, sive pupilla, dicitur) & ei quod movetur, convexitas, caput & condylus, κεφαλ.ὴ καὶ κὸνδυλος, appellata, inest, l. I. de mot. mufc. c. e). Artifex, δημιουργὸς Hipp. Gr. τεχνίτης Gal. quid in genere significet, omnibus notum est. Restringitur vero haud raro ad medicum, qui artem medicam per expellendam confirmatam callet. Unde Galeno, artificem sieri Gr. rrzrosisiraf dicitur l. 2. de Cris. c. 9. Specialiter quoque dicitur de chymicis & spagyricis, in Th. Chym. aliquoties. Artios, ἄρτιος, significat id, quod perfectum integrum , omnibus numeris absolutum, illaesum, aequale, aptum est, a pusi Hipp. Ita ἀρτίως κεκριμμένα, perfecte judicata 1. aph. 2o. leguntur; de vertebris inter se aequalibus & apte cohaerentibus, 3. de artic.29. In specie dies pares dicuntur ἄρτιοι, in quibus dissiclles fiunt craties, & Opponuntur imparibus. quae dicuntur περιασσαμ. Vide 3. in 1. Ephi. t. 13. 14. Foës. p. 95. Artiphyes, ἀρτιφυὴς, dicitur denumero pari* perfecto & integro critico, qualis est juxta Hipp, decla mus quartus, & quadragesimus secundus dies l. desepsu rnesini VIII , 8. 9. Io. Artiscus, ἄρτισκος, in genere trochiscum significat, à panis exigui figura. Specialiter vero &κατ’ ἐξοχὴν, artifci dicuntur ii, qui e viperae carnibus cum pane mistis coctisque praeparantur ad theriacae compositionem, unde & theriaci, θῆριακὸι, appellantur. Modum praeparandi monstravit Gal. e 11. de S. F. § Caro viperae. Nostro etiam adhuc seculo magnis impensis VenetiiS allati fuere pro confectione theriacae. Verum vanitatem horum trochiscorum egregie aperuit & scstide demonstravit JOh. Zwols. in Pharmac. Attg. Animadversi ad Cl. XII. p. m. lap.seqq. in sol. unde & hodieque. Alcool vel pulviS viperarum substituitur in theriacae compositione. Artistomon, ἀρτίστομον, significat undiqtle planum & aequale; in specie de telis usurpavit Hipp, l.de cap. vuln. XIV. 3. Alloqui etiam ἀρτίστομος dicitur is, qui verba integre profert, non mutila aut truncata., Foës. d. l. Artiypochros, ἀρτιύπωχρος, dicitur colar suppallidus , & subluteus Hipp. l. de intern. aff. XXXVI.13; Foës. cl. l. Artizoos, ἀρτίζωος, de pueris, qui brevia funt vitae, ob molestiam, quam passi iunt in partu difficiliori, ita, ut in genitalibus diu haeserint, l. de supersint. VII. y. Artocreas, ἀρτόκρεας. Vide Pastætum. Artopta, ἀρτόπτη, dicitur vasculum sive testus pistorius, in quo placenta vel similis massa farinacea coqui & parari solet. Legitur in Henr. Deventer Lu- min. Nov.pro Obstetricant, C. XVII.p. m. 6ι, ubi tropice foeminae sine ulla fere difficultate parienti applicavit. Alias de hujus vocabuli artopta & artopticius panis ap. Plin.H.Nd.18x.ii. alia Lexica Graeca & Lat. videantur. Artomeli, ἀρτόμελι, fuit specicS cataplasmatis ex pane & malle parati extrinsecus impositi praesertim praecordiis, cuius meminit Gal. /. I o, M. M. c.ct.l. I I,c.I 5. l I3.C. 15. Male igitur per jusculum vertit Castellus, fortassis loca Galeni non recte inspiciens. Artos, ἄρτος, vide Panis. Artus, τὰ κῶλα, extremae sunt & compositissimae corporis parteS, manus & pedes. Eorum cognitionem necessariam commendat Gal. I. 3, administrat, c. I. Van Horne descripsit, quod sint membra e trunco exporrecta in Microcosmo p. 57. ad quem locum vide D.D. Hoffmanni Dissertat. Anatomi p. 233. Artyma, ἄρτυμα i.e. Condimentum. Vide infra suo loco, Arvina, idem, quod lardum, pinguedo, λίπος t Legitur apud Stoker. Prsctic. morbor.particul. c. Io. in formula unguenti mirabilis contra paralysin, & ex hoc apud Waliher. Sylv. Med.p. 383. Aryster, ἀρυστὴρ, est vas aliquod cavum ad hauriendum, velut cyathus, cotyla aut calix. Usus Hipp. l, de genitttr. VIII. 29. Arytænoides, ἀρυταινοειδὴς, q. d. gutturnalis, epitheton est cartilaginun. duarum laryngis ab arytaena, quod gutturnium aut infundibulum significat, Gal. de vocal. instrum. dissect. c , 4. I. 7. de V. P. c. I I. Ab hac cartilagine rnufculi eandem constringentes dicuntur Arytaenoidei , de quibus vide Barthol. I. 2. Anat. c. 11, p. 442. Vide Arteria aspera. Arythmus, vel Arrhythmus, ἄρυθμος, ἢ ἄῤῥυθμος, pulsus ille, qui nullum rhythmum, ordinem, aut propo tionem observat, non vero plane abolitum pulsum significat, cui opponitur εδηρνθμος, rhythmum certum observans ; dicitur & κατάῥῥυθμος. Arrhytkmi pulsus species numerantur tres. Pararhythmtts, quando vicinae aetatis rhythmum observat : Heterorhythmtts, qui plane alterius aetatis Ordinem servat: Ecrhythmus, qui nullius aetatis rhythmum retinet. Gal. I. 1. de diff puls, c. 9. As, vel Assarium, ἀσσάριον μνᾶ, accipitur I. de toto, quod divid.tur in duodecim partes, quae dicuntur unciae, 2. est fpecies ponderis habens drachmas duas. Gal. 1. de pond. Vo' mens, ex libro Cleopatrae de munditiis. Asa vel Assa, homonymon est : (1.) Dicitur hoc nomine duplex gummi, suaveolens unum, quodBenzoin appellatur t Alterum foetidum, quod Asaefoeuda vocatur. De utroque vide Schioder. /. 4. cl. n. 372. & 377. (Π.) Asu vocatur à Basiiio ValentinO remedium universale ad omnes motbos externos etiam desperatissimos probatum, ( si Dis placet ) cui respondet Phalaia, ceu universale ad omnes morbos internos commendatum; utrumque tamen eandem materiam praesupponens, tr. de arcanis mundi ( HI.) Asu denique foetida quoque aenigmatice à spagyricis dicitur Mercuriis, ab odore, quem habet, quando recenter de absurdo corpore sito extractus esp Guldo Magn, de Monte tr. de Adrop, Philos. in T. VI. Tbeatr. Chym. p. 548; Asabon, id est, Sapo. Rul. & lohns. Asæstus, ἄσαιστος, vide Calcarius lapis, Calx. Asagen, i. e. Sanguis Draconis. Rul, & lohns. Asagi, i. e. Vitriolum, vel atramentum rubeum; AZep Idem. Iidem. Asamaz, i.e. Vitciolum. Iid. Asapes, ἀσαπὴς, & adverb. ἀσαπέως, idem quod ἄπεπτον, crudum, non perfecte coctum aut elaboratum. Adverbialiter de sputo utitur Hipp, in pleuritide r. de R. V. I. A. t. -pq. Dicitur alias αστήπτον, non putrefactum, ex veterum hypothesi erronea coctionem & putrefactionem confundentium. Asaphatum, est Serpigo vel Impetigo, aut intercutanea strabies in poris generata, vermiculorum instar. Si comprimatur cutis. prodeunt fila oblonga nigro capite. Dorn. Rul, lohns. Asaphia, ἀσάφεια, est vocis obscuritas, vel propter vocem efformantium organorum & nervosi generis vitium, vel propter mentis laesionem, 2. in 1. Prorrh. t.se ArutfiAs -, aegri dicuntur Hipp, qui obsiture loquuntur, nec clare disserunt, Coac.t. I75. item ἀσταφκὸ, lingua, 7. Epit/. XII. 12. I3. & LIII. I 5. Dicitur & ἀσαφώδης παράκρουσις. I. in ι. Prorrh. t. 33. Asarcon, ἄσαρκον, stricte significat excarne sive destitutum omni carne. » Verum apud Arist. I. 2. d. P. A. c. Io. comparative saltem accipi de capite, quod cum medio & infimo ventre corporis humani comparatum parum carnis habeat, docet Melch. SebiZ. Ex. Med.p. m - I53.scsi. Asbestus, ἄσβεστος, inexunctns, dicitur de calce Viva vel cruda, v. g. κονία, vel τίτανος ἄσβεστος. Gorr. Vide & Amiantus. Ascalabotes, ἀσκαλαβώτης, item, καλώτης, est genus lacertae, cujus meminit Gal. XI. de Sim. Fac. § . Draco matin. Et i. de Thexiac. ad Fis. c. 9. dicitur Stellio. Hujus descriptionem vide apud Aldrov. l. I.deqttadr. digit. ovip. c. i o. Ascardamyctes, ἀσκαρδαμύκτης, dicitur, qui inconniventibus oculis fixis & immotis intuetur. 2. Eptd. s. 6. t. 4. Σκαρδαμύττειν enim nictare & connivere significat. Ascarides, ἀσκαρίδες, vide Helminthes apud Aldrov. ί I. de quadr. digiu ovip. c. Io. Erotianus proprie significare notat tenues vermiculos, qui in puerorum voracium excrementis inveniuntur, quia optimi scriptores alcarideS appellant, qui in aqua putrida repetiuntur. Asceles, ἀσκελὴς, decrus, qui caret cruribus. Gal. l, 4. de Hipp. & Pl. dec. c. 4. Ascendentia signa dicuntur vel astra firmamenti coeli, & praecipue siderei spiritus. Dorn. in Dict. Par. Ascensus morbi, idem, quod augmentum morbi, de quo vide infra suo loco. Ascensus quoque vel Ascensio accipitur de modo quodam siiblirnationis, & destillationis chymicae. Cui Opponitur descensio. Libav. & alii: vide Destillatio. Ascesis, ἄσκησις, vide Exercitatio. Ascetes, ἀσκητὴς, idem significat, quod Athletha. Attici enim Athletas, ἀσκητὰς, h. e. exercitatores vocant, teste Foës. Oecon. p. 104. Aschemon, ἄσχημον, deforme significat. Hinc In comparativo Hipp, usurpavit ἀχημονέστερον σκέλος, crus deformius vocanS. 3. de aruc. t. 103. Aschia idem quod Thymallus, nomen vulgare piscis fluviatilis. Etmtiller Operum Tom.L pag. 816. b. Vide Thymallus. Ascia, σκέπαρνος ἢ σκέπαρνον, proprie denotat instrumentum fabrile, quodsecuris etiam vocatur, quae in summitate incurvata est. Unde ad vinculi & deligationis simplicis genus tranSfertur, quae parum à recto declinat, in obliquum tamen nondum vergit insigniter. Gal. 3. de fract. t. 4O. de iis, quae in Medic. t. 2. Hujusmodi deligatio dicitur Hipp, σκεπαρνηδον facta, d. i. de fracturis. Junge Foës.p. 571. Hoc vinculi genus egregie delineavit usumque monstravit Scultet. Armam. Chirurg. P. 1. Tab. LIV. fig. 3.seqq- Ascites, ἀσκίτης, Paracelso vitiose Afclites, hydropis species est, velut hydrops utricularius dicta, in qua in membrana abdorniniS interiore, Graecis peritonaeo dicta, aut potius inter peritonaeum & omentum humor ferosus veluti in utre quodam continetur, cum paucissimo spiritu, unde eam vocat Hippocrat. aquosum hydropem. Praecipua ejus caussa frigiditas est, Galen. 4. aph. 1 1. Accuratius ita describi poterit ; Ascites est intumescentia ventris inferioris sive abdominis, ut & crurum, aliquando & scroti genitaliumque, cum multis aliis gravioribus symptomatibus, à collectione & extravasatione serosarum & lymphaticarum portionum, acrefcentium, propter vitium, praesertim Obstructionem, Organorum colatoriorum, renum, glandularum, hepatis & pancreatis inducta provehietiS. Jungatur Pr. Barbette Pr. M. l. 4. c. 4. & Fr. Sylv. I. 1. Pr. M. c. I7. §, 8. 9.seq. c. 39. §. 2. Asclepios, ἀσκληπιὸς, nomen est smegmatis aridi, quod descriptum legitur apud P. AEigim l. 7. c. 13. item trochisiti apud Aër. 1. 14. & Gal. I. 3. de C. Μ. S. G. c. I 3. item collyrii ex Scribonio apud Gal. l. 4. de C. Μ. S. L. c. 7. quod Athenippum etiam dicitur. Asclites, perperam usurpatur pro Ascites apud Avio. I. 3.fe« . 14. tr. 4.c. 1 5. Ascos, ἀσκὸς, utriculum, vel utrem scorteum seu coriaceum significat. Unde aliquando additur epitheton σκύτινος. Ejus usils etiam Olim suit ad affectam partem fovendam; quando implebatur materia aliqua, aqua nimirum calida, vel oleo, uti videre est apud Hippocr. l. 2. de morb. XII. I 8. 30. XIV. I 3. l. y. Epid. XXV. 12. et 4. de R. V. I. A. t. 83. Utre etiam flatibus repleto distento & supposito usus est ad spinae directionem & articuli luxati repositionem, 3. de artic. t, 50. et c. 4. t. 6I, Vide fis Foes. p. IO4. & utris. Ase, ἄση, emphaticum est vocabulum, In quo uni. co includitur πόνος πολὺς, multus labor, ut Aretaeus loquitur. Primum & communiter significat fastidium, ex 5. aph. 61. quod fastidium etiam de Dica gravidarum intellectum vult Dieterich. in latr. num. 113. item Coac. t. 142.1. t.Epid. aegr.XI. deinde anxietatem circa cor aut stomachum, I. 7. Epid. IX. 6. Hinc febres appellantur ἀσώδεις, 4. de R. V. I. A. t. 47. denique consilii inepiarn , anxietatem, & ita idem cum ἀλυσμῷ, de quo siIpra. Ad summam : ἄοη, implaciditatem, insignem molestiam corpOriS exprimit. Hinc & ἀτηρόν, άσώδες, molestum, noxium significat, 2. defract. L 75.s. 3. t. 46. s. I. de aruc. t. 6S.s. 2. t. 4o. 49. 1. Prorrh.s.i.Lzi. Erotianus ἀσηρόν interpretatur ἀστοιοποιησικόν, quod molestiam cauflàtur. Aseb, dicitur Alumen. Rul. & Iohns. Ased, i. e. Leo. Rul. & Iohns. Asedenigi, i. e. Haematites. Iid. Asegen, i. e. Sanguis Draconis. Dicitur &Azoagen. Iid. Asellus, ὄνισκος vocabulum est ..πολύσημον in medicina, --mati, dum &asinus, ὄνος. Praeter vule gatissimam .nam significationem, quando quadrupes animal illud contemtum & despectum, sarcinis tamen portandis aliisque negotiis multis utilissimum, ( cujus laudes Cl. HeinsiuS quondam fusissime est profecutus,) quin imo in re medica multa remedia offerens, videlicet, lac, lienem, renes, testes, penem, ungulas, urinam, stercus, de quibus videatur Aldrov. I.I. de quadrup. c. 2. p. m. 3rII-seqq- significat quoque piscem, nec tamen unum eundemqtte sed varium, de qua significatione adi siS prolixe disserentem Linden. Ex. XI. §. 2o. seqq. De Asellis vide Rondelet. i. 9. de pise. c. 9. & Alidrov. s. 3. de Pise. cap. I.seqq. Comparantur piscibus saxatilibus bonitate nutrimenti à Gal. I.8. M. M. c.2. Porro significat & insectum sive animal multipes ( unde à Latinis millepedis vel millepedae, item cudonis aut porcellionis nomine, Gr. κουβαρὶς, indigitatur, vide Linden. Ex.XI.Sel. Med. §. 21. Junge Aldrov. /.5. de infectae.13.) in aquariis vasis & sterquiliniis, enascenS, quod ad digitorum contactum in orbem se contrahit, Gal. /. 3. d. C. Μ. S. L.c. 1. Tandem & Axes ipsos Asinos appellare consuevit Hipp. & parvos axes Asellos, quoS edam suculas vocaiIt, 2. defract. t. 48.s. 3. t- 40.s. q. de artic. t. 25. ets. 4. t. 5I. Junge Foës.p.455. Asemos, ἄσημος, dicitur de iis, quae citra evidentera significationem, praesertim criticam, & praeter rationem contingunt; aut quae levioris sunt momenti, & nullam effatu dignam significationem prae se ferunt. Ita ἄτημα πνεὺματα, fpirationem exiguam, obfcuram, ac .velut interceptam, nullamque fere sili significationem edentem denotant, l.e.Esed.fect.y. t.I;. juxta Valel. doloreS lateris in febribus tenuiores ἄινημα ἀλγῆμαστα, Coac. t.4I9, Asema, umtgis xsinsts est, quaecunque à nullo dierum indicantium fuit indicata ; unde sine signo dicitur, Gal. l. it.de Crifc.ro. Adverb. ἀστήμως eandem cum a ljectivo habere significationem pud Hippocr, videatur Foës.p. Ioo seqq' At àm/aiss τάσους, κατ αντιφρασιν appellare Hippocratem docet Erotianus τοὺς πολυσδαους, qui ad venas, arterias & nervos pertinent. An etiam de sermone inepto aut nihil congrui significante in probatis autoribus acceptum occurrat, uti quidem alicubi vult P. Zacchias, (de quo vide in coelostomia) inquirere nobis non vacat. Asenec, i. e. Sol. Rul. & lohns. Aseph, h. e. Alumen scissum, lid. Asepton, ἄσηπτον, vide Asapes. Asilus, Oestrus, Tabanus, οἶστρος, μύωψ, insectum est, in ore habenS aculeum, binis pennis volanS. Descripsit Aldrov. /. 3. de Insect. c. 4. In specie Asilum dici illud insectum, quod boves lacessat, vult Plin. I.3 r. c. 2. II, N. Idem ex magorum commentis tradit, vermiculos, e quibus Asili fiunt, antequam pennae germinent, contra febres alligari, l. 3o. c. II. Asines & Asineos ( adverb. ) ἀσινὴς, ἀσινέως, in- noxisum, & sine coxa significat, à verbo σίνω, noceo, cum α privativo. Hinc Hipp, rupturae pectinis ἀσινέυς dicuntur, l. 2. Epid.s. I. 70. c. I.in i.Epid. I.Io. Asingar, i. e. Viride aecis. Dicitur &Asugar, Asmiar, Asigi. Rul. & lohns. Asinus, ὄνος, vide Asellus. Asiracus, ἀσίρακος, dicitur species locustae, quae & ὄνος, Asinus, dicitur Dioscoridi I. 2. c. ey. Confirmat virtutem adversus scorpionum ictus Gal. l. XI. de Sim. Fac. §. Dracomarin. Asitia, ἀσιτία, vide Anorexia, Apositia, Inedia. Asius lapis, vide Assius. Asmaga, dicitur permixtio, vel commixtio quorttndam metallorum ad invicem. Rul. & lohns. in Lex. Asodes, ἀσώδης, vide Ase. Asopor, i. e. Fuligo. Rul. & lohns. Aspaltum pro Asphalturn. Rul. & lohns. Aspasia, medicamentum locos muliebres constringens, descriptum à Capivac. Prax. l. 4. c. 4. fit ex Fcla lana, infuso gallar, immatur. imbuta. Aspera arteria, vide Arteria aspera. Aspersio, πρόσκλυσμα, ῥαντισμὸς, ῥαντὶς, & ῥανὶς πού, ῥάντισμα, notissima esl applicatio alicuius matenae medicae vel liquidae, vel pulverulentae superficiaria & rara, situ rninutatim facta Scrib. Larg. n. 46. 2o7. & alibi. Vide Rhod, in Iex. Scrib. Hinc & talia medicamenta, quae asperguntur, Graece συμπόσμαστα, Latine Aspergines vocari vult Blancard. tn Lex. quamvis noS nullibi legerimus. Asperum, Asprum per syncopen. Scrib Larg ».I8o. Vide Rhod, in Lex oeosiss, Asperitas, Aspcitudo, Scrib. Larg. «. 21, 22, & alibi, τραχύτης, dicitur de superficie partis vel membri inaequali. Omne asperum est inaequale, sqd non vice versu. Gal. c.s. de isu quae in rneds t. 11. Oritur vel ab adstrictione & nimia siccitate, vel ab acrimonia, i, de ptisana c. e. Est species differentiae morborum organicorum essentialis in fuperficie, cui opponitur Laevitas, xulTnS. In specie asperae palpebrae, τραχύα βλέφαρα, dicuntur, cum eversis sanguinolentiores apparent, & magis asperae carnos.eque & fici acinis similes. Gal. I. Introd. c. I5. Asphaleia, ἀσφάλεια, securitatem, firmitatem denotat, & ἀσφαλὲς tutum,securum, firmum, 5. aph.it. & 2. aph. I 5. Gal. l. 12. de V. P. c. 6. Jul. Alex. not. ad h. l. Dicitur quasi τὸ μὴ σφάλλον ἢ σφαλλόμενον, expers lapsus. Vide Dieterich. Iatr. n. I2o. Iu. Asphaltitis, ἀσφαλτίτις dicitur prima lumborurn vertebra, quae & à renibus νεφρίτις. Gorr. Linden. Med. Physiol, l. 2. c. 14. et 34. Asphaltum, vide Bitumen. Asphyxia, ἀσφυξία, id est, pulsus privatio sive defectio, cum non percipitur nostro tactui motus, atque hoc per totum animal accidit, ut nulla usquam arteria moveri videatur, quod tamen si ad veritatem exigas, in corpus vivum nunquam cadit; ad nostrum tamen tactum frequenter repentur, Gal. I. I. de praes, ex puls, c, 2. quam Hipp, vocat spirituum interceptiones, πεενμάτων λπόλήψιας ἀνἀ τὰς φλέβας, 4. de R. Vi I. A, t. ari. ( vide supra Apolepsis.) Est immediatus corneS gravioris animi deliquii, quod pro lubitu lipopfychia, aut syncope, quin & asphyxia dici poterit. Caussa immediata pulsus deficientis est in sanguine naturali effervescentia & rarefitctione circa cor destituto, ut propterea cor non fatis expandatur, contrahaturque & sanguis insuflicienter in arterias effundatur. Fr. Sylv. Pr. Med. l. I, c. 34. praefertim §. 43. 'Ἀσφνκτοι dicuntur pulsu privati, & in quibus motus nullus sub sensum cadit In ulla corporis parte cujuscunque arteriae. I. 1. de aiff puls. c. q. Aspidiscos, ἀσπίδισκος, proprie significat scutulum, vel ornatum exteriorem scutorum. Metaphorice vero ita vocati musculum sphincterem ani quasi verticillura scripsit Cael. Aurel. Tard.paff. l. 3. c. 3.3,. 452. Aspis, ἀσπὶς, idem, quod serpens, sed venenato sito morsti perniciosissimus. Ejus tres species constituit Galen. l. de Ihexiac. ad Pifon. c. 8. quarum prima dicitur chersina, altera chelidonia, tertia ptyas, quae perniciosissima. Siquidem, perinde ac si tunc ratione praedita foret, aestimata intervalli distantia collum eous.que extendit, & celatiter hominibus inspuit venenum. Hac specie ferunt Reginam Cleopatram sibi citra suspicionem repente mortem conscivisse, cum Imperator Augustus eam vivam captam vellet in triumphum Romae ducere, P. AEgin. l. 5. c. 19. Plura de Aspide in genere, & ejus pluribus speciebus vide apud Aldrov. l. deserp. & drac. c. 7. Nihilominus ex his perniciosissimis serpentem generibus olim emplastrum confectum fuit ύι ἀστάδον dictum, discutienS valentissime strumas, aliasque durities, ad doloreS arthriticos pariter utile, teste Aetip l. I 5. Aspredo, τράχωμα, est affectus palpebrarum, dicitur.qtie durities, & asperitas inaequalis, quae intra palpebras oritur. Gal. des. twedic. Assala, i. e. Nux mosehata. Dorn. Rul. & lohns. Assaliae, vermes sunt intra assereS crescentes. Dicuntur etiam e ossi, Ieredines, Termes, Thripes, Xylofhagtr ξνλο.φαράι. DOm. Ruland. Affalliarttm meminit Paracels. l. a. de morb. Gal!, pustulis &symptom. c. 7. in Icteritia commendans. Verum suspicari quis posset, non tam Teredines aut CossoS intelligi debere, quam asellos sive millepedes in locis humidis crescentes, de quibus paulo superius. Hos enim valde in Ictero conimendari, e Dioscoride & Galeno constat, Assangi, dicitur Pulvis decideuS de parietibus salis. Vocatur &Afaxirgi. Rul. in Lex, Assatio, ὄπτησις, est species coctionis ciborum artificialis, quae fit ab extrinseco & alieno calore fortiori & exiccante. Species seu modi assutionis plures sii.it : Vel enim igni admoventur ea, quae assari debent; vel in aliquo vase reponuntur, cui subjicitur ignis, asfufo aliquo, sedinsufficiente, aut plane nullo humore, llluc pert;nent etiam frixa, quae propterea Assorum funt species Huc referre licebit tostionem, στατέυσιν, Ariltot. I. 4. Mereor, c.3. Renat. Morcau ad Schol.Salemit. c. 7. p. I 38. Assuta & frixa siccius dare corpori alimentum, docet Galen. I. 3. de alcimffac. c. 2, Graece dicuntur illa ὀ.ππά, haec τηγα.ιτὰ. Ovorum asserum meminit Scrib.Larg. n. 22 I. Affare quoque Spagyrice est, vel rem desiccare, & in tali statu ponere, ut possit in pulverem sibi competentem redigi; vel aliquando idem est, quod congelare, Theatr. Chym. Vol. IIl. p. 39. Quae intus forisque rota ignescunt, perperam assuri dicuntur à Scheunemauno, judice Libav. in defensione Syntagm. AiJ.l.c. 12. Affare quoque allegorice dicittlffseptimatm Regimen , quod est Lunae, II. e. calefacere & componere pe-- 25. dies, & hoc regimen dicitur Argenti, in Ale legoruS super Tu bam PhilOs. distinct, I. in Th. Chym. Vol. V. p. 58. Affatlo er am in Magisterio Lap. Phil. dicitur suavis & modesta desiccatio corporum dissolutoruti & à menstruis suis feparatorum, exit.cans sub finem corpus exiguo igne, quae desiccatio fuavis calcinatio est, Christoph. Paris. Elucidor. l. q. c. S. Th. Chym. Vol. VI. p 264. Assatura dicitur animal, vel caro assa, quales si stat n. post remotionem ab igne cooperiuntur & panno invlvuntur, Assuturas suffocatas vocavit Santes Ardoy .us, & it.ter venena retulit, noxam & curationem propone 1S i. 4. de Venen. ;e 9. Asserac, idem quod Assis, & est species Bangues, quae AEgyptiis est Assis. Differt ab Opio & Mastac Turearum, de quo legatur Hartmann. tract. de Opto Theor.III. quaest. 3. vtd. /Cinge & Assis. Asservatio, idem, quod Conservatio, dicitur in PnaI maceuticis simplicium collectorum in debitis vasis & locis ad usum necessaria repodlio, ut femper in promptu sint, Jac, le Mort Pharm. Med. Phys c. y. D. Schenk. Synt. Comp. & praescr. med,sin m. p. m. I9. Assidens signum, συνεδρέυον, quod &mox apparens dicitur, quod plerumque morbo accidit, ut in febre ardente lingua aspera sicca, sitis, vigiliae. Differt tamen à Pathognomonico, qaod hoc sit plane insepatabile, illud non item, Gal, 3. in 3. Epid.t.34. Exemplum sit morbus lateralis, in quo acuta febris, spirandi difficultas, tussis, pungens dolor lateris funt pathognornoIIica, scil. collective sumta ; quod autem dolor ad hypochondrium, vel ad claviculam perveniat, aut quod facilius in latus patiens, q am in alterum aeger- decumbat. Assidentia signa funt, c. i.aph. I2. Assiduus ulurpatur à Fernelio pro Continuus. Ita febres assiduas vocavit, eafque intermittentibus opposuit, Method. cur. sebr. c. 6. ferme adsinem. Assimilatio, ἐξομοίωσις, ὁμοίωσις, dicitur IIUtritionis supplementum, quando id, quod nutrit, alteratur, & ei, quod nutritur, simile fit, Gal. 3. de fac. nat. 1. Porro ut haec fiat, Aggltttinasto, sive Adhaerentia, 'xesspvms , praecedat oportet, quemadmodum & hanc Appositio, πρόσθεσις, i. I. de E, N. c. 11. Nomine à Nutritione dissidet, re autem non dissidet, l. 3. de Cauff, Sym. c. t.. Perficit hanc functionem non secus ac reliquas naturales dictas anima, sive vis plastica, sive calidum innatum & flammula vitalis, quae in medicina non differunt. Charlton. Oecon. anim. Ex. I. §. 1. seqq. Assis vel idem est, quod Opium, Meconion: vel eit pulvis ex cannabis foliis paratus, cujus cum aqua misti bolos quinque aut plures castaneae magnitudine AEgyptii devorant, à quibus per horam homines quasi ebrii facti amentias suas produnt, & in ecstasi manentes visionibus desideratis Oblectantur. Ps. Alpin. de Medic. JEgypt- l.a.c. z.p. m. b. Vocatur & Asserac Tureis, vide Bange. Assistentes, sive Ascites glandulosi, vide Parastatæ. Assius lapis, ἄσσιος λίθος, ( perperam per simplex s. ) ab Asse, urbe TroadiS, quae est regio minoris Asiae, Hellesponto adjacenS, alias minor Phrygia dicta, appeltatus est lapis tophaceus mollis, friabilis, & laxus, vim habens sitve morsiI carnes molliores culliquan di,praesertim vero hac virtute praevalet Assitae petrae fles dictus, qui innascitur farinae tenuissimae, qualis molarum parietibus adhaerere visitur, Gal. /.9. de Xtrn. Fac. D.-oscor. l. c.c. I42. ubi per simplex Sfcriptum legitur, ad locum generaliorem, Asiam minorem, fortaffis respectu halato Plin. l. 2.C.96. & I.36.C. 17. Sarcophagum appellat ideo, qu al in eo c-ndita cadavera, Intra 4o. dieS una cum cslibus, solis de tihus exceptis, consumantur. Reliquas iliius virtutes collegit Chioccus Mus. Casco s. s. p' 349 siniql- „ Assos, i.e. Alumen. Rul. Assuetudo, vide Consuetudo. Assumtio, πρόσληψις, προσφορὰ, dicitur de Omni materia, alimento; & medicamento, quod per Os corpori communicatur, quae Assumpta, τὰ προσφερόμενα, appellantur; quamviS & aër inter illa quoque referatur. Vid. lonston. Synt- Med. l. I. Tit. I. c. I. Astacus, ἄστακος, vide Cancer. Astakillos, à Paracelso dicitur ulcus gangraenoftim malignum serpens ad tibias pedum à sale rnercuriali in sanguine occurrente. Dicitur eidem quoque Araneus, vel Ulcus Aranei l. de ulcer. c. 18. Astarzof, unguentum vocatur vel linimentum, quod recipit lithargyrium sperniolam cum succiS sedi majoris & Nympheae. Vel etiam ita dicitur mixtura eX aqua rosarum & camphora, apud Paracels. d.l. c. 38. Asteos, ἀστεῖος, probum, laudabilem significat Hippocrati, & opponitur τῷ φλάυρῳ καὶ βλαβερῷ, vitio. 1ό & noxio l. de Helleborism. 12. de Alim, IIX. 14. X 9. Io. Coac. t. 2I8. Vid. Foës. Oecon. p.I04. & Jung. Exerce nostr. II. de Remor. purg. §.13. Aster, ἀστὴρ, Astrum, ἄστρον, vide Stella. Aster Samius, vide Terra Samia. Aster Thalassius, ἀστὴρ θαλάσσιος, vide Stella Marina, dicitur Zoophyton quoddam mannum. Vide Stella. Commendavit Hippocr, cum brassica & vino Odorato ad uteri ascensum dictum, & ad dolores hystericos, /. de nat. mul. XXIX. 85. l. 2. de morb. mul. LXXTX. 7. vide Foës.p. 105. Alias & Aster nomen est medicamenti ab Andrornacho excogitati adversus destillationes & dolores varios. Gal. l.y.de C. M, S. L. e. 5. Asterges, ἀστεργὴς, denotat durum, compactum, severum , & opponitur laxo sive molli, blando. Hipp. de Glandttl, XI. 14. quamvis Foës. d. l. aliud vocalu substituere velit magis accommodum, nimirum ἄστογον. Ego sane non video tantam immutandi necessitatem. De ligno crudeliore legitur ἀστοργέστορον, 2. de fractur. t. 6rt. quamvis & illum locum mutatum velit Foës. d. l. Asterias, ἀστερίας, ἄστριος, ἀστρίτης, ἀστρόβολος, vide Astroites. Est gemma fossilis, admodum dura, dimidiati globi figura, stellarum, quae radios jaciunt nigros, plenissima, ex quo nomen videtur accepisse. Nascitur in India & Carmania. Qui colore candido est, praefertur coeruleo Ceraunia dicto. Habetur pro periapto adversus naevos maternos infanturn, Eras.rn. Franciic. P. II. IIort. Indic, ρ. I2I8. Astecias etiam idem, quod Accipiter. Aldrov. 1. 5. Orn. c. 1. Asthenes, ἀσθενὴς, vocatur insirmtis, imbecillis, debilis, ab α privativo & σθένος, robur. Legitur apud Hippocr, l. de vet. med. XXL 6, 7. ubi haec differentia notanda venit, quod άσθενὴς dicatur, qui nondum actu aegrotat, sed debilem habet naturam ; άσθενέων vero qui actu languet. Usurpatur quoque de cibis & alimentis, l. 6. Epidls. IV. t. I fi. & s. V. t. 2o. c. I. de R. V. I. A. t.3 o. quae seil. non multum praebent nutrimenti, qualis est Ptisana. Apud Gal. quoque substantivum ἀσθένεια, infirmitas, debilitas occurrit, comrn. ad d. l. ttit. Vide Foës. p. IoI. Dieter, n, II5. Asthma, ἆσθμα, id est, Anhelatio, creber & moc lestus anhelitus, affectus est, in quo propter angustiam Organorum respirationis & bronchiorum oppilationem apparet, summe moveri usque ad operta scoptula &" scapulas, thoracem, etiam citra febrem, motu celeri ac denso, ut etiam in iis, qui velociter occurrerunt, quique respirando pinnas narium movent, quas inspirando contrahunt, expirandO dilatant. Gal. c. 2. in 3, Epid. t. 4. Accuratius ita definiri posset : Asthma est diflicilis respiratio, frequens, densa, cum sibilo vel sono, quandoque & tussi, proveniens ab insigni angustatione vel Obturatione bronchiorum pulmonis intrinsecus vel extrinsecus facta. Caussae enim variae hunc affecturn producere valent, v. g. Pituita viscida, flatus & halitus, aquosa collectio, sive hydrops, pulmonis tubercula. Gravissima Asthmatis species est, quod Villis inter morbos convulsivos refert, & Asthma convulstvttm cum tussi appellat, de morb. convulsi c. 12. scorbuticis interdum familiare, unde & Asthma Scorbuticum appellare licet. Confer, etiam ad Sylv. Pr. Med. t. 1. c. 22. §. 22. & P. Barbette I.4.C.3. aliosque. Vitiose etiam dictum legitur Asma apud Joh. Baueriutn de Irnola in Consil. 8. et 32. Astites, vide Parastatæ. Astomos, ἄστομος, dicitur, qtst caret ore, & creditum fuit olim, suisse gentem quandam toto corpore hirtam, & vestiri in India frondium lanugine,sine ore, halitu tantum viventem, & odore, ut ex Plinio refertur à Menens Aurei Veller. l. I. c. Io. in Ih. Chym. Vol. V. pag. 302. Verum Olearius & alii Itinerariorum scriptores fallaciam hanc detexerunt. Astrabes, ἀστραβὲς, quod minime torquetur, indisertum significat apud Hippocr. 2. de aruc. t. I9. et in Mochlic. Vid. 5.- Astragalus, ἀστράγαλος, ἄστριος, item τέτρωρος. Talus, vulgo Os ballistae, Quatrio, est primum inter Ossa tarsi & principalissimum eorum, quae ad pedes movendos pertinent, in circumferentias quasdam desinens, magnum quidem & maximis supernis ossibus dearticulatum, in medio tibiae & calcanei locatum. Gal. I. 3. de V. P. c. 6. G' S. de off.c. 22. Clarius: Est Os quaii cubicae figurae irregularis, ad pedis tibiaeque articulationem comparatum. Superius enim per ginglymum tibiae conjungitur, ad latera utrinque malleolo comprehenditur, ligamentis validis copulatum, anterius capitulo rotundo sinui ossis s.caphoidis adaptatur; inferius partim protuberat, partim mediante profundo sinu cum calcaneo ligamentis cartilagineis connectitur. Barthol. libell. it. An. c. 2I. In medicina prae aliis commendantur Astragali Leporum & Porcorum. Illorum quidem contra epilepsiam, difficultatem partus, colicam & calculum ; horum vero ad fracturas ossium, capitis & colli dolores, teste Schrôder. Pharm. lib. 5. cl. 1. n, XXIV. & XXXIV. Astrape, ἀστραπὴ, coruscatio, fulgur. Refertur inter caussas prOcatarcticas epilepsiae à Gal. de pu. epil, c. 2. Astrion, ἄστριον, idem, quod Astragalus sive Talus. Iohns. Ingrasf. comm. in Gal. l. de Qssih. p. 164. Astrobles, ἀστροβλὴς, ἀστρόβλητος, idem, quod ἀποπληκτικὸς, sideratus Apoplecticus. Gorr. p. 6o. Astrobolismus, ἀστροβολισμὸς, idem, quod Sphacelus, de quo infra, quamvis proprie de plantis, quae lub canicula pereunt, quasi sidere percussae, dicatur. Matth Fl tcius i. 2. de vit. & moru c. 24. p. m. 96. Astrocynologia, ἀστροκυνολογία, VOCatur scriptum de diebus Canicularibus novissime editum, cujus mentio facta in Act. Erud. Lips. A. I7o2. M. Decembr. p. 5i4. Astroites, idem, quod Asterias, lapis maculis plurimis stellarum formam habentibus notatus, globi dimidiati figuram habens. Estque duplex. Unus, ubi maculae stellatae sunt dispersae. Alter, in quo visuntur ita compactae, ut erucis fimileS sint maculae. Astroites, varios majores, minores, magis vel minus concinne radiatas exhibet Joh. Bauhin. in deseript. Pont. & Baln. Bollens. l. 4. p. m. 3I. Ex Astroite etiam parabantur globuli, quibus numerare solent preces Pontificii. Rul. in Lex. Astrologia, ἀστρολογία, vocatur scientia, vel ars divinandi ex Astris; eorum vario positu, aliisque attributis, quam nonnulli adeo credunt esse necessariam Medico, ut propterea stellarum ortus, occasus, phafes varias, inter caussas morborum & sanitatis referre non dubitaver nt. Enimvero licet astrorum influxum Vel etlicaciam in aërem & corpora siiblunaria, quin & in ipsum hominem, nolimus praefracte Ire inficias, quia tamen plurimum vanitatis & superstitionis subest in Astrologia judiciaria, quemadmodum egregie hactenus hoc aperuit Clariss. Dn. Sturmius, aliique ex reSentioribus Astronomis, absque peritiae silae detrimento & jactura hac scientia carere omnino poterit Medicus Vanitatem praesagio edi & noxam e themate genethliaco quoque notavit Rolfink. 0. & M. Μ. l. 4. s.I.c-9. Astrum, ἄστρον, idem, quod ἀστὴρ,stella, sidus cæleste. Vide Stella. Tropice Astrum, apud Chymicos quoque dicitur virtus & potentia rerum ex praeparationi. hus acquisita, ut, Sulphuris Astrum ejus est accensio, qua vertitur in oleum praestatitisiimum. Item Astrum Salis est ejus in aqu.m vel oleum resolutio, qua pariter majores vires induit. Mercurii Astrum est ejus iublimatio, qua miram acquirit vim & potentiam naturali sua majorem & subtiliorem. De hoc vide D. JolI. Michaelis not. in Schroder. Pharmaceut l. q.c. 16. Dicitur alias Alcol. Quinta Essentia, Extractum, Sperma &c. Dorn Rul. & Iohns, Astrum Solis vel Auri, Lunae, &c. Legitur apud Dorn. de Transm. metall. c. I3, In Th, Chym. Vol. I-spag. 534. Astrum ex igne est ardens Ignis instar & vehementis impressionis. Ilom. in Dtct. Parac, Astrum etiam attribuitur certis medicamenttS vel trochiscis aut orbiculis asterisco signatis, unde & apud Gal. Aster invincibilis anodynus somnifer legitur l. 8. de C, M. S. L. c. 3. & alibi. Vel Chyrnicis quibusdam non tam propter figuram, quam propter virtutem insigniorem & quasi astralem v. g. Astrum ferpentunI. Vid. Rolfink. I. A. F. R. l. q.sect. 13. c. I. et 2. Astur, idem, quod Accipiter, Asterias, Aldrov. ί, 5. Orntth. c. I. Asub, i. e. Galaxia. Rul. & Iohns. Asubedegri, II. e. lapis scindens al.tos lapides. Iid. Asulci, i. e. LapiS Lazuli. Iid. Asvoli, i. e. atramentum, fuligo. Iid. Asymphoros, ἀσύμφορος, significat non incommodum , sive non damnofum, apud Hipp. l. I.dediaet. XXXVI. 6. Vide Conferens. Asymphyton, ἀσύμφυτον, id, quod non est continuum, significat: Epitheton partium diflimilarium, apud Hipp. l. de arte XVII. 8. Paucis : ParS ab aliis distincta & separata ita dicitur. FOës.p. 105. Asymptoton, ἀσύμπτωτον, significat id, quod non concidit, neque compressum est ; veluti συμπίπτειν dicitur, quod prius tumefactum concidit & contrahitur. Hipp, l, de humor. III. 17.5 2. Gal. l. I.de an. cur. ad Glauc. c. 8. Asynethes, ἀσυνήθης, inconsuetus, insuetus, insolens , dicitur; & Opponitur τῷ συνήθει. Usurpatur de rebus non naturalibus ab Hipp. 2. aph. 49. 50. Jung. Dieter. n. 119. Atac, i. e. Talcum, vel Nitrum. Rul. & Iohns. Atactos, ἄτακτος. Vide Ataxia. Atanor, i. e. Olla persorata. Iid. Ataractopoeesia, ἀταρακτοποιησίη, Hippoorati dicitur empbatice actio Medici intrepida, ne quid animo perturbato fecerit, I. de dec. ornat. IX. 11. Ataxia & Acosmia, ἀταξία καὶ ἀκοσμία, in genere privationem vel desectum orainis decentis significant. Ut enim κὸσμου, i. e. decentis constitutionis proprium est τάξις, ordo, Si ob eam rem appellavetunt mortales universum hoc Cosmon r argumento ordinis : Ita Acofmias , i. e. indecentis constitutionis proprium est Ataxia, ordinis carentia, ex Gal. cap. 3. Progn. Hinc quae sine ordine contingunt, ἀτάκπ.ς κάι πεπλανημένως fieri dicuntur. Hippocr. 2. in I. Epid. t. 25. & 33. In fpecie vero Ataxia & Acosmia est ordinis nullitas circa dies criticos, & circa paioxy sinos, d l. & l. 3. Epid. aegr. p. post stat. pesiil. Pulsus quoque dicitur ἄτακτος, inordinatus, qui nullum magnitudlniS, celeritatis, aut aequalitatIS ordinem Observat; cui Opponitur Ordinatus, contrario modo sese habens Et febris erratica dicitur ἄτακτος, vel ὰτοπος, quae nullum servat typum vel Ordinem in periodis, Gal. l. de Typis c. 4. Ataxmir dicitur cura oculi, quae adhibetur, quando ptli praeter naturam in palpebris oculi sist, pilis naturalibus excrescunt, & ipsi nocent oculo, cujus curae quattIOr modos tradidit Albucas, l. t. M. M. c. IT; I 2. p. 96.seqq. Atebras, dicitur uncus aquinus, Vel vas sublimato sium , Rul. in Lex. Atechnia, ἀτεχνίη, Hippocrati dicitur artis expers , in quo nihil recti, neque pravi quicquam inest, I. de aru VII. 5. alias specialorem significationem ἀτέχνου, i. e. amoribus non conciliati, Vide sis apud Linden. S. M. Ex. IX. §. 2 2. Unde & Atechmia idem, quod Agonia, Lat. Sterilitas, teste Fel. Platero i.2.Prux.c.I9. Tom. I. p. m. 66o. Atenes, ἀτενὲς, fixum, immotum, rigidum, intentum dicitur, V. g. de Oculo, 3. Prorrhet. u 32. Coac. t. 3 51. s. 5. Epid. XXXV. 13. et l. 7. XVII. 24. Et Verbum ἀπνήζειν significat fixis aliquem intueri oculis, non solum apud Hipp. d.I.7.XV. 31. sed & aliquoties in Nov. Testam. Ater succus, vide Melancholia. Ater, idem, quod Niger, μέλας. Ateramnia, ἀτεραμνία, ἀτεραμνότης, cruditatem, & in coquendo pervicaciam significat, ex Hippocr. I. de A. L. & Aq. VII. 5. ubi duritiei, σκληροπὴτι conjungitur. Unde Ateramna dicuntur,quasi indomita ea cibaria, quae concoqui non possunt, neque in coctura intumesaunt, velati semina quaedam cerealia, Galen. l. defucc, bon. ύ mal.c. 5. Per metaphoram ad animum indomitum, ingenium refractarium, & morum asperitatem, inhumanitatem, refertur, ex Hipp, depraecept. VI. 25. De ventre quoque & intestinis siccioribus & durioribus legitur, d. l. de A, L. & Aq. V. 4. Vide Foës. p. roy.seq. Ateres, ἀτηρὴς, noxium, laedentem, Hippocr, de« otat, d. l. LV. I4. quamvis Hesychius exponat per ἀκαταπόνητοτ, qui nec precibus, nec laboribus frangi potest, Foës. p. 106. Athanasia, ἀθανασία, est epitheton quarundam Antidotorum, fatis quidem jactuositm, Gal. 8. de C.M. S. L.c. 7. & alibi. Vide Gorr. p. 8. Calidae & siccae efle temperiei illa medicamenta, dicit /. 8. M. M. c. 7. Idem est, quod Ambrosia, quasi immortalitatem tribuens, de quo supra. Occurrit & in Dispensi Aug. compositio Nicolai Athanasia magna dicta, in dysenteria & haenIorrhagtiS variis commendata. Dubitari tamen pcs-. set, an calida & sicca tenuium partium ingredientia quantitate & virtute reliquis praevalentia effectum illum promittere queant; & mirum, quod Zwolferus non monuerit. Sasse vero perstrinxit P. Ammann. in Irenic. p. 44. Athanor, est nomen furni Chyrnici, sive Philosophici compositi, cujus prolixam descriptionem legere licet apud Mart Ruland. Lexic. Chymic. & Libav. in Apoc. HermeL Meminit & Rolfink. Chymiae l. 2. c. 17. Vocatur & Uterus Spagycicus, vel Chymicus, & describitur à Dorneo de Tranfmut. metall. c. 3. in Th. Chym. Vol. I. p. 5 03. seq, Athanor habetur fornaxsublimationis, in Quartorum l. 4. Platon, d. l. Vol. V. p. I 8o. & applitlalur ad Bonum Hencicum ab OrtheliO in Epil. 8i Recda pit. in Nov. Lum. Sendivog. Vol.VI. p. 457. Athanor Ara-’ bibus idem est, quod furnus. Hodieque autem hoc nomine veniunt furni turriti. D. D. Vledel. Plt. I. AER, l. t.s. y.c. 2. Athara, ἀθάρα, communiter AEiolici ἀθήρα, vide Athera. Illud legitur apud Galen. I. 2. de art. cur. ad Glauc. c. Io. & latirte redditur per farinam elixam. Athares, ἀθαρὴς, vel de virgine incorrupta, vel de ferro indomito dicitur. Vide Lexica. Athelxis, ἄθελξις, factionem vel attractionem si- gnificat, quae fuctione, vel rnulgendo fit, à verbo ἀθεθεγομαι, quo usuS Hipp. I. de Hum. I. 31. & composito εξαθελ.γομαι, exsugo, emulgeo, 2. deciis, q. in med.f. ut.y. Vide Foës. p. 7. Athena, ἀθήνα, dicitur emplastrum laudatum ab Asclepiade, & defcriptum ab Oribasio, Aëtio, &Xigi- neta, I. 7. c. i7. allegante Gorraeo p. 8. Refertur vero in-i ter ἔμμοστα ab JEgin. l. 4. c. 4o.sn. Athenatorium, dicitur coopertorium spissum vitreum super cucurbitam, habens collum gracile & spissum, quod intrat cucurbitam, non exterius eam ambire debet. Usus ejus ad sublimationem Ili. Chym. Vol. III.p. 33. Athenippum, Athenippium, ἀθηνίππιον,, estepitheton collyrii ab autore Athrnippo, Scribon. Larg. n. 26. 27. & Rhod. in not. ad h. l. Gorr. p. S. Ather, ἀθὴρ, quod in hordeo aculeatum est significat, & per translationem teli cuspidem aculeatam. Hipp. l. 3. de morb. XXX. 4. & l. y, Epid. XXI. 6. Foës, p. 7. Athera, ἄθηρα . est pulticula liquidior 8C sorbilis ex tritico zeave molitis, inque tenuissimum pollinem redactis consecta, infantibus convenieus, Dioscor. l. 2. C. II4. hordei subtilissimum dicit Erotianus. Atherina, ἀθερίνη, ἀνθερίνη, dicitur pis.cttlus multiS fpinis intra carnem refertus, alipS boni succi & digestionis cibum praebens. Describitur ab Aldrov. I. 2. de Pise. c. 3 6. Atheroma, ἀθέρωμα, rectius ἀθήρωμα, est specieS abscessus cum folliculo, inquo aliquid pulti simile continetur, peculiari tunica inclusum. Vide Abscessus, & Gal. I. 2. Μ. Μ. c. q. 2. P. Barbette Chirurg. P. II, l.t, c. 9. & alios. Athleticus, vel Athletarum habitus, ἀθλητικη ἔξις δίαθεσις, dicitur illa bona corporiS constitutio, quae ad summum quidem bonitatis pervenit, sed cum sijmrno periculo conjuncta est subitae mutationis in deteriuS, ex t.aph. 3. propter nimiam scil. corporis repletionem. Dum enim exercitiis augent calorem athletae, ob id multiS frui possunt alimentis, Gal. comm. ad h, l. Hinc athletas dictos non injuria quis dixerit generoio nomine notari, vel à certamine & praemio, vel à summa miseria, siquidem nullum genus mis.erius est athletis, quod ad bonam valetudinetu attinet. Exltort. ad art. l, c. 6. Dieter. n. I I. Athliptos, ἄθλιπτος, dicitur incomprehensa invasio febcil.ts , de his febribus,quae statirn initio accessionum pulsijm in magnitudinem & celeritatem murant, nec fit prius tardus aut parvus, ideo, quod eam inaequalitatem . quae initiis febrium fere sentitur, non perctpiant, veluti neque frigus, neque rigorem, neque stomachi vellicationem, neque compressionem, quae fit initiis accessionum, sanguine quasi a tota superficie externa recedente, & ad viscera confluente : unde & pulsus inaequales tunc fiunt, & parvi, & tardi, & languidi. Gal. I. 3. de praes, ex puls. c. 7. Foës. Oec. p. 8. Pulfus ἄθλιπτος dicitur Galeno l. r. de dffer.sebr. c. 7. quando nullo modo ad celeritatem, ea pars pulsus, quae systole dicitur, tendit, sed aequalis & liber habetur. Athlon, ἆθλον, vide Certamen. Athorectus, ἀθώρηκτος, dicitur apud Hipp, qui non est ebrius, l. de stexilib. XI. te. & de superfetat. XI. I. Foës. p.  8. Athreo, ἀθρέω, significat perpendo, considero. Hipp. ί. I. de morb. mul. XXIII. Foës, st 8. Athrix, ἄθριξ, debilis, idem, quod μαδαρὸς. Legitur apud Gal. r. de C. M. S. L. c. 4. Athroesma, ἄθροισμα, in specie cumulum observationum denotat, Empiricae sectae familiarem, ut est ap. Gorr. in des. a verbo άθροίζω. Athroezo, ἀθροίζω, significat congrego, cumulo. Usus Hipp. 5. aphor. 6I. Dieter. Iatr. n. 12. Athroon, ἀθρόον, confertum, coacervatum, densum, & in se collectum significat, Foës. p.  S. ex Galen. y.aph. jy.Coac. t. 3 y9.seq. 609. l. 3. Epid. aegr.a.poststati pessi alibi. Hinc & ἀθρόως, cumulatini, conferum denotat, 2. aph. i 8, & inter proprietates solutionis continui dolorosae refertur. Gal. I. de Sympt. caus. c. d. Dieter. n. I 3. Athymia, ἀθυμία, dicitur animi abjectio, delperatio, consternatio, tristitia, ap. Hipp. Coac. t. 4. et 482. l. e. Epid. XXXII. I 5. & I. 7. XI.VII. t. Et ἄθυμος significat eum, qui animo est abjecto, tristi, desperato, I. 3. Epid. aegr. 2. post stat, pestil. Foës. p. 8. Atincar, vel Astnkar, i. e. borax de petra, Bauratlc. Rul. & Iohns. in Lex. Atlas, ἄτλας, ἀτλάντιον, vocatur ultima colli vertebra, dorfo scii, proxima, sic dicta, tum, quod reliquas costi vertebras sustineat, tum, quod ferendi oneribus potissimum laboret, Gorr. & Linden. in Med. Pliysiol. l. 2. c. I4. §. 17. Alii vero nomen hoc primae attribuerunt colli vertebrae, inter quos & P. Barbette Chirurg, P. IIT. L.I. c.]. & Horne in Microcosm. §.3 I. ad quem locum vide D, D. Hofmanni Distexi. Anat. p. I I9. Atmosphaera, ἀτμόσφαιρα, dicitur aër corporum naturalium periphaeriam saltem contingens atque ambiens. D. D. Bohm DisseChym. Phys. IV. §.2. Sub quo aere comprehenduntur simul illa effluvia, quae e corpo-. ribus naturalibus qua antmatis, qua inanImatis etsIi* rare & procedere hactenus observarunt naturae scrutatores, ptaefertim Rob. Boyle. Videantur ejusdem exercitationes de Athmosphaeris corporum conststenutan. Atmus, ἄτμος, vide Halitus, Vapor. Atocos, ἄτοκος, Galeno dicitur sterilis, non quidem ea foemina, quae ad conceptum minus elt idonea, sed quae vidua est, & viti congressu ac rebus venereis abstinet, c. 7. in 6. Ep- t. IS. Ἀτέκιον quoque dicitur medicamentum, quod concipiendi facultatem adimit, seo. Gorr. des. Atolmia, ἀτολμία. Vide Eutolmia. Atomus, ἄτομος, est corpusculum individuum insectile, juxta Epicuri, Leucippi, Democriti & Asclepiadis hypothesin, principium omnium corporum naturalium universale, teste Gal. l. 2. de Fac. nat. I.r.c.I4. I. 2. c. 6. de Thexiac. ad Pifon. c. 11. Supposuerunt autem illi autores, illa corpora eflë impatibilia, vel inftangibilia, ut Epicurus; vel indivisibilia, ut Leucippus. Uno verbo t Corpora qualitatiS expertia, quorum nullum aut alterari, aut senttte aptum natum est, Galen. l. 1. de Elem. c. 2. Atomi Democriti dicuntur aquosus vapor, fumus, aut aqua resoluta a Gtassio Chortalaflëo dicto in tract. Arca Arcani Cabala Chemica, Vol. VI. Thes. Chym. p. 376. Haec opinio de Atomis olim quidem improbata, lIodieque insignem invenit applausum, & multorum recentissimorum-philosophorum medicorumque suffragium. Neque medicis vitio fottaffis verti potest, si acquiescere velint in principiiS corporeis. An vero philosophi, qua tales, idem facere queant, non est hujus loci ventilare. Casp. Cramer. Chymic. Collegii Differt. I.c.4.§.4. Atomum descripsit, quod fit particula corporis, qua non datur minor, & tamen §. 5. divisit in simpliciorem sive elementarem, & concretiorem. Atomos cum vacuo rejiciendas esse hodieque censuit Cei. G. G. Leibnirlus, uti constat ex Act. Erud. Lipf A, I698. m. Sept. p. 43S. Atonia, ἀτονία, idem, quod ἀῤῥωστία, ἀσθένεια, imbecillitas, infirmitas corporis. Methodicorum olim fuisse terminum, testatur Galen. 4. Μ. Μ. 4. CQmmcde tamen in Issum rurfum vocarunt recentiores; inter quos est Ettmullerus, qul Atoniae caussas etiam diversas tradidit Tom.l. Oper.p. tyei.a. Vinum quoque natura infirmum vel tenuius, ἄτονον dici, vult Linden. Ex.XCrT. Stricte ἄτονον vocari quoque vitium Stomachi, quod cum siccitate & ardore ejus, & inrequiebili, ut ita dicam, vel inexttnguibili siti consistit, ab eo, quod exsiccat omnem stomachi humorem, voluit Scribotr.Lurg.n.I 05. VeruIII Rhodius in Not. ad h. l. potius ex Marcello ἔγκαυσιν dici debere hunc affectum censet, & propterea non admittendarn esse Scribonii lectionem statuit; quatiIvis άτοrla, sive languor, aut laxitas sequatur. Atopos, ἄτοπος., absurdum significjt, inconveniens} malum, de lachrymis voluntariis & involuntariis legitur apud Hipp. IV. aph.px. Jung. Dieter. n, I24. Atra bilis, vide Bilis. Melancholia. Atrachelus, ἀτράχηλος, dicitur homo valde brevi cervice aut collo praeditus, apud Gal. l. s.de diff puls. c. 9. Alias in nullo Lexico occurrit, quantum ego scio. Huic opponitur μακροτράχηλος, longo collo praeditus. Significat & decollatum, Gal. I. 4. de Hipp. & Piat. decr. c. 4, Atractus, ἄτρακτος, proprie fusum ad lanisicittm aptum significat, ut &sagittae lignum;& itu extra forum medicum spectat. Meminit vero hujus vocabttli Hippocr. biS, & primum in l. de Visu II 2. ubisa- sum significat, deinde in l. 5. Epidem. XII. 15. 6. ubi verticillum in Latino legitur. Ubi obiter notandum, quod in illa historia de famula Dyseridis in Larissa non exprimatur, quomodo ille lapis verticillo similis ad uterum pervenerit. An fortassis intrusit in vaginam profundius, ne concipere posset, & ita Veneri eo licentius vacare posset ? quemadmodum mihi fuit aliquando relitum, quod foernina quaedam obstetricans aliis sub praetextu procidentiae uteri curandae globulos cereos fat grandes in muliebrem sinum impulerit. Atramentum, μέλαν, variaS habet significationes. Communiter denotat scriptorium vel librarium, το μέλαν γραφικον, Gal. l. 4. de C. M. S. L. c. 8. vel fuligineum & pictorium, quae non fiunt hujus loci; vel significat in medicina plerumque chalcantttm, sive vitciolitm , & dicitur atramentum sutorium, Vide suo loco Vitriolum. Confer, ad Lexic. Chym. Rul. sqb vocati. Atramentum, & Joh. Rhod. in Lex, Scxib. Quid atramentum sympatheticum dicatur, & quomodo paretur, vide in Iunken. Lex, Chym. Pltarm. P.I.p.cty.seqq. Myltice quoque vel aenigmatice tribuitur hcc nomen lapidi philosophico a Lagneo in Harmon. Chym, Thes. Chym, Vol. IV. p. 727. Atreces, ἀτρεκὴς, & adv. ἀτρεκέως, non una significatione sumitur apud Hippocr. Interdum significat exactum, curiosijm, persectum, accuratum, l. de aetate ( qui in plerilque appendix est de Carnib.) XXII. q.ci, l. de veter, med. XXI. Io. I 8. in Mochlico, XXL Io.XXV. 8. interdum vere vel revera. Hinc vocabulum ἀτρεηείκ pro veritate etiam ponitur de nat. pueri XXXV. II. quamvis non videam, quid obllet, quo minus etiam per accuratum verti possit: interdum penitus, ex toto, prorsus, ut I. de artic. I. 63. Plura vide apud Foës, p.toaseq. Atremas, Atremeas, Atremes, Atremeon, ἀτρέμας, ἀτρεμέας, ἀτρεμὴς, ἀτρεμέων, a verbo ἀτρεμέειν, quiescere, immotum effe , (quod legitur apud Hippocr, r. aph 3. ) significat intrepide habentem, quietum, ( unde & uTtsinu idem, quod ήσυχοΖκ, quies, juxta lilosych.) uti pater ex /. 5. Ep. XXIV. 6. repetitur i, 7, Epid.XVIII. is. 2. de iis, quae in medic. t. t 5. et 2. defract. t. 77. Vide Foës. Oec. p. 107. IO8, & Dieter. n. 125. Atresia, ἀτρησία, morbus dicitur, quo laborantes dicuntur ἄτρητοι, imperforati. Lat. Imperforatio dici posset, fi liberet. Legitur vero Atresia apud D. PechliII. in Observ. l. I, Obs. 25. ubi gemleaS historias notatu dignas recensuit. Atreti, Imperforati, ἄτρητοι, dicuntur in utroque sexu, quibus anus aut genitalia perforata non sunt, sive id ex natura fuerit, sive ex morbo acciderit, carne vel membrana supercrescente, & meatum obstruente, Gal. 3. de sympt. cans. 4. Arab. dicitur Abratica, vide supra. Ad quam classem morborum referendi sint Impersorati dicti, dubitatur. Cafpar. Hofman. in Instit. l. 3. cap. 141. morbiS in situ annumerat, quemadmodum & Apologe pro Gal. 3. cap. 226. Montanus verO ad morbum meatuum sive viarum refert, teste eodem Hofm. d. l. c. 104. A. Verum falvo aliorum judicio existimo, constituere peculiarem speciem ad. tertiae differentiae essentialem morborum solutioni nimirum continui Oppositam, & ita eo potius referendam. Hoc certum est, ad rnorboS in situ minus recte referri. Vid. Dogm. nostr. p. II. c. 4. d. 8. & Chirurg, oper. Fabric. ab Aquapend, de glande non perforata, hymene non perforato, & ano non perforato, p. m. 84. 94. Ioo. edit. Patav. Ultimi exemplum a nativitate vidi ante quam plures annos in vico Neila dicto Nariscorum, qui filiolus perfecte Atretus in ano paulo post obiit. De Atreus in sexu foeminino legatur etiam P. Ammann. in Irenicopo IiTseqq- Atrices vocantur tubercula parva circa anum, quae interdum recedunt & tempore redeunt, scltern in principio. Annumerantur condylomatibus & fico a Valefito de Tarant. Philon. Pharmac. 1.4. c. 3 5. p. m.5 I6. Forestus vero /. 23. Obs. 9. in Schol. Attrices per duplicatum t expressit, & e Valefio descripsit, quam scripturam etiam D. D. Stahl vel siib ejus praesidio Dn. luch in Inaugurali Disseri, de motu haemorrhoidali c. 4. p. 12. retinuit. Atrici, dicuntur vulnera Occulta in extremitate intestini recti nascentia, ita tamen, ut aliquando concavitas horum non ita tangat intestinum, ut perforet ipfurn. Ifaac. I. 9. Theortcae cap. 32. Atrophia, ἀτροφία, i. e. nutrtttonis defectus, quando ex nutrimento fructus non percipitur, Galen. 2. Μ. M. 7. uno verbo, Macies, Tabes, Contabescentia ; quamvis haec duo vocabula distinguat Franc. SylviuS l, I. P. Μ. c. 37. §. 6. in quo capite ex professo de Atrophia folide tractat, Maciem dicens, si fola pinguedo absumitur, nec aeque restituitur; Tabem vero, si caro simul minuitur. Est igitur in genere Atrophia imminuta nutritio, quam corpus vel ejusdem cetta membra naturaliter quidem abstlmtiS portionibus quibusdam nutritiis, nullis vero in earum locum succedentibus, perpeti coguntur. Videatur CelfuS l. 3. c. 22. Est igitur duplex, universalis totius corporis, & particulariS in determinatis tantum partibus, artubus praesertim Caussae pcflunt esse variae, internae vel externae, quae in eo omnes conveniunt, quod vel impediant succi nutritii proventum stissicientem, vel ejusdem debitam distributionem. An a fascino inferri possit Atrophia pueris, legatur Sennerl. Med. Pr,l, 6.p. P. c. ι. & Roder. a Castro Med. Polit, l.ii.c. I, Atrophiam a vermiculis dorsalibus etiam in dubium vocat Fr. Hofm. in Meth.med.l. t.c. I9. SingulariS quoque species elt Atrophia in oculo, cum ex longa imbecillitate, vel alia quadam latente causa, Oculus paululum quasi propulsus, deinde cavatus ad radicem cum dolore minor evadit, Obscureque aut nihil Omnino videt. Gal. I. Introduct. c. I 5. Attae dicuntur Festo, qui Ob crurum, vel pedum vitium plantis insistentes terram attingunt magiS, quam ambulant. Attagar, id est. Lapis, Rul. & Iohns. Attagen, ἀτταγὴν, & ἀταγὴν, Foernin. Attagena avis nota inter delicias cibarias, vulgo ljafesttm/ cujus descriptionem & usum in cibis atque medicina lege sis ap. Aldrov. i. 13. Ornith, c. Io. Bruyerin. de re cib. l. I 5. c. 38. Attalus, Ἄτταλος, Attalicum;ἀτταλικὸν, epitheta sunt quarundam formularum medicamenti apud Gal. in /ibr. de compos, med.sec. loc. & genera, lIodieque minus usitata, sed obfoleta. Vide Gorr. Attelabas, vide Locusta. Attenuans, λεπτύνον, dicitur & decibiS, & de medicamentis, quae acri & calida facultate praedita crassos fucccs attenuant, colliquant, incidunt & resolvunt. Gal. tit.M.M. 15, Hodieque dicuntur portionibus salinis, nitrosis, lixiviosis, alcalicis, volatilibuS vel evectis Operari. Attenuatio, λεπτυσμὸς, λεπτότης, idem, quod extenuatio, dicitur totius molis collapsus vel subsidentia, ejusque signum est cutis laxitas. Hippocr, Quin 6. Epid. t. aei. 8c Galen. in comm. Coincidit cum Atrophia, de qua p. a. Junge 4. aph. 23. Dicitur & Gracilitas, quae corporis est exilitas, quam a macie quidem distinguit t Illam naturalem, hanc praeternaturalem tenuitatem, quae Gr. ιχνότπε dicitur, statuenS, Linden. Ex. XIV. §.23.14. Sumitur & mechanice pro comminttnone D. D. Bobn. Diff Chym. Phyf VII. §. 4. Vide Comminutio. In opere spagyrico conjugii massae solis & lunae attenuatio dicitur fecunda clavis, quoniam rigiditas corpori inest, & flexibilitas, & inquinatio. Theatr. Chymic. Volttm.V.p.aet. Atticus, ἀττικὸς, epitheton mellis Optimi, ut & cerae, sive propoleoS, apud Scribon. Larg. passim. Attilus, dicitur pisces fluviatilis, PadO flumini proprius, cartilagineus, sturioni magna ex parte respondens , cujus caro mollIS & fluxa, palatoque minus jucunda. AldrOv. l. 5. de pisc- c- I. Attincar Veneris, formula est tincturae ad lunam, apud Paracels. Manual. 1. Vide Albatio. Attingat, id est, flos æris. Rul. & Iohns. Attingir, i. e. Capsula terrea. Iidem. Attondere, vide Tondere. Scrib. Larg.n. Io. Attonitus morbus, idem, quod Apoplexia, de quo vocale vide supra. Attractio. ὁλκὴ.M .. in sspnprp motus localis, quando reS quaedam ex alio loco mediante vi quadam motrice alterius trahentis movetur, ut huic propius adjungatur. Dividi potest in manifestam, quae etiam proprie talis est, quando trahens principium externum in fenfuS incurrit una cum modo tractionis, estque vel naturalis, vel artificialis. Ita manu res attrahimus; aut labiis infantes alliciunt lac e papilla, quae attractioniS fpecies suctio, Gsinsser.c, dicitur t Ita, quando ore attrahimus inspirando aerem, specialiter Epspasmus, Gnrmitrosis , Hippocrati vocatur, 5. in 6. Epid t.po. Sic instrumentis etiam variis perfici folet attractio artificiosa : & in occultam & intrinsecam, veluti impropriam, quae etiam vel corpori & partibus attribuitur, qua de caussa attractrix, ἐλκτιαὴ δύναμις, facultas, vel virtus excogitata suit, cujus beneficio singulae partes sibi peculiares siIccos nutrliionis gratia appetere & attrahere valent, Galen. 5. de L. A. I. vel etiam medicamentis, praesertim purgantibus, aliisque rebus, magneti, succino, &c. Verum posteriorem hanc in universum, occultam sitii. & intrinsecam recensioreS rejiciunt, ceu commentitiam, & plane metaphoricam, ex aliis principiis evidentioribus rem ipsam declarantes. In specie purgartiuin vim attracticem nos quoque impugnavimus dista de purgat, mod. ac viis ad alv. & Joh. Nic. Pechlin. tr. de purgamib. Reliqua plIilosoplIiS ventilanda & dirimenda relinquimus. Attractivum, Paracelso dicitur, quod natura praestat, de Therm. Piper, c. 4. Item Attractiva dicuntur medicamenta, quae vim ad se trahendi habent, ex similibus etiam attractivis composita. Dorn. Rul. & Iohns. Attractorius, idem, quod attractivus, ἐπισπαστικὸς, vide Epispasticos. Attrahens, ἐπισπαστικὸς, ἑλκτικὸς, vide Attractio, Epispasticus. Attrita dicuntur Plinio intertrigines Mercur, de morbis puer, l. I. C, I. Attritio, ἔκθλιμμα, παράτριμμα, dicitur solutio continui superficiaria cuticulae & cutis a compressione oborta, ita v. g. ex itinere pedes aut femora atteruntur. Gal. l. 11. de S. Fac. §. Coria vetera. & /. r. de C. M. S. G. c. e. Attritio quoque est species Cardialgiae, quando ventriculus ab assumto cibo, antequam excernitur, exaestuans atteri videtur, cum angustia & compressione anhelitus, ut statim praefocari videatur. Sennert. Med. Pract. l. 3. purt. I.sect. 2. c. I 5. Usurpatur etiam Attritionis vox a modernis physicis & chymicis physiologice in declarando ferrrIentatiOnis negotio, ubi Partes ab intestino motu agitatae, praecipue crassiorcS, ialinae & terreae sese atterunt & comminuunt, quemadmodum passim in eorum fcriptis legitur. Aturee, i. e. Vitrum Azazeze. Rul. Atypos, ἄτυπος, idem, quod ἄτακτος, erraticus J epitheton morborum inordinato mculO invadentiun, Gal. de Typis c.4. Alias ἄνπε,ι quoque vocantur, oui non satis expedito plectro linguae utuntur, quasi aërem nou ferientes, nec verba fatis apte conformantes aut exprimente,; cujus linguae vitii species sunt Iotacismus & Lamb lacismus, de quibus Ros. Lentil. in Miscellam Medico-Practic. Part. II. subsinem p. fieffi. Porro ἄτυποι vocantur decenti membrorum forma carentes, uti paret e BtIdaei Lexico Graeco Latino aliisque. Avansis, ἄυανσιςαὔανσις, a verbo ἀυαίνεσθαι, exsiccari, arefieri, lo genere exsiccationem significat. Hinc etiam verbum ανανίεἰσαμ de uteris prae labore exsiccatis usurpavit Hippocr, lib.t. de morb. mttl.XVI. 5. Specialiter tamen substantivum plantarum refertur, ut idem fit, quod γῆρας senium in animalibus. Fit enim utrumque ab immodica siccitate. Gal. l. 1. desan tu. 2. Avante, ἀυάντη, alii ἀυαντὴ, vel secundum Galenum ἀυαψὴ, specialiter Hippocrati morbttssiccatocius dicitur, descriptus l. t, de morb. LXIV. 1. cujus caussa a fermenti in ventriculo ariditate valde volatili & flatulenta, nec non succi pancreatici consimili vitiositate deducenda videtur. Auchen, ἀυχὴν, id est, Cervix, Collum, de quo suo loco. Auchmus . ἀυχμὸς, id est, squalor, immoderatam siccitatem denotat. Frequenti in usu apud Hippocrat. praeiërtim de anni temporum sicciore conditione, v.g. in lib, 2. Epid. u 4. de hyeme ; in genere de omnibus anni temporibus, 3. aph. 7, et 15. Hinc adjectivum ἀυχμηρὸν ,sqttalidum, de aestate, d. l. aph. I3.de hyeme, aplt.ti. Opponitur ἕπομβρον & ἐπόμβριαμ, pluviarum copta d. l. Vide Dieterich. n. I32. Alias JolI. Martinus Professi quondam Regius Parisiens. in praelectionibus suis ad Hippocr. L. de A. L. & Aq. exposuit vocati, ἀνχμοθρ etiam de moderata siccitate australi & boreali p. m. 17. 18. Auctio, Augmentatio, ἄυξησις, idem, quod Accretio , proprie dicitur species illa nutritlonis, quando corpora & partes, accedentibus de novo portionibus iis, e quibus antea constabant, virtute flammae vitalia assimilatis secundum Omnes dimensiones augentur, accrescunt usque ad naturae determinatam quantitatem. Charlton. Oec. An- Ex. I. §. I. Quae vero extenduntur, nec tamen reficiuntur, speciem falsae attgmentationts prae s.e ferunt. Gal. i. 1. de nat. fac. c 7. Hinc τὰ ἀυξανόμενα, quae angentur-, plurimum habere calidi nativi, & propterea plurimo indigere alimento dicuntur, i.aph. I4. Improprie Accretis vel Auctio fit, quando in mixto quaedam reS heterogeneae accrescunt, aut agglutinantur, estque citra assimllationem, Fullopius auctionem propri jm dixit, quae fit a principio intrinseco, impropriam vero - quae ab externo : tr. de miuall.sive fossil.c.ii.TsomA. p. 286. De Accretione duplici vid. BeclIeri Oed. Chym. Tii. fi. §. I. Audacia, τόλμη, vide Tolme. Aude, ἀυδὴ . vide Vox. Auditorius meatus, πόρος ἀκουστικὸς, est rotundum foramen, quod ad aures pertinens non solum usque ad cerebri membranam pertingit, sed etiam ner; vum auditorium contingit, qui in iplutn a cerebro descendit, Gal. /. 6. M. M. c. 6. quod & ccecumso amen diCitur, τοφλὸν τρῆμμ, l. de nerv. diff c. 6. Anterius claudit tympanum, sive membrana tympani, interius complectitur praeter Ossicula tympani, Malleum, Incudem, Stapedem, ipsas cavitates anfractuosas, Labyrinthum, & Cochleam. Vide Aures. Auditus, ἀκοὴ, est actio animaliS externa, qua spectes sonorae, mediante aëre externo, ad auriculae antrum exterius, deinde ad aërem insitum & in antrum interius, labyrinthum, & cochleam delatae a nervo auditorio ibidem implantato excipiuntur, & a spiritu animali percipiuntur. Vide Anatomicos, & ex recentlonbus Th. Willis de anim, brut. P. 1. c. 14. D. Du Verney, Anatornic. Paris, celeberrimi, tract. de auditus organi structura, usu & affectibus , cujus etiam mentio fit in Act. Erud. Lips. 1683. Gunt. Chrilt. Schelhammeri Pros. id Acati. Julia librum de Auditu. Auditus gravitas, difficultas, δυσηκοία, βαρηκοία Vide Surditas. Aversio, ἀποτροπὴ, Galeno idem, quod Revulsio. Vide Antispasis. Gal. 2. in 6. Epid. t. 29. & 5. aph. 68. Verum admittit latiorem significationem, dum Aversio in genere notat auxilium evertens motum materiae rnorbificae ad partem aliquam inconvenientem, cujus species (unt Revulsio, Derivatio, Repulsio. Albertin. Botton. l. 1. de morb. mul. c. 28. Aversio quoque idem, quod nausea. Hinc aversus ab omni esca stomachus legitur apud Scribon. L. n. I86. Aversionem uteri vocavit Mercatus ejus motum ad varias partes factum, ( quamvis fictilium potius, quam revera ita se habentem ) & prolixius de hoc argumento egit i. 2. de mul. affect. cap. I 2; p. m. ZaI.seqq. Aves, ὄρνιθες, perlinent ad classem rerum non naturalium in Medicina, quatenus vel alimentum, vel etiam medicamentum praebent hominibus. Εο s.unt salubriores, quo sicciori prae aliis animalibus praeditae sunt temperamento, utpote aridioribus cibis gaudentes, paucoque potu utentes, Gal. 4. in 6. Ep. t. 26. I. 3. de al.tm.sac.c. 19. Specialiter Arcis Medica dicitur Pavo, ob insignem ejus vivacitatem, ut & utilitatem in Medicina, teste Schtod. Pharm. l. V. cl. II. I. n 65. Aves Cypriae, vel Aviculae Cypriae, dicuntur illae candelae odoratae pro fumo ex massa trochiscorum paratae, quae & baculi a forma oblonga dicuntur, quemadmodum paratur cera Hispanica vulgo dicta, varii coloris, ad obsignandas literas usitatissima. Quae Chymiciv dicantur Aves Hermeticae, &C quid sis Asus, quae noctu volat fine alis, videatur apud Dorn. de transmut. metall. c. II. in Ih. Chym. VolAp.71eXolAVp.itpS. Libav. Tdm.II.p,}^. De duabus AvibusFIermeucis videatur Senior de Chemia in Tlt. Chym.Volum.V.p. 2o6. 2o8. Rationem hujus appellationis hanc dedtt Rul. quia in altum volat aes Hermeus, & tamen iterum in terram propter nutrimenta deicendit; unde nutrix omnium est Terra. In Lexic. Alchim: Aviculae Hermeticoe sunt Sal universale juxta Sendivogiu n ex rore colligendum. Ephem. Nat. Curios. Dec. l. Ann II L p 452. Augites, ἀυγίτης, est nomen gemmae viride pallentis, vilioris topazio, quae &Callais vel Calais alio nomine dicitur, Plin. i. 37. cap. 8. & Agric. l. 6.fossil. p,. m. 292. Augmentatio, vide Auctio. Augmentum, ἄυξησιςαὔξησις, ἐπίδυσις, ἀνάβασις, Idem est, quod Ascensus, Incrementum-, ceu Synonyma secundum tempus morborum denotantia juxta Galen. l.I. de Cris c. 3. quando dispositio p. n. magis magisque sese per symptohIata tntertora aut frequentiora exerit; specialiter in febribus, quando calor febrilis una cum aliis symptomatibus ingravescit, l.i. de dtffs.br. c.I I. si cruor nimis effervefcit, cum pulsu forti & vehementi; si vigiliae, phrenitis, aut dolor capitis immaniter urgeant. WIllis defebr. c. II. Dicitur & ἐπιεκμὴ, & morbus in augmento, ίττακμάξαν, Dieter. n. 2.9. Augurista, dicitur superstitionis artifex, qui suam artem in speculis, crystallis & in aquis exercet. praecipue in volucrium cantu volatuque, ut ex eis prae-, sagiat; aliorum etiam ritus ob eandem causam observat, Dorn. in Dies. Par. Auguriorum alias. Inventores diversos notavit Theod. JatIs. ab Almeloveen ster. Invr Onom. p. 8. Aulos, ἀυλὸς, & dirninut. ἀυλίσκος. vide Fistula. Aura, πνοὴ, idem, quod Exhalatio aërea, spiritus, vapor. Imprimis vero nonnulli modernorum hoc vocabulo delectantur, quibus fcrupulum movet terminus Flammae ad exprimendum principium vitale sanguineum, sive calidum nativum, secuti Helmontium, qui integrum tractatum conscripsit & inscripsit. Aura vitalis Verum res omni caret difficultate. Alio enim respectu Flamma, alio vero Spiritus, Aura Vitalis, & alio rursus aliter appellari potest. Aurancum, vel Aurantum, id est, Testae ovorum. Rul.’ & lohns. Auraric, id est Mercurius, idem, quod Azoch. Iidem Aurata, Orata, χρύσοφρος, ἱερὸς ἰχθὺς, piscis sacer, ἰώνισκος, piscis ltttoralis nomen est, qui teste Athenaeo i. 7. omnium suavissimus, palatoque gratissimus Olim habeb.Itur. Vide Aldrov. l. 1. desiste c. i 7. Bruyerin. /. Io. de re cibar, c. t. J. Alex. i. 14. Sal. c. Io. Aures, ὦτα, dicuntur auditus instrumentum, Galen. de diff. instr. odor, c.t. dc. qua frons ad tempora porrigitur, in ipsius terminis sitae lunt. Dividitur Auris tn Externam & Internam, Illa dicitur Auricula, τὸ άτίον, ( vid. Joh. Rhod. in Lex. Scrib. ) ρι gaudet membrana admodum sensui, a parte etiau, postica Glandulis nonnuilIs Parotides dictis, p Unde g. inflammatio circa illas glandulas vel abscessos eodem non.ine indigitatur) Auriculae pars superior potissimum’ atla dleliur 2 πὴερύγεον, Russo ; quamvis & toti auri externae hoc nomen tribuatur; inferior lobus, λοβὸς. Partes minutiores Alarum sunt quoad ambitum Helix, id est, Anfrac’ tus , &Yuperior posteriorque tortuosa & introrsum imbricata portio, cujus finem άντιλοβιδα dixerunt: & Xy' siere suosis. Huic Opposita interior protuberantia Anthelix, rNSsuosis quasi Obanfractus dicta. Cavitas auris externae interior Scapha appellatur, σκάφος, item Concha, Conchula, κογχεῖν. Conchae opposita eminentia juxta temporis fines Iragtts, τραρὶος ; & altera huic adversa ἀντίτραγος, Antitragus, dicuntur. Ad hanc, aurem nimirum internam, concurrunt seqq, pattes, Os petrosum, λιθοειδες ὀστοῦν, in quo quinque foramina, quorum primum Meatus auditorius, πόρος τὴς ἀκοῆς, n ἀκουστικὸς dicitur, Hipp. /. de Glandul. eutgxiic πόρος, καὶ στοινέυ, & tres cavitates insigniores, Concha, κόγχη, Cochlear & Labyrinthus i Tympanum , membrana latis valida in extremitate circulo Osseo munita; Tria Ossicula, Malleus, Incus & Stapes, quibus nonnulli addunt quartum, quod Cochlear appellavit Linden. Physiol. Med. l. 2. C. I 2. §. 26. Vasa (anguinea, Nervus auditorius & Musculi. Quae Omnia prolixius descripta reperire licet in scriptis Anatomicorum, & in specie in H. F. ab Aquapend, tr. de aure auditus organo. Banhol. l. q. Anat. c, 9. Aures cordis, vel Auriculae, τὰ ὦτά τῆς καρδίας, Hipp. οὔατα, I. de cord. t. VI. 2. sunt duo sinus minores membranosiores, quam cor, concavi, in utraque cordis baseoS parte sinistra collocatae ad similitudinem aurium, Gal. I. 7. de adm. Anat. c. 9. & 6. de V. P. c. I 5. quarum dextra excipit sanguinem e principio trunci venae cavae, & coarctata exprimit in ventriculum cordis dextrum; Sinistra vero e principio venae pulmonalis ( alias Art. venosa dictae ) recipiens per Systolen offert ventriculo cordis sinistro, teste Harvaeo, primo circulationis sanguitiis vel inventore, vel restaurature, Ex. de motu cordis &sang - Confirmantibus quoque hoc plerisque OIn. nibus recentioribus Anatomicis. Aureum vellus, dicuntur scripta Chemiae de auro & argento, & libri in velleribus conscripti. Robert. Vallensis de veru. & anuquit. art.Chemicae in Thesinhym. Vol. I. p. 19. ex Suida, quamvis in hoc de velleribus nihil reperire in Graeco potuerim, ἐν τοἕς παλαιοῖς, in veteribus. Hoc nomine quoque Guil. Menens scriptum fuum indigitavit inIh. Chym. Vol.V. Aureus ramus, etiam significat Chrysopœam, sive artificium, aurum faciendi. Fbid. p, I8. Aureus eil quOque nomen ponderis idem significans, quod solidus, i. e. Drachma una cum dimidia, Joh. Anglic. Ros. Angit p.m. 885. Aurichalcum, idem, quod Orichalcum, vocattrr aes illud lactitium flavum, colorem auri prae so ferens. Unde & tropice vel mystice Hypocrysm significat. Vide Blss. Vigenerium tr. de Igne sin Salec.su. i3 icti. Chym. Vol. VI. pag, 76. Paratur vero ex copro mixtura lapidis calaminaris fisso, quamviS colorem auro similem intensius acquirat, adjecta Marcasita argentea & parva quantitate Turiae cum cupro fusis. Jac. leMOrt. Metallurg. contr. p. zyic Auricolla, quasi Auri gluten, quid significet, vide in Turba Philos.serm. za.Th. Chym. Vol. V.p.  20. Auricula, vide Auris. Aures Tropice etiam fungult illi frutici Sambuci adnati VulgO ίψίΐΐη&νοὐ fclitvaIIIlettT / Auriculae Judae vocatitur, quae appellatio ad BOtanicOS pertinet. Auricularius, ὠτικὸς, epitheton Medici, Gal. ad Thrasyb. c. 24. Auriga, dicitur fpecies fasciae, ad latera deliganda, cujus descriptio videatur ap. Gal. de susinis n. Ioo. In Anatomicis lobus quartus hepatiS Olim dictus etiam Auriga, vide Focus. Aurigo, Aurugo, Scrib. Larg. n. 11 o. &Attriginosus , vide Icterus. Auripigmentum, vide Arsenicum. Auriscalpium, ὠτογλυφὶς, instrumentum auribus purgandis destinatum, & aliis usibus ad aures curandas accommodatum. Vid. Rhod. in Lex. Scrib. Aurium abscessus, vide Parotis. Aurium affectiones sive morbi, τὰ ἐν τοῖς ὦσι πάθη, varii Occurrunt, de quorum curatione legatur etiam Galen. l. 3. de C. M. S. L. Aurium dolor, vide Otalgia. Aurium igneus fervor, vide Pyrosis. Aurium inflammatio, φλεγμονὴ ἐν ὠσὶ, ex natura inflammationum in genere intelligitur. Aurium sonitus, tinnitus, vide Tinnitus. Aurium sordes, vide Cerumen. Aurium speculum vel specillum, vide Speculum. Aurium vermes, σκώληκες ἐν ὠσὶ, vide Vermis. Aurium ulcus, Aures exulceratae, ἕλκος ἐν ὠσὶ, ex natura ulceris innotescunt. Aurora surgens, aenigmatica est locutio Spagyricorurn, qua indicant Lapidis Philosophici virtutem multiplicativam, quemadmodum unum frumenti granum multum fert fructum, Th. Chym. Vol. I. p. I 69. Nomen Aurora quoque tropico fensiI imposiIit alicui scio scripto Medico, Auroram obstetricum vocans, Henricus Deventer Medicus Belga, cujus etiam meminit in praefatione Novi sui Luminis pro obstetricantibus &c. c. IX. p. 3 6. Aurum, χρυσὸς, est metallorum omnium nobilisfimum, solidissimum, colore flavum, ex principiis di. gestis, adeoque fixis compactum, potissimum Sulphure & Mercurio. Plura de Auri admiranda natura, principiis, generatione & affectionibus &c. videantur in Andreae Cassii tractatu, quem Cogitata de principe terrenorum sidere , inficripsit, praesertim c, 1. 2. Tseqq. Dicitur Rex Metallorum, & Solis nomine, atque charactere Q a Cbymicis insignitur. Num vero tanta sit vis & efficacia in corpus humanum, vcl potius sanguinem & spiritus Medica, non est hujus loci, prolixe ventilare. Videantur, quae supra de Argento dicta siint. Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. De Auri historia legatur Schrod. l.III. c. 9. & Fr. Hofm. in Clavi ad ill. loc. Rols. Disp- de Auror & Ord. ac M. Comm. l. I 3.c. 4. Plura de Auro invenieS in omnibus s.ex Voluminibus Theatri Chym. quae loca quaeras in Indice. Ceterum apud Chymicos seu veros, seu Sophisticos & impostoreS non unum habetur Aurum, sed varium. Est Aurum vulgi, quod & Naturale, dicirurque per essentiam. Est aliud Philosophicum, quod in opere magni mysterii, leu Lapidis Physicorum (qui & ipse Aurum Philosophorum dicitur ) crebro occurrit. Adud appellant Medicum, aliud Magicum & Cubu/isti- cum s sted & Aurum Musicttm invenimus, & Aurum vitae & Sophisticum. Est volatile & fixum. Est Diaphoreticum , verba lunt Libavii S..AE Chym. I. 2. c. 11. Descriptionern hujus auri proposuit e recentioribuS D. Stephanus BlancarduS in vernaculo de Chimia scripto, cap. vel sect. III. §. Ii. Varias Auri potabilis praeparationes collegit Iunken in Lex. Chym. Pharm. p. I. p. 5 I .seqq- De Sophistico Auro vid. infra Sophisticatio. De Auro potabili ( quod fortassis citra injuriam putabile dixit CrolliuS ) cui libet tempus terere lectione nugarum vel jactationum, adeat varia Chymicorum fcripta. Judicium vero de his & similibus Aureis Medicinis non ineptum legat apud Libav. Apocalyps. Hermet. Part. prior. C. I9. Aurum Horizontale est Mercurius factus Diaphoreticus dulcis , ut mel & instar Auri fixus, Helmont. tr. de Litlt. c. 8. n. 4. Vide Horizontale. Auster, νότος., Notus, ventus ita dicitur meridionalis, calidus & humidus, morborum feracissimus, uti patet ex 3. aph. 5. Rationem reddidit Gal. c. a. in 1. Epid. t. 61: quia facit dissolvere corpora, humorefque fundere, adeoque putrefacere simul, praefertim ubi cum largioribus conjunctus sit imbribus. Temporis anni difpofitio, lu quo Auster ventus frequentius flat, Notia, νότιος, vel Australis, Austrina dicitur. Vide Dieter. Iatr. num. 578. 579. Austerus, ἀυστηρὸς, Auster, Scribon. Larg. n.I8. 8. dicitur de eo, quod terrestris est naturae, cum falinIS tartareis permixtae, vim habens adstringendi, ab Acerba fola intentione diversiim, Galen. lib.r. de Sim. Fac. c.^y. Ex hypothefibus Cartesianae Philosophiae Austerum consistere creditur in particulis obtusangulis, hebetiori serrae adsimilantibus, Dolaeus Encyclopaed. i. 1, c. 11. §.11. p. I65. Habere etiam Austera, vim calculos producendi, quatenus glutinositatem & tenacitatem rerum fluidarum inferunt, ostendit Fr.Sylv. Pr. M. l. 1. c.55. §.50. Eorum utilitatem tradit c. 13.5.32.37. 38. & alibi. Austromantia, alia est quaedam superstitio excogitata ex ventorum observationibus, ut, quum astra ventorum in summam, ultra consuetudinem, vehementiam erumpunt: Inde futuri praesugium homineS otiosi magis, quam curiosi pronunciant, Dorn. in Dict. Parac. Autarcia, ἀυτάρκεια, est animi tranquillitas, qua quis sua (orte contentus est, & opponitur τῇ ἁπληστίᾳ Gal. de dign. ac cur. an. morb. c. 9. Vide Aplestia. Autetes, ἀυτέτης, vide Autites. Authades, ἀυθάδης, arrogantem & superbum significat, qui prae se ceterOS despicit: Vitium ingens in Medic. /. 2 6. Dicitur & ΐδιογνώμων, contumax. Authemeron, ἀυθήμερον, ἀυθμερὸν, i. e. eo ipsa die, apud Hipp. 4. aphor. lo. Dieter. n. I26. Hinc & medicamentum dicitur Authemeron, quod eo die, quo adhibitum est, medetur ac juvat; cujus generis duo habentur apud Gal. I. 6, de C. M.S. L. c. 2. ad lienis affectus. Dicitur & ἀνθωρὸν, Gorr. Authoritas, ἀξιοπιστία, de Autoribus Medicis dicitur, quibus secure fides haberi potest, iis nimirum, qui non ob inanem gloriam, neque ex dogmatum amore compulsi, neque altercandi studio irritati aliquid scribunt, judicio Galeni de opt. sect. adThrasib.c. 14. τίς ἐστιν οὺτοσι. Autites, ἀυτίτης, nonnulli ἀυτέτης, epitheton est vini, vel, quod hornum dicitur, id est, hujus anni, quo bibitur, quasi ἀντοετίτης, uti exponitur locus Hippocr. lib. 3. de morb. XV. 33. vel quod est sincerum, non dilutum aqua, ἀπαράχυτον, qtIam significationem urget Linden. Sei. M. Ex. VII. §. 24. Vid. Foës. Oec.p. Iop. Autocinetos, ἀυτοκίνητος, ἀυτόδρομος, dicitur de eO, quod per se movetur, apud Hippocr. /. de hebdomad. allegante Foës. d. i. Autolithotomus, ( rectius fortassiS Hautltolitkotomus , aut ad imitationem vocis Terentianae Heautontimorumenos, Heautolithotomtts, vocatur ille, qui sibimetipsi calculum sectione exemit, quae historia admiratione digna communicata a D. D. Reiselio legitur in Ephemer. Nat. Cur. Dccad. I. Ann. III. Obs. I92. Automatos, ἀυτόματος, & ἀυτομάτως, denotatspontaneum. sponte, udro, non alterius adminiculo, 1. aph. t. 4. aph. at.fi. aph. 5. Cur Dieter. triplicem constituerit significationem Iatr. n. 130. non video necessitatem. Vid. & Linden. Ex. XV. §. 136. Frequenter etiam hodieque usurpatur de horologiis, aliifque rnachtniS, quarum partes ita dispositae sint, ut se invicem moveant. Autophosphorus, ἀυτοφωσφόρος, idem significat, quod Ρhosphorus, de quo infra silo loco ; Legitur autem illud in Tenzelii vernaculis Menstruis Colloqtuis Anno I 692. mens. Octobr. p. 837. Num vero Autor propria licentia hoc posuerit, an vero ex alio Autore delumierit, mihi non constat. Autopsia, ἀυτοψία, vocabulum erat olim Empiricae sectae proprium, quo significabant memoriam eorum, quae freque ter & eodem modo visa essent. VeTum & hodieque ad Medicinam Dogmaticam, vel Rationalem summe necessaria est Autopsia, ceu eorum observatio & memoria, quae proprio intuitu unusquisque inspexit, Gal. departtbe arl. tfiedic.cap. 2. Sane per Atttopfiam, sive ocularem demonstrationem; accesseruri hoc seculo quamplura inventa Anatomica, artem Medicam illustrantia, quibus carendum fuit veteribus, non sine gravi detrimento. E recentioribus quoque hanc Atttopstae Medicae, ( qua non solum per visum, sed & per reliquos sensus externos observata comprehendit) necessitatem & utilitatem egregia oratione h. tit. demonstravit celeberrimus D. Paulus Ammannus Profes-. sor Lipsiensis. Autopyros, ἀυτόπυρος, ἢ ἀυτοπυρίτης, est epitheton panis, qui &Syncomistus, trvorxouis-ic dicitur, quando totum triticum nulla detracta siliginea parte, sed furfure solum secreto, in panificium cedit, sic, ut inter furfuraceum & similagineum medius sit. Hic, qualem ex natura habet farinam triticum, talem etiam servat, Gal. I. 2. ad Glanc. c. 7. Celsus i.2,c.I8. descripsit, cui nihil ademtum est, ita, ut e farina paucis etiam furfuribus & utriculis confusa paretur, exponente Guil. Paniino, in commem, ad h. l. p. m. 285. Vocatur Panis domesticus, secundarius, cibarius, confusaneus. Ionst. Synt. Med.p. 45. Vide Rhod. in Lex. Scribon. Autumnus, φθινόπωρον, dicitur anni tempus tertium post aestatem, Arcturo oriente incipiens, & Vergiliarum occasu desinens, in quo humores & spiritus post praecedentem aestum incipiunt defectionem pati. Hinc morborum feracissimus dicitur. Autumnus que gravis, Libitinae quaestus acerbae. Horat. l. 2. Sat. a. v. 19. Autumno morbi in genere acutissimi & perniciosissimi familiares suqj, irnprimiS vero phthisis vel tabeS, ex 3. aph. 9. et ro. Catalogum ruorborum Autumnalium vide d. l. aph. 2 2. Quid mystice Autumnus dicatur in opere Lapidis Philosophici r videatur in Magistr. Ortulani Practic. Alchimic. & Mag. Valentini opere praeclaro, quae extant in Th. Chym. Vol. IVp, 9 I 7. 943. Imo etiam ipse Lapis Pltil. dicitur Autumnus ap. Lagneum Harm. Chym. d. l.p.yay. Auver, i. e. Aqua pura vel levis. Ruland. in Lexic. Avulsum, Avulsio, vide Apospasma. Auxesis, ἄυξησις, verbum ἄυξεσθαι, vide Augmentatio & Augmentum. Auxiliatio, Auxilium, βοήθημα, βοήθεια, idem, quod Remedium, de quo infra fuo loco. Scrib. Larg. n. 67. I06. Axea commissura, Tgy^ôctJsic. Vide Trochoides. Axillaris vena, ἡ διὰ τῆς μαχάλης φερομένη φλὲψ, quae per axillam percurrens major humerali per φληψ, quae per axillam percurrens major humerali per totum brachium in ramos scinditur duos, superiorem, Inferiorem, externum, internum: Ille vena hepatcat hic subalaris, basilica, & vena cubiti interna appellatur, Galen. l. 3. de adm, anati c. 5. Est ergo Axillaris vena suboles insignior venae subclaviae thoracts cavitate egressis. Ita & Hrteriu Axillaris dicitur subclavia thoracem egressa Anat. Barthol. libell. 2. c. 2. p. 652. Axiologos, ἀξιόλογος, i e. effatu dignus. TII* buitur etiam abscessui ab Hipp. Coac, t. I5o. Axioma, ἀξίωμα, vocatur propositio indemonstrabilis, apud Galen. /. I. M. M. c. 4. Iliorum duo numetat in arte Medica Salvius Sclanus, ceu universalissimas propositiones, scilicet, quod ea, quae sunt praeter naturam, debent amoveri, & sic per contraria; & quod ea, quae sunt sec. nat. debent conservari, & sic per similia. Comment, in t.aphor. 16. p. m. 249. Axiopistia, ἀξιοπιστία, vide Authoritas. Axirnach dicitur adeps, qui generatur in tunicis palpebrae siIperioriS, & plurimum quidem accidit pueris. Albucas, i. 2. M. M. cap. Io. p. m. 5 5. Axon, ἄξων, vide Epistropheus. Axungia, ἁξούγγιον, ἀξύγγία, ὀξύγγιον, Dioscor. l. q.c. 104. στέαρ1. 2. C. 87. ab axium unctione ita dicta, teste lsidoro Hispal. /. 2o. Orig. I. specialiter quidenj. adipem suillum inveteratum denotat, juxta Gal. l. 7. de C. M. S. G. C. 4. usu tamen receptum, quod in genere sevum vetus, στέαρ χρονίζον, Axungia quoque dicatur, d. I. 7. C. 5. Axungia de mamia, quae interdum etiam Mttmia de medullis scripta reperitur, est medulla ossium. Dorn, Rul. & Iohns. in Lex. Aycophos, id est, AEs ustum. Ruland. & Iohnson. Azaa, i. e. Magra, Terra rubra. Iidem. Azagor, II. e. Viride aeris. Azamar, vermilionem vel minium significat. Rul. in Lex. Azamo, i. e. Color Indus, Rul. & Iohns. Azanec, i. e. Armoniactts, Iid. Azarnet, dicitur Auripigmentum, Iid. Azci, i. e. Atramentum, Iid. Azec, i. e. Atramentum viride, Iid. Azedegrin, dicitur Lapis haematites, Iid. Azef, h. e. Alumenfcissum, Iid. Azeg, i. e. Vitciolum, Iid. Azegi, h. e. Aqua atramenti, Iid. Azem, i. e. Butyrum coctum, Iid. Azemasor, i. e. Mincium vel Cinabrium. Rul. & lohns. Azensali, dicitur lapis quidam niger, qui in au » ro reperitur. Est etiam muscus in petris crescens. Rul. in Lex. Azimar, i.e. flos æris, vel æs ustum, Idem. Azius, dicitur Lapis, super quem sal crescit. Idem. Azob, dicitur Alumen Saccharinum, Idem. Azoch, Azock, Azoth, barbara sunt vocabula Paracelsicà, quibus insignitur Mercurius, praesertim Philosophorum, h. e. argentum vivum, ex quovis corpore metallico tractum, Mercurius corporeus, Rul. Lex. Chym. Β. Rolfink. Non ens. Alias Paracelso Azoth quoque appellabatur medicina universalis, ex Mercurio, Sole & Luna parata, rerum speciem omnem exuta, & intentissimam induta vim, atque centralem quandam virtutem generalsissijIam, reliquas OaIneS medicinas III te concludens, non aliter, quam prima reliquaS omnes substantias exclusis accidentibus. Hanc in ensis pomo conclusam, quocunque locorum ierit, gestasse fecutII perhibetur. Idem. De Eliae Johannis Hesling Azoth legatur Fr. Hotm. ad Schroder. l. 3.c. 15. §. 22.p. 226. audactius exprobravit ejus usum Iunken Chym. Experim. Part. r.sect. 5. C. I. Vide Lapis Philosophorum. Junge Theatr. Chymici Vol. IV. p.4ot.409.5 2 3.7 27. 7 2 9. &c. Azoth idem est, quod Liquor sublimati Mercurii, sive argenti vivi, ( id est, vulgaris hydrargyri vitriolo & fide juncti & sublime acti ) qui etiam vocatur Aqua permanens, Crystallus Philosophorum, Luna Physica , & quocunque alio nomine mystico appellari solet, Libav. S. Cb. Arc. l. q.c. I4. Adde Theatr. Chym. d.l. p.9oI. B.Etmttller in quinque classes dispescuit significationes vocabuli Azoth, docenS (1) notare Mercurium metallicum ex perfecto metallo resilscitatum. (2) Mercurium Philosophorum duplicatum, sive Rebis Sulphure solari & Mercurio universali constans, de quo illud vulgare circumfertur : Ignis & Azoth stIfficiunt. (3) Juxta nonnullorum sententiam remedium summum ex Mercurio, Sole & Luna paratum. (4) Mercurium fixarum in igne, non destructibilem, qui proximus est gradus ad apidem Philosophorum, qualem fuisse sirum AZotlI falso olim Heslingius affirmavit, cum sultem suerit vehemens Emetico-CatlIarticum Mercuriale. (5) Summam illam Medicinam universiilem & Panaceam Paracelsi in capulo ensis gestatam, ab Omni particulari destinatione separatam, & vim Omnium rerum in se concentratam habentem. An vero haec ex naturalibus viribus mediante artificio ita exaltatis tale fuerit Catholicum remedium, citra suspicionem magiae daemoniacae, aliiS peritioribus dijudicandum permittimus. Legitur & descriptio Azoth compositi apud Fumanell. de Pestis curatione c. 24. & Azoth Auri factit. in Morley Collect. Chym. Leidens. c. 81. de Azoth sive fale Hermetico Chr/Ad. Balduini videatur ejusdem Inventum X. in Hermete suo curiose. Mercurium praecipitatum sisurubrum, quibusdam Azoth dici, notavit & desciipsit illum in Chym. J. A. F. R. l. y.sect, 6. c. 3.p. 367. Azragar, i. e. viride aeris, Rul. & Iohns. Azub, dicitur Alumen, Iidem. Azubo, dicitur vas chymicum, Id. Azuc, h. e. corallus rttbetts, Id. Azumen, i. e. pondus baccatum, Id. Azuric, h. e. vityiolum rubrum, Id. Azurium, dicitur massa quaedam dura Chymica; facta ex duabus partibus Mercurii, tertia parte Sulphuris, & quarta falis ammoniaci, AIberti Magni Chymia in Th. Chym. Vol. II. t?. 437. Azyges, ἀζυγὲς, dicitur quoque os Cuneisorme, Gorr. Vide Sphenoides. Azygos, ἄζυγος, id est, sine pari, dicitur vena quaedam, quae est propago venae cavae ex trunci fupertoriS parte dexpra, plerumque inter quartam & quintam co- starulu radicent enata, juxta dorsi vertebraS descendit; spaciifque intercostalibuS, praesertim octo inferioribus, ramos largitur, tandemque inter acuta diaphragmatis principia duplici extremo terminatur. Sine pari dicitur, non quod nullae respondeant arteriae intercostales, quod voluit C. Hofiuann. c. in Galen. l. 16. de V. P. n. 1114. fed quod parem e sinistra venae cavae parte natura non formaverit propaginem ; quamvis interdum naturam, omissa etiam dextra ἀζύγῳ, ex ramis subclaviis prope mammarias binas venae sine pari aemulaS propagines, quemadmodum in brutis ruminantibus ramos intercostales & lumbales emittentes produxisse, experientia rerum magistra Anatomicos docuerit. Quod Galenus semper fisu corde exortam venam Azygon observaverit, lib. 5. de L. A. c. 2. nostro vero seculo propter thoracis brevitatem supra cor & pericardium exoriatur, ad quintam plerumque thoracis vertebram, quemadmodum Gorraeus & Castellus scripserunt, nugae sunt, cum lps.e Galenus quoque illam siipra cor originem aliquoties confessus fit, demonstrante Bauhino l. 2. Theatr. cap. 18. in notis. Quemadmodum & hoc principio circulationis sanguinis repugnat, quod per hujus venae ramulorum orificia aperta materia pleuritica effundatur, cum affluxus per venas nullus fiat ad partes, (ed per arterias. Azymar, id est Vermilio. Rul. in Lex. Azymus, ἄζυμος, id est, fermenti expers. Rhod. in Lex. Scribon. ln fpecie de pane non fermentato dicitur, qui nemini prorlus est accommodus, Galen. I. 1. de altm. fac. c. z. Verum cum ex hodiernis principiis innotuerit Fermentationis etiam humorum, praesertim sanguinis, necessitas pariter & utilitas, ejusdem defectum quoque per Azymiam exprimere quidni liceret ? cum & Plato in Timaeo carnem quandam ἄζυμον appellare non dubitaverit i Babuzicarios, βαβουζικάριος, idem, quod ἐφίαλτηςἐφιάλτης, Latine Incubus, à βαβάζω, inarticulate loquor. Vide Ephialtes. Bacar, idem, quod pondus. Rul. in Lex. Chym. Bacca, κόκκος, hac voce appcllantur fructus maliS minores, qui conjunctivi quidem cresiiunt, sitd, quam acini, dispersius rariusque, v. gr. lauri, olivae, aliaque ejufmodi. Bacchus, βάκχος, praeter vulgarem significationem, qua Deasttum Gentilium vini praesidem notat, nomen est quoque piscis cujusilam. Vide Mugil. Bacharis, βάχαρις,vox HippocratiS & unguentum aliquod Lydium notat, ex Galeni exegesi λύδιόν τι μύρον. Baculus, vide Aves. Baculi quoque dicuntur quaedam medicamenta pectoralia in trochiscorum confistentiam, sied in formam oblongam instar bacilli redacta, ut Baculi pectorales Francofurtensium, quorum descriptio legitur in Joh. Helfric. Iunken Corpore Pharmaceuuco Chym. Medico part. prior.sect, s.c, 6, p. 3 ς 8, Bacillus etiam dicitur instrumentum ; cui spongiae assigantur, apud Hildan. l. de ichor, & melic. c. 29. Dicuntur & Baculi & Bacilli ferrei, variae fcrmae, Rul. in i; Ch. uncinati, fucula inclusi &c. Badisis, βάδισις, incessus, vel ambulatio dicitur, estque actio crurum. Gal. l. t. M. M. c. e. Bæos, βαιὸς, paucus, idem, quod ὀλίγος, Hipp, in Lege. Vide Foës. Oec. p.  I2 8. Baiac, id est, Cerussa, Rul. & IOhns. m Lex. Balaena, perperam Balena, βάλαινα, piscis est grandior, ex Cetaceorum genere, multo sanguine calente praeditus, Gal. l. 6. de V. Ρ. c.p. fistulam in capite pro aeris attractione & aquarum ejectione habens, & in hoc differens à pisce, Musculus dicto. Carnem habet duram & excrernentitiam, propterea cum acrioribus condimentis debet comedi, Gal. l. j.de Al.fac. C.3I. Videatur & de Balaena vera & vulgo dicta Rondelet. de pise. /. 16. c. II. I i.seq. Aldrov. lib. 1. de Cet. C, 2. Bruyerin. de re cibar, l. 2 2. C. 3. Balandina, dicitur lapis facticius, compositus ex argento vivo ferri, & est coloris rubei valde, & resplendet ratione sulphuris decocta &c. Lull. de animae iranfmttt. in Th. Chym. Vol. IV. p. i 9o. Balanus, βάλανος, vide Glans. Balasius, aliis Ballasuts lapis, vel gemma est, purpureo seu roseo colore rutilans & flammesoenS, à nonnullis Placidus dictus. Est tertia species Carbunculorum in Calceolarii Mus. sect. 3.5. 237. Pluries etiam compertum est, quod exterior pars unius lapidis repraesentet Ballasium, interior carbunculum, & ex hoc dicitur, Balasium esse domum carbunculi. Ejus virtus esse dicitur, quod varias cogitationes ac luxuriam auferat ac reprimat; conciliet amicorum discordias, & sanitatem corpori humano inducat ; in specie tritus & potus cum aqua oculorum infirmitatibus medeatur, & hepatis doloribus subveniat. Quod vero domus, viridaria, aut vineae, si lapide qttatuor anguli tangantur, à fulgure, tempestatibus, & à vermibus immunes reddantur, non tam mirum dicendum, quam nugatorium. Rul, in Lex. Chym. Balbis, βαλβὶς, significat cavitatem Oblongam cum repagulo, juxta Foës, in Oecon. p. I I S, Unde βαλβιπῦδες legitur .apud Hippocr, in Mochlico, vel juxta Linden. de ossium natura, IV, 8. de.parte brachii versiis cubiti gibbum extrema, qua excipit veluti in sinum processam cubiti, quod dicitur κορώνη sive cornix, cum manus est extenfa. AliaS etiam significat Hesychio locum, in quo equestre exercitium tractari solet, quod non est hujus loci. Balbuties, τραυλότης, τραυλισμὸς, ψελλότης, ψελλισμὸς, est vitium vocis humanae, vel sermoniS, proveniens à linguae allectu vel connatO, vel adscito. In genere significat omne impedimentum linguae; in specie vero vel haesitationem, quando alii in loquendo nunc siIbsistunt, nunc sermonem praecipitant, quo d Graece etiam dicitur βατσταρίζειν, vulgo feostcrit / flant - Ira/ id quod à linguae nimia immobilitate & ligamentorum ejus laxitate deducendum esse credit C. Hofm. l. 3. Inst.c. 138. §. r. vel inep.titudinem exprimendi literas quafdam, praesertim caninam R, cujus caussam in siccitatem ligamentorum linguae & hujus brevitatem refert idem ; quamvis mihi IIon videatur rem acu tetigisse, cum in expressione lit. R lingua potius retrahatur & attollatur versus palatum, non vero ad denteS extendatur, quod vitb.Im etiam Blaefitas, & Blaesa lingua appellatur, vulgo ltfpiltI t vel quando pleno ore loquuntur, Balatrones &, Bambaliones, dicti, vulgo, uls tvtnu fi; llirtI; IiII lllaul lfinsen / vel, uno YOcab. iJJFety ν lllaUl / cujus causia in laxitate & humiditate nimia l.nguae & ligamentorum consistere videtur t Hinc etiam diarrhaeIS facile capi, docet Hippocr. 6. aph. 3 2. Jung. Dieter. n 837. C. Hofm. d. I. Vide supra Atypos & Iotacismus, Lambdacismus. Balitistera, id est, Terra rubra. Rul. & Iohns. Ballistæos. Vide Astragalus. Balneabilis est epitheton aquarum salutarium, quae extrinsecus corpori adhibentur & potabilibus Opponuntur t Quae distinctio occurrit in Jac. Francisc. ViCatii D. in Acad. Friburg. Pros. Pubi. Hydrophylacio, sicut legitur in Act. Erudit. Lips. mens. Dec. I699.p. 54I .seq. Balneum, Balneae, λουτρὸν, βαλανεῖον, Balineum) Scrib. Larg. n. 214. vide Rhod. Lex. Scrib. est res non naturalis externa, & remedium corpori potissimum lavando, detergendo, quin & ad sudationem deputatum. Cum simpliciter dicitur, Balneum aquae dulcis intelligendum est. Tempore Hippocratis in Graecia non adeo frequenti fuisse in usu testatur Gal. 3. de R. V. I. A. t. 44. et c. 3. de iis, quae in medic. t. 32. At apud Romanos nimia luxuries in apparatu Balneorum fuerat, de qua legatur Lang. l. I. Ep. 50. Jung. Gorr. in des. Dividi solent in Naturalia & Artificialia, De illis vide Thermae. Haec iterum in Calida & Frigida. Balneorum utilitas amplissima in Omnis fere generiS morbis, maxima vero redundat In corpora tabida , nisi alia quaedam sontica impedimenta obstiterint. Plura videantur apud Dieterich. Iatr. n. 508. Laconicum dictum vaporosum potius est, & Sudatorium, vel Asinarium rectius, quam λουτρὸν, aut Balneum dicendum. De hoc Rolfink. Ord. ac Meth. l. 6.s. t.c.Io. De hujus apparatu veteri lege sis Rhodii notas ad Scrib. Larg. n. 6o. De Balneis voluptuosis, v. g. Darii, videatur etiam Henricus de Rochas, tract. de Aq.sulphureis c. I. in Th. Chym. Vol. Vl.p.yiS. Praeter hanc significationem Balneum quoque significat instrumentum vel furnum destillationibus praeprimis destinatum, eumque geminum: nnum dictum Mariae, vel Maris : alterum Roris vel Vaporis. Illud est, quando res dissolvenda in conveniente vase aquae calidae it: suo atIcno contentae imponitur, & ita operatio destillatoria perficitur. Cui quoiUIuuIodo respondet Balneum siccum dictum, quando capella arena, cineribus aut limatura martis repleta esu Hoc vero vocatur, quando vas rem dissolvendam continens, vel etiam res ipsa dissolvenda aquam non contingit, sed saltem à vapore ascendente dissolutio fit, Dorn. in Dies. Rul. & Iohns. in Lex. Weker. Anu Gen. 1. 3. c. 39.40. Vide Furnus, Destillatio. Est & Balneum arenae , cujus usus est ad mundationem argenti vivi factam per elevationem, & mentio ejus fit in Augult. Panthei Arte & Theoria transmutationis metall. Pori. 2. c.3. in Th.Chym, Vol. II. p. 53 2. Aqua regia etiam dicitur Balneum Minerale Regis, sive aqua pugilum. Morl. Coll. Chym. Leid. c. 64. Balsamatio, in specie siImitur pro conditura cadaverum. Gr. σμυρνισμὸς, Vide Conditura. Balsamosaccharum, est medicamentum compositum recentiorum fere conveniens cum elaeosaccharis, quamvis hodieque minus usitatum. Meminit vero ejus D. D. Wedel. Ph. I. A. F. R. l. z.s. I. c.4.p.246. Balsamus, Balsamum, βάλσαμον, varias obtinet significationes, proprias & tropicas. I. Strictissime & καὶ έξοχὰν dicitur de succo arboris alicujus in Arabia, praesertim ad metropolim Meccham, Judaea, Palaestina cultae, Arab. Balleffam vel Balsam dictae, qui succus etiam Opobalsamum dicitur. Huic vicina & viribus aflinia sunt Balsamum Tolutanttm, & Indicum, omnia nativa, de quibus legatur prolixius Schroder. Pharm. l. 4. cl. 2. n. ty^.seqq. Jungatur Hofm. in Clavi ad hd. & celeh. D. JolI. G. VOlcameri tractatus, dictus t Examen &sinceritas Opobalsami , & B.llolfink. Ord. ac Meth.Spec. I. XI.su. c. 6.seqq - Jungatur & Rhodius ad Sctcibonm.-t3. & Chiocc. Mus. Calceol. s.V. p. 637. seqq. Haud dubie & Galen. horum altquod intellexit l. 6. de Sim. Fac. II. significat medicamenta artificialia valde siIaveolentia & penetrantia, spirituosà virtute praedita, interni & ' externi usus, liquidiora, quae recte quoque Balsamelaea dici possunt t aliquando etiam destillata, & stolidiora, instar crassioris unguenti parata, quorum varias formulas passirn in Medicorum libris PracticiS reperire licet. Balsamorum artificialium significationem egregie explicavit Celeb. D. D. Wedel. Pharmac. I. A. F. R. l. z.s 1. c. 7. Balsamum mortuttm vocatur liquor ex Aloe & Myrrha in spiritu vini dissolutis factus, quo cadavera imbibuntur & siccantur, Morl. coli. Chym. Leid. c. Ico. Ad improprias & tropicas significationes referre libet III. quando Balsami nomen tribuitur à Chymiels Salibus fusis & liquans. V. G. Balsamus Salis gemmae, Tartari (huc pertinet Balsamus Samech Paracelsi, cujus descriptio habetur in Morl. Coll. Chym. Leid. c, ady. ) Saturni &c. Plures Balsamorum mineralium & metallicorum praeparationes collegit Iunken in Lex. Chym. Pharm. P. t.p. yci.seqq. IV. Trala titia etiam est, quando de humoribus & spiritibus in corpore humano occurrentibus dicitur, v. g. portio sanguinis glutinosa sive fibrcla calore fusu, Balsamus naturae, teste Linden. Se/. ΛΊ. Ex. XI. §. 93. Dorn. Rul. & Iohns. significationeS Balsami ita exposuerunt t Balsamum est substantia corporum à putredine conservanS. Balfamus alias à nonnullis scribitur. Est internus, & externus. Internu. in humano corpore temperatissima quaedam est substantia, non amara, non dulcis, non acerba, neque sa minerale, sed stal liquoris, quod à putrefactione vae lidillime praefervat humana corpora. Dicitur etiam Naturae corporis gluten temperatissimum. Brevius sic de finitur : Est falis interioris liquor, situm à corruptioni corpus tutissime praeservans naturaliter. Externus vere Terebinthina vocatur à Paracelso, nullam ignis violentiam passa, sed digesta. Item, est Omne, quod celeriter sanat, à Germanico sermone ad chirurgiam adap taturn nomen, duabus dictionibus bolo jatTIcrt / id est celeriter conjunctum, ( Ridicula sane derivatio.) Dicitui etiam oleum ex omni corpore destillatum, & ad siIm mum gradum purtatis adductum. Balfamus de rnumii. est Balfamus de carne tractus. Balfamus Elementorun externus est Liquor Mercurii externi, alias Mumia ele mentorum externorum, & proprie rerum firmamentalis essentia, quam etiam nonnulli quintam vocant Balfamus corpocis Hermesici dicitur, habere singularcn harmoniam cum corpore humano in Aphor. Bastliani Th. Chym. Vol. IV. p. 328. Balfamus Philofophornm el . aurum potabile, ibid. pag. 788. Valde quoque improprie V. accipitur, quando aqtta oflicinalis usitatissimi gravidis pro fotu corroborando Balfamus Embryonun appellari confitevit. Denique VI, nobis impropriiilim; videtur significatio, quando de humore corporis nostr excrementitio, puta bile flava, praedicatur, quod haei sit sanguinis Ralsamus verus, Ger. L. Bias. Medic. ge ner. part. I. l. z.sect. t,.subsect. r. c. 2. cui opinioni pa radoxae alii quoque moderni Doctores subscripserunt nondum vero fatis confirmarunt. Balux, item Chrysamos, vel rectius Chrysammos, χρύσαμμος. , dicebatur olim Hispanis & Latinis arent aurea, e qua aurum conficiebatur, ex Plin, II. N.l. 33 c. 4. Th. Chym. Vol.II.p.qeo. tr. Mirandul.de Auro /.3.c.r Bamahemi, fiunt curriculi supurnaturalium. Dorn in Dict. Bamma, βάμμα, idem, quod Embamma, de qut inferius luo loco. Banausia, βαναυσία, apud Hipp, sumitur pro sor dida & illiberali, nec non quaestuosa professione, ve arte, l. de dec. orn. I. 2o. De circulatoribuS & circum, foraneis commode intelligi poterit. Bange sive Bengi est remedium in forma pulve ris, vel massae itj India Orientali apud lndostanos regn Magni Mogol incolaS usitatum pro scopo Veneren stimulandi, & paratum ex cannabis foliis & semine quod si verum fit, cannabis non erit Atiti-Venereum Confer Ad. Olearii Itinerarium. Meminit & huju Itinerarii D. Ludovic. Pharmacidiff. I. p. 72o. Baobab, Bahobab, fructum proprie denotat, qu. Alpino de Piant, Aigypt. c. 17. Fructui vero illi similemlapidem descripsit quoque A. Cbioccus Mus. Calceol. sect. III. p, 4I4. appellans Baobab lapideum. Baptisterium, βαπτιστήριον, idem quod Colymbethra , vel Dexamene; de quibus vocabulis infra suis locis. Andr. Bacc. de Therm. l. 7. cap. S.p. m, 450. Baptus, βαπτὸς, est species lapidis bituminosi, mollis, odore excellentis. A finitura nomen accepit. Sunt enim, qui existiment, anchufic radicem intinctam fuisse. Agric. de nat.fossil. l. a.p. m. 246. Barach panis, i. e. Nitrum satis. Rul, & Iohns. Baras, vide Albaras. Baras legitur in M. Aur. Severim Pyrotecimia Chirurg, l. i.part, I.C.36. Idem quod Alphus, Leuce. Barathrum, βάραθρον, dicitur Antrum. Vide Charonium. Barba, πώγων, est pars viri s.ecundaria, pilosia & ad genas, eo jam persecto, itr mento proveniens: Una enim est ex iis, quae νστόρα μορια, h. e. postgenita partes appellantur, quales sunt dentes, & pili. Oritut vero ab humoribus nutritiis calidioribus & siccioribus Dividitur Barba in superiorem, quae sub naribus in superiori labio progerminat, & μυπάξ, mysinx, vel προπωγὼνιον & ὑπσῥῥιζνιον vocatur ; & inferiorem, quae πάππσς vel ὑπὴνη dicitur. Prima lanugo erumpens Grae. cis dicitur χνοῦς. Gorr. in des. voc. πώγων p. 399. Ad provocandos piles in barba eadem conferre medicamenta quae in alopecia curanda commendantur, testatur Gal 5. in 6. Epid. t. 4. Barbam singulare ornamentum esst virorum, & venerabundos facere, docet idem I. I I. dt V. P. c. I4. ad quem loc. vide C. Hofm. in comment n. 8t.e.seqq. Interirn mulieres dari barbatas observatio nes testantur, quo etiam pertinet Rhod. Cent. III. Obs. 4o. Barbam v. primum sibi rasisse Corsen, ex Coei Rhod. Ant. Lect. 1. IV. c. 2. & Barbae tonfores e Sicilia primum Romam duxisse Puol. Ticinium, ex Alex, at Alex. Gen. Dier. l. 5. c. I8. notavit Ch. Ians. ab Alm,- lov. Rer. Inv. Onon. p. 9. Barbarum, Barbara, Scrib.Larg.m2o7. βάρβαρον est epitheton emplastri glutinantis ad vulnera cruenfi & sanguinem fundentia, ( unde & emplastra haec & vulnera ipfa ἔναιμμ appellantur,) bitumen recipienti! & ita siccioris, ut videre est apud GaletI. I.q.de C.M.S.G c. 22. Jung. Rhodium ad Scrib. l. c. Barbus, μυσθὸς, Mysthus, dicitur piscis quidam vulgo etiam notus, in fluviis potius, quam lacttbus occurrens, à quibusdam, v.g, Cardano & Platina, intei cibos nullius pretii relatus; ab aliis vero, ut Gesuerr & Salviano, cibis concoctu facilibus & boni succi annu meratus. Ova ejus vim habere venenatam, & quiden colliquativam, testantur observationes apud Aldrov l. e. de pise. c. I 6. ubi plura de hoc pilee. Adde Jul. Alex ί I I. Salubr, c, 7. Bruyerin. de re cibar, l. 22, c. I8. Timaeum de Guldenklee, I. 3. cas. 7. Barbadia, id est, libra. Rul, & lohnson. Barnaeus, Barnaas, lalpetrae urinarium, urina salis petrae, item acetum acerrimum. Rul & Iohns. Barnacles, est nomen avium peregrinarum in Lancaltrla, Cestria & Jugia Darbiae Occurrentium à D. Carolo Leigh, Anglo descriptarum in Histor. Natural. dictarum provinciarum l. i.c.iô. Vide Acta Erud. Lips. A. I7oI. in Novemb. p. 5 i 4. Barometrum vel Baroscopium vocatur modernis naturae scrutatoribus instrumentum aliquod, in quo, mediante mercurio infuso, aeris pondus & pressio secundum minutissimas variationes observari & ostendi potest, quale Rob. Boyle, Hookius, Cl. Dn. Sturmius & alii descripserunt. His jungi poterit succincta de iiS relatio in Actis Philos Oldend. de anno i 665.in Februar. Barones vocantur vermiculi in pinnis nati, quibus compressis illi exeunt. Vocantur &Nepones. Joh. Anglic. Ros. Angl.p. 885. Baros, βάρος, onus, Barys, βαρὺς, Gravis, sunt vocabula notissima in quotidiano usu. In medicina tamen denotat iholestiam & speciem lassitudinis, praecipue in artubus, v. g. in genuhus, apud Hipp. 4. aph. 20. Item de capite, Gal l, de odor, instr, c. e. De foetu quoque cum multo mucore referto ad abortum proclivi legitur 5. aph. 45. vide Dieterich. n. I46.148, & infra. Barurac, est vitrum. Ruland. Baryecoia, βαρυηκοΐα, obaUetisto, Obauditus, imbectllitas est auditus. Dicitur & δυσηκοΐα. Vide Surditas. Basaltes, βασάλτης, est lapis multangulariS, colore ferri, durissimus, ut non facile secari, aut vulnerari possit. Gorr. p. 72. Basanismus, βασανισμὸς, ἢ βάσανος, à verbo βασανίζειν, explorare, probare, diligenter considerare, significat examinationem, investigationem, probationem, apud Gal. I. 3. de Temp. c. 6. Verbo vero usus est Hipp. l. de humid. usu I. IS. Commodissime vero usurpatur de medicamentis aut remediis, de quorum virtute nondum constiterit, sed noviter investigantur. Dicitur & βάσαυος à quibusdam coticula illa, in qua aurum & argentum attritum colore, tanquam trutina, examinatur, lapis lydius, vulgo probtcrfectn. De hoc vocalu vide plura ap.ud Libav. in Defens. Syntagm Act. 2. not. 37. Dicitur & ars probandi metalla Docimastice, de quo vocati, vide luo loco. Basanites, i. e. lapis mortariorum rnediciualium; item lapis, ex quO fiunt cotes ferrei coloris & duritiei. Jos. Laurent. Amalth. Onom. p. Io8. Bascanon, βάσκανον, Fascinum, vide Fascinum. Basiatio, vide Amplexatio. Basilare os, vide Cuneiforme os. Basileion, βασίλειον, est collyrium σμηκτικὸν ; ad principia suffusionum, omnem visus hebetudinem & cicatrices efficax, apud Aët. l. 7. citante Gorraeo, d. l. Basilica vena, vide Axillaris. Basilicum, βασιλικὸν, praeter significationem Botanicam; quam in Pinace Bathini, aliilque herbariis invenire licet, epitheton est emplastri ossicinalis, quod alias Tetrapharmacum dicitur à quatuor simplicibus, e quibus paratur. Occurrunt & hujus nominis emplastra apud Celsum l. 5. c. 19. & Scribon. Largum, teste GorraeO in des. Basilidion, βασιλίδιον, est Collyrium ψωρικὸν ; diversum à superiori. Describitur à Gal. I.4. de G. M. S. L. c. 7. adfin. Gorr. d. l. Basiliscus, βασιλισκὸς, dicitur esse serpens venenatiliimus, parum flavus, tres in capite eminentias habens, qui tantummodo cOnlpectus, &, quando sibilat, auditus, videntes se & audientes necare, imo, si animal quoddam illum etiam mortuum attingit, statim mori fertur, ut est apud Gal. l. de Theriac. ad Pisem c. 8. Forest. l. 30. Obs. 1. in Schol. Plura de Basilisco vide aptati Aldrov. l. 2. de serpo & drac. c. 2. Sentiertus Med. Pr. I.6. p. 8. c. 12. Basilisci nomine duo animalium genera venire dicit, sërpentern & avem ex ovo galli gallinacei natam ; & illum in rerum natura esse veneno potentissimo praeditum. Plura legantur de Basilisco in Ephemerid. Naturae Curiosorum Anni Tertii Obs. 128. et I90. Basiliscus mystice dicitur alchymistis Merctccitts Philosophorum sublimatus , Libav. in Syntagm. Lullius vero peculiarem lapidem (pagyrice confectum Basiliscum vocavit, qui mercurium occidit, & in perfectum argentum absque igne congelat & figit, Guido de Monte tr. de Aldrop. Phil. in Th. Chym. Vol, VI. p. 563. Alias & ipse lapis philosophicuS Basiliscus vocatur apud Lsgtieum in Harmon. Chym. Vol. IV. p. 727. Imo fuerunt, qui materiam lapidis Phil. statuerunt, esse pulverem animalis Basilisci, uti patet ex Vol. III. p. I5o, Basilisci nomen etiam à Paracelso tribuitur lui Venereae in Chirurg, l. 3. c. 1. Basioglossi, βασιόγλωσσοι vocantur duo musculi ab osse hyoide vel ypsiloide oborti & medium linguae desinentes, unde parypsiloideum vocantur. De quibus vide Bartholin. ί. 3. Anat. c. iq.p. 550. Basis, βάσις, in genere fundamentum significat; in specie dicitur, de latiore parte cordis, & superiori, cui ad latera binae auriculae adhaerent, appellatur & κεφαλὴ, captu, vertex, Gal. 1.6. de V.P.c.y. cui opponitur inferior & angustior, apex, aut mucro dicta, κορυφὴ καὶ πνθμὴτ de medicamentorum compositorum potiori parte, sive illo medicamento simplici, uno vel pluribus, quae reliqua Vel quantitate vel viribus superant, unde cornpositurn plerumque denominationem sortitur: 3. apud Hipp, quoque plantam pedum significat, l. de aruc.sect, 3. t- I°3. Basium, στόμιον, Idem quod osculum; allegorice significat tincturam extemporaneam Martia & Veneris, sive chalybis & cupri, à Clossaeo excogitatam, apud Schroder. Ph. I. 3. c. 11. Bathmis, βαθμὶς, βαθμὸς, dicitur sedes, basis, sinuS, &recessus ossis, in quem alterum os inseritur, v. g. de cubiti cavitate sigmatoide, in quam ima brachii pars cardinis modo immittitur. Hippocr. I. de sract. t. Io. Bathmoides etiam vocantur sinus ac cavitates in brachiis utrinque singulae, in quas extendentibus totam manum & flectentibus cubiti ipsius processus, corona dicti, ingrediuntur. Gal. /. 2. de Us. Part. c. 15. . Bathrum, βάθρον, βάθριον, sedem, subsellium: ac fundamentum significat; in specie scamnum chirurgicum , luxatis partibus restituendis valde idoneum, denotat, cujus descriptionem & iconem videre licet ex Oribasio de Machinam, apud Gorraeum. Vocatur scamnum Hippocrastcum , βάθρον ούποκράτειον, Gal. 1. de ar' tic. in procem. Clarius adhuc descripsit, modumque utendi egregio monstravit Scultet. Armam. Chirurg. P. I, Tab. XXIlI.fig 5. et Tab. XLVI. XLVII. et L. Metaphorice etiam tribuitur aëri, quod lunae sit sedeS, ap. Hippocr, l. deflaub. V. 22. Bathys, βαθὺς, fuit olim epitheton casei praestan. tissitni & optimi, qui Romae apud divites in deliciis habebatur. Gal. I. 3. de Al. Fac. c. 17. Batia idem, quod Retorta, sive Cucurbita colli recurvi. Morley Collect. Chym. Lcidens. prolegom. c. 2. Batitura, vide Battitura. Βatos, βάτος, idem, quod βατὶς, piscis genus denotat, Rajae nomine Latinis veniens, à βάτος, quod rubum spinosum significat. Aculeos enim habent Rajae leves, λειοβαστόοι, quidem in sola cauda extrema, asperae vero multo plureS. Rondelet. /. 12. de pise. c. a.seqq. Aldrov. l. 3. de pise. c. 48. seqq- Linguam Rajae usurpavit Hipp, in pesso ad mensium redundantiam, l. de Nat. mul, LXVIII. 3. 4. Monstrosu Rajae asperae basilisci ad instar iconem videre licet in Mus.Calceol.sect.i. p. 9t. ub simul elegans morale de his piscibus ex Olao Magne reperies. Batrachites, βατραχίτης, est lapis, vel gemrnt ignobilior, bullae instar, altera parte quodammodo ca va, altera convexa, cujus tres species traduntur t primt ranae colore, ex qua nomen habet t secunda eboris: tertia, quae e nigro rubet, Agricol. l.6. de nat.foff. pToe Differt à vero Buffenite lapide, qui in capitibus buffonum reperitur, uti hoc prolixe autoritatibus non spernendis aut irridendiS demonstravit Attdr. Chioccus Mus Calceol.s. $.p. 3rG.seq. Hic dicitur etiam Crapattdino, à Gallico Crapaud, quod Buffonem significat. Autor laudatus hunc os potius esse statuit, quale etiam in capiti Cyprini pisoiS invenitur Est igitur Batrachdtes mineralet Buffonites vero ab animali desumtus. Sunt tamen alii non vilioris autôritatiS Doctores, qui posteriorem negant, quod citat etiam Fr. Hoftm Clav. Schroder. l. 5, c. 1. §. 7. n. 646. Nostrarum non est partium, controVersiam hanc dirimere. Batrachus, βάτραχος. Vide Rana, Ranula. Battitura, id est, squama, v, g. Battitura aeris, metallorum. Gr. λεπὶς, Aralu Cubel. Rul. & Iohns. iri Baul; i. e. urina. Rul. & Iohns. Baurac, Aralu id est, Nitrum, de quo infra. In genere etiam quodlibet genus salsuginis Baurac dicitur. Rul. Bayda, id est, Vas, luper quod destillatur. Idem. Bdalsis, βδάλσις, mulctum, vel sucticnem significat. Gal. l. de sympo. caus. c. 7. Bdella, βδέλλα, vide Hirudo. Praeter ibi dicta adnotat Galenus in exeg. Hippo Diofcoridem ita nominare κιρσώδη φλέβα varicosum venam, ipsi tamen Galeno videtur primo significatu animal notare, in quo & Hesychius consentit. Bdellium, βδέλλιον, significat & gummi, & arborenl, unde colligitur, de qua vide Botanicos. De illo vero legatur SclIrod. /.4. cl- a. n. II6. Jung. Hofmannus, Bdellos, βδέλλος, sutorem extinctae lucernae, item, crepitum ventris significat. Jos. Laur. Am. Onom. p. IIo. Lexic. Graeco-Lattn. Budaei aliorumque. Bdelygmia, βδελυγμία, βδελυρία, à verbo βδελύσσεσθαι, id est, fastidire, abominari, significat molestum fastidium , & nauseam, praecipue ciborum, apud Hippocr, l. de int. aff XXIXi 2. Βδελυγμίκ etiam foeterem abominabilem & nauseabundum denotat, ί. de fistulis I. 3. Jungatur Foës. Oecon.p. 120. Beatus, μακάριος, quid significet, ex aliis lexicis trivio quoque notum esl. In Chemicis autem Beata viriditas Vitrioli dicitur, & describitur ab Hartmanno in Miscellam Chymico-Medicis hoc tit. Bebæos, (βέβαιος, firmus, vide Constans. Bechica medicamenta, βηχικὰ ea dicuntur, quae tussitu sedant. Βὴξ enim tussis ett, Gal. l. 1. de Sim. Fac. c. 1. Suntque duplicia ; alia tussim promovent, & sunt tenuium partium t alia sedant incraflando, i. 5. c. 2o. Dicuntur alias Pneumonica, vel Thoracica, quorum catalogum passim in pharmaceuticis scriptis repenes. Becos, βέκος, hoc vocabulo PlrrygeS panem olim appellasse, testatur Gal. l. 2. de diff pus. c. 5. Begma, βῆγμα, ( quidam scribunt & legunt cum p βρῆγμα) non tam tussim, quam sputum, quod tussi rejicitur, notat, uti constat ex Hipp. i.T. de morb. XLIV. 8. derivatur à βρήασειν vel βἡασσειν, quod valet post tussim exspuere, teste Galen. in exeg, Hipp. Belenites, Belemnites, ἀπὸ τοῦ βέλους ἤ βελέμου, telo vel sagitta, cujus figuram quodammodo refert; est lapis teres, pyramidalis, varii coloris repertus, & prodesse dicitur contra calculum, icteritiam, fluxus ventris; & specialiter commendatur in febribus intermittentibus, quod habeat vim fermenti febrilis praecipitantem. Dicitur alias lapis lyncis, vel Lyncurius veterum, quod crediderint ex urina lyncis sive lupi cervarii coagulata generari, quod tamen potius pro figmento habendum videtur. Dictus etiam elt Dactylus Idaeus, à figura digiti, & monte Ida Insulae Cretae, ubi olim repetiebatur; at hodieque in Borussia, Pomerania &c, occurrit, Plu» ra apud Schrod. I. I. c. 8. n. 12. & HOfm. in Clav. ad ill. loc.p. 182. Belemnoides, vel Beloides processus. Vide Graphioides. Beleson, id est, Balsamus. Rul. & lohns. Bellaria, πέμματα, ἴτρια, τραγήματα, ἐπιδόρπία, in genere dicuntur omnia, qttae in secunda mensu apponi folent ; In specie tamen à Gal. pro placentis mellitis silmta fuisse, patet ex l. de bon, esu mal. succo c. I4. et l. I. de Sim. Fac. tu. Papaver. Jung. Lang. l. 1. Ep. 56. Belliculi, vel Bellirici maximi, silnt species conchyliOrum sive cochlearum marinarum, umbilicali figura constantes, vel candido colore cum maculis flavis conspersis, vel flavo, cum nigricantibus lineis ad imaginem cochleae circumductis praeditae. Chiocc. Mus. Calc.sect. I. p. 57. Belloculus, quasi Beli oculus, est gemma, oculi effigiem quodammodo exprimenS, olim apud Assyrios ad superstitiones grata, à signatura vero affectibus oculi prodesse credita. Agric. l. 6. Fossil. & ChioccuS sect. 3. c , 379.scsi. Ostrv. Crollius de signatur. Belone, βελόνη, i. e. Acus. Vide supra. Belonoides, βελονοειδὴς, i. e. acus formam habens. Vide Graphioides. Acus. Belos, βέλος, vide Sagitta. Belulcum, βελουλκὸν, quasi τὸ βέλος ἕλκον, dicitur instrumentum chirurgicum telis extrahendis accommodatum, variae figurae, de quo videatur Ambros. Paraeus 1. io. Chirurg, c. i 8.seqq. H. F. ab Aquap. de Oper. Cbi- rttrg. p. m. I 5 o. ed. Patav. in fol. Benat noctis, vide Planta. Benedictum, est epitheton Lenientium pharmaeorum, ab Arabum interpretibus introductum ; praesertim quondam Helidaeus de Paduanis in tract. suo de purgantibus MS. frequentius hoc termino de rhabatbaro similifque notae mitioribus ulus est. Jung. Rolfink. Ο. et M. Spec. Comm. l, p.s. 1. c, 6. Ita in dispensatoriis notissimum est Electuarium Lenitivum, quod vocatur Benedicta Laxativa. Ita Rulandus aquam vocavit Benedictam infusum sirum vomitorium, de quo apud Schroder. l. q.c. 17. Alias & ipse lapis philosophorum vocatur aqua Benedicta, item lapis Benedictus à Lagneo in Harm. Chym. in Tlt. Ch. Vol. IV. p. 7I9. Mynsicht. quoque aquam suam Serpilli benedictam vocavit Arm. sect. XIX. ob multiplicem usum sub finem descriptionis annexum. Plures alias benedictas delbriptas vide fis in D. David. de Spina, Physici Francofurt. & Pros. P. extraordin. Heidclberg. Manuali Pharmaceutico Chemico novissime edito p. 34. Benefacio, ἐφαρμόζω, λυσιτελῶ, verbum hoc frequentissime occurrit apud SleribOn. Larg. Hinc & in epilogo vel peroratione vocat omnes, quas edidit compositiones, benefacientes. Legitur & apud eundem, facit bene , n. I 29.213. melius, n. 13 I. optime facti, n. 112, hoc est, prodest, convenit, conducit &c. quamvis C. BartlI. Adv. I. I. c. 14. parum putet latinurn. Beneolentia, ἐυώδη, scii. remedia, medicamenta, sunt fpecieS odoratorum, quae ὀσμώδη in genere dicuntur, refpondent proportione quadam iis, quae linguae sunt dulcia t Opponuntur Graveolentia, δυσώδη. Gal. l, 4. de S. F. c. 22. Illorum effluvia à corporibus aëri ambienti permista, ac deinde per narium inspirationem in cerebrum delata familiaria sunt spiritui animali, & cerebri naturae ; Horum vero sunt adversa & ingrata. Benignus, ἐυήθης, quasi boni maris, est terminus differentiae morborum accidentalis à caussae morbifi.cae conditione delumtae, quando morbus habet symptom.ta naturae suae congrua, & mitiora propter caussae morbificae qualitatem non nimis à statu naturali recedentem ; Huic opponitur malignus, κακοήθης, sive mali moris, quando symptomata non respondent morbi naturae, sed vehementiora sunt, aut plura cum virium majori prostratione. Eleganter malignitatem iobolem latentis alicubi cacochymiae pravae appellavit Linden. S. M. Ex. IIX. §. 57. Benzoin, vide Asa. De olei Benzoini praeparatione & viribus, & in specie, quod de mercurio participet, quia cuprum dealbat, & aurum confirmat, lege Vigeneni Tract. de Igne & Sale cap. 35. in Th. Chym. Vol. VI. p. 49. De floribus Benzoeh scrupulum D. D. Bohnii, an phthisicis conveniant ? vide in ejufd, Dtssi Chym. Phys. XI. §. 6. 7. Bercos, id est Rotundum. Rul. in Lex. Bereni(ecum, Artemisia, Santes Ardoinus I.2.C.I I; Berenicium, βερενίκιον, est epitheton Nitri, apud Gal. I. 6. de C.M.S.L. c. I. l. q. de C.MXXi. c. 2. & alibi; valens maxime ad vulnera nervorum. Beriberi, est nomen morbi apud Indos, Paralysis species , dum veluti nictando genibus, ac elevando crura, tanquam oves, ingrediuntur, de quo plura vide apud Jac. Botulum Meth. med. c. I. Bertberi Spurium descripsit, & historiam illius prolixe ptopoluiteX Bartholino Bonet. Medic. Septentrion, l.t.s. 17. c. ay.p. iSo. Berillistica, est ars tn ejusmodi specillis, quae Perilli dicuntur, visiones observandi. Dorn. Rul. & Iohns. Berillus, dicitur speculum ex crystallo superstitiose consecratum ab auguristis. lid. Berna, hoc est vas vitreatum, Birmina. Rul. & Iohns. Berrionis, i. e, Colophonia, Gumini Juniperi, AliaS Vernix, Rul. Bers dicitur electuarium, quod AEgyptii utebantur ad deliramenta incitanda, cujus descriptio extat apud Prosp. Albin. l. a. de medic. Aigypt. c. 122. a. Beryllus, βήρυλλος, lapis vel gemma est pelluci-i da, colore viridi, sed diluto; ita ut duOs colores sibi inesse, unum viridem, alterum pallentem, tradiderint, imo octo genera ex varietate colorum ex mente aliorum re- censeat GorraeuS. In sacriS literis tanta fuit habitus aestimatione, ut octavum poneretur fundamentum coelesliS Hierosolymae. Chymici docent, Berylli structuram conilare ex Lunae & Jovis coeliS aequalibus cum terta Lunae, Theatr. Chym. Vol. l.p.487. Aliter Lullius de transm. metallor. in Vol. IV. p. I9I. De ejus viribus medicis traditur, valere contra vitia hepatis, fuspiria, eructationes, oculorum fluxiones, contusiones &c. Hodieque tamen ejus nulla fit mentio. Chiocc. in Mus. Calc.s 3. p. 22I. Berytion, βηρύτιον, est nomen medicamenti ophthalmici, sive collyrii, quo Berytius quidam ad maXimaS epiphoras ufus est, & describitur a Gal. i. 4. de C. M. S. L. c, y. Est & Pastilli nomen ad dylentericos perutilia, I. 9. cap. 5. Gorr. p. 74. Bes, item Bessis, Gr. διμοιρία, est nomen ponderis continentis duos assis trientes h. e. uncias octo. Vulgo Marea. Legitur apud Celfum. Rhodius de ponder. es mens. p. 40. Bes unciaS VIII. Besachar, Fungus dicitur. Dorn. Ruland. & Iohns. Besonna, in specie vocatur Muscarum fungus. Rul. & Iohns. Bessanem vocatur rubedo externa similis rubedini ejus, in quo incipit lepra, quae apparet stiper faciem & luper extremitates & proprie in hyeme & frigore. Avic. l. a.fen. 7. tr. 2. C. 8. Bestia, Bestiola, Vide Animal. Bestiola etiam in s.pecie dicitur aranea minima in leguminibus nata solifuga, de cujus noxa & cura legatur Ardoin. de Venen. l. 8. c. IS. Bex, βὴξ, id est, Tussis, de qua inferius suo loco. Beya, vide Gabricus. Bezaar, Bezoar, Bezehard, Pa-Zahar, vi etymi in genere idem esse posset, quod antidotus, vel alexiterium; siquidem apud PersiIs Pa contra, Zahar vero venenum significare traditur. Hinc etiam à medicis derivativum Bezoarucum usijrpatur non solum de medicamentis, quae lapis Bezoar ingreditur ; sed & frequentius de aliis, quae insigni, imo etiam meliori, quam ille, pollent venena & malignitates expellendi virtute, suntque vel simplicia, vel composita, utraque ex vegetabilium & animalium etiam classibus desumpta, v. g. ex vegetabilibus simplicibus radix anthorae, vel contrayervae primas tenere creditur. EX animalibus cervi cornu, & oS de corde cervi, nec non unicornu praerogativae palmam ferme sibi adfciverunt. E compositis tinctura Bezoarcica D. D. Michaelis hodieque celebratissima esse solet, nec immerito ob ingredienda aleXiteria praestantissima, cujus descriptionem exposuit peculiari libello. Ita chymiatri plurimum etiam attribuunt Bezoarticis siuis mineralibus varii generis, Solari, Lunari, Joviali , etc. circa quorum tamen usijm, an ratione securitatis cum aliis alexipharmaciS vegetabilium vel animalium iure Dossint certare . nemini vitio vertendum, si dubitet. Specialiter tamen & proprii Bezaar vel Bezoar de lapide quodam dupliciS sortis ac cipitur, Orientali & Occidentali. Orientalis est lapis ii capricervae orientalis Indicae vel Persicae visceribus praesertim vehtriculis, aliisque cavitatibus internis con cretus & repertus, figura rotunda, ovali, sessili, varian te, intus paululum cava, utpote meditullio paleam, pi loS, vel simile quid continente, sttperficie levi & splen dente, colore plerumque atro virente, aut dilutius vi rente cineritio, pallescente, magnitudine, & ponder etiam valde variante, substantia e laminis veluti caepa rum iele invicem incumbentibus compacta, virtute in signi alexipharmaca, cordiali, & diaphoretica com mendatus. Occidentalis vero est lapis in capricerva Oc cidentali Peruviana repertus eodem modo, ut prior concretus, magnitudine vero illo major plerumque, sii perficie etiam scabra, colore vario, albicante, nigri cante, obscure virente, ( qui optimus habetur) viribu alexipharmaciS & diaphoreticis Orientali quodammodi cedetIS; de quibus cum integri tractatus, & diiquisi ticneS publice prostent, lectorem ad illa scripta remit timus. Jungantur iis, quae occurrunt apud Schrodet I. 5. cl. 1. n. 12. & Fr. Hofrn. Clavi d. l. Lapis Lezoa facticius naturalem repraesentans quomodo parari polii ex magisterio sive Zacca herbarum alexipharmacarum vide ex Jac. ls Mort. Chym. Med. Phys. c- 15. p. 198 Secundario & veluti καταχρηστικῶς noinen hoc etian tribuitur aliquando lapidibus In Damis sive capris iuon tanis repertis, ut Bezoar Germanicum appellentur quamvis non sint proprie lapides, (ed pilae, unde Aiga gropilae vel Aiigagropili dicuntur, de quibus fupra. Tan dem Lachrymas Cervorum coagulatas & in lapidean duritiem veluti concretas vetereS nonnullos Bezehard nominasse, & pro antidoto eflleacissimo habuisse contt; quodvis venenum, testatur Lang. l. 2. Ep. 24. Vocatu & Moschus ex oculis cervi. Legatur & Joh. G. Agri, colae Cervologia German. P. 2. c. 4. Bezoar Minerale terra quaedam medicata Pedemontana. Hercules à Sa Xonia de plica case 67. Bezar, vel Besar, lapis viridis dicitur. Dorn. Rul & Iohns. Bia, Biæum, βία, βίαιον, vide Violentia, Violentum. Biarghetunsim, id est, Certtssu. Ruland. Bibere, πίνειν, est Ore potulenta haurire, & s.or bere. Linden. S. M. Ex. XIII. § .356. Vide Potus. Bibitorius musculuS in anatomia vocatur illi oculi musculuS, introrsum vers.us natum oculum mo vens, Barthol. 1. 3. Anat. c. 8. p. 513. Bibitoriae rotula quae dicantur, vide in Etmtiller. Oper. Tom. I.p. Icoo a. & Iom. II. p. 1783. a. Biblos, Biblion, βίβλος, βίβλιον, vide Liber. Biceps, δικέφαλος, epitheton monstrorum dut capita obtinentium, quorum varias observationes e; aliis collegit Bonetus, Medic. Septentcion. l. I. scct. 2 C. i.p. 17.seqq. Biceps quoque Vocatur musculuS cubit flexor primuS. Barthol. l. 4. Anat. c. 8. p. 571. quernadmodum & tibiae fletctens eodem nomine appellatur dtct. l. c. Iz.p. 58o. Bicaudalis, epitheton musculi in auro exteriori occurrentis & valde variantIS 5 ita ut &I ricaudalis, interdum unica solum cauda conspicuus observetur, unde & Intricalis nomen nactus à G. Bidloo Anat. Tab.XILfig. 1. Bichichiae, epitheton pilularum, vel potius trochiscorum arteriacorum ex succo liquiritiae, saccaro, amylo, tragacanthi & amygdalis excorticatis cum Mucilag. s.ern. cydon, paratorum apud RlIasen l. p. c. pp. vertente Galentio de S. Sophia sol. m. 41. a. Bicongius, i.e. duo Congii, sive menfura duodecim sextarios continens. Vide Chus. Bicorneos, vide Hyoides. Bifidus dicitur, quod prius simplex postea in duas parteS dividitur & quasi finditur. Quod vero tuInor quidam in recens natis e latice seroso cerebri ac cerebelli in dorsi vertebrarum spinosos processus deIcendente obortus Spinae Bifidae nomine insigniatur, legere est, verum absque ratione hujus appellationis in Actis Erus Lips. de A. Ι699. m- Novemb. p. 5 19. Bifurcatus, epitheton in Anatomicis occurrens, quando pars quaedam, vel vas, quod ordinarie simplex esse iolet, duplicatum & veluti in duo crura instar furcae diviium notatur. Ita D. Ruyfch. pelvim in renibus bifurcatam, imo & trifurcatam observavit Cl.Observ, Anatomico-Cl.drurg. Obs.79. & vesiculam felleam bifurcatam d. /. Obs. 9o. quales mirabileS naturae lusus etiam in vasis & canalibus quandoque occurrunt. Biladen, id est, Chalybs. Bilinguis, δίγλωττος, quod tropice significet hominem versiuum, simulatorem, cui candor omnis defient, ex aliis scriptoribus Politicis novimus. Bilinguem etiam dici hominem duarum linguarum peritum ostendimus infra in voce Diglottos. Proprie vero etiam significat hominem duas linguas in ore habentem, qualem observationem e Joh. Dolaeo notavit Bonet. Med. Septentr. l. y.sect. 25. c. 1. p. 301. Bilis, χολὴ, Fel. Non est nostrarum partium, omnia nunc commenta veterum & recentiorum de Bile hic proponere & ventilare, sed faltem terminum Medico sensu exponere. Hinc sufficere facile potest, communi Doctorum consensu certum esse, quod simpliciter sumtum vocati. Bilis denotet Naturalem, Flavam , Gr. ξαυθῆ dictam, quae in hepatis vasis vel potis choledochis & vesicula fellis naturaliter inveniri, & ab utrifque per communem ductum ad intestinum duodenum excerni solet. Est igitur Bilis excernendum naturale, sive liquor excrementitius, ex sianguiniS salino -sulphureiS ob longiorem moram effoetis reddifis portionibus, paucoque sero' dilutis constans, à massit sanguinis in glanduloso hepatiS parenchymate secretus, ad dicta vasa & receptacula collectus, & excretus. Usus hujus in intestino duodeno est indubitatus; Ci.yli e ventriculo immediate huc translati s.egregabil.taiem, & diiiolutionem in utiles & foeculentaS portioi.es una cu... succo pancreatico, ceu contrariae facultatis, mediante aliqua fetmentationis lucta, promovere. Quae circa alias quoque utilitates vetereS & novi Autores tradiderunt : item, an denuo cum chylo ad sanguinem quaedam Bilis portiones loco novi fermenti & Balsami vitalis redeant l an vero statim e vesicula fellea per certas arteriolas ad sanguinem refundatur, uti consectatus est Fr. de le Boe Sylv. Disp. Med- VIl & quae sunt alia, aliis & alibi ventilanda relinquimus. Porro Bilis praeter natur. & vitiosa fit per vatios corru» ptionis modos & varia sortitur epitheta, vel à colore, vel à consistentia, vel ab alia circumstantia petita, quae paucis annectere labet. Ita quaedam dicitur Pilis pallida, scosin νείχλωρά, quae ad naturalem proxime accedens, vel à seroiis aut aquosis portionibus copiosioribuS diluentibus ( unde & aquosa & humida, vssmrnosis ἢ osisd , appellatur) vel à minori aculeo lixivioio praeditis salinis colorem obtinet remissiorem. Huic contraria est rubra, ἐρυθρά, subrubra, ὑδιαυθρος, ruffa, vel ignei coloris, πυῤῥὰ, ( quae saltem sunt gradus differentiae) quae majoris lixiviositatis indicium ptabent, & particularum salinarum combustarum, vel nimium assarum copiam praesupponunt; quales etiam particulae coagulatae intense rubentes haud raro cum urina excerni, & ad matulam affigi firmiter solent, teste Willis de Urin. c. 5. §. Usitatum. Vitellina, λεκιθώδης, h. e. ovorum crudorum vitellis colore & consistentia similis, ex assurntis alimentiS per biliosas regijrgitantes ex intestino in ventriculum portiones corruptas admixtas depravatis nata, & mediante vomitu innotescens. Sic & Porracea, csexrrcuJns ἢ πρασώδης, mixta est ex chylosis & biliosis ( an & succi pancreatici vitiosi  ? ) portionibus heterogeneis corruptis, vitriolaceis conflata, & per vomitum in sensus incurrens. Porro quoque Bilis Glastea, sive glastum colore caesio referens ισατάδης, aeruginea, ( nosa ) ίώδής, coerulea, κυανέη ἢ κυαυίζουσια , obscura, autsusca, οὰφνώδης, ἢ φαιὰ, mixtae & heterogeneae flant Bilis species, gradu corruptionis & colorum variantes, quae liquoris biliosi, succique pancreatici concurrentem vitiosam effer,escentiam & corruptionem praesupponunt, ust hoc innuit rectissime Sylvius I. 1. cap. 30. §. 112. & c.46. §. 37. E quo Autore alia quaedam Bilis p.n. epitheta, addere libet, ut sunt, Bilis heterogenea, quae constat diversis partibus, aliis acrioribus, aliis obtusioribus, l. 1. c. 48. §. 6. Copiosa & simul acrior, cujus caussas recenset c. 18. §. II. Huicque contraria pauca & iners, §. 12. Spicituosa & Volatilis, quam credit esse caussam veram Icteri, cap.46. ^.ai.seq. & Ructuum nidorosorum, c. 7. §. 21. Vomitoriarumque febrium, cap. 30. §. 112. Pinguior & oleosa, ceu caussa fastidii ciborum, c. 2. §. 8. Ardentisique totius corporiS, vel intestinorum, vel lumborum doloris, c. 11. §. I 8. et c. I4. §. I 6. Fltstda vel Fluxilis aut Turgens , autor Cholerae & Diarrhoeae, qualem etiam per purgantia fortiora gigni & expelli constat, c. 7. §. 46. Glutinosa Scspiffa, huicque affinis Calculosa, caussa ObstructioniS, praesertim meatuum hilariorum, c.45. et 46. Plura si cui legere placet de Bilis natura, generatione, varietate & usu, ille praeter Hipp. & Gal. monumenta aliorumque veterum scripta ex recentioribus legat Francilc. Glissonii Anatomiam Hepatis & Marcelli Malpighti Exercit. de Hepate c. e .seqq, aliosque. Per Biles in plurali & Flavam Se Atram simul intelligi, ostendit Joh. Rhodius in nos. ad Sccibon. Larg. nttm. I36. Bilis Anatomiam Chyrnicam h. e. Medicamenta e bi/e parata vide in Morley Collect. Chym. Leidenf c. 96. 97. Quod vero nonnulli ex Recentioribus veterum de quatuor humoribus in corpore, humano ad sanguinis systasin concurrentibus opinionem jam dudum obsoletam rursus in forum Medicum inducere non verentur, dum non solum fanguinis portiones sulphureas cum salinIS permixtas excrementitio Bilis nomine non tam exornare, quam deturpare audent, sed etiam cum Johanne de Muralto insuo vade mecttm Anatomico Exerc. III. §.2. partem chyli butyrosam & mobiliorem Bilis alitnentalis titulo insignire non dubitant, mihi non arridet, cum illa confusa terminorum acceptio majorem in animo lectoris pariat Obscuritatem. Bilis atra, μέλαινα χολὴ, ( vide Melancholia,) denotat apud Gal. humorem melancholicum, I. 7. aph. 3 2. C. t. de nat. hnm. t. ay. & c. e. in 6. Epid. t. 14. cum autem aeque obscurum sit apud illum, & reliquos omnes antiquiores, quid proprie sit humor melancholicuS sive naturalis, sive praeternaturaliS, declarari hoc debet ex recentiorum hypothesibus Physiologicis Pathologiae rite applicatis, secundum quas Bilis atra nihil aliud est, quam humor excrementitius acidus in pancreate naturaliter collectus, & ad intestinum duodenum secretus ( qui simpliciter Melancholia dici comtrode potest ) praeternaturaliter se habens, praesertim nimia ariditate corrosiva & exulcerativa peccans. Vtd. Abt. nostr. ad Jeffen, Jttdic. de S. V. S, M. p. 161. Quamvis & Bilis flava per mixturam hujus acidi p. n. pancreatici liquoris corrupta in Atram Bilem degenerare possit, teste Fr. Sylvio /. I. Pr. Mei. c. 46. §. 37. imo ipsum siinguinem, & spirituum animalium liquorem, si in eum tegurgitaverit, ille nimium acidus liquor Atrabilarium facere queat, unde gravissimorum morborum ilias provenit. Atra Bilis quoque mystice appellatur Nigredo illa prima in praeparatione Mercurii Philosophornm & Lapidis Philosophici , quam offert in prima Operatione, de qua apud Libav. T. II. Oper. in Apoc. Herm, ParL post, in procem. Binarius, est numerus mysticus, seu potius commentitius Spagyricorum Philosophorum, statuiturque duplex; Naturalis, qui est Ortus à Deo per divisiocreatione ; Binarius contra naturam est id, quod est nedum naturae, Ped Deo primum inimicissimum, radix morborum Omnium & interitus. Vol. I. Th. Chym. p. 462. Binsica, hoc nomine Rabbini vocant aegritudinem mentalem, & in specie Atrophiam organi phantasiae , teste Helmont. tr. Venatio scient, n. 5I. et de magnet. vttln. cur , §. I48. Biolychnium, βιολύχνιον, idem, quod Flammæ vitalis, sive Calor nativus, de quo infra. Epitheton Cbarltono, aliilque recentioribus non infrequens. Alias vocabulum hoc accipitur de singulari quodam fecreto ex sanguine humato parato, uti videre est apud Begutn. Tyrocin. l. 3, c. 1. in notis Gltikradii, ubi simul mentio fit Johannis Emessi Burggravii, qui integrum libellum de bujustnodi Biolychnio conscripsit & edidit. Bios, βίος, βιοτὸς, βιοτὴ, dupliciter sumitur, i. frequentius pro vita ejusque curriculo ; 2. rarius pro victu, h. e. alimentorum usu ad vitam necessario. Vide suo loco Vita, Victus. Biothanati, βιοθάνατοι, dicuntur Foresto lib.I. Obs. 1. in Schol. ii, qui violenta morte perlerunt. Verum non videtur vocabulum à bonis autoribus approbatum, Bipula est vermis apud Arist. I. 5. hist.animal.c. tp. interprete Gaza. Mercur. de morbis puer. l. 3. c. 7. Bira, vide Cerevisia. Birsen, Arabioum vel Persicum nomen denotans inflammationem vel apostema pectoris. Bir enim pectus significat, teste Avicenna & aliis. Casp. Theophil, Bierling. in Thesauro p. 270. Biscoctus, δίεφθος, διπυρίτης, potissimum dicitur de pane iterato cocto, quem & ἔξοπτον, hae. valde affatum dici existimat Linden. Ex. XVI. §. I39. seqq.. Jungatur locus Hippocr, de Int. Aff XX1IX. 16. Habet vim desiccandi, & cum siligineus est, neque nimium tostus, minus omnium excrementi relinquit. Renat. Mo.reau ad Schol. Salernit, c. 17. p. 263. Bismuthum, Bisemutum, Marcasιτa, vulgo tVtstITIUisi / est recrementum metallicum in generatione metalli altcujuc ex portione quadam ad generationem metalli inepta productum, inque corpus minerale albicans durum ac fragile mutatum. Schrod. l. 3. Ph, M. c. IS. Verum Olatis WornIius Musaei c. 8. ad sui gene» ris metallum refert, licet aliquando argentum in se contineat. Libav. quoque inter metalla referre non dubitavit, Defens. Syntagm. A. 2. N. 53. Est vel solidius sectionemque admittit, vel interdum laxius, i-star Galenae. Datur & Marcasua aurea, vulgo gpft (sces Plumbum etiam scriptorium à nonnullis ad Bismuthi s.peciem refertur, Hofm. in Clav. Schrod. d. l, pag. 329. Viribus recremento plumbi respondet; usus quamvis rarissimus, & non nili externus. Bifematum appellavit levissimum, pallidissimum, & vilissimum plumbunI Ruland. in Lex. Bithnimalca, idem, quod Gasteranax, (de quo scia in litera ) h. e. peculiare principium activum in ventriculo residens, functionum chylificationis, & distributionis, segregationisque excrementorum praeseS, quod nomen finxit Dolaeus in Encyclopaed. Med. l, 3. c. I. 3. et 4. Bithrinati, id est, vitro obductum. Rul. Bithynos, βιθυνὸς, duo significat medicamenta: I. est nomen emplastri, ad hydropem efficacis, cujus descriptio habetur apud Gal. i 9. de C, M. S. L. c. 3. deinde Pastillus dicitur Bithynus, l. 5. de C. M. P. G. c. I2. Gorr. p. 75. Bitumen, ἄσφαλτος, ἀσφαλτὸν, generaliter sumturn denotat omnem terrae pinguedinem tenacissimam, facile urentem. Hinc Langius Bitumen ignis fomentum in montibus illis igni vomis esse dixit, ita ut ab aqua magis accendatur, l. a. ep. 52. & silb se comprehendit variaS species, quas videre est apud Schrod. d. 1. cap. 29. Specialiter vero denotat siIccum pinguem aquis marinis aliisque stagnantibus marinae non dissimilibus, & optimum est mari mortuo, ( quod propterea lacus Asphaltites dicitur) veluti spuma innatans, postea vero reficcatum ad littera pice sicca durius efficitur, tenacissimumque redditur. Optimae notae habetur, si ponderosum, validum odorem vibrans, purpureoque atrum vergente colore praeditum sit. Ejus virtus est cum moderata calefactione exsiccatoria & glutinatoria, Gal. l. XI. de S. F. Schrod. I. 3. c. 3 2. Hosul. in Clav. aliique plures. Gorr. in Des. aliter distinguit Bitumen, sircpcir.Tcr, in liquidum & fossile. Illud, quod instar olei sit propter pinguitudinem, postmodo tamen vel fponte, vel coctione, inspissatus. Meminit illius Scrib. Larg. n. 52. ad inunctionem narium. Dicitur & Zacynthium, ( perperam Saguntinum, cutn in agro Saguntino non deprehendatur ) ζααυ,θιἄ ἄσφαλτος, Gal. /. 4. de C. M. P, G.c. I3. vid. RlIod. ad Scrib, Larg. nttm. 208. quemadmodum siccum Judaicum quoque vocatur. Hoc vero siccum e terra eruitur, lapidum aut carbonum modo, nigrum, splendens.que picis instar, & ab aliis Gagatis aut Fossili; Carbonis, aut Petrae nomine venit. Vide Lithanthrax. Bitumen etiam tribuitur à Patacelso excremento urinae Alcola dicto, ( de quo supra ) qurd ipse Tartarum mucilagiriosum etiam appellat in Fragment. Medic. a.i L. t. de Tartar. c. 9. & alibi. Dornaeus descripsit Bitumen, quod sit sulphurea terra, in Diction. item Rul. in Lex. qui multa genera etiam propcsuit : Liquidum oleo simile, petroleum. Odoratum Saxonicum, tetrum, camphorae nativae t nigrum crassem Fossile carbonibus simile. Bitumen perversum est liquor incertus est. Biventer, διγαστρικὸς, vide Digastricus. Biabe, βλάβη, noxam, laesionem significat, à verbc βλάπτειν, nocere; cui opponitur ὠφελέειν, prodesse. Hipp. i. de Al:m, III. jsseqq, Eidem quoque σίνεα dici i’ Ionico σίνειν, & noxia βλαβιρά ἢ σι,όμωρα docet GaletI. c. 3. de li. V, I. A, t. J4. Blacciae iapud Rhazen dicuntur morbilli, notante Ingrassia Comm. in Avic, l. de Tum. p. n.p-194.195. Blachmal, est materia liqttefactione plucium una metallorum confusu in sulphur injecta, lobus, in LexChym. Blactaρa, i. e. Cerussu vel blancta, Rul. in Lex; Blaesus, Blaessus, βλαισὸς, βλαισσὸς, vitium aliquod in figura membrorum corporis, praesertim externorum significat. Frequentius tamen de cruribus extrorsum distortis usurpari solet. Alias Latinis Valgi dicuntur. Gal. de cauff. morb. c. 7. c. 3. de iis, quae in Medic. fiunt 1. 3 I. Jung. Μ. A. Severim de ffibb- vulg. & var- P- I I. c. 2. Quibus opponuntur ῥοιβοὶ, vel ῥαιβοὶ, ῥοικοι, Vari , quibus crura introrsum vertuntur; quamvis C. Hofmannus mendam subesse existimet, & invertendam esse utriusque significationem doceat, /. 3. Inst- c. 59. §.5. et l. q. Apolog. pro Gal. c. 99, Utinarn vero rationem addidisset, cum Autores & Lexicographi non consttnfiant in illam significationem inversionem. An incertitudo significationis fortassis inde oborta est, quod utrurnqne vititIrn in cruribus femper concurrat. Dum enim genua extrorsttm vergunt, pedes extremi coëunt; quod si vero hi diducuntur extrorsum, genua coarctantur  ? Blaefitas etiam dicitur de illo, cui lingua impedita est, ut literam aliquam exprimere non possit. Vide supra Balbuties. Blanca mulierum, Blancta, Cerussa. Rul. in Lex. Blanca etiam dicitur compositio lendtiva à colore albo, quod colores purget albos phlegmaticos, &c oli Is fuit triplex, magna, media & minor. Unius descriptio eXtat in Ancidotacio Nicolai inter Opera Mesuae fol. mihi 373 - a.Λ . Blandus, ἐὺς, ἠὺς, idem, quod Mitis. Est epitheton plerumque ignis à PbarmacopoeiS & ChymistiS receptum ad differentiam ignis fortioris. Ita in negotio lapidis Philosophici requiritur Blandus Ignis, & aequalis, ita ut nec invalescat, nec debilitetur, à Ventura apud Lagneum in Harmon. Chym. Th. Chym. Vol. IV. p. 767. Blas, terminus est Helmontianus novus, & significat in genere motum localem & alternativurn astrorum, à quorum utroque oriuntur temporum mutationes, tempestates atque vicissitudines. Unde Bias mouvumstellarum ab illo describitur, quod sit virtus pulsiva ratione itineris, per locav. & secundum aspectus. Bias vero aherativum stellarum in productione caloris atque frigoris consistit, tdque praecipue cum ventorum mutationibus. Passivas vero qualitates, puta hurniditatem & siccitatem, ad nos astra transferre nequeunt, cum ex fese non habeant. Porro ad imitationem illius in brutis quoque & hominibus Blas occurrere docet, idque duplex, Flaturale & Voluntarium. Illud dicitur, quod quodlibet viscuS ad typum fui astri format, hinc & Astrale dicitur; Hoc vero quod voluntate animalium ad motum localem dirigitur, & nullo modo connexum est lationi supernae, h. e. absque coelorum Blas’, 8c molorë immobili naturali seipsum movet, in tr. Blas Meteoron &. Blas Humanum. QuiS vero non rideat has novitates  ? Blastema, βλάστημα, βλάστησις, germinationem, germen , significat in genere, à verbo βλαστάνειν, propullulare, germinare, & Occurrit illud quatuor in locis (notante Foës, in Oec. p. I22. ) apud Hippocr, v. g. de Humor. 1.3 5. /. 4. Epid. XXIV. 8. et 1.6. Epid.sect.z.l.io. de Ulcer. L. 3. Quamvis veto obscurum sit, qualia germina p.n. in illis locis intellexerit, nobiS tamen videtur, potius exponendum este per eruptionem alicujus materiae sive pustulosae, sive crustolae, sive sungofe, aut alterius consistentiae. Et ita alter locus in Epid. cujus expositio apud Gal. non Occurrit, erit peripicuus, quod tumores glandularum sint signum eruptionum cutanearum, id quod experientia testatur, praesertim in pueris & puellis, v. g. pone aures, maxillas, ad collum tumores significare scabiosam exulcerationem praesentem, vel suturam. Hinc Vallefii iommentum ad illum loc. plane ἄκυρον, & improprium nobiS videtur. Vide etiam infra Germen. Blatta, est vocabulum valde aequivocum, prae, cipue veto duas habet significationes; 1. denotat insecti genus, & ita respondet Graecum σίλφη, Silphe, vel etiam σίλφη, quae significatio iterum tribui folet variis iniectsi, vel vermiculis, de quibus omnibus legatur Ulyss. Aldrovandus l. 4. de fysectis c. 9, edit. Sonon. p. m. 499.seqq , ubi etiam exponit τίλφος ἄνευπόερῶν & βδεουστας, id est, Blattas sine alis & foetentes, quarum ex Archigene meminit Gal. l. 3. de C. Μ. S. L. c. 1. et 1. 5. c.9. ad effectus aurium & dentium. 2. denotat Testaceorum fpecieS, vel potius opercula conchyliorum, si oblonga fuerint; si rotunda, Buccinorum & Purpurarum habentur, quamvis indiscriminatim, sed perperam, à Pharmacopolis & ArornatariiS vendi soleam. Dicitur cum epitheto Blatta Byzantia y βλάstcr vel βλάττιον βυζάντιον, item ὄννξ, Diosc. 1. n. c. Io. Unguis odoratus, non quod suaviter oleat, fed quod odor sit gravior, cafloreum aemulans. De htS legantur Rondelet. l. 2. de Testae, c. 15. Aldrovand. /. 3. de Testac. p. m. zyy.seqq. item p. qaty.seqq. Chioccus in Mus. Calc.sect. I.p. 44. Schroder. Ph. l. p. cl. 3. «. 74. Ungui odorato tribuitur interne surnto virtus alvum laxandi, lienem emolliendi. Externe suffitus contra epilepsiam & suffocationem uteri commendatur; in reliquis cum aliis concharum testis viribus respondens. Blechrus, βληχρὸς, significat Debilis, Lenis, & est epitheton usitatum morborum, praesertim febrium, apud Hippocr. 5.up/t.64. i. 5. Epid. XXII. na. XXXVI. 1 2. & passim alibi; de quibus lociS Vid. Foës. 0ec.p.I23, Dieter. Iatr. n. r 56. Blema, βλῆμα, viale Intxitttm. Blenna, Blena, sive Mucus, βλέννα, μύξα, est humor excrementitius crassior concoctus ver Dalatum & nares defluens; minusque acris & mordax, prOpterca & crassior pituita ab Hipp, vocatur, Galen. I. de tot, morb. temp. c. 3. et I. 2. desem. c. ΰ. Βλένια & βλήια fi.- gidus humidusque est succus, quem oraneS hominct phlegma vocant, ut scribit Gal. i. 2. de fac. nat. c.9. Vide Phlegma. Dicitur & Hippocrati βλαίννα l.i. de morb.XII, 6. Unde & derivativa βλεννώδης vel βλαμννώδης, vel de ipsis excretis mucosis legitur, lib. 4. .Epid, in princ. vel de hominibus, in specie mulieribus, l. de Carnib. vel cie aetate, XXL 8, Foës. d. l. Blennus, βλέννος, βλῖνος, βλινὸς, Suidae βαίων est piscis littoraliS, nullius pene pretii, quod vel ex nomine mucum denotante constare potest, cum carnem habeat mollem, excrementitiam, insipidam, & ita in gratam. Ejus descriptionem vide apud Aldrov. 1. 2. de pise. c. 16r Blepharides, βλεφαρίδες, vide Cilia. Blepharon, βλέφαρον, vide Palpebra. Blepharoxystum, βλεφαρόξυστον, est inslrUmentum Chirurgicum radendis, vellendis, concinnam disque palpebris aptum, in Trachomate, sive asperitudine callosa palpebrarum interiorum, quae & τέλωσις vocatur. P, .AEgineta, /. 3. cap. 22. Gorr. in des. p y6. Blestrismus, βληστρισμὸς, Hippocrati inconti. nentem corporis jactationem& inquietudinem significat, qua corpus perpetuo exagitatur, aut incontinentel disjicitur. Dicitur alias quoque ῥιπτασμὸς, ί. I. Epid, aegr. 2. Provenit à sanguinis nimia & tumultuaria effervescentia in febribus acutis. Verbum quoque βληστρίζειι Hippocr, in usu fuit, idem significans, seil. jactare seipsum, l. I. de morb. VII. 17. De phreneticis Aretaeus usiarpat βληστρίζεσθαμ, h. e. jactarl. Foës. p. 12 2. Bleta alba est epitheton urinae lacteae renum morbos.orum, & refertur inter caulas phrhiseoS apud Paracelsi I. I I. de Tartaro tract. 3. c. 3. Bletus, βλητὸς, ictus dicitur, cujus latus proptei internam malignam inflammationem, v. g. pleuritidem, peripneumoniam, praesertim mox polt obitum, lividum, aut maculosum, tanquam ex icta aut plaga; conspicitur. Hipp. Coac. t. 4oo. f 1.fle R. V. I. A. t. 35, De loetu quoque in utero hac ratione extincto legitur l. I. de M. M. CX. 8. ubi in seqq, exponitur per πελιδνὸν lividum. Blicare, id est, praesil praeparatum. RtIl. in Lex. Blincta, i. e. Terra rubra. Id. Blityri, βλίτυρι, est vocabulum fictilium, plane nihil significans, proverbii loco à Galeno usurpature cum altero Scindapsus, σκινδαψὸς, ad irridendam nimiam fingendorum novorum terminorum vanitatem l. 3. de disf. puls. c. a. & 1. 2. M. M. cap. 7. Blumati, terreum est vas vitreatum. Iohns. is Lex. Boa, βόα, βόη Plinio dicuntur papulae rubente! cutaneae, vulgo ljttjbletterleitI / sive pustulae ichorosae l.24.II.Mc.9. etl.io.capAI. quamviS & Comen sits.erpen tum maximorum in Italia, Ita, ut aliquando s-olidus infans in ventre occisae Boae fuerit .repertus, apud eundem, l. 8. c, I4. Jungatur Aldjov. i. I. de serpo & drac. c. I 9. Vide Papula. Pustula. Boa, hodie morbus Gallicus apud Htsp. Delecamp. in hunc locum. Plinio l. 2 6. c. ι I, tumor cturum ex labore viae collectus. Laurembergius in antiquario. Rei rusticae scriptoribus morbus boum, notante Julio Scaligero in Festo. Boax, ville Boops. Bocca significat orificium fornacis in arte vitraria per quod metallum ex ollis majoribus eximitur & ollae in fornacem mittuntur. C, Meretius in Notis ad Neri prasat. de art. vitraria p. 2 7I, Boccarellae dicuntur orificia minora ad utrumque BOccae latus, unum idemque utplurimum horiZontale, quo mediante ministri in vitrario ergaiierio metallum crudum vel repurgatum ex ollis eximunt. Idem, ibid, p. 27 2. Bochetum, dicitur Decoctum secundarium eX ligno sancto, Sallapariglia, cliina & aliis sudoriferiS paratum. Bias. Medic. Univ. p. 79. Bocia, dicitur vas vitreum firiulter clausum, Ventre rotundum, collo oblongum & strictum ad mensuram dimidii pedis vel circa. Dicitur alias & O- :tm, Sublimatorium, Urinale, Cucurbita, Lagn. in Harm. Chym. Th. Chym. Vol. IV. pag. 769'. Hanc frigida non licet attingere manu in labore Chyrnico, ne rumpatur. Greverius in Secret. Vol. III. pag. 7I9. Bodagi, i. e. aliud vas, Rul. Bodid, i. e. Ovum, Idem. Boe, βοὴ, vide Clamor. Boethema, βοήθημα, Auxilium, Remedium, vide Remedium. Bof, i. e. Calx viva, Ruland. Bolbideon, Bolbition, βολβίδιον, βολβίτιον,, dicttur parvus polypus, vel sepiola parva, apud Hippocr. 1. 2. de morb. mul. XXV. 6. et XXIX. Ia. Foës. d.l. Gorr. p. 76. Galenus exeg. Bolbiton, βόλβιτον, stercus bubulum in specie apud Hipp, significat, cujus usum ad fotum & suffitum in affectibus uterinis commendavit, l. de nat. mul. II. 17. XXiX. I 7 3.1 74.1.1. de morb. mul. LXXXV. 13. CXXIIl. 13. I. 2, LXXIV. 11. Foës. p. 124. Bolchon, βολχὸν, appellant quidam Bdellium, teste Dioscor. lib. i. ι. 8o. Gorr.p. 76. Bolesis, dicuntur Corallia, Rul. Boletto, idem quod Fritta, de quo inferius in Jit. F. Bolismus, mendose pro Bulimus legitur apud Avicenn. l. T sint.13. tr. 2 c. 15. I6. Bolus, ἡ βῶλος, dupliciter sumi folet, generaliter & specialiter. Generaliter idem est, ac gleba sive terra pinguis & limosa; quamvis per metaphoram & aliis relius aptari possit, v. g. glebae nimiS, glebae thuris, glebae cafei. Vid. Rhod. Lex Scribon. p. 38S. Specialiter Vero 1. significat terrae quoddam genus ex pallido rubrum lentore pingui praeditum in levorem calcis affuso bumore promptissime solubile, ac assumptum butyri instar liquescere visum vaporibus, martialibuS imprimis impraegnatum, Schrôder. l. 3. c. 2. Prae reliquis laudatur Bolus Armena, ἡ ἐκ τὴς ἀρμηνίας βῶλος, à Galen. I.9. de S. Fac. §. Terra Samia in sin. quae scilicet ex Armenia & finitimis locis affertur, quamvis non rejiciendae sint aliorum quoque locorum, in quibus lodiuntur, boli, v. g. Toccaviensts, quam Armena non inferiorem commendavit Joh. Crato Conscl. 79. apud ScholZ, item epist, I23. 130. Orientalem ab Armena distinguit idem, epist. IO7. ceu ex Cappadocia ConstantinopolitI allatam. IVitte-. bergicam approbat Schrod. d. loc. & F. Hofm. in Clav. ad illuni locum. Ex quo etiam constat, dari bolos alius coloris videlicet albos ex Hetruria, cinereos e Fionia & BoritIgia, Daniae Infula, item Norvvegicos. Bolis, ptaesertim Armenae, tribuitur praeter virn exiccantem, adstringentem, confolidatfcem, roborantem, etiam virtus alexipharmaca in ipfa peste salutaris. Ejus tamen us.um iuspectum reddere conatus est Langius I. 1. ep. I8. Bolus dacitur lutum , quod minerale nullum i.n se habet, Dorn. Rul. & Iohns. Boletus idem significat. Deinde Bolus significat certam medicamenti formam, mellis fere consistentia paulo crassiore conglomeratam tanta quantitate, quantam bucca fere capere potest. Dividitur in Purgantem, Diaphoreticum, Alterantem & Roborantem. In officinis pro us.u nulli extant, sed ex praescriptione medici statim parantur. Petr. Mcrell. de formul. remed. l. I.sect. 2. c. I, Schroder. i. 2. c. 42. Parantur ex electuariis, pulpis, conservis, pulveribus, in cOnsistentiarn deglutibilem redactis. Spagyricis quoque bolus dicitur coagulum specificum, quod est essentiale chyrnicum, ut sit essentia quaedam liberata ab impuris & alienitatibus per coagulationis, quam necessario antecedit solutio, modum segregata, cOnstitutaque, quomodo solent boli eluti in specie fieri, ut sit eis consistentia & forma homogenea, qualis est bolaris, novumque etiam tabulis, id quod ad essentiam parum interest. Ruland. in Lex. Bombax, Gossypium, Cotta, Cottonum, ξύλον, primo denotat plantam ipfam exoticam in Syria & Cypro copiosam, ferentem semina Inulta lanugine involuta instar nucis crinitae inclusa, secundo ipsiI quoque lanugo hoc nomine vocatur. Seminis usils in phthisicis & asthmaticis laudatur, Lanuginis rarior internus, frequentissimus externus, Schroder. I, 4, cl. I. num. ep. Bombus, βόμβος, est murmur, vel strepitus reIonans ex flatibus, qui in amplitudinem effunduntur & evolvuntur ex locorum angustiis. Si hujuihIOdi sonus in auribus percipitur in acutis morbis, lethale habetur signum ab Hipp. Coac. t. 135. In intestinis crassis fieri à portionibus chylosiS in flatus resolutis, docet Galen. I.3. de fympt. cauff. c. 2. unde & sonori crepitu' quandoque excernuntur, Bombylius, βομβύλιος & βομβυλιὸς, est genus poculi, vel vasculi cum angustiore orificio, à resonande ita dictum, cujus meminit Hippocr, /ib.3. de morb.XXIV. 6a. quamvis cum epitheto ετίρυστόμου, latioris. Verum mendosum esse locum & substituendum στονοστήαου, inge. niofe demonstravit Foës, in Oecon. p. 125. Jungatur Galen. c. 2, in 6. Epii. t.qi. Bombyx, βόμβυξ ut&βομβύλιος, est vermis lanificus, sericum texens, Oiiturque tum sponte, tum ex ovis. Ejus historiam admirandam prolixe reperies apud Ulyss AldrOv. i,2. de Insect. c. 6.p.m.t78. mulusqueseqq. Jungatur ex recentioribus dissertatio Epistolica de Bombyci Marc. Malpighii Regiae Societati Anglicae dicata, de quc etiam videantur Acta Pluiosaphica Oldenburgii uln.I669. mens. Julio. Quaerantur & alia de hoc insecto loca ibidem in Indice. Papiliones bombycis κατ ἐξοχὰν Bombylii dicuntur, teste eodem. Uiurpantur in medicina integri, sericum cum textura & folliculi, teste Schroder. i. 5.CI. 4. n. 97. Verum non esl flocci facienda animadversio Fr. Hoffmanni in Clav. ad h. 1. p. 703, Dicitur & Bombyx sylvestcis, e genere erucarum viridium simili metamorphosi cum bombyce domestico mutabilium, de cujus usu in medicina nihil adhuc constat. Bonati, i. e. vitreati, Rpl. in Lex. Bonum, ἀγαθὸν, καλὸν, notissimum quidem, & communissimum est vocabulum, & in genere significat; quod quis aut eligere, aut agere, aut cui confidere potest ac debet, ex Gaien. i. 7. de Hippocr. & Plat. decr. c. 2 Sumitur vero vel absolute & per se, vel comparative & secundum quid, respectu personarum, vel alterius alicujus rei. Bona per se & absolute, quae in rerum natura continentur, alia animi, alia corporis, alia exteriori sunt, nec praeter haec ullum aliud bonorum genus excogitari potest, Gal. Orat suasor, ad artes, c.o. Res pective bonum dicitur, vel ut signum, vel ut signatum. Sub utroque respectu bonum aliquando etiam complectitur minus mal.tosisc. 2o. in 6. Epid. t. 38. Bonum etiam pro certo, stabili, vero, & perpetuo positum est, C. 2. desyact. t. 3I. Plura huc facientia vide sis apud Dieter, Iatr. n. 2. Boops, Boax, Box, βὼξ, βόαξ, βόηξ, est nomen piscis litteralis, qui inter cibos concoctu faciles refertur, ita, ut etiam aegris apponatur. Vide Aldrov. I. 2. deptsc. c. 4I. Bruyerin, l. 10. c, 9. Boraco, vocatur etiam capistrum auri, Ruland. Borades, i. e. Limatura. Ruland. Borax, Borrax, Factitiam quod sit, & nitri veluti FpecieS,unde & nomine luo proxime accedit ad Arabic, Baurac, hoc est, Nitrum, extra dubium est. Ex qua vero materia praepaietur, & quomodc, incertum adhuc habetur. Venetiis confici ex cremato quodam lapide candido & fifltli, quem boracem crudum vocant, & KeiIsaI, Nitrum nativum scissile, docet Cassa Hofinan, in Paralipom. Offic. c. 55. Consentit in hoc Frider. Hof mannus in Clavi ad Scsirod. lib. 2. c. quod ex miner; quadam conficiatur, sed modum nobis eife adhucigno tum, fatetur. At Paracelsus boracem optimum fieri ex aluminis, Salis Armeniaci & Tartari calcinati aequi! porfionibus in aqua bullientibus, & in alcali coctis vult in Appendic. Chirurg, oper. Manuali I. Chym. SclIro. der. vero d. l. prolixiorem formulam tradit, addende dictis mineralibus Nitrum, Sal commune, Gumrni Arabic. & Mastichen t & aquae loco susvstituit urinam Quam compositionem ceu inutilem rejecit Frid. Hof. mannus dicto loco. Quoad vires commendatur Haras Fenet. in difficili partu, retentis secundinis, & menstruis. Verum illum effectum in dubium vocare con-atus est Casp. HofinannuS d. l. Vocatur & Attinkar na tttrale , Ruland. - * Borbonicus, Borbonensis, epitheton est therma rurn Patronymicum, quarum descriptionem in pecttliar, \tractatu demonstravit Arcimbaldus edente Joh. Panhalio, vide Act. Erud. Lips. An. 1700. m. Novemb. p.qpo stW- Borborodes, βορβορῶδες, coenosum, coenutr referens, lutulentum, significat, nimirum à βόρβορος ccerium, fimus. Usurpatur ab Hippocr, de pure foetido; 7. aphor. 44. 2. progn, t. 7o. Coac. t. 409. de urina foetente, Gal. coram. 4. aph. 69. de odoribus coenosis, Hippocr. de hum, VI. 7. Borborygmus, βορβορυγμὸς, est fonus, vel murmur, in crassis intestinis factum à flatu, qui neque multus sit, sitd cpm humiditate qu.dam moderata ad alvum movetur, Galen. lib. 3. de symptom, cauff cap. 2. et 4. aphor. 73. Linden. S. M. Ex. VI. §. 69. Differt à Bombo, quod hic sit siccior flatus, cum majori sono prodiens. Frequenti quoque in usu est apud Hippocr, verbum compositum βορβορύζειν, διαβορβορύζειν, & υττοβορβορύζειν, de ventre & intestnIis, dict. aphor. ese q. de R. V. I. A. t. 6a.s 3. Prorrhet. t- 16. Coac. t. 6Z. Boreas, βοῤῥᾶς, βορέας, βοῤῥὰς, aquilo, est ventus quidam e quatitor cardinalibus, qui à septentrione spi rat, frigidus & siccus, Galen. l. t. de Ternper. c, 2. unde & ab Ovid. 1. i. Trisin ei- 2. v- 27. gelidus boreas dicitur. In temporum & corpotiS mutationibus potentissimus: & propterea medico maxime considerandus. Opponitur austro, 3. aphor. y. Quae aeris tempestas βόρει,ν, scil. κατὰςημα dicitur, frigida & sicca. Quod ver. l. t. de diat. V. Boream frigidum & humidum statuerit Hippocr, ex alio priticipio td asseruit, videlicet omnes ventos habere naturam humectatidi. tum vegetabilium . tum animalium corpora, quia necesse est omnes ventos lpirare à i e, glat ie, fluminibus, stagnis, .erra humecta &c. ibid. IV. 2. Caeteri, paribus alias bore-.rs vel aqttiloiiacis constitutio commodior & salubrtor habetur plan.IS & hominibus, a i.trina, Hipp, de A. L- & A. & ex hoc Renatus Moreau in Schol. Salern, Mernla 7. p 88. Boritis, dicitur lapis philosophotum, quilapientum aes liquefacit, & velut aqua fluxibilis vertit. Turba Philosophi strrn. 22. in Th. Chym. Vol. V. p. 19. & ex hoc Rul. in Lex. Boriza, vide Lunaria. Borrhos, βοῤῥὸς, dicitur vorax, edax, v.g. de aqua & vigilia, 6. Epid. s. 3- C 2o. In foemin. βοῥῥὰ, cibum, alimentum, significat.;.’I. r. de morb. mul. XXXVII. 3. Et homines, qui multum possunt comedere, dicuntur ἅνθρωποι βοῥῥοὶ, ut Asiatici, Gal. in comm. ad l. Epid. Borsella dicitur instrumentum ad artem vitrariam pertinens, quo vitra pro re nata coarctant vel extendunt & levigant Delineationem eorum vide apud C. Merett. in appendic. ad Neri artem vitrar. p. 437. Bos, βοῦς, dicitur animal vulgo notissimum, quadrupes, plerumque bicorne, bisulcum, ruminans, laburibus agrestibus, victui &rmedictnae valde accommodum. Vocabulum hoc aliquando generaliter accipitur de utroque sexu; aliquando specialiter de solo masculo, qui & Taurus dicitur, quemadmodum femina Vacca, ἡ lHsc. Integram bovis historiam prolixissime lege fis apud Ulyss. Aldrov. I. 1. de quadruped. bisulc. c.r. .Bos sicciore est temperamento, quam sus. Hinc carnes bubulae alimentum corpori suggerunt non mediocre, neque dissipatu facile, sanguinemque gignunt aliis aequo crassiorem ; propterea melancholicis freqtrentior harum ullis noxius habetur, Gal. I. 3. de Al. fac. c. z. Plura de carnis bubulae dotibus vide apud Linden. Ex. XIII. §. 505. seqq. l. Alex. I. 11. Salttbr. c. 9. Bruyerin. de re cib. I. I3.C.4. Bobus aliquando cornua deficere, videl. in Scythia, ideo, quod prae frigore regionis cornua non enasci queant, testatur Hipp. i. de A. L. & Aq. XITV.g.y. Quae de bove in usum medicum cedere possiunt, videantur apud SchrOder. I. 5. cl.s. n e. &c Fr. Hofmann. Clav. ad h.l.p.ciiII. Boves quoque dicuntur pisces cartilaginei quidam, & Rajae species, inter cibos non postremae bonitatis pertinentes, cum carne sint molliore, quam reliquae Rajae. De iis vide Aldrov. l. 3. de pise, c, 52. Vitulus etiam marinus bovis nomine venit, teste eodem 1.1. de Cet. c. 10. Bosa Ægyptiis dicta fuit massa parata ex farina loliacea seminibus cannabis & aqua, ejusdem virtutis inebriativae, qua assis, de quo vocab. vide supra. Pr. Alpin. l. 4. de medic. JEgypt- c. 2. p. I 2 t. b. Boscades, βοσκάδες, est epitheton columbarum; quae in turribus nidum collocant, quas in agris extruere nonnulli solent. Vocantur à quibusdam agrestes, ad differentiam domesticarum, τῶν κατοικίδίων, Galen. lib. 2. de C. M. S. G. c. Io. sin. Βοσκὰς quoque dicitur picis siccioris quoddam genus, quod viscsi instar lentum est. Gorraeus. Botamum, i. e. plumbum lotum. Rul. Botane, βοτάνη, vide Herba. Botanicon, βοτανικὸν, est nomen emplastri; quod describitur ab AEginet. l. p. c.ty, & meminit etiam ejus I. 4. c. 22. Gorr. p. 76, Bothor, vide Exanthema. Bothor idem ί quod Apostema narium, apud Valther. Sylv. Med- p. ,183. Bothor triplicem apud Arabes habere significationem, latam unam pro omni tumore, strictam pro tumore cum solutione continui, & strictissimam pro parviS tumoribus scribit Fallop. de 'utm. p. n. c. 2. Tom. I. p - tfI9. Bothrium, βόθριον, foveola, (1) significat ala veolum & cavitatem cujusque dentis, quemadmodum Phatnion ossa, quibus continentur dentes. Gal. de ossib. c. S.fin. (2) Bothrion dicitur ulcus cavum corneae tunicae in oculo, parvum, angustum, puncturis rotundis simile, ulcusculoque altius. Gal. Introduct. c. 1 5. Ita quoque descripsit P. AEginet. l. 3. c. 22. addens etiam putum. Verum quod interpres Latinus Joh. Guinterius Andernacus in versione non solum muraverit vocab. in Botryon, Ped etiam, ut fucum suae versioni faceret, addiderit, ob uvae similitudinem ita appellari, non respondet Graeco textui, in quo expresse legitur βόίριον. Ita quoque deceptus Forestus l. XI. Obs. 17. in Schol. Differentiam ab aliis oculi ulceribus ibidem reperire licet. Causu eadem, & generationis modus, cum aliis ulceribus communis est. Vid. Senn. Μ. Pr. l. 1. P, q.s. 1. c. 18. CapivacciO dicitur Fossula, Pract. l. 1. c. 33. vide infr. Fossula. Erotiamts βοθρίας dicit, & describit, quod sint in oculis cava ulcera. Botin, Butino, est Terebinthina, item balsamus terebinthinae , quando certo suo tempore colligitur secun.: dum hanc influentiam balsamicam, Rul. in L. Ch. Meminit Botin destillati ad extrahendum florem aeris. Thcophr, Parac. l. Io. Chirurg. Botium, vide Bronchocele. Botothinum, terminus Paracelsicus obsiturus, quem exponit per florem morbi. Unde Podagram vocavit Locustam gttmmatam BoloMnam, i. 2. de Podagric, §. Necromantia. Botryites, Botritis, βοτρυίτις, species Cadmiae ustae, uvae speciem referens, quae in editiori parte fornacurn, in quibus uritur, colligitur. Nam quae in inferioribuS reperitur, Placitis, tTxaexi-ns, vocatur, Gorr. d. I. Quamvis Schrod. l. 3. c. 19. aliter distinguat, in Botritin , quae in media parte fornacis, Placitin, quae in editiore ; & Ostracistn, quae in infima. Uter rectius distinxerit, fortassis inquirere supervacuum, cum viribus vix ac ne vix quidem discrepent. Botus, Botia, Botus barbatus, est vas chymicum, quod dicitur alias cucurbita, de quo infra ; item vas siIper vas, vas fusorium, vel descensorium, crucibulum, junco, factum ad fundendum. Vide Bocia. Bovillæ prifcis medicis, morbilli nostris. Rayrn.’ Vinarius de peste l. 3. Bovina affectio, vocatur vermis inter cutem & carnem perambulans & illam perforans, quod in plurimis bobus utrluique sexus Observatur, uti ex AlsaharjviO notavit Walther. Sylv, Messi p. 928. Boxus, dicitur viscus in arbore nascens, qualis est viscus quercinus, Dorn. in Dies. Brabyla, τὰ βράβυλα, dicuntur pruna, & quidem magna dulcia, atro-coerulea, vulgo Damascena & Hungacica , & reseruntur inter ea, quae exiguum alimentum praebent corpori, malique succi, apud Galen. lib. 2. de Al.sac. c. 38. Succus tamen coctus etiam refertur inter stomatica medicamenta, i. 6. de C. M. S. L. c. I. Bracherium, dicitur vinculum & siIbligaculum chirurgorum, quo utuntur in curandis & deligandis Herniis, de quo vide H. F. ab Aquapend, de Oper. Chirurg. c. de intosisn. Herniae. Ambr. Paraeurn l. 7. Chirurg, c. 15. P. Barbett. Chirurg. P. 1. C.7. Scultet. Armam. Chirurg. P. 1. Tab. XXXIIX.stg.q. et 5. & Tab.XXXIX. f‘S- S- Brachiaeus dicitur musculus flexor cubiti siIb bicipire latens, cujus ulterior descriptio petatur ex anatomicis, lpeeiatim Bartholin. l. 4. c. S.p. po. Brachiale, vide Carpus. Brachium, ὁ βραχίων, vel sumitur late pro omni eo, quod à summo humero ad extremam tllque manum protenditur, totuS scii, ille ossium ductus Humeri Radii, atque Ulnae, c.um sitis musculis circumpositis & ipsa ossa vestientibus, vasis & communibus integumentis, Gal. com. 2. desractur. in princ. Linden. Exerc. XIII. §, 4I2. Reuld COlumb. /. I. Anat. c. 23. quamvis ibidem de ossibus ipsi solum sermo sit: vel stricte, ( quae significatio medicis propria esse debet ) pro illa parte manus late acceptae, quae scapulis annexa est, cujus termini sunt inferne articulus, qui in curvatura efiniti est, quem ancona, sive cubitum, cui innitimur, vocamus: Superne autem humeri articulus, Galen. l. 2. de motu mus. c. 2. & 1. de inaeq. interrp. c. 2, Jungantur aliorum anatomicorum lcripta. Quod vero Lind. dict. l. & in Phys. l. 2. C. 14. art. io. Brachium, acceperit pro illa parte, quae inter cubitum & extremam manum intetjacet, ulna & radio constans, an non dici poterit, quod suerit halluctnatus 1 Sane loca Galeni, quibus nititur, obicutiora stint, quam ut hoc probent. Aliquando adhuc strictius at cipitut pro totius brachii parte, quae inter duas juncturas humeri & cubiti intercedit, c. I. de artic. t. 4. Brachium factitiam chirurgicum deline.atum vide apud Paraeum Chirurg, l. 22. c. I 2. Brachuna, idem quod Acrai. Vide Acrai. Brachychronius, βραχυχρόνιος, idem, quod brevis, de m rbo dicitur, qui brevi tempore finitur, Gal. in des. med. Brachypnoea, βραχύπνοια, frequentius significat brevem, & simul ex longis intervallis factam spira stonrm , ex Galen. lib. 3. de diff respir. c. 8. Hinc & brachypnous, ὀ βραχυτέοος, ἢ βραχύπνους dicitur, Latine brevispirus, qui & rarum & parvum spatitum trahit, s. 3. in 3. Epid. u 74. idque malum dependet ab imminente fanguiulS perfrigeratione & flammae vitatis extinctione. Interdum tamen etiam βραχύπνους saltem de brevem spiritum trahente abfque raritate inteliigi debet. Hippocr, lib. 2. Epid.sect. 3. «. 7o. et 6. Epid.s. 2.1.19. Vide Foës. Oec.p. 127. Brachypotae, βραχυπόται, ἢ βραχύποτοι, dicun. tur, qui parum ex longo intervallo bibunt, Galen. 3, in 3. Epid. t. 74. quamvis hoc nomine venire statuat eos quoque, qui rarius quidem, sed paulo copiosius bibunt, i. I. de diff respir. c. 12. Vide iterum Foës. d. l. vid. Parvibibulus. Brachys, βραχὺς, vide Brevis. Bracium, alii Brachium, i. e. Cuprum, Rul. Vide Æs. Bractea, ἔλασμα, ἐλασμὸς, πέταλον,, idem, quod Lamina, solea, e variis metallis parata, diversis usibus medicis, praesertim chirurgicis destinata : vulgo eitl blcsp. Rul. in Lex. Bradypepsia, βραδυπεψία, est tardior, imbecilla, & imperfecta cibi concoctio, & ita symptomata actionis dIminutae ventriculi, non nisi tardius alimenta concoquentis, ex Gal. de diff. sympt. c. 4. AEigre vero & plus justo longiori tempore fit chylificatio vel culpa alimentorum, vel culpa fermenti; Alimentorum vitio accidit, si vel quantitate nimia, vel qualitate vitiosa sermentatioui debitae resistentia ingesuntur. Fermenti culpa contingit, quando vel deficit, vel iners est, veluti pinguius, viscidius, aquosius. Franc.isylv. /. I. Pr. Med. c. y. §. p.seqq. An vero Omnem imminutam chylifica. tionem necessario comitetur alimentorum excretio ininuS, quam decebat, immutata, unde nihil, vel parum nutrimenti roborifque ab assumtis alimentis accedit aegro, quemadmodum idem descripsit §. 3. merito in dubium vocari potest. Verum haec disceptatio excedit instituti nostri limites. Bradys, βραδὺς, vide Tardus. Branchus, βράγχος, τὸ, est specieS catarrhi, fauces, guttur, & asperam arteriam afficientis, Gal./.5. de sini. tu. c. 8. et /. 3. de symp. cauff. Latin. Raucedo, Raucitas , vocis asperitas, antiquis Ravis, ex PIauti Poenulo A. 3. Sc. 5. et Captiv. proiog. Caussam ejus vide in Catarrhus. Branchi vel Branchae etiam vocantur rumores glandulosi in faucibus, qui amygdalas duas quasi prae le ferunt, unde difficilis fit exscreatio & anxia spiritus attractio. Ruland. l. a. M. M. c. 16. Branta, sive Bernicula, est species Anglici anseris & Scotici , de quo multa fabulati s.mt, quo vel ex -a buribus nafcatur, à caudice & ramis dependetis; vei eX putridis lignis generetur, cujus descriptionem exhibet Aldrov. l. iP. Ornith. c. 23. Caro ejus Vulgari atstere insuavior eit, nec à divitibus expetitur. Braricia, i. e. Vitrum, Rul. Brase, i. e. Carbones. Id. Brasium, vide Byne. Brasmos, βρασμὸς, idem, quod ζύμωσις, fermentationem significat, sicut hoc ex anliqulssinIo Graeco autore PharnuthO demonstravit D. Windet Anglus M.D. in suo singulari libello de vita functorum statu sect. III. p. 3o. Dicitur & ἐκβρασμὸς. Brassidellica Ars dicitur ab herba Brassidella, vel Brassatella, quae alio nomine vocatur Ophioglossum, lanceola, est species curationis vulnerariae apud Paracelfum, Z. 2. de vit. long. c. r4. per appositionem dictae herbae iuper vulnus recens. Possunt & alia imponi, v. g. Persicaria, Telephium, cortex juglandiS arboris, &c. Libav. Apocal. Herm. P. prior, c. n. Bregma, βρέγμα, βρέχμα, & βρεχμὸς, dicitur, pars capitis media & anterior, supra frontem sita, & à lateribus ad tempora usque ptotensc. Haec an recte dicatur fyncipttt, nolumus litem nostram facere. Si placet, legas de hujus vocis obscurae derivatione C.Hofm. l.z.Inst. C. jy. §. 2. Linden. Physiol.l.z. c.8.§.t fi. Constat Bregma duobus ossibus propemodum quadratis, quorurn unum dextrum, alorum sinistrum esl. Ambo autem parte quidem posteriore lateribus suturae lambdoidis, anteriore vero sutura coronali, à lateribus προκολλήμασι, sive suturis λν.πιδοειδέσι, fnperiori denique ea lutura terminantur, quae utrique communis est, & secundum longitudinem capitis recta procedit, ( quam ὀβελιαιτά. nominant, h. e. sagittalem. ) Constant, ut & reliqua fere omnia cranii ossa, duabus squamis, inter quas valde fistulosa raraque apparent; nisi quae temporum ossibus conjunguntur, ubi tenuissima quidem sunt, sed solida & minime fistulosa. Nec frustra quidem haec ossa natura machinata est, quod toto vitae decursu tenuia & halituola cerebri excrementa maxime par lynciput difflari oportebat. Est enim cerebrum ea cranii parte, quam reliquis, cOpiosiuS. Sunt, qui ἀπὸτοῦ Sposis», httmectare , madefacere dictum putent, quod haec pars capitis hutuldissima mollissimaque sit, praesertim infantibus fere membranacea, utut videri possit β.ίρέχθαι, h. e. madefacta esse. Ex quo forte etiam Obstetrices partem eam fontem capitis appellant. Huic parti, quia suturae dictae, coronalis, & sagittalis, ibi concurrunt, & transitum facilem concedunt, embrochae sive stillicidia commode adhibentur, sed & in phthisicis fonticuli inuri solent. Gorr. Jung. Scultet. Arm. Chirurg, Purt. i. Tab. XXVI. sig. 2. seqq. Meminit Bregmatis Hipp, de Cap. vuZn. Iis. ι. et s. Bregma etiam aliquando pro Begma fcrtbi, Gr. βρῆγμα. Vide supra Begma. Brenthus, βρένθος, est species anatis vel mergi, Boeotis inter delicias habita, Aldrov. /. 19. Ornith. C.50. Brephos, τὸ βρέφος, significat infantem. An à τρέφω, mutato τ in β, an vero à φέρβω, per rnetathesin, & p derivari debeat, philologi disputent., Brevis, βραχὺς ύ diversimode praedicatur apud Hipp. i. aph. I. de vita nostra; cujus expositionem prolixiorem vide ap. Dieter. n. I63. Jactantia est, si qui contra illud verissimum dictum artem brevem, & vitam longam pollicentur, 2. de pnlsu à Gal. de pulsu ad tyr.c.2. quamvis fortassis abfque aliqua utilitate in medicina. 3. de morbis eorurnque temporibus, qua universalibus; qua particularibus. Dicuntur βραριχρὀνιοι, h. e. brevi tempore durantes , ad Oppositionem .τὰ, μακρυχροντάν, id e.st, Chronicorum. 4. de doctrinae genere. Hanc brevitatem cum perspictiitate vix ac ne vix quidem conjunctam esse, aliquoties ursit Galen. v. g. c. I. de iis, quae in med. f t. 5. I 5. I. 5. desan, tu. c. I. 2, aph, 8. & alibi. Brevis quoque est epitheton cujusdam musculi cubitum extendentiS apud Barthol. i. 4. An, c, 8. p. 572. Brexantes, βρέξαντες, epitheton ranarum par-’ varum viridium, apud Gal. l. Io. de Sim. Fac. ubi vanitatem detexit illius remedii, sanguinis nimirum dictarum ranarum, in prohibenda regeneratione- pilorum ; haud dubie vero ita dictae à fono & voce illarum, de qua apud Aristoph. in Ranis, Brithos, τὸ βρίθος, pondus, gravitas, meles dicitur. Hippocr, l. I. de morb. mul. X. II. LXXVII. 10. LXXXVIl. 2 8. in Epist. ad Damaget. 252. à verbo βρίθύ, quod est pondere gravare j inftumbere, l. 1. de morb. mul. XIII. 12. et i, de flat. XVII. 9. XXI. q. Brochos, βρόχος, significat laqueum. Vide Laqueus. Brochthus, βρόχθος, i. e. Gula, idem, quod Bronchus. Linden. Phys. 1. 2.c. 6. § I99. Significat & poculi genus aut lagenularn. Hippocr. 2. de morb, LXV1I. 6. V' LXXIl. 5. Foës, in Oec. p. I2 8, Brochus, βρόχος, dicitur, cui superius labrum prominet, cui vitium est contrarium mento, cui mentum exstat. Aliter descripsit antiquissimus autcr Franc. Mar. Grapaldus de part. aedium fol. I28. Brochi satine dicuntur, qui sunt ore producto, dentibus prominentibus. Gr. προοδιἔσες. Alias & Brunci. Non confundendi vero cum Broncis aut Bronchis, qui gutturis vitio laborant, Gutturosi Ulpiano dicti i. quci clav. §. t. ff. de aedil. ed. quamvis Nonius Gramm. I. I. Io2. aliter descripserit. Broncis silnt produtcto ore & dentibus prominentibus, quem salsitatis arguit Lind. Ex. XI. § 40. quem vide. Brodium, est terminus Pharmaceuticus, idem significans, quod jusculum, sive liquorem aliquem, in quo alia res sive medicamentum solidius vel asservatur, vel dtluitur; ita dicuntur Brodium falis communis, salfttginis ex olivis. Salis Armeniaci in Theatr. Chym. Vol. I. Tr. de Medic. Chym. p. (toy.seqq. Broma, τὸ βρῶμα, cibum, edulium, esculentum significat, ad differentiam τοῦ πόματος, quod potum, Gal. I. I, de alim.sac. c. I. et c. 4. de R. V. I. A. t. 89 ubi per ἔδισμα exprimit; in specie vero solidum cibum, qui, uti commolitione indigeret, ita & negotium exhibere calori nostro pofiet, ingeniose demonstrat Lind. Ex, XIII. §. 290, Bromion, βρόμιον, nomen est emplastti aut malagmatis, Acopi, apud P. AEginet, I.7.C. 19. & Aët. I.I5. Gorr. p. 80. Bromus, βρόμος, alii βρῶμος scribunt, urvenavtj significat apud Galen. & alios. Bronchia, βρόγχια, dicuntur rami asperae arteriae. Gal. exeg. eosisyyr dicit, & describit cartilagineam arteriam. Vide Arteria aspera. Bronchialem arteriam ex arteriae aortae trunco descendente Oriundam primum invenisse D. Frideric. Ruyfch, testatur Fr. de le Boe SylVius M. Pr. l. I. c. XXIV. § I. Bronchocele, βρογχοκήλη, i. e. Hernia gtttturalis, struma , χοιρὰς, dicitur tumor magnus, durus, rotundus, in aspera arteria Oboriens, sive ad fauces, Gal. l. 2. de C.M.S.C. c. 17. et I. 6. c. I4. Dicitur & Scrophula) à scrophis, quibus hic morbus est familiaris, Lang. l. 3. Ep. 4. Huc pertinet & Natta, vel Nacta, quae, ut scribit Guido, est excrescentia magna carnosa, veluti caro natium, vel ancharum, diversae quidem formae & magnitudinis, cujulmodi sunt melopepon & cucurbita. Tales tumores diversa sortiuntur nomina, pro formae & membri, in quo est, varietate, Forest. I.3. Chirurg.Obsin. Schol. Dicitur & Botium, vel Bocittm, GOssuiII, quamviS hoc vocabulum latius extendat ad quasvis excrefcentias catneas, etiam verrucaS, nodos, condylomata, imprimis ad illas excrescentias, quae oriuntur in fosrninis ex suppressis mensibus; in viris ex haemorrhOidibus, Paracels. l. 8. de natur. & cura morbi Gallic. c. t. i. de ulcerib. e. 30. Videtur etiam referri posse ad abscessus cum folliculo. Siquidem aliquando in bronchocele caro hebes, aliquando humor aliquiS, melli, adipi, pulti, aquaeve similis, includitur, Forest. d. I. Caussa eadem, quae aliorum sctrrhoiorum tumorum in glandulis, & circa glandulas, nimirum lympha excrernentitia viscosior, vel alia congelativa aut nimium coagulativa vitiositate peccans, & abundantius collecta circa dictas partes, ibidemque stagnans. Atque ita Veterum pituitam cum melancholia mixtam exponendam esse arbitramur. De curatione strttmarttm per solum contactum mira narrantur de regibus Angliae & Galliae. Quod tangere soleant, aut soliti sint, certum est. An vero curatae suerint illo contactu, credat, qui volet. NObiS videtur cum Dicter. Iatr. n. 924. μὴ κατα λόγοι. Bronchotomia, βρογχοτομία, eadem operatio chirurgica, quae & Laryngotomia dicitur, de quo vosabulo inferius suo loco. Bronchus, βρόγχος, βρόγχη, βρογχίη, vide Arteria aspera. Bronte, βροντὴ, vide Tonitru. Brotos, βροτὸς, i. e. mortalis, epitheton hominis est, mortalitatem ejus exprimens. Sumitur ergo pro ipso homine, v.g. 3. aph. n. Vocabulum alias Poëtis magis, quam aliis scriptoribus, usitatum. Bruchus, vide Eruca, Bruchum vomitu rejectum, in frusto carniS, ad parvae pilae magnitudinem, veiut in siliqua reclusum, notavit Forest. l. I8. Obs. 19. Schol. Bruchi , i. e. vermes majales, eXiccati & rabiofo exhibiti intra breve tempus à rabie liberabunt, superveniente somno, scribente llartmanno in Praxi Chymiatric. Tcm. I. Oper. in sol. p. I 6. Bruma, idem, quod hyems, praesertim ejus pcrtio circa solstitium, quando ddes est brevissima. A Brttmo, i. e. Baccho, ita dictam esse, vult JOs. Scaliger. Gr. κραχεῖα καὶερά. Brumasar, terminus fpagyricus, significans argentum , vel lunam, quemadmodum soloma solem vel aurum, in Opere Petri Silento, quod eXtat in Th. Chym. Vol. IV. p. 986. Brumati terreum, id est, Vas vitreatum. Ruland. Brunus, ignis sacer S. Antonii, idem, quod erysipelas , Idem. Bruta, est vis quaedam influentiae coelestis, quae per animalia bruta rationalibus manifestatur, ut, it » chelidonia per hirundinem, per ciconiam clysteria usus. Rul. in Lex. Brutius, est epitheton picis, quae pinguissima & resinosissima, Plin, lib, 15. II. N. c.7. teste Rhod. ad ScrN bom It , 210. Brutobon, nomen unguenti eulusdam Graeci brutum & barbarum, notante J. H. VelschiO ad Marcell. Cuman. Observ. XI. in Sylloge Cur. ir Obs. Medic. Cetu. I. p. 40. 42. quamvis non constet, quale sit unguentum. Brutum, ἄλογον, est epitheton animalium ratione carentium, idem significans, quod irrationale, Galen. Orat, suasor. ad art, c. J. Dicuntur & eidem βοσκήματα, 4. de R. V. I. A. t, r. Brutorum cor vocatur lapis Philos. Th. Ch. Vol. IV, p. 727. Brychios, βρύχος, dicitur profundus, submersus, idem, quod ὑποβρύχιος, Hipp, de venis, XXIV. I. Brygmus, βρυγμὸς, est dentium inter se colliibrutn stridor ac strepitus. Species quaedam motus convulsivi maxillae inferioris, proveniens ab effluviis nitrosis, acribus, & vellicantibus, & ad explosionem spiritus animales in illis musculis & nervosis parfibus irritantibus. Confer, ad Willis Pathol. Cereb, P. 1. c. 4. p. m. 54. 55. Infantibus & pueris familiaris, praesertim verminosis. Saeps etiam comes rigoris febrilis esse solet sinidor dentium , ex Hippocr, l. de nat. mul, XXX. I 5. XXXI. I 6. I. 2. de Morb. XLII. 3. /. I: de Morb. Mulier. LXXXVI. 16. LXXXIXi 4. i. 2. XLV. S6. Verbum quoque est βρυκειν & βρυχειν, Hippocr, usitatissimum, quod significat, dentibus slcider e. Loca, si placet, vide in Oec. Fcesii p. I29- Bryon, βρύον, alias σπλάγχνον, significat muscum molliorem arborum, praesertim quercuum corticibus adnalcente.m, quem canos arborum villos Plinius appellat, I. 12. II. N. c.23. Hipp, ad uteri suffitus adhibuit, l. de Nat. mul. XXIX. 169. et I g 1. l.2. de morb.mul.LXXXII. p. In specie βρύον θύλάασι,ν notat Algam, sive muscum marinum, quem ad uteros inflammatione laborantes adhibuit Hipp. i. r. de morb. mul. LXXXII. 4. Hinc etiam adjectivum derivatur Bryodes, βρνῶδες, quod de vinculo molliusculo & algae ritu cedente usiIrpatur, ul- ceribus circumdando, & opponitur adeo duro, ut premat, Gal. lib. T M. M. c. 4. Brytia, βρύτια, dicuntur uvarum partes solidae, quae musto expresso supersunt, quemadmodum στέμφιλα, olivarum reliquiae post olei expressionem. Gal. I. 2. de Alim. fac. c. 9. Bryton, βρύτον, est potionis genus ex hordeo, quod Arist. πῖνον vocavit. EO, qui temulenti fiunt, non in omnem partem, inquit,corruunt, ut caeteri, sed tetrorsurn duntaxat, & supini, Alii dicunt ex obliza fieri, alii vero etiam ex milio, Gorr. in des. Bubalus, Buffalus, βούβαλος V est animal quadrupes, ex boum serorum genere, bovi simile, ied majus ahiusque, corpore valde crasso, cute durissima,membris macilentis. Carnes ejus In cibis, nec boni saporis, nec commodae ad nutrimentum. Ex ungulis & cornibus annuli facti laudantur adversus nervorum spasinos & contracturas. Vid. Aldr. i. 1. de quadr. Sisulc. c. 6. De Bubalo veterum, c. 5. Bubasticum, βουβαστικὸν, epitheton ulceris, quod est praehumidum, & pueris maxime in superficie oritur, notante GOrraeop. 77. ex Aëtio l. 4. C. 21. Rationem hujus appellationis reddere non licet. Bubo, βουβὼν, significat partem & morbum : Partem , quae alias dicitur inguen, locus ille ad latera pubis, tibi femur & coxendix coeunt. Dieter. n. i 59. Barth. l t.Anat. in prooem. Cum vero in illo loco glandulae plures sitae sint, & illae aliquando bubonum nomine venire solent. Morbum, si illae glandulae tumore afficiuntur, vel inflammatorio, vel eryfipelaceo, vel schirrho- io r bubones ttosis έξοχὰν appellantur. De inflammatione benigna vel maligna erysipelacea loquitur Hipp. 4. aph. 55. Cauta horum tumorum cum aliarum partium similibus communis, nisi quod glandulae ad (tumiditates abundantes qualescunque vitiosas magis sint dvspositae & opportunae, Gal. 1.13. M. M. c. 5. ubi simul bubonum Vocab, glandularum etiam in collo, capite, & secus aures tumoribus attribuit. Bubo dividitur in benignum, & malignum, hicque ruisuS in venereurn & pestilentialem, P. Barbette Chir. P. II. l. I. c. XI. Bubo quoque nomen est avis cujusdam, alias noctua dictae, cujus descriptionem vide apud Aldrov. l. 8. Ornith- c. 2. De hac ave varia descripta sunt remedia. Verum pleraque Vana & inutilia, superstitiosa aut superflua, rectissime judicat idem d. l. p. m. 518. ed. Bonon. Bubonocele, βουβωνοκήλη, Hernia, seu ramex ingttinalis , est species tumoris ad inguina mollioris vel durioris, pro diversitate caussae continentis, quae vel pars corporis, videl. portio peritonaei plus nimis dilatati, vulnerati aut rupti, aut omenti, aut intestinorum sebsidens esse potest, ita tamen, ut in inguine subsistas I ec descendat in scrotum, P. AEginet. I. 3. C. 53. Galen, l. de Tum. p. n. c. te. vel collectio & stagnatio excre. mentitae humiditatis ad glandulas: & ita ejus natura & generationis modus ex descriutione Broncltoceles facile intelligi poterit. Bubula, sine adjectione, Caro, h. e. caro bovis; ap. Scrib. Larg. n. 188. Vide Rhod. in Lex. Scrib. Bucca, ὁ γνάθος, ab anatomicis ea parS appellatur, quae utrique malae subjecta est, Gal. c. 2. de artic. t. 3. & inflari potest, Bartbol. l. 3. An. c. 11. Sumitur etiam pro ipso ore. Prolixiorem descriptionem vide in praelim. Anatom. Piccolominei, p. 313. Buccacraton, βουκκάκρατον, dicebatur buccea vel buccella illa panis vino intincta, mane loco jentaculi olim sumta, de quo vide Linden. Exerc. IX. §.65. Cur vero insalubre dixerit hoc jentaculum, non licet hariolari. Buccatum, i. e. Vitreatum, Rul. & lohns. Buccea, Buccella, βούκκα, ψωμὸς, Graecobarbare significat frustum aliquod majus nrinusve, quod una vice aliquis potest ore comprehendere & devorare. Paracelsus etiam buccellam appellat excrefcentiam carneam Polypi in naso, quia existimat, esse portionem carnis buccarum aberrantem, & naso sese insinuantem, l. de Ulcerib. c. 2o. Verbum quoque buccellare significat Cibare, Frustillare. Rul. & lohns. Buccelaton, βουκκέλατον, est medicamentum in panis formam concinnatum, purgandi vim habens. Latine dici potest buccella purgatoria. Paratur ex scammonio praeparato cum suis coriigentibus, indito in fermentum, in artiscos formato, inque clibano cocto, juxta Aët. I. 3. C. Ioo. P. .AEgineta vero in forma electuarii solidioriS cum mello ( vel placentae mellitae, cum tostionem praeceperit, ) paravit, i. 7. c. 5. ex scammonio tosto cum seminibus opii, piperis, anisi, foeniculi. Buccina, κήριξ, Buccinum, est species quaedam animalium ὀστρακοδέρμων, quorum totius corporis integumentum testae aut lapidi palam est simile, Gal, 3. de Al, fac. c. 33. sive testaceorum turbinatorum purpurae assine, variae formae, cujus prolixiorem descriptionem, & differentias, usum quoque in cibis & medicina, reperire licet apud Ul. Aldrov. l. 3. de Testac. c. 6. & Chiocc. in Mus. Calceol. s. I.p, 49. Dicitur & Murex, quamvis generalius hoc sit vocabulum, purpuram quoque complectens. Testam buccinorum purpurarumque duriflimanI esse, & ideo ustam adhiberi debere, qua ratione vim desiccandi obtineat, scribit Gal. I. 11. de Sim. Fac. §. de Buccinis esu Purpuris, &ί l. t. de C, M. S. G. c. t 6.sin. Buccinator vocatur musculus mole sua buccas constituens, rotundus in tubicinibus maxime conspicuus, de quo plura apud Bartholin. l. 3. Anat. c. II. p. m. pitq. Buccula dicitur carnosa sub mento pars. Barthol. d.i. 5.532. Bucellatio vocatur modus sistendi sanguinem imponendo linamentum iuper venam vel arteriam, uti scribit ex Avicenn. Fallop. de Vttln,partic. c. lo.Tom. Η, op.p. IoS. Buceras, Buceros, βούκερας, βουκέρως, dicitur fccnum graecum , ejuique semen, ap. Hippocr, l. I. de morb, Mul, XCIII. 24. Vocatur & Telis, Gr, τὴλις. Bucton dicitur Severino Piriaeo in opnfc. physiologico-anatomico de virginum notis l. t.c. y. p.  47. Hymen sive claustrum virginale inter nymphas delitefcens. Vide Hymen. Buelon, verriculum, quo utuntur, qui calculum extrahunt, Sanes. Barolitanus de Calc. vesic. c. Io. Bufo, μύοξος, est animal ob venenositatem siIam abominabile, deterrimum & notissimum, ad ranarum speciem accedens. Estque vel terrestris, qui notior ; vel palustris, minus vulgatus. Ejus usus medicus internus in pulvere siccato licet hodieque in dubium vocari nec possit, nec debeat, utpote observationibus fide dtgniS fatIS superque confirmatus, uti videre est apud Schrod. Pharm. l.i.cl. I.nttmT. & F. Hofrn. in Clav. ad h. l. cum tamen natura nimium quantum animal hoc abhorreat, annon melius foret, abstinere ab ejus usu interno, praesertim cum aliorum gratiorum medicamentorum copia minime destituamur, prudentiorum judicio relinquo. Quid? quod externus quoque usus ei, cui applicatur, si innotuerit, horrorem & metum incutere hauddubie soleat. De singulari amuleto adversus pestem vide Helmont. tr. Tumulus Pestis, ut. Zenexton. Plura apud Fr. HofmaniI. d. l. Bufo spagyricis etiam dicitur lapis philofoplcicus à Lagneo in Harmon. Chym. Th.Chym. Vol, IV. p, yty. Quid Ile bufo grossus de lacte, tumet ipse ariolare ex eodem d. i.p. 7 59. Bufo Philosophorum vocatur in extractione animae mercurii metallorum, quando spiritus eil fixatus in sua terra sulphurea, estque venenum pessimum, quia siccitas sua est sufficiens ad convertendum proprium suum mercurium metallicum & naturalem in sulphur purum, in Appendice Elucitdarti Christ. Parisiens. Th, Chym. Vol. VI. p. 275. Bufonites lapis, Bufonius lapis, Crapaudina, Chelonites, vide Batrachites. Hofm. ad Schroder. d. l. po 646. fabulas & nugas sapere existimat, quod lapis hic in bufonibus reperiatur. De virtute ejus insigni, virus omne eliciendi, & inflationes à venenatis bestiis illatas discutiendi, solo saltem contactu & attritu blando, testatur Aldrov. I. 4. de Insectis c. j.p. m. 469.1. 5. c. 12. p. m. 62o. An Bufoxites collo suspensus dolorem dentium auferat, quemadmodum ejuimodi exemplum legitur in Rosin. Lentilii Miscellam Medico-Practcic. Part. II. p. 424. per experientiam ulteriorem confirmatione indiget. Bugantiae perniones. Mereat, lib. 1. cap. I2. Bugones, βουγνεῖς, vocantur apes spuriae", vernaeule tutlpe btctutI / natae ex putrefacto bove, unde & nomen acceperunt. Varro de Re rttstica l. 2. c. 5. Pulvis ex illis contritis factus cum meile mixtus pilaS gignere scribitur. De apum proventu e bobus putrefactis prolixius descripto videatur Ul. Aldrov. l. r. de Insect. c. I. p. m. 58. es. Bonon. Buleuma, βούλευμα, vide Consilium. Bulimus, βούλιμος, vehemenS, frequentior, & nimium aucta larnes, est symptoma p. n. aucti appetitus ciborum, etiam cum animi deliquio, proveniens ab halitibus fermenti in ventriculo acidioris orificium ventriculi vellicantibuS & pungentibus, P. Barbette I. 4. Prax. c. I, cum not, Dekeri, FrancsiylviuS l.I.Pr.c.2.§.5. Qui cum Galeno caussam in refrigeratione oris ventriculi & indigentia quaerunt, ex ί. I. de cauff.sympt. c. 7. operam perdunt. Dicitur & à nonnulliS βουλιμία, item βούπεινα, magna esuries, furcilla. Vide Linden. Sel.Metl. Ex. XIII. §. yS.seqq. Differt ab appetentia canina, quod in hac vomitiones sequantur ex nimia ingluvie ; in bulimo non item, sed animi deliquium sit hujus comes & symptoma proprium atque infeparabile, uti Linden. d. l. §, 74. testatur. Bulithos, βούλιθος, significat calculum in bobus repertum, quales non modo in vesicula fellea fepilus à laniis inveniuntur, verum etiam in renibus & vesica, quales leguntur in Ephemerid. Alit. Cur. Decad. II. Ann. VI. ut ita recte dicatur, Aristotelem deceptum fuisse & fefellisse, quandosect. X. probl. 42. hominem solum calculosiIm fieri credidit, deque ratione illius asserti follicitus fuit. Bulla, πομβόλυξ, dicitur flatus inclusus hufflido circum extenfo. Ita enim generari fcripsit Gal. c. 7. aph. 34. Adde Dieter. 11. 708. Bullae fiunt circumtenso humore spiritui flatucso, & solet hoc magis accidere, quando humor aliquid tenacitatis habet; tunc bullae quoque magis stabiles & difficulter solubiles esse folent. Est ergo bulla foboles flatuum cum superficiaria viscositate majori minorive, per agitationem & conquassationem obortorum. De hujus generatione & differentiis plura lege sis in notis ad Jeffenii Jttdic. de S. V. S. M. p. I9o. seq. Quid bullae in urinis significent, indicat Hipp. 7. aph. 34. quamvis alii etiam ad alios morbos flatulentcs hoc signum extendant, Dieter. n. 708. Paracels. de urin.sudic. t. t.c.q. Bullae dicuntur etiam pustulae, cum oculiS obortae, tum ex combustione in aliis quoque partibus excitatae, Gal. l. 6. & 9. de Simpl. Fac, Bullimenta vocantur ab Augustino Pantheo, quando vasa aurea vel argentea eluuntur & exterguntur convenienti quodam liquore, ut fiant nitidiora, Libav. S. A. CE. l. t.c. 24. Bupeina, vide Bulimus. Buprestis, βούπρηστις, est anima] insectum quoddam, cantharidi & lpecie & viribus adsimile. Gal. /.11. de S. Fac. §. h. t. Dicitur à βου, particula intensiva t vel à βοῦς, bos, quod animal bobus imprimis exitiosum fit, teste Plin. l. 22. c. 22. quod nominis indicium urget Joh. Rhod. ad Scribon. Larg- n. 190. quamvis & equis pariter noxium notaverit P.Veget. Art. Veter, l. q.c. 78. & σάμπρασθαι, inflammare, & inflare. Integram Btiprestis historiam vide apud Ul. Aldrovand. i. 4. de instct. c. g. Dicitur etiam quibusdam Graecis βουδαπὴ, à valde mordendo. Venenum ejuS acre, nitrosum, imo causticum & corrosivum est. Quod si quis Bttprestem biberit, antidota tradidit Scrib. Larg. n. 190. & Galen. /. 2. de Antil. c. 7. Nihilominus Bupoestes ad utilitatem quoque medicam fuisse Olim adhibitas, v. g. ad uteros inflandos & purgandos, testatur Hippocr, l, 1. de morb, mul. c. 25. 42. & quidem fine alis, ped bus & capite, lib. de nat, mttl.XXIX.iso. Et Dioicd.i.c.Gfi. ad carcinomata,lepram, & impetigines curandas aliis admistas fuisse confirmat. Praeter vermem autem notat etiam Oletis fylvestris genus apud DioscOridem, teste Galen. in exegesi Hppocr. Bur, terminus HelmOntianus, significans succum mineralem, in quem aqua in terra fracescens aliquando tiansit, juxta species per directionem feminum electas, quemadmodum Lessus dicitur liquor seminalis, ex aqua fracescente ad plantarum generationem faclenS, tr. Elementa n. 13. Bttr prima mineralium soboleS dicitur, t . Aqua, n, 7. Jung. Andr. Casiii Cogitata de Auro c. IV. p- 4i. Burac, est omne genus falis. Alii vero distmguunt; ut Baurac, Denequat, Borago, Borax, Utitar, Angar. Rul. Burdo, Burdus, vocatur Hinnulus eqtu vel muli ; cujus posterioris testiculi & jecur qualem vim habeant medicam, dccet Aldrov. l. I. de qttadr. c.sin. Burina, i. e. pix. Rul. Buris vocatur Hernia scirrhofa, ex lapideitate aposternatis duri genita, Avicen. l. 3. fen. 2. tr. I.r. 3. Bursa testium, vide Scrotum. Bursalis vocatur musculus femoris Obturator interrnis ob similitudinem quandam cum marsupio. Earthcl.sib. 4. An. cap. Ii.p. 580. In figurae vero explicatione p. 576. vocatur à Bartholino Marsusaalis. Graece β.-ρσσειδὴς ἢ ftaettsvrrouJsa dici posset. Buteo, βουτέων, τριόρχης, est fpecies accipitris, cujus defcriptiOnem vide in Aldrov. lib. 5. Ornith. c. 7. Hujus singularis ufus est in cibis, cum carnem Obtineat optimam & teneram, ut & in medicina, quando testiculi curn melle cocti & oblati laudantur ad arcendam conjugalem infirmitatem, p. 372. ed. Bctson. Butiga, est inflatio totius faciei, quae &gutta rosa vcl rubea vocatur , Rul. Butler, nomen est hominis, qui lapidem mirabif ? efficaciae habuit, de quo integrum tractatum scripsit llelmontius, inscriptum Btuler. Fuit natione Hybern.is, horno magna quondam in aestimatione ap. Jacobum Angliae Regem, qui mira praestitisse lapide luo ifcid. 1 gitur in curatione morborum gravissimorum citissima, in chryfOpoeia sive auri ex plumbo & hydrargyrO confectione excellenS. Credat, qui volet. Plura de illo & ejus obitu violento vide ap. Fr. Hofm. in Clav. Sirrod. l. 2. c. 65. p. Sti.seq. An hujusmodi Panacea Butl riana , quae solo intinctu magnae Olei copiae vires suas communicet oc ruultiplicet, & scala etiam inunctione, vel unius alteriufve guttulae propinatione, tam miros effectus praestet, naturalibuS vitibus excogitari & Operari possit, ego valde dubito.. An prorsius Vana erit suspicio de praestigiis? Judicium Β. ROlfinJtii de Butleriana hac universali medicina legitO in Ord. ac Meth. Medic. Spec. Comm. l. XIII. c. y. neo non in Marci Marci PJtilos. vet. reste Part. IV. sect. y. subf p. Vide Panacea. Descriptio .lapidis Btu/eri occurrit in Morley Collect. Chym. Leid. c. 375. Butyrum, βούτυρον, & in masculino Butyrus, βούτυρος, perinde enim esse docet Gal. l.to.de Sim. Fac. esu i.7. de C. Μ. S. L.c.t. dicitur (i) ipsa lactis substantia, & pars ejus pinguis ab ipsO multa agitatione & conquassatione secreta. Etenim Butyrum fit ex eo, quod in lacte pinguissimum est, Gal. d. i. de S. II. Unde etiam nonnullis Oleam ex lacte appellatur. Paratur copiosissimurn e lacte bubulo, ( hinc & nominiS Originem habere ex JolIan. Petro Aduno notavit J. Rhod. in Lex. Scrib. t. Butyrum. ) quamvis Omnino ex Ovillo & eaprillo lacte parari possit, teste Plinio l. 28. c. 9. nec video, cur Gal. d.l. hoc mirum visum fuerit Quin & ex humano lacte parari posse, norunt lactantes mulierculae, abundantia ejus gaudente.; quo butyro nihil praestantius contra phthifin esse dixit Fr. HofnIan. Clav. Schrod. p. 66t. Butyrum olim Romanis non multum fuisse in usu, vult C. Bartholin. in Adversi l. 53. c. 14. Limitavit vero Rllod. hoc intelligendum esse de florente Republ. No:. ad Scribon. n 43. quem huc porro referas. ScythaS olim ex equino lacte butyrum parasse, testatur Hipp. I. 4. de morb. XXV. 2 2. seqq, ubi sitv ul modus parandi trad.tur t locus sane lectu dignus & jucundus. Jungatur Linden. Ex. XVI. §. ito. seqq- multis ; quem modum Plin. d. l. paucioribus verbis comprehendit. QuOd fiat hyeme calefacto lacte, aestate expresso tantum, in longis vasis crebro jactam angusto foramine spiritum concipientibus sub ipso ore. Res est per se notissima ; quemadmodum & ejusdem vires & usus internus & externus omni carent difficultate. Scilicet molliendi facultate praeditum est, vimque habet olei, Diosoor. l. t. c. 81. Singularem vim venenis resistendi oleositate sua & acrimoniam illorum infringendi valde depraedicat Forest. l. 30. Obs. S. in Schol. (2) A chymicis hoc vocabulum transtaturn ad liquores oleosos ex mineralibus paratoS ; v. g. ex anrimonio & mercurio simul destillatis paratur Butyrum antimcnii dictum, de quo Rolfinlt. Chym. l. i sect. 1. art. 4. c. 12. & alii, ita in collectaneis Chym. Leid- c- 5l. 5 3. varii ejus processus proponuntur. Libav. vocat etiam butyrt.rnsabii- mati. Synt.Cltyvn.T. Id.3rc.I4. Ita & Magisterium Saturni sive plumbi dicitur butyrum, à dulcedine & consistentia, iRclfit k.-d. l. l. Tsect. t. c-12. Rul. in Lex. Butyrum arsenici ad cancros commendatum à Paracelsicis, de cujus tamen periculo vide Libav. Synt. Ch- T. IA. 7. c. 26. Butyrum scissile Crollii vide in Chym. 8c apud Libav. T. 2. Alchym. Pharm. c. 3 6. Poterius quoque singulare butyrum margaritarum anfihecticum finxit, teste eodem Rolfinlt. d. l. c. 41. (3) Pharmacopoei etiam compositionibus usitatioribus unguentorum potabilium, rubri & viridis Butyri titulum attribuerunt, vulgo TOssiC UIIb grttiIe buller / cum basis sit Butyrum. Vide Dispensatoria. Byne, βύνη, dicitur hordeum maceratum, germinans, ac una cum lingulis tostum, uti recte descripsit Aëtius i. 30. C, 29. Vocatur & Brasium, vulgo Matta vel Maltum. Gerrn. IIIullp Ex hac cocta cum aqua & lupulo condita fit potus Ille notissimus, Cerevosist sive Pira. Perspicuam magis descriptionem & declarationem vide apud Thom. WIllis de Ferm, c. 7. Byrethrum. Occurrit hoc vocabulum apud Forest. l. X. obs Igz.sehol. Se denotat lpeciem alicujus sacculi capitalis, vel pileoli medicati, sive cucuphae ex speciebus cephalicis paratae. Verum nullam hujus appellationis invenire licet rationem aut anlarn, aut etiam autoritatem. Neque enim in Graeco aut Latino tale vocab. occurrit. An fortassis Autor voluit appellare Barettum, à Gallico Barette, vel Berettum ab ltal. Beretta, quorum utrumque pileolum vel capitium significat  ? Byrsa, βύρσα, id est, Cocium. Vide infra Corium. Byrsodepsicon, βυρσοδεψικὸν, est epitheton Rhus sutorii, significans corium tingens& concinnans. Cpel. Aur. l. 4. Tard- paff c- 3.p. 462. Bysauchen, βυσάυχην, dicitur proprie, qui humeros attollens cervicem contrahit. Usurpatur etiam de iis, qui morbosa rigiditate cervicis laborant, & obstipa cervice incedunt, teste Keuchen. in notis ad Sercn. p. I 50. Bysma, βύσμα, à βύω, quod significat oppleo, obturo , dicitur obturamentum, vel epistomium in vasis, qu.de de doliis oleariis sumtum, & cum sordibus otlicinae fullonum, & fructu sive lemine serpentis mistum igni mulio accenso injectum ad suffitum hyiteiicum ordinavit Hippocr. /. 2. de morb. mul. VII. 7. Qui vero ibidem amurcam infusam, (ceu ad exulcerationes sedis, & genitalium utriufque sexus utilem, teste Dioscor. l. I.c. 134.) per hoc vocab. intelligunt, nulla ratione niti videntur. Huc pertinet & adverbium βυίζην Hippocrati non infrequens, significans acervaum, cumulate, dense, v. g. de mensibus largiter cum impetu prorumpentibus, l. de nat- mul. Π. 3. et i. t. de Morb. Mul. XlV , 5. Eidem quoque vestis probe contexta, densa & plena dicitur ἐιμα βεβνσμε.ον d. ... Ii. 3. 6. cui opponitur τὸμαλθύκὸν, rarum, laxum, Ir.olie. Byssus, βυσσος, est lini genus tenuissimum & nobilissimum nascens in India & AEgypto, ex quo olim pretiosissirnae vestes conficiebantur. Gorr. Ut.de Byssinus, βὑπι,ος. Qui Byssum per colorem purpurae exponunt, e s recte carpit HetIr. Steph. in Lexic. ex Ltic. XVI. Artstoph. Scholiest, Byssum exponit per pudendum mullebre. Dicitur & βύττος. Bythos, βυθὸς, profundum, altum, imum gurgitem significat. Usurpatur ab Hippocr, de sundo ventriculi, ad quem gula cibos trans.mittit. in Epist. item de profunditate maris ibid. & tropice de supina ignorantia, in Praecept. VI. I. & de extrema pernicie rurstis in Esistol. Cab, Aurum significare, vult Mart. Rul. in Lex. Ch, Cabala, Cabbala, Caballa, Cabalia, Caballistica ars, Cabula, Gaballa, Kabala , vel ab Hebraeo Kibel, recepit , vel juxta Ctollium ( si Libavio in Exam. Philos. nov. credimus) à Gabalis, quod spiritum sidereum hominis denotat, qttem voluit forte ex homine exire, in coelum ascendere, & attrahere magnetice omnem lcientiam. Delcendens vocabulum significat doctrinam revelatam, non scriptam, viva voce tanquam per manus acceptam à Patribus, ἄγραφον ἀκρόκμα, Receptio scientiae per colloquium dicitur, Lagu. in Harm. Ch. Vol. IV. Ife. Ch. p. 7 85. Pontificiis verbum non scriptum, sed traditum viva voce, Libav. Defensi contra Scheun. l.c.Ii. Α Rulando & Iohnsono describitur, quod fit scientia occultissima, quae divinitus una cum lege Mosi tradita fuisse fertur, & Dei doctrinam de Messia hominibus patefecit, cum angelis amicitiam cultoribus suis contrahit, rerumque naturalium cognitionem omnem tradit, ac divino lumine mentem illustrat. Galatinus tradit, veteres Rabidos per Cabalam Mysterium Trinitatis cognovisse ac credidisse. Unde TlIeoplIr. Paracelsus & ejus asseclae statuunt, Aaron, Eliam, David, Bildad, &c. fuisse Caballistas. Dicitur plena mysteriis divinis, Dorn. de tranfm. metall. c. I9. Vol. I. Th. Ch. p. 546. Dividitur in Judaicam vel sano sensu Theologicam, q tae agit de rebus divinis, & Medicam , quae circa curationem morborum occupata est. Re tamen vera sunt connexae. Utraque est magica & Magiae species, non dissitente ipso Paracelso, quamvis alibi distinguat in Magiam & Cabalam; illam dicens scientiam divinitus revelatam, quae ducit ad cognitionem elementorum, & corporum ex his constantium proprietatum, virtutum, effectuum: Hanc vero, quae mediante intellectu illuminato monstrat viam rectam, perveniendi ad Deum, quidque cum ipso agendum sit, & quae ab illo sint revelanda & annuntianda. Verum nec ipse hanc distinctionem semper observat, cum Cabalam quoque ad res Medicas reserat, dicens, quod Caballistica signata fallere nequeant, (si Dis placet!) i. i. de signat, rer. natur. Divisio haec etiam laudatur à Vigenerio in tract. de Igne ύ Sale c. 20. Vol. VI. Th. Ch. p - 31. Nobis hic sermo est de Cabala, Medico sensu accepta, quam ex recentioribus acriter defendere conatus est Guilitlm. lohnson. in Lex. Chym. contra Germanos. Enim vero rectius ii nobis facere videntur, qui vel inter μαγγανεύροατα, praestigias, & fraudes diabolicas, vel etiam inter nugamenta & lusus otiosorum ingeniorum referre non dubitant, ut sunt Joh. Langius in Epist. Andr. Libavius, J. Cunr. Dieter. in Iatr, «.507. Rob. Keuch. in Not. ad QuSereni prolegom. Prolixe hac de re Sennert. in Cons. & Dissensu &c. c. I3, Cabalatar, id est, Sal nitrum. Ruland. Dicitur alias Cabulator, de quo p. p. Caballi, vel Cabales, ( Gabales, Croll.) sunt lemures, & astralia hominum corpora, qui ante praedestinatum vitae periculum repentina morte quapiam extincti silnt. Isti postmodum oberrare putantur iuper terram, lemurum instar, donec terminus praedestinatae vitae completus sit, ut, quod vivere corporaliter debeant, fpiritualiter adimpleant, si credere fas est veraeque religioni Christianae dissonum esse non comperiatur eX scripturis sacris, unde petendus est lapis Lydius, quo reprobatur omne, quod ex auro non conflatum est Evangelico. Ruland. & Iohns. in Lex. Cabbalica ars, καββαλικὴ τέχνη, pro καταβλητικὴ, dicitur species Palaestricae, sive Luctatoriae artis, quasi prostratoxia, id est, vati prosternendi habens t Et Caballictts magis, καβαλλικώπρος, non qui robustior, sed qui magis in hac arte versutus fuerit, appellatur, Gal, ad Thrasybul. c. 45. Foës. p. 294. Oecom. Cabebi, Cabeb, id est,squama ferri. Rul. & Iohnl. in Lex. Cabeliavus, dicitur Belgis species Aselli piscis, vel Lucii, de quo plura vide apud J, Ant. Linden. Sel. Med. Ex. XI. ξ. 8 t.seqq. Cabulator, id est, sal nitrum. Mictu Toxites, & Iohns. in Lex. Cacabulum notat locum ad secessum & alvum eXonerandam. Acon. in Lex. Med. citante Jos. Laurenl. in Amalth. Onom. Cacabus, κάκκαβος, κακκάβη, κακάβη, idem, quod olla, vel lebes, aut sartago, in qua aliquid coquitur. Meminit illius fispius Scrib. Larg. Jung. Joh. Rhod. in Lex. Scribon. Sunt Cacabi vel fictiles, vel aenei. Ruland. & Iohns. describunt, quod sit vas continens choreS tres, vulgo. elue pfenne ilecr feffei. Cacangelia, κακαγγελία, idem, quod κακοῤῥημοσύνη, maledicentia, procacitas. Legitur apud Hipp, i. de Arte in princ. quamviS legatur tbid. καταγγελίκ s Vide Foës. Oec.p. 301. Cacaotetl, sive Lapis Corvinus Indiae, qui calelactus tonitru edere dicitur apud BOrell. Hist. & Observ. Cent. 1. 0. 38. Cacatio, ἀποπάτησις, idem, quod Aphodos. Vide supra. Cacator quod scabiosus fiat natibus mediante tostura excrementorum, hoc per rnagnetiiirIum fieri, persuadere cupit Helmont. de magnet. vuln. cur. num.ir. Sed rectius praestigiis annumerari debet. Inter febrium species numeratur quoque Cacatoria à Fr.Sylvio Pr. M. l. 1. c. 30. §. 113. i 8 t. juxta suam hypothesin dependenS à bile minus volatili, sed magis acri, & ad notatum fucci pancreatict accessum, acriori adhuc reddita ipsu intestina mordente, & ad contentorum propulsionem irritante. Cacatoria febris dicitur Sylvio febris quaedam intermittens cum alvi dejectione copiosa & quandoque torminosa, aegros valde affigens, quae & De- jectoria aut Catharctica vocari potest. Sylv. I. I. Prax. Med. I. I.c. 3o. §. 39. Caccionde an sit nomen patronymicum nec ne ? mihi non constat. Pilulae vero quaedam vocantur de Caccionde , quarum basis est terra Catechu, & commendantur specialiter adversus dysenteriam à D. D. Georg. Baglivio, Medico & Anatomico Romano, Prax. Med. l. 1. C. 9.p. m, 73. Cacedaerium Tartarum, est materia peccans in corpore humano generata à separationibus facultate fegregativa, non stIccedente mox expulsiva, Rul. & Iohns. in Lex. Chym. Cachexia, καχεξία, dicitur malus corporis habitus, & opponitur τῇ ἐυεξίᾳ, h. e. bono corporis habitui, per Habitum, ἕξιτ, intelligendo externam & in sensus, praesertim visum & tactum, incurrentem corporiS κατασκευὴν, sive constitutionem, fecundum quam aliquis carnosus, vel graciliS, duro, vel molli, denso, vel raro, bene, vel male colorato corpore praeditus esse dicitur. Dieter. in Iatr. n. 454. Extenditur etiam à quibusilam ad Maciem, Tabem, vel Atrophiam, monstrante hoc Linden. S. Μ. Ex.XIII. §. e 1.197. quando icoil. intumescentia imprimis crurum jam concurrerit, cujus singulare & rarum exemplum legi potest apud Rolfink. Ord. ac Meth. Comm.l.XIV.S.I.c.y. Est alias verae cacochymiae soboleS, & plerumque hydropis prodromus, & nutritionis depravationem complectitur. Caussa à laud. Rolfink. adducta, Sal scil. resolutum, d. i. II.s. 3. cap. XI. est nimis generalis. Definitio lonstoni in Syntagm. Pract. Ρ. III. 1. 5. Tit. 6. C. 2. art. 2. ita potest ac debet suppleri: Cachexia ex universi corporis in tumidam & male coloratam monitionem diffusio, proveniens à siIcci nutritii chylosi diversimoda vitiositate, sanguinis quoque varii generis corruptionem supponente, Jung. Fr. Sylv. Pr. M. l. I. c. 39. P. Barbette Chirurg. P. III. I. I.c. 14. peculiarem quidem caussam, videl. Obstructionem vasorum lymphaticorum videtur statuere. Sed & haec succi nutritii & sanguinis vitiositatem praesupponit. Cachecticus, ααχυκτικὸς . dicitur, qui cachexia laborat. Gal. de cur, rat. per S. Μ. C. 19. Cachimia. Vide Cachymia. Cachlex, κάχληξ, est lapillus, vel calculus, prae; sertirn qui in aquis & mariS littoribus reperitur, teste Suida, qui etiam speciem aliquam animalouli cujus-- dam hoc nomine venire dicit. LapilloS illos, qui κάχληκες dicuntur, ignitos, & in sero lactis extinctos imbuere hoc vi adstrictoria contra dysenteriam utili, testatur Gal. l. Io. de S. F. §.Serum laFtis, Cachrys, κάχρυς, ( Gorraeus rectius scribi vult κάγχρυς, Canchrys) κάγχρυ & κάχρυ, significat semen rorismarixi , apud Dios.corid. l. 3. C. 87. imo iulum etiam Rosmarinum five Libanotidem ex Hipp, de nat. mul. XXIX. 75. Dicitur 2. & germinatio arborum quarundam, videlicet quercus, abietis, piceae juglandiS &c. sive verna, sive autumnaliS veluti κύημα & rudimentum καχρνς, TlIeoph. I. T Hist. Piant. c. 7. 3. significat Hordeum tostum in furno, ut facilius commoli, & in farinam redigi possit, Suidas & Gorr. in Des. Meminit hujus vocab. fortassis in hac significatione Gal. l. 7. de C. M. P. G. c. 6. dicens, nihil habere virtutis emollientis, sed digerentis. In hac quoque significatione Hippocr. accepit, de Nat. mul. XXIXi 69. l.x. de morb. LXV. I4. et l. 3. XXX. 13. Vide Foës, in Oecon. se 294. De hoc vocabulo etiam legatur Joh. Rod. ad Scribon. Largn. 70. Cachunde sive Cachundica confectio Chinensiurn vocatur electmarium confortans, cujus descriptio videatur in Ros. Lentilii Miscell. Medico-Practtc. ParuIII.p. 113. & rursus e Zac. Lusit, meminit p. 289. Cachymia, Cachimia, Kakimia, terminus est Paracelsicus, quo denotatur corpus metallicum imperfectum, vel immatura metalli minera, quod non est fali. nurn, neque metallum, fed pene metallicum, cum primam materiam metallicam habeat, & ex primis tribus metallicis ducat originem. Cachymiae dividi possunt in Sulphurea, ut Marcasita, Chisctaj Cobleta; 2. in Mercurialia ; ut Arfenicalia, Auripigmentalia &c. 3. in Salina, ut omnia Talcica. Ger. Dornaeus Genealog.mineral. cap. 2o. in Theatr. Chym. Vol. I. p 587. Allegoricam & aenigmaticam Cachymiarum applicationem vide, si placet tempus terere, passini in scriptis Paracelsi, praecipue in Paramiro. Cachymiarum vitam consistere in spiritu Mercuriali tingente; contra mortificari per sublimationem fiale & vitriolo, dixit l. 4. et 5. de vit. rer. nat. lohnsonus 30. species Xachimiarum hodieque reperiri cognitas jactitat, quas tamen enumerare non vult, fortassis nec potest. Cacia ferrea, id est , Cochlear ferreum. Rul. & lohns. in Lex. Cacoalexiterium, κακοαλεξιτήριον, idem, quod Alexiterium, h. e. remedium, quod praesens virus expellit. Utitur Helmont. tr. de peste §. praeservatio. Cacochroi, κακόχροοι, i. e. pravo calore praediti scil. in facte. Differunt ab ἀχρόοις sive decoloribus. Gal. comm. de R. V. I. A. t. 118. loh. Murtinius praelect. in Hipp, de A. L. & Aq. t. 27. p. m. 46. Jung. Marcelli ad Dioseor. l. t,. Cacochymia, κακοχυμία, est vitium humorum vitalium, praecipue massie sanguineae, qualitate p, n. afficienS, & proveniens à collectione porticuum heterogenearum & vitiosarum corpori alendo ineptarum, vel unius, vel varii generis. Pro varietate degenerationis ad hujus vel illius excrementi indolem quatuor sunt Cacochyrniae species: BiiioPa, sive ChOlerica, Pituitosa, sive Phlegmatica, Atrabiliaria, sive Melancholica, & Seroia, quamvis duae posteriores fortassis conjungi possent. Dividi etiam potest ac debet in benignam & malignam, quae posterior & putIIda recte dicitur à Linden. EX. XVI. §. 242. ejusque fructus est Dysenteria, §. 170. De Cacochymia plura vide in Dogmau Nostris Part. II. c. 7. D. 9. In fpecie à Galeno quoque κακοχυμία ad cibum mali succi restricta fuit, /. de bon. et mal, succi cibis , qui alias dicitur eidem τροφὴ κακὸχυμος, cui opponitur ἐυχυμία καὶ τροφὴ ἔνχυμος. Cacocnemos, κακόκνημος, i. e. malis suris praeditus  ; alii per macilentum exponunt. Ital. di cartive garate. Jos. Laur. Amalth. Onom. Cacodaemonum Magia, i. e. praestigiosa, diabolica , Opponitur Magiae Naturali, & verae, ceu damnata & homine Christiano abominanda. Penotus de Medicam. Chym. in Vol, I. Th. Chym. p. 665. Cacodes, κακώδης, significat male olens, Si dici tur de vomitu, Hipp. Coac. t. 5 56. et /. desupersutat.XIIl. 6. Foës. p. 3O2, Cacoethes, κακοήθης, vide Malignus, & Cacoethia, κακοήθεια, vide Malignitas. In specie Cacoethe ulcera , κακοηθῆ ἕλκη, dicuntur, quae Omnibus rite decenterque factis nihilominus non fanantur, Gal. 4. Μ. M. 5. scil. propter materiae affluentis putrescentem acrimoniarn. Caconiae, κακονίαι, vitiose pro κανονίαι, Citnoniae, de quo postea. Cacopathia, κακοπαθίη, id est, passio mala, afflictio. Hipp, de vel. ined. XXXIIX. 13. Cacophonia, κακοφωνία, dici potest in genere vitiata vox, cujus species sdnt v. g. ἀφωνία, δυσφωνία, ex Gal. de diff. fympt- c. 3. Cacophrastus, epitheton Theophr. Paracelso attributum, uti quidem ipfe queritur, à malevolis ; quamvis femetipsum quoque ita appellaverit in praesat. ad tr. Paragranum. Sane obscoenum, quo utitur in scriptis, & fordidum dicendi genus, hoc titulo haud indignum illum esse, demonstrare latis superque videtur. Cacorema, κακόρημα, rectius κόρημα. Vide Corema. Cacorrhemosyne, κακοῤῥημοσύνη, vide Cacangelia. Cacorrhythmus, κακόῤῥυθμος, idem, quod ἄρυθμος. Vide Arythmus. Cacos, κακὸς, malum significat. Usitatissimum Hip. pocrati in praesagiendo. Opponitur τῷ ἀγαθῷ, 2. aph.- 33. An semper vero idem significet, quod lethale, merito Galenus dubitavit, & nos cum illo. Jung.ssietericll. Iatr. n, 428. Foes.p. 30I, Cacosinon, Cacosinoteron, Cacosinotaton, κακόσινον, κακοσινώτερον, κακοσινώτατον, idem, quod nocens, nocentius, vel nocentissimum Hippocr. 3. desi-act. t. 6q, Vide Foës.p. 302. & Gorr.p. 205. Cacosis, κάκωσις, mala dispositio, vitium, à verbo κακοῦσθαι, quod significat male astici. Κάκωσις τοῦ σώματος, vitium corporis, legitur apud Hipp, de intern. affe φωναί κακούμεναμ, voces vitiatae, 3 . Epid, l, Io. et j 2. ώ Cacositia, κακοσιτία, sastidittm ciborum) & κακοσίτος, qui fastidit cibos. Jos. Laur, Amalth. On. p.  I28. Cacosphyxia, κακοσφυξία, vitiosum pulsum In genere significat, Gal. de diff.sympt, c. 4. Cacostomachus, κακοστόμαχος, dicitur de alimentis, quae vel stomachus respuit, vel eundem offendunt. Opposita sunt τὰ ἐυστήεοαχα, stomacho grata. Gorr. in desim Tonst. System. P. I. l. 1. C. 2. art. 1. Cacostomos, κακόστομος, i. e. qui mali oris est. Jos. Laur. d. 1. ltal. di mala bccca, Cacothanatao, κακοθανατάω, significat vni- serae mortis pericula subeo, sive miserabiliter morti me trado. Jul. Alex. not. in Gal. l. 3. de I. Aff. cap. 6. Cacothymia, κακοθυμία, vitium animi est, improbis & imperitis commune, in his emendabilius, in illis malignius. Linden. S. M. Ex. II. §. 29. Cacotropeein, κακοτροπέειν, est maligne sive perverse agere, moribus esse perversu. Hippocr. I. 1. de morb. mul. LXV. 6. Jung. Foës. p. 302. Cacotrophia, κακοτροφία, in genere vitiosam nttsritionem significat, Gal. de diff.sympt. c. 4. Cacumen, ἄκρον, Summum. Vide Acron. Cadaver, νεκρὸν, quid proprie significet, etiam pueriS in triviis notum est, fcil. vel animal, vel hominem vita destitutum, sive mortuum, Ejufmodi Cadavera olim ad exercendrs Operationes Anatomicas adhibita fuisse, testatur Galen. in Libris de Administrat. Anatom. in specie l. 2. princ. Cadaverum cruentationem, oujus rationem Helmont. in Spiritus mumiales vel insitos refert de magnet. vuln. cur. «.113, & quod aquis submersa maneant, non est hujus loci examinare. Cadaveris humani cujusdam raram fragilitatem slatim post Obitum lege sis in Ephpmerid. Nat. Cur. Tom. III. Ols. 127. Cadaverum condituram antiquam & hodiernam vide apud Rolfink. de Purgant.sect.i. arui. c.43. et 44. & ex novissimis Morley Collect. Chym. Lcid. c. loo. Cadaveris humani phthisi correpti manum maculas infantiles ad contactum tollere, asserit Helm. tract. Demens Idaea n. 46. Cadaver humanum esse frigidius glacie, vult idem, tr. Ort, imag. morb, n. 15. Fijus foetorem stomachum subvertere, testatur tr. Custos errans, n. 46. Cadaveris humani vermes à femine menstruoso gigni, voluit Paracels. I. 2. Paragraphor. §. 3. Cadaver quoque appellat in Oppositionem Spiritus vel Tincturae, de caduco matric. §. 3. Cadmea, καδμεῖα, à Cadmo Agenoris Phoenicum Regis filio, qui Thebas in Boeotia condidit, unde & ArX Thebana Cadmea dicitur. Inde Obortum proverbium  : Cadmea victoria, xaesuAx νίκη, quO usus est Gal. l. 1. de diff. respir. c. i. insin. victoria inutilis, & victori minime gloriosa. Cadmia, καδμεία, aliis Climia, Chlimia, duplex dicitur t Nativa, quae Iterum gemina : Metallica, quae Ce Saltum, & Metalli expers, quae Lapis calaminariS est. Factitia Varia, Botryitis, CapnitiS, CalamitiS, Ostracitis, Placitis, in quarum differentias inquirere; cum C; Hofm. Paralip. offic. c. 94. A. supervacuum arbitramur. Vid. Schrod. I. 3. Pharm. c. I9. & Fr. Hofrnann. in clav. ad ill. loc. Galenus quoque utriusque speciei meminit, nativae quidem satis Obscure, I.9. de S. E §. Molybdaena; factitiae vero ibid. §. Cadmia. Pluribus etiam defcripsit Ruland. in Lex. Chym. De hac & ejus vi venenata legi etiam potest Obs.78. Tom. II. Ephem. Nat. Curios. Quod, & quomodo aes tingere possit, lege in Vogel. tr. de Lap. phys. condit, c. 7. Vol. III. Th. Ch. Caducus simpliciter & cum adjectione Morbus; vide Epilepsia. Cadus, κάδος, est nomen vasiS vinarii, & certae quoque mensurae, videlicet amphorarum octoginta. Amphora vero libris octo, vel unciis nonaginta sex aestimatur. Linden. S. M. Ex. X. §. 140. Dicitur & μετρητὴς. Gorr. p. 292. Cæcilia, vide Cœcilia. Caelatura, Coelatura, fortassiS à κοῖλος, cavus, γλυφὴ, est artificium sculpendi vel pingendi caelo, scalpris, adamante, aliisque instrumentis, ligna, lapides, metalla ; de quo artificio legatur Libav. Syntagm. Arc, T. i. l. 1. c. 23. Caementatio, Caementum, Coementum, Cimentum, & Cimentatio, legitur apud Gerard, Dorn. de Trans.m. Metall. c, 2o, in Theatr. Chym. Vol. I. p. yixiLseqq. Per simplex e 8c per ce legitur in Ruland. & lohnfon. Lex. Praeter vulgarem & genuinam fignificationem ad architectos pertinentem, qua denotat lapides Lectos & materiam ad aedificia caesam, Graece χάλιξ, habet in Chymia aliam quoque peculiarem fignificationem. His enim ita dicitur corrosio sicca, qua corpus aliquod metallicum cum salibus corrodentibus, quae etiam Caementum dicuntur, stratificatum calcinatur. Solum aurum & argentum fustieent camentationis violentiam, ceu ultimum supplicium, nec mutantur in calcem, sed saltem consumtis reliquis metallis imperfectis admistis, puriora evadunt, Rolf. in Chymia l. 2. c. 3. Jung. SchrOder. Pharmac. l. 3. c. S. p. 362. seq. D. D. Wedel. Ph. I. .6. F. R. l.r.s. 4. c. 6. Pharmac. Acroam. l. I.sa.c.e. D.D. Bohn. Diff. Phys. Chym. XII. §. 22. A Joh. Helfr. Iunken Caementario delcribiitur, quod sit calcinatio clausu, ad differentiam illius, quae fit igne aperto, Corsa Iharmaceutico-Chymico-Medie. sect. 1. cap. 6. p. 2o. Caementum vulgare & regium descriptum traditur sect. III. c. e. p. 23 3. Caementationem speciem calcloationis dixit Paracels. i. 7. de resuscit. rer. nat. Cementorum varias species peculiari libro collegit Idem. E novissimis varias Caementorum descriptiones tradidit D.Tunken in Lex. Chym. Phar. Part. 1. p. 76. seq. In genere quoque Cementare usurpari pro stratificare, h. e. alternas res quafdarn ponere, vult Rul. d. ί. Caementum pro luto, quibus vitra & alernbici Occluduntur, accepit HelmOnt. tr. Complex, atque Mis. Elem.sigm. n. 37. Caeo, καίω, uro, vide Cauma, Causis. Caeros, καιρὸς, occasio est, & Opportunitas rei cujuslibet agendae, quomodo apud Hipp. r. aph. ι. καιρὸς ὀξὺς ὀξὺς dicitur, quod medico maxime considerandum, cujus prudentiae & pietatis est Officium, in Omnes Occasiones temporis habere Oculum paratum, esse Oculatum ad quamvis arripiendam Occasionem, praesertim, ubi in acie res, atque cito solet momentum occasionis praeterire. Unde lvr^effQr dicitur, cui opponitur ἄκαιρος τὰτρὸς, Dieter. Iatr. n. 425. Dicuntur & morbi tempora Galeno καιράι, quorum quatuor numerantur, qua universalia totius morbi, qua particularia singularum periodorum in intermittentibus, de quibus singulis sito loco. A substantivo sycosis descendit καὶριος, quod praeter siIam receptam & generalem significationem, qua opportunum notat, apud Hippocr, in specie periculo & morti opportunum , h. e. lethale significat, v. g. de vulneribus, quae certissimam & celerrimam mortem adferunt, de artic. sect. 2. t. Io-Gal. 3. in prorrhet. t. ip. & in genere de morbis periculosis & lethalibus, Hipp. I. 1. de morb. IV. I. 9. Io. n. Phrasin Homericam ex iliad. 0. v. 84. et 326. ideoque veteribus usiurpatam demonstravit Foës. in Oec. p, 3oo. Caesar, Caesareus, Caeso, Gr. ὑτεροτομοτοκία, de partu vel fcetu ex utero matris sive mortuae, sive vivae lectione uteri & abdominis extracto dicitur, de quo legatur integer tractat. Frane. Rousseti de partu Caesarea, & Sennert. Med. Pr. l. 4. P. i.sect.cs. c.8. & IOh.Scultet. Attctar. primo ad Armamentar. Tab. X.fig.y. p. m.zS. edit. Amstelodam , Singularis Observatio Caesareae operationis, nimirum foetus mortui post 21. menses in uteri tuba de-* suescentis matre siIlva excisi à D. Abraharno Cypriano, in Acad. Franeker. Professore legitur in Actis Erud. Lips. A. I7or. m. Febr.p. 8 a.seqq- Cæsius, vide Glaucoma, Glaucosis, Glaucos. Cafa, Caf, Cafur, vide Camphora. Rul. & lohns. Cagaret, vide Mæna. Rhod. ad Scrib. Larg. n. 71. Cagastrum, vocaturà Paracelso semen morbificum non connatum, vel haereditarium, sed adscititium ex corruptione, ad differentiam iliastrl. Suntque morbi eagasinici, pleuritis, pestis, febris &c. tr. Labyrinth. Medicor. CXI. Caghos, pro Chaos, de quo infra, lohns. Cal, est arsenicum citrinum. Significat &acetum. Rul. & lohns. Calae, Calaëm, Calaëmum est species stanni indici, quod ignis examini subjectum transmutatur insipeciem cerussae, qualis fit ex plumbo & stanno nostrate, Libav. Alchym’ transmutat, Desens. contra Guibert. in T.III.p. 183. De ejusdem transmutatione in argentum Per caementationem legatur idem, Syntagm. Arc. Ch. l. 7.C.IO. & 16. Calamedon, καλαμηδὸν, epitheton differentiae alicujuS fracturae, quae etiam dicitur εἰς ὄνυχα, quando fit secundum partem aliquam recta, in extremo autem Iu- ('alipili T.pvieH IVIfa/l nata, Gorr. in Des. quamvis Joh. Siglic. in quad. Disp. de Fractur. hanc ab illa distinguat, & fracturam ςχιδακιιθὸν, h. e. affulatim, sive instar ligni fissi factam cum καλαμηδὸν coincidere statuat. Calaminaris, Calamina, Ruland. lohns. cadmia lapidosa , metalli expers est lapis, qui repentur in metallorum fodinis ν fossilis, fubflavus, non admodum durus, luteum, dum accenditur, fornum eructans, cujus usus externus siccans & adstringens esse solet. Α Glaubero naturae aluminariS, ab aliis vero Martialis habetur, quaelibet acida & hurnida absorbens indeque ulceribus curandis valde proficuus. Et ejus magisterium mento siIspectum habetur à Frid. Hofmann. in Clav.ad Schrchl. l. 3. c. 8. quamvis Paracels. crudum quoque intus adhibuerit, l.z. de Tartar. tr.3. c. 3. et tr. 2. de morb. ex Tana, ro, c. 2. de externo usu, l. de praeparat. 1. Ejus usus etiam est ad faciendum Orichalcum, dum cupro colorem illum aureum tribuit. Lapis calaminards igniti, & in aquis ophthalmicis extincti in gratiam collyrii meminit Libav. Alchym. Pharm. c. io. Unguentum etiam situm ophthalmicum euporiston e lapide calaminari tenuissime trito & cum medulla crurum vituli vel butyro majali probe mixtum paravit Joh. Crato, cujus deflatiptio Consil. 61. à Laurent. Scholtz. collees. videatur & ap. River. Prax. Med. l. 2. c. 8. p. m. 162. Calamitas, ἀποτυχία, pro infelici & damnoso eventu sumitur, v. g. de purgantium ἀποτυχίαις, Gal, c. 2. de R. V. I. A. t. 11. Scrib. Larg. n. 23 I.' Calamitis, καλαμῖτις, est differentia cadmiae factitiae , dicta ita à figura calami, quum à pertica ferrea, cui, dum aes fusitm ea agitatur, adhaeresi.it, acquirit, Schroderus lib. q. cap. 19. Agricola quoque calamitcn appellat stirpem lapideam in mari natam, à forma calami sic dictam, l. 4. Fossil. in sin, Calamus, κάλαμος, praeter significationem bctanicam, qua arundinem ejufque varias lpecies denotat, quae non est hujus loci, tribuitur etiam pennae, qua scrtbtrnus, cujus parandi modum vide apud Galen. lib. 9. de admin. Anan c. 5. Olim fiebat ex arundine, teste Rhodio ad Sccibon n. 1 o. Calandra, Chalandra, κάλανδρα, dicitur volu. eris ex alaudarum genere, estque alauda maxima, cujus caro inter cibos laudatissimi ilicei refertur, Aldrov. I. I8. Ornitb. o 13. Calatiae, dicuntur homines lascivi & impudentes, à Caleo, juxta lohns. in Lex, l. 2. Calbeum, vide Galbeum. Calcadis, Calcadinum, dicitur vitciolum albumr aliis sal Alkali, Rul. & lohns. Calcaneus, Calcaneum, Calx, os Calcis, Gr. πτέρνα, maximum & principalissimum est os pedis, ad firrnationern pertinens, quod astragalo subest, Gal. /.3. de V. P. c. 7. et l. de Ossib. c. I4. In hos os chorda totius corporis maxima & robustissima, hoc est, tendo communis trium musculorum pedis, ( quamvis C. Hosm. comm. ad Gal. l. 3. de V. P. n. I5I. quatuor mufculorum existimat esse tendinem, plantarem etiam addens ) inseritur, Barthol. Anat.l. 4.C.LI. Calcanthos, Calcanthum, pro Chalcanthum, Rul. Calcar, idem, quod Calcaneum. Calcaria dicitur (pecies fornacis calcinatoriae apud vitrarios, qua in conflandis vitris utuntur, cujus descriptio habetur in Anton. Neri de arte vitrar. l. I.c.z. & Merett. in not. ad eund. p. m, 268. Calcarius lapis, est saxum, unde calx paratur, Schrotl. I. 3.C. 8. Habetur ineptus ad vitrum, propter sal acidum, Helm nt. de Lithias. c. 3. n. 7. Calceamentum, vide Calceus. Calcedonius, vulgo’ Cacedonius, ( an Carchedonius agricolae, quem speciem carbunculi dixit in libri de metall.  ) est lap.s inter pretiosos infimus, variis coloribus, lucidis & opacis constans, striatus, purior tamen & praellantior marmore, Parac. tr. Coelum Philos. fere sub sin. & l. 4 Philos. c. 6. Ignis per attritionem elicitur. tr. de Podagr. Dicitur etiam de tattaro & calculo ruorbifico, /. I. de Tartar. tr. 1. c. 2. Calcena, Calcenon, Calcenonia, Calcinonia, dicitur minera tartarea morbosa, sive calx tartarea, Parac. d. l. 1. z. c. 1. Calcetus, idem, quod Calcenonius, vel Calcenos. Sanguinem calcetum dixit Parac. /. 2. de Tartaro tr, 3. i. e. s.Inguinem tartareis portionibus scatentem, Calceus, Calceamentum ὑπόδημα, ὑποδημάτιον, (quorum vocabulor. expositionem mirum, omisiflë liioësium & Gorraeum) quid significet, etiam pueris notum est. Calceorum tamen comm.dim formam & praeparationem medico quoque scitu necessiIriam esse, patet ex Hipp 4. de artic. t. 1 a.seqq. & Gal. in comm. ad h. l. calceamentorum clavis transfixorum ὑπβδηρίτων ἡλοκοπημένων meminit i. to. de C M. S. L. c. I. De calceis veterum vide Rhod. ad Scxib. L. n. 161. ubi & minora calceamenta dicuntur calceoli Ibict. duplicis calcei mentio fit. Calceorum Indicorum virilium & muliebrium, ex culo corio ad unguem concinnatorum, admirabili artificio affabre factorum meminit ChiOccus in Mus. Calceolar.sect. VI. p. 7I4. Calcidicum, dicitur medicamentum ex arsenico, Rul. & Iohns. Calcifraga, epitheton Scolopendrii, ap-Scrib. L. n. I Io. Adde Rhod. ad h. l. Idem, quod Saxifraga. Calcigradus, πτερνοβάτης, dicitur, qui calci fortius insistit inter ambulandum, quam anteriori pedis parti, Hipp.s. 3. de art t m. Calcinatio, (annon Graece dici posset τιτάνωσις, uti etiam existimat Ruland. in Lexic. à verbo transit vo τιτα. ουμαι, quod à τιτάνος, calx ) in genere signific tt speciem transmutationis corporurn, sive dissolutioDis, Ολάκρίινεως, unde Paracelso primus gradus transmutaticniS dicitur, i. 7. de natur, rer, id quod olim po- tissimum de ea tranfmutatione intelligebatur, quae per ignem fit. Ita enim descripsit calcinanonem Theodor. ab Hogelande, quod sit rei per ignem pulverisatio ex privatione suae humiditatis partes consolidantis, Tft. Chym. Vol. I. p. I84. Et ita tncineratio maxime huc spectat. Verum postmodo Chymici alios etiam modos excogitarunt calcinanonis, vel per sal, vel per sulphur, vul per aquam fortem, vel per fuliginem mercurii, vel per argentum vivum, Paracels. I. 5. de nat. rer. Hinc Schrôder. I. I. c. I4. et l. 2. c- eiT ita in ordinem redegit calcinationem, distinguens in eam, quae fit per ignem, & eam, quae per corrosionem. Illa subdividitur in incinerationem, & reverberationem ; quo & extinctio rei ignitae pertinet. Haec per corrosionem complectitur amalgamationem, praecipitationem, vaporationem, ( quae in specie etiam philosophica dicitur, v. g. de cornu cervi philosophice calcinato, Rhod. ad Scrib. n. 122. quamviS & reliquae corrosionis species hoc epitheto exornari soleant, ) fumigationem, & caementationem. Referri quoque huc debet illinitio liquoris corrosivi ; de quibus omnibus in luis locis. Juhgatur Rolfink. l. 2. Chymiae c. 4. Novissime calcinauoxis rationem & differentias perfpicue & accurate proposilit Celebb. D. Bohnius Diff. Chymico-Phys. XII. per totum. D. D. Vledel. Ph. I. A. ER. l.i. s. a. c, I. Jung. Jac. le Mort. Chym. Med. Phys. c. 18. p. art.seqq. Denotationem quoque per nitrum , vulgo twbuffen / esse nihil aliud, quam philosophicam sive chymicam calcinanonem, serio urget Libav. defense contra Sckeunem. II. Not. 46. Idem in calcinatione non perire vires nativas metallorum & gemmarum, sed potius illam esse clavem ad interiores latebras, qua seris apertis protrahuntur, fiuntque actuosae naturae, contra Riolanum acriter propugnat Syntagm. Art. Ch.l. e. cap. ty. Ita nec in calcinauone corporis fieri diminutionem, imo potius multiplicationem, voluit Quercet. Refp. ad Aubert. Th. Chym. Vol. II. &. alibi. Sic & Rob. Boyle e suis experimentis de detecta penetrabilitate vitri à ponderabilibus partibus ignis elici posse putavit consectarium illud t In calcinauone per ignem facta non perdi particulas humidas aliasuue fugaces metallorum, fed saltem dissolvi, quia ex hujusmodi calcibus rursus iterum fieri potuit metallum solidum malleabile. d. l. Coroll. 2. Talia per chymicam calcinanonem praeparata dicuntur Calcinata vel Calces. Vide Calx. In specie quoque Calcinatum majus vocatur omne id, quod arte spagyrica dulce factum est, quod ex propria sua natura n. n erat, ut mercurius dulcis, saccharum Saturni. Calcinatum magnum mercuriale Paracelsi secundum Maets descriptum videatur in Morley Coll. Chym. Leid. c. 28o. Calcinatum vero minus dicitur omne id, quod à natura dulce est, & citissime curat, verb. gr. Iaccharum, manna, terebinthi &c.. Calcoidea ossicula vocanturà Failopio tria ossicula tarfi, quae &cuneiformia dicuntur, teste BardIolin. sibell. 4, Anat. t.H.p.ypo. Calculifragus, λιθονθρυπτικὸς, epitheton pulveris apud Morley Collect. Chym. Leidens. c. I 08. Calculus, Calculosus morbus, λιθίασις, λιθὶς, λίθος, ( λιθίδια in specie dici possent arenulae illae ad calculi generationem concurrentes, vel ejus prodromi vel recrementa, Dieter, in Iatr. n. 503.) Calculositas in genere dicitur de omni materia dura, concreta, excrementitia, & toto genere praeternaturali, qualem non solum in renibus & vesica, fed etiam in aliis corporis humani membris & cavitatibus productam esse, Observationes medicorum testantur, quarum autores plerosque citavit J. C. Dieterich. in Iatreo d. l. & D. Joh. Lechel. in Disp. Inaug. h. sit. quibus addi possunt observationes variae in Ephemeridibus Nat, Curtos. Tom.l.II. & III. etc. In specie & strictius, quin & frequentius accipitur ialtem de calculo renum & vesicae. Hujus caussas, praesertim materiam & efficientem, passim à medicis antiquis & recentioribus exercitam prolixius ventilare, an scil. sit spiritus, aut principium quoddam lapidificum ? an Paracelsi tartarus, vel tartarum ? an Dulech Helrnontii ? an pituita Galeni, & ejus sectatorum ? an calor nimius, an vero frigus ad ejus concretionem concurrat ? non est hujus loci vel instituti ; sed sufficiat hanc saltem definitionem adjecisse : Calculus in genere est symptoma excernendi p. n. retenti, videlicet materiae excrementitiae durae, magis vel minus concretae, compactae & condensatae, genitae ex portionibus eàcrementitiis saliniS, nimium fixis & terrestribus, intervenientibus quandoque lentis efiam & viscidis massae sanguineae heterogeneae, & portionibus activis sufficientibus destitutae, compagem facile deferentibus, in diversiS Jocis collectis & subsistentibus, beneficfoque caloris successive concretis, coagulatis, & lapidum fictilium sive testarum instar induratis. Pro bujus descriptionis meliori intellectu confer. ad Thom. Willis Exerc, deferment. c. 2. et 12. et de Urin. c. 5. Materiam calculi mncilaginosam excretam slatim ab aere externo in calculum flavum riguisse legitur in Act. Hafn. Vol. III. Obs. 70. Caldarium, à Caldus, pro Calidus significat ahenurn, in quo quid fervefit. Blancardus in Lexic. scribit Caldarium denotare balneum Laconicum. Calderiae Balneae suerunt thermae Italicae prope Ferrariam, ad urinae difficultatem utiles, Forest l. 16. Obs. 1. in Schol. Caldus, a, um, pro Calidus, θερμὸς, frequenti in uiu apud Scribon. Larg. v. g. Caldus ptisanae cremor, It. 184. calda farina, n. 179. podagra, n. I 5 8. etc. caldum vinum, n. 179. oleum, n. IpS.etc. calda aqua, Rob. Keuch. not. ad Serem p. 205. Calefaciens, θερμαίνων, διαθερμαίνων, idem quod Calidus, θερμὸς, θερμαντικὸς, lcil. essoctive, dicitur de omni materia medica, quae vim habet corporis nostri calorem vitalem fovendi, adaugendi, portionesque inflamrnabiles & activas multiplicandi vel actuandi. Estque vel actu, ἐνεργεἔα, vel potestate talis, δυνάμει, Gal. I. 2. de S, F. c, q, Jung. Diet. n. 388. Graece etiam ἐκθερμαίνων dicitur, Hipp. 5. aph. 19. Consistere haec efficacia creditur fecundum hodierna principia in plurimo motu particularum subtilium, spirituosusatinarum & aurae aeihereae, sive materiae subtiliS, quae octurrentes aliis corporibus iis majorem motem conciliare queunt. Jac. le Mort. Pharmac. Med. Phys c- S. p. 30. Calefactum, vide Calescens. Calenture, nomen morbi cujuiilam peregrini, quo naviganteS versus Indiam Occidentalem infeiluntur, dum tropicum appropinquant, & consistit in depravata imaginatione, cum pulsu debili, aequali, lento, absque febre & calore excedente, de quo legatur Bonetus Medic. Septentr. l. I.sect. fi. c. 2. p. 83. item Acta Philofoph. Oldenburg. An. I668. M. Junio ex Observationibus D. Stubbes. Calenum, epitheton vini alicujus apud Athenaeum l. 1. c. 11. cujus quidem origo obfUura valde est, & an idem cum Careno vel Caræno, teste Lind. Sel. M. Ex. Χ.§. 24. Calescere, & Calefactum esse, θερμαίνεσθαι, καὶ τὸ τεθερμάνται, vel Calescens, & Calefactum, τὸ θερμαινόμενον, καὶ τὸ ἐκτεθερμασμένον. νόροενον, κάρ τὸ ἐκπθερμασμένον, quomodo differant, monstravit Galen. exemplo ferventis aquae in frigidum lebetem infuiie, & ferventis lebetis frigidam aquam excipientis. Iilic aqua calefacta est, & lebes calefit juxta typum febrium putridarum. Hic lebes calefactus est, & aqua calefit, ad mortem febrium hecticatum, l.i. de diste felr. c. I. In eo autem conveniunt calescens & caksactum , quod utrumque consistat in receptione portionum ignearum & itiflammabilium, à quibus subjectum illud, quod recipit, temperiem illam calidam in minori rnajorive excessiI acquirit & obtinet. Calichapa, vera sinua alba. ROndel. Meth. Cur, l.i.c. iq.po 473. Calidarium vocatur Celso pars balnei veterum, quod Graeci πηριατήριον aut ὑπόκαυστον vocarunt. Vid, infra Hypocaustum. Confer, ad Ceis. Z.I.c. 4. & adde Guil. Pantini notas ad li, l. Calidum, Calor, θερμὸν, θερμότης, passim ab autoribus antiquis & recentioribus, philosophis & medicis t illis quidem vel Peripateticis, vel Democriteis, Cartesianis & Gassendicis: his vero vel Hippocraticis, vel Paracelsicis, aut Spagyricis diversimode accipitur & exponitur, quotum omnium Opiniones colligere, excederet Lexici nostri scopum. Libet siIltem pctiores significationes brevissimis, quantum fieri potest, describere. Call.dum & Calor autem accipitur dupliciter, substantialiter, & accidentalitef, sive qualitative. Galen. comm. 1. aph. 14. In illa dicitur de calido nativo, quod Hipp. d. aph. θερμὸν ἕμφντι,ν dixit, & 6. Epid-f V- t- 9' sinosis, animam hominis. Hodieque dicitur flamma . spiritus, aura, calor vitalis, anima medica, Archetts particularis hominis. Estque proximus animae incorporeae humanae socius,vehiculum & instrumentum, q.n Ineliante anima fit, & recte dicitur actus corpori, organici, omnium coctionum & actionum in corpore opifex. Gignitur ( φύεται) à portiOnibuS sulphureis exaltatis, & spirituosis, uno verbo, activis & vegetativis, primum una cum semine parentum in generatione communicatis, postea in sanguine continua homogenearum particularum, ex assumtis rite chylificatis & languificatiS, beneficio sermentationis elicitarum elaboratione, successione, & assimilatiOne continuatis, una cum sanguine perpetuo uique ad extremum vitae terminum per totum corpus, & ad omnes ejus partes diffluens & influens. Hinc patet, quid sit sentiendum de distinctione illa inter calidum insitum, & influens. Nimirum ratione primae saltem originis In generatione dici potent insitum, quia communi conceptus maflae inseritur, mox vero, dum formatur foetus, & formatus est, fit influens. Ut ita non differant tealiter, sed duntaxat considerandi modo. An porro in omnibus animantibus hoc calidum substantiale sit reapfe diversum ab anima ipsa, non est hujus loci ventilare, sed pertinet ad physicarn. In homine hoc videtur verosimile, quod calidum nativum materialiter consideratum, quatenus consistit in portionibus sanguinis sulphureis, volatilibus, & lpirituosis, sive igneis & aëreis, sit elementaris naturae. Fiormaliter vero, sive ratione sui principii substantialis specifici, quo contradistinguitur, ab aliis animantibus, quod in homine indubitanter immateriale est, animae videlicet humanae, consideratum, est supraelementaris naturae, & θεῖόν τι. Accidentaliter, sive qualitative itertlua dupliciter accipitur, vel, ut efficiens, vel, ut effectus. De illa significatione vide p. a. calefaciens, cui addi poterit distinctio inter calefaciens, vel calidum secundum & ptaeter naturam. Illud pertinet ad caussas sanitatiS internas & externas: Hoc ad caussas morborum. Calidum ut effectus idem est, quod calescens & calefactum, de quibus etiam p. a. dictum. Et h. c etiam cum in statu lëcundum, tum praeter naturam Occurrit. Illuc pertinent temperamenta calida, simplex & composita; huc morbi omnes calidi simplices & composui, sive intemperies calida, item calida & humida à plethora p. n. calida & sicca à bilioso sanguine dependentes. De utraque significatione calidi ut efficiens, & ut effectus; porro haec quoque notanda distinctio, quod aliud sit per të, aliud per accidens. Per se calidum efficiens dicitur, quod propriis lusitisque viribus proxime nulliusque inter'entu id praestat I ita vinum & aromata per le calelaclunt. Per accidens vero calidum efficiens est, quod non propriis viribus, sed alterius interventu Operatur t v. g. quando aër frigidus constipando spiracula Cutis fervidos halitus feras prorupturos intro repellens in caussa est, ut sanguis febrilis effervescentia turgescat. Calidum vero, ut effectus per se & per accidens, dicitur, quod à caussa calida vel per se, vel per accidens producitur. Vide Charlton, Exerc. Pathol. 4. §. Io. Ad accidentalem calorem quoque referendus calor artificialis, qui ad artificis nutum accendi, dirigi & administrari potest ; cujus usus in medicina amplissimus, v, g. in diaetetica, pharmaceutica, chymica, & in chirurgicis operationibus quibusdam. Estque duplex t Alius simplex, alius mistus. Simplex est, qui uni duntaxat Operationi, sive illa sit digestioniS, sive separationis,inservit. Calor naturalis est, quando radii solares vel per se materiam sibi applicatam excoquunt, vel in speculo concavo collecti rei applicantur. Hujus ignis usus est apud artificeS. Possunt enim hoc dissolvere & calcinare. Imo nonnulli illum in lapidis philosophici praeparatione adhibendum efle autumant; quam opinionem suis au. toribus relinquentes, eum tamen non negligendum esse, censemus. Calor cinerum est, quando partes fixiores per cineres eliciuntur. Hic medius est inter balnei & arenae calorem. Proinde illius Ope non modo fubtiliores, & ad naturam aqueitatis simplicis approXimantes substantiae propelluntur, sed edam calores & fiXiores partes eliciuntur. Calor fimi est, quando, vase in fimo posito materiamque continente, digestio fit. Hic calor multi usus est apud artifices in infundendis, digerendis, & putrefaciendis rebus. Adhibetur interdum fimus equinus, in quo vas sepelitur. Aliquando vas ligneum foeno vel stramine impletum, cui vapor e fervente aqua applicatur, fimi in locum adhibetur. Calor digerens est, quo materia dissolvenda digeritur, id quod aut athanore, aut fimo perficitur. Calor fortis est, quando igne interiori & auctiori res separantur. Estque impeditus, aut liber. Calor impeditus est, quando ignis à materia vel vase, ne illud proxime tangat, aut alio vase impeditur. Estque arenae, vel sicobis. Calor arenae medius est inter cinerem & scobis ferri, estque quando vas materiam continens in catino arenario arena circumdatum substantiam fixiorem, quam cineres propellere nequibant, protrudit. Ubi advertendum est, arenam subtilem non adeo violentum calorem praebere, quam grossam. Calor scobis aut scoriae ferri superiore intensior, & aperto vicinior est, quando ex scobe, vel scoria ferri res propelluntur. Calor liber est, qui proxime materiam, aut vas materiam continens tangit Hoc calore proliciuntur, quae contumacius liquorem emittunt, sive id fiat ob siccitatem & paucitatum, sive quod ob viscositatem & homogeneitatem ille terreis partibus pertinacius adhaereat. Taceo, quod calcinationi, fusioni, & aliis operationibus inserviat. Estque carbonum vel flammarum calor, quando calor prunarum flagrantium materiam vel vas proxime tangit. Hujus usus est in infusionibus, caementationibus, probationibus, calculationibus, & dissolutionibus. Calor flammarum est, quando adhibito conveniente alimento, flammae materiam attingunt. Hic calor vocatur ignis vivus, quo reverberantur & calculantur omnium metallorum corpora, nec non spiritus tandem propelluntur. Calor vesicae levis est, quo ex materia vesicae impositae, applicato alembico, substantiahumida prolicitur. Haec ex Rulandi & Iohns. Lexic. De caloris varietalibus In Chymia plura quaere, si libet, in Theatro Cosis mico, v. gr. Volumine I. pag. I79. 702. In specie in Opere Lapidis Philosophici Volum. IV. p. 66.404. 762. seqq. Vol. V. p. 489 et alibi. Caliendra vocantur congeries artificiosae capillorum, quibus caput hodieque tegi solet, ne frigore externo tam facile id laedatur. Gallice les perruques Vocant, quem terminum & Germani retinent. Latino vero caliendra usus est Dolaeus Encyclopaed. l. I. c. 14. §. 12. p. 219. Calieta, Caliette, Paracelso dicuntur funguli flavi in fruticibus juniperorum occurrentes, 1. de Icteric. c. 2. Rul. & lohnl. in Lex. Caligo, vide Achlys, item Amaurosis. Calix, ἡ κύλιξ, est species vasis, ex quo potus hauriri solet, Varro I. 5. de Ling. Latin. existimat, calicem dictum, quod calidum eo veteres biberint, notante Rhodio ad Scrib. L. «. 122. De calicum incrustatione videatur idem n. 135. Parantur vero calices ex varia materia, ligno, argilla, metallo &c. ln specie calicum cereorum, κυλίκων κυρήνων meminit Gal. com. 4. de RV, 1. A. t. 5. Calices, multos magnosque exiccare, etiam suo tempore frequens suisse, conqueritur idem I. 1. M. M.c. 1. Calices etiam dicuntur oculi, sive gemmae florum prodromi ; ut, oculi populi arboris; vel Calix est folliculus, quo flos primum, mox seminis foetus clauditur, Schroder. l. 1. Pharm. c. 2. Huc pertinet Graecum κοέλνξ apud Gorr. in des. Callæon, κάλλαιον, barba galli gallinacei. Vide Palear. Callarias, καλλαρίας, est genus piscis marini, sied quale, adhuc fere incertum. Aldrovand. l. 3. de Pise. c. a. putat, esse Asellum minorem, Belgarum Schelsisch , cui confeniit haesitanter Rondelet. I. 9. de Pise,c.15. Mustelam vulgarem appellans. Uterque etiam ab Oppiano it) Halieut. Clariam .contracte appellari credidit. Verum hanc opinionem utra Cque ceu erroneam rejicit 1. A. Linden Ex. XI. §. zii.seqq. statuens, Callaciam esse piscem maris Euboici ad vada Occurrentem, quod ibi plurimum nutrimenti reperiat; minime vero e genere asellorum esse, Callena, species est salis petrae, Parac. Schol. in libr. de gradibus , Ru . & Iohns. in Lex. Calliblepharon, καλλιβλέφαρον, dicitur medicamentum palpebris exornandis accommodum, Gal. I. 4. de C. M. S L. c. 6. Cum vero pluribus modiS palpebrae deformari possint, patet, non unum esse genus τῶν καλλιβλεφαγάν. Potissimum vero pollent virtute mediocriter nlesic.ante & absumente humilitates vitiosas. Unde & fàcuhas haec καλλιβλέφαρος δύναμις dicitur, Gal. Z 7. de S. Fac. §. Fuligo. Tati virtute quoque pellet Sal Armeniacum, /. 9. Vid. Gorr. in des. p. 206, Callicreas, καλλίκρεας, vide Pancreas. Callionymus, καλλιώνυμος, καλλίχθυς, est nomen piscis marini, quae etiam Uranoscoptts, οὐρανοσκόπος,dicitur, ab oculis supra caput à natura collocatis, quibus recta coelum intuetur ; ob quam praerogativam etiam nomen Callionymi accepit, non ob formae pulchritudinem, quae ipsi nulla est, cum potius aspectu sit ingratus ac deformis. Habet prae aliis piscibus fel copiosius, quod commendatur in collyriis ad oculorum & aurium affectus à Galeno l. ro.de S. E. §. Chole l. 3. de C. M. S. L.c. 1. et l. a. c. 4. Vide de hoc pisce Arist. /. 2. II. A. c. I 5. Rondelet. I. Io, de pise. c. 13. Aldrov. I.2. de pise. c. 51. qui etiam nomen hoc alii pisci Romano, Fiatola dicto, tribui dicit, d. I. c. 24. Rob. Keuchen. ad Serem in proleg. p. csq. Hippocrates quoque ejusilem aliquoties meminit inter siccissimos referens, I. 2. de diaet. XIIXi 4. & propterea aegris concedit, v. g. Leucophlegmaticis, l. de int. aff. XXIII. 22. in splenico morbo, XXXIII. in morbis crassis, «. LII. a6. Foës, p. 302.... Callone, καλλονὴ, dicltur Hippocrati vitae decor, honestas & ornamentum, I. de dec. habit. I. 8. Foës. d. l. Callopismus, καλλωπισμὸς, ornatum aliquem externum significat visui gratum, Hippocr, de Medice III. 2. IV. 11. Callos, κάλλος, vide Pulchritudo. Callositas, Callus, τύλωσις, τύλωμα, τύλος, πῶρος, in genere dicitur de omni duritie cutanea carnca . & ossea, qua naturali, qua praeternaturali. Frequentius tamen de Callo circa oras fracturae genito, de cujus generationis modo vide Galen. com. 1. de sract. t. 41. & H. F. ab Aquapend. I. 4. Pentat. c. 6. Calli, rrnpyt , quoque dicuntur nodi illi in morbis articularibus, de quorum generationis modo videatur Gal. lib- 7. de C. M. P. G. c. 9. et I. Io. de C. M. S. L. c. 2. Specialiter vero Callositas & Callus dicitur, Gr. τέλος & τέλωσις, durities palpebrarum in oculis, Galen. I. 4. de C. M. S. L. c. 7. Scrib. Larg. n. 36.seqq. Senn. M. Pr. l.I.P.q.s.zai.q. proveniens à succo acido tartareo sive coagulativo. De calli in fistulis generatione legatur H. F. ab Aquapend. I. 5. Pentateuch. c. 11. Calli in matrice meminit Foreltus l. 28. Obs. 45. Schol. De callo in plantis digitiique manuum & pedum, quo & Clavus pertinet, Gr. ήλος, videatur idem i. 4. Chirurg. Obs. 12. Schol. Gal. vocavit callosas excreseentias, l.q. de C. M. P. G. c. y. Paracelsus vero in Chirurg, tr. de ulceribus, c. 59. vel 60. aliter plane accipit, Callum dicens apostema vel ulcus, quod oritur à succo nutritio acriori & arienicali pruritum vehementem excitante. Interdum etiam malignitalem luis Gallicae subesse testatur idem I. 7. de Gallici pustulis etc.c. 5. Tandem singularis in statu corporis naturali occurrit Calli vel Callositatis significatio, dum portio quaedam in cerebro, ejusque parte interiori, medulla dicta, dicitur Corpus Callosum s ouia siJbstantia est aliquantum durior instar Calli, τυλάδής πῶς, Gal. I. 9. Anat. admin. c. 3. ubi duabuS extuberandis anterioribus ventriculi vel sinus cerebri incumbere videntur, Th. Bartholin. l. 3, Anat, c, 6. Th. WilliS Anat. Cereb, c. Io. n. 5. Malpighius de Cer. Calomelanos, est nomen medicamenti Mercurialis cujirsdam, quod etiam Mercurius Zoticus vocatur. Vide Zoticus. Calonia, καλωνία, est epitheton Myrrhae apud Hippocr, de Nat. mulier. VI. I r. Calopodium, καλοπόδιον, forma illa lignea, qua utuntur, vatia, ad conficiendos calceos sutores. Galen. proverbialiter usus in egregia sententia lib. 5. de San. tu. c. II. Sicut impossibile est luteribus unico uti calopodio ad omnes homines; ita & Medicis unica vitae, vel victus fpecie conducente. Calor, vide Calidum. Calos, καλὸς, καλῶς, vide Bonus. Calva, Calvaria, κράνιον, Latine Cranium, dicitur os capitis, cap. I. de ossib. quod quasi κράνος., sive galea cerebrum contineat, Gal. S. de V. Ρ. 8. per capitis ossea & capillata exterius, cujus partes externae sunt Synciput, Occiput, Vertex, Tempora, quaS investiunt pili cum communibus corporis integumentis. Constituitur Calvaria in adultis octo ossibus, uno frontiS, duobus lyncipitis, uno occipitis, duobus temporum, & duobus communibus cum maxilla superiore, nempe Cuneiformi & Spongioso. Th. Barthol. Anat. I. 3. procem. & l. a.c. e. Crassitudo illi magna est, ut validum sit, non tamen solida, fed cavernosa transmittendis excrementis idonea. Calvata, φαλακρὰ, appellat Hippocrates Ferramenta, quae rotunditatem quandarn levem habent in extremis partibus; cujusmodi sunt specillorum capitula, & quae Nucleata, πόρινα, appellantur & Spatularia , σπαθομίλ.αμ. Oblonga vero his contraria nuncupant προμήκη, quorum extrema minime sunt rotunda, ied mucronata, ad suffusionem & cataractam punctione tcllendam accommodata instrumenta quodammodo similia, Gal. com. 1. de artic. t. 43. Calvities, Calvitium, φαλάκρωσις, φαλάκρωμα, μαδάρωσις, μάδισις, μαδαρότης, est defectus Capillorum, potissimum in syncipite. Differre quidem dicit Gal. I. 1. de C. M. S. L. c, 2. ab Alopecia, Area, Ophiasi CT Tinea , quod hae species ab humoriS nutritii vitio proveniant; Calvities vero propter humoris defectum. Enimvero an haec differentia femper observetur, merito dubitandum. Causas Calvitiei enumerat Barthcl. Anat. I. 3. c. I. & in specie nimiam Venerem ex Aristotele Lang. l. 2. Epid. 7. Calvi dicuntur φαλαουροὶ,Hipp. 6. aph. 34. Dividi possunt in natura, & eX morbo tales, Fr. Valles, desacr. Philos. c. 9. Jung. Dieter. n. 883. feq. Foës. Oec. p. 650. Calumenon, καλούμενον, καλεόμενον, h. e. vocatum vel nominatum, aut, quod appellatur & καλεῖσθαι, vocari, Hipp, adjicere folitus est, interdum quidem, si appellatio GraeciS omnibus nullo pacto usitata fuit, inter- dum vero, si abrogata, & interdum, si artificiosum quiddam demonltrat, Gal. c. 3. de R. V. I. A. t. 24. Calumnia, ἐπήρεια, λοιδορία, contumelia. HaS quomodo perferre homo debeat, egregie docet Gal, de dignos. & cur. animi morb. c. 3. Σοὶ τάντὸν τοῦτο φιλοσύφημα κα.ρπρεῖι ἐπηρεαζύμενον ; Hoc sit siIpientiae studium, aequo animo ferre calumnias. Calx, ἡ τιτάνος, Gorraeo etiam κονία, variiS gau. det significationibus. ( 1 ) Communiter denotat materiam illam candidam, interdum & alius coloris, quae paratur ex lapide caleariO, vi ignis in furno vel clibano cremato, caementariis opificibus notissima. Similis quoque fit ex ossibus piscium magnorum, ut & ex testis buccinorum, & ostrearum crematis, teste Dioscorid. I. e.c. I33. Vocatur haec posterior Calx peregrinorum, ThecplI. Par. Manttal. I. item Calx manica alba, Rul. & Iohns. in Lexic. Estque vero duplex Calx viva, σιτά,ος ἄσβεστος, & simpliciter ἄσβεστος, cui post ustionem nulla assofa est aqua ; & exuncta, σβεσθεῖσω, vel ἐσβεσμένη, quae affusa aqua veluti in pultem abit. Illius vis est ignea, mordens, escharotica, imo ejus ignis abditus aliquando actualem ignem videtur superare. Oleo facillime permiscetur; aquam vero odit. Hujus vis per aquam est fere extincta, quamvis crustam nihilominus efficiat, Galen. I. 9. de Sim. Fac. §. τίταεος. Circa usiIm medicum occurrit apud eundem duplex. Calx lota & illota, πεπλυ,μμένη κομκάπλντος, /. 3. de C.M.S.G.c. 2. illa introducta fuit ad lal lixiviosum, quo abundare creditur, eluendum. Imo Sal duplex inesse, lixiviale & acidum, docet Helmont. de Febr. c. 9. n.z p. VertIm Fr. Hofrnanm in Cdav. Schroder. l. 3. C. 8. negat, & propterea ceu ineptam & supervacaneam illam lotionem rejicit, quod Chymicis ventilandum relinquimus. (2) In Chymica significatione Calx dicitur pulvis quilibet per ablationem superfluae humidttatis in partes tenuissimas, & veluti impalpabiles, cotratinutus, Ruland. & Iohns. in Lex. & ita idem est, quod calcinatum, de quo silpra vid. Calcinatio. Huc pertinent Calces omnis generis Metallorum & Mireralium, de quibus legatur Libav. Synt. Arc. Chym. 1.5. et Alchym. Pharmac. c.p. Se ex novissimis D, D. Wedel. Pb. I. A. E. R. l. 2.s. r. c. 9. Specialiter Calx viva Philosophorum vocatur, quae ex argento vivo paratur, d, l. Synt.c. I2. Vocatur & Minera Alchemica, de qua in Luisti Clavicula c. 2. seqq. Ut. Chym. Vol. III. p. apy. seqq. Calx Saturni dicitur cerufià cum aceto destill to rectificato calcinata, aut in Sole, M. Joh. Isuac. Oper. miner, c. 42. d. l.p.^ay. Huc quoque referri debent aliae appellationes, v. gr. Calx permanens , id est, incremabilis materia. Calx lignorum , quae est cinis eorum, quae in vitrum aut aliam n ateriam converti nequit, Ruland. (3) Calx quoque Paracello dicitur excrementum urinae, quia spiritum calcis habet, & distinguitur ab Anodo, de quo supra vide l. 1. de Tari. tr. 3. c. 2. Calces terrae eidem qucque siInt Tertae bolares, vel argillaceae, ut Creta.d. /. Ir. c. 5.r.2. in not. (4) Materia in articulis Podagricorum concreta Calx vocatur à Paracelso & aliis. (5) Denique Calx in Mafcul. genere idem est, quod Calcaneus, πτέρνα, de quo paulo superius. Hinc & totius pedIS posterior pari Calx dicitur, Galen. Introdttct. c. to. Calypter, καλυπτὴρ, dicitur operculum, & ir. fpecie carneum, quod haemorrhoideS tegit, Hipp. l.dt haemorrhoid. III. 13. Foës.p. 303. Camara, καμάρα, in genere cameram, fornicem aut testudinem significat, Linden. Sel. M. Ex. V. § . lo Unde & cerebri pars convexa per cavitatem cranii κακάρι.ν καὶ ψαλιδοειδες, fornicata dici potest, Gal. i. 8 de V. P. c. it. Vid. Hofm. cornrn. ad h. l. In specie vere Camera vel κακάρα dicitur locus ad auriculae cavum cameratus, sive aditu’ ad foramen, cujus pars superioi ἄστακος, Astacus, & quod subest Areola, χρόνων, vocatur, Linden. Phys. Med. lib. 2. c. II. art. I. §. 4. Camarosis, Camaroma, καμάρωσις, καμάρωμα praeter architectonicam significationem, qua Concamerationem denotat, apud Medicos ita dicitur ossis fractura, cum ex alterutra refractum parte similem camera figuram acceperit, Galen. des. Med. unde recentiorun nonnulli vehementissi rtas fracturas vocant Camaromata , quae partem intermediam exaltatam habent. Ἀγγε σιδαατα vero dicuntur, quae in medio siti membranae in nituntur, Gal. I. 6. Μ. M. c. 6. Juxta P. AEginetam I. 6 c. 9o. fractura cranii in fpecie seu calvariae ita dicitur in qua CS fractum camerae modo utrinque extollitur Gorr. in defin. p. 206, Recentiores Latine Camerationem vocarunt, describentes, quod sit species fractura cranii; sive divisio huius, in quae pars affecta camera modo exaltata relinquitur, ac intro à sanis fractura partibus ossa magis recedunt, membranifque cerebr innituntur, quas contactu suo premunt, uti descripti legitur in Observationibus Medico - Chirurgicis Latin redditis Jobi à Meckeren Chirurgi Amstelodamensi i. I.p. 12. Camatos, κάματος, vide Labor. Cambar est terminus Spagyricus, cuius descriptionem & explicationem non minus obscuram vide it Ttrrb. Philos se.rm 44.et5o. Ridiculam derivationem à Canna, i. e. ignis, & Bar, filius, in Anonymi Chym l. 2. in Tb. Chym, Vol, V. p. 34. 37. 484. Cambil dicitur Terra rubra, Rul. Cambium olim dicebatur humor nutritius, qui er sangu.ne originem trahens ita coctus, praeparatus, & parti nutriendae appropriatus est, ut proxime in sub stattiam partis deperditae transeat, & cum illa naturan fitam cambiat mutetque, Sennert Inst. Med. l. I c. 9 Arabum est commentum, cujus nulla certitudo aut ne cessitas, uti recte judicat Ger. Blasius Med- Gen- l-tsect.z subsect. I. c. 3. Cambuca, ite.m Cambucca membrata, dicitur spe cies bubonis vel tumoris ulcerosi -ad inguina, vel juxt; genitalia ex vase spermatico, Patac. de ulcer. c.24. Ptbelt Theorie. c. 4. de ulcer. Rul. in Lex. Est signum luis Gal. licae. Camelopardalis, vel barlsare Camelopardaltis., ttsefenxeTtufsuxti r non ita dicitur, quod à Pardo & Camelo simul generetur, sed à magnitudine cotporis Camelus, à variis maculis Pardus, cujus descriptionem tradit ex variis AutOribus Aldrovand. l. I. de qttadrup. c. 35. Fuit cibus populo Judaico olim interdictus, Deuter. XIV. Camelus, κάμηλος, Ion. κάμμηρος, quia κάμπτει τοὺς μηροὺς, femora curvat, proprie significat animal τοὺς μηροὺς, femora curvat, proprie significat animal quadrupes vastum, in dorfo vel unum, vel binos habens gibbos, ruminans, cornibus carens, Gal. I.6. de admin. Anat.c. 3. Vescitur ligneo & fpiuoso alimento. Valde vero delectatur Junci odoraci sive Schoenanthi flore & siimmitatibus, in Arabia fecus vias frequentissime crescentibus, unde & vulgo camesttu dicitur, Gal.I.r. de Antid c. I4. In cibis usus non adeo frequens, imo Judaico populo d. l. prohibitus. Caro est pessimi succi, & concoctu difficillima, uti equorum & asinorum domesticorum: unde ea solum homines animo & corpore asinini ac camelini vescuntur, Galen. lib. 3. de Al. sac. c. 2. In Medicina cerebrum cameli siccatum, & eX aceto bibitum epilepticos curare dicitur apud Galen. I. de Theriac. ad Pis c. 9. F«l ex m.elle potum idem efficere, & in angina conferre; Caudam arefactam alvum solvere, setas e cauda contortas, & alligatas sinistro brachio quartanis mederi testatur Plin. l. 2 8. c. 8. Jungatur Aldrov. lib. I. de qttadr. bisulc. c. 34. Cameratio, vide Camarosis. Camet, Cames, i. e. Argentum. Rul. & Iohns. Caminus, κάμινος, quid significet, notissimum esto scilicet tam fornacem, quam locum, per quem fumus transit. Vide Fornax, Furnus. Apud Ruland. in Lexic. Chym. Caminus significat Campanam. Camisia foetus, vide Chorion. Cammarus, κάμμαρος, κάμμορος, vide Cancer. & conferatur omnino Erotianus, qui postlonge diversas variorum sententias adductas κὰμμορο, medicamentum esse refrigerans convenientius dici asse. it. Allatas autem variorum conjecturas exscribere, longum foret, unde lectorem ad ipsum Erotianurn remittimus, cum quo non minus conferendus Galenus exeg. Hipp. - Camno, κάμνω, verbum significat Laboro, aegroto, ex Hippocr Vsl. 65. Dieter Iatr. n. 430. Campana, κώδων, quid vulgo significet, aliunde notum est, videlicet instrumentum sonorum mediante mobili malleo pensili ad utrumque latus intus quatiente sonum edens Vulgo Cloca vel Olttgga. V.de Georg. Chladni Inventar. Templor. Caput III- art. I. p. 325.seqq. In Chymicis vero Campanae dicuntur receptacula ilia, quibus pro parando spiritu Sulphuris acido Gas hujus concentraturn & in aquosam tenuem materiam ccllectum excipitur. D. D. Wedel. Pharmac, Acroam. l. I. s. 5. c. I. p. τοι. Unde Spiritus Sulphuris per campanam appellatur, & Campanacius apud D. de Spina in Lex. Pharm. Campe, καμπὴ, significat flexuram, flexionem, à κάμπτω, flecto, cujus meminit Galen. l.XI. de V.P.c.n. quando respirationis principium non e directo opponitur arteriae, fed facit ambagem & deflexionem. Vid. C. Hofm. comm. de V. P. n. 5I8. Dicitur & hoc nomine Poples, quia flectitur, qui alias proprio nomine ιγνὺς, appellatur Gorr. Flexio cruris, κὰαπη, c. 3. de artic. l. II3. Camphora, Caphur, Cafur, Capur, Camphura, κάφουκα, non est species bituminis. uti Georg.Agricola, CardanuS, Caefalpinus &c. statuerunt, fed est lachryma resinosa, sive gummi resinosum procerae cujufdam arboris peregrinae, e culus meditullio per rimas exsildat; estque duplex : vel granulata, abfque artificio collecta : vel in panes orbiculares coacta, singulari artificio, organorum peculiarium beneficio. De hac prolixius legatur Gothofr. Moeb. Anatomia Campltorae, sichrod. l. 4. Pfc. Med. Chym. cl. 2. n. 378. Fr. Hofm. in Clave ad d. l. Iunken. Chym. Exper. Pan. I.sect. 3. c. II, p. m. 239. De Elixiris Camphorae praeparatione, vijtuteque anodyna Jac. le Mort. Chym. Med. Phys. c. Ip. p. I88. seqq. C. Hofm. Paralip. Officin. c.6^. in medio reliquit, nihil determinans, an vegetabile, an vero minerale sit Camphora. Legatur etiam ErasnI. Francifci IIort. Indic.part. I. p. 708. qui Linfchotti, A Costa, & aliorum fcrinia compilavit. Camphora sive Caphura artificialis quomodo fiat, descripsit Hartmann. in Miscellaneis Chymico-Medicis. De Camphora Culanica ex cor. ticibus Radicum CinanIomi & oleo ex eadem Camphora destillato notavit ex Horti Malabarici Tom. I. circa finem P. Ammann. in Irenic. p. 39. Campter, καμπτὴρ, in genere flexuram, vel incurvationem denotat ; specialiter vero metam cursorum, quam praefixam habent, significat. In qua significatione Issus est per comparationem in descriptione nervorum sexti paris recurrentium, natura quasi in διάύλῳ, h. e. germinato, & reciproco cursiI concurrente, l. 7. Us. P. c. 14. quam metam alibi in eadem comparatione νύασαν, appellavit, l, 16. c, 4. Vid. C. Hofm. comm. ad prior, loc. n. 48 I. Campton, καμπτὸν, flexile dicitur, cui opponitur το ἐυθυντὸν, quando ex curvo fit rectum. Gorr. Campylon, καμπύλον, à verbo καμπυλέεσθαι ( non καμπύλεσθαι, ) quod significat incurvari, flecti, & idem est, quod καμίττσθαμ, dicitur tortuose incurvatum, flexum. Crebro adjectivum Illud ufurpavit Hipp, de palpebra invcrfa & retorta I. prognosis t. Ia. Gal. l. ro. de V.P.c.9. qui affectus alias dictus καμπειλότης βλεφαρίδο,, palpebrarum recurvatio; item κατάκλασις, nec non ιθύωσις, Coac. t. 2I 8. Jung. C. Hofm. com, ad Gal. LL. de V. P. n. 746. Item de ossibus brachii, costarum I. de art. 4. 1. Mochlic. IX. j.s. 3. de artic. t. 38. Verbo verO καμπει λέεσθαμ, id est, incurvari, flecti,usuSd./oc.t.113. Vide Foës. Oec. p. 304. Canabil, vide Eretria. Canadella, vide Channadella. Canalis, σωλὴν, in genere significat instrumen. » tum aliquod rotundum, cavum, oblongum, per quod materia fluida descendere potest ac solet. Et in hac significatione à Medicis omnis generis vasa, arteriae, venae, nervi frequentissime canales, alias ductus quoque dicti, nuncupantur. In specie Canalis urinarii meminit Banhol. Anat. l. r. c. 32. Imo teste Gorraeo, ob similitudinem ab Anatomicis medium quoque foramen, quo omnes cervicis vertebrae perviae funt, & spinalis medulla à cerebro descendit, σωλὴν, Canalis dicitur, & alio quoque nomine μρα σύριγξ, quasi sacram sistulam dicas, aut magnam. In specie vero, ob formae similitudinem, Canalis denotat instrumentum chirurgicum, concavum & oblongum, in quod membrum fractum, crus aut femur imponitur & continetur, apud Hipp. 3. de iis, quae in med, t. 18. Gal. com. 3. d. loc. t.36. AEginet, lib. 6. c. I06. Celsi I. 8. c. Io. & alios. Paratur vel ex ligno vel materia fictili, imo etiam ex stramine cum linteo parari solet; vulgo ittI tvBgfetrt. Quales varii monstrantur à Sculteto Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XXIII. Potest etiam ad alia instrumenta Chymica ap. plicari hoc vocabulum, quae concava siInt, & siphonum vices praestant, & ita pro Cannula accipi. Dicitur & in diminut, canaliculus, vel canalicula, tmxnrxsutt. Ruland. Canalifculus. Cance, vasis genus. Rul. in Lex. Cancellus, vel est diminutivum cancri, & dicitur Graece καρκίνιον, & in plur. καρκινάδες, Aët. /. 2. c. 139. Vide Cancer. Vel denotat portam aut valvam, ex multis assuliS vel ferreis portionibus decussatim conjunctis paratam, vulgo efn gitler. Graece χιγαλὶς, à κλεἰω, claudo. Rul. in Lex. Cancer, καρκῖνος, est valde aequivocum vocabulum. Praeter illas significationes, quae non funt hujus loci, v. gr. quando certum sidus in Zodiaco, vel genus quoddam calceamenti, apud Hesych. & Polluc. vel versus retrogrados denotat : in Medicina quadruplicem obtinet significationem. 1. Cancer dicitur vel in genere omne animal crustatum, exangue, Plin. I. 9. c. 30. vel in specie duo eorum praecipua genera cancros marinos & fluviatiles , qui posteriores pofissimum & Astaci, Cammari, Gammari , ἄστακοι, κὰμμαροι, Gr. vocari solent; priores vero καὶ ἐξοχὰν Cancri dicuntur. Jung. C. Hosrn.comm.de V. P. n. yq?. aliquando etiam Carabi, καρμβοι, Aldrov. l. 2. de caust. c. 2. Huc quoque pertinent Cancellorum, καρκινίων fpecieS, quorum omnium descriptiones & differentias huc afferre, nimis prolixutn foret. Videantur vero apud Aldrov. lib. 2. de crustae. & Rondelet. Ζ. 18. Quod attinet eorum trfiim in cibis, de iis omnibus dixisse sufficiat cum Ionltcno Syntagm. l. I. Tit. I.c.2,urt.6. siurae esse carnis, & dlflicilis concoctionis, sed firmi, si vincatur, alimenti. Cauto igitur opus esse iis, qui commendant in atrophia, phthisi, hectica, ne citius, quam par est, extinguant igniculum superstitem. Imo iuspectam esse illam magnificam horum commentationem, rectissime monet Casp. Hofrnann. Inst. I. 5. c. 22. §. I2. Reliquus usus in Medicina internus & externus videatur apud Schroder. l. 5. c/. 3. n. 7 5. Hofmann. in Cl.av. ad Tict. locum. Jung. Galen. /. 9. de C. M. S. L. c. 3. de Theriac. ad Pis. c. 9.1. 2. de antidot. c, 15. & alibi, i. Cancer appellatur ob aliquam similitudinem cum forma cancri, praesertim in mammillis feminarum, teste Gal. /. 2. ad Glauc, c. Io. tumor quidam praeter naturam, fusci & lividi coloris, in quo venulae quaedam exaltatae primo occultae ( & Cancrum latentem vocant κρνπτὸν καρκίνον, Hippocrat. 6. aph. 38. Galen. de atr. bil. c. 4. ) deinde maniiestae a crasso & nigriore sunguine feci vini alfimiles stInt, Gal. I I. M. M. 9. quae fi exulcerentur, faciunt Cancrum exulceratum , καρκίνον μεθ ἐλκώσςως, Galen. 4. aph- 24. Circa hujus affectus gravissimi caussam magnae occurrunt difficultates & dissidia apud AutoreS. Plerique ab atra bile deducunt. Paraceis. de ulcer. c.3. & in Fragment. in Colcothare vel Realgare Microcosmico caussum ponit. HelrnontiuS a sale alcalico corrosivo deducit, Schol. Hurn. passe dec. c. 1. n. 32. Joh. Walaeus salem & terram in corpore abundantem concretam, a quibus serum est segregatum, statuit caussam, Med. Pr. l. 2, c. 25. Nobis placet, subscribere primae opinioni, per atram bilem intelligendo toto genere praetentaturalem, coagulativam, & tandem depascentem sive exulcerantem, supra ad vocab. Bilis Atra descriptam. Unde retinemus hanc descriptionem t Cancer est tumor rotundus, lividus, aut subniger, venis circumcirca turgidis & repletis, cum vel sine exulceratione, a bile atra diversimode corrupta stagnante exortus. Qui cum Paracelso dicto loc. Se de Podagr. ad solas mammas fosminarum & scapulas virorum restringunt cancrum, nimis arctos ejus statuunt cancellos. Graece etiam dicitur καρκίνωμα, Carcinoma, quod vocab. Gorraeus ad affectum corneae tunicae in Oculo, si ad hanc undique venae sanguine plenae & liventes concurrunt, vult, a Graecia saepe restringi. Confunditur haud raro etiam Cancer cum Gangraena, notante Joh. Rhod. ad Scrib, Larg. n.6z.& 114. item cum Herpete, Esthiomeno, cum ulceribus malignis, l. 2. Cancci cura per cancrum vivum laudatur a Parac. I. Principior, de myster. verm. Cancer albus quod dicatur Gallis, recrementum quoddam album cretaceum oris internas partes linguamque totam infantum saepe occupans, & nisi mature deterga. tur, exulcerans, scribit Paraeus I.23. Chir.c. sy. Si hauddubie irItelligit Aphthas. OS jugale quoque καρκένου, nomine venire apud Pollucem, testis est Aldrov. d.l. & Gorraeus, forsàn quia ita committuntur extremitates, uti chelae vel forcipes cancrorum inter se coeunt. 4. Denique Fasciae quandam speciem cancrum y&sinrcr dici, quae capiti convenit, & in plureS parteS Cancrorum pedeS referentes scissa est, videre est apud Gal. de Fasciis. Cancer infiltratus, qui costiS adaeret Adr. Spigel. i» prae/, prior. Canchrys, Canchry, Vide Cachrys, Cachry. Cancinpericon, i. e. Calidus simus equi, Rul. in Lex. Cancrena, idem, quod Gangræna .. vocab. Paracelso frequens; quamvis & Langius ulus fit s. I. ep. I2. Candela, λύχνος, κηρὸς, quid significet etiam pueris notum est, nimirum fila per oblongum compacta cera vel sevo liquefacto Obducta, ut accensa cOnclavia. illuminent; quamvis & aliquando usum Medicum habeant applicando in meatus affectOS. Hujus modi candelarum flammae non male comparatur anima Medica, sive sensitiva, aut principium vitale ab Helmont. dc Lithias. c. 9. num. 3 e. Candelarum fumum abortum promovere, passim Practlei veteres & recentiOres scriptis testati sijnt. Deinde Ob formae Oblongae similitudinem, &, quod accendantur, candelae quoque fumales ex massa Trochiscorum paratae nomen obtinuerunt, de quibus videWeker. Antidot. spec. l. z.sect. 48. Schrod. I. 2. c. 86. Dicuntur & Apes Cypriae, & Bacilli, de qui. bus supra. Candelae quoque inter Chirurgica instrumenta reseruntur. Ita cereas candelas exhibet depictas ad carunculas in meatu urinario Scultetus Arm. Chir. Part. I. Tab. XVII. fig. 1 2. & candelam uterinam Tab. XXII. fig. 4. Candidus, Candor, proprie idem est, quod Albus, Albedo , de quo supra. Tropice etiam ad animum sincerum applicatur frequentiilime. Candidare dicitur quartum regimen, & tribuitur Soli in Th. Chym. Vol. V. P. 40. Candisatum dicitur consetctiO saccharo canto facta absque additione amyli, & motitatione recipiens formam angularem & crystallinam. D. D. Wedel, Ph. I. A. F. R. l. t.s. 2. c. z.p. IO6. Caneon, Canion, κάνεον, κάνειον, κανεῖον, κανίον, apud Hippocr, pro ollae operculo ponitur, per quod apDesito calamo & arundine suffitus in uterum defereb?. tur, I. 1. de M. Mul.XXVI. t. 2. etl. 2. XXIV. 22 seqq. AliaS canistrum aut cistam significat, vide Foës. Oecon. p - 3°4. Canfora, idem, quod Camphora. Ruland. Canicaceus, πιθύρινος, idem, quod Furfuraceus. Acerosus, vide Acerosus. Furfur. Canicidium dicitur iectio canum vivorum Anatomica, & IIsuS est hoc vocabulo D. Drelincurtius, in culus Experimentis Anatomicis XVII. Canicidia cum omnibus repertiS phaenomenis egregie descrij ia leguntur. Canicula, κυνίδιον, diminutlvum Crinis, item Catellus, tot significationibus gaudens, quot vocabulum canis accipitur. Vide Canis. Canicularis, dicitur de tempore, in quo canicula, sive Struis, σείριος, stella illa fulgida primae magnitudinis in sidere, Canis major, κύων, vocato ( ad differentiam Canis minoris, προκύοιν dicti, qui ortum Canis majoris solet praecedere) cum sole bellace oritur; qui dies dicuntur caniculares, vulgo hIItI&siagi / quo tempore magni aestus & ardoieS esse lolent, κυνοκαύμμτα dicti propterea à Plin. Valer. l. 3. c. I4. quorum caussa falso temereque in stellam illam refertur, cum a Sole solo dependeat, uti rectissime hoc demonstravit Linden. S. M. Ex. XI. §. Ieiy.seqq. Dies illos ineptos esse ad purgantium usum, constat ex Hippocr. 4. aph. 5. & tempus illud generationi lumbriccrum favete, vult Paracels. tr. de lumbris. Caninus, κυνικὸς, denomioat. a Cane, dicitur de crnni eo, quod vel participat de natura canis, vel cum cane aliquam habet convenientiam. In illa significatione, ceu propria, oim ia membra canis canina appellari possunt. Ita canina pellis ( quamvis incertum sit, num de cane terrestri, an marino sit intelligendum,  ) commendatur adversus podagram duplici calceo indita apud Scrib. Larg. n. i6i. Vide Rhod. ad h. l. Huc pertinent & caninum stercus, canini pediculi &c. nec non canina membrana sive tunica foetum catellorum involvens, referta vasis cum funiculo ad mesenterium pergentibus, Th. BattlIol. Anat. l, 1. cap. 36.sin. In tropica vero significatione accipitur de Appetentia Canina, Gr. δρεξις, κννάδης, dicta de qua supra in Fu. A. item de Dentibus Caninis Gr, vocatis κννοδόνπς, & sunt duo utrinque mandibulae inserioti & superiori inhaerentes, inter Inciforios & Molares, qui canum dentibus quam simillimi sunt, inferiori basi lati, parte superna acuti, ut, si quid propter duritiem ab incisioribus dentibus minui minus potuit, id frangant. Gal. I. de Off. c. 5. lta per similitudinem dicitur κυνοδεσίμιον vinculum illud, quo membri genitalis cuticula cum glande colligatur, alias Praenum dictum. Graeci etiam κύ.α appellant ; Latine Canem aut caninum vinculum dicere possunt, Gorr. Pertinet & huc Spasmus cynicus, sive caninus, trrmrssins κννικὸς, species convulsionis parstcularis, musculorum maxillarium, per quam OS, nasus, oculus, atque adeo dimidia faciei pars in Obliquum torquetur; item κυνανθρωταία, qui affectus idem cum lycanthropia. Ut taceamus altas denominationes plantarum de Cane, de quibus consulantur Botanici & Gorr. p. 256. Canis, κύων, est homonymum valde vocabulum. Praeter astroncnIicam significationem, de qua p. a. in voc. Canicularis, & anatomicam, dc qua in voce Caninus dictum fuit, duo denotat’animal a in quibus multa O currunt diversa, seu corporis spectes formam, seu animi mores, Terrestre scil. & Aquaticum sive marinum Illud est cicur, hominisque amans; hoc insidiofum & ferum .. illud quadrupes, hoc non : illud latrabile, hoc ad latrandum minus habile. Gal. /. 2. M.M. c. 7. Utrumque in Medicina perspectum esse debet propter usum & noxam. Canis terrestria & domestici usus olim etiam fuit in cibis, teste Gal. l. q. de Al. Fac. c. 2. ubi dicit, canes juvenes sive catulos ac pingues, & potissimum cum fuerint castrati, apud quasdam gentes frequentissime comedi. Verum noster orbis in epulas non admittit, Bruyerin. de re cibar, i. 13.1.37. ln Medicina quis sit Cunis quadrupedia usus, videri potest apud Schrod. l.y. cl.r.n. 8. & Fr. Hofm. in Clav. ad h,l. Prolixiorem autem Canis terrestris in genere & lecundttm species descriptionem, deque ejus usu in cibis & medicina, ut & ad alia quaevis invenies apud Aldrovand. 3. de qttadr. Tigit. vivip.. c. t.seqq. Extra usum Medicum canis virtus bonitasque est, ad venationem & tutelam quidem quam animosissimum, ad domesticas quam mitissimum esse, Gal. l. t. de Temper. c, 6. Noxa gravissima sive venenum ejus consistit in morsu, si rabiosus fuerit, quod communicatur per particulas siIlivales dentibus adhaerentes, quamvis & aliis modis citra morsum communicari queat & soleat. Videatur Senn. l. fi. P. 8. c. 30. Med. Pr. ubi etiam symptomata & signa enumerantur, inter quae hydrophobia sive metus aquarum ferme palmarium, & quod mors postea sequitur, occurrit. Cuncta vero testantur illius veneni naturam non tam esse volatilem, lusoriam, & arsenicalis naturae, quam lentam, coagulativam, vel congelati vam & putrelactivam. Confirmat hoc Gal. c. 3. in 3. Epid. t.73. ubi appellat venenum hoc, τὸν τοῦ κννὸς τὸν, & affecto illo λυασ.δήκτους. Quod vero l. 5. de L. A. c. 5. solum canem rabie affici, nec ullum aliud animalium, hoc experientiae & autoritatibus aliorum repugnare videtur. De lupo rabioso rusticum lethaliter laedente mihi perspecta est historia. Remedia eupcrista vide i. 3. de med sacile par. In specie Antidotum Apul. Celsi laudatur apud Scribon. Larg. n. i 71. Confer, infra Rabies, Hydrophobia. De cane marino, qui Ce- taceis ob magnitudinem -annumeratur, & Galeorurn, Mttstelorumque species est, Carcharias, καρχαρίκς γαλεὸς etiam dictus, Ob dentium acutislirrerum cop.am videatur Ul. Aldrov. l. 3. de Pise. c. 3 2.seqq. Usus ejus in cibis Ob carnis soliditatem a Rondeletio I. sq.c. 5. commendatur, a Galeno vero l. 3. de Al. Fac. c. 31. improbatur. In Medicina ad dentium atlectus potissimum laudari, dentitionemq.te infantcm promovere fuspensos canis piscis dentes d. Aldrov. loco videre est. Noxa ejus consistit in hoc, quod urinatoribus insidiatur, & cum his luctetur, Plin, l. 4. II. N c. 46. Utrius. que animalis terrestris & marini dantur & sp cies minores, quae Caniculae, Catuli, Catelli, κννιδίου nomine veniunt, Canis Coraceni, & Catulae Armeniae hieroglyphicam significationem in negotio Lapidis Philosophici praeparandi, vide sis Theatr. Chym. Vol, IIJ p. 38. tr. de Alchym. incert, auth. c. 4 I. et Vol.IV. p.736. et 762. Canum magicorum & diabolicorum meminit Libavius tr. de horrib. impiet, mag. sect. et. Canis quoque in Anatomicis dicitur frenum illud, quo ligatur praeputium cum glande penis in parte inferna. Vocatur & Ft/ei- lum. Fallop. tr. de decorattone cap. 9. Tom. II. Op.p. 339. SuidaS & Eustathius pudendum muliebre dicunt κἄν », cujus caussam non potuit invenire Bartholinus in Anatomia. Canities, Canitia, Rhod. in Lex, Scrib.πολιότης, πολίωσις, ἡ πολιὰ, & in plur. αἱ πολιαὶ, scil. τρίχες, est pilorum in album commutatio vel ordinaria in senectute, vel extraordinaria ante legitimam aetatem, vel etiam a morbo. Hanc ialtem descripsit Gal. in des. Med. Canitiei caussam vide sis apud Hippocr, de nat. puer , XIX. a.seqq. Alias veteres putarunt, fieri canitiem a siccitate, quemadmodum arborum folia ex siccitate aloescunt. Sed hos refutat Aristoteles /. s.degen. an. c. 5. ets. Io. probl. 3 6. putredinem potius canitici caussam dicens. Subscripsit Th, Barthol, Anat. I. p. c. t. hoc eriam phaenomenon addens, quod, qui tecto capite incedunt, citius canes aut, nec tamen ita exiccantur, quam qui nudum caput aëri exponunt; deinde quidam ab ortu statim canescant, quod non a siccitate Verum neutra sententia rem nobis videtur acu tetigisse. Non prior, quia experientia testatur esse canos, qui corpore s.ucci pleno praediti sunt. Quomodo igitur canities esset -a siccitate ? nec posterior, quia eadem experientia teste cani sunt nihilominus vegeti & Incolumes, qui vigor cum putredine humorum consistere nequit. An igitur caussa potius in peculiari succi nutritii dispositione salina & terrestri quaerenda & ponenda erit ? Canna, κάλαμος, variis pollet significationibus, I. denotat arundinem, rosuuti, vallarem & vulgarem, φραγμιτην, Gal. I. 7. de S. Fac. h. t. i. Cassia fistula, illud inter Cholagoga celebratum, etiam Canna dicitur, Schrôder. I. 4. cl. 3. num 4I6. 3. In Anatomicis Olla tibiae dicuntur Cannae, majus quidem καὶ έξοχὴν. Tibia dictum, Canna major, s. Focile majus; & Fibula, sive minus, Canna minor, Barthol. Anat. I. 4. c. 2 I. Ita & Canna accipitur saepius pro Aspera Arteria, fixe Broncho & Bronchiis apud Avic. i.3.scn.i 0. tr. I.c. I. et alibi. 4. Instrumentum quoddam Chirurgicum Canna vocatur, & idem est, quod Siphunculus, Rul. in Lex. Ita sannam argenteam in cranium perforatum epileptici infigendam esse, ut vapores epileptici exhalent, suadet Paracels. Paragraphor. I. 3. c. 4. §. I. Diminutivum quoque cannula frequenti est in usu apud Chirurgos, quales diversos monstrat Scultetus in Armamentario suo Chirurgico , & quaeri possunt in Indice primo. Cannibales dicuntur populi occidentalis Indiae, olim Gigantes, quorum venenum, quo (aginas inficiebant, rabiem excitasse legitur apud P. Zacchiam Quasi. MeFico-Legal. l. 2. tit. I. quaesi. I7. n. 7. ex Oviedo de Otientalibus Indus. Cannula, diminutivum Cannae. Cannulae SytTiphaticae dicuntur Enbalia, quorum efficaciam admirandum notavit Theoph. Bonetus Medic. Septentrion. Collam. l. i.sect. 7. c. d. p. 340. Canon, κανὼν, regulam, normam, ad quam res aliqua conficitur, significat. In Medicina canonem idem esse, quod Methodum medicinalem, videtur constare e Paracelso, quando opponit Canones Medicorum arcanis, sive remediis secretis d. l. & propterea canonicam curam, sive curam regularem non in omnibus morbis locum habere statuit de caducis par. 4. Canonicum remedium eidem fiant purgationes, syrupi, confortantia, d. l. Canonis etiam meminit i. 2. de Podagric. De canonibus metallorum septem vid. Dorn. de transmtu. metall. c. 2 4. Th. Ch. Vol. I. p. 558. Canoniae, κανονίαι, perperam κακονίαι dicuntur, qui ventre fiant stibstricto, non prominente aut prominulo, sed veluti ad regulam directo. Hipp. i. de A. L. & Aq. l. V. 9. Dicuntur & Proceri Zuingero & Erotiano. His opponuntur σαρκώδεες, carnosi, crassi. Foës. Oec. p. 304. Cantacon, est Crocus hortulanus. Rul. in Lex. Cantarelli, vocantur vermes quidam, qui in vernacula lingua vocantur Vermes Majales, qui in oleo macerati oleum eadem cum scorpionum oleo virtute imbuere dicuntur. Horst. l. 8. Obs. & Ep, Med. obs. 8. T. II. Op. p. 409. Referuntur inter Scarabaeos, & in specie Unctuosi cognominantur, quia ab attactu liquorem unctuosum acrem fortiterque olentem emittunt, qui liquor vomitum, secessum & urinam movere dicitur a Glaubero, cum tamen per se urinam move t. Borellus Cent. 4. Obs. 27. Meminit & cum animadversione D. Ludovici Diff. I. Pbarmac. p. 4 i 7. Canterium, aliis Cantherius, στρωτὴρ, καντέριος, Gorr. trabem significat, quae ab una columna ad aliam pertingit, qua usuS ad repositionem humeri Hipp. /, i, de artic, t, 2o. Vid. Comm. Gal adh. l. . Cantharides, κανθαρίδες, Muscae Hispanicae, sunt animalia insecta, volatilia, quorum variae quidem species describuntur ab Aldrovando, l. 4. de lnsect.,.4, In eo tamen convenire debent, quod aureum & splendentem colorem habeant. Quae in Medicina receptae sunt, producuntur ex gemere quodam vermiculorum, Erucis similium, natorum ex humore foliis arborum nonnullarum, v. g. Populi, Fraxini &c. adhaerente. PraestantioreS autem habemur, quae in frumento aut pratis reperiuntur, versicolores, & luteas in alis transversas lineas habent, corpore oblongo, craflat, recentes, uti descripsit Schrod. in tdtarrn. l. 5. cl. 4. n. 98. Quod vim habeant causticam, & quidem essentialiter, t ti loquitur Parac. l. de renov. & restaur. corrosivam & vesicatoriam, jam omnibus pene innotuit. Unde usus externus earum receptissimus in parandis vesicatoris. At intra corpus sumtae olim pro veneno habitae suerunt, teste Gal. I. t. de antidot. c. 7. quod peculiariter vesicam exulcerare creditum fuerit, I. I. de C.M.P.G.e.r. unde & varia apud eundem legi possunt alexiteria. Jungatur .Sctibon. Larg. n. I89. Rhod. in not, adh. Z. Ex recentioribus tamen sunt, qtIi uium qucque inter- num defendere sittagunt, nisi autoritate Hippocratis; qui hydropicis propinasse legitur, 4. de R. V. I. A- t. I 22. & Ictericis I. de intern. affect. XXXIX. io. Inter quoS recentiores est JOh. Lang. I. I. ep. 47. Th. Barthol. Cent. 5. IIist. 82. citante Fr. Hofmanno in clav. ad d. Schroder. loc. Jungantur Ephemcrid. Hat. Cur. T. I. Obs. I33. Enimvero quid cogit nos ad suspecta, & cum tanto periculo conjuncta confugere, cum in tanta medicamentorum farragine securiora abundent ? Oportet Medicum quam maxime intendere utilitatem aegrotantium; sin minus, ut certe eos non laedat, juxta aureum praeceptum Galeni c. 2. in I. Epid. t. 4o. Laudandus ergo hoc in cafu Paracelsus., qui l. zefleTan. tr. 3. cap. 5. in not. Cantharides quidem ceu diureticum fortissimum in calculo adhiberi testatur, sed non esse laudabile medicamentum, censet, quia corrosi ..um. Neque etiam intrinsecus in balneo approbat, I. 1. de Tars. tract. 3. c. 2. in not. Cantharus, κάνθαρος, varia significat, quorum aliqua non sunt hujus loci, v. g. Poculi genus, tum Olim Bacchi proprium, tum hodieque etiam usitatum; Navis apud Arlll. portus Atheniensis, signum coeleste in Aquario. Malleus, quo fores pulsantur apud Plaut. de quibus omnibus videatur Ahirov. i. 4. de Insect. c.q. Quaedam vero huc quoque spectant. I. quando denotat piscem quendam sive litteralem, sive pelagium, qui & Scarabaeus a nonnullis dicitur, cujus ustis quondam in cibis fuit, quamvis non adeo commodus Ob carnem nimis mollem & praehumidam. si Ovidio credimus & Rondelesto. Videatur de hoc pisce Aldr. I. t. de Pise, c. 20. Deinde significat Insectorum varias species, quae Latine Scarabaei dicuntur, de quibus Omnibus idem legatur dicto de Insectis loco. Ex his specialiter in usum venit Medicum Scarabaeus cornutus, sive Cervus volans. Scarabelaphns , vulgo fesjrôier /Gr. κάραβος, ut & Pilalarius, sive stercorarius, Gr. κοστρτὰν, vOfefsifer / de q torum usu Medico praeter Aldrov. d. l. legi potest Schrod. l. y. cl. 4. n. 1:4. Canthus, κανθὸς, vide Angulus. Cantianus epitheton est Pulveris Anglici Comitiflle de Kent ex Pharmaccpom Bateana, cujus descriptio etiam extat in D.D. Iunken Corp. Pharrn. P. II. p.ioq. & in D. D. de Spina Lex. Pb. p. 749. quamvis in priori sutore epitheton Cantianus non extet. Cantum, Cantium, καντὸν, καντίον, vocabulum esso Graecorum medii seculi, seu a puritate veretis elegantiae recedentium, vult e Salmasio & Meursii Glossario ostendere Linden. Sel. M. Ex. X, §. I 6. & significare angulosum , atque esse epitheton sacchari cryilalliiati, & propterea animadvertit in eos, qui Saccltarnrn candum scribunt, cum debeat cantum, vel caritium scribi. Enimvero stante hac significatione, quod angulosum denotet, cur non potius canthum, vel camhium scribendum esset ? eum κανθὸς per 0 angulum significet, non vocab, καντὸς s quod verbum nuspiam in LeXIcis Occurrit. Canutum, i. e. Calamus, vel Canna. Dicitur & Cannutum. Rul, in Lex. Capella significat in Chymicis vernaculo potius idiomate quam Latino, vas fictile, in quo arena continetur, cui vasa cum materia destillanda immittuntur. Dtcitur alias Catinus arenarius. Vel etiam vasculutn aliquod ex ossibus caleinatis vel simili materia confectum, in quo separatio metallorum puriorum ab impuris instituitur. Vide infra Capella. Caper, τράγος, vide Hircus, Capra. Quando verO pifcis quidam Caper vocatur, illud lactum esse vel ex ignorantia, vel ex confusione Graecae Linguae cum Latina, sciendum, cum potiuS dici debuisset Aper, cum Graecum κὰπρος, non caprum, sed aprum significet. Vide Aper. Capetus, κάπετος, dicitur fossula, scrobs,fovea. Sumitur apud Hippocratem de foraminibus imperviis, quae in medio scamno chirurgico excavantur, quorum ustis eit ad vectes firmandos, s. 4. deartic. t. yz.& 58. Jung. Gal. in coni, ad ill, loc, & Foës, in Oec. p. 305. vide Bathron. Caphura, καφούρα, idem est, quod Camphora. Vide paulo ante. Capilacteum, ἀφρόγαλα, vide Aphrogala. Capillamentum, τρίχωμα, τριχωμάτιον, proprie significat omne pilostIm vstlofumque in brutis & hominibus tegmen, quemadmodum πτέρωκα, pennofum in avibus. Et ita idem est, quod Capillitium. Tropice vero capillamenta sunt etiam filamenta illa tenuia, in florum medietate fulgentia, Schtod. / I. c. 2. Capillaris, τριχώδης, τριχοειδὴς, dicitur de omni eo, quicquid pili speciem refert. In specie vero de venis extremis, quae capillares dicuntur. Vide Apanthismus. Capillares etiam vermiculi infantium vocantur G. H. Velschio, qui aliis Crincnes, Comedones & Dracunculi dicuntur, in Exercit, altera hoc tu. tractatui de Vena Medinensi annexa. Capillatio, vide Trichismos. Capillitium, naturaliter idem, quod Capillamentum. Praeternaturalem vero significationem vide infra in Voc. Trichiasis. Capillorum defluvium, vide Alopecia. Capillus, θρὶξ, specialiter pilos capitis significat, quos inter congenitos refert Th. Barthol l. 3. Anan c. I. Idem quoque copiosissimos capillos eidem tribuit, quia horno prae caeleris aniiIialibus cerebrum habet maximum. Capillos in lepra cadere, legitur apud Paracels. Sthol.in lib. Paragraph. Sumitur & aliquando late pro Pilis fixe Crinibus in genere. Capilli nomen quoque refertur inter Nomina Lapidis Philos. a Lagneo in Hdrm. Chym. Vol. IV. p. 7 27. Capillus, i. e. Lapis Rebis, Rul. & Iohns. Capiplenium vocari quibufdam catatrhum, scripsit Schneidetus i. t. de Catarrho c. 3. Enimvero e noyilfimIS celeberrimus Georg. Baglivus Medicus & Α- natomicus Romanus in elegantissimo suO libro de Praxit Medica ad priscam (Qjervandi rationem revocanda l. I. c. 13. τι. IV. p. i i6. ed. Batavae Lttgd. de assidua capitis gravitate, quae Graece καρηβαρία vocatur, accipit, Romanis valde familiaris & quasi endemica. Interim optandum esset, ne tot absurda & barbara vocabula in artem medicam introducerentur, ternereque fingerentur. Capistratio, vide Phimosis. Capistrum, φιμὸς, φίμος, κημὸς, quid proprie significet, e triviis notum, nec hujus loci. Per similitudinem dicitur de quibuslarn fasciarum chirurgicarum capiti applicandarum speciehus, apud Gal. de Fasciis. Capistrum auri dicitur Borax. Rul. & in Lex. Capitatus, a, um, κεφαλωτὸς, quod formam rotundam capitis similem habet. Est epitheton in plantisrrequens, v. g. Brassica capitata, thymbra cephalote, vel capitata. Keuchen. ad Serem p. 176. Capitelium, est aqua saponis, Iohns. in Lex, vel lixivium, Libtrv. Apoc. Herm.part.pr.c.2. Paraeus Chirurg, l. ze. c. -pz. Faliop. de Cauteriis cap.y. Tom.I.p.poy, An Paracelsus hanc quoque intellexerit, quando tr. bctI fetrb-felCsaeII de tinctoribus scripsit, quod si Capitella la. pientum alcali usurpent, doloreS pannorum eluantur, qui alias sola aqua elui nequeunt, nolo determinare. Capitiluvium, i. e. Lotio capitis, eaque vel roborans, vel mundificanS. Legitur apud D. D. Wedel. Pharmac. Acroam. l. t.s. 3. c. 7. p, 3 5 i, Capitis Dolor, vide Cephalalgia. Capitis vena. Vide Cephalicus. Capito, καπίτων, cognomentum Artemidori medici, qui Hippocratis scripta edidit, cujus aliquotiei meminit Gal. com. 1. de nat. hum. t. t.de his, quae in med. in procem, c. t. de Hum. t. 24. alibique siepius. Capite etiam est epitheton quorundam piscium fluviatilium : v.g. Squali veterum, item orphi Germanorum, quorum ustis est in cibis, de quibus videatur Aldrov. l.y. de Pise, c. 17. seqq. Appellative idem est, quod μακροκἐφαλος. Vide infra. Capitulum, idem, quod caput minus, sive processos aut protuberantia ollis minor ab alio Osse excepta Cui respondet Graecum κόνδυλος. Vide Caput. Capnelæum, καπνέλαιον, est species Resinae, quae sponte fluit, Gr. ἀυτόῤῤυτος ἢ πρωτόῤῥυτος dicta : calidior, tenuior,liquidifque omnibus relinis liquidior ut ad oleum fere accedat, quae igni exposita multum emittit fumum, unde nominis in Cilicia impositi ratie patet. Dicitur &. picis flos, Gr. rsiaraerliXEr', Gal. c. 6. in fi. Epid. t. 5. Add. l. z. de C. Μ. S. L.c. t. & l. 3. de C. Μ P. G. c. t. Foes, in Oec. p. 305. Capnias, καπνίας, vel est specieS Iaspidis, tui eJ Aëtio testatur Gorraeus, qui valde turbido colore est vel etiam species vitis, partim alias, parti II nigras uva: ferentis, uti ajunt Theophr. 1. 5. de caus.piant, c. 3. & ex hoc Linden. Ex- X. S. Μ. §. 9. Capniston, καπνιστὸν, scil. ἔλαιὸν, epitheton olei quod per aromata ignem concipientia, fumo suo ipsissubjectum, suffumigatur, & vim aromaticam fragranternque acquirit; cujus conficiendi rationem docuit Aëtius /. I. teste GOrraeo. Quomodo vero disserat a καπνελαίῳ, ex collatione descriptionum facile erit intellectu. Capnitis, καπνῖτις, vide Cadmia. Capnus, καπνὸς, vide Furnus, Est & epitheton plantae, de quo legantur Botanici. Capo, vide Capus. Capra, ἂιξ, καρανὼ Cretensibus, capella, & ejus mas sive dux, hircus, τράγος, per errorem, vel latinismum etiam κάπρος, item caper, ( quod vocab. Varro hirco castrato competere docet ) animalia sunt notissima, quadrupedia, bisulca, ruminantia,cornigera, quorum descriptionem prolixiorem petere licet ex Aldrovand. l. 1. de anim. quadrup. bisulc. c. 9. Usus eorum in cibis & medicina, de quibus, & in specie de usu alimentario praeter dictum autorem videatur Gal. l. 3. de Al. Fac. c.z. Bruyerin. i. 13. c. 16. seqq. Ionston. Synt. Part. I. i. I. tit. 1. c. 2. art, 4. punct. 1. p. m. 68. De usu vero medico iterum passim Galenus; succincte vero Schrod. l.yxi.I. n. 9. & in hunc Fr. Hofin. in Clav. De lactis caprini natura vide Lac. Quod ex utrisque, capra & hirco, gignitur tenellum adhuc vocatur haedus, àrmxsm, & ἕριφος, qui vere nascitur; χμίαρος, qui in hyeme. Haedorum carnem nonnulli adeo in deliciis habent, ut continuo tempore, quo in promptu haberi possunt, iiS vesci absque nausea soleant. An non vero de natura vel hircinae vel caprinae participet vitiosa, merito in dubium vocatur. Consulantur dicti autores. Capra alpina, vide Rupicapra. Caprea, vide Capreolus, Rupicapra. Capreolaris, sive HederaritU anfractus, κισσοειδὴς, ἑλικοειδὴς, est arienarum &-venarum spermaticarum ad utrumque testiculum defcendentium non recto itinere, ied instar capreoli aut hederae variis modis involutarum connexus, Gal. /. I. desem. c. Io. Vocantur & vasa praeparantia, corpus varicosum, pampiniforme, pyramidale , quia ex angusto principio in latiorem basin sese explicat. Vid. Th Bart. Anat. l. i. cap. 2I. Hunc plexum comitari quoque vasa lymphatica, per ἀντοψίον anatomicam certissime constat. Capreolus, item Capreus, foemina Caprea, δορκὰς, δὸρξ, δύρκος, animal Dilulcum sylvestre, aspectu elegan.S, cornua exigua alens, alacre, cursu velocissimum, pellem maculosam habens, cujus caro inter delicias mensarum referti solet, nec immerito, ob carniS concoctu facilis gratique sitporis bonitatem, imo etiam febricitantibus concessa, Rolfinlt. Ord. ac Mesa. com,!. la.fect. 1. c. ty. Usus medicus legatur apud Schroder. d. l. n.I3. & Hofman. d. l. Descriptio habetur in Al droyII. t. dequadr.bis.c- 16. Quod capreolus In anatomicis helicem sive ambitum auris exteriorem ob tortuo. fitatem significet, decet Barthcl. /. 3. c,p, Capricerva, (an posset Gr. dici τραγέλαφος,  ) nomen est animalis diversi, & Indiae orientalis, & Indiae occidentalis, unde duplex Bezoar desumi solet. Viale Bezoar. Ob formae cum capra & cervo similitudinem ita dicitur. Vide Schroder. d. I. nurn. 25. 26. HofnIan. ad eund. Aldrovando etiam dicitur hircus bezoarticus, vel capra bezoartica, d. i. cap. 21. Capricornus, i. e. Plumbum. Rul. in Lex. Caprimulga, id est, vipera magna non venenata. Fallop. c. 18. Caprizans, δορκαδίζων, est epitheton Herophilianum pulsus irregularis & inaequalis, quando motum arteria interpellat velut & interrumpit, ita ut motus a quiete alter celerior primo, & vehemerjtior sit, per similitudinem, quam cum capris habet, quae eo modo videntur salire, quasi geminum quendarn motum lacientes. Gal. l. I. de diff,puls, c, 29. Capsa, Capsula, Capsella, Plin, κάψα, καψάκιον, κιβωτὸς, Diosc. i. 3. C. 2 6. κιβώτιον γλωσσόκομον, in genere & propria significatione thecam, receptaculum, loculamentum, in quo edulia, vestes, & res quaevis asservari possunt, significat. In specie capsa dicitur Iohnsono & Rulando, cujus fundum est filis ferreis contextum. Quid glossocomon in chirurgicis significet, vide suo loco, lit.G. Capsula pro instrumento chirurgico ad fonticulum inurendum a Casserio Placentino inventa videatur apud Aquapendent. & Scultetum Arm. Chirurg. Part. LTab.I. sig. Io. Per metaphoram etiam quaedam partes corporis Capsulae dicuntur, v. g. Pericardium dicitur capsula cordis , Paracels. l. I. de virib. membr. c. 3. it. tr. 1. de morb. ament, c. 4. et tr. de hydrope, cui respondet Gr. xsxxis, culeus, vel vagina,apud Hippocr, l.t. de Cord.IlI. 7. Glandulae illae renibus adjacentes Casserio renes succenturiati a Bartholino dictae capsulae atrabiliaret, Anat. l. t.cap.tS.p.ISit.seq. Capsulas dici in extremo vasorum deserentium semen aflervantes, constat ex eodem, l. 1. c. 23. p. 230. Adest etiam in Hepate capsula communis, vel vagina portae, indicio Gliflonii, quae membrana est ex peritonaeo, sed crassior atque carnosior, portae truncum, ubi hepar intrat, & porum biliarium involvens roboris ergo, & ut portam in transferendo sanguine juvet, hepatis tunicae circumcirca continuatur & ad portae normam divaricatur, ad ultima usque capillaria cum illa divisa. Verbo t Peritonaei est tunica, quaportae vena indigebat, quia arteriae munus obit, verbis ejus.iem d. I. C. 14. ubi legi plura poterunt. Captiosus, σοφιστικὸς. Vide Sophisticus. Capus, Capo, ἀλεκτρυὼν ἐκτομίας . h. e. gallus castratus , cui testiculi sinit exemti. De hujus usu & in cibo, & in medicina legantur Aldrovand. l. i 5. Ornithol. c. I7. Jul. Alex. 1. I 3. Sal- c- r. Bruyer. de re cib. l.ts.c.zo. An nimia illa saginatio corpori nostro adeo proficua esse possit, non sine caussa dubitatur, cum pinguedo superfiua & fere excrementitta magis noceat, quam profit. De aqua caponis destillata, vid. Dispensatoria : Sed & in hanc animadvertit Zwolff. p Caput, κεφαλὴ, poet. τὸ κάρα, κάρηνον, diversimode sumitur : I. in physicis vel anatomicis, & quidem proprie caput dicitur stiprema corporis pars, quam nonnulli ventrem superiorem vel summum dicunt, collo terminatur, & partes animales stricte dictas continet. Gal. l. 3. de Hipp. & Piat. decr. c. 8. totum illud, quod collo silprapositum est, caput esse dixit. Totum osleum, pro tutiori munimento animae sensitivae ( addo & rationalis) domicilium praecipuum. Hinc & membrum divinum & mansio partis divinae , nimirum animae, vocatur, Quartor. Plat. l. a. Tb.Chym. Vol.V.p. 155. Dividitur in calvariam & vultum, vel juxta alios, partem capillatam , quae calva dicitur, & non capillatam, quaesacites nuncupatur, Th. Barthol. l. 3. Anat. in princ. Linden. Phys. Med. I. 2. c. 8. aru 2. Deinde per similitudinem aliis quoque partibus attribuitur. Ita caput cordis, κεφαλὴ καρδίας d-ctur, estque ampla & orbicularis superna ejus pars, quae alias basis vocatur, Gal. I.6. de V.P. c.7. Et caput ossis est extrema tenuis processus ossium pars crassior & orbiculata, I. de ossib. in prooem. Imo omne id, quod in ossium extremis rotundum est & crassius, Gorr. in des. 2. Tropice ad metallurgiam & fodinas translatum esse vocabulum caput, patet ex Rulandi Lex. ubi legitur caput arcae. Caput fodinarum, & caput fodinarum adversum. Item t Caput sallis ; Caput pili, quo metalla cruda contunduntur: Caput canalis, sive capia brevis patens. 3. In Chymicorum ore frequentiflimum eit caput mortuum, id est, terra mortua vel fex, Iohns. Vel clarius describitur, quod fit residua illa materia crassa & sicca, quae in distillarionibus, praecipue mineralium, remanet. Communissime autem remanendam vitrioli notat, Schroder. /.I.c. 3. quamvts & Libav. meminerit capitis mo tui de sublimato, Synt.Arc. Chym. l. 7. c. 27. sin. 4. Denique aenigmatice quoque & hieroglysphice ab Herrnetic s usurpatur caput. Ita caput corvi dicitur mercurius philosophorum in vitro herrnetice obsignato occlusius, vi ignis lenioris coagulatus & fixatus, ut instar terrae nigrae in fundo maneat, Libav. d. I.c. I3. nec non Apoc. Herm. part. poster, adde Iheat. Ch. Vol.IVp. 7I8. 727. 745. 753. Ira & Draconi illi mystico, quo nomine etiam mercurius insignitur, caput & cauda tribuuntur apud eund, de Ign. nat. 3 I. JunEatur ejuld. Exam. Philos. vivent.sec. descript. Hartm.sect, 35. Caput & cauda principium & finis dicuntur alicujus operis, Ancnym, I. 3. de Chym, in Lli. Chym. Vol. V. fi. 462. Caputpurgia, per licentiam medicam dicuntur medicamenta omnia, quae capitis purgandi gratia applicantur, sive naribus indantur, & dicuntur Errhina, ἔῤῥινα sive ori, ut colluendo vel mandendo per sputum caput purgent,& vocantur ἀποφλεγματίζοντα, vel apophlegmatismi, , Gal. 5. de S, F. 2o. De utritque vid. suis locis. B. Rolfink, tres ordineS constituit caputpurgiorttm, addendo dictis duobus sterntttatocia, sive πταρμικἀ, Ord. ac Meth. Com. l. 6. sect. 4. c. I. quamvis haec quoque Pub errhinis generaliter sitmtis comprehendi possint. Meminit & caputpurgiorum Forest. I. XI. obs. 2. in Schol. Legitur & aliquoties in Avicennae Periplis, ubi & caput mundificantia topica sive externa complectitur, v. g. I. J.fintt. 2. truct. 1. & alibi. Capyridia, καπυρίδια vel καπύρια vocantur formae quaedam placentarum, quae vel non vel parum differunt a spiris, simblitis, quae & τρακτὰ vel τρακταὶ dicuntur, quemadmodum hoc patet e dictionario Graeco. Latino Budaei, ut & Aldrovando I. 1. deins.ect. c. 3, p. I 59. edit. Bononiensi Carabe, vide Succinum, quamvis Paracels. ad alia quoque transtulerit, lta vitellum ovi in caraben mutari a Pole, legitur l. de lari. morb. c. p. Carabe ex afphalto, I. 7. Paragraph. §. 4. Carabus, κάραβος, valde ambiguae est significationis. Interdum enim pro insiecto in lignis aridis nato siImitur, & pertinet ad scarabaeos. Vide Cantharus; vel pro locusta macina, vel etiam pro cammaris vel astacis, teste Aldrov. l. 2. de crustae, c. 2. vide Cancer. Caracosmos dicitur oxygala equinum nonnihil ad coeruleum vergens. Magnatibus Tartaris In deliciis est, cujus parandi modum ex Gul. Rubrici Itinerario Tartariae monstrat Linden. S. Μ. Ex. XVI. §. 1 27. Caranna vocatur resina, vel gummi potius arboris exoticae, estque viribus tacahamacae similis, Schrod. i. 4. c/. 2. n. 3 8o. Jung. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Carbasus, foem. plur. neutr. Carbasa, κάρβασος, ἅρμενον, linteum tenue significat; vel etiam fila e lino fiibtili, quibus utuntur chirurgi ad excipiendos pulver.es, vel unguenta, & applicandum parti affectae, vel etiam ad exiccandam superfluam in ulcerosis locis hunuditatem, Scrib. Larg. n. 227. An quodammodo illi respondet corruptum nomen vernaculum chirurgastrorum nostrorum turbet; ober furtsp ? Alii aliter pronunciant. Carbo, vide Anthrax, Carbones coeli, dicuntur Stellae. Rul. in Lex. Carbo Petrae, vide Bitumen. Carbones quoque ad usum med.eum transferri, patet ex titionibus e ligno tiliae paratis, quorum usils ad simguinis grumos laudatur. Alii contra epilepsiam commendant. Carbo, qui sub artemisia repentur, habetur etiam secretum contra epilepsiam. De hoc vid. Dekers in not. ad Bat b. Prax. Med. l. 1. c. 1. Iit. n. Alias carbonum usum in pyrorechr.iae operationibus variis summe necessarium, ignique aperto lignorum praeferendum cum delectu illorum egregie monstravit etiam D. D. Bobn. Differt. Chym. Phys. III. §. 22. Carbo quoque dicitur lapis philosophicus a Lagneo Harm. Chym. Ih. Ch. Vol. IV. p. 7x7. Et in fpecie, ejus nigredo dicitur carbo montis p. 719. & Senior de Chyrnia, Vol. V.p. 207. Carboanthes est situlus libri vel operis Paracelsici, in quo transmutationes declaravit in forma &esse ; Valent, de Rhetiis. Vide T. 6. Opcr. Paracels. Carbon Paracelfo dicitur stercus humanum, teste Schroder. /. y.ct. I. n. 23. Carbunculus, ἄνθραξ, vel significat tumorem illum igneum & malignum, qui dicitur anthrax, aut carbo, de quo supra in Anthrax; vel significat gemmam pretiofam rutilantem rubcntemque ( unde & rubinus dicitur) cujus rubedo est instar sanguinis, Laccae Indicae, aut coloris coccei, & pyropus vocatur. Nobiliores in insista Zeilan nascuntur, ubi etiam Rex illius infulae possidet jure haereditario carbunculum inaestimabilia pretii, palmae transversae magnitudine, triumque digitorum latorum crassitiem habentem, splenderis ignei, uti ex Paulo Veneto notavit Erastn. Francisc. part. 2. IIort. Indici p, 1229. Plores species carbunculi recenset Ruland. in Lex. Chym. Confert etiam ad Musaeum Calceol. Chiocci sect. 3. p. tt a.seqq. Ejus virtu es medicas vide sis apud Schrod. i.J.c 5. Granatos quoque praeferum orientales & hyacynthos fiso carbunculis comprehendi testatur Idem ibid. Carcaros, κάρκαρος, vide Querquera. Carcax vocatur species papaveris, cujus caput adeo grande habetur, ut ejus cavitas sextarium cum dimidio capiat, uti scribit Hartmann. in Iract. de Opio Iheotem. II. quaesi. 3. Carcer, φυλακὴ, εἱρκτὴ, qtlid significet, nemo non novit. Cur vero in forum medicum produxerim, anfam dedit Paracelsus, qui non consideravit carcerem, veluti locum plectendis lontibus destinatum, obscurum, a conversatione separatum ; lëd tanquam remedium ad coërcendos motus & corporiS & animi vagos & libidinosos idoneum, v. g. in curandis Choreis p. n. qualis dicitur s. Viti, & revera non absque plausibili ratione, t. 1. de morb. ament, c. T Carcharias, καρχαρίας. Vide Canis. Jung. Lind. Ex. XI. § . ry.seqq. Carcharodonta, καρχαροδόντα, dicuntur animalia, quae acutis & ferratis sunt dentibus, Gal. i. 8. de V. P, c. 2. ut sunt inter quadrupedia ursiis, leo; inter pisces Galeus sive canis marinus, propterea carchaerias dictus. Videatur Lind. d. I. & jungatur C. Hofmann. comm. in Gal. de V. P. n. 685. 773. 802. Carchedonius vocatur lapis quidam pretiosus vel gemma, & dicitur generari igne divino luna plena, Menens Aur. Veli. l. 2. Th. Ch. Vol. V. p. 390. Carchesium, καρχήσιον, Foës, rectius carchesia Latine dici vult, significat extrema mali nautici foramina, quae rudentes excipiunt. Hinc κάλος καρχησιος, rudens dicitur, Gal. 3. de aiuic. t. 25. Ortbasio καρχήσιος βρόχος, laquetts carchesitts, l. de laqueis. Usum chirurgicum hujusmodi laqueorum & erecti ad instar mali ligni vid. dtct. loc. apud Hipp. Gr Gal. Carchesium etiam poculum aliquod significare, non est hujus loci. Juttg. Foes, i» 0ec.su 311. & Gorr, Carcinoma, καρκίνωμα, vide Cancer. Malignitatem In hoc malo demonstrat RlIod. ad Scrib. Larg. n. 102. Carcinoma quoque affectus tunicae corneae in Oculo dicitur apud Non. de M. P. C..c. 7o. Carcinos, καρκῖνος vel κάρκινος, idem, quod cancer. Carcinusthae, καρκινοῦσθαι, significat implicatis crinibus esse vel fibrillis. Usurpatur etiam de radicibus crinitis. Rob. Keuchen. not. ad Serem p, I4S. Cardameleum, καρδαμήλειος., nomen medicamenti alicujus, cujus meminit Galen. l. γ. de C. M. P.G. copo 7.' Cardamysso, καρδαμύσσω. Vide Scardamyssein. Cardia, καρδία, de duobus partibus principalioribus dicitur : I, de corde : 2. de orisicio ventriculi sinistro, quod alias stomachus dicitur, propter affinitatem maxinianI, quae est Illi cum corde & mutuum consensttm, Gal. l. 2. de Hipp. & Plat. decr. c. 8. et 4. aph. 75. Adisis Erotian. in καρδίώασειν, Foës, in 0econ.p.3o5. Nimirum nulla sunt nullius etiam membri, quae pari vehementia, aeque cito, aeque subito, aeque graviter in consensum trahunt cor hominis, verbiS Linden. Ex.XIII. §. i 3 2. An vero propterea sedeS animae & torus radicalis in stomacho recte ponatur ab Helmont. tr. Sedes animae , non est hujus loci ventilare. Cardiaca, scil. medicamenta καρδιακὰ, dicuntur cardialia, quae cordi tam intus data, quam extrinsecus applicata conveniunt, Ionston. Synt. M»d. Part. II. l. 4. tit. 4.cap. 4. Rectius autem ita describi potuerunt: Cardiaca dicuntur, quae sanguinis distributionem e corde, flammaeque vitalis continuationem debitam quoviS modo promovent & facilitant, idque vel attenuando, & debitam spirituafcentiam excitando, vel nimiam effervescentiam & colliquatiOnem cohibendo & dissipafionem spirituum infringendo. Hinc alia calida, alia frigida dicuntur. Egregie horum naturam exposuit Th. Will. Pharmaceut. Rat. sect, 6. c. ι. Catalogum utrorumque vide passim apud Practicos. Sufficiat allegasse Ionston. d. 1. Rolfink. Ord. ac Meth. comm, l. S.sect. 2. c.I.seqq. Cardiaca passio, Cardiacus morbus, Cardialgia, Cardiogmus , καρδιακὴ διάθεσις, Cardiaca & stomachdca exclusio , εκλνσις καρδίακὴ ὴ ςομμχικὴ, ὀδόνη σῆς καρδίοος, plerumque habentur & haberi possunt pro synonymis, licet sortalfiS quidam aliquam differentiam vel ratione graduum commenti sint, vel etiam ratione subjecti, quando καρδίωγμὸν ad palpitationem cordis retulerunt. Inter quos Erotianus praecipue referendus in καρδίώασειν. Consi Gorr. in des. Linden. S. M. Ex. xIIl. §. r IHseq- Hoc inficiari nolo, καρδίωγμὸν majorem affectuS vehementiam tacite exprimere. Describi vero in genere poterit, quod sit vehementissimus & tantum ron intolerabilis dolor stomachi sive Orificii ventriculi sinistri, vel fuperloriS vulgo, qualuviS perperam dicti, ut & praecordiorum in genere cum gravissimiS quandoque aliis symptomatibus, palpitatione cordis, animi deliquio, nausea, & vomendi conatu vehementiori, immoderato sudore particulari thoracis, cervicis, capitis, cruribus vero & pedibus siccioribus, nec non & febre inordinata sive symptomatica, (quales propterea cardiacas appellavit Sylv. l. 1. Pr. c. 30. §. 28. 102.) proveniens a solutione continui vel per succos acerrimos sive nimium acidos, sive per halitus vel auram acidam aerioremque vellicando, lancinando, mordendo facta. Caussas vero externas omnes ad dispositionem succi pancreatici & biliaris praeternaturalem huc concurrentes prolixius hile recensere, excederet limites instituti nostri. Vid. Gal. 3. aph. cII. Introduct. c. 13, ex recensioribus Sennert. Med Pr. l.q.P. I.s x- c. 15. De Cardialgia ex assttmtiS hirudinibus vid, RhOd. ad Sccib.Lm.I99. Qui hujusmodi graviori morbo laborant, Cardiaci, t&sinatfft , dicuntur. Gorr. Cardimelech, terminus fictilius Dolaei, quo exprimere voluit particulare quoddam principium activum residens in corde, destinatum functionibus vitalibus vulgo dictis, respirationi & sanguinis per corpus distributioni, de quo videatur d. autor Encyclop. l. 2. ubi saepius occurrit, quae loca quaeri possunt in indice. An vero figmentis his terminorum novum lumen accedat arti nostrae, aliis judicandum relinquimus. Nobis videntur multo clariores termini : Spiritus vitalis, calidum nativum, flamma vitalis, & similes. Cardinamentum, γιγγλυμοειδὲς, appellat Hippocr, inferiorem partem brachii, qua cum cubito dearticulatum est, propterea quod cardines concavas parteS quasdam, quasdam eminentes habeant, quarum illae prominentias admittunt, liae vero cavitates ingrediuntur. Galen. c. I. de sract, t. Io. Fallop. vocat cardinatam commissuram in Jnddce ad Tom, I, Oper, quae explicatur in Observ. Anan p. qp?, Cardiogmus, vide Cardiaca passio. Cardiotrotus, καρδιότρωτος, dicitur, ctli cor est vulneratum. Legitur apud Galen. de opo.sect. c. 4. Cardo, γίγγλυμος, vide Ginglymus. Quid vero Paracels. per vocem cardo intellexerit I. 7. deprstul, ulcerib. aliisque malis Gallicis c, e. non licet hariolari. Cardonium est vinum herbiS medicatum, ita ut InusttIm recens iis assundatur, & defecatio subsequatur. Modum parandi vide apud Paracels. de ttlcerib. c. po. Adde Rul. & Iohns. in fex. Carduelis, Acanthis, ἀκανθὶς, est avicula nobis notissima, elegans, cantuque suavi commendata, cujus descriptionem & species vide apud Aldrov. l.t 8. Oyrtith. c. 3. Cibum quidem non ineptum, sed exiguum praebet earum caro. Plus voce, quam patina hominem delectare recte dixit Platina, Adde Bruyerin. de re cib. l. t 5. cap- 49- Stercus illatum aut etiam aqua, de qtia bi-’ berunt, in epilepsia infantili a vulgo aliquando laudatur, quemadmodum & aliarum. Sed eventus non respondet eXpectationi. Praestat abstinere ab hujusmodi sordibus. Carebaria, καρηβαρία, specieS doloriS vel molestia capitis, veluti gravitas quaedam capitis, Hipp. 5. aph. 22. Gal. in comm, austrinam tempestatem & odoramenta gignere hanc capitiS gravitatem, testatur idem 3. aph. 17. et 5. aph. 28. Carena est vigesima quarta parS guttae. Rul, & lohns. Carenum, κάρηνον, vide Caput. Galen. 5. aph, 6, Carica, interdum Caryca, ἰσχὰς qs. sasin;, ficus arboris fructum in sole vel surno exiccatunr proprie significat. Altis ficus paffae dicuntur. Interdum tamen & de recenti fructu sumitur vocabulum. Inter cibos boni & mali succi reseruntur Caricae pro diveria temperie ventriculi recipientis, à Galen. I. de bon. & mal. succ. cib. c. 8. ubi tamen & earum virtus alexipharmaca laudatur. Vide Bruyerin. de re cib. I. 11. cap. 3 8, Caricum, καρικὸν, dicitur medicamentum quoddam cathaeteticum, sordida ulcera detergens, & carnes exedens, recipitque acria calida, helleborum nigrum, sandaracharn, aeris squamam, plumbum ustum, sulphur, auripigmentum, & cantharideS; quae omnia oleo cedrino misitentur, & subiguntur ad formam linimenti, & medit. liquidi. Flipp. de ulcer, XI.y.seq. Carides, καρίδες, squillae, species cancrorum, Gal. I. 3. de Alim.fac. c. 34. Aldrovand. de Crustac. l. 2. c. 9. Caries, τερηδὼν, est morbus salutae unitatis, in partibus duris, ossibus videl. cum deperditione substantiae à materia acri & corrosiva proveniens, Hippocr, ί. 2. de morb. VII. 1. Respondet igitur ulceri, quod est in partibus mollibus. Dogm. nostr. Part, 2. c. 5. dogm. 8. Gal. de cauff. morb. c. ult. Caries pudendorum quae dicatur, vide Caroll. Carina, τρόπις, proprie unam navis partem significat. Metaphorice etiam dicitur de spina dorsi apud Galen. I. 12. de V. P. c. I I. Jung. C. Hofman. comm. ad h. l. «urn.po;. Carinam quoque à quadam figurae similitudine vocasse Malpighiutn rudimentum illud fibrosum in ovis, cum hic autor nobi, non ad manus fuerit, excerpere placuit e D. D. Stahlii propemtico ad Difput. Inattgural. Dn. Georgii Dam CofchvViZii de Haernophysu Carium terrae, id est, gluten. Rul. Carmen, ἔπος, ἐπωδὴ, quid significet, aliunde jam notum esse debet. Caeterum in superstitiosa medicina Carmina fuisse ad fanandum usitata, ita quidem, ut aliquando his majorem vim attribuerint, qtIam solis verbis, testatur Keuchen. ad Seren. in prolegorn. p. ey.seqq. & prolixius adhuc multis testimoniis comprobavit regius quondam in curia Parisiensi Senator Andr. Tiraquell. de Nottlit. &c. c. XXXI. §. 2 85.saI. I36. b. Carminativa, soil. medicamenta ξαντικὰ, διαξαντικὰ, per metaphoram à carminando, sive lanas pectendo ξαντικα, per metaphoram à carminando, sive lanas pectendo & discerpendo dicuntur, quae flatus & vaporeS in corpore molestos sua vi attenuante & diaphoretica dilcutiunt, & per insensibilem transpiraticnem reiolvunt. Proprie Flatus discutienda, Gr. ἀντιφνσικά, Rols. Ord. ac Meth. C. l. 6.s. 4. c. 1. Sunt calida & sale volatili aut spirituosis portionibus scatentia ; quamvis flatus non semper hujusmodi calidis curari poflint aut debeant, de quo alibi. Helmont. quoque ridet illa remedia, insanum decretum appellans, tr. de Flatib. n. 17. Carminsuivae curae quoque meminit Paracels. in lapilliS intestinorum, lib. 2. de tartarsuract. I.c.4. Carmot, vocatur Materia Lassulis Philosophici apud Lagn. Harm. Chym. Vol. IV. p.  719. Carnicula legitur apud Fallop. Expos. de Ossib. c. I2. & ponitur pro Caruncula, in fpecte de illa, quae dentibus circumfusa, diciturque gluten dentium. Carnifex Spagyricus dicitur Vulcanus, sive Ignis in negotio Lapidis Philosophici. Fr. Basilius Valent. de lap. philosoph. Germ. p. I 2. Alias, quid vulgo Carnifex figrnficet , notius est, quam ut mentio hic fiat. Gr. δήμιος βασανιστής. Dolendum duntaxat, quod à Magistratibus ejusmodi hominibus indulgeatur, ut etiam medicinam exercere non amplluS vereantur, non sine publico dedecore & opprobrio, & propter illorum hominum crudelitatem cum gravissimo damno. Praeter communem & exosam hanc significationem etiam in bono significatu Chirurgum dici carnificem, e Plinio Valeriano I. 1. c. 56. sequentibus Iambis. Mederes quaese carnifex tantis malis Concide, carpe fomitem peccaminttm &c. Rhodius in Differt, de Acia p. I62. notat. Verum rectius talia epitheta suspecta intermittuntur. Carniformis abscessus dicitur, qui coacti oris firrnioriique est substantiae, ostracosa praeditus durities lubjectae particulae affinis, tubere haud multum elato, sed lato expanfoque, membranis plerumque fibris filisueintertextus; plurimum ad musculos, qua se ad articulos appellunt, oriri suetus. Differt à Sarcomate. Μ. A. Severim de novisse obs. abscesse c. 2. Carneolus, Cornelus, Corneolus, vide Sardius lapis. Carnivorus, σαρκοφάγος, vide Sarcophagos. Carnosa cutis, vide Panniculus carnosus. Caro, σὰρξ, κρέας, vocatur proprle tantum ea, quae in musculo est, reliquarum partium nullam homines carnem vocant, praeterquam pauci admodum. Sed quae in visceribus, leu jecore, renibus, liene, pulmone, vlluntur carnes, eetsparenchymata, Tsafvyysuurus (quasi effusiones dixeris ) Graeci vocant. Quae in intestinis, ventriculo, stomacho, utero sunt, sine nomine relinquunt, Galen. i. Io. Meth. med. c. II. Parenchymata autem eas partes vocant, non carnesr propterea, quod ex venis effusus sanguis circum vasa omnis concrescat, I. XI. de S. K Haec Castellus. Enimvero cum nec Hippocrates, nec Galenus hanc strictam significationem semper observaverit, libet rem clarius & distinctius pro- ponere. Caro in genere est Medicis, quicqutd ex (anguine partium fibris attt vasis circumfuso concrevit mollius aut durius, à calore stipatum, prout comparatur vel ad compaginandas fitmandalque fibras vice glutinis, vel ad replenda spatia. Vel sic potest describi: Caro est pars solida quantitate, situ, connexione, figura varia, calida & moderate humida, mollis, rara, ad albedmem vel rubedinem vergens, ad id, ut corpulentiam roburque adferat, & ad motum partium conferat, aut humorum segregationi vasorum tutelae, similibusque usibus inserviat, Ger. Blas. l.t. Med.Gen.sect.i.subsect.I. c. 2. Eam ex diversae materiae particulis concretam, plus tamen alcalinis & dulcibus constantem, quam acidis, in separatione vero Chymica offerre phlegma copiosum, lal volatile, oleum & sul fixum demonstravit J. Hels. lunkem Chym. Experim. Part. I.sect. 2. c. 4. p. 110. seqq. Dividi pctest in proprie dictam, & improprie dictam. Per illam intelligitur ea, quae musculorum fibris, sive fibratis potius tendinibus obnascitur, simplex, mollis & rubicunda. Dicitur uno verbo Musculosis. Hinc & Hippocrati ούρκες, idem est, quod musculi, teste Gal. c. I. defract. t. ei. & com. 1. t. 68. Improprie dicta subdividitur in Parenchymata & Propriam cuilibet parti. Ad illa pertinent Hepar, Lien, Pulmo, quamvis hodieque recentiorum quidam negent, esse parenchymata, id est, affafioneS sanguinis veluti concreti ; sed potius vel glandulas esse statuant, vel membranarum congeries in cellulas & concamerationes, de quibus vid. Malpighii Exercitationes de Hepate, Liene &c, Cordis caro non recte dicitur parenchyma, cum sit revera musculosa, quicquid alii regerant. Propria eit vel Membranosa, vel cujtisque partis membranosae carnosa substantia, ut in oesophago, ventriculo, intestinis, utero, vesica; vel Glandulosa. Vide Glandula. An huc quoque Cerebri substantia referenda cum Malpighio ? Jungatur Lindem Medic. Physiol. l.t. c. I6, urt. 2o. §. ^tt.seqq. Bartholiio, Anat. prooem. edu. noviffp, 5. Qui ossium quoque fiIbstantiam Carnem vocant, nixi autoritate Galeni, XI. Metlt. med. 1. (quamvis Vs sinsir non dixerit) mihi videntur vOCabulo valde abuti. In praeternaturali statu excrescendae carneae, Caro excrescens, luxurians, eminens, Scrib. «.227. mentitur solum carnem, & aequivoce taliS dicitur. In Phytologia etiam per tropum substantiae illae molliores fructuum succulentorum Carnes appellari solent: v. g. Caro cydoniorum, citri, cassiae -, prunorum &c. Schrôd: l. r. C. 2. Caroenum, quibusdam carenttm, κάροινον, dicitur, quod caput, τὸ κάρα, aggravet, est vinum decoctum, ita ut tertia parS absumta fit, duae tantum remaneant, GoiT. Plura vide apud Linden. Ex. X. §. Ip.feqq. & Keuchen. ad Serem p. 2 I 6. seqq. Caroli vocantur pustulae in membro virili venereae, quae &caries pudendorum dicuntur. Marcell. Cumam Obs.zo. apud I. H. Velsch, in Syll. Cur. & Obs.Med, Cent. p t». 48. et Obs. 73. p. 77. Caros, Carus, κάρος sive Sopor; est tleperdttio sensus & motus in toto animalis corpore, illaesa manente sistrandi facultate, laesa autem anteriore cerebri parte, & temporum musculis t ( sed tamen & medius ventriculus laepe consentit t Sequitur inde somnus prosundus, oculi.S perpetuo clausiS. Nec tamen ita periit sensus, quin, u pungantur, sentiant, non tamen propterea vel loquuntur, vel oculos aperiunt) si vero spirationem adeo vehementer opprimat, ut quis vel magno conatu vix spirare possit, eorum exemplo, qui per gravem somnum stertere solent, apoplexia tunc affectio nominatur, cui Paralysis saepissime succedit. Haec ex Galen. I.4. de L.A.c. 2.1. 13. Μ. M.c. 21. et c. 2. in I.prorrh. t. 29. olim Castellus. Enimvero cum hodieque non satient animum philiatri discendi cupidum, affectum hunc paulo accuratius describere libet t Carus veterni species est affectio soporosa, lethargo major, apoplexia paulo minor, huic tamen valde assinis, ut in ipsam non raro transeat, cum respiratione tamen adhuc paulo liberiori, à prohibita per portiones impuras serosas vel alia ratione heterogeneaS spirituum animalium e medulla cerebri versus corticem expansione proveniens. Jungatur Th. Willis de An:rn. Erutor. Part. 2. c. 4. Hinc καρῶδες, quod vel gravedinem capitis, vel soporiferum significat Erotiano. Carosis, κάρωσις, i. e. Soporatio, sive somnolentia. Moschion. de morb. mul. c, I34. Caroticus, καρωτικὸς, dicitur de eo, quod caput vehementius afficit, v. g. de vino generoso vehementer inebriante. Lind. d. /.§, 111. Carotides, καρώτιδες, ἢ καρωτικαὶ ἀρτηρίαι, sunt duae illae arteriae, quae ab arteria magna e sinistro cordis ventriculo emergentes recta ad caput feruntur, omnibus, quae sunt supra cor, partibus distributae, Gal. l. I 6. de V. P. c. I 2. et I. 5. de Hipp, & Pl Decr. c. 7. fed has non recte carctidas sive foporarias dici cenlendum est, sed obtinent saltem nomen ex communi medicorum & philosophorum post Hippocr, opinione credentium, foporis sedem esse has arterias. Vide Arteriæ Aortæ truncus ascendens. Jung. Barth. Anat. Lib. 2. c. 4. Carphaleon, καρφαλέον, acidum, siccum, significat. Hippocr. 6. Epid s. 6. t. 19. & 5. aph.71. ut & alibi de cute sicca usurpavit, Jung. Foës. Oec. p. 31 I. Carphos, κάρφος, paleam, festucam significat. Dioscor. l. 5. c. 85. Hinc verbum καρφολογεῖν, & Hipp, ἀποκαρφολοχεῖν, festucas & paleas legere, quod est phreniticorum symptoma. Dicitur & κροκιδίζειν, s. I. Prognosis t. 23. Carpio, Carpius, κύπρινος, Cyprinus, λεπιδωτὸς, est nomen pileis nobis notissimi in lacubus frequentis,in fluviiS vero delicatioriS. De usu in cibis & medicina vide partirn apud Aldrovand. I. 5. depiscib. c. 4o. partirn apud Schrôder. l. 5. cl. q. n. 76. Est & alius piscis carpio dictus, qul in folo lacu Benaco capitur, delicatior, de quo etiam Aldrovand. d. i. c. 5o, Carpos, καρπὸς, vide Fructus. Carpus, καρπὸς, aliis Brachiale, Arab. Rasceta, est pars manus, qua cubito per articulum conjungitur: Vel quod utrinque inter manum & brachium intercedit, Iutrarnque inter se aptans, id dicitur Carpus. Quot ossiculiS constet, dissentiunt anatomici, dum quidam septem, quidam octo numerant. Non multum referet, utri parti calculum quis adjecerit. Linden. Med. Physiol, l. 2. c, I4. arL 12. §. 8 I .seqq. Carsia, id est, aqua salis. Rul. & Iohns. Carta, κάρτα, apud Hippocr, significat valde, admodum. 3. de R. V. in Ac. L 2 6. et 42. Jung. Galenus in comm. Cartilago, χόνδρος, est particula simpleX in animalis corpore, quae altarum quidem omnium est durissima, toto autem osse est mollior, Gal. l.y.de Us. P. c.q. QuamviS autem diversa sit ab osse cartilago, saepe tamen aetatis spatio in os degenerat, imo vero nulla fere sunt ossa, quae ante cartilagines non fuerint. Ossa namque omnia & dentes genis adhuc conclusi infantibus cartilago sunt, quae tandem in ossa duratur, uti cartilagines, quae inter sterni ossa continentur. Hactenus Castellus. Dividi possunt cartilagines. I, in illas, quae aliis conna- ' scuntur ossibus, eademque connectunt vel absque alio medio, ut in ossibus pubis & sterni, vel im erjectu communium ligamentorum, ut in connexione per διαάθρωσιν, & in has, quae per se constituunt partes, de quibus p, p. 2. in duriores, quae osseae evadunt cum tempore, & in molliores, articulos colligantes, & ligamentorum naturam fere referentes, undeχονδροσυνδεσμοὺς vocant, Barthol. Anat. libell. 4. c. 2. Inter specialiorcS Cartilagines sunt praecipuae seqq. Cartilago ensiformis, χόνδρος ξιφοειδὴς, Gal. l. 6. de V. P.c. T & l. de art. & ven. dissect. c. 5. cartilago mucronata , quae est extrema ora medii ossis pectoris, quae est propter os ventriculi, cui alligatur. Aliqui siint, qui totam pectoralis ossis figuram, ( non eam tantum, quae in imo ejus est ) quia gladii similitudinem repraesentat, ensiformem cartilaginem dicant esse, Gal. l. de Ossib. c. 13. Jung. Barth. d. l. c. I8. Cartilago innominata, Gal. recentioribus vero Annularis, κρικοειδὴς dicta, quae est secunda laryngis carulago, in internis partibus, quae oesophagus est, positionem habens. Gal. l. 7. deV.P.c.u. & est intrusu cartilagini Thyroidi. Est instar annuli Turcici, quo pollicem muniunt in emittendis sagittis. Basis est reliquarum cartilaginum asperae arteriae. Barthol. iib. 2. Anat. c. 11. Cartilago scutiformis, θυριοειδὴς, χόνδρος, perperam θυροειδὴς, recte notante Linden. Medic. Physiol. I. t.c. I3. urt.r 5. §.94. male à Castello Peltalis. Peltae enim rotundae erant, cum figura hujus cartilaginis sit quadrilatera, ut Scuta. Ejus gibbofitaS apparet in gutture, ac Adami pomum appellatur, quia vulgr persuasum, in Adami faucibus pomi fatalis partem ex poe- na divina remansisse & ad posteros translatam. III medio distinguitur linea, unde duplicem alii constituere, cum revera duplex ratissime inveniatur. Divulsum in medio observavit in Studioso à nimio cantu Barthol. d. I. ubi plura ad ejus perfectam deicripticnem pertinentia reperleS. Praeter has, quas Castellus olim adduxit, dantur adhuc aliae peculiares Cartilagines considerande, & quidem in ipsa quoque Larynge; videlicet : Binae cartilagines, ἀρυταινοειδεῖς, Gutturxisormes, sine Arytaenoideae, quia in una parte conjunctae instar gutturni rimam pro modulanda voce Glottis, γλωττὶς, dictam efformant. Item Epiglottis, 'ctnyxarsu, Cartilago , quae rimam illam claudit & tegit, ne ex cibo vel potu in tracheam cum periculo suffocationis quaedam incidant, fed commode in gulam abire queant. Reliquae cartilagines asperae arteriae semicirculares & sigmoideae, σιγμειδεὶς, non libet inter peculiares referre. Nec Narium quoque Cartilagines qtunque, quarum duae fupremae nasi ossibus adhaerent, tertia septum constituit, sive interstitium inter duo nasi foramina, reliquae vero duae pinnaS constituunt, per membranosa ligamenta colligatae, eommode inter peculiares referri non pos.- sunt, cum ad nasi constitutionem faciant. De his videatur Barthol. d. l. 3. Anat. c. Io. Cartilaginum in genere praecipuus usus est duplex t Unus, ut partes quasdam leves ac politas ad motus prorrtitudinem efficiant, in articulis scii. Alter, ut violentiae foriS occursantium mediocriter cedant. Cartilaginis enim substantia rnaXime idonea est ad tegendum & defendendum parteS subjectas. Non enim potest comminui & frangi, ut dura & friabilia, neque incidi & contundi, ut mollia & carnosa. Haec Castell, Verum nec alii usius excludendi sunt, ut t Connexionem facete ossium, quae dicitur συγχεῖδρωσις t Partes prominentes, vel etiam curvas formare, ut in alpera arteria, larynge t CavitateS explere, Operculi operam praestare, Fulcrum praebere, de quibus Barthol. libell. 4. c. 2. Cartilago quoque de fpinis pilcium dicitur, specialiter vero & αἀἐξοχὰν, Cartilaginei pisces, dicuntur, qui spinam dorsi cartilagineam, intus medullam habentem, obtinent, Graecis proptereaχονδράκαυθύι dicti; aliiS & σελὰγω, vel σελαχάδη t Suntque dutl.m generum t Plani, ut sunt Raja, Pastinaca & his sirnileS ; & Longi atque Rotundi, v. g. Galeae, de quibuS legatur Aldrovand. I. 3. de Pise, cap. 3 t. Caruncula, σαρκίον, accipitur vel in statu secundum vel praeter naturanr. ln illo dicitur de carunculis in utrcque oculi Cantho, vel Angulo occurrentibus, quarum illa, quae in majori sive interno existit, Lachrymalis , in externo vero Innominata est, Barthol. I. 3. Anat, c. S. Carunculae quoque appellantur cuticulares Alae sive Nymphae in sinu muliebri, teste eodem l. I. c. 35. quo etiam carunculae myrtiformes spectant d. l. c. 33. ln renibus carunculae papillares minus coloratae instar glandularum, reliqua carne duriores occurrunt, de qui- bus idem d.l.c. 17. Carnosam quoque illam particula n in summo ore pendentem, quam alias Columellam, aut Uvam, vel Uvulam vocant, à Galeno carunculam appellari constat, ex I. 6. de C. M.S. L. c. 3. in princ. Praeternaturaliter usurpatur hoc vocali (r)de portiunculiS, quae in dysenteria excernuntur, quas Hipp, carnes , ούρκες, vocavit, 4. aph. 26. (2) de carunculis ca- pillaribus cum urina à renibus excretis. 4. aph. 76. qui affectus etiam dicitur Trichiasis, τρράασις. Ita & Cessus /. 6. c. 8. carunculas quasilam in naribus nasci, scripsit. Polypum etiam per carunculam definivit. Ita & aliae Excreseentiae carneae caruncularum nomine venire possunt, quamvis Hippocrati σαρκοφυίαι, 3. d-fract. t.45. aliis ύπΐξ σταρκώσεις, aut σαρκώματκ dicantur. Carus, vide Caros. Caryca, quibusdam pro Carica. Est & denorninativum haud dubie ab urbe quadam Peloponnesi Carya; Unde Caryca lingua, καρύκη Gr. coiIfusa valde & absurda dicta Galeno i. 2. de diff. puls. c. 2. Caryca, καρύκη, fuit olim peculiarebellarium, edulium, condimentum, embamma, Lydorum primum inventum, paratum ex sanguine & aliis ἡδόσμασι, id est aromatibus & suavibus condituris. Hinc & omne conditum, quod jus sapidum facere & infuscare poflet Lydiae cary- caeadinitar, carycam appellare liceat. Hesychius etiam des.cripfit, quod sit jus supervacuum sive ambitiosum. Plura vide de hac re apud Linden. S. M. Ex. Xi §. 73. seqq. Lang. l. 1. ep. 58. COnl. Galen. exegesi. Caryceia, καρυκείη, idem, quod Caryca. Gal. 1.4. desan. tttend. c. 5. Carycoides, καρυκοειδὲς, dicitur Hipp, excrementum colorem subcruentum instar Carycae condimenti illius ex sanguine parati prae se serens. 2 4. Epi- dem.XIV. 10. Plura apud Foës. Oecon. p. 310. Nec minus plenius expositam vocem habes apud ipsum Erotiatiurn. Carydon, καρυδὸν, vide Alphitidon. Caryon, κάρυον, vide Nux. Caryophyllum, καρυόφυλλον. nomen & floris & aromatis, & arboris. Nullius horum expositio est hujus loci,1 Caryoti, καρυωτοὶ, scil. βάλανοι, nomen dactylorum sive fructuum palmae optimorum, qui in Syria & Palaestina crescunt, Gal. I. 2. de Al. Fac. c. ia. Casa, Gr. καλύβη, ὄικισκος, ὀικίσκη, ὀικίδιον, tugurium vel vile domicilium significat, qualia sunt metallifcssorum circa fodinas. Rul. in Lex, Cascarilla, h. e. cortex Chinae Chinae, vide China. Caschu, idem quod Catechu. De quo paulo post. Caseus, τυρὸς, quid sit, omnibus notum est. Lac coagulatum & giaciatum, per praecipitationis modum. Uius ejus in diaeta & medicina varius. Cum in caseis singulatim permagna sit differentia, tum pro animalium natura, tum pro praeparandi modis, & praeterea ipsorum aetate, non licet heic eam exponere varietatem. Consulantur Autores, utpote Gal. l. 3. de Al. Fac. cap. 17. et I. Io. de S. Fac. cap. 17. et I. Io. Th. Willis desermem. cap. n. Bruyerin. Moraeus, C. Hofm. lonsu alii. An commune vitium sit omnium caseorum, succum habere vitiosum & crassum, uti d. l. scriptum reliquit Gal. ulterius ventilandum relinquitur. Pro negativa facit Hippocr, de vet. medic. XXXVII. 9. seqq. & de affect. XLIXi n. -.Usum medicum etiam vide siS apud Scribon. Larg. n. 158. adverius podagram. Caseum descripsit Paracels. l. 1. de Tart. tract. 5. c. 2. quod sit Tartarus alabastrinus & incurabilis, viscus inexpulsivus. Imo hoc vocabulum tropice ad ipfos morbos renum applicuit, caseum, vel lac segregatum aut caseatum aegritudinibus renum annumerans in Fragment, & Scholus ad dict. libros de Tartaro. Verum rem ipsam magis obscurat illis terminis, quam ut declaret. Caseus praeparatus Rulando & Iohnsono dicitur residentia viscosa manens in fundo lactis ex caleo defluentis, in Lex. Casia, κασία, plerumque Cassia, κασσία, duplicem potissimum obtinet significationem, quarum neutra quidem proprie huc pertinet, fed ad Botanicam, Paucis tamen indicasse sufficiat. ( I ) Significat aroma quoddarn, quae & Cassia lignea, Xylocassia dicitur, ad Cinamomi fere naturam accedens ; de qua videatur Gal. de S. F. l. 7. et alibi. (2) Purgans quoddam cholagogurn, quod Cassiasisiula, siliquosa, solutiva, καασστά, σύριγξ, dicitur. Haec veteribus Graecis fuit ignota. Licet enim Gal. etiam aliquoties in /ibr. de Anudot. & de C. M. S. L. mentionem fecerit Cassiae fistulae, femper tamen intelligit illam aromaticam, quae etiam fistulosa videtur. De solutiva videatur Rolfink. de purgant.sect. 3. art. 2. c. 1. Schroder. l. 4. cl. 3. n. 4I6. Cassa barbaris dicitur Thorax, Fallop. expos. de Ossib. c. 18. Tor ». L p. 508. Cassale vulnus i. e. vulnus, pectoris. Legitur apud Marcell. Cumam Obs. 65. apud D. Velsch. in Syllog. cur. & obs. Med. Cent. l. p. m. yq. ya. Derivatur ab Arabico Cas, i. e. pectus. Cassatum, est sunguis in venis invalidus & emortuus, grumofus, sanguinis boni transitum & motum obstruens, Paracels. l. 7. Archidox. §. de Specifico Diaphoretico, &i ex hoc Rul. & Iohns. in Lex. Cassia, κασσία, vide Casia. Cassia mellis dicitur species Cassiae extractae pro clysteribus, quam compositionem ingreditur Mel, ut conservetur, in culus tamen praeparatione fraudem Pharmacopoeorurn detexit Joh. Anton. Loddettus Dialog. de impostur. nonntdl. Pharmacopceor. addito declarationi fraudum & errorum apud Pharmacopceos commissurum Lisseti Benancii opera Bartholini Latinitati donatae p. 149. Cassiteros, κασσίτερος, vide Stannum. Cassoleta dicitur species suffimenti humidi; cujus descriptionem tradidit P. MorelluS l. 2. de praescri remed.surm.sect. 2. c. 9. p. m. 293. edit. Eas. Cassowarius, nomen avis exoticae, nobie incognitae, quam ingluvie carere legitur in Nehem. Grew Anglicae Societatis Regalis Collegae Inchoata Anatome comparativa ventriculorum & intestinorum , cujus mentio fit in Actis Erud, Lips. A. I68 2.p. 60. Cassus, vide Laparos. Castalticum corrupte, pro Catastalicum, κατασταλτικὸν, idem est, quod repressorium, stipticum. Dieter. Iatr. n. 4o8. Castellum, idem, quod Lacusculus, λακκίδιον ; Rul. & Iohns. Castellum Uxinae quid dicatur Paraeovvide apud eund. l. 22. Chir.c. g. Castigatus, a, um, ( Gr. diel posset σωφρονισθεὶς , ) dicitur de Mammillis & Papillis apud Q. Serenurn  : Si castigatas studium est servare papillas, &c, quid vero sint Castigatae mammae, exposuit Hier. Mercuri al. l. 5. Var. Lect. c. 3. Castitas, σωφρωσύνη, ἀγονία, proprie COntlnentiam circa res Venereas significat. Hinc Casti sua natura dicuntur σωφρο,ικοὶ φύσει, qui etiam à libidinosis cogitationibus abstulent. Gal. I. 6. de L. A. c. u/t. Casti- tatis sedem veram in renibus esse magis, quam in testiculis, voluit Paracels. /.2. de vir. mernbr. c.Io. quam opinionem denuo propugnare voluerunt Joach. Oelhafius, Dan. Sennert. & Casp. Hoftn. verum absque successu, cum pugnare videatur cum principiis Anatomicis, quibus constat, renibus nihil esse commercii cum reliquis partibus genitalibus. Castitatem non comparari posse medicamentis, sed evitatione occasionis & objectorum irritantium, egregie docuit P. Arnmann. Irenic. p. 40. Castor, κάστωρ, Fiber, animal est amphibium, aqua & terra ambiens, vivens piscibus & fructibus arborum. Ejus descriptionem vid. apud Aldrovand. l. 2. de qttadruped. digit.vivipar. c. 12. ubi etiam ejus usum in cibis & medicina exponit, & in Ephemecid. Nat, Curios. An. II. Obs. 251. Anatomicam ejus descriptionem etiam legere licet in Actis Philosophicis Oidenburgii Anxi 1669. m. Julio. Jungatur Schroder. I. 5. cl. t. n. I4. Ob convenientiam cum hoc animali maximae pernicitatis in pilees grassandi avis quaedam species, videl. Mergus cirratus major, Bellonio dicitur etiam Castor vel Fiber, ut est apud eund. Aldrovand. Ornith. 1. 19. c. 61. Urinae quoque lacteae excretionem Castoris nomine venire ex Drautviz. de Scorbut. c. Ps videatur in Ephemerid. N, Cur. A. I. Obs. 89. Castorium, καστόριον, καστώριον, sunt testiculi Castoris quadrupedis excisi, purgati & exiccati, virtutis valde attenuantiS, discutientiS, nervos nervosasque partes roborantis, spiritulque animales excitantis, multique in Medicina usus. Adulterari solent gummi Ammoniaco, quod cum Castoris sanguine subactum vesiculis inditur exiccaturque. Schroder. d. I. In hunc animadverdt Fr, HosuI. in Clavi ad si. l, negando Castsu rium esse testiculoS, qui adeo parvi sunt, ut gallorum gallinaceorum testiculos vix superent, sed potius esse tumores, seu crumenae inguinis vestitae pellicula latis crassa, quibus parva semper annexa est, impleta liquore oleagineo & cineroso, semper liquido manente, cum illis crailior contineatur, qui pctest exiccari ad pulverllàndum. Confirmatur haec sententia plurimis autoritatibus in Ephemerid. N. Cur. d. l. De Castorii viribus videatur & Gal. I. XI. de Simpl. Fac. Dioscorid. I.2.C.26. Pontici Castorii vires diversias esse ab Hispanico, ex Strabone ostendit Rhod. ad Sccibon. n. 175. Castratus, ἐυνοῦχος, ἐυνουχισθεὶς, dicitur, cui testiculi sunt exsecti; & ita viS genitalis ablata. Castratio , quae Gr. ἐυνουχισμὸς, ἐκτομὴ, ὀρχοτομία dicitur, in brutis utriusq.ae sexus adhibetur, teste Gal. I. I. desem, c. 15. Castratum animal semper foerninae redditur simile, aut his, quae sunt aetatis minoris, idem I. io. deS. F. §. Bolis et l. 11. §. Pinguedo & adeps. Caro etiam castratorum suavior & praestantior eidem habetur iib.I. desem. c. I 5. et i. 2e de Al. F. c. 2. Quomodo vero mutatio corporum ratione temperamenti vitalis, morum, habitus corporis à castratione dependeat, non est adeo in aprico. Videatur de hac quaestione Barthol. l. I, Anat. c. 22. An castratio hominum excusari & defendi possit nec ne, meam nolo fecere litem. In maniaco adhibuit Sam. Formius apud River, in observ. commem. In summe libidinoso detrectavit Balth. Timaeus à Guldenklee /. 3. cas. 5 2. Castratio etiam sumitur pro Hemiotomia, & Castratores sunt Herniotomi vulgares, in qua significatione hoc vocabulo usus Scultetus Arm. Chir. Part. I. Tab. XXXIX simul improbans, quod in omni Hernia testiculos eximant, in sola Sardocele saltem hcc admittens. Per metaphoram quoque medicamentorum fortiorum & malignorum, praesertim purgantium electivorum correctio dicitur castratio apud Helmont. tr. Phare macopol. ac Dispensi modern. n. 49. Jung. Exerc, nostr. I. de Remor. Purg. 0. 38. Item farina crassior, κρίμνον, dicitur Castrata, vide Crimnon. Diet. n. 478. Castrensis, Militaris, στρατιωτικὸς, στρατευματικὸς, est epitheton etiam morborum quorundam contagiosorum & epidemicorum, praeiertim febrium, quarum meminit Helmont. de Febb, c. Io. n. 7. Endemicas appellans, non adeo incongrue, in quibus non tam effervescentia caloris, quam maligna cruditas ex victu & rerum non naturalium usu pravo collecta peccare & urgere sedet. Pestilentibus annumeravit & satis perspicue descripsit Th. Willis de Febr.c. I4. nec non pecitl. tract. Joh. Valent. Willius Medicus Danus. Casus, in Latino valde aequivocum est. Vel enim idem est, quod Symptoma, σύμπτωμα. i Gal. de opt.sct. ad Thrasyb. c. I3. et I. aph. I2. aliisque in locis. Vide Symptoma. Vel idem est, quod Fortuitum, & opponitur Arti, vel Providentiae, Gr. dicitur τέχυ vel τέγως ἔργον. Gal. l. 11. de V. P. c. 7. desub.figur. Empir. c. । 2, lnterdum & Gr. dicitur άυτομὸτον. Hipp, de Arte IX. 5, seqq- & Gal. c, I. in Prognosi. Hipp. t. 4. id est, spontaneum , quod fine ulla deliberatlone aut consultatione contingit. Vel idem est, quod Lapsus, πτῶσις, vel κατάπτωσις, v. g. ex alto l. 5. M. M. cap. 2. Vel idem elt, quod morbus præsens ; in qua significatione sumfit Paracels. i.t. Psrngr. cap.I. § 4. et 5. Vel denique idem, quod Historia morbi integra, observatio Empirica ; Unde frequentissime dici solet: Casus Medicinales v. g. laudati Timaei à Guklenklee, pro t ObservationeS Medicae Practicae. Collegium Casuale, h. e. in quo tractantur & exporiuntur specialeS morborum singularium historiae. Vide Historia. Cata, κατὰ, vide Secundum. Cataballo, καταβάλλω, significat dejicio, de- nfitto, prosterno. In qua significatione sumfit Hippocr, i. de Nat. Hum. t. Z. Catabasis, κατάβασις, descensus, à verbo καταβαίνω, descendo, cui opponitur ἀναβαίνω, ascendo. Verbum legitur apud Hipp. 6. aph. 22. Catabibazo, καταβιβάζω, ernphajicum verbum humorum deorsum factam exclusionem &C deturbationern exprimens apud’ Hippocr. 3. in I.prorrh. t. 5 i. Catablaceuo, καταβλακεύω, significat ignavum esse , defidem, negligentem in actionibus, & praesertim in curando apud Hippocr. 3. de artic. t. 83. idem quod κατοκνέω, quod legitur in Mochlic. XI. 7. Descendit à voce Blax, βλὰξ, quod nomen est piscis nullius plane utilitatis, aut pretii. Catablema, κατάβλημα, significat, quod injicitur aut applicatur, in specie fimbriam vel ligamentum, quod parti injicitur ad deligationem constringendam. Hippocr. 2. de artic. t. 32. AEginetae dicitur ἐπίκλημα, aliis περίβλημα. Foës, in Oecon. p. 3 I 2. Catabronchizo, Catabrochthizo, καταβρογχίζω, καταβροχθίζω, utrumque significat deglutio, à βρόγχος & βροχθος, gula, guttur. Hippocr. Coac, t. 65 t. & t. 6z. Catacauma, κατάκαυμα, vide Ambusta. Hipp. Coac. t. 158. interdum simpliciter Cauma, καῦμα. Jung. Lindea. Ex. XI. §. I89. Cataceclimenos, κατακεκλιμένος, dicitur, qui propter morbi vehementiam & virium imbecillitatem decumbit. Hippocr. 2. prorrhet. t. 39. quamvis alii κατακεκλασμένους, fractos viribus legant. Idem est quod κατακλινὴς, κλινηρὴς.κλινοπετὴς, Clinicus, & opponitur τῷ ὀρθύούδην. Foës. Oec, p. 3 I4. Catacecramenos, κατακεκραμένος, de fractura dicitur, quae dependet, aut suspensa est. Hippocr. 3. de fract. t. 74. Catacerasticos, κατακεραστικὸς, idem, quod ἐπικεραστικὸς, vide Epicerasticos. Catacermatizomenos, κατακερματιζόμενος, à Yerbo κατακερματίζεσθαι, quod proprie significat in minutulos nummos dividi, à κερμα, numulus, minutiae atris. Sed & in genere dirimi in minutissimas partes denotat. Usurpat Hippocr, de calore febrili, qui in totum corpus distrahitur; 4. de R. V. I. A. t. qy. Catacheo, καταχέω, vide Catachysis. Catachlidao, καταχλιδάω, vel καταχλιδέω, uti videtur conjugari apud Hippocr, in praecepo. VI. 8. significat deliciis nimium indulgere, luxu diffluere. Idem quod κατατρυφᾶν. Catachloos, κατάχλοος, significat valde virens. Dicitur v. g. de excrementis biliosis corruptis 7. Epidem. XI. vy. quamviS plerique legant καταχὸλον, quae lectio non arridet. Catachresis, κατάχρησις, vide Abusus. Catachriston, κατάχριστον, dicitur medicamentum, quod illinitur, Hipp. I. 1. de Μ. M. CXXIII. I6. Catachysis, κατάχυσις, effusionem, perfusionem significat à verbo καταχέω, perfundo. Ita de frigidae aquae perfusione usus Hipp. 5. aph. 21. et 7. aph, 42. de aqua calida. Dieter. Iatr. n. 447. 448. Cataclasis, κατάκλασις, perfractionem, perversionem , in genere significat. In specie frequenter de oculi perversione cum palpebrae pervertuntur, ldque alterius musculorum oculoS claudentium convulsionem indicat. Hipp. 6. Epid. s. I. s. 3 I. ubi etiam t. 30. de membrorum perfructionibus legitur. Vide Campylon. Catacleis, κατακλεὶς, dicitur os cartilaginosum, imo cartilago in commissura ornoplatae vel ficapulae cum clavi sita. Reperti in solis hominibus testatur Gal. I. de ossibus c. 14. Confer, l. I3.de V.P.c. II. Alibi prima Thoracis costa parva dicitur, & quasi Subclavium. Gal. de dissect, mnsc. c.12. Vide C. Hofman, comm. ad Gal. lib. de V. P. nttm. 103. & not. ad l. cit. de Ossib. qui recte reprehendit, quod κατακλμί etiam dicatur. Cataclines, κατακλινὴς, lecto affixus. Vide Catacecimenos. Cataclisis, κατάκλισις, inclinationem, declinationem, incurvationem, item decubitum denotat, V. g. κατάκλισις ήμικύκλιος, incurvatio semicircularis, uti erit in Graeca lit. C juxta veteres. Vid. Hofman. d. l. n. 385. Gal. I. 2. de mot. mnsc. c. 4. Cataclysma, κατάκλυσμα, Hipp, de sal. diaet. t. 15. Vide Clyster. Cataclysmi, vehementiores aquarum illisiones, vulgo medicor. Irrigationes. Coelius Aurel. Chronic. 1.1. c. 16. Catacores, κατακορὲς, abundans, superfluum significat. Addit rei, cui jungitur, in specie bili, intentionem. Usurpatur adjective & adverbialiter. Quando simpliciter ponitur, nihilominus bilis ad excesy siirn restringendum esse, vult Foës, in Oec p.IIy. v.gr, apud Hippocr. Coac. t. 6I 2. et t. 6o8. id quod & 'InterpreteS obfervarunt. Hinc & κατακορες φαὰμακον, significat bilem meracam largius evacuans medicamenrum, apud Hipp. I. 5, Epid. VIII. Io. I4. Dicitur & ad- Versu κατακορέως. Hipp. 3. de R. V. I. A. t. I3. vtde Gal. in comm. ad h. l. Jung. & Linden. Ex. IV. §. 77. Catacremnamae, κατακρέμναμαι, significat dependeo , & usurpatur ab Hippocr, de gurgulione inflammato & intumescente, l. i. de morb. X. 3. Descendit à αρημνὸς, praecipitium. Catacruo. κατακρούω, proprie depellere significat. Apud Hippocr, vero diffindere. & profundius pertundere & discindere denotat, l. de Ulcer. XV. 4. et I. de Medico VII. 1. 3. Unde & κατάκρουσις, h. e. percussio, inter operationes Chirurgicas & remedia impinguantia externa refertur à 1. C. Claudino de Ingressu ad insirm. l. i.sect. 2. c. 27. & ita idem significat, quod ἐπίκοουσις. Vide infra Epicrusis. Catadartheo, καταδαρθέω, verbum, proprie significans dormire, à δαρθάνω, dormio, quamvis Scholiastes AristoplI. à δερμα, pellis, cum Etymologo deducens restringat significationem, dicendo, idem esse, atque in pellibus dormire. Ufus Hippocr. I. 5. Epid. XVII. 1. et l. 3. de diaet. XVI. I 5. Catadechomae, καταδέχομαι, fumo, suscipio. Usurpavit Hipp, de alimento, l. 7. Epid. XXII. 8. Cata dicen, κατὰ δίκην, id est, jure merito, aeque ut par est. Frequenti in usiI apud Hippocr, v. g. l. de Cord. III. Io. 1. I. de Morb. Mul. LXXXVII. I4.l. de vuln. cap. V. 3. Foës, in Oec. p. 313. Cataduloo, καταδουλόω, proprie significat in servitutem redigo. Metaphorice vero spiritus frango, animum subigo. Hippocrat. 2. de fract. t. 6I. Cataegizo, καταιγίζω, significat cum impetu deorsiIm irruo, delabor, ab ἀΐσσω, irruo. De ventis & procellae impetu proprie dicitur. Unde & καταιγίς procellam significat. Metaphorice de doloribus & morbis cum impetu irruentibus saepe ufus est Hipp. I. 3. de Morb. VII. 25. XXIV. yy. l. 2. de Morb. Mul. LXXXVII. 2. l. 7. Epid. XIIX. I6. Foës, d. l. Praecipue de morbi statu accipitur, teste Linden. Ex. XII. §. 81. 87. Cataeonesis, καταιόνησις, I. e. irrigatio, persusio, fit humore aliquo in partem aliquam effuso. Quo quidem remedii genere utimur, cum aliqua de caussa balneo excludimur. Differt ab Embroche, Nixi xiic ϊμsinosis, quando post illam lanam aut linteum s.uperponimus, quod post embrocham non fit. Gorr. in def. Cataglischraeno, καταγλισχραίνω, verbum significans viscosum officio. Hippocr. I. de R. V. I. A. t.33. ets. 3. t. Io. Gal. in comm. ad h. 1. Cataglyphe, καταγλυφὴ, sculpturam excavatam significat in Chirurgicis. Hipp. 4. de artic. t. ii- & Mochlic. XXIII. 8. to. Catagma, κάταγμα, vide Fractura. Catagmaticus, καταγματικὸς, dicitur de remediis ad fracturarum curationem necessariis, v. g. Deligatio Catagmatica , ααταγματιηὴ ἐπίδεσις, Gal. I. de C, M. P, G. c. 4. Item Emplastra Catagmatica, quae in fracturis cranii specialiter dicuntur Cephalica, ttctcpuxutst. habefitque abstergendi, digerendi & siccandi potestatem, quibus plerique & paululum ex adstringentihus admiscent, l. 1. h. tit. C. 16. Catagoge, καταγωγὴ, ductus, sedes, loci ve! partis aliculus circumscriptio vel regio dicitur Hippocr, l. 7. Epid. III, 14. veluti si quis umbilicum contrectans manum toti ventris regioni admoveat, Foës. d. l. Catagyioo, καταγυιόω, proprie significat membra debilito , à γοῖον, membrum. Usurpatur de nimia Virum imbecillitate & enervatione : Hippocr. 3. de R. V. I. A. t. 17. et l. 2. de Morb. Mul. LVI. 1 y. de Glandul. VIII. 11. Catalemma, κατάλημμα, vide Comprehensamentum. Catalentia, fictus est à Paracello terminus, speciem Epilepsiae significanS, quemadmodum & Analensta & Epilentia, de morb. ament, tr. 2. c. I. et l. 3. Paragraph. c. 1. §, I. Catalepsis, Catalepsia, Lang. l. I. ep. 25. est deperditio sensus visus, apertis palpebris, servata tamen secundum naturam spiratione, in qua posteriora cerebri potissimum & nervorum exortus intemperie frigida & sicca afficiuntur. Gal. l. a. de L. A. 2. licet alibi Catalepsin dicat esse spiritus cohibitionem, de musc, diffect.c. 16. & alibi dicat, Catalepsin, fieri refrigerata prima parte sensitiva, id est, cerebro ipso t quae restigeratio cum fortis fuerit, mista humiditati facit lethargicas pastiones; cum siccitate vero eas, quae à Graecis καταληψεις dicuntur, Lat. Interceptiones i ( aliis Deprehensiones) 2. aph. 3. in comm. Gal. Eundem affectum vocant κατοχὰ,, Catochen, & qui eo laborant Caiochos , αατέχους, l. 4. de caus puls, c, I6. Haec Castellus. Clarius ut explicetur terminus Catalepsis, κατάληψις, accipitur liate & stricte. late & quidem rarius pro omni interceptione, v. gr. Sanguinis in vasis, Hipp. l. de Medic. VII. 8. quae alibi ἀπὸληψις eidem dicitur, vide Apolepsis, item έγκατάληψις. Sensuum, Aurelian. i. 2* acut. c. 5. Spirituum, Gal. I.2. desin. tu. I2. et l.3. cap. 2. Cutis constrictio, dum ita digitis apprehenditur, ut candens ferramentum recte & sine noxa immittatur Hipp. I.de artic, t. 50. De interceptione urinae & s.anguinis legitur 2. Epid. sect. 3. num. 7 5. quam lib. d.s. 2. n. 3 5. ερὶκατάληψιν vocavit. Ad hanc latam significationem quoque Pertinet, quando illa deligandi ratio, ubi vinculum aliquod articulis Oblaesis stipet injicitur, ad ea, quae Oblaeia sunt, comprehendenda & continenda, aut extremitas vinculi, quod ultimo super injectum reliquas Obvolutiones firmiter continet, cn- talepses, καταληψεις, dicuntur. Hipp. 2. de iis, quae in medic. t. 1 5. et t 17. IS. Stricte sumitur pro affectu Ioporoso, quem nonnulli eundem cum comate vigili esse statuunt, Lang. d. l. Alii vero negant, ut DietericlI. Iatr. n. 863. quod si Galetal descriptio supra d. l. locum habuerit, non video, quae sit inter utrumque djffergntla, vide Coma. Tandem & Tropica s.uperest significatio; quando κατὰληψις denotat veram, firmam & indubitatam rei alieujuS perceptiotIem & cognitionem, Gal. de sectts. c. 6. et de opo. secta in princ. cui Opponitur άκαι ταληψία. In specie tribuitur loco generis Indicationi Comprehensio in definitione, de qua prolixius vide Mich. Gavasset. l. de Indicat, curat, cap. a. seqq. Dicitur & Apprehensio, de quo supra. Catalotica, καταλοτικὰ, medicamenta siInt, quae cicatrices grossaS aequant & limpidant, Galen. I. de Dynamfil. An à καταλοάω vel ἀλοάω, tero ? Catalysis, κατάλυσις, significat diffolucionem vel resuluuonem, v. g. artuum Hippocr, lib. 4. Epid. XXIIX. 31. Quod dicantur ὸι καταλυόμενοι apud Hipp. 2. aph. 43. illi, qui jam jam morituri sunt, & in procinctu mortis, unanimis quidem Interpretum est consensus, Jung. Dieter. n. 438. Enimvero si per ἀπαγχομένους proprie strangulati laqueo aut manu veniunt intelligendi, nihil obstat, quo minus etiam diffoluti exponi possint de detracto laqueo, aut manu resoluta, cum Cesso i. 2. c. 8. sin. qui vocat Detractos ex suspendio. Catamanthano, καταμανθάνω, addisco s considero, Hipp. 6. aph- 5. Catamaraenomae, καταμαραίνομαι, emarcesco. Dicitur de tumoribus, qui detumescunt, fubsidunt, & desinunt. Hippocr. 2. Prorrltet. XI. 33. Catamassasthae, καταμασσᾶσθαι, dentibus conterere , commanducare significat. Usus est Hipp, de Epileptica, quae linguam dentibus contrivit & devoravit, i. 5. Epid. XXII. Io. repetitur l.7. XXXVII. Io. Catamatteuomenos, καταματτευόμενος, contrectans. Vide Matteuo, vel Matos. Catamenia, καταμήνια, vide Menstruum. Catamolynthis, καταμωλυνθεὶς, remissum, debilitatum , sensim languidum, significat, à μώλυς vel μώλυξ, ignavus, hebes, indoctus. Galen. c. 3. in Prorrltet, Hipp, t , 77. de tuberculis ad aurem usus est. Catamyo, καταμύω, nicto, oculis conniveo, claudo , significat. Legitur apud Hippocr. 7. Epid. XLl. 24, Per syncopen etiam καμμ.ύιυ aliquando dicitur. Catanaesimumae, καταναισιμοῦμαι, non κατανασιμοῦμαι, significat consumor, ab ἀναισιμόω vel ἀισιμόω, expensas facio. Hippocr, de glanduI. II. 8. quamvis alii etiam exponant per reflector, ab ἀνασιμοῦσθαμ, resimum fieri. Foës. Oec.p.3I9. * Catanancazo, καταναγκάζω, por vim cogo, compello, depello. Us.urpatur in operatione Chirurgica, quando id, quod loco suo excidit, vi adhibita restitui & reponi debet. Hipp. 1. de art. t. I 5. 20. 2I. 62,65. 69. ets. 3. t, 49. et in Mochlico IX. 16. XI. 12. XV. 5. etc. Legitur & simpliciter ἀναγκάζω, 2. desractur. t. Io, Cataniphthis, κατανιφθεὶς, elotus, extersus, a vetbo κατανίζω, pso κατανίπτω, perluo, perfundo. Participio usus est Hippocr, de diarrhoea per lac decocturn elota, quae sponte definit. 2, Prorrltet. XXXII. 2, Verbo Vero de vulnusculis circa tumoreS factiS aceto eluendis ad grumum tollendum, i. de ulcerib. XV. S. XVII. q. Catanizo, κατανίζω, vide Cataniphthis. Catanoeo, κατανοέω, valeo sensuum integritate, intelligentia, idem, quod καταφρονέω. Hipp. l. 5. Epid. XVII. 6. Jung. Foës, d- l. Catantia, καταντίη, declivitatem, deorsum inclinationem significat, ab ἀντάω. vel ἄντω, occurro. Hipp. 1. de iis, quae in med. t. 19. Hinc & κατὰντη declivia denotant, f. i. h. u t. 1 1. Catantis, κατάντης, declivis. Vide Catantia. Catantlema, κατάντλημα, significat lotionem per infusionem aquae suctam t idem fere, quod ἐπάντλημα ; vel ἐπάντλησις. Legitur apud Moschi de morb. mul. c. 50. Vide Epantlesis. Catapasma, κατάπασμα, dicitur medicamentum aridum ex sicco medicamentorum pulvere conflatum, ad extergendum, repurgandum, discutiendum cuti aspersum, aEginet. l.y.c. 13. Dicitur & καταπαστὸν φάρμακον ; Gorr. in des quamvis & generaliter omne, quo aliquod corpus conspergitur, significet. Dicitur & ρόαπασμα, vel Ολάπασμα, νεΐ ἔμπασμα, ὀσπιπαστόν, Gorr. Catapasmus, καταπασμὸς, dicitur Aureliano specialiter post humeros atque colla devexo ductu mitis & lenis defricatio, aut leviS deductio, l. I. passi tard, c. p. Foës. d. l. Catapastum, καταπαστὸν, vide Catapasma. Catapauomae, καταπαύμαι, significat evanesco. ceffo, Gal. 1. Prorrhet. t. c unde κατάπαυσις, finem: requiem denotat; & tumores lubsidenteS καταπαυομίνα vocantur. Catapeltes, καταπέλτης, vide Catapulta. Cataperus, κατάπηρος, mutilus, vide Perosis. Cataphora, καταφορὰ, est affectio veternosa: gravis in soporem delatio, Gal. 3. prorrhet. t. 1. qua aegris sopori gravi simile quid accidit, fiuntque tum omnis sensus, tum vocis expertes, I. r. de dieb. Crtt. c. 4 Nihil differt à Comate, licet Galenus voluerit. Vide Coma. Cataphracta, καταφράκτα, nomen fasciae sive ligaturae thoracis, à similitudine Thoracis Romani quem Cataphractam dicunt, Gal. de fasciis n. 7p.seqq Ejus figuram exhibet cum usu Scultetus Arm. Chir Part. I. Tab. XXXVI. fig. 7. Cataphroneo, καταφρονέω, vide Catanoeo. Su mitur & in malam partem, significans Contemno, lilint ἐνκαταφρόνητον, quod facile contemnitur. Gal. I. 2. dt C. M. P.G.c. 1 o. Catapino, καταπίνω, devoro, degltuio, vide Cataposis. Cataplasma, κατάπλασμα, est medicamentum externum sive topicurn, variae pio diversitate ingrediendum virtutis, & diversi usus; estque compofitic mOllis, pulti simtliS, ex aliquo fatinae genere, floribus & aliquo humido, live unctuolo parata, Gal. l. 3. de Cl. M. II. G. c. t.. Quae crassiora siccioraque sunt, Emplastra & Cerata; quae liquidiora, συγχρίτηοαστα & Unguenta appellantur Gorr. Castell. Cataplasma, id est, superpositum medicamentum. Scrib. Larg. n. I58. Jung. Schroder. /. 2. c. 44. Morellus I. 2. deform. remed.sect.I. c , 13. aliique plures. Cataplexis, κατάπληξις, id est, stupor, stupefactio , v. g. oculorum, Hipp. l. 7. Epid. XXX 8. quae alias oculus sutpesactus, ὀφθύλμὰς ααταπλὴξ eidem vocatur, 5. Epid. XXI. 22. Cataposis, κατάποσις, deglutitio, est promta cibi, potus, medicamentorum, per gulam descensio, Gal. 1. 7. de V. P. c. I6. Verbum etiam κατατάνειν, deglttstre, significat, Hippocr. 4. aph. 3 5. Unde καταπότιον, Catapotium medicamentum, quod deglutiri debet. Pilula. Dieter. n. 44I. Modum deglutitionis vide apud Anatomicos, praesertim Bartholin. l. 2. Anat. c. I 2. vide Deglutitio. Catapotium, κατάποτον ἢ καταπότιον, vide Cataposis, & Pilula. , Catapsyxis, κατάψυξις, idem, quod περίψυξις, refrigeratio magna corporis & membrorum dicitur, cum refrigerationis fensus cum dolore sentitur, absque cutiS & superficiei inaequali motu, Gal. de rigor, trcm, &c. Praesertim vero apud Hippocr, de extremarum partium frigore, ceu malo signo, in febribus usurpatur, s. I. Prorrhet. t. 26. 3o.s. 3. Prorrh. t. 61. 72. Coac. t, 243. 587. 647. et s. 4. de R. V. I. A. t. 27. l. 7. Epid. LII. 20. et LIII.4. Hujufmodi refrigerationis caussam constituunt portiones vitiosae, vel crudae, vel congelativae, vel coagulativae, malignae, quae spiritus vitales obtundunt, & continuationem flammae vitalis impediunt. Vocatur & Infrigidatio. Perscictio. Cataptosis, κατάπτωσις, morbus non est, sied Symptoma Epilepticorum & Apoplecticorum, attonitam in terram concidendam vel casum significans, Galen. 1. de tot. morb. temp. c. 4. 5. Significat quoque in genere Decidendam, & quidem vel proprie, quae est motus alicujus membri organici praeter voluntatem deorsum vergens, proveniens ex paralysi & relaxatione p. n. musculorum ac tendinum, neque indiget musculo agente, de qua Gal. i. I. de mot- mtrsc. c. 7. Fere idem, quod καταῤῥοπία, de qua ρ,ρ. Vel tropice dictam, ubi denotat statum Neutrum fanorum, quando ad morbosam aliquam dispositionem inclinant. Vid. Dogm. nostr. Praelimin. p. 9. Catapulta, καταπέλτης, est tormentum bellicum, quo lapides vel sagittae jaciebantnr ; qua ratione & Tychon laesias legitur apud Hippocr. l.y.Epid.XXXIV. 1. Vide Valles, ad h. l. t. pq. Cataracta, Catarrhacta, ( aliis Catharracta, sed vitioie ) κατάρακτα & καταῤῥάκτης, Catarrhactes proprie significat loca petrosa, per quae aquae cum impetu decidunt. Unde & nubes pluvias largiores & cIIni impetu profundentes dicuntur Catarrhactae coelj apertae, quas Helmontius aëris fundos statuit, proprioque nomine Peroledos vocat, item Valvas Coeli, tr, Gas aquae n.zii. 25. Cataractae etiam dicuntur hac ratione obiceS, quibus aquae curius temperantur & sustinentur. Frequentes in Hollandia, ubi vocantur Belgice filItffeII. Ita & Fores pendulae intra portas murorum adversus irruptionem hostium ex ligno ferrove, quae dimitti ac tolli pro voluntate custodiri possunt, hoc nomine veniunt. Plura vide apud Aldrovantl. i. I9. Ornith. c. 11. ubi etiam Cataracta species avis aquaticae rapacis Mergis annumerandae dicitur. In foro Medico per similitudinem ad affectus oculi translatum hoc vocabulum, Cataracta, qui alias Suffusio, Hypochyma, ὑπόχυμα, ὑπόχυσις vulgo, jlaitr / dicitur, estque notante Castello juxta Galenum, pituita inter uveam & crystallinum humorem coagulata prohibens spiritum visibilem ab Oculo exire & intrare, l. de ocul. part. 4. e. Ia. vel Suffusio est, cum cernendi facultas deperditur apparente, sive non apparente in oculis malo aliquo, & aut propria affectione molestatis, aut oris ventriculi, aut cerebri ex cognatione & cOnsensiI iisdem afflictis, l. 4. de L. A. cap. 2. quam vocant Graeci ὑπὴχυμα, l. 10. deV. P.c. I. Helmontius Cataractas oriri dicit, si latex vel digestionum vitia reperiat, vel aliena fecum eo deferat, tr. Retenta, p. m. 3 62. ed. Lttgdtm. De hoc affrictu vid. Senn. M. Pr. l. 1. P. q.sect. 2. c. 28. & alios. Catarrhecticus, καταῤῥηκτικὸς, dicitur de eo, quod penetrat, perrumpit; v. g. de vino tenuium partium, quod vim habet, diureticam. 3. de Re V. I. A, t. 6. de OXymelite t. 31. dc Peplios. 2. t. 1 t, Catarrheuma, κατάῤῥευμα, defluxio, Lang. 1. 2. ep. 16. vide Catarrhus. Catarrhexis, κατάῤῥηξις, à verbo καταῤῥήγνυσθαι, effundi, perrumpere, significat effusionem, eruptionem v. g. alvi, Hippocr. Coac. t. 240. l. 4. Epid. XIIXi a. Ver- bo quoque ipfo llepiuS usus est itlem v. g. de alvo t. Prorrhet. 3 I.s. 2, t, 58,s. 3. t. 47. & alibi, item de,tumeribus, 1.6, Epid.s. 8, t.37. Coac. t.623d de mammis & aliis membris fluidioribus factiS, de nat. puer. XLIII. 16.18. et l. s. de Morb. Mul. l. 5. 6e vid. Foes.p.-tg. 320. Catarrhoecus, καταῤῥοικὸς, sumitur active & passive. Active significat, destillationes efficiens. Hipp. 5. aph. 24. passive de morbiS etiam à destillatione ortis dicitur. Dieter. nttrn. 444. Catarrhopia, καταῤῥοπίη, significat declivitatem x inclinationem deorsum , quemad.tnodum ἀναῤῥοπίη, reclinationem sursum. Vide Anarrhopia. Adjectivum αατάργὼπος, de variis dici potest rebus, significans deorsum vergens, declinans, declivis, deorsum propendens, v. g. l. ei Epid.s 2. t. 39. de statibus s. I. t. 13. de morbo remittente l. de Humor. III. 8I. 99. Catarrhysis, κατάῤῥυσις, defluxionem, id est, declinationem deorium significat, vide Hyporrhysis. Hipp, I. de iis, quae in med. t. I9. Gal. in comm. Catarrhus, κατάῤῥοος, ἢ κακάῤῥους&κατάῤῥος ; Lat. Defftllasto seu defluxus, à verbo καταῤῥέω, defluo, est multorum humorum delatio ex cerebro per palati foramina & nares, quae in exitu una cum flatu exeunte strepitum quendam faciunt, Gal. desin. Nalcitur ejulmodi dstillauo à cerebri intemperie frigida Oe humida, & ab Omnibus, quae replent caput. Haec Castellus : sed instifficienter & consuse. Oportet ergo rem distinctius exponere Catarrhus generaliter denotat omnem fluxum aut delapsum materiae peccantis à quacunque parte, & ad quamcunque fluat partem, & in hac significatione comprehendit omnem Rheumaticam affectionem vel Rheumatismum, Gr ῥόβν. In qua significatione etiam dicitur καταίρόευμα, l.ang. I. 2, ep. 16. Specialiter significat vitiosae materiae in capite, vitio aut proprio aut ad scit tio, ut caussarum internarum & externarum, collectae, praeter naturam ex illo in partes fubjacentes defluxum. Hujus tot fpecies constitui posstint, quod partes, ad quas materia descendit. Hipp. l. de Loc. in homine XIIX. septem fluxiones e capite numerat, in oculos, in nares, in aures, in thoracem, in ventrem inferiorem, in spinalem medullam, in vertebras & musculos lumborum, & in coxam. Verum hodieque tres praecipue, ceu evidentiores, retinentur sub hoc nomine Catarrhi; prima quae ad nareS, & dicitur Coryza, osiscsa., cujus meminit Hipp, 2. aph. 4o. Secunda, quae ad fauces, & vocatur Branchus, Raucedo , non βρόγχος, Hippocr, d. l. Tertia ad pectus, & appellatur in specie Catarrhus, juxta versiculoS notissimos: Si fluit ad pectus, dicatur Rheuma Catarrhus, Adsauces Branchus, ad nares esto Coryza. Aliquando Defftllasto hujusmodi fit cum insigni ebullitione fanguimS febrili, quae febres propterea dicuntur Catarrhales, quas ad Intermlttentes refert Fr. de le Boe Sylvius l. i. Pr. M c. 30. §. 3 5. & quarum caussa sunt humores in capite collecti, in paroxysmo soluti, & ad defluxum commoti § 109. praeprimis vero Lympham vitiatam, ceu caussam, & glandulas in cerebro existentes, ceu subjectum accuset, c. 27. §. 29. HujusirIodi febres quandoque EpidemicaS & malignas esse, testantur Observationes Th. Willis de Febrtb, c. I7. Varietas insignis est catarrhorttm cum ratione qualitatis materiae vitiosis, dum alius calidus, frigidus, acris, falsus, acidus, pituitosus, mixtus, dici potest, 4. de s?. V. I. A. t, 30. Gal. in com. In fpecie pituitosorum catarrhorum ortum ab alimentis visci dis & aë e frigido deducit Sylv. c. I 3. §. I 4 tum ratione aetatis ju- enilis, senilis, qui frequentior Hipp. 3 aph. 31. tum ratione temporis, v, g, aestatis & hyemis, j.apb. I2.I3 Ratione etiam modi defluxionis live motus caussae peccantis differunt Catarrhi , cum Vel lente dei b tur materia, vel cum impetu ruit. Huc pertinet Catarrhus suffocativus, cnrisuJi/c ??? cvrresiui ἀπωλλνς, d. aph. I 2. estque humoris excrementitii praecepS à capite ad organa respirationiS defluxio, & ipsum quandoque cor, cum difficillima respiranione & suffocationis metu, Sylv. c. 22. §. I t. Atque haec de Catarrho sufficiant. Plura peti possunt ex Practicis, & e prolixissimo opere Schneloleri de Catarrho. legi etiam à Philiatris poterit P. Barbette Prax. c. 4. cum not. Dekeri. Imprimis etiam jungatur Dieter. Iatr, n. 445. Catarrhos ceu extra naturam & Medicam considerationem, relegari quidem vult Helmcnt. de l.tthiasi c. 1. & in peculiari tractatu inscripto : Catarrhi deliramenta. Sed non est hujus loci, illius Novatoris importuni nugaS ventilare, licet invenerit hodieque quosdam adsttpulanteS. Catartismus, καταρτισμὸς, κατηρτισμὸς, est tranflauo ossium a sede p. n. ad naturalem, apud AEiginet. /. 6. in multis capp. Verbum καταρτίζω, in debitum repono locum , Metaphorice significat Reconciliationem. Catasarca, κατασάρκα, vide Anasarca. Catasbennysthae, κατασβέννυσθαι, significat, exungui, sedari; Dicitur de tuberculis ad aures ablque suppuratione & dolore rursus discussiS & evanescentibus, Hippocr. I. 1. Epid.s. 1. t. Io. Catasceve, κατασκευὴ, Galeno dicitur absoluta &perfectissima corporis exercitatio, quam per immodicos in certaminibus labores etiam totum diem aliquando continuatos, praeparato jam ad eam corpore, obeunt athletae, I. 3. de sint. tu. c. 2. Foës, p, 322. Significat quoque structuram organicam corporis humani concinnam, Galen. c. 2. de B. V. I. A. I.3I. Cataschasmos, κατασχασμὸς, ScaxisicatiOnem & quidem profundiorem signihcat in gangraenosa vel sphacelos.a corruptione necessariam, legitur apud Dios.corid. l. 7. c. I. Cata schesin, κατὰ σχέσιν, vide Schesis. Cataseisis, κατάσεισις, concussionem, vel potius extensionem, sive distentionem significat, Hippocr, 3. de artic. t. 5 I. Catasillaeno, κατασιλλαίνω, idem, quod σιλλαίνω, ludibrio habeo, dicteriis & scommate excipio, à ἄλλος, quod est poëma illusorium, sive s.comma. Unde Sillographi sunt Satyrici apud Gell. Verbum illud usurpavit Hippocr, in praecepo. VII. 11. Cataspao, κατασπάω, deorsum duco, detraho, HippocrateS aliquoties de menstruis provocandis l. 1. de Morb. Mul. XXIV. 5. 6. C, I. CVl. y.CXXII. I. de mammis carnosiS & grandioribus l. 6. Epid. s. 3. t. 21. ubi opponitur ἀνασπάσθαμ, retrahi, quod de mammis gracilibus dicitur. Catastagmos, κατασταγμὸς, Destillationem si- gnificat. An vero etiam ad Catarrhos hoc nomen ad…, hiberi possit, uti Celsus de recentioribus Graecis scripsit l. 4. c. 5. de eo dubitat Schneider. de Catarrho sect. I. c. 4. Catastalagmos, κατασταλαγμὸς, στάλαξις, di- citur Destillatio Si legitur apud Hartmann: in Tyrocin. Chymic. c. 4. Catastalticus, κατασταλτικὸς, barbare ex ignorantia Graecae Linguae Catastalticus, idem, quod repressorius, stipticus, vim adstringendi habens. Dicitur & simpliciter Stalticus, σταλτικὸς, Dieter. Iatr. n. 408. Catastasis, κατάστασις, vox Hippocrati familiarillima, in genere constitutionem, habitudinem, statum, conditionem alicujus rei significat. Κατάστασις Galeno est forma & idea alicujus rei, Holler. not- in q. aph. I 5. Frequenter de constituiione anni temporum & aëris, qui & coelum vulgo dicitur, usurpavit Hipp. v.g. i.Epid. s. 1. t. 9. et 37. t. 6o. 63. & alibi saepius, fi nude & simpliciter positum est. De morborum etiam forma & conditione, 1. aphor. 12.1. Epid.s. 3. t. Io. 3. Epid.s. 3. c. 34. Prognosi.s. 3. t. 7. & saepius. Gal. I. 1. de cris. c. 4. De coloris & totius corporis externo habitu, 2. Prorrh. VII. 5. Sed & collocationem & restitutionem ossis vel membri in pristinum locum significat, Hipp. s. 3. desract- t. 38. Vide Dieter. n. 446. Foës.p. 311.seqq. Catastema, κατάστημα, est veluti sulcimentum, & innixus, à verbo καταστῆσαι, sisterer reprimere, moderari, Hippocr, l. I. de Morb. Mul. XLVilI. 4. Catastole, καταστολὴ, est modestia in vestitu, lea modestus habitus. Hipp, de ornat. V. 7. VII. 16. IX. 7. Catastoresthynae, καταστορεσθύναι, proprie significat prostratum esse, humi dejectum. Tropice dicitur de humoribus evictis, sedatis & ad excretionem dispositis, Hipp, de vet. med. XXXIV. 22. Catatasis, κατάτασις, est ad inferna loca corporum tractio , quae obitur partim organis tentoriis e regione oppositis, partim transsumtione in contrarium, nempe transmissis per rotulas principiis, quae tentionem moliuntur, ac superius annexis. Opposita huic est Anatasis, ἀνάτασις, quae est tentio ad loca superna per traductionem, Galen. in desin. ἀνατεἰνεσθαμ, contentis esse vicibus, firmis & integris, aut contra Obniti, & se erigere significat, quod totum Cessus per firma viscera complexus est. Haec Castellus. Quamvis & nomen κατάτασις, & verbum κατατεἰνειν, vel κατατεῖναμ, non folum de tentione, sed & de Omni repositione aut collocatione membri apud Hippocrat. accipiatur, teste Erotiano, Onomastic. cum not. Barthol. Eustachu fol. m. 64. 65. ita, ut idem significet, quod καθίδρυσις. Jung. FOël. p. 324. Catatilao, κατατιλάω, significat, confpurcare, inquinare, Hippocr, l.de Nat. mul. XXIX. 124. ubi de linteo, cui pinguia illini debent, ad applicandum usurpatur. Dicitur & ἐγκατιλῷν, aut ἐγκοετίλλειν, aliis εγὼκατειλεῖν, l. 2. de Morb. Mul, LXXXIV. 4, Catatrecho, κατατρέχω, id est, procurro, insulto. C. Hofrnann. de Us Pan n. 1166, Catatripsis, κατάτριψις, dioitur attritio Instrumentorum, cum nimia siccitate functionum organa languida; exoleta, & Infirma evadunt, transiatione sumpta à vestibus aut vasis, quae longo ulu atteruntur & exitxantur. Hippocr. 6. Epid.s. 3.1. 1. Cataudesis, κατάυδησις, vociferationem significat apud Hippocr, in Praecepo. XIII. a,, quae molestiam affert. Dicitur alias φωνασνέυ Aretaeo. Foës. p. 325. Cataxa, κάταξα, sericum crudum, dicitur Aëtio & Actuario, id est, lanificium bombycis, antequam colorem, vel cortinas experiatur, GOrraeus p. 2I4. Cataxis, κάταξις, fractio, Gorr. ibid. Inusitatum, nec Occurrit in Henr, Stephani Thesauro. Sed vetbum κατάξαμ, frangere, legitur apud Platon. Euriptd. Catechesis, κατήχησις, dicitur instructio Medici, quae fit viva voce ad adslanteS, vel aegros, Hipp. in praecepo. X. 10. Catechomenos, κατεχόμενος, vide Catoche. Catechu, nomen Terrae Japonicae, quae est genus terrae exoticae, colore purpureum, punctulis albis intertextum, ac fi situm contraxisset, sapore arteriusculum, masticando liquescens, & subdulcem post se saporem relinquens. Usus creditur esse in catarrhis exiccandis, capiteque roborando, Schroder. l. 3. in sin. Nonnulli ex recentioribus statuunt esse artificiale quid paratum ex Terra quadam Victriolacea & Glycyraliiza, quamvis de modo praeparandi nondum certo constet. Confectio Catechu descripta & laudata videatur in D, Viti Riedlini lineis Medicis A. 1695. mens. Aug- nuvn.28. & Rosin. Lentilii Miscellaneis Medico-Pructicis Part. III. p. 52. ubi & Casehtt dicitur, D, Ehrenfriedi Hagendornii Tractatus Physico-Medic. de Catechu seu Terra Japonica. Cateilumenos, κατειλούμενος, introrsum con- volutum significat. Hippocr, usurpavit de ructu, Coac, t. 432. item de voce implicata, retenta, & quasi involuta, φωναί κατειλοῦται, 3-Epid.s. 3. t. 32. Catellus, vide Canis. Catena, σειρὰ, ἄλυσις, quid significet, omnibus notum est. Pertinet in foro Medico ad instrumenta Chirurgica. Oribas. de machinam, c. 4. Rul. in Lex. Paracellus quoque meminit Catenae cujusilam mysticae in corpore humano, quam vocat Gratiam Dei, tract.de pestitit. item Vinculum illud Balsamicum, quo uniuntur quoque spiritus corpus regentes, Fr. i.h.uu Catena Homeri aurea , dicitur Cabala. Vigener. de Igne & Sales c. z6. tn Th. Chym. Vol. VI. p. ttt. Catepedanos, κατηπεδανὸς, vide Epedanos. Catephes, κατηφὴς, subtristem, demissum significat. Hipp, utitur de vultus Coac. t. 388. de oculis, 7. Epid. xF.3t.et XXII. u, Catergasticos, κατεργαστικὸς, conficiens, opptimens, exercens, Hipp, de taciturna animi abjectione, Coac. t. 482. Verbum est καπργάῤσθαμ, Foes. p. 32 6. Catertemenon, κατηρτημένον, concinnum, compositum , significat à καταρτίζω. Dicitur de sermone apud Hipp. 4. de K. V- Ϊ. A. t. 4I. Unde & αατηρτισμὸς. Vide Catartismus, Cathaemon, κάθαιμον, cruentum significat, ex Euripide Linden. Ex. XIII. § . 449. Cathaeresis, καθαίρεσις, differt à καθάρυει, licet ab uno verbo καθαίρω descendant, & significat *detra- ctianem, aut subtractionem, & extenuationem corporis absque purgatione aut (anguints missione, v. g. quae fit nimio motu & exercitiis, Hipp. 6. Epid.s. 3. t. 2. Vid. Gal. in com, quamvis Lat. Detractio non semper ita stricte sumatur, fed etiam late pro Evacuatione per alvum, vomitum, os &c. Scrib. Larg. n. 6. 9. Ioo. 135. 136. Detractio etiam elt imminutio vel demtio. Ita detracto pondere, Id.n.97- Vid. RhOd. in Lex. Scribort. p. 373. Cathaereticos, καθαιρετικὸς, etiam à verbo καθαίρω, quatenus significat consumo, absumo, depascor. Differt igitur à καθύρτικοθρ, purganS; & est epitheton medicamentorum, quae carnem excrescentem imminuunt, depascunt, & ad statum naturalem deducunt, Galen. l. 5. de S. Fac. c. 2. Gradu minori disserunt à Causticis sive Septicis, aut Escharoticis; & per accidens cicatricem inducere dicuntur, cum non sint ejusdem cum EpulOticis naturae, v. gr. Asiae petrae flos, AES ustum, d. loc. c. 15. Libav. Synt, Arc. Chym. l.y.c. 30. Eorum facultas consistit in salinis acrioribus, lixivioliS, & alcalicis valde evectis particulis. Cathammizo, καθαμμίζω, significat in arena me pcculto , quod dicitur de quibusdam piscibus, Asello, Passere, &c. ex Aristotele l. 9. H. A. c. 37. Linden. Ex. XI. §. 206. Cathariotes, καθαριότης, munditiem, puritatem significat, quae Medicum decet. Hipp. I. de dec. orn. II. I 2. idem, quod καθαρότης. Catharma, κάθαρμα, purgamentum, excrementum, quod iri purgatione rejicitur & expurgatur. Hiop. 1. 5. Epid, XIX 2. Catharmos, καθαρμὸς, duo significat, (1) purgationem, & ita coincidit cum vocali κάθαρσις, Hipp. i. 2. de Morb., Mul. XX. 21. (2) expiationem, fixe curationem per explementa vana & magica, quae significatio Hippocr, est frequentior, v. g. l. de morb.facr. II. 7. III. 10. 14 . etc. Catharodes, καθαρῶδες, de oculis, e.Ep.XXXV. 13. tecte à Lindeno pro mendo habetur siibllituente καρώδεα r Ex. IV. §. 92. Catharos, καθαρὸς, purus, depurgatus . munduS. Dicitur & καθάριος. Usurpatur non Polum de corpore esui que membris, v. g. Alvus pura, 7. aph. 6y. vel juxta Galen. 64. Contra dicuntur corpora μὴ καθύρά, non pura, 2. aphor. 10. sed etiam de excrementiS, v. g; de urina, I. Epid.s. I. t. 33. & de fecibus alvi, 4. de R', V. I. A. t. 57. Coac. t. ult. Puritas quoque vaforum come mendatur pro aegris, 4. in 6. Epid. I. 8. Catharsios, καθάρσιος, idem quod καθαρτικὸς h. e. purgans. Usitatum Nono de M. P. C. c. 285. seqq. Catharsis, κάθαρσις, purgatio, vide Purgatio, Menstruum. Catharticus, καθαρτικὸς, purgans, purgatorius. Vide Purgans. Catheautonperas, καθ’ ἑαυτὸν πέρας, nomen Mensis apud Macedones tantum, in cujus principium Incidit Solstitium brumale, Galen. c. t.in I, Epid. t. 1. Cathectice, καθεκτικὴ, sc. δύναμις, retentrix sucultas. Vide Retentio. Cathelin, καθελεῖν, à verbo καθαιρέω, idem, quod κολάζω, castigo, vide Colazo, Gal, 3. de R, V.I. A. t. 30, Cathemerinos, καθημερινὸς, idem, quod ἀμφημερινὸς, quotidianus. Epitheton febris. Vide Quotidiana, , Galen. 2. de diff.febr. c. 7. Cathestecos, καθεστηκὼς, καθεστὼς, constans, consistens; Usurpatur ab Hippocrate de aetate, 1. aph.po. de anni tempore, $.aph.8. Est autem Constans, quod Vel suam naturam servat, & non immutatur, veliquando ad summum pervenit, & nunc incipit declinare. Vide Cathistemi & Catastasis. Est & Diaetae accuratae & ad unguem observatae epitheton apud Plutarch. in praecept. vyteiexi!. Jung. Dieter. n.42I. 422. Foës. p. 297. Catheter, καθετὴρ, Catheterus, l.ang. i.2.ep. I 9. est fistula cannulave urinaria, cujus ext.emum aliquo linimento aut oleo illinimus, & ad removendam minae silppressionem virgae immittimus, dem ad Thras.ybul. cap. 23. Sive est instrumentum Chirurgicum cavum, & altera parte recurvum, quo urina retenta elicitur, & vesicae vitia probantur; ἀπὸ τοῦκαθιεσθιμ, id est, ab immittendo, sive infundendo, quod eo instrumento injici solent, quae injicere expediat, Galen. i. 5. Meth. Med. c. 5. et 7. Caeterurn καθετηῤ ab Hippocrate non pro eo instrumento usurpari voluit Galenus in expos. voc. Hipp , sed pro linimentO torto, quod intra ulcera inditur, i. 2. de Morb. Mul. XLVI. 8.9. ubi quidem monet Foësius legi in suo codice, non καθετὴρι, fed καθετηρίῳ, atque forte ex hoc emendandum Galeni locum; verum sibi constare potius Galenum putamus, ex ratione derivationis, quia veriatile linamentum vulneri immittitur, seu καθιήται, & res eodem recidit, siite diminutum significatum sive integrum admittas. Helmont. pro suo adversus Galen. & ejus fectatores oestro rejicit, ceu atrox atque cruentum, & alium Cathetera comrnodiorem s.e invenisse gloriatur excorio vel aluta ; de Lithias. c. 7. n. 34. verum experieatia confirmat etiam ufum catheteris e metallo facti innoxium, nec cruentum. Figuram cum ufu vide apud Scultet. Arm. Chir. Part. I. Tosis XVII. fig. 7. et xL.srg. (t. Catheterismus, καθετηρισμὸς, est adminiArationis Chirurgicae, ratio, qua injicimus per Catheterem in vesicam id, quod ad ejus curationem convenit; vel eximimus id, quod urinam impedtt, ne urina reddatur, sive concretus intus sit sanguis, sive calculus, sive aliud quippiam, recto siphone immisso, quem Graeci καθ6πὴρα vocant. Casl. AEginet. l. 6. c. 59. Cathidrysis, καθίδρυσιςpristinum locum repositio Vide Catastasis. Verbum καθιδρύσαι, repo- aere, legitur apud H ppocr. Prorrhet. XXIIX, 23. 28. Cathimia, Cathmia, dicitur I. vena mineralis subterranea , e qua effoditur, aurum & argentum, juxta quosdam metallifossores. 2. Id, quod crescit in fornacibus auri vel argenti. 3. aurum. 4. argenti spuma. 5. sumus adhaerens parietibus, dum aeS ustum sit. Cathmia affidia , id est, Cadmia argenti fecundum colorem lithargyri), id est, plumbi ulli. Cathmia, id est, auri, aeris, argentive spuma. Dicitur & Cathmia sem, Rul. in Lex, Chym. Cathinnymae, καθίννυμαι, significat desideo, insideo, idem, quod καθίζομαι, Hipp. I. 2. de Morb. Mul. XLIV. 13. Llfl. 2. LXl. 23. XCI. 4. s. I. defract, t. I7. quamvis vitiofe ibideiu legatur καθιάινσθαμ. Cathistamæ, Cathistemi, καθίσταμαι, καθίστημι, multiplicem & variam habet significationem apud Hippocrat. Interdum consistere significat, ac veluti firmari, l. 7. Epid. XXIII. 30. i. 4. Epid. XXIII. s. Interdum in proprium locum repono. Vide Catastasis. Galen. c. 3. de fract. t. 38. Interdum significat corpus praeparo, cornpono ad aliquod negotium, v. g. ad purgationem, I. 2. de Morb. Mulier. XXIV. 17. ad totam curationem, 2. Prorrhet. XX. 6. in integrum restituo, εἰς τὸ νέυτὸ, d. i, XLII. 8. Coac. t. I64. Interdum subsideo, detumesco, V. gr. de tumoribus & tuberculis, I. Epid.s. z.t.SI.l.y. XXIII. 3. De urinis sublidentibus saepissime, l.t.Epid. s I. t. 26. S 2. t. 3 r. & alibi. Vide Foës. p. 298.seq. Linden. Ex. XVI. §. 247. Interdum sedari in passivo, v.g. de phthisi, l. 5. Epid. Cathizesthæ, καθίζεσθαι, idem, quod καθίννυσθαι, & καθίδρυσθαι, desidere, in pristinam sedem collocare , Hipp. 2. defract. t. 58. Cathodos, κάθοδος, descensum significat. Usurpat de dispositione menstrui sanguinis ad exorationem an virginibus nubilibus & maturis viro, l. 1. de morb. Virgin. II. 2. & miror, quod Foës.p. 300. pcr regreisum & reversionem exposuerit, nulla urgente ratione aut necessitate. Catholceus, καθολκεὺς, appellatur sascia oblonga , quae capitis totum vinculum, quod περισκέπαστρον dicitur, continet, & prohibet, ne ipsum vinculum diducatur, Gal. de fasciis. Gorr. Catholicus, καθολικὸς, id est, universalis, item panacea, epitheton esi. qtiorundam medicamentorum, qua evacuantium, qua alterantium, hyperbolicum, quasi ad omnia utilium. Vide Panacea. Ita in Dise petdatoriis notum est Extractum Catholicum, ubi idem significat, quod Panchymagogum, hoc est, omnes burnoreS evacuans. Tale etiam tradidit Quercet. in Pharmac. resuu. Inter alterantia quondam hoc titulo exornavit famosus ille Franc.scus Josephus Burrhus Ceram suam Catholicam. Imprimis vero Chyrnici Herrnophili & Stibiophili hoc epitheto abutuntur. Huc gertineijt Fr. BasilIi Asa, & Phalasa, Paracelsi Tinctura. Physicorum , quam Catholicam Physicorum prcpterea appellavit Tr. Tincte. Phys. c. 7. Similes Panaceae, si Diis placet, ex Sublimato leguntur apud Libav. Synt. Arc. Chym. I. 7. c. 30. ex oleo Antimonii & Mercurii conjunctim l. 8. c. 22. Quid vero hic sentiat de Medicina Universali , quod scilicet fit nomen sine re, vid. T. II. Oper. p. 171. Consentit Rolfuln Chym. Hodieque etiam humores vitales per totum corpus diffusos & spiritus à Physiologia fluida catholica appellari receptum est, sicut ex scriptis eorum constat. Cathygraeno, καθυγράινω, hurnectare, madefacere significat, & quidenI de alvo. Usurpatur ab Hippocr. 4. aph. 27. Coac. t. te). 153. 28I. Cathygros, κάθυγρος, excessive httmidttm significat. Legitur de utero vel matrice apud Hipp, y.aph. 6x. Vide Dieter. n.423. Cathylomaneo, καθυλομανέω, significat proprie frondibus csu foliis abundare, & luxuriare, idque de arboribus, quae supervacuis frondibus luxuriando silvescunt, dicitur. Translatum vero ab Hippocr, ad mulieres, quarum natura saepe ita luxuriat, mature resecanda, in epist. ad Dionys. Catias, κατιὰς, dicitur Scalper vel Scalpellus excisorius , ad exscindendum foetum mortuum, apud AEginet. libr. 6. cap. 74. Foëfius vult deductum à καθι 'στιαμ, immittere, pag. 327. Verum annon commodius derivaretur ab ιαστότω, mitto, vel ιὸς, telum, cum prae, posit. κατὰ, quae deorsum vel in significat ? Catillaeno, κατιλλαίνω, distorqueo significat, Galetl. 3. in 3. Epid. t. 3 2. unde κατειλοῦσαι φωναὶ, voces distortae. VIde Cateilumenos. Catinus, Catillus, Graece τρύβλιον, τρυβλίδιον, παροψὶς, in genere significat paropstdem, in qua cibi apponuntur. Denotat etiam aliquaIIdo ollam vel trullam. Apud Rulandum & lohnsonum occurrunt Catinus arenarius , vulgo Capella, vel cinereus, hoc est, vas terreum in modum pllei rotundi, cum margine trium vel quatuor digitorum, ex terra tenaci factum ; item Caunus vel Catillus aereus, ferreus. Dicitur & in neutro genere Caunum & Catillum, lllius significationem aliam apud Paraeunr vide supra in Castellum. Catinum est etiam epitheton aluminis, quamvis non sit alumen, sed Sal Alltalie vide Alumen. De Catillo cinereo vulgo Capella legatur etiam lttnken Lex. Ch. Ph. V, I. p. 8o. seqq. Catischon, κατίσχων, continens, dicitur scil. alvum , cui opponitur ὁ βραχὺ καθαιρόμενος, qui celeriter purgatur, 6. sipid.s. 8. r. 33. Cat’ixin, κατ’ ἴξιν, vide Ixis. Catma, limatura auri dicitur, Rul. & Iohns. S Cato, κάτω, in genere significat infra, deorsum. Specialiter vero apud Hippocrat. denotat ventrem inferiorem, sive alvum , quae alias dicitur ή κάτω κοιλτά, 4. Epid. XX, I6. Unde & purgationes per alvum dicuntur osissa, quibus opponuntur ἄνω, per vomitum, z, aphor.y. seqq. Jungatur Dieter. num. 451. Linden. Ex. IV- §- I2. quamvis alibi τὴν ἄνω κοιλίην significare velit ventriculum ipsum, & τὴ, κατὰ in fpecIe intestinum colum in loco Hippocr. 3. de morb. XV 2. Vid. Linden. ddoo§.26. et Ex. VII. §. 69. an vero adeo certa sit haec conjectura, alii videant. Quid enim Obstat, quo mitiuS per τὸ κάτω omnia intestina, & praesertim crassa, intelligantur ? Catoblecta animalia dicuntur odorifero Zibethi unguine turgida, apud Lang. I. 1. Ep. 63. Vide Zibetum. Catoblepas, aut Catoblepon, κατωβλέπων dicitur fera apud AEthiopes ad fontem Nigris dictum, cujus descriptio habetur apud Plinium l. 8. II. N. c. 21. & S0I0 aspectu homines instar Basilisci interimere legitur. Nomen hoc obtinuit propter capitis gravitatem, ut oculos femper in terram dejiciat. Meminit & F. Zachias Quaesi. Medico-Legal. l. 7. tit. 1. quaest. 4. num. 3. Catoche, qui & Catochus, κατοχὴ, κάτοχος, vigilans sopor est, Gal. l. q.de L. A. c. 5. estque lolius cerebri affectus, veluti & per totum corpus convulsiones c. 3. in i. prorrh. t. 69. Aliter t est in somnum, fed fine fomtIo & febre, propensio, per quam & oculi manent aperti, & servatur fecundum naturam spiratio. EO qui detinentur, κὰτοχοι & κατοχὸμενοι dicti iunr. Habent autem tensos apertosque oculos, non ut Comatofi & Cataphorici, clausos. In bis siquidem humiditas affectionis caussa est, nervorum firmitatem roburque di(- salvens; in illis vero propter siccitatem tensio oritur, Galen, C. 2. in 1. prorrh. t. 56. Haec Castellus. Vide Catalepsis. Est quoque Catochus, κάτοχος, fafcia longior, quae in orbem faciei & capiti circumdatur, ut operculum comprehendat, l.desasc. Alias & generaliter κασεχὸμενα dicuntur, quae retinentur, v. g. urinae, apud Hipp. 1. Prorrh.s. 2. t. 25. Catocheilon, κατώχειλον, labium inferius. Vid. Anocheilon. Catochites, ( haud dubie à κατέχω, detineo, vel κάτοχος. Perperam igitur apud Ruland. & lohnson. Cathochites fcriptum occurrit) κατοχύτης, Corsicae lapiS est, caeteris major, mirabilis, si vera traduntur, impositam manum, veluti gummi, retinens, Plin. S.37.II.N. C. Io. Veluti magnes ferrum, sitgda lignum, gagates, & succinum paleas attrahunt & retinent: sic Catochites carnes & manus retinet innato gummi leu glutino lentissirno. Rul. in Lex. Catoecidius, κατοικίδιος, h. e. samiliacis, domesticus , paratu facilis. Usurpatur ab Hippocr, de extensionibus corporis pronatis & expeditis, 4. de artic. t. 62. Catomismus, κατωμισμὸς, subhumerauo, à verbo κατωμίζω, subhttmero, humerum siippono, vel in humerum sustollo, est in humeros sublatio, & restituendi articulum alterius humeri in pristinum locum modus, apud Hippocr I. de artic. t. I3. Catopin, κάτοπιν, significat retro, pone, post. Hipp; l. 1. de Morb. Mulier. XXstl. 3o. et I. 2. XXXIII. 22. Catopter, κατοπτὴρ, vide Speculum. Dioptra. Galenus Exeg. speciatnn ita dici monet instrumentum pro distendendo ano, sicut dioptera divaricatorem vulvae. Catorchites, κατορχίτης, vide Sycites. Catoterica, κατωτερικὰ, dicuntur medicamenta dejectona, quae & ὑπήλητα vocantur, quibus renes, vesica & gibba hepatiS cum multo vitioso succo sunt referta, expurgantur, Gal. 7. Μ. Μ. 13, Uno verbo; Purgantia per alvum, Hippocr. 5. Epid. X. I5. Linden, Ex. VI §. 69. Ex. XII. §. 49. 52. Catoxys, κάτοξυς, peracutus, dicitur de morbo acuto in comparativo, per superlativo gradu, qui celeritjs & majori cum periculo movetur, quam acuti simpliciter, & in quo stati m symptomata summa sunt omnia, Hipp. 1. aph.y. Vid. Com. Gal. ad h. l. Foës.p.327. Dieter. n. 450. Catulaster, βούπαις, est aetatis nomen, significatque juvenculum, adolescentem, magnum puerum, qui ea aetate est, qua catulire incipit, hoc est, ostendere se velle maritari, ut Varro interpretatur, l.z.de re rnstic. c. 9. Lind. Ex. XIII. §. 6 3 seqq. Catus, Felis, ἄλουρος, γαλεότης, animal est notissimum, libidinosum, visli acutum, qua Domesticus, qua Sylvestrit, sive ferus. Utriusque descriptionem vide apud Aldrov. I. 3. de quadr. dtgit. vivipar. cap. Io. seqq- Olim hodieque à quibusdam populis carnem illius puta domestici in cibum venisse testantur Bruyerinus l. iq.de re cibar , c. 36. & Iohnston. Slynt. Med. Hygien. l. I. c. t.. art. 4. punct. 2. verum nos abhorremus. Quem usiIm Medicum praebeant, legatur apud Schroder. I. 2. cl. I. n. 15. & Hofrnann. in Clav. ad hunc loc. ubi etiam mentio fit cati cuju silam peregrini Zibethini, Civetta dicti. Rhod. ad Scribon. n. 38. qui in Indiis & Regno Peruano magna copia reperitur, qui liquorem fragrantissimum concretum excrementitium inter testiculos collectum in utriculis offert; qui dicitur Officin. Zibethum. Plura d. l. legantur. Jungatur & Aldrov. l. 2. de quadr. dig. vivip. c. 22. Cavatus, κοιλωθεὶς, à verbo Cavo, pro Excavatus. Ufus est de scalpro medicinali Scribon. Larg. n. 53. Cava vena, vide Vena. Caucaloides, καυκαλοειδὲς, est epitheton molae, sive patellae, quam per periphrasin appellavit καυκαλοειδὲς ὀστοῦν ὀστοῦν, i. e. caucali flori smile Os. Moschion. de morb. mul. c. 91. Cauda, κόκκυξ, οὐρὰ, κέρκος, quid communiter significet, omnibus notum est. In Anatomicis dicitur extremitas spinae, vel potius ossis sitcri, quae & cuculus, tsmmlyicr , vel ὀῥῥοπόγεον dicitur, item Os coccygis, ex tribus vel quatuor ©ilibus & duabus cartilaginibus constans, quamvis aliquando excreverit etiam in hominibus, quemadmodum & in brutis quampluribuS ordinarie, ut numerus ossium & cartilaginum haud dubla major fuerit, notante Barthol. Ubell. 4; de Ossib. i. IO4: Carnes caudarum in brutis duriores & crudiores esse, statuit Galen. de bon. & mal.succ. cib. c. 6. Porro etiam Clitoris vel Mentula muliebris, praesertim si praeternatuTali magnitudine peccaverit, caudae nomine venit, teste WaltherO Sylv, med. p. Iosu.seq. Spagyrici aenigmatice Caudam Draconis, (quo nomine alias Astrologis venit intersectio Viae Lunae & Viae Solis in Zodiaco alterutra) vocant in praeparatione Lapidis Philosophici duo spermata, aut Aquam Mercurialem, Th. Chym. Volum. III. p. 26. 29. de Alchym. incert. auth. cap. 27. et 3 I, Lagneus Harmon. Lhym. cap. 8. Vol. IV. p. y66. Plura vide apud Libav. tr. de Igne natur c. 31. & in Apocal. Hermet. procem. Si in Exam. Philofoph. vivent, sect. 35. Paracels: in microcofmo quoque caudam Draconis mysticam latere, quem,dmodum& alia phoenomena Astralia, docet tr. Pmragran. tr. 2. de Astronomia. Cauda vulpis rubicundi etiam dicitur Minium ex plumbo, Rul. in Lex, Caudatio vocatur Blasio Med. Univ. p. m, 334. prolongatio Clitoridis, quam etiam caudae nomine exprimi p. a. diximus. Caverna, ἄντρον, idem, quod Cavitas, Fovea. Accipitur aliquando de parttbus naturalibus. Unde & 0a supra nasi radicem occurrens cxibriforme, ἡθμοειδες, dictum, cavernosum, mAosisKTer dicitur, Galen. l. 8. de H. P. c. 7. & Penis coles Latinis vocatur cavernosus nervus, qui Graecis συριγγὼδες νεῦρον, in 6. Epid. t. 1. aliquando de praeternaturali constitutione. Ita de dentibus exesis cavernam ufurpavit Scrib. Larg. n. 95. De cavernis Helvetiis vid. Joh. Jac. Wagneri Historia Helvetiae Curiosa Sect. II. aruc. 8.p. ^6. seqq. Cavicula, sive Cavilla, idem, quod Malleolus pedis, sive Roscetta, & occurrit apud Forelt. I.6. Chirurg. Obs. r7. vide Rasceta. Cavillam vocari Halyabbati os cuneiforme notavit Schneider. de Catarrh.sect. z.c. 2. Cavillatio, σόφισμα, ἀπάτη, παρεγχείρησις, est ratio subdola, similitudinem quandam c.am veris rationibus habens, quam quis, mendacii sibt conscius licet, vincendi tamen caussa, profert. Sane praegnaus vitium, & quo vix aliud Medicum dedecet magis, Galen. l. p. de Hippocr. & Piat decr. c. 7. Lind. Ex. X. §. 266. Cavitas, κοιλότης, τὸ κοῖλον, quid in genere significet, neminem Latina vel Graeca callentem latere potest. In PhyfiologicIS & Pathologicis constituit speciem aliquam organicae conformationis vel integrae, vel vitiatae. Unde morbi in cavitatibus dicuntur τῶν κοιλοτὴτων, de diff morb. c. I 5. Vtd. & Galen. de Ossib. c, 1 2. & c. 3. de artic. c. 7. Quod vOcabul. Graec. κοιλτά etiam significet aliquando Omnem cavitatem, uti vult Erotianus & Dieterich. n. 468. nondum mihi possum periuadere cum Foes.p, 345. Sane nulla necessitas urget aph. jo. s. 6. ita generaliter exponere. Cauledon, Caulatim, καυληδὸν, hoc est, caulis in morem facta fractura , est species fracti olfiS quae fit per tranfverfim, In qua fracti ossis partes ita a se dissident ? ut e directo non jaceant, Galen. I. 6. M. M.c.p. P. AEgtneta autor est, το καυληδον κατάγμα dici etiam ῥκφανηδὸν, & σικνηδὸν, à similitudine fractae radiculae & cucumeris. Caulias, καυλίας, est epitheton Latieris, sive liquoris ex caule silphii, plantae illius Syriacae, praesertim Cyrenaicae collectus, quemadmodum ille, qui ex radice Incisa colligitur, Rhizias, piflai, dicebatur, Lang. I. I. ep. 62. qui stIavem odorem & fragrantem ei tribuit, ^uod quomodo cum Asa foetida, quae succus Silphii vel Laseris Syriaci dicitur apud Schrôder. I. 4. cl. 2. n. 172. ingratissimum & insuetis vix tolerandum odorem lpirante quadret, non video. An fortassis Langius Ironice exponendus ? quamvis & ludiarum incolis_ Javanis ac MalajiS gratissimum sit odoramentum, & suavissimum condimentum, teste Jac. BOntio de Medic. Indor. & Fr. Hofinann. in clav. ad d. Schrod. 1. Caulis, καυλὸς, significat (1) caulem sive sicanum plantarum, Galen. 1. 2. de Al. Fac. c. 70. & in specie κατ’ ἐξοχὴν ἐξοχὰν, caulem laseris vel silphii, apud Hippocr. 2. de R. V. 1. A. t. 34. (2) Penem sive membrum virile, Gal. tibr. 14. de V. P. c. 12. unde & fortassis Latinum Coles. (3) Collum uteri, Sinum muliebrem, veluti vaginam penis, C. Hofin. de V. P.«. 963. ex Arist. ltbr. H. A. c.z. quamvis Linden. haud inepte conjectandum proponat, annon potius αὺλὸς ibi legendum sit ? Medic. Pltyjiol. la. c. 7. art. I4. §. I 3o. Cauloton, καυλωτὸν, quod in caulem excrescit. Epitheton Betae, Linden. Ex. XVI. § . 17 I. Cauma, καῦμα, ardor, aestuS, vide Æstus. Catacauma. Cauniace, καυνιακὴ, epitheton medicamenti externi, apud Gal. l. 2. de C. M. P. G. c. 15. Caurus, λευκόνοτος., est nomen venti, & quidem Austri, si siccior & frigidior fuerit, Gal. 3. in q. Epid. t.3. Causa, Caussa, αἰτία, αἰτίον, in Medicina tantum pro efficiente accipi lblet cum sanitatis, tum morborum. Ejus differentias varias vide in Dogm. nostr. P. 1. c. 5. P. i i. cap. 7. Chatlton. Ex. Pathol, IV. Rolfinlt. Ο. et M. Com. l. 2.s. 3. C. 2. & alios, praesertim Institutionistas. Galen. cattssum morbi in genere descripsit per ul, quo praesente afficimur, & quo sublato statirn cessat affectus, i. de L. A. c, 2. aut, quod ei, qui fit, morbo aliquam generationis partem tribuit. Receptissima divisio est in Procatarcticas, creef&rmptirtirsti, Antecedentem, προηγομένην, & proximam sive continentem, quam cum morbotcotIfundir Linden. Ex. VIII. §,69.71. Vocabul, causae aliquando pro ipso vitto accipi, testatur Rhod. ad Scribon. Larg. n. 2 28. Unde & verbale causatio noxam denotat, ibidem. Causarum divisionem perperam cavillatur Paracels. Paragran. Tr. 2. de Asiron. item Traci. de Podagra , unicam substituens caussum, Magicam Anastromiam, tr. d. tnorb. caduc - Nugae. Causis, καῦσις, vide Ustio. Causodes, καυσώδης, vide Causus. Qui febrem ardentem, καυσώδη πυρετὸν, à Causa distinguunt, praeter necessitatem λεπτολογοῦσι. Causoma, καύσωμα, idem, quod καῦμα πύρωσις, ardor, inflammatio. Gorr, Causticus, καυστικὸς, urens, vel vim urendi habens , vel dicitur de medicamentis, quae vehementer calida sunt, & consistentia crassa, quaeque ignis instar corpus cOlliquant, & saepe escharas, hoc est, crustas, ritu cauterii, scilicet aôlualis, efficiunt, Galen. l.e.de Simpl. Fac. c. 15. quo circa & ἐχαριττκὰ appellantur. Eortftl materia sunt, Lixivium, Calx viva., Auripigmentum, Sandaracha, ChalcitiS, & id genus alia, quae multis sialinis acerrimis, Iixiviosis, fixis tamen, abundant. Quomodo caustica operentur in corpus vivum & mortuum, vid. apud Helmont. trnct. Ignot. hosp. morb. n. 76. 77. & tr. Potest, medicam, n. 6o. vel dicitur de affectione corporiS urente, quae resultat ex sëbre ardente, Hippocr. r.prorrheus. 2. t, 36. item de caussis externis, quarum virtus est, morbum & acutum, & periculosum, & velocis judicationis reddere , t. 60. Vid. Galen. ad k. l. Causus, καύσος, aliis est καύσων, quod & Paracelsus retinuit, I. Io. Paragr, § . 3. & Linden. Ex. XVII. §. I98. id est, febris ardens, quae est species fehriS continuae acutae, cum aestu vehementiori, aliisqtte symptomatibus, insigniorem sanguinis phlogofin & incendium arguentibus, proveniens à ianguinis sulphureis portionibus abundantiS per caussas externas inducta effervescentia, accensione & caloris intensissimi per totum corpus diffusione; nisi summa malignitas adfuerit, in quo casu extrema frigere solent, ex.4, upb,48. Linden. Ex. VIII. §. 47. Vocantur hae febres & πυρετοὶ καυούδεες, 4. aph. 54. Paracels. nomine etiam Flammulae comprehendit in Fragm. Medic. Plura de hac febre, hocque nomine ααὑσος apud Hippocr. 4. de R. V, I. A. u t.seq, Foës, in Oec. p. 329. Dieter. n. 453. C. Hofmann. defebrib. c. 52. ( ubi rationem qqoque reddit verae pronuntiationis per cav, non percnn, quam de verbo ad verbum excerpsit, quemadmodum alia quoque bene multv, Franc. Pleni, defebb. tract.fpec. c. G. p. m. 79.) Thom, Willis. defebb. c. II. qui, meo quidem conto, si rem metiri liceret, optime hanc doctrinam exposuisse mihi videtur. Caufus quoque est epitheton viperae, vel serpetitis marini, magnitudine cubitali, qui alias & Dipsas , item Prester vocatur, uti descripsit ex Aëtio Forelt. i, 30. Obs. t 2. in Schol. Cautela, Cautio, ἐυλάβεια, προφυλακὴ, usitatum Medicis est vocabulum, quando ad evitandam aliquam graviorem noxam aut errorem aliquid praecipitur, aut manifestatur, aut prohibetur, Galen. de subsig. Empir. c. I. Forest. l.t. Obs. Io. et 21 . in Scholas, Heurn. passim in not. ad aphor. Hippocr. Hujusmodi Cautelas & Cautiones plures reperies etiam in Not. Rhodii ad Scribon. Larg. Videatur saltem Index posterior Rhodii, h. t. Et Lud. Septalius Animadversiones & Cautiones Medicas edidit, quaS etiam Joh. Rhodius notis illustravit. In specie Cautela Rulando & IohnsonO dicitur in atte Spagyrica habitu comparata quaedam industria., qua facilius obeunt suas operationes, ac perficiunt artis hujus professores. Cauterium, Cauter, καυτὴρ, καυτήριον, est, quod urendi vim labet. Usurpatur tam pro medicamento, quod potestate urit, quam pro ferro candente, cujus usus plerumque necessarius est, vel ab sistendum languinis profluvium, undecunque manaverit, vel ad intercipiendas defluxiones, vel ad Ossa carloia, & maligna ulcera. Id ferrum καυτὴρα Hippocrat. appellavit. ( l. de haemorrhoid. V. 2. quod perperam in edit, Linden. per Clysterem in Latin. versum est. ) Erat autem, ut lcribit Gal. in Exeg. voc. Hippocr, aereus calamus perforatus in fundo, per quem parvum ferrum, adurens demissum adurebat. Haec Castellus ex Gorraeo t Clarius e Cauterium duplex est t Aliud dicitur Actuale, aliud Potentiale. Illud fit igne vel materia quadam ignita, quae vatia esse potest, inter quaS tamen ferrum candens reliquis palmam praeripit usuS frequentia. Figuravero, forma, & magnitudo hujusnIodi ferramentorum variat pro diversitate partis applicandae, de quibus consulantur Chirurgiae DoctoreS, praesertim Hier. Fabr. ab Aquapend. in Operat. Chirurg. & Μ. Aurel. Severinus in Chirurgia sua efficaci , Petrus Paulus Magnus, Chirurgus quondam ROmanuS in eleganti tractatu Italico de Cauteriis , Scultet. Arm. Chirurg. Tab. LV. aliique plures. Hoc fit InedicamentiS Causticis, sive vim colliquandi partes solidas molliores habentibus, quorum etiam formulae variae extant, lapidis, Olei, spiritus, butyri,lixivii, inter quas tamen lapiS corrosivus ex lixivio paratus, facile primas tenet. Jung. Paraeus l. 25. c. 32. ubi quaedam Cauteria potentialia vocat Serica, vel Holoserica, vel quod sine dolore operentur, vel quod canus emerit Autor à quodam Chymista. Rulandus & IOhnion. hanc divisionem ita proposuerunt. Cauterium ; Kaunr, est instrumentum Chirurgorum, quo aperiunt cutem & carnes exustionibus in putridis & ulceribus obnoxiis locis. Est etiam medicamentum simplex corrosivum, quo cutis absque dolore fricatur. Plura de Cauteriis vide apud Fallcp. tr. de Cauteriis Tom. I. Oper. pAiaseq. Peculiaris noxae & detrimenti ex cauterio sub genu ante purgationem facto, ita ut locus cauterilatus canerosus factus sit, meminit Lanfrancus Tract. 3. doctr. 3. C. I8. Rolfink. Ο. ac M. Com. l. 4.sect, V. part. 1. C. t.seq. Scribon. Larg. hujusmodi Medicamenta Caustica & Es- charotica vocavit Quasi Cauterium, n. 114. 24o. Utrum praeferendum sit, num actuale, an potemiale ? non est hujus loci dirimere. Peculiaris Cauterii potentialis me. minit Libavius parati ex affusu aqua ferti, vel spiritu sulphuris in liquorem ferri, Syntagm. lib. 6. cap. 1. Aliud produxit I. 8.c. 38. Helmontii invectiva gravis in cauteria irrita transeat, de Utlcias. c. I 5. n. I 2. Cavus, va, vum, κοῖλος, λη, λον, Concavus, dicitur de omni eo, quod cavitatem aliquam habet, sive natu- talem, sive praeternaturalem. In specie vero κοΐλα ; aliis κῦλα, h. e. Cava, dicuntur eae oculorum cavitates, quae in palpebris, qua superioribus, quae inferioribus ( quae tamen quandoque specialiter ὑπόκοιλα, quasi subcava dicuntur) occurrunt, in morbis vero chronicis & à cruditate Obortis, ut cachexiis, diuturnis haemorrhoidibus, longis mulierum profluviis, & inchoantibus Ophthaimiis, intumescere per flatulentiam quandam solent, qui tumor per verbum Gr. κοιλοιδίῷν indigitatur. Meminit hujus quoque tumoris Hippocr. 2. de Morb. XLV. 7. Sunt &, qui cava, τὰ κοῖλα, interpretantur Oculorum cavitates 8i utraque nasi parte cernuntur, quae tamen κα,θύὶ dicuntur. Κοίλον quoque vocari, sive cavam illam in ima pedis planta cavitatem, quae suspensis tarsi ossibus efficitur, post calcem, quam πιδίον & planum pedis sequitur, quod στήὸοςποδὸς, i.e. pectus pedis dicitur, constat ex Hippocr, l. 5. Epid. XXI. 3. & Galeno c. 3. de artic. t, 92. Jungatur Foës. Oec. p- 343.scsi., Ceasma, κέασμα, fissura, fragmentum, à verbo κεάζω, findo, divido, quod legitur apud Hippocr, l. 2. de Morb. Mul. XXXIV. lo. XLIIl. a. Cebi gallinae, epar torrefactum. Paul. Bagell. de morb. pueror. Cebus, κῆβος, Cephus, κῆφος, animal est e simiarum genere, caudam habens, & ancipiti natura partim hominem, partim quadrupedem bestiam imitatur, Arist. lib, 2. H. A. c. 9. Dicitur Cercopithecus, de quo plura legantur apud Aldrovand. l. 2. de qttadr, vivip , digit. c. 6. Musculos temporales exiles & debiles ei tribuit, similes homini & lynci, Gal. I. II. de V. P. c. 2. Cercopitheci Indici inusitatae formae Anatomen descriptam vide in Act. Hafn. Vol. l. Obs. 36.p. 07.seqq. & alterius Vol. II. obs. p. p, I3. Cechynos, κεχυνὼς, hians, dicitur de brutis & hominibus, os apertum habentibus, sive Ore hiantibus. Imprimis tribuitur pisci Asello tale 0S, uti videre est apud Lind. Ex. XI. §. 61. Cecis, κηκὶς, vide Cicis. Cecryphalos, & Cecryphalon, κεκρύφαλος, & τὸ κεκρύφαλον, Reticulum, dicitur, quo mulierum crines continentur & religantur. Dicitur & αεφαλοδεσίμιον, item κροκύφαυτον. Meminit Hipp, de Steril. XI. e. 8. et de Supersint. X. 6. 8. Ob similitudinem quoque Re. stculum , κεκρύφαλος, dicitur quadrupedum ruminantium una maxilla dentatorum ventriculus peculiaris, qui Omasum praecedit. Arist. /. 2. de H. A. c. 17. Barth, l. 1. An. c. Cedma, κέδμα, diuturna dicitur ad articulos defluxio, praecipue in coxendicem, Hippocr, l. e. Epid.s. 5. I. at.. Gal. in com. Prosper. Marti an. κῥδμαστα quartam speciem Arthritidis constituit. Vide Arthritis. Quibusdam vero ea quoque, quae partes genitales occupat, κεδιμα vocatur, Foës, in Oec. p. 33 r. Keuchen. ad Seren, p. 2So. Usus est hac voce etiam Hippocr, uliis lu lociS, V. g. l. de A- E- CV -d’ la I. LIl. I. l. dc Eo!- r- II. Hom’ XiXi I. 3. i. 1. de Morb. III. 11. et l. 7. Epid. I.VI1I. I2. Hinc κεδμἀλώδεα apud Erotianum. Cedrelaeum, κεδρέλαιον, oleum Cedri, vide Cedria. Cedria, Cedrium, Cedrinum, κέδρια, κέδριον, κέδρινον, plerumque indifferenter accipiuntur, cum pro oleo, quod e Cedro nascitur, tum pro pice vel resina Cedri , e magna Cedro, quae αεδρελαίτη vocatur, emanans, quae nihil aliud est, quam cruda Cedri lachryma. Illud habetur liquidius, haec solidior. Cedrini meminit Hippocr, lib. 2. de Nat. Mulier. XXIX, 8I. et I4I, l. I. de Morb. Mulier. CXI. 13. Jungatur Foës. d. loc. Cedrinum pro Cedria etiam accipi, patet ex Galen. l, I. de C. M. S. L. c. 3. collato cum l. 2. C. ι. Cedriae quoque metitionem fecit Scribon. Larg. n. 58. & 267. ad quae loca vide notas Rhodii. Cedria, Gummi Cedri, Rul. in Lex. Cedrinus etiam dicitur de Morbis ; fed quinam illi sint, non exponit, 1. I. Paramir, de orig. morb, ex trib. primis subsu c. 6. Cedve, idem, quod Aer, Rul. in Lex. Cedvrini, legitur apud Paracels. de vit. long. l. 5. e. 5. quamvis non certo constet, quid hoc vocabulo velit intellectum. Ceimelion, κειμήλιον, est pretiosa supellex recondita, aut opes reconditae. Usus Hipp, metaphorice de imperitia dicens, quod sit malus thesaurus, & κακὸρ κειμήλιον, malae opes reconditae, in Lege III. 6. Ceimenon, κείμενον, quod reponitur. Dicitur de urina, quae in matula reponitur ad judicium, ut subsideat, Hippocr. l.I.Epid.aegr.i. et 4. et 5. l.3. aegr.t. Aliquando tamen & de faucibus non inflammatis uius est, φάρυγξ ού φλεγμμρουστα, κειμένη δε, quomodo id exponi debeat, non adeo certo constat. Mihi videtur potius de uvula sive columella commode posse intelligi, quae s.ubfidet, etiamsi non fuerit inflammata. Vallesius in commem, ad h. l. nimir. l. 2, Epid.s. 2. t. 2 8. metaphorice exponit pro faucibus afflictis, compressis, male habensibus. Cum interpreteS in multos & varios sensus abeant, quemlibet suo abundare sensu permittimus. Ceiriæ, κειρίαι, lumbrici lati, Galen. /ibr.4. M.M, cap. 17. Vide Helminthes. Celatus, epitheton aëris, qui vere ita dicitur, cum veluti in puteo quodam inter magnorum aedificiorum angustias & sublimiorum murorum undique includitur, ut nec à sole illustretur, nec à ventis perfletur, hinc crassus, obscurus & insaluberrimus habetur, P. Zacch. Quaesi. Medico-Leg, l. X, consil. 20. §. 6. Cele, κήλη, id est, Hernia, ramex. Vernacule per. Rupturam exprimitur. Vide Hernia. Celefoli, eit materia mucilaginosa de stellis, & ingreditur compositionem SpermiOli Paracels. de ulcer. & apostem. c. 5. quamvis in vernaculo eodem libro legatur Cercfolii, Celesol Paracels. de Ulceribus cap. 5, Vide Cælifolium. Celer, ταχὺς, dicitur, qui brevi tempore motum ftum perficit, v. g. Pulsus celer, Galen. l. 2. de dign. puls. c. I. aut cum brevi tempore arteria distenditur, lib. Η de disti pu/s. c. 7. Medicamentum celereS effectus habens, Scribon. L. n. 28. Celeris perfusio, Hippocr. 3. de R. V. I. A. t. 5o. quamvis Galen. in comm. existimet, ibi potius ςτυκνὴν, frequentem, intelligi, cum laepe celer cum frequente consundatur. Enimvero frequentia praesupponit celeritatem. Celeres excretiones, z.aph.ill. Adde llieter. n. 816. Celeritas, τάχος, Galen. l. 2. de dign-puls. c.I. Fist proprietas motus, /. 3. de disti resp. c. 3. Cui oppoBittIr Βραδύτης, tarditas. Infinita celeritas, Scribon. n. 221. Dicitur & Velocitas. Celeriter, ταχέως, τάχα, ἐν τάχει, cito* Jungitur cum adverb, ἀθρόως, Hippocr. 2. apft. i 8. Jung. Dieter. n. 816. Cito vel celeriter sanescere legitur lib. 1. de Morb. Mulier. XCII. 14. & celeriter curam adhibere, ibid. 15. Ulcera c»o putrescere, cito augeri, ibid. 16. Celeriter Si cito sputum exicreare, a. prognosis 1. 43. Cito Si celeriter mori, l. 3. de Morb. IV. II. Jung. Foës.5.6I2. Celerius etiam pro celeriter, Scrib. n. 46. Io6. Celerrime, n. 128. Celis, κηλὶς, i. e. Macula, idem, quod σπῖλος, Vide Macula. Cellae vocabantur partes Balnei, testudinis insttuctae & concameratae, cum ad sudationem, tum ad lavacrum destinatae. Fumanell. de Baln. in printfp. Cello, κέλλω, i, e. moveo, Linden. Ex. XI. § . 38. Cellulae vocantur in Intestino colo spatia illa & cavitates, in quibus stercora aliquandiu morantur, quarum descriptionem & delineationem vide apud Barthol, AnaL l. t. C. 11, p. 9I. 94. Celoneum, κηλώνειον, instrumentum est mechanicum, quod fursum deorsumque tollitur, more oscilli, & alterniS hinc inde suscipit & despicit, Turneb. 6.Advers. 18. Htajus similitudinem quandam habent, ideoque idem nomen occuparunt instrumenta illa hodie architectis usitata, quibus lapides & alia tollunt. motu rotae, quam unus & alter bajulus calcando circumagit. Habent enim superius quasi collum quoddam oblongum ; verum, quod non est mobile, ut in illis veterum κηλωνκίνις, qualia fere lunt in puteis villaticis. Talia instrumenta dicuntur altas Grues, Ciconiae, Tollones, vel Tollenones. Meminit hujus vocabuli Gal. /. 7. de V. P. c. 7. Jungatur C. Hofm. in Comm. n. 2 5o. Celotomia, κηλοτομία, id est, Herniae sectio. Legitur in Ephem. Nat. Curiose Dec. II. Ann. III. Obs. Celsa, musculus vitae, pulfus per singulas partes corporis oberrans. Dus ferg. Rul. in Lex. Sed Paracelfus inter affectus cutaneos refert, annumerans Testudinibus, l. de ulc- & apostem. c, II. Sc provenire e lale accidentali coagulato. Est flatus vel vapor, vel spiritus quidam spurius & sylveltriS, sub corporis integumentis delitescens, & exitum motu itio quaerens. Cementatio, Cementum, vide Cæmentatio. Cenchramis, κεγχραμὶς, granum inficit dicitur vel carica, quod milii granum & magnitudine, & colore, & figura referat. UfuS Hipp. l. de nat. mul. CV, I2. Gal. I. 1. de S. Fac. tit. Mespilum. Cenchrias, κεγχρίας, ( à κέγχρος, quod milium significat ) vel est epitheton Herpetis, qui propterea Herpes miliaris dicitur, Galen. l. 14. Μ. M. c. 17. Vide Herpes. Vel epitheton est serpentis, qui & Cenchrites & Cenchruis dicitur, & Acontias, ἀκοντιἀς, estque magnitudine duorum’ cubitorum, figura crassa in tenuem abeunte, colore viridi maxime juxta alvum, ut milium colore referat, unde nominis ratio. De ejus natura, mersu & nocumentis, vide Aëtiurn I. 13. c. 27. .vEginet. l.5.cap. I 8. qui κερὶχρινον vocat, Forest. l. 30. Observ. I 2. Schol. Aldrov.l. I. deserp. & drac.c. 12. et 13. Vide jaculus. Mentionem quoque facit Cencirritarum avium ex Oppiano Aldrov. I. 19. Ornithol. c. I8. & inter anseres feros refert, qui laqueis & retibus capiuntur. Cenchris, κέγχρις, vide Tinnunculus. Ceneangia, κενεαγγείη, proprie & primum vaforum inanitionem significat, atque ob id afiria, id est, ciborum abstinentia, κε,εαγγείιο, id est, vaforum inanitio saepius dicitur, tanquarn nomine generis etiam in lpecie homines uti consueverint, Galen. 2, de R. V. I. A. t. ay. Haec Castell. Caeterurn κε,εαγγία .. vel κενεαγγετά in genere vaforum exinanitionem significat, quae fit ob evacuationem, sive ea fit sensui manifesta, sive occulta. Et in hac significatione iaepe usus est Hippocr. 1. de R. V. I. A. t.i9.2I.s.2. t.47.1.3. de Morb. II. 22. et l.s. de Morb. mul. XIV. 6. Quod vero in specie edam significet purgationem artificialem in t.apli.z. quod vult Valles, in comm. Se subscribit Dieterich. n. 455. nullam plane video rationem. Quin potius existimo, sanguinis e vasis evacuationem primario spontaneam, consequenter tamen & artificialem illo vocale intelligi, quemadmodurn hoc in Difp. ad h. aphor. demonstravimus. Adjectivum quoque κενεαγγεκὸς legitur apud Hippocrat. l. de Humid. Us.V. 11. et I. Prorrhet.s. 2. t. 5. Verbum κενεαγγέω occurrit I. I. de morb. mulier. XVI. 4.s. 3. de arstc. t. y6. ets. 4. t. 41. Jung. Foës. p. 332. Cenebrium, κενέβρειον, κενέβριον, significat carnem morticinam, κρέας νεκριμαῖον, ἢ θνησίδιον, Erodam ,εκριμμέον, ἢθνησίδίοτ, Erodam ex Hipp, quamvis Foësius in hoc invenire haud potuerit. Vid. Oecon.p. 332.seqq. Ceneon, κενεὼν, significat vel totam illam alvi cavitatem, quae à costis ad ojsa Ilii subtenditur, vel laterum mollitudines & inanitates, quae praecordiis subs.unt, in quibus mesenterium & tenuia intestina continentur. Vocatur & λαπάρη, λαγὼν, item Ile, Ilia, Galen. comm. x.progna. I. et c 2. de iis, quae in medic. 1.1 dr. Hippocr. Coac, t.452. & alibi saepius, quae loca vide apud Foes. Oec.p. 333. κε,εῶτα, id est, ile, locum eum vocat Hipp, qui inter iliorum ossa & costas spuriaS intercedit, propterea quod κετὸς, i. e. vacuus & cassus ossibus est, quasi cassum dixeris, Gal.c. 3. de arstc. t. 74; Locus etiam, ubi umbilicus infantum est, κενειὺν dicitur, Mofch. de morb. mul. c. 4I. Ceneos, κενεὸς, idem, quod κενὸς, vacuus, inanis. Vide Cenos. Cenigdam, Cenigotam, item CeniplanI, Cenipolam , instrumentum notat Chirurgicum, quo cranium aperitur in epilepsia, Paracels. I.3. Paragraph. c. 4. §. 1. Iohns. in Lex. Ceniotemium, est remedium purgans in morbo Gallico apud Paracels. I. 2. de vit. long. c. I 2. fed quale sit, non expressit. DOlaeus vero scripsit esse Mercurium fpecifice ad Luem Veneream praeparatum, Encyclopaed. l. 3. cap. I 5. §. 9. p. 66}. Cenos, κενὸς, Ion. κενεὸς, id est, vacuus, inanis, sttem vanus. HIppOctat. 7. aph. 24. et 2. de iis, quae in medic. t.9. ubi vid Comm. Gal. Opponitur plenus, πλήνης, Galen. /. 3. de diste puls. c. 6. Quid sint κε,εαί χάραμ πενέυμονος, vacua loca pulmonum, vide apud C. Hoslu. de V P. n. ai6. Κενὸν etiam spatium significat in capite, 7. aph. 51. Vide Vacuus. Cenosis, κένωσις, à κενόω, vacuatio, evacuatio, exinanitio, dicitur generaliter, si quid vel naturae sponte, vel arte .Medici ex toto corpore vel aliqua parte detrahitur cXexpellitur. Quod si totalis vel universalis fuerit, simpliciter κένωσις vocatur. Si vero portio saltem aliqua subtrahitur, ἀπὸκόωσις, abevacuatio, appellatur. Opponitur repletio, πλπσμονὴ, 2. aph. 22. Meminit quoque aph. 8. item 1. aph. 3. 4. aplu 41. &c. Jung. Dieterich. n. 458. VariaS evacuawmis species vide propriis suis nominibus & locis. Centaureum est alias nomen plantis tributum, divarsis, unde Centaureum majus & minttt in Botanicis leguntur. In Chymicis vero Centaureum minerale Cardilucio vocatur Panacea Antimonii, & Glaubero Purgans Universale, cujus descriptio legatur in lunken Lex. Ch. Ph. P.I. p. 18 i. Centaurus, κένταυρος, significat monstrum, superiore parte quidem hominem, inferiore parte equum referens. Hoc fabulosum esse, & per rerum naturam fieri non potuisse, demonstrat Gal. l. 3. de V. P. c. t. ubi vide Comm. Hofrn. n. 114. t 19.122. Cento, κέντων, vestem e variiS panniculis contextam pauperculorum significat. Meminit Galen. l. y. de C. M. P. G. c. 14. de vase probe panniculis investiendo & circummuniendo. Centotauros, κεντόταυρος, idem, quod Centaurus. Hofm. n. 118. d. I. Centratio, legitur apud Paracels /. 4. Chirurg, de ulcerib. c. 3. & intelligitur principii salini mutatio in corrosivam & exulcerantem qualitatem. Unde & Centrum falis dicitur principium ulcerum, ibid, et cap.seq. Centrium, κέντριον, epitheton emplastri cujusdam, à verbo κεντεῖν, pungere, Ur ita huic respondeat Germanicum flulepflasqr. Memiult hujus Gal. l. r.de C. M. P. G. c. 10. Centrina, κεντρίνη, piscis aculeatus, à xerTAr, pungere, cujus descriptionem, specieS, usum in cibis & medicina vide sis apud Aldrov. Z. 3. depisc. c. 41. Centrum, κέντρον, proprie vOcatur circuli medium punctum, Galen. l. Io. de V. P. c. 12. Enim vero frequentissime quoque in usu hujus vocabuli impropria, tropica & aenigmatica acceptio apud Paracelsum ejusque sectatores veteres & recentiores est; dum per centrum denotatur sedes principalis, radix, sundamentum, principium alicujus rei; & huic notitiae tantum tribuunt, ut verae scientiae abyssum in ea ponant; & quicunque veri puncti & centri rationem cognoscit, nihil in rerum natura unquam ipsum latere poisit, culus non perfectam habeat scientiam, verbis Crollii in Basti. Chym. Ita Centrum universi ipsis dicitur DEUS. Centrum omnium creaturarum homo, centrum vitae cor, & fpiritus animalis cerebrum, Paracels. Tab. V. Theoricae. Centrum mulieris matrix Paramir, l. 4. de orig. morb. matric. Centrum carnis in dorso, Schol. in LL. de Tartaro. Describit vero etiam centrum medietatem duorum membrorum, ibid. Ita centrum spinae dorsi est media duarum vertebrarum junctura, lmo cuilibet morbo suum est centrum, sua centrauo, Paragran. tr. 2. de Astron. Hoc morborum centrum locum exacte eogncscere, hoc opus, hic labor est. I. de Icterh. c. 2. Centrum morborum dissolutorum dicitur Stomachus, l. I. Paragraph. c. I. §. I. Centrum colicae Intestina, Schol. in LL, de Tdrt. Centrum terrae dicitur Spagyricis locus vacuus, ubi nihil quiescere potest. Leschus de lap. Pl.il. tract , 2. Th. Chym. Vol, IV. p. 423. Et quis omneS nugas colligeret ? Centrum ovi dicitur vitellus apud Rul. in Lex. Plura videantur in Theatr. Chym. Vol. I. v. g. 5.296.391.358.467. 484. Meminit etiam Centri saepius Joh. Joach. Bechcrus in sua Metallurgia tit. 17. At Andr. Libav. hanc parabolicam & mysticam centri significationem graviter perstrinxit in Exam. Plulos. vivent. Hsrtman.scct. 6, Centrum illius lapiendae Severinianae & Paracelsicae esse chaoS errorum, stultitiae peripheriam, labyrinthum impietatum, abominationum, mendaciorum, &sect.su. Centratttm vinum correctum legitur etiam apud Parac. tr. de Colica, sed quale sit, non exponit. Centumcellis, Thermae quondam celebres iri fulcia Italiae, vid. Joh. Rhod. ad Scrib.L. n. 146. Cephalaea, κεφαλαία, cerebri & membranarum ejuS fymptoma, est capitis diuturnus dolor, difficulter solubilis, qui à parva occasione vehementes habet accessiones, ita ut neque voces aut motum tolerare possit infirmus, sed tranquillitatem, obscurumque cubiculum quaerat, ob doloris vehementiam, cum nonnulli veluti malleo se perculi, alii caput sibi contundi diltendique sentiant, non paucis ad oculorum radices dolor extendatur, ( quod, signum est cerebri membranas affectas esse. Nam quandoque in Pericranio tantum est, qul in superficie lolum haeret dolor ) suis intermissionibus cir- ctmacti, non secus, ac qui cephalalgia laborant. Sed i cephalaea affectae partes redduntur multo debiliores, quam in cephalalgia, Gal. 1. 3. de L, A. c. p. & l. i, de C. M. S. L. c. 2. Brevius ex Aretaei I. I. de chron. aff z. ita describitur, quod sit Capitis dolor inveteratus, aegre cedens, contumax, & pertinax. Jung. Dieter. n. 459. & Foës, in Oecon. p. 335. Differt à cephalalgia ut magis & minus Thomas Willis de Anim. Brutor. Part. z. c. 1. appellat Dolorem capitis habitualem, quemadmodum cephalalgiam Accidentalem, vel Occasionalem. Caussam voro.cephalaeae peculiarem geminam esse recte statuit, unam partis affectae h e. fibrarum nervearum ad membranas, tendines, carneS musculosas, aliaque corpora sensilia pertinentium, vel malam conformationem, vel debilitatem, alteram materiae morbificae, scnguinis, feri, succi nutritii, liquoris nervosi, vitiose dispositorum pomtam ac facilem congestionem, quae omnia proliXius deducta d. I. reperies. Cephalalgia, κεφαλαλγία, quibusilam ( fed fortassis vitiole ) cephalargia, vide Rhod. ad Scrib. Larg. n. py. quamvis Phavorinus defendat, vid. Rhod. in not. p. I62. Accipitur quandoque late & generaliter, pro omni capitis dolore, aliquando stricte pro dolore capitis, qui nec diuturnus elt, nec cum magna capitis imbecillitate conjunctus, fed qualis à crapula, à fole, à labore, aut febribus excitari iolet, Galen. I. 2. de C.MX.L. c. I. et 2. Meminit Hipp. 3. aph. 13. inter morbos aestatem siccam & autumnum pluviosum sequentes. Et haec spectes non praefupponit aliquam praeviam partium capitis pravam dispositionem ; sed saltem à caussa occasionali humores & spiritus vitiosam acquirunt dispositionem, & ita fibras dictas earum continuitatem diversimode solvendo afficiunt, doloremq.ae gignunt. Vid. Th.Willis d. l. Jungantur alii Practicorum libri. Capite dolenteS dicuntur κεφαλαλγεκοὶ . Hippocr. I. Prorrh.s. 2. t. 56. Apud Scribon. n. 206. etiam κεφαλαλγία de diuturno capitis dolore exponitur. De peculiari quadam specie Cephalalgiae consensiialiS, quam Tliaco-Haematistcam vocavit, egregie descripta videatur D. D. Stahlii Propempticon ad Disp. Inattgur. Dn. J0I1. Conr. Tufenbach. de Podagrae nova Pathologia. Statuit etiam ibid. esse eandem cum Clavo Hysterico Thom. Syalenbamii. Cephale, κεφαλὴ, id est, Caput. Vide Caput. Cephalicus, κεφαλικὸς, dicitur de omni eo, quod ad caput, ejusijue partes pertinet. Ita cephalica vena , κεφαλικὴ φληψ, dicitur ramus superior venae Axillaris sive Humerariae, quia in capitis affectibus secari soler ab aitiquiS & Chirurgis recentioribus sive imperitis, sive superstitiosis, quamvis nulla peculiaris prae aliis venis cum capite sit communio, Barthol.'Anatdibell.taeT. Ita cephalica medicamenta, κεφαλικὰ cpxf uu^ dicuntur, quae specifica quadam virtute & idiosyncrasia capiti prodesse creduntur, Ionston. Synt. l. 4. Therapcut. Tit. 4. c.r. arl.I. esu 2. Vel.ita describi possunt, quae nervoS respiciunt confortandos, & spiritus dulcificandos, qualia omnia particuliS subtilioribuS praedita acrium spicula mitigant, & sine impedimento in ipsos spiritus animales penetrant. Suntque ut plurimum volatilia, nam fixiora per accidens talia saltem dicuntur. J. H. Iunken Chym. Exper. Part. II. sect. I. c. 7. Specialiter vero & stricte Cephalica Emplastra vocantur, quae capitis fracturis ufque ad crassae meningis duplicaturam pertingentibus destinata funt, quorum virtus est, ut osiium squamam surium attrahant, & in pristinum locum revocent, & fragmenta tum ex capite, tum ex aliiS corporis ossibus educant. Nonnulli communi genere haec etiam vocant Catagmauca, proprie vero nuncupata Cephalica fortiora luiit. Siquidem ex alto superficiem extimam non ossa modo, sed his multo quoque magis humorem aliquem crassum & viscosum, vel omnino depravatum, seu caliditate attrahunt. Castell. ex Gal. I. 2. de C. M. P. G. c. 18. Ant. Sarracem in non ad Diofcor.p. m. 61. Scribon. n. 201. Horum materiam vide etiam l.3. M. Med. c. 2. Cephalica quoque accipitur pro cephalalgia à Paracels. I. 2. de Tartar. tr. q. c. 4. in explic. Cephaline, κεφαλίνη, vocatur juxta Gcrraearn ea linguae pars, quae est ad fauces, quam & γεῦσιν plerique nuncupant, quod in ea gustus putetuj^esse acutior. Enimvero mendum milii videtur siibesse, cum nec Bartholin. nec C. Hofmann. nec Lindenus hujus nominis in descriptione Linguae partium meminerint, accurati alias Graecorum terminorum indagatores. Quid ? quod nec ratio hujus appellationis ulla sese offerar. Cephaloides, κεφαλοειδὴς, significat capitis formam habens , non vero capite praeditum, uti Gorraeus iterum perperam exposuit. Ita Papaver, Poeonia, & aliae herbae secundum signaturas plantarum Crollianas κεφαλοειδεῖς dici possent. Cephalonosos, κεφαλονόσος, dicitur morbus Epidemicus malignus, qui alias Febris Hungarica vocatur, vulgo haIIplefrancsqtit Joh. Cunrad. sihumel in libello Prophylace Luis Epidemicae κεφαλονὸσου inscripto. Cephaloponia, κεφαλοπονία, idem quod Cephalalgia , quo vocabulo usum este Gariopontum antiquissimum Medicum i I. c, 2. lioc titulo inlcripto notavit Forest. I. 9. obs. 62, inseholio. Cephalos, κέφαλος, non est idem, quod Capito, quamviS ita Latine reddi possit; sed in specie est Epitheton quorundarn piscium Mugiles dictorum, non tam quod capite sint grandiore, sed quod caput in metu abscondant, totos ita occultari credentes, Aldrovand. I.4. de pise, c. 6. Gal. I. 3. Al. fac. c. 25. Cephalotos, κεφαλωτὸς. Vide Capitatus. Cephalotrotos, κεφαλότρωτος, nuncupati potest, qui in capite vulneratus est, ad imitationem νενρότρωτος, στομαχοτρωτος. Cera, κηρὸς, quid sit, notum est, nimirum nihil aliud, quam favi, ex quibus me) est expressum, Aldrov. l.I.de insect.cq, ubi prolixam cerce historiam & usum varium reperies: vel est expressorum lavopum recremen-. tum, uti Gorr. descripsit. Unde & iisdem cum mello Particulis constare, sed flexilibus ramis tenacius sibi implicatis & multo crassioribus, nec spicula sua facile exurentibus scribit lunk. Chym. Exper. P. I.sect. 2. c.p. Medium quodammodo tenet calefacientium, refrigerantium, humectantium, siccantium, ita tamen, ut ad caliditatem inclinet. Partium quadantenuS est crassarum & emplasticarum, ideoquedigerit, maturat, &c. Gal. I. 7. de S. Fac. §. h. t. Diosc. /. 2. c. 105. Schrod. /. 5. cl.a. n. 94. Cerae resolutionem Chymico-Physicam vide in Iunken. Chym. Med. Phys. P- I.s. 2. cap. 9. p.t 39. seqq- Adeo usitata officinis est, ut vix emplastrum reperias, cujus non exhibeat consistendam. Hinc cera rnaterieS Emplastrorum dicitur Gal. I. 5. de C. M. P. G. c. 2. Cera Virginea quid sit, vide Propolis. Curationem ridiculam Choreae S. Viti ex iracundia, quam Vitistam dixit, per ceream imaginem, vide apud Parac. de morb. ament, tr. 3. c. 3. Ceram Ponticam optimam olim habitam suilse, constat ex Galeno d.i. & passirn aliquoties, nec non ex Scribon. Larg. n. 86. ubi vid. not. Rhod. Hoc certum est, quod habeat, pro favorum viribus, ex quibus exprimitur, varias facultates. An flava semper fit praeferenda albae per insolationem, uti vult Fr. Hofrn. in Clav. Schrod. ad d. i. dubitatur, quia aliquando faltem corpus & materiem alicujus mixti praebere debet, non vero virtutem aliquam vel efficaciam. Cerae chymicae quae sint, vide apud Rolfink. Chymiae l.s.s. 14. c. 4. Cera sacra idem, quod Cera Virginea, Rhod. ad Scrib. Larg. n, 84. Cera tracta , κηρός τρακτὸς, quid significet, vide apud K.euchen. ad Seren. p. Iot. scil. cera tractatione dealbata. A Sereno dicitur cera coacta. Cerea, vel Cera, sordes aurium ex Math. de Grad. in IX. Rhas. Ceraeae, κεραίαι, dicuntur, non mulieres, quarum uterus propriis ex morbis, tum qui in processibus & cornibus consistunt, tum qui in collo aut fundo, vel aliquando plura, quam prius, vel aliquando pauciora, aut nulla, vel mala excernit menstrua, Gal. 3.desympt. catts. c. 4. ( quamvis in graeco textu vocab hoc non extet ) sed potius ipsa cornua uteri, uti recte Gorr. & Linden. in Phys. Med. docent. Vocantur alias & πλεκτά,αι, citri, Gal. l. de diffect. vulv. c. 3. Cerago, κήρινθος, est alimentum, quo apes vescuntur mellificantes, Arist. I. 9. II. A. cap.ao. Aldrovand. d. l. c. 1. Ceramice, Ceramitis,κεραμικὴ, κεραμίτις, scil. γῆ, significat terram sigulinam, argillam, apud Hipp. 1. I. de Morb. XII. 13. l. q. I. I8. de int, affect. IIX. 2o. Conf. Galenus Exeg. Hipp. Ceramium, Ceramnium, est nomen mensurae liquidae, quae Latitiis Amphora dicitur, vel Cadus, continens in Italia Choas 8, Notabatur olim κρμ Galen, l. depond. & mens. c. a. et 5. Ceramos, κέραμος, fictile, tegula, Gal. 1, i, de eemp, c, 6. Ceranites, κερανίτης, quamvis in Gr. Basii, legatur κερανίτος, fortassis mendose, epitheton Pastilli multiplicis usus, apud Gal. l.y. de C.M.P.G. c.r 2. circa sin. Ceranthemus, κηράνθημος, epitheton apum glutinis apud Aldrov. d. l.p.  84. Ceras, κέρας, vide Cornu. Cerasiatum, est nomen medicamenti purgantis ex succo cerasorum & pomorum dulcium purgato cum essentia Mercuriata paratum apud Libav. Synt. Arc. Ch. l. 8. C. 1 2. Cerasios, est epitheton unguenti magni & parvi, apud Mesuen in Operibus fol. I59. a. quamvis interpretes Sylvius & Manardus terminum hunc non exposuerint. Cerasma, κέρασμα, à verbo κεράσειν, vinum aqua miscere, Lang. I. I. ep. 29. significat aquae mixturam, qua aquae frigiditatem calidiore addita fratigatius, uti vult Gal. in comm. ad 3. de R. V. I. A. notante Gorr. Cerasophoros, κερασοφόρος, i. e. Cornutus, vide Corniger. Cerastes, κεράστης, κεραιστῆς, nomen est serpentis vel viperae, ita dictae ab eminentiis alias binis, alias quaterniS, & juxta Solinurn, Plinium & Arabes quadrigeminis, quae quidem in ipsius capite cornicula prae Ie ferunt, Sarac. in not- ad Diosinr. p. 136. et 137. s. Meminit & Galen. ex poemate Andromachi de Theriac. ad Pis. c. 6. Est vero longitudine cubitali, ad summum duorum cubitorum. Corpus ei colore arenosum, juxta caudam desquamatum, morsu nocenrissimum, contra quod virus vide remedia apud Dioscor. Iheriac. c. I6, Aët. l. 13. c. 28. Jung. FOrest. l. 3o. Obs. 12. Schol. imprimis Aldrovand. 1. 1. deserpo & drac. c. 4. Ceratio, κήρησις, κατακήρησις, ἐγκήρησις, inceratio , denotat actum, quo aliquid cera involvimus. CbyIulci uruntur hac voce de magisterio Lapidis, Rolfink. Chym. i, 2.C, 2. Rulandus vero ex Gebero desinit, esso mollificationem rei durae, vel succi non fusibilis ad liquelactionem. Dicitur autem hic modus cerasio, quod medicinam Philosophicam instar cerae igni admotae facile liquescentem reddat. Quando enim Philosophi ( Slpa. gyrici ) argentum vivum in aurum aut argentum convertere volunt, necesse est, ut habeant medicinam siuentem, quae subito ante fugam ejus in profundo illi -adhaereat, ipsique per minima conjungatur, & illud insipisset, atque sila fixione in igne conservet, quousque adveniat illi majoris ignis tolerantia, ejus humiditatem consumentis, & convertat illud por hOc artificium in momento in solificum & humificum verum, si.cundum illud, ad quod medicina fuerit praeparata. Fit autem Cerasio, quando corpus siccum & durum suo humore, reiterata frequenti imbistone, perfunditur. Haec Ruland. & ex hoc Iohns. Cerare quoque iisilem dicitur incorporare, vel miscere. Cerutiofit, quando continuato calore fluida fit ac mollis materia, Ger. Dornaeus de transmut.metall, c. 8. sin. Th. Ch. Vol.l.p. 520, Cerantur corpora calcinata cum corporibus resolutis, & hoc imbibendo, vel cerando. Melior inceratio fit cum AZotb vivo, i. e. Mercurio, & gutta saponis. Richard. Anglic. Rosar. mtn. c. 12. Jung. All,. Magn. Alchym. in Theatr. Chym. Vol. II. p. 4I 2. 442. & Vol.III. p .7 6 .seqq. & 370. Vol. IV. p. 4o8. 749. 751. 76I. 857. lib. de laptd. phys. condit, c. I. Ad sutumam, ceratio est species FusioniS, vel ColliquationiS. Ceratites, κερατίτης, est Unicornu fossile. Vide Monoceros. Ceratium, κεράτιον, primo denotat Siliquam, ftuctum arboris ejuscleIn nominis, quae &Ceratoxia dicitur. Hanc pravi iucci edulium appellat, lignosum ac concoctu difficile, Galen. I. 2. de Alim. Fac. c. 33. Quae significatio non est hujus loci. Secundo est nomen ponderis antiqui minoriS, continens grana qttatuor. Dicitur & Karat. Alii dicunt, habere duos aereoS cum duabus tertus particulis. Gal. depond. et mens. c. 3. Ceratoglossi, κερατόγλωσσοι, vocantur bitli musculi linguam recta deorlum verfius interiora moventes, si simul agunt, si vero alteruter, ad latus alterutrum flectens, de quibus vide Barthol. l.i.uln.c^.p.I 50. Ceratoides, κερατοειδὴς, Corneo, seu cornifor- mis tunica, vel membrana Oculi fecunda est, à dura meninge Orta, ( tunicam choroidein complectens,) crassa admodum, sed parte ejus media tenuissima, & densissima, splendida, ad splendorem recipiendum, & transmittendum, cornibus admodum extenuatis similis; unde eam àcornu similitudine Ceratoidem, Corneam, & Cor- niformem appellant, Gal. i. Io. de V. P. c. 3. Jungatur Barthol. Anat. l. 3. c. 8. p. m. e I 5. Ceratomalagma, κηρατομάλαγμα, non differt à Cerato. Vide Ceratum, Gal. i. 7. de C. M. P. G. c. 11. Ceratum, vel Cerotum, κηρωτὸν, vel κηρωτὴ, item Ceratomalagma, Gal. l.y.de C. M. P.G.c. II. est medicamentum topicurn vel externum, consistentia medium inter Unguentum & Emplastrum. Foës. p. 337. Nomen à. cera habet. Vocant & Ceroneum. Fiebat olim eX oleo & cera tantum. Caeterum confundunt cum unguento faepius; proprie tamen medicamentum est consistentia medium inter Unguentum & Emplastrum, illo durius, hoc mollius. Horum compositionem vide sis apud SchrOder. l. 2. c. 53. Morell. in method. praes.c.form. l. 2. s. I. c. Io. aliosque. Veteribus non fuisse unam cerati consistentiam, aut temperaturam, sed aliud quandoque spissum, aliud tenerum, demonstrat Joh. Rhod. ud Scri- bon. L. n. 8 1. Ceraunius, κηραύνιος, dicitur vulgo lapis fulmineus , tonnerfeelu / cuneus fulminis, quia communi etiam modernorum Physicorum & Cartesianorurn consensu creditur cadere de nubibus cum tonitru, & esse nihil aliud, quam corpus solidissimum, genitum in magno fulmine ex diutina exhalationis valde terrestris & densae inclusione, quae cum invehitur in nubem frigidam & aquosam ab humore circumfufo conglobatur & conglutinatur, hujusiIlodique massam & mixturam facit, & ab igne sulgureo in lolidissimum corpus lapideum induratur. Vatia quoque forma & coloribus variis exornatus visitur, prout variae ac diversae sunt exhalationes terrestres & metallicae ab inferioribus ad superiores partes exhalantes. Plura de hoc lapide vid. apud Andr. Chiocc. in Mus Calceol.s. ^.p. ^oy.seqq. Ruland. & lohns. in Lex. Dicitur provocare dulces somnos, valere contra fulmina & ad praelia & caussaS vincendas; qua fide, alii videant. Ceraunochrysos, κεραυνόχρυσος, est Aurum fulminans , vel sclopetans, Rolfink. Chym. l. 2. c.27. Ceraunos, κεραυνὸς, vide Fulmen. Cerberus, κέρβερος, praeter propriam Canis infernalis Ethnicorum tricipitis significationem, in foro ChymicO denotat triplicem Mercurium ex sale, hydrargyro, & chalcantho. Libav. Synt. Arc. Chym. l.7. c. Io. Cerberus quoque triceps vocatur medicamentum purgans famosissimum ex Diagrydio sulphurato, Antimonio diaphoretico, & Cremore Tartari paratum, à Roberto Comite de Warwich Inventum, & à Marco Cornacchino peculiari methodo fatis prolixa descriptum & exornatum, quae legi potest in Hartrnann. Operibus Chymicis infol.p. lya.seqq. à D D. Wedelio magnopere laudatum, quamvis loco scammonii sulphurati, resinam illius sumendam esse, ceu magis efficacem, suaserit. Pltarm. I. A. F. R.l. z.s. y. c. 2.p. 168. Cerchnaleon, κερχναλέον, vide Cerchnos. Cerchnos, κέρχνος, κέρχνον, καὶ τὸ κέρχνεται, καὶ οἱ κερχνασμοὶ, analoga sunt secundum Galenum in Exeg. & ortum habent à κερχνω, κδρχα, exaspero, raucnm senum edo. Est vero afperites quaedam faucium & raucuS s.onus gutturis, cum exiguo ad tussiendum conatu, ita ut, sicut vomitum nausea, ita tussim hoc symptoma praecedat, ex Gal. l. 2. de caussefympo. c. 4. et 5. Caussa eX natura Catarrhi & Tuflis petenda. Imprimis alimenta κειχνώδεα accusantur ab Hippocr. 3. de artic.t. 61. qualia fiant pinguia, acida & acria. Κερχναλέον vel κερχαλέον dicitur etiam sonus creperos & raucus in faucibus I. 7. Epid. VII. 3. etXI. 7. ubi ὑποκερχαλέον legitur, it. XII. 6. tussis rauca, βὴξ κερχαλέη. Κερχνὸν Attici dixerunt aridum, Erotianus in Lex. Hippocr, ab hoc est Cerchnodes, Χερχνώδης, quod alii καροκώδης, & κερκωδης scribunt, & talis est, qui tumore asperae arteriae laborat: ab Atticis autem dicitur vaS, qttod tracheae similitudinem habet, conf. Erotianus. Cercis, κερκὶς, Radius, duas obtinet potissimum significationes, (I) denotat Os Cubiti vel Brachii superius, quod brevius & minus statuitur, quod cum alteto osse, Ulna, ιθλέτη, Gr. dicto. Brachium constituit. Ita ut Radius ulnam inferius, haec illum superius excipiat. Vid. C. Hosm. de V. P. n. $1. Linden. Medic. Physiol. l.i. c.Iq, et 7 4. seqq. Barthol. Anat. libellrip. c. 2o. (2) instrumentum, quo medicamentum teritur & movetur, veluti rudicula aut pistillum, Gal. /, 3. de C. M. 5. L. e. 3, Dicitur alias & τριβηδίον atque δενερος, ltom δοίδυξ, quod etiam cochleare significat Jung. Foës. p. IIy. Cercopes, κέρκωπες, dicuntur versuti, Sc notae fraudulentiae homines, ut sutis indicat proversi κερκώπων ἀγορὰ ἀγορά, cercopum forum, vel coetus. Meminit Gal. in lib. depraenotion. c. 9. ubi pro impostoribus & veteratoribus s.umit, aut vili hominum genere, qui publice rerum emendarum aut divendendarum quaestum ac mangonium fecerunt, & in Suburra circum meretricum cellas aut fornices sederunt. Sic enim Συβούρας κερκώπων dixit pro impostoribus, qui in Suburra erant, ubi tamen βηflssins vitiose legitur in omnibus Graecis exemplaribus, Foës. d. l. Cercopithecus, vide Cebus. Cercosis, κέρκωσις, Cauda, item Mentula muliebris, Nympha , Gr. Κύων, à quibusdam ’Lentigo, Virga, Symptoma turpitudinis vocatur, estque morbus muliebris auctae magnitudinis in Clitoride, sive carnosa illa & spongiose substantia in sinus muliebris parte media superius delitescente OccurrenS, à nimio portionum spirituosarum per frequentem contrectationem, attritionemve inducto afflexu Oborta. Senn. l. 4. M. Pr. part. I. sect. t.c. z. cujus circumcisionem tradit .AEginet. lib. 6. cap - 7. Cerdac, id est, Mercurius. Rul. in Lex. Cerealis, δημήτριος, epitheton seminum quorundam, quae inter frumentacea gustamenta, σιτηρὰ γέυματα, referuntur, ut (unt lens, faba, lupinum, cicercula, panicum, milium, pisum, fenum graecum, avena, tipha. cicera, & quaecunque id genus alia. Dieuntur alias pleraque & Legumina, ysinpyrni & ἥστηρια, quia manibus carpuntur, l. de attenuant, vict. c.ei.eK his panis non fit, nisi summa necessitate, i. 1. de Al. Fac. c. 16. Horum quaedam, dum coquuntur, non intumescunt, propterea ἀτέραμνα dicta, de bon. & mal.succ, cib. c. 5. vide Ateramnia. Jung. de Cerealibus Rolfink. Ο. M. Com. Gen. l. t. sect. 3. c. 69. Cerebella urina, à calore cerebri dicitur Paracelfo Schol. in libr. de urin. l, 2. c, I, nimirum non penitus lactea, & fecum semper portat spumam albam, quae superficiei circulari adhaeret; & ex biS judicandos esse cerebri morbos arbitratur. Cerebellum, ὀπίσθιος, ἐγκέφαλος, ἐγκράνιον, παρεγκεφαλὶς, posterior est cerebri pars ex multis & parviS corporibus coagmentata, Gal. i.9. Anan operat.cz. Totum namque cerebrum in duo divisum est, anterius & posterius, sed supernis tantum partibus. Nam sua basi continuum est, non sibi modo, sed spinali etiam medullae, & per hanc cerebello. Durius autem siceiusque est reliquo cerebro ; quod quo ulterius procedit, eo siccius evadit. Colore quoque diversum est. Nam cum reliquum candidum sit, cerebellum velut ultione quadam subflavum est, & plenum animali spiritu, qtlem nerviS duriS à spinali medulla prodeuntibus impertit. Haec Castellus. Accuratiorem cerebelli des.criptiortetjq pete sis ex Bartholin. Anat. l.q. c, 5. Th. ‘Willis Anat. cerebr.c. 15.16. seqq, ubi peculiarem hypotbelin de spiritibus cerebelli proponit. Cerebrum, ἐγκέφαλος, ( nam nominatur ita, quod ἐν τῇ κεφαλῇ, h. e. in capite situm habet) animae rationalis est domicilium, nervorum & sensus omnis motusque voluntarii principium, substantia nervis simillimum, nisi quod mollius. Nam id illi conveniebat, ut quod sensus quidem omnes recipit, cmnesque imaginationes atque mentis motiones complectitur, Gal. i. 9. Meth. Med. l. 8. de V. P. c. 4. Substantia ipsius glandularis est alba, veluti e spuma quadam concreta & humida, libr. desinit. Anterior cerebri parS duplex quoque statuitur, dextra, & sinistra, duosque sinus seu ventres habet, dextrum & sinistrum, qui à corpore calloso, quod πιιλοειδεθρ dicitur, dirimuntur. Hi posteriore sui parte in tertium sinum mediocrem sub psalloide concurrunt, à quo meatus est longus τοῖς γλουττις, id est, natibus ( ita enim ob similitudinem quandarn vocant) s.ubditus, qui in sinum alium quartum, omnium postreInum, minimumque inter cerebelli basin spinalemque medullam situm, incidit. Haec Castellus. Enimvero hodieque multo accuratiorem & clariorem Cerebri delcriptionem reperire licet apud Barthol. d.l. cap. 3.seqq- Thom. Willis in Anat. Cerebri capo, prioribus. MalpiglI. Ex Epist. de cerebro, Car. Fracalsat. ep. Responsor. ad Malpogh. de cerebro , ut alios paulo vetustiores taceamus, C. Hofm, Lindenum, multoque plures. A Paraceiso & ejus asseclis cerebrum dicitur Luna Microcosmica, de Pestelit. Tr. 2. et 4. & remedia cerebri per Lunam dirigi creduntur, Paragran. tr. 3. Idem quoque cerebrum dividit in Macrocosmi vel .Arches, & Microcosu mi. Tr. de trib. essent. Morbos quoque aliis alias partibus competens cerebro qucque adjudicat, ut lepram, tabem, icteritiarn, & similes alios, uti passim in (criptis ejus videre licet. Mystice & Spagyrice cerebrum significat aquam, & cerebrum artetis, aquam albuminis ovi. Cerebrum bovis, id est, Tartarum combustum. Rul. in Lex. & Iohns. Cerebrum aliquando pro capite sumi, constat ex Marce! Serem & Keuchen. ad eund in not. p, 91. Cerebrum etiam vocatur Lapis Phil. Th. Chym. Vol. IV. p - 727. Cerefactio, dicitur operatio Spagyrica, quae fit dissolutione & congelatione, in Allegoriis sapient, distinct. 1. in Th. Chym. Vol. V. p. 78. Cerelaeum, .κηρέλαιον, compositio est ex cera & oleo , apud Gal. I. 7. de C. M. P. G. c. 1. Alias hoc nomine quoque venire potest Oleum cerae, cujus dulctiptionem vide apud Rolfink. Chym. l. }.s. 2. art- 2. c. 2. quod & Butyrum cerae appellat & κηρέλαμσν. Ceremonia, caerimonia, τελετὴ, θρησκεία, rituS & ambages varias circa rem aut actionem aliquam notare, notum est. Has in Medicina merito suspectas este, & praestigias, aut vanitatem lapere, ipse satetur Paracelsus, penitus rejiciens & damnanS, vocan, ceremonias Nigre>manticas Christianis illicitas & prohibitas, I. 9. de signat, rer. natur, (se tr. de philos. occult. §. de Conjurationibus. Cerevisia, mendose Cervisia, ζῦθος, Bira, est potus nobiS aliisque Septentrionalibus populis notilfimus, ex hordeo ut piurimum, ut & ex tritico, rarius ( qui etiam recentior ) ex avena, aliove frumenti genere paratus, decoctus cum aqua, & lupulo conditus. Cujus praeparandi modum eX Malto, vel brasio, vel byne, egregie descripsit Th. Willis, de ferment, c. 7. Ejusdem fermentationem monstrat Mart. Kerger. de fera, ment. sect. t. c. 5. Differentias plures succincte tradidit lonston. System. Part. Hygien. l. I. tit. 1. c. 3. urt. 3. Ce- revisiae fuisse vetustissimum usum, constat ex Athen. I.r. et ro. à quo etiam vocatur vinum ex hordeo, ὀινος ἐκ τῶν κριθρθι, ὀινος κρίθινος, item ex Herodot. Theophrasto, Epigramm. Graec. Jung. C. Bardi, l.XI. Adverse c. 3 2. Linden. S. M. Ex. VI. § 9. C. Hofman. Instit. l. 5. cap. 27. Rolfink. Ο. ac M. Com. I. I4.s. t.c. 25. Kerger. d. l.s. 3. c. 2. Inter caussas morbificas refertur ab eodem Rolfinlt. d. l. l. 2. s. 3. c. 78. Viscositatem ei tribuit pipere vel butyro corrigendam Paracels. l. 1. de Tart. tr.i. e. 1. in not. Ansam dat morbis Tartareis, Tr. 1. de Morb. ex Tart. c. 2, In specie acida est caussa colicae, tr. de Colic. Ab aciditate praeservativurn singulare commendat oleum caryophyllorum aut oleum caryophyllatae, I. 3. de conserv. rer. natur, in sin. Integrum alias tractatum de cerevisia paucis abhinc annis edidit D. Meibomius, qui videatur. Cerevisiam mense Martio coctam diutius servari & augeri tam in bonitate, quam jucunditate, uti legitur in Theatr. Chym. Vol. I. p. 66rt. tr. de Medic. Chym. tit. de hydromelite, fortassis magis Opinione, quam veritate nititur. Certe hic locorum fallit. Helmont. appellat periphrastice cerevisiam sumen, liquamen, aut consummatum jus granorum, tr. Imagoferm, impraegn. n. 2. Vide etiam Zythos. Cerificatio, dicitur gradus tertius in processu Gebri Arabis, qui legitur in Tft. Chym. Vol. IV. 38. Cerion, κηρίον, Favus proprie significat OpUS illati apum artificiosissimum, cellulis angulosis s.ucco melleo plenis distinctum & exornatum, de quo videatur Aldrov. I. r.de Insect. c. 1. Hujus decoctum in aqua maceratum saepe propinat Hipp, in febre, l. 2. de morb. XLI. 11. LII. 34. LVI. 19. I. 3. XXX. I. Tropice vero per similitudinem Κηρίον, Favus, quoque dicitur ulcus multis foraminibus pervium, ex quibus melli similis humor excernitur, Gal. defin, Med. Quod in capite frequeutius occurrat, movit hauddubie Galenum, & alios. Ut capitis affectibus annumeraverint, Gal. /. de tum, p. n. e. 15. l. t, de C. M- S. L. c. 18. Differt ab Achore, foraminum magnitudine, quae in Achore minor est. Aëtius I. 2. tetrab. c. 68. etiam vult, appellari MeUcertda. Sed Meliceris proprie est abscessus species cum folliculo, de quo suo loco. Certum etiam in musculosis partibus, in articulis, & plantis pedum Oritur: Saepe etiam sextam colli vertebram occupat, & aliquando etiam eostas invadit. Meminit hujusmodi ulcerum & Hipp; l. 2. Prorrhet. XIIXi 4. Caussa haud dubie in portionibus salino-sulphureis cum pituita mixtis & excrementitiis alealicis collectis & corruptis ponenda erit. P. Barbette Porriginem, Achores, & Favum confundit, in Chirurg. P. 3. l.z.c. r. Ceritus, Cerritus, item Cereritus, μαινόμενος, παρεμμανὴς, παρέμφρακτος, δημητρίοληπτος, idem significat, quod Delirus, Maniacus, furiosus. Tres enim praesides furoris erant apud antiquos, Ceres, Luna, Bacchus, inde Cerati, Lunatici, Bacchi. Et ex Nonio Ceriti & larvati male fani, aut Cereris ira & larvarum incursione animo vexati. Meminit hujus vocabuli P. Seren. in carm. med. t. Phrenesi & cap. purg. ad quem locum vide not. Rob. Keuchen. p. 11 i. Cerno, κερνῶ, asperum sinilum edo. Unde κερνῶδες, idem, quod κερχνῶδες, asperitas faucium. Vide Cerchnos. Cerno, ὁράω, βλέπω, idem, quod video, deinde significat cribro trajicere, cribrare. Ita apud Apul. cernere cribro , legitur. Scrib. Larg. n. 110. & Rhod. in Indic. primo Gr. κοσκινίζω . σινιάζω. Vide Cribrum. Cernua, ὀρφὸς, Orphus, nomen piscis, sed qualis certo intelligi debeat, obscurum. Alium enim vult Gal. 3. de Al.facae.31. qui inter durae carnis pisces refert: alium Aristot. Athenaeus, Bellonius. Vid. Aldrov. l. 2. de pis. c. 11. et 36. l. 5. c. 34. Ceroma, κήρωμα, significat unguentum ex cera oleo subacta, quo inungebantur Palaestritae. Unde Ceromaticus, qui ceromate inunctus, apud Juvenal. Et ce- romauco fert inceteria collo, Sat. 3. ad quem locum Th. Farnabius notavit, Ceroma ex oleo, cera, & pulvere fieri. Apud Hippocr, pro unguento aut cerato in genere stimitur. 4. de R. V. l. A. t. 78. Vide Foës.p. 337. Ceropissos, κηρόπισσος, medicamentum ex cera & pice constans, aut nomen emplastri vel cerati ex cera & pice confecti, quo splenium illini jubet Hipp, aperta frontiS cute, I. 2. de morb. XIIX. 12. Certamen, ἀγὼν, ἆθλον, quid sit, notum est. Eatenus vero ad forum Medicum fpectat, quatenus priscorum feculis ad Gymnasticam vel Athleticam pertinuit, dum vir operarius naturalia munia exequenS, vere bono habitu praeditus in certamen descendens non lucta modo, sed & cursu cum aliis certavit, aut jaculo, aut arcu, aut disco, Gal. ad Thrafybul. c, 33, Vide Athleticus. Certator, ἀθλητὴς, vide Athleticus. Certatorie, ἀγωνιστικῶς, vide Agonistice. Cervicalis dicitur de Arteria & Vena, apust Barthol. libellcI. Anat. c. d.p. 638. & l. i. c. i. p. eyal Cervix, ἀυχὴν, τράχηλος, δειρὴ, est aequivocumj Aliquando accipitur late, & idem est, quod Collum, pars scil. intermedia inter thoracem & caput, Hippocr, s. 3. Prognosis t. 16. Gal. in comm. Barthol. Anat. l.z.cap; I3. vocat appendicem ad medium ventrem. Constat feptem vertebris intra cavitatem spinalem medullam à cerebro continuatam excipientibus, de quibus, ut & reliquis partibus, qua exterioribus, qua interioribus.. Videantur Anatomici. In hac significatione dicitur Cervix rigida apud ScribOn. Larg. n. 255. & valida cervice praediti, κραπραύχινες, Hippocrat. 6. Epid.s. I. L 3. Aliquando stricte pro parte posteriore colli, Barthol. cl. l. Aliquando metaphOrice. Ita cervix uteri Collum dieitut, canalis, sive meatus oblongus, situs inter orificium interius & exterius, instar vaginae penem exciplens. Vide Caulis. Linden. Med. Physiol. i. 2. c.y.art, I 2. §. 114. Barthol. I. 1. c. 30. Ita & ossium processus, vel ἀποφύσεις, dicuntur cervices, Galen. i. de ossib. procem. Barthol. libell. 4. c. r. insim Cerviculae spiritus est ossis de Corde Cervl. Rul. Cerumen, ὡτὸς ῥύπος, κυψελὶς, aurium sardes, Marmorata , est excrementum aurium naturale, Gal. i. Io. de Simpl. Fac. in fine, humor calidus, siccus, quandoque humidus, consistens, si.Ibflavus, amarus, ex sero, bile. & pituita constans in exteriore aurium meatu, partim à colore tenuia dissipante, partim ab externo frigore dissipationem inhibendo uniente collectus, inde instrumenti Ope extrahendus, uti descripsit Ger. Blastus in Medic. General. Usus ejusdem Medicus externus in curandis paronychiis à Galeno d. l. adductus, aut quod medeatur ictibus scorpionum, conglutinet vulnera, fissuras cutis &c. ex Schroder. l. S. cl. 1. n.23. non improbatur. At internus, pro praeientissimo in colica remedio in potu si sitmatur, ceu sordidus minime nobis probatur, delicias has aliis relinquentibus. Cerusa factitia, Gersa Serpentariae, Holler. de mat, Chir. l. 2. c, 5. Cerusiana, κερουσιανὴ, epitheton medicamenti, quod à Philippo Trallianis suit datum, apud Gal. /.7. de C. M. S. L. C. 5. in sin. contra phtisicos & fuppuratos. Cerussa, Cerusa Palladio. Vid. Rhod, in Indic, prior, ad Scribon. ψιμμίθιον, ψιμμύθιον, Scrib. n. i 84. fit e plumbo, & est ejus veluti aerugo, vel calcinationem vaporosam. Modum vide sis apud Dioscor. Z. p.c. toq. & Schrôder. l. 3.c, 12. Olim fuit laudatissima, quae in Rhodo, Corintho aut Lacedaemone parata. Est autem fere omnibus nota Ceruffa. Meminit ejus aliquoties Galenus & Scribon. Quando torretur, donec similis fiat Sandarachae, dicitur Scandix. Lavatur etiam Ce- russu Cadmiae modo, Dioscor. d. /. Ruland. in Lex. Paracels. cerussam plumbum mortuum appellat, de mort. rer. natur, l. 5. Jung. Libav. Synt. arc. Chym. l. 5. c. Io. Tribuitur etiam artificialibus hoc vocabulum v. g. Ceruffa Antimonti, quae est Antimonium Diaphoreticum ex Regulo ejus paratum. Schroder. l. 3.C. 17./ Cerussea urina, dicitur apud Paracels. quando est alba, ut ceruffa, estque signum mortis, aut significat oppilationem hepatis, l. 2. deUrinsudic. Cervus, Cerva, ἔλαφος, ἄῤῥεν καὶ θήλυ, animal ettiusque sexus notissimum, bisulcum, ferum vel sylvestre ; vivactssinsum, certis temporibus salacissimum, praesertim mas, qui cornutus est. Unde & Cervus quasi κεραιὸς, cornua gerens dictus. Foemina est ἀχερωι, nec habet cornua. Utriuique defcriptionem pleniorem reperies apud Aldrov. I. t. de quadrup. bisulc. c. 27. Usus imprimis maris non solum in victu, sed & in medicinafrequentissimus, dum Cornua, Os de Corde Cervi ( quod tamen cum bubuli cordis osse saepissime permutatur) Genitale, Testiculi, Sanguis, Lachryma, Medulla, Sevum, Talus, Astragalus, Corium, Lapis, adhibentur, de quibus omnibus vide Aldrovand, d. 1. succincte apud Schroder. i. p.cl. r. n. 17. Hofmann. in Clav. ad ill. loc. Joh. Georg. Agricol. vernae, descriptionem Cervl. Pertinet huc Elaphographia, h. e. Cervi descriptio Physico-Medico-Chymica D. Joh. Andreae Graba Collegae Nat. Curtos, cujus mentio quoque fit in Oldenburgii Actis Plstloseph. Ann. 1668. mens. Septemb. Sparsim etiam invenire licet apud Galen. aliquid de Cervo, de carne, quod succum vitiosum generet, l. 3. de Al. Fac. c. 2. Et proximam asinorum carni esse dixit, de atten. vict. c. 8. de Cornibus, l. It. de S. Fac. t. Cornua cervi - de Medulla, quod sit blandissimum medicamentum, de Tliexiac. ad Pisem c. ρ. & l. 7. de C. M, P, G. c. I6. inter Damocratis Acopa, lta & apud Scribon. Larg. mentio fit Hinnulei cervi, n, 13. cujus coagulum laudatur contra epilepsiam; Cornuum, n. I22. lachrymarum, num. 163. de quibus in notis p. 239. Rhod ex Scaligero scribit, quod contesimo demum anno cervis lachryma nascatur, summum ad venena sudoriferum, de cujus veritate merito dubitare quis posset. De osse cordis cervi legatur etiam apud Paracels. i. de morbis Tartareis c. II. & tr. depestilit. Cur cornua cervi quotannis mense Februario decidant, & mox intra tres vel quatuor menses nova regenerentur & indurescant, reprobatis variis opinionibus, plausibili ratione physica declaravit D. D. Stahl in Propemptico ad Disp. Inaug. Dn. Leop. Aib. Labacb Siles, de Lupid. Manati. Cervus volans dicitur Scarabaeus Cornutus. Vide Cantharus. Cesso, vide Eao, Pauo. Cestreus, κεστρεὺς, vide Mugil. Cetaceus, κητώδης, epitheton animalium marinorum grandiorum, in quorum numero sunt Phocae ; Balenae, Delphini, Libellae, grandiores Thunni, &c. de quibus in summa dicendum, quod Omnia ejusmodi habeant carnem duram, pravi succi, & excrernentitiam » Gal. i. 3. de Al Fac. c. 37. Plura de biS vide apud Aldrov. l. 1. de'Cetis. Cete, Cetum, κῆτος, vel sumitur late pro omni pisce Cetaceo, h. e. grandiore, qui etiam Latine dicuntur Pistrices. Vide Cetaceus : vel stricte aliquando pro Balæna. Vide Balæna. Aldrov. d. l. c- z. Apud Paracelt: in Fragm. Med. Cetum dicitur Scabies arborum. Cevil, est te minus Paracilsicus, denotans induratam quatidarn siibstantiam in terra ad similitudinem calculi in homine; e terreo Tartaro indurato per spiritum urinae, qui est in liquore terrae. Estque appro. palatum remedium contra lithiasin, quia sese invicetr frangunt & conterunt, Tr. I. de morb. ex Tart. c, 4. Dicitur & Ludus eidem & Helmont. tr. de Lithias. cap. S. ». 23. Chaete, χαίτη, proprie jubam significat in quadrupedibus. Usurpatur tamen & de caesarie, vel cOma humana, praesertim de capillis, qui à parte posteriore fecundum occiput prominent, ut & de pilis circa tempora oriundis. Gorr. p. 501. Chalao, χαλάω, remitto, relaxo. Frequens verbum apud Hippocr, de remissione morbi & symptomatum, v. g. l. 7. Epid, II. 35. VII. 17. XXVII. 6. 28. XXXIX. 8. etc. Vide Foës. Oec.p. 673. Hinc defcendit τὸ χαλαρόν, quod dicitur de intestino recto, Hipp. I. 3. de arsic. t. 41. etiam de cute, 5. aph. 71. Chalasis, Chalasmos, χάλασις, χαλασμὸς, relaxatio , Opponitur tensioni, ad eundem modum, quc duritati mollities, estque remedium lassitudinis tensivae : Hipp. 6. Epid. VII. 29. Gal. /. 3. de tu.fan. c. e. Chalasticos, χαλαστικὸς, relaxans, dicitur de medicamentis, quae tensioni medentur, Gal. l. 5. de S.F, c. 11. l. 7. de C. M. P. G. c.9. Et licet tensio multis contingat modis, & ita non videatur una laxantium esse species, sed alia hurnectando laxant, alia calefaciendo . alia molliendo, alia vacuando, alia tumores p. n. purgando, alia aliud quippiam laciendo. Attamen fi proprie universalem quandam Laxantium medicamentorum substantiam & naturam constituere licet, ea certe erit ex genere modice calefacientium, adde & humectantium, Stimma. Parum vel nihil differre videntul ab Emollientibus, de quibus fuo loco, Vid. Dogm. nostr, part. 6. C. 2. dogm. e). Chalaza, Chalazion, Chalazosis, χάλαζα, χαλάζιον, χαλάζωσις, Grando, in foro Medico significat tuberculum grandini simile & pellucidum in palpebris concretum, Otiosi humoris in palpebris colluvieS. AEginet. l.g.c. 16. Galen. in desin. Est igitur vitium, quod OculOS infestat, cujus caussa est humor quidam lentus post congestionem concretus. Affinis affectui Crithae vel Hordeolo, vel Pqsthiis, Gal, 4. de C. M. S. L. c, 7. ut & similis Lithias in palpebris, unde conjunxit Sennert. i» Pr. Med. l. I. p. i.s. 2. c. 4. Grando quoque vel Chalazium dicitur appendix illa albuminis Ovorum . quod vernaculo Avis &r bugel nomine exprimitur. Libav. Epistol. Chym. l.i. ep.tt. Vellch, in Syllog. Observat, ad Marcelli Cumani Obs, S9. p. m. 71. Chalbane, χαλβάνη, vide Galbanum. Chalcanthum, χάλκανθος, vide Vitriolum. Chalcedonius, χαλκηδόνιος, est epitheton medicamenti contra purule. tas & inveteratas aurium affectiones. Gal. 1. 3. de C. M. S. L. c. 1. Chalcidica, χαλκιδίκη, est epitheton Lacerta cujusdam, quae etiam Seps, Σὴψ, σῆψις, vocatur, cujus morsum tumor pellucidus sequitur, Veluti nigrore in ambitu plagae relucente. Verum eadem lacerta vino pota propriis morsibus succurrere creditur. P. AEginet. l. 7. lit. S. in Seps ; & Forest, I. 3. Obs. r 2. in Schol. Chalceium, χαλκεῖον, aereum significat, Foës, reddidit officinam fabri. Rectius, omnia instrumenta ex aere parata complectitur, ut sunt follis, fistula, vasa, ahena, lebetes, ollae, uti demonstrat C. Hofm. in Gal. de V. P. n. 280. Chalcitis, χαλκίτις, est medicamentum & recrementum metallicum, colore aeris, intercursantibus oblongis venis splendentibusque. Nascitur in iisdem metallis, in quibus Sory & Mis.y, rn.ediumque inter ea non tantum loco, sed & consistentia, Sory scil. tenuius, & Misy crassius, nec non viribus. Habet vim adltringentem & adurentem, uno verbo, Escharoticam. Dicitur & Atramentum rubrum, Pycites aerosus. Speciem aeris prae (e fert, nativa : nunquam factitia. Alia est cruda, alia usta & lota, cujus color cinereus est, Gal, / 9. de C. M. S. L.c. 3. I. 1. de C.M.P.G. c. 18.scn. et alibi. Dioscor. I. 5. c. Ii 5. Schroder. 1.3. c. I8. Hoslu. in Clavi ad h. l. Celebre & notum est in Officinis Emplastrum Diachalcitidos , quod & Diapalma vocatur, ex Gal. d. l. c. 4. Rul. Chalcitiden describit, quod sit lapis, unde aes Coquitur. Unde & Lapis ararius, Marchasta, Pyxites eidem vocatur. Deinde alteram quoque significationem addit, quod significet Alumen capillare, sive Sclcistum. Hinc & locum illum Hippocr, i. de ulcerib. XII. 12. ubi χαλκίτις στνπτηριτί legitur, de alumine exponendum esse volunt. Usurpavit etiam faepius Scribon. Larg. in compositionibus, n.37. 47. 240. Vid. Rhod. in Not. p. 76. Chalcoma, χάλκωμα, idem, quod χαλκεῖον, vas aereum significat. Hinc vasa Corinthiaca, χαλκώματα ditcta, tum primum ex aere fieri ceperunt, cum Corintho à L. Mummio devastata incendio, simulacra ex omnifariis aeris, argenti & auri metallis conflata in unam massam confluxissent. Lang. l. t, Epist. 29. Chalcos, χαλκὸς, vide Æs. Per χαλκὸν νώρωπα, apud Homer, Iliad. β. intelligi Noxicum aes, sive Germanicum ex Alpibus Noricis, testatur C. Hofmann. d, l. n. 44. Chalcus, χαλκοῦς, aereolum, est nomen ponderis Medici & Attici. Est autem fexta pars oboli, & ita duodecima scrupuli. Pendet autem circiter grana duo, cum olim scrupulus 24. grana contineret. Apud Fernel. Therapeut. l, 4. c. 6. legitur in Maseul. aereolus. Chalcute, idem, quod Aes ustum. Ruland. & lohns. Chalepos, χαλεπὸς, communiter dissitilis, gravis significat. Enimvero si quod aliud magnum est, & plenae significationis epitheton apud tuos, quod Latini idcirco rnultiS reddunt & aeque magnis, sed firmtis fernper e natura rei, cui apponitur. Par pari quippe nequeunt ? vetbis Linden, Ex. XllI, §. 3 Io. Etenim non nudam difficultatem denotat, sed difficultatem cum periculo aut damno conjunctam. Ita tota Medicina habetur difficilis, quia, quae in illa continetur, periculum conjunctum habent. Ita Crisis dicitur difficilis, r. aph. ι. Ita siani tenuem victum difficulter ferunt, i.aph.p. h. e. cum periculo & detrimento : Junge Laph. yy. 1. y. Epid. V. 96. etc. Vide Dieter. n. 916. Chalicraton, χαλίκρατον, vinum mistum vel aqua temperatum significat, χάλις enim vel χάλιξ, vinum ab antiquissimis Poëtis dicebatur. Keuchen. ad Qu Serem not. p. 203. Chalinos, χαλινὸς, proprie frenum significat. Apud Aurelian. vero & Pollucem hoc nomine quoque venit angulus oris & compago, vel pars buccarum circa labiorum confinia, quod sit instar freni vel retinaculi Oris. Blancard. Chalybs, vide Ferrum. Chama, χήμη, Cheme, est nomen conchae marinae capacioris, vel hiantis. Nam utraque significatio à verbo χά applicari potest. Hisuulas vertit Gaza & C. Hofmann. ad Gal. de V. P. n. epo. Chamarttm descriptionem, differentias, & usum in cibo vide apud Aldrov. l. 3. de Testac. cap. efleseq. Gal. l. de bon. & mal.succ. cib. c. 4. Cltema, vel Cheme, ysurt r est quoque nomen mensurae apud AtticoS duplicis. Chema major pendet drachmas tres, & vigesima pars est Cotyles t minor duas drachmas, & trigesima pars est Cotyles. Utitur Hippocrat. I. I, de Morb. mul. CI. 17. CIIX. 2o. Quamvis nihil certi de pondere Chemae ex his locis constet. Unde verosimilius videtur, perChemam non certum pondus, sed potius certam mensuram, quantum conchae marinae, Chama dictae, mediocris testa capit, indicari, culus certum pondus exprimi nequeat ob rerum diversam gravitatem ; quemadmodum & hodie cochlearis capacitas incerto modo vulgo usurpatur, in rebus praesertim, ubi parum refert, plus rninusve paulo quis sumat. Confer ad loca Galen. 5. de C. M.S. L.c.y. & /.3. e. 3. Foës. p. 677.seq. Chamaeleon, χαμαιλέων, & nomen plantae est, de qua consulantur Botanici, & nomen animalis ovipari, figura plane lacertam repraesentantis, cujus deicrlptionem pleniorem vide siS apud Aristot I. 2. de H. A. cap. 11. & Aldrov. l. 1. de qttadr. dig. ovip. c. i4. Chamaeleontis cujusdam AEgyptiaci fortassis Anatomiam succinctam lege sis in Oldenburg. Actis Philosophicis de An. 1669. M. Julio , ubi absque litera h. scriptum occurrit. Accuratiorem adhuc descriptionem cum confirmatione varietatis colorum tradidit Dn. Georgius Wheler Eques Anglus, ceu ἀυὑπτης in Itinerario Dalmatico Graeco &c. uti constat ex Actis Eruditor. Icips. Ann. 1689. m. Septembr. Hujus sel una cum aliis commendatur contra trichiasin sive pilos palpebrarum inutiles apud Gal. l. 4. de C. M. S. L. C. 8. Chamaeleontem Africanum in liquore Balsamico asservatum quondam habuit Ammann. tul scripsit in Irenic. p. I88. Chamaezelus, χαμαίζηλος, humilis i de loco usurpatur velsedisi, apud Hippocr. 3. de fractur. t. 61. item de humero, vel potius epomide, superiori humeri parte in humero avulso, s. I. de artic- t- Chambar, dicitur Magnesia. Rul. Vide suo loco. Chambroch, denotat Trisolium, apud Helmont. in Indice. Chameunia, χαμευνία, humi decubitum, vel humicubationem significat, qua voce usius Galen. cap. 3. aph. 29. et 30. Quo Foesius credit, idem esse, quod σκληροκοιτία, aut σκληροκοιτέειν, duriter cubare, durum cubile, cujus meminit Hippocr, de vict.salttbr. t. 12. vel 13. & Gal. in comm. Chandothen, χανδόθεν, adverb. significans, Xtatim, hianter, item affatim, copiose. Usus Hippocr. 1. de Glandul. VIII. 7. quamvis in edit. Linden. legatur ἐνδήθεν. Vid. Foës. pag. 6-ja. qs. Hians, Hiatulus. Channa, Channe, aliis, sed perperam Canna, Gr. χάννος, χάννη, est nomen piscis marini, vel potius in locis saxosis degentis. Percae similis, tenera carne praediti, duriori tamen, quam perca, de quo videatur Aldrov. I. 1. de pise. cap. IO. Huic similis est alius Cannadella, vel rectius Clmnnadella dictus, qui à Massiliensibus etiam Channa vocatur d. I. c. 11. Chaomantia est ars, qua praesagium sumitur ex aëre. Rul. & Iohns. quando siele astra aëriS manifestant & ventorum, quae sunt signa Chaomantica, Purae. de signat, rer. nat. 1.9. Species Cbaomannae sunt Borealis, Australis, Zephyra, Eurona, Fulgurina, Tonitruata, Tempestatum, Flata, in Tab. ad Pbilos.sagacem. Chaos, χάος, proprie significat molem illam indigestam vel materiam primam in prima creatione à DEO ex nihilo factam, e qua postmodo corpora naturalia cuncta creata & producta luerunt, quam Spiritu S. per Mosen vocavit 1Π3.Ι "rnn tohu vahobu. Gen. l. 2. & haec fano sensu matena prima dici poterit, non dissentiente Jch. Marco Marci iri Philos. vet: restit. Pan. I.sect. II. et P. II. sect. I. Tropice vero siamtus est terminus Paracelsicus denotans Aerem, Paragran; Tr. 2. de Astron. Comparatur albo ovi, & vitellus est sphaera inferior terrae. Chaos est elementum aeris, tr. de morb. Tartar. Sumitur & pro Iliaste vel Diastro. Rul. Huic similem finxit Idem Chaos Microcosmi , quamvis adeo obscure, ut nugas illas extricare, essitt nihil aliud, quam tempus perdere. Vid. d. I. et tr. de peste, tt.c. 3. Chaos Microcosmi est aer, qui dispersus per totum corpus caussa est epilepsiae, ut spasmus feratur ex eodenr, sicuti venti exteriores impetu quodam moventur, in Schol. ad Paragraphor. l. 3. c. 2. & aliis pluribus in locis. Spagyrici circa negotium lapidis Philosophici aliud adhuc Chaos finxerunt, describentes Chaos Spagyricum, quod sit formarum particularium & materiarum silarum cum universali forma, suaque materia confusio. Vel est univerlale quid, omnia, quae noS operamur, in se concludens, à cujus ventre debet ingeniofus artifex elicere materiam suam, formam, coelum & elementa, ut ex istis medicinas conficiat, in Theatr. Chym. Vol. I. p. 286. et 418. tit, Plstloseph. Chym. & Vol, II. p. y. Adde Vol. V. p. 344. in Dialogo Aigidii de Vadis c. 4. Vocatur & Chaos Magicum Hermeus , quod contradistinguitur Theologico Chao , Litav. Exam. Philos. vivent, sect. 11, Chaos minerale vocatur lapis mineralis, qui aurum praeparatum, corallia, margaritas, reddat potabilia, dictus ?,byssinis Bistumi, Arnoldo Chissir minerale, Syntagm. arc. Chym. l. 7. c. 8. ὑπηνέμια. Chaos vicissitudinem legitur apud Helmont. de Ideis morbos, nttm. 26. Ipfe lapis Phil. quoque vocatur Chaos, Lagn. Harm. Chym. Theatr. Chyrnic. Vol. IV. p. 719. Chaos Mercurii quid dicatur Chymicis, vide in Morley Coll. Chym. Leid. cap. 6 2. proc, 2, Chaos mentale vocantur species & ideae sensibiles feu memorativae confuse subjecto vel cerebro inexistentes, de qua significatione prolixius egit Joh. Mare. Philos. vet. rest. Part. III.sect, 6. p. 170. seqq. Chaosda, epitheton Paracelsicum Pestis, q. d. Pestis Aerea, in Fragm. medic. - Chaova vocatur Decoctum AEgyptiis usitatum ex seminibus Bon paratum labas imitantibus, de cujus viribus legatur Ptosp. Alpi I, de Mediem. Aigypt. l. y- c- 3. p. I 2 2. b.seq. Chara, χαρὰ, vide Gaudium. Charabe, idem, quod Succinum. Vide CARABE. Succus quoque Populi arboris Charabe dictus suit Ρ. Αροnens. Conciliat, controvers. diff. 132. Character, χαρακτὴρ, Sigillum, duplicem potissimum habet significationem, propriam & impropriam. Proprie Characteres simt figurae certae ab artifice leu fingente, seu pingente excogitatae, ut ex instituto & consensiI cum altis pluribus, vel paucioribus aliquid significent. Hulus.nodi Characteres sunt Ossicinales , quibus pondera & mensurae denotantur, v. g. Uncia I, drachma 3, scrupulus 3, Libra tt,, &c. item Chymici, de quibus vide Schrod. inprincip. Pharm. Medico-(hyrn. Idbav, Exam. Phil. viv.s. 28. alios. Jungatur & Schenk. Synt. Comp. & praes, med.formsp. m. 82.seqq. Huc etiam referri potest Character sub figura triplicis pentagoni, qui in Graecas literas ὑγίιια resolvebatur, quod signum per (omnium Antiocho Soteri regi «x Divina revelatione communicatum fuisse legitur, ut loco tesserae in vestibus militum intextae uteretur, quo facto etiam victoriam à Galatis tepoItavit, Lang. l. I. ep- 34. ubi plura de Characteribus , Quod vero tales Characteres rrtpurmsp si- gnificantes, vel etiam alii ἅσημοιj h. e. nihil significantes, fortuito & temerario ordine dispositae & exaratae figurae medicam & activam curandi morbos vim obtineant, eamque naturalem, uti quidem Paracelstls acriter defendere trtern llang Cfforacteristicam paffi® ifi spriptis conatur, persiIadens, eoS charactecismos quidem non eX propria virtute, fed interveniente imaginatione nostra astrali effectum illum praestare, illud solidis rationibus refutatum apud Sennert. de cons. ese diff. Ch. c. I8. Diei. Iatr. n.683. & Rcb. Keuch. in proleg, ad QuSer. Sammonic. reperies. Revera funt & manebunt tesserae diaboli, ad confirmationem pacti cum ip(o sive impliciti, sive expliciti, & à Medico pio bonoque artem suam Iàncte exercente fugiendae. Vide Sigillum. Improprie character vel charactecisinus significat haereditariam quandam dispositionem, & veluti jus gentilium, quae locum habet in multis morbis, praesertim chronicis, & ad eorum caussam antecedentem pertinet. Ita epileptici nafcuntur ex epilepticis, arthritici ex arthriticis, tabidi ex tabidis &c. Rolsi Ord. ac Meth. Comm. /. z. sect. 3. c. 33. Nec inepte de eodem scripsit Helmont. in tr. A.sede animae ad morbos; Quamvis etiam de statu naturali character dici possit, per quem v. g. homo alterum cogno(cit. Ita faciles corporis & lineamenta ejus dicuntur character. Character etiam à compositione membrorum, à conformatione lineamentorum, à figura, statura, habitu, incessu, voce, siius cuique est, verbis Lind. Ex. IX. §. 19. Charadra,χαράδρα, torrentis.alveum, sialcum, ac voraginem significat, quam torrens rapido suo impetu essi.it & excavat, aut salebrosum & confragosum locum. Unde verb. χαραδρόω deducitur . quod significat excavo in torrentis alveum, aut cavernosum reddo t & χαραδρωθεἄ in passiva significatione, quo usus Hippocr, i. de Flat. XVII. 1. Plura vide apud Fioës. d. /. Charadrius, χαράδριος, nomen aviculae, quae & Galgulus dicitur, &Hiaucula, cujus descriptionem exhibet Ul. Aldrov. I. 2o Ornifhol. c fiy. de qua scribit AEiianus, quod eximio naturae beneficio affecta sit, dum icterico morbo laborantes solo hujus aviculae intuitu à morbo liberet, croceos bilis vapores vel effluvia alliciendo. 0b id fub velamine vendebatur, ne licitator remedii particeps fieret, antequam emeret. Quamvis vero Joh. Langius videatur assensum praebere l.z.ep. 36. rectius tamen Aldrovandus nostro fecit judicio, qui nugas vocavit. Charaxis, χάραξις, orbitam significat, vel scrobes effolas, in quibus tudes defiguntur. Χάραξ enim sudem notat. Proprie huc non pertinet. Meminit faliem Linden. Ex. XI, §. 7 5. Charieis, Chariesteros, Chariestatos, χαρίεις, χαριέστερος, χαριέστατος Gratiosum in positivo, comparativo, Gratiosum in positivo, comparativo, & superlativo gradu significat, estque epitheton Medici, non quidem eo sensit, quo illustribus personis tribuitur; fed quatenus apud alios celebris & acceptus habetur, & majorem longe lateque sibi existimationem atque laudem consecutus est, quod fit, quando artem s.uam theorematis non fallacibus apprehendit, & usu atque obfervatione sedula confirmavit. Ita enim AglalagI CllUI Jnajestisie .Y.atisrgndqpD ? Thaliam cum hti- manitate amabilem, Euphrosynen cum decore prudern tern, illas Gratias dextra quasi praeferet, & dubium sine dubio factet omnibus, magisne ob virtutem amandus, quam honorandus sit ob necessitatem, ur verba Lindeni IIoitra facere liceat, Ex. II. §. I 5. Charis, χάρις, gratiam significat, indulgentiam, & specialiter eam, qua aegro interdum gratificamur, aut eum exhilaramus, ejusque gratiam aucupamur, & nostra persuasione obsequentem nobis Medicis reddimus. Hujusmodi gratificationes recenset Hippocr, l. 6. Epid. S. 4. t. 7. vel 8. Charitesia Irenaei dicuntur Thessala Philtra, ceu antiquiflimum Magicum machinamentum, uti scribit P. Ammann Irenic.p. 239. Charme, vel Charmis, χάρμη, χάρμις, est epitheton cujusdam Antidoti veteris, cujus descriptio carrninice legitur ap, Gal. i. I, de anndou c. 4. ab Autore Charmide, qui non integram libram mille Atticis drachmis vendidit, & gratis fere emptori dare existimavit. Charonius, χαρώνειος, est epitheton regionum, & fossarum, & antrorum subterraneorum. Paucis : denotat loca inaccessa prae putore, aut alioquin pestifera , à Charonte Stygio nauclero ita dicta, qualis erat Phrygiae regio, Charonia dicta, apud Strab, i. 12. Meminit Gal. c. 2. de nat. httm. t. 2. i. 7. de V. Part. 8. ( ad quem locum vid. annot. C. Hofm. n. 464.) i. t. in I. Ep. in prooem. & exponit per βαροδμεῖα, gravem odorem spirantia l. de util. resp. c. 4. ita, ut vel unica inspiratione homines moriantur. quasi acutissime strangulati, Aret. I. I. c. 7. Jung. Foës. p. 675. Charopos, χαροπὸς, colorem oculi gratum significat, qualis est coeli & maris, uti Caesius aut coeruleus. De oculis usurpavit Hipp. 2. Epid. s. V. 3. ets.6. n. 6. linden. vertit oculos ravos, 3. Epid.s. 3. t. 70. ubi tamen certo non constat, an de oculis exponi debeat. Cocltus Aureliam edam de urina tenui & aquose, & ita subalbida, ut coloraturae liquidae colorem fingat, usus est I. 5. Tard. passe c, 3. Foës. d. I. Charta, χάρτης, notissimum omnibus, quid hodieque sit, & unde paretur. Olim eX planta quadam Papyrus dicta, arundinibus cognata, parabatur, teste Dioscor. l.t.c.t I 5. Rhod. in Not. ad Scrtbon. Larg- n.114. quae Charta combusta, vel cinis inter siccantia εὐπόριστα relata fuit, Gal./. 2. de C.M.P.G, c. 5. et l. 9. de C.M.S.L. c. 5. et 7. et alibi. Nurn vero nostra Charta combusta substitui possit ac debeat, ἐπίκρισιν mihi non vendicabo. Modum parandi Chartam undulatam s pictam & patronalem oleo delibutam vide sis apud Libav. Synt. Arc. Chym. l. I.c. 2I. Tropice Charta Virginea vocatur tunica Amnios, Barthol. l. I. An. c. sco. p. 30I. Chartilago, pro Cartilago. Chasco; χάσκω, significat hiare, ore esse hiante & aperto, idem, quod χαίνω, Hippocr, l. 4. Epid. XXIX. 8. UstiS esiam de utero post menstruas purgationeS aperto & hiicente l.i. Epid. III. 113. eti.6.s.8.i.9. Jung.Dietec. n. 587. Os hians habetur pro signo stultitiae, & dicuntur hujusmodi stolidi κεχηνόπς, Lind. Ex, XI. §. 6I. Chasme, Chasmos, χάσμη, χασμὸς, hiatus, oscitatio, dicitur à χάσμω, hio, estque vel naturalis, autinlatitudine samiatis occurrens, actus ipse oscitandi, h. e. ex- plosio flatus, & difcussio e musculis. Copuler. ad C. Hofmann. Inst. l. }.c. 87. §. 9. cujus caussa est flatus, vel vapor quidam in musculis contentus, ut scribit Galen. y.aph.po. quam causam etiam agnoscit Sylv. I. 1. Pr. M. c.3o.§.82. et c.344.69. in hoc discrepanS ( quod & mihi verofimile videtur ) illos halitus flatulentos ad pulmones tendere, & ita excitare oscitationem, quamvis revera modus generationis sit latis obscurus in hoc quotidiano accidente. Helmont. ad os ventriculi sternaohurn reducit caussam Oscitationis, defebb. c, p. ^.ly.seq. vel p. n. ubi quidem eadem caussa, sed vel excessu, vel qualitate vitiosa peccans. An vero ad motus depravatos animales, & quasi convulsivos recte returatur, cum naturaliter quotidie fere fiat, dubitari postes. Ego lirem meam non faciam. Esto levior depravatio. Assiduarum oscitationum medela est longa spiratio, Hipp. I. 2. Epod.s. III. 69. esu l. e.s. 2. n. I9. Χασμοι etiam dicuntur hiatus cutis 8c sissurae scalpello inductae, & loci scalpello exasperati, in quibus sanguinis grumi resistant, Hipp, de Ulcer. XV. 6. Imo Hiatus quoque Anatomicis vocantur spatia illa, quae cutis relinquit in quibufdam corporis membris pro alimento spiritu, luce, sono admittendis emittendisque variis superfluis. Joh. van Horne Microcosm. §. 64. D. D. Hofmann. Differt. An. ad lt. l. p. zcia. Chauliodonta, χαυλιοδόντα, dicuntur animalia, quibus dentes sunt exertl. ut Aper.Gal. ί.ι. de V.Pae.z. Chaunos, χαυνὸς, laxus, fungosus, mollis & digitis cedens. Epitheton tumorum, apud Hipp. 5. aph. 67. ubi opponuntur τὰ ἔνωμμ, interius crudi tumores, & l. 2. Ep.s. 3. n - I28. ubi opponitur τὰ ἄνω νεμὸαενα, sursum pascentes. Dicitur & de Ossibus, quae rara, laxaque sunt, & facile callum faciunt, I. de artic. t. 65. Per translationern vero & improprie urina etiam χαῦνον ούρον, laxa mollis vocatur, quae nullo crasso aut lento luceo permista est, sed tenuis & aquea conspicitur, i. 4. Epid.VI, 18. Foës. d. l. quamvis mihi videatur de Enaeoremate ipso, ceu contento & nubecula laxa illud dici, cui opponitur tenuis. Χιηύνωσις τὴς μήτρας, h. e. laxitas uteri, legitur apud Moschion. de morb. mul. c. 139. quamviS interpres quidam per lassitudinem reddiderit. Chedropos, χεδροπὸς, vide Cerealis, Legumen. Cheiae, Chiae, χεῖαι, est epitheton calceamenti vel crepidarum, Χίαι κρηπίδες Hippocrati dicuntur Chiae crepidae , ad pedis distortionem curandam accommodatae, 4. de artic, 1.12. Cheilocace,χειλοκάκη. sive Labcisulcium, vocatur affectus quidam in Anglia & Hybernia familiaris, interdum Epidemius, infantibus praesertim molestus, sub quo labra admodum tumescunt, tumore duro & nonnihil rubicundo, fed nequaquam fervido, aut inslammatorio, qui nunquam suppuretur, uti notavit ex Arn. Bootii de affectib. omisse c. Io. TlIeophi Bonet. in Sepulchreto vel Anatom. Pract, l, r.sect , 21. Obs. I8. p. 361. & Mercur. Compitali 1. Io.p.426. Cheilon, χειλὼν, Labeo, vide Labeo. Cheilos, χεῖλος, labrum, vide Labium. Cheimiusa, χειμιοῦσα, participium, cujus tamen verbum non occurrit in Lexicis commodum. Haud dubie à χειμα, vel χειμὼν, hyerns. Significat refrigeratam , rigentem, frigore condensatam carnem. Legitur apud Hipp, de Loc. in Hom, XL1. 6. Foës, quidem substantivum χειμίη exponit, quod sit fxigus, horror, eX Gal. & iηdeχειμιοῦσα deducit. Idem etiam fecit Hsiteph. in Thesauro. Sed neuter autoritatem addidit, qua substantivi ufus demonstrari posset. Cheimon, χειμὼν, hyems, vide Hyems. Χειμὼν etiam fxigus hybernttm quandoque denotat; unde χειμερινὰ, hyberna, l.a. Epid. III. 6. Cheir, χεὶρ, manus, vide Manus. Cheirapsia, χειραψία, est mannum contactus & defricatio, quam scabiosi & pruritu tentati affectant, Coel. Aureliam I. 3. actu. c. I8. Cheiri, Cheury, Keyri, duo significat: r. Leuccium luteum , vel violam luteam petraeam, cujus flores in Officinis Flores Cheiri dicuntur, SchrOder. l. 4. cl. I. n. 93. Deinde apud Chym.icos Argentum vivum denotat. Cum per adjectionem reperitur, ut, flos Cheiri eX argento, significat album Elixir; vel ejus quintam essentiam, ut, Flos Anthos, auri rubrum Elixir. Alii Aurum potabile esse volunt c alii Antimonium. Rul. & lohns. in Lex. Aliter vero exposuit Libav. Synt. Arc. Ch. l. 7. c.y. Vocant, inquiens, Chelidonium Philosophorum, vel Cheiri, propter colorem aureum florum t sicut Anthos illum modum, qul fit per Vitriolum, Interdum Cheiri & Chelidonium lapidem rubrum, ad quem sumunt Solem Philosophorum, seu Cinabarinum Mercurium; sed Anthos album, pro quo Vitriolatum capiunt; quanquam iio utroque sit uterque. Haec ille. An Paracels. per liquorem Cheiri in l. 2. de Tartar. c. 3. de Peste intelligat Mercurialem, uti verofimile est, non certo constat. AliaS Paracelsus Cheiri Veneri tribuit, Anthos Marsi, i. 3. de τάι. long. c. t. & ipsis longaevitatis effectum adjudicat, l.a.c. 1. Finxit etiam Cheiri Microcosinictlm in homine. Labycinth. Med. c. 4. Somnia ! Cheiriater,χειριάτρος, Chiriater, idem, quod Chirurgus. Legitur in Disin Inaug. G. P. Ritteri de Remediis vulnerariis §. 8. Ita & Cluriatcicus tribuitur ceu epitheton remediis & operationibus Chirurgicis, in Harderi Apiario Obs. 75. Cheiris, χειρὶςchirothecam, manicam ex pellibus factam significat, manus involucrum usitatum, qualibus etiam opus aliquando in morbis externis manuum ad muniendum ab externis injuriis, fovendum & refccillandum. Aliis pellis manicata, item Manicium, Vel Manicia dicuntur. Joh. Rhod. ad Scrib. Larg. num. I6. sq55- Cheirisma, Cheirismus, χείρισμα, χειρισμὸς, est manuaria tractatio, cum Medicus circa partem affectam aliquid manibus operatur, Hipp. I. de artic. t. ge.s. I. de iiss q.in med. t. Ip.à νεκίνοχυιριίζειν, & χυιρίζεσθαμ, manibus aliquid tractare , quo etiam siepe utlis Hipp. v. g. d. l. et I.fract. t. 5. Foës. p. 676. Cheirixis, χείριξις, vel late sumitur pro Chirurgia ipsu, imo pro omni absolute rerum omnium in ipsa curatione administratlone, Gal. c. 1. defract. t.49. quamvis C.Hofm. corrigere ausus suerit, substituensχεἰρισιν, à Zeosisssu, quia litera ξ absque ratione Grammatica inferta esse videtur. Dicitur & μεταχεἰριξις. Cheiromactron, χειρόμακτρον, Mantile, sive linteum ad manus abstergendas. Talia incombustilia habuisse Carolum Caesarem, ejuique consiliarium, Comitem de Nassau, quae in ignem conjecta, tandem à lordibus purgata, illaesa eximerentur, refert Lang. I. I. ep. 66. num vero ex Salamandra, an vero ex lapide As besto , vel Amianto parata fuerint, ( q.ui lapis etiam Salamandra mineralis dicitur,) ventilandum ibidem proponit. Chele, χηλὴ, etiam Latine Cdtela, 1. significat ungulam bisulcam, vel forficem cancrorum, sive brachium denticulatis forcipibus: 2. Instrumentum Chirurgicum, sive specillum bifurcum, summa parte acie praeditum; & incisum ungulae instar, quod commendat Hipp, in curatione polypi, I. 2. de Morb. XXXIII. 18. XXXIV. Ics . 18. quamvis in edit. Lindeni semper occurrat μήλη. Sunt etiam 3. pyixxi Russo Ephesio ciliorum extrema per somnum sese contingentia. Denique Chelae dicuntur fissurae alarum, pedum,pudendi , Polluci, l. 4,c. 25. Vide Foës. p-6I7. Chelidon, χηλιδὼν, hirundinem significat. Vide Hirundo. Cavum quoque, quod flexu fit in brachio, olim fuisse vocatum χυλιδόνα, hirundinem, demonstra. vit Linden. Phystol. l, 2. c. 14. §. 73. et Ex. XIII. Sel. Med. §.414. Chelidonius, χελιδόνιος λίθος, lapis vel gemmula est, quae reperitur in ventriculis pullorum hirundinum primo partu exclusorum, crescente luna dissectorum. Et quidem duo inveniuntur diversi coloris, unus niger, alter russus : vel unus colore vario, alter simplici; magnitudine seminis lini, & ejusdem formae, Dioscor. I. 2.c. 6o. Rul. & lohns. in Lex. Schrôder. I. 5. cl. 2. n. 17. Hofm. inclavl. Plura de hoc lapide, ejusque usil vario videantur apud Aldrov. I.I7. Omithol. c.6. Chioc. in Mus. Calceol.s. tt.p. qpo-seqq. Dantur & lapides minerales, sive fossiles, Chelidonii dicti, ex Melitensi insula, qui huic descriptioni conveniunt, quos incolae oculos, serpentum vocant petrificatos. An de ferpente illo, qui Chelidonius vocatur, vel Aspis chelidonia  ? cujus meminit Gal. l, deTheriac. ad Pis. c. 8. & AEgineta l. 5. c. I9. ex utroque Foresu I. 30. Obs u, Schol. chelidonia, vel chelidonium de plantis dici, constare potest e Botanicis. Chelidonia quoque Spagyrice accipi pro Auro, aut pro Elixir auri Vel argenti, vide supra in Cheiri. Chelmon, χελμὼν, Vide Chilon. Cheloma, χήλωμα, est rima in sagitta exsculpta bifida, cui nervum ipsius arcus applicant inter jaculandum, Gal. in exeg. voc. Hipp. Chelon, χελὼν, vide Chilon. Chelone, χελώνη, Testudo, est instrumentum chirurgicum, quod in organis ad id collatum est, ut corpora, quae restituuntur, paulatim & minime concussa extendantur, quemadmodum testudines animalia lento gradu procedunt. Hujuimodi Testudines variae lunt figurae, & vani usus, de quibus Oribasius in machinamentis. Aliae cubitoS & spatham attollunt, aliae nihil attollunt, sed saltem extendunt. Testudo quoque Chirnicis dicitur argillaceum in medio furni tegmen catinorum, dimidium cylindri segmentum referens, concavum & parte inferiori hinc Inde varie excifum, ut flammam co liberiorem admittat &c. describente D. Olao Borrich. in tr. Docimastica Metallica §. 8. Testudinatum tecti quid sit, vide Aetoma. De Testudine animali, scutum in dorsis gerente, marina & terrestri, ejusdemque utilitate in victu & medicina vide Aldrov. i. 2. de qttadr. dig. ovip. c. 1. seqq. Bruyerin. de re cib, l, 22. c. 27I. Schroder. l. 5. cl. 3. n. 9o. & alios. Chelonion, χελώνιον, parS gibba dorsi, quae collo proxime subjacet, sic dicta à testudinis figura. Gorr, Chelonites, vide Bufonites. Ruland. & Iohns. e Plin. /. 37.C. Io. meminerunt Chelonitis velChelonitidis gemmae, quae similis sit testudinibus; interdum & alterius figurae, nempe Oblongae, referentis aquaticam concham tornaticam. Interdum exacte referunt conchas marinas S. Jacobi dictas. Repertae simt in veteri Marchia ad fluvios Tangrurn & Albim. De ufu nihil addunt. Chelys, χέλυς, proprie testudinem denotat. Per transtatiOnem aliquando pectus significat, Hippocr, l. de resect. I. 5. Hofm. Com. de Us. Part. n. 338. Hinc verburn χυλύασεσθαμ, χυλύτπσθαμ, tussiendo e pectore educere, veluti testudine, item άναχελνσιίσθαμ. Hinc & defcendit Chelyscion, χελύσκιον, vitiofe χελίσκιον, quod significat tussiculam, & quidem siccam, Galen. in Exeg. voc. Hipp. Foës. & Gorr. Cheme, χήμη, vide Chama. Chemia, pro Chymia, vide suo loco. Chemosis, χήμωσις, (vitiofe χύμωσις,) est vitium oculorum, cum album oculi nigro supereminet, eoque sublimius evadit, adeo, ut hiatus cujusdam similitudo appareat inter nigrum & album, Galen. in defin, AEgin. /. 3. c. 22. quamvis & alibi rubram carnosamque corneae oculi tunicae inflammationem χὰμωσιν vocarit, l. defacil. parab. Utriufque caussa haud dubie in por tionum crudiorum nutritiarum una cum sanguine af fluentium subsistentia consistit. Chenalopex, χεναλώπηξ, vide Vulpanser. Cheon, χεὼν, nivern significat. Vide Nix. Cheramis, χηραμὶς, epitheton conchae cavae, quan Matulam vocant. Vide Chama &, conf. Erotian. Dici tur παρά τοῦ χυραμοῦ, quod locum cavum, antrum laxum cavum, lustrum denotat. Usurpavit aliquandt Hipp. l. 3. de Morb. XIIXi 66. 71. XXV. 77. & alibi sae pius, quae loca collegit Foës, p, 678. Cherio, Cherionis. Cherio est nihil aliud, quan calor aut frtgiditaS earum rerum, quae corpus relinquit & in naturam abit. Exemplum de camphora. Hae. frigiditatem ex Chexione sito habet. Quare praefentif simum remedium est in inflaturis. In substantia auten primarum sitarum calida manet, quemadmodum sui phur & spiritus salis, una cum mercuriali. Sic etian gemmae & herbae. Praeterea quicquid natura producit stiurn Cherionem habet, h. e. elementare accidens ex. ternum. Unde cherionia natura dicitur, & morbis na turae Cberioniae opponi debent Checioxia recepta, Pa racels. 1. 2. de grad, Gr compos, c. 3. et 4. Contradistin guitur Relolleo, quod intrinsecam naturam essentialen denotat. Hinc mortem non esse Clterioniam, sed Relol laceam ibid. dixit. Iohns ita descripsit : Cherio est eX ternorum elementorum occulta accidentalis virtus, & non qualificata natura caliditatis vel frigiditatis. Me rninit & Checioniae qualitatis Relolleo Oppositae Helrnont Paradox. 5. n. 19. Nobis videtur Cherio respondere reni peramento elernentari, Relolleum vitali, quamvis ii eo non subscribamus, vires medicamentorum esse po tius ab elernentari, quam vitali. Chermes, Kermes, est nomen fructus notissirnutr cocci infectorii, vel grani cinctorii, vulgo scarlati, undt famosissima confectio Alkermes Monfpeliensium paratur Vid.SchtOd, l.a.sect.i. n.?}. & Fr.Hofm. in Clav. adb.l Impugnavit vero hoc D, Martin. Bernhardus à Berniz Reg. Maj. Polon. Archiater in literis ad Dn. D. Sachs negans idem esse chermes cum cocco, sed illud ex ilice hoc vero ad radices polygoni Polonici circa Thoruniuh copiose crescentis nasci, scripsit. Vid. Nat.Curios.Ephem T. III. Obs. 104. & jungatur T. I. Obs. 8. D. Segeri. Chernibion, χερνίβιον, vas significat, in qur aqua ad manuum ablutionem in sacrificiis recondebatur Latin. vas aquiminale, aut aqximanile dicitur, Gt etiam χύρνιβον, ἢ χύρνηψ. Ab Hippocr, vero accipitu pro matula, h. e. vase, iu quod urina excipitur, l. 7 Epid. XLl. 7. Foës. p. 677. Chersa, idem, quod fecula, defigpat radicem it farinaceum pulverem comminutam vel tritam, quen laborem merito Zevolferus in Animadversionibus a Pharmac. August. & Ettmiiller. in Not. ad D. Ludovic Dissert. Pharmaceut , improbarunt ceu inutilem & viribu omnibus destitutum, quamviS alii adhuc defendere CC nentur, praesertim DD. Wedel. in Pharmac. Acroamastc. l. x.sect. 3.c. x.p.3 ly.seqq. plausibiliter satis Ostenderit e praeparandi modo, quod non omnes vires pereant. An distinguendum igitur erit inter simplicia, e quibus feculae parantur, quorum alia aliis magis sunt volatilia, yel fixa ? De Chersis legatur Rols. Chymiae l. 5.sect. 3. JutIgatur Schrod. l. 2. c. 59. & Fr. Hofm. Clav. ad h. l. Chersaea, χερσαία, est epitheton aspidis e tribus generibus, quorum meminit Galen. i. de Theciac, ad Pis. e. 8. & AEigin. l. 5. C. 19. Dicitur quasi Ierrefleis. Chersydrus, χέρσυδρος, est nomen serpentis amphibii, Gal. l. de Iheciac. ad Pisun. c. 6. ln principio atfim in aquosis degit locis, & hydrus appellatur ab lpsis aquis, b. e. natrix ; Postea vero siccos incolit locos, unde ex compositione locorum chersydri nomen acquisivit, Aët. i. I3. c. 3 5. & ex hoc Forest. I. 3o, Obs. 12. Schol. Aldrov. l. t.-deserp. & drac. c, 17. hydrum vel natricem, & chersydrum pro uno eodemque serpente habet, ubi pleniorem ejus descriptionem, deque noxa & usu invenire licet. Cherubimest virtus & influentia coelestis, dominatio atque potestas s.uper omnes dominationes & potestateS, à Deo procedens in terram, & super omnes homines. De hac divina gloria legitur amplissime apud Paracels. in exposis. Psalmorum Davtil. Iohns. in Lex. Cheusis, χεῦσις, h. e. liquatio, fusio, cui τὸ πάχος, erassities opponitur. Usus Hipp, de lachrymarum tenuatione, l. 6. Ep. s. 8. t. 23. quamvis omnes interpretes γεῦσις legant, & pro sapore accipiant, quam & Linden. retinuit. Placet tamen Fioësii sententia in Oec.p. uyy. Chezanance, χεζανάγκη, sic dici potest omne remedium, quod necetsitatem cacandi affert. Alias ap. AEginet. I. 7. c. 9, epitheton est unguenti ex Iuelle & alumine parati & cocti, quoad rubescat, quo sedes perungitur. Facile enim copiosa citra laborem subducit. Aëtius quoque emplastrum hoc nomine exornavit, quod Itmbilico impositum alvum movit. Gorr. p. 505. Chia, χία γῆ dicitur gleba terrae, quae in Chio insula provenit albicans, & pollens vi adstringendi, purpandi, extenuandi. Pulcherrimum est adversus ambusta remedium, Gal. i. 9. de S. F, §. Terra Samia. Chiacum, χιακὸν, epitheton collyrii, cujus materia vino Chio, h. e. austero, & aquae marinae experte laevigatur & miscetur, quale proposuit χιακὸν κολλούριβν P. AEginet. I. 7. c. 16. Et Aëtius l. 7. vanos collyrtorum modos tradit, teste Gorraeo. Chiadus, llaracelloidem, quod Furunculus. Dothien. Chiasmos, χιασμὸς, denotat concursum duarum rerum, sub forma aut figura crucis vja. Paucis: χιασμὸς est forma crucis. Idem & adverbium χραστῖ, vel χιαστι. αῶς significat. Ita nervi optici utriusque oculi occurrunt χιαστιηῶς. Imo juxta Barthol. Ftbell. 3. Anat. c. 2. plane confundunturV in qua utIione frustra quaerunt identitatem speciei visibilis in utroque oculo, aura & utraque auris eandem simul & semel percipiat ipeciena sonoram, nec tamen de nerviS Acusticis taliS unio notata sit. Latine etiam diciturχιασμὸς, sigura decuffata, Cruciata, Andreata. Vid. C. Holluann. Comm. in Gal, de V. P. n. 684. 693. 694. 756. Chiastos, χιαστὸς, laquei nomen, apud Oribasium sic dicti, quod habenae capita decussarim instar literae X invicem occurrant. Chiazo, χιάζω, hoc est, cancellos facto, emendo aliquid factis χιασμοῖς, cancellis, lituras facio per cancellos , C. Hosm. d. l. n. 694. Chiffir, Chifir, teste Liba vio Synt, Arc. Chyml cap. 8. dicitur in praeparatione LapidiS philosophor. Lapis animalis; quemadmodum mineralis vocatur Chaos minerale. Iohns. vero dicit, Chisir minerale nonnullos interpretari, quod sit aurum. Verum se judicare ex praecedentibus, quod sit Sulphur generis metallici. Ad summam : Baeotica aenigmata. Chiliodynamon, χιλιοδύναμον, epitheton Polemonii herbae, q. d. Mille virtutibus vel facultatibus pollens, h. e, ad quam multa utile, Galen. l. 8. de S. Fac. t. Polernonion. Chylon, Cheilon, χείλων, dicitur, qui labiis praeditus majoribus : uno verbo, Labeo. Ita inter pisceS, qui Capitones dicuntur, quidam etiam appellantur χυιλῶνες, h. e. Labeones. Lind. Ex. XI. §. 38. Chimethlon, aliis, sed fortassis mendose Chymetlon , Gr. χείμεθλον, aut χίμεθλον. Vide Pernio. Chimolea laxa, terminus est Paracelsi Obscurus, & obscure explicatus. Dicit enim, significare pulverem, qui separatur de floribus falsarum minerarum, l. 2. de morb. Gall. c. 4. Chimus, quid sit, apud Paracels. certo non constat. Hoc saltem dixit, quod Chimus, Realgar, & Aurum sint una rninera, & tamen quodlibet eorum habere diversam naturam & virtutem. Ex consequentibus tamen hoc licet colligere, per Chimum intelligi debere faecem minerae, massam faeculentam, vulgo fsqlacftII / l. 2. Chirurg, magn. c. 11. China, Chinna, Cina, Cinna, nomen est radicis exoticae ex India, vel Orlentali Chinarum regno, vel occidentali Hispania nova, & Peru allatae. Utriusque descriptio in Botanicis quaeratur, cum non sit nostri jam instituti. Hic saltem libuit inserere, quod hodieque ejusdem usus non solum in lue Venerea, sed & in omnibus pene morbis chronicis, ubi sanguinis lympha impuritate peccat, probatus innotuerit. Insigniter vero eam laudibus extulit Amat. Lusitan. cent.i. cur. 31, Jung.Schrod. l. 4.cl. I. n. 94. Hosm. in Cl. ad h.l. & alii. Plane diversum est medicamentum, quod dicitur China de China , aut China China, Cina Cina, in Offic. estque species aromatis-; cinamomi formam referens, cujus usus contra febres, praesertim quartanas, nostris temporibus admodum frequens esse cepit, ita ut pro vero euporisto in omnibus pene febribus habeatur, non suium intermittentibus & benigntS, sed etiam continuis & malignis, quemadmodum IaudeS hujus corticis in scriptis hodierniS, quorum etiam in ulctis Eruditorum Lipsienf. mentio facta est, prostant, & D. D. Joh. Lud. Apinus,Archiater Seren.Princip Solisbacensis & Poliater Hersbruc. in sua Febris Epidemicae Historica relatione variis exempliS comprobavit, sirnulque selectum Corticis illius, Cafcarilla vel Schachacilla dicti, demonstravit, quamviS pene rurlus exolescaC Thomae Willis. dicitur^ Cortex Peruvianus defebb. c. et. Plura qui desiderat, legat citatos autores à Fr. Hofrn. d. l. n. 99. de Cinamorno p. 443. Alias Regni Chinae Medicinam silb Specimine Medicinae Sinicae edidisse Andr. Cleyerum, Archiatrum Societatis Indicae, constat ex Actis Lips. An. 1682, Chiniscus, pertinet ad machinamenta, de quibus legatur Otibas. de machinamentis c. 4. ubi ita deseribit : Chinisci, cujusrnodi siint in lyra, excogitati lunt ad axes continendos. Ubi enim fibulae non sint, quid poterit aliud utilius inveniri ? Quod enim ad vim pertinet, ustim habent fibularum. Decoris cauia insculpta habent capita anserina. Statuuntur in organis phliae, ut ab uno latere ad alterum penetrantes axes contineant, culuimodi silnt in Scamno Hippocr. & nostro. Haec Oribas. Chioli, idem, quod Furunculi, Parac. I. 5. de Gallic. ulcer. apostemau &c. c. 6. Chion, χιὼν, vide Nix. Chiragra, χείραγρα, est species Arihciudts, quando manus infestat. Vide Arthritis. Chirapsia, χειραψία, vocatur manuum contactus , & legitur apud Ccel. Aurei. Acutor. 1. 3. c. 18. p. m. 223. Chiromantia, χειρομαντία, stricte significat artem praedicendi vel vaticinandi ex manibus, signaturis & lineamentis. Latius tamen accipere videtur Parac. partem hanc magiae naturalis statuens, quae docet in homine, brutis, & herbis signaturarum & lineamentorum singularem utilitatem in Medicina, ita ut ablque hac fcientia non possit aliquis verus & perfectus esse Medicus; quemadmodum hoc passim in scriptis filis urget, praesertim in Tractat, de Pestilitate, i. 2. de morb. poclagr. de Caducis Paragr. 3. etc. Unde & dividit in Chiromanttam externam & internam, d. i. Enirnvero licet in generali significatione non rejicienda sit haec fcientia, considerar.S per externa phaenomena in corporibus naturalibus occurrentia internam horum constitutionem, si dextre & vero consentaneis cum rationibus tractatur. Verum quod Paracelsus in pluribus fumos faltern vendat, hoc etiam inficias ire nec possumus, nec volumus. Chiron, χείρων, i. e. deterior, pejOr. Frequens terminus Hippocrati, t. aph, 3. s. 2. aph. 38. 53. 54. Vid. Dieter. tt. 921. Chironax, χειρώναξ, opificem, operarium, qui SIanibus opus fuum tractat, significat, Hipp. I.desi.K. I. τὸ. i. I 6. s- T. t. 48. idem, quod χειροτέχνκς ; Artifex bonus, χειρώναξ ἀγαθρς, I. de Cord, VL a, ArS vel arusiclum manuarium ,χειρώναξις vocatur, 3. de aruc. t.S6. Chironium, χειρώνιον, est epitheton ulceris maligni inveterati, aegre cicatricem ducentis, & quod eras habet duras, callosas, & tumentes, Gal. Idem, quod Telephium, quale est Herpes exedens, Phagedæna, Carbunculus &c, l , I4. M. M. cap. 17. 6. aph. 45. Dictum est à Chirone, qui primus tale sanasse dicitur, l. 2. M, AI. c. 2. Chironomia, χειρονομία, est species exercitationis , vel motus manuum certa quadam lege & arte factae, vel manuum ad rhythmum motio, & inter corporis exercitationes reponitur, Hipp. i. 2. de Diaet, XLIIl. z. & 1. 3. XXVI. 33. Gal. I. 5. de tu.san. c. 3. Chirotechnes, χειροτέχνης, proprie idem, quod Chironax, χειρώναξ de quo superius. Accipitur tamen ab Hipp, pro Artifice, Unde & Medicus ab eo dicitur χ«ρ9τέχ»ης, 1. de vet. medic. XIII. I8, Chirotheca, χειροθήκη, quid significet, ex aliis Lexicis pueris etiam notum esse potest & debet. Pettinent vero chirothecae ad vestitum, atque ita etiam ad sanitatis vel conservationem, vel restitutionem. Chirotbecae odoratae Romanae quomodo fiant, videatur in Hartmanni Miscellam Chymico-Medicis Operum in Fol. Tom. VI. p. y 5. Chirotribia, χειροτριβίη, est exercitatio ia arte, &Usus medicus. Idem, quod τριβὴ, vel τὸ τεχνωθῆναι Galeni. Usus Hipp, in praecepi. Χ. 18., Chirurgia, Chirurgus, Chirurgicus, χειρουργία, χειρουργὸς, χειρουργικὸς. Est autem Chirurgia in genere nihil aliud, quam manualis operatio, Gal. I. 6. Meth. Med, c, 6. Proprie est ea medicinae pars, quae manu medetur, l. 3. de C. M. P. G. c. 2. non tamen-exclusis aliis remediis. Vid. Rhod. ad Septal. num. 2oo. p. 288. Vel accuratius: Est pars ministra medicinae, quae docet re. ctam operationum beneficio manus & instrumentorum pro sanitate, vel conservanda, vel recuperanda, adrnilustrationem. Vide Dogm. Med. gen. nostr. part. VII. Libav. in Medic. Hipp. & Mermeticae typo. Unde instrumenta vocantur Chirurgica, & operationes Chirurgicae , Artifex Chirurgusr cujus officium quintuplex est, conjungere Separata, separare Conjuncta, removere Excedentia, restituere Deficientia, & corrigere Curvata. In omnibus lis tria sibi maxime proponere debet Chirurgus, tum ut cito curet jucunde, & citra dolorem, tum ut maxime tuto. Ac rursus ut tuto curet, tria potissimum considerabit. Unum primumque, ut absolutionem operis assequatur ; alterum, ut, sicubi hanc non consequatur, faltern curandum, nelaedat; tettium, ut vitium non revertatur factle. Haec enim qui praestiterit, merito optimus Chirurgus censebitur, Gorr. & Castell. Apud recentioreS duae adhuc peculiares species Chirurgiae leguntur, quarum una dicitur Inftisoriai qua medicamenta liquida in venas fanguineas artificiose injiciuntur, altera Transfuforia, qua sanguis ex animali vivo vel alio homine per canaliculos transfunditur. Vide Infusio & Transfusio. Chiton, χιτὼν, tunicam significat. Vide Tunica. Chium vinum, χῖος οἶνος, quod in insula Chio colligitur. Molle est, ut scribit Dioscor. l. 5. c, ro. apturn potui. Bene alit, & minus inebriat, fluxiones cohibet, oculorum medicamentis utile. Hinc Scribon. Larg, ad collyria usus, n. 2 6. et 36. Chlaena, χλαίνα, pallium, laenam, vel vestimentum, quod caeteris vestibus superimponitur, significat. Nova pallia vertit Erot. in Onomafftc, p. I23. Chlevastes, χλευαστὴς, derisorem, subsannatorem significat, à χλευάζω, derideo, quod χλέυη, ludibrium, Linden. Ex, X. §. zeSffeq. Chliaenesthae, χλιαίνεσθαι, incalescere, intepescere significat. Usus Hipp. 1,2. Epid.sect. 2. n. I2. & de febribus, Coac. t. I 5 8. Scrib. n. 2 I 7. Chliaros, χλιαρὸς, tepidus, à praeced, verbo χλιαίνεσθαι Gal. vocat febres mitiores χλιαροὺς, & opponit acutis, quae funt fervidiores, 4. aph. 37. Est vero tepidum, medium inter calidum & frigidum, Gal. Z. 1. M, Μ. c. 7. Adde I. Alex. not. in Gal. l. 7. Μ. Μ. c. 8. Chliasma, χλίασμα, tepefactocium dicitur, & in specie satus humidus, cui opponitur πυρίας, fotus siccus. Utriusque meminit Hipp. l. 1. de morb. mul. LIIX. 15. & illius tantum s. 4. de B. V. I. A. t. 78. Vocat vero alibi θείμασμα, sect- 2. de R. V. I. A, t. 2. Chloe, χλόη, Ion. χλοίη, herbam virentem notat, à χλόος, χλοῦς, viror, aut viriditas pallescens. Dicitur & χλώρασμα, Hipp, i. 6. Epid.s. i.t. 11. Chloriazo, χλωριάζω, aut χλωριάω, cum virore pallesco , Hipp, i. 4. Epid. XXL 19. Chloros, Chloëros, χλοερὸς, contr. χλωρὸς, ambiguae significationis, apud Hipp. & incertum, quemnam colorem proprie denotet Ϊ Modo namque ex virore pallesctenS, interdum pallidum, luteum, aut subpallidum denotat, Gal. c. z. de R.V. I.A. t. 22. et c. 2. progn. t. 44. Vide Foës pag. 679. Oculi quoque dicuntur χλωροὶ, h. e. lutei, signum sunt Icteri, Hipp. l.z. de morb. XXXV. 4. 30. Sed & insignis cacochymiae & viscerum Cbltructionis, si herbacei coloris, quos Plautus vocat herbeos oculos, Lind. Ex. X- §. I7. Est & nomen piscis, qui Gobio, vel Gobius, dicitur. Vide Gobio. Chnus, χνοῦς, velut tomentum, aut lanarum rasuTam & rejectamentum significat, qnO culcitrae infarciuntur, quod ex tenera lana & molli villo fit. Usus Hippocr, de splene aquoso laxo, l. 1. de morb. mulier. LXXXVII. 7. Alibi vult Foës. d. i. sonum vel strepitum in faucibus denotare, ut i. de int. affect. XI. 16. quamvis & hoc in loco retinere possit primam significurionem, dum fauces veluti lanugine repletae sibilum edunt, tanquam per fistulam. Choa, vide Chus. Choacum, χοακὸν, nomen emplastri, quod describitur à Celso, l. 5. c. I9. quamvis etiam legaturCoacum. Choana, χόανος, χόανον, χῶσνος, χῶνος, propne infundibulum significat, uti patet ex Hipp, ubi gula describitur, tanquam infundibulum, per quod cibus & potus in ventriculum infunditur, l. de cord. I. I 2. Alias & Choana, χοαυος, seuχύανον, àχεῖυ, i.o.fundo, liquefacio, vas dicitur ex argilla, quo argentarii utuntur & Chymict, in fundendis ac liquefaciendis metallis, Castelli Vide infundibulum. Per metaphoram & Cavitas in cerebro, quae Infundibulum Latine dicitur, Choana, χοάνη, aut propter usum excipientem & principium ejus amplius πύελος, Pelvis dicta, hoc nomine Venit; estque nihil aliud, quam cavitas orbicularis, nonnunquam triangularis, facta ex pia matre, ubi cerebri basin succingit, unde & cerebri ventriculi investiuntur, Th. Bartholin. Anat. l. 3. c, 6. Jung. Gal. l. 9. de V. P. c. 3. C. Hofman. in comm. ad h. l. n. 662, Vide Pelvis. Chocolata, Chocolate, item Sttccolata, est massa quaedam solida, exotica, vel in placentas, vel cylindros formata, saturate rubra, friabilis, sine odore, similiS fere ianguini Draconis, cujus basis potissima est fructus Cacao dictus, Avellana Mexicana. De hac confectione habeS integrum libellum Anton. Colimeneri de Ledesma, Latine redditum à Μ. Aur. Severino, cura D. D. I.G. Volcamert editum. Jung, Schrod. l. 4. cl. x. n. 404. Fr. Hofim. in Clav. ad h. l. Prostant & hodie vernaculi tractatus de Chocolata juncti cum The & Casse. Apud P. Zacchiam aliquoties legitur Chaccolata Inda in Quaesi- Med. Legal. l. p, tu. 8. qttaest. unic. de Chaccolata & Aqua vitae. Choenicis,χοινικὶς,χοινίκιον, est nomen Modioii, vel terebellae, ceu instrumenti chirurgici ad perforandum & reponendum cranium, cujus meminit Gal. I. 6. M. Med. c. 6. Ceis. /. S, c. 3. AEginet. l. 6. c. 90. Choenix, χοίνιξ, est mensura Atticorum arida, continens cotylas tres sive sextarium unum & dimidium, sive duas libras mensurales cum quadrante. Signum fuit 4«. Gal. de pond. & mens. Gorr. Choeras, χοιρὰς, strumam significat. Vide Struma. Choeros, χοιρὸς, vide Porcus. Cholagogus,χολαγωγὸς, dicitur de medicamentis, quae bilem evacuant, Galen. 4. aph. 2. qua simplicibus, qua compositis. Catalogum eorum tum apud alios, tum apud lonston. Synt. Med. Pan. II. L. 4. tit. 3. c. 2. art. 1. punct. 3. reperire licet; quamvis multa concurrant cum veriS principiis minime concordantia. Cholas, χολὰς, Lat. secundum Gazam Cholago, omne cavum hypochondriorum &Ilium dicitur, ex Aristot. 1. I. II. A. c. 13. vel quod hepar, ceu bilis colatoriurn contineat; vel à cavitate, quasi κοιλάς. Utitur & Homerus hac voce. Iliosis δ. verf 527. ubi tamen pro intestinis potius fumitur. Chole, χολὴ, bilem significat. Vide Bilis/ Choledochos, χοληδόχος, i. e. bilem continensJ aut recipiens. Epitheton commune & vesiculae fellis, & vasis Hepaticis, πόροι χοληδοχεῖ unanimiter dictis, & vasi felleo communi ad intestinum duodenum excurrenti, uti patet ex Galen. i. 4. de V. P, cap, I3. Vide C. Hofmann. in Comm. num, 223. Cholegon, χοληγὸν, (item χολήϊον, idem, quod Cholagogum. Ufus Hipp. I. 1. de Morb. XLIIl. 15. ln libro vero de L. L II. XXXIIXi y. & XL, Io. vocavit χοληγαγέν. Vide Foës. p. 683. Cholera, χολέρα, Foës, χολερὰ, quasi biliaris) Galen. I. progn , t. 25. est acutus affectus cum vomitibus biliosis multis, alvique dejectionibus, furis quoque se contrahentibus, ac frigescentibus extremitatibus, fiuntque in hiS aegris pulsus minores & obscuriores. Cholera duplex est apud Hippocr, altera humida, in qua, ut omneS norunt, vehemens est excretio bilis supra infraque erumpentis, intestina graviter torquentur, accedunt convulsiones, scepe etiam crurum surae contrahuntur. Alteram siccam Choleram vocat Hippocr, ab eadem proveniente caussa, ac circa eadem consistentem, ( falsum hoc ) at citra ventris fluorem & vomitum, Gal. in desinit. Hic morbus ex continua ciborum cruditate proveniens quibusdam accidit certis intervallis, omnemque corporis redundantiam educit, una cum vitiosis humoribus magnam quoque bonorum partem evacuans, Gal. i. 7. Meth. Med. c. 11. Tantus est impetus tantaque vis erumpentis humoris biliosi. ’Υολ.ερικοὶ, seu χολεριῶντος, dicuntur à Medicis cholera morbo laborantes. Nomen habet non tam à χολὴ, quam à χολἀς, I. e. intestinum, per quod materia ex ventre excernitur. Haec quondam Castell. de hoc affectu. Quibus alia clariora & accuratiora annectemus. Cholera morbus rectius derivatur à χολὴ, quam ἀπὸ τῶνχολάδον, uti voluit Trallianus, Dlet. n. 925. Est morbus acutissimus, interdum omnibus aliis velocior, ita ut fub uno die saeps vitae terminum fecerit. Duplex est juxta Hippocr. Humida, & Sicca, 4. de II. V. I. A. t. 102.1 03. quae ab una causu provenire minime possunt, cum in sicca venter saltem infletur, & strepitus insim, & laterum lumborumque dolor urgeat, nihil autem per alvum secedat, sed adstringatur. In humida vero Omnia pene contrario modo sese habent. Humidae caula ergo nulla alia est, quam humorum excremectitiorum bilis & succi pancreatici simul peccantium propria acrimonia in intestinis tenuibus nimia effervescentia stimulans, & motum intestinorum peristalticum convellens, invertens, ipsilmque etiam ventriculum convellenS, Syl. l. a. Prax. Med. c.XI. §. 12. et XV. sco-seqq- cui conjuncta est totius massae sanguineae effervescentia tumultuaria & colliquativa. Unde non mirum, fi tam cito interimat aegrum, ln sicca vero flatus sicciores, veluti per torrelactionem ν à sanguine acriter excandescente Nr ιnmbnsto sicciori. & insufficienti bilis secretione . & fucet pancreatici nimia austeritate Oborti peccant; quemadmodum ex eodem d. 1. &e alibi patet. Cholera à Paracelso sumitur pro ipsu Bile, passim in fcriptis suis; quemadmodum & AE. Lampridium accepisse notavit Rhod. in Indic, prior, ad Scribon. Cholericus, χολερικὸς, biliosus, duas diversitE habet significationes. 1. enim accipitur pro eo, quod naturam aemulatur bilis excrementitiae, nondum tamen in eam penitus degeneravit. Ita Cholericum temperamentum in latitudine sanitatis, & intemperies Cholerica in statu p. n. Sanguis Cholericus sieu biliosus ad utrumque statum spectans, ceu causa, in quo portiones falinae volatiles & sulphureae acreS praevalent, unde calor major, & sanguiniS motus intrinsecus fortior observatur, nutritio vero minor. Ita homineS dicuntur cholerici vel biliosi, tali sanguine & temperamento, sive vel p. n. praediti, uti passim ex veteribus & recentioribus constat. 2. accipitur pro IiS, qui cholera morbo laborant, uti dictum. Unde Ηίρρ.χολερικὸ πάθεα vocavit, I. 5. Epid. XXVII. 6. 8. XXIX. 15. et l.7. XXXV. 4. XL. 8. Alibi etiamχολερώδεα dicuntur, Coac. 535. Cholobaphinon, χολοβάφινον, est epitheton aeris auri colorem mentientis. Dicitur aes coronarium, Libav. Synt. Arc. Ch. 1. 6. c. 6. Choloma, χώλωμα, Cholosis, χώλωσις, χωλείω τοῦ σκέλους, , Galen. 6. aph. 6o. vel communiter omnem men.x bri distortionem sin depravationem quoad motum significat, Gal. c. 4. de artic. t. 11. vel specialiter claudicationem , quando crus vel longius fit, interius luxatum e vel brevius, si foras luxatio fit, ex. 6. aph. 60. Cholos, χωλὸς, Claudus, etiam in lata & stricta, significatione. Hinc & manus clauda, χωλὴ χεὶρ, dicitur, Hipp. 2. Prorrh. I. 6. Chondrosyndesmus, χονδροσύνδεσμος, i. e. cartilagineum ligamentum, Gal. l. r. de temper. c.9. Hirin & συγχύνδρωσις, unio ossium cartilaginis interventu facta. Vide Cartilago. Chondrus, χόνδρος, Far. Vide Alica, Cartilago. Ad priorem significationem per tranSlationem pertinet & haec, quando thuris mica, seu granum χεῖδρος λιβάνου dicitur, aliaS Manna Thuris, Gal. I.3. de C. M. S. L, c. 1. Jung. Rhod. ad Scribo», n. I04. p. 172. Chone, χώνη, idem, quod Chona. Vide supra, Gal. I. 9. de Anat. operat, c. 1. Chora, χώρα, i. e. regio, locus, in quo homines degunt. Hujus accuratam notitiam maxime esse necessariam ad conservandam & recuperandam sanitatem, patet ex Hipp. I. aph. 2. & prolixius l. 1. de A. L. & Aql Jung. Diet. num. 93 6. Χύραι etiam dicuntur cavitates oculorum, ceu regiones, quae superciliiS subjacent. Gal. l. 8. de V. P. c. 6. item Spacium, vel Spatium, h. e. locum aliquem vacuum, Gal. /. de inaeq. temp. c. 2. et l. Io. M. M. c. 6. alibique. Chorda, Corda, χορδὴ, dupliciter accipitur t Proprie pro fidibus& nervis cancris extensis super insttu- menta Musica, Gal. l. de trem.palpit. c. 8. et I. 3. de L.A. c. 6. fepiusque alibi. Per transtationern & improprie denotat Tendinem, Gr. τένων dictum. Vide Tendo. Avic. I. 4. sen. 4. tr. 4. c. 1. Apud alios, praesertim PoëtaS, Intestina quoqueχορδαί dicta sitnt, unde Chordapsi, derivationem petunt. Paracelsus etiam per chordas intellexit pudenda, unde Curam Cordarum vocavit, I.7. de orig. & cur- morb. Gallic. c. 1 1. et l. 8. c. 3. Chordapsus, χορδαψὸς, idem, quod Ileus, Volvulus. Vide Eileos. Chorea, χορεία, communiter motionem pedum & corporis ad rhythmum & legem Musicam denotat, quae Saltatio dicitur, & ita inter Exercitationes corporis indifferentes ad sanitatem & morbos referri potest. Specialiter vero significat morbi Convulsivi lpeciem, quae Chorea S. Viti, à sitcello S. Viti, quod est in finibus Ule mensium, appellatur, malum assiioe Tarantttlatis, quando mulieres quotannis saltu cum perturbatione mentis eousijue (ese nocte dieque exercent, donec ecstaticarum instar corruant, qua ratione restitutae sibi videntur, ut parum vel nihil sentiant per integrum annum usi3ue ad solstitium aestivum, circa diem S- Viti occurrens. Horsl. in Epist. med. s. 7. de admir. convulsi Hujus affectus caussam naturalem persiIasilrus Th. Willis in spiritus animales oestro quodam ceu copula heterogenea expiosiva excitari, ac effraenes evadere docet, de convuls.morb. c. 7. Enimvero annon illud oestrum aut illa copula vel provenire potuerit à diabolicis praestigiis, vel ab his regi propter superstitionem concurrentem, alii quoque perpendant & dijudicent. Paracels. Choream S. Viti divisit in Choream Lascivam, & Iratam, vel Aestimati vasti, Tr , 2. de morb. Ament, c. 3. ubi etiam curam utriulque tradit; illius quidem haud plane ineptam, hujus vero superslitios.am’, aut vanam. Liquorem etiam Sapphiri peculiariter tollere hunc affectum, legitur apud eund. l. 2. de vicib. membr. c. 4. Choregia, χορηγία, proprie significat officium Choragi. Generaliter etiam notat erogationem sumptuum, contributionem ; s.ed Gal. accepit pro redundantia materiae ad morbi generationem facientis I. de cur. rat. per S. M. c. I9. Jung. Fuchs. comm. ad h. l.p. m. 285. b. 2 86. a. Choreo, χωρέω, dupliciter ab Hipp, sumtum (I) significat procedo, progredior, πρὸς βίην, ad virtutem aut robur,s. 2. de Nat. hum. r. 13. (2) pro exeo, excernor, v. g de Urina, 2. Prorrhet. XXXI. 1 5. Et τὰχαρέοντκ quaevis dicuntur excreta, 1. aph. 23. Jung. Dieter. » 937. Linden. Ex. XIII. §. 248.seq. Chorion, χορίον, quibusdam etiam χωρίον, est nomen membranae fletum involventis exterioris, tot in uterum replentis, cui placenta adhaeret uterina, ita dicta, quod multae venae arteriaeque sint in ipso unquam in choro quodam congressae ac dispositae; aut, quod instar circuli foetum ambiat. Pleniorem hujus membranae descriptionem vide in Anatomicis, Hier. Fabric. ab Aquapend, de form. sutu. Harv. Exercit. de gen. animal, in additament, h. tit. Bartholin. i. 1. Anat. c. 36. Qui per ω scribunt χωρίον, hanc dant rationem, quod haec membrana fotus veluti fedeS & domicilium sit, vel quod una cum foetu χαρεἰ exeat. Csstell. Quod tamen improbat C. Hofm. com. in Gal. de V. P. n. Io68. Choroides, χοροειδὴς, dicitur de diversiS membranis, ob copiam valculorum sanguineorum chorio membranae in utero similibus. Ita Plexus choroidei, χοροειδῆ πλἐγματα ἢ συστρέμματα sunt convolutiones membranarum cerebri ex multiS venis & arteriis prope medium cerebri ventriculum constitutae, Galen. lib. 9. de Anat. Oper. c. 3. et i. 9. Vs. Part. c. 7. Ipla quoque tenuis cerebri membrana, alias Pia mater dicta, vocatur χοροειδὴς, eo quod cerebri vafa non aliter fustitieat, quam τὸ χορίον vasit ad foetum pertinentia complectitur, lib. 8. de Vs. Part. cap. 9. Sic & Oculi tunica Retiformis, vel άμφιβληστροειδὴς, alias dicta etiarII χορρειδὴς, humorem vitreum oculi ambiens vocatur, Gal. l. Io. de VP. c. 2. Castell. Chorus, χορὸς, vel idem significat, quod χορεία, chorea, saltationem, tripudium, vel coetum aut multitudinem hominum saltantium, & quidem manibus junctis facta corona, vel circulo. Vide C. Hoftnan. in com, ad Galen. l. de V. P. n. 790. Barthol. d. l. Chreia, χρεία, est vocabulum emphaticum, usum, officium , neceflitatem alicujus rei exprimens. Gal. conscripsit Libros de Usu Pardum, περὶ sspeiai rraer gsQscrt’ C. Hofm. in comm. n. 8. Gcrr. in des. p. 514. Chrema, χρῆμα, quid in vita civili significet, non est hujus loci exponere. Ab Hipp, vocabulum hoc sumitur pro omni re, & ita idem, quod πρᾶγμα, Hippocr. I. de A.L. & Aq. XII. 12. XVII. 7. XX. 6. Ita ventriculus diciturχρῆμα ιχνρόν, res valida, /.4. de morb. XXXI. 13. & Pulmo ibidem rara vel laxa res, 7. Videantur & loca alia, v. g. 3. desractur. t. 63. & in epist. ad Philopoemen. Adde Fcës.p. aia.seqq. Chresimos, Chrestos, χρήσιμος, χρηστὸς, id est, utilis, proficuus, commodus. Ita de purgantibus, Hipp. a. aph. 2. Molles tumores χρηστιὶ, S. aph. 6p. & horror à siIdore οὺ χρηστὸς, non est proficuus, 7. aph, 4. Et Eunuchi in fpecie ad generationem dicuntur οὐχρκστοὶ, intiti /es, I. de genitur. III. 6. Chresmologus, χρησμολόγοςrsatidicus, idem, quod μάντης, vates, aut certe species vatis, Gal, c. I. de R. V. I. A. t. 16. à χρησμὰς , Oraculum. Chrestomatheia, χρηστομάθεια, significat Utilia, Excerpta & explicationes felectiores in aliqua scientia. Ita B. C. Hofrnannus Annotationes & Scripta quaedam Physiologica & Pathologica nomine χρητομαθειἀ, exornavit, quae Illustris Guido Patinus pluribus annis post obitum Autoris Lugduni Anno I668. exprimende S curavit. De hoc Vocab, vide laudati Hofm. Com. in Gal. de Vs. P. n. 2. Chrisis, χρίσις, vide Inunctio. Christi manus, est epitheton sacchari depurati cum aq. rosar. cocti , & in rotulas lusi, additis margaritis praeparatis, vel Omissis. Vide Dispensatoria. Lang. I. 3. ep. I.c. 6. Christos, χριστὸς, à χρίω, ungo, significat id, quod ungendo applicatura Olim φάρμακα, praesertim externa triplicis suere sortis: ἐπίπαστοη, quae vulneribus sanandis imponebantur ; χριτὰ, quibus telorum cuspides inficiebant: & πετὰ vel ποτὰ, Hippocrati dicta, l. de affect. XLIII. I. Primi generis semper bona t quae seeundi, semper mala t quae denique tertii, pro voluntate offerentis, aut bona aut mala erant. Atque ita obtinuit apud eos, qui Medici non erant, Linden. Ex. XIII. §.323. Chroma, χρῶμα, duo significat: I. Colorem, Hippocr. 4. aph- 21. Coac. t. 125. et u/ibi. Dicitur& χροιὰ, t.6o8. Vide Color. 2. Corporis habitum exteriorem, sive Cutem, l. de Insomn. IV. 16. i. 4. Epid. XXII. 2o. et l. 5. XXIV. i 8. Chromatismus, χρωματισμὸς, coloracionem si- gnificat, sive modum naturalem, sive artificium, colorem rebus certum conciliandi. Vide Libav. Synt. Arc. Chym. l. fi. c. 2. ^.seqq- Vide Coloratio. Chromis, χρόμις, χρέμυς, nomen piscis litteralis, cujus usus m cibis, de quo legatur Aldr. I.2. depisc. C.I4. Chronicus, Chronius, Polychronius, χρονικὸς, χρόνιος, πολυχρόνιος, denotat diuturnum, & est epitheton morborum, qui tardius moventur. Ita q.aplt. I4. coryZae chronicae; haemorrhoides chronicae, 6. aph. I 2. Et opponuntur Brevibus. Vide Brachychronius, & Brevis. Hunc terminum aliquoties retinuit ParacelsuS. Chronizo, χρονίζω, morari, cunctari, moram facere significat, Hipp. 4. aph. Io. Chronos, χρόνος, significat Tempus. Vide Tempus. Chros, χρὼς, apud Iones corporis carnosam partem & siIbstantiam significat, in quo genere cutis & musculi sunt, membtanae, & viscera, Galen. desyact, t, p. & s i- t- 6. Jungatur Coac. t. 243. ubi superficiem corporis denotat, Foës, in Oecon, p. 68 5. Chrysammos, χρύσαμμος, h. e. aurea arena, quam Galenus terram χρυσῖτιν, vocavit, l. 9. de S. F. in qua portiunculae aut frustula quaedam auri parva repenluntur, quae negotio buic dediti beneficio ignis & fornacum colliquandO aut fundendo extrahunt. De qua auri faciendi antlpua atte legatur JO. Franc. Pici Mirandulae de auro l. 3. cap. I. in Theatr. Chym. Vol. II. pag. 360. De hujusrncdi glebiS & a enis auro puro turgidis plura legantur ex alioram scriniis compilata in Etailu. Francisc. Hort, Orient. Cr Occid. Ind. T. I. Part- x- p- mr xniS.seqq - Chryse, χρυσὴ, nomen emplastri, cruentis vulneribus accommodati, ex thure, aluin. scissil. Colophon, resin. cleo, auripigm. & oxelaeo parati, apudAEginet. ί. 7’ G l7. Chrysitis, χρυσῖτις, idem, quod Chrysammos. Chrysitis etiam dicitur Lithargyrium auri, DJoscor, l, 5. c. 102. Chrysobalanus, χρυσοβάλανος, glans aurea, qssid proprte denotet, non constat. Bauhinus tamen in Pinace existimat ex mente aliorum, Nucem mcschatam esse intelligendam. Occurrit apud Galen. l. 8. de C. Μ,θι su c. 3. Chrysoceraunius, χρυσοκεραύνιος, vide Cerauniochrysos. Chrysochalcos, χρυσοχαλκὸς, idem, quod Aurichalcum, Rul. & Iobnson. Dicitur &Orichalcum. Chrysocolla, χρυσοκόλλα, quasi gluten auri, est minerale coloris late viridis, venereae, salinae, nitrosae, & lusoriae naturae. Duplex est t Nativa Si factitia. Inter nativas Armeniaca primas, secundas Macedonica, tertias Cypria tenet. Quamvis & in Germania sint excellentss, in Silesia, nec non & in Hungaria, alibique. Est Borax nativus. Et posset dici Chrysocolla viride scissile, sicut AErugo aeris viride rasile dicitur. Estque quasi species nitri. Plinius i. 3 3. H. A. c. 5. Factitia vel ex ipsa nativa depurata paratur, vel etiam ex urina inlanturn. De facultatibus Chrysocollae leniter escharotica, colliquativa, siccante, vide Gal. I. 9. de S. F. in sin. Diosc cor. l. y.c. Io4. Jung. Rul. & Iohns. in Lex. Chiocc. in Mus. Calceol. sect. 3. p. 375. seq. Borax etiam Chrysecolla Aurisubrorum vocatur à C. Hofmann. Paralip. Ossic. c. 5 5. Chrysogonia, χρυσογονία, est semen aurificum ex auro prius soluto, pertectitsime concoctum, seu Tinctura aurisica rubri coloris, admirabili tenuitate substantiae praedita, cui à natura vis illa aurisica inest, quemadmodum in Argyrogonia vis argentisica. Videatur Gaston. Claveii Apolog. Chrysepaeia, et Argyrop. Th. Chym. Vol. II. Chrysolithus, χρυσόλιθος., est lapis pretiosus, vel gemma aurei coloris, ( unde & nomen quasi Lapis aureus.) Duplex habetur: Veterum, qui Topazius rnodernorurn, & Topazius vetetum, qui Chrysolithus recentiorum gemmariorum. Duo sunt genera : Orientalis, & Europaeus, quorum ille hunc & colore & duritie superat. Α signatura coloris judicatur, naturae esse & virtutis solaris, h. e. Cardiacae & Cephalicae. Proinde creditur timeres nocturnos, & melancholiam minuere, intellectum confortare &c. Plura vide apud Ruland. in Lex. SulIroder. /, 3. c. 5. Fr. Hofmann. in Clav. ad h.i. Dicitur & Csuysepassus, Parac. tr. Coelum philosophor. item Ethesius, Rul. & Ichnl. Chrysomanes, χρυσομανὴς, dicitur, qul nimio auri desiderio ducitur, auri insane quasi cupidus, quales olim Hispanos suisse in Indiis ex Itinetarils & Historiis constat. De hoc vocabulo vide Linden. Ex. X. §. 208. Annon & Chrysopoei hoc nomine venire possent ’ Chrysoplycius pulvis, dicitur, qui plumbo duritiem, argento vivo & stunrtO difficilem liquationem. dat, quatr IjtramqIIe qualitatem ferro adimit, Helmont. tr. Natura contr. nefc. n, 4o. Chrysopoeia, χρυσοποιΐα, est pars Spagyricae vel Chymiae, quae monstrat artificium, ex metallis imperfectioribus aurum verum conficiendi, Ceneficio Mercurii philosophorum, ceu Chryfogonias, vel Chrysopcei pulveriS, uti vocat Helmont. tr. formar. ortus, n.2I. Vide Argyropœia. De utraque uti certum est, ad Medicinam proprie non pertinere; ita adhuc incertum & Valde dubium, an possibilis sit naturalibus viribus, Rolfink. licet fere penitus ad negativam inclinaverit, tamen difficillimam esse statuit, Chym. 1.6. c. 13. Qui vero de hac arte plura legere expetit, adeat Theatrum Chymic. & Andr. Libavii sccipta Chymica. Nobis non licet omnia convafare. Chrysopus, χρυσωπὸς, vocatur Petr. Castello iuccus ille Indicus purgans, Gummi Gotte alias dictus, reste Rolfink. de Purgantib.fect. 13. uri. 8. cap. I, Chrysos, χρυσὸς, Latine Aurum dicitur. Vide Aurum. Chrysulca, epitheton Aquae Styfftae, quae Regia dicitur, solvendo auro destinatae, Rolfink. d.l. l.q.s.r. art. 4. C.I4. Helmont. tr.Pharmac. ac Dispensi mod. η.ι 5. tr. Humor, passi decep, c. 1. n. 78. Chrysun, χρυσοῦν, Lat. Aureum, nomen est vel Collyrii apud Aët. lib. 7. ad incipienteS siiffusiones efficacis  : vel Pessi valentis ad inflammationes uteri, apud eund. I. 16. c. 83. Vide Gorr. p. 5 I 5. Chus, χοῦς, Choa, Congius, est mensura liquidorum sp.ud Atticos, capiens sextarios sex, vel cotylas Atticas duodecim. Aut habet Olei libras novem, vini decem, mellis tredecim, cum dimidia, Galen, depond. & mensur. Linden. vini saltem tribuit libras Octo, cum unciis quatuor, JEx. X. §. 227. Rhodius ad Scrib. Larg. n. 268. & in diff. de pond. & mens. p. 40. congium denas libras pendere scripsit, quod insculpta detussis manifestat. Chybur, Chibur, denotat Sulphur. Hoc praeparatum unice extollit Paracels. in affectibus pulmonum, ut nihil melius eo valeat. Vocat Balsamum pulmonis & pectoris, neque majus arcanum in viribus rerum quaerendum. Paracels. i. 2. de vir. membr. ext.c. I4. Jung. lohns. in Lex. Chylarion, χυλάριον, diminutive idem, quod Chylus, χυλὸς, quae vox in specie ptisunae succum denotat. Quasi Snccatiuncnlam diceres. Χυλάριον legendum esse in Hippocr, l. de int. affect. XL. I7. existimat Foës. Oecon, p.685. quamvis in edit. Linden. χαράδριον legatur. Chylificatio, χύλωσις, χυλοποίησις, Vulgo coctio prima , est actio ventriculi propria ( quamvis non negari possit, initium accipere in Ore, & supplementum in intestinis, praesertim tenuibus) qua assurnta alimenta per os, beneficio caloris nativi, sive flammae vitalis apprOptiata, allaborante quoque viscerum adjacentium, praesertim hepatis calore, mediante lucco quodam fpirituolb acido; aut juxta nonnullos moderate acido falso, quod Fermentum dicitur ventriculi, fertBentationis moderatae modo in ejusmodi substantiam, quae cremori vel succo ptisanae similis est, & proxime converti potest in sanguinem, transmutantur. Vid. JolI. Wallaei Epistolae de motu Chyli & sang. Dieterich. Iatr. n. 157. et II 7. Caip. HOfmann. com, ad Galen. de Vs. Ρ. num. 180. Th. Bartholin. Anat. l, 1. c.9. aliique ex recentioribas plures, praesertim Charlton. in Oec. anim. Exerc. II. Chylisma, χύλισμα, à χυλίζω, succum exprimo, significat succum expressum , Dioscor. i. 3. c. 125. Unde hanc vocem ei autori propriam vocavit Rhod. in Indic. ad Scribon. prior. B. tamen Rolfink. etiam Extractis hoc nomen applicare nOn dubitavit. Unde extractum quoddam vocavit Chylifrna Catholicum, & Holagogttm, Chym. l. a. sect. q.c. 12. Chylus, χυλὸς, generaliter succum significat, cum in animantibus, tum in plantis paululum incrassatum, Galen. lib. I. de Simpl. Fac. cap. ^6. Apud Hippocratem vero specialiter accipitur pro succo ptisanae, & sorbitionem significat, quam Ptis.anam colatam vocant, expressum hordei substantiam continentem, nOn cremorem, qui est aqua hordei expressa apud Latinos, non succus ipsius substantiae hordei, cui tota & integra ptisana, h.e.' non colata opponitur, I. de R. V. I. A. t, 28. 41. 47. I. 5. Epid. X. 12. 16. I. 7. II. 42I. V. 9. 20. & alibi saepius, quae loca videri possunt apud Foës. pag. 686. Propter similitudinem cum hoc ptisanae lucco specialissime etiam Chylus, yosiss, dicitur succus ex assumtis cibis, nativi caloris & fermenti in ventriculo contenti vi, per fermentationcm ( quam antea Chylificauonem diximus ) elaboratus, partirn tenuioribus, partirn crassioribus portionibus constans, Gal. I. de atr. bile cap. q. & l.a. de Vs. Part. c. 3. Cur Lindenus scribere maluerit Chilus, non video rationem. Vocat vero pultem illam, quae in ventriculo, ceu publica olla, coquitur quotidie, & praeter cremorem, 9Ηεηιχυμὸν, vel fuccum, appellat, habet estatrifcoriam, seu recrementa ciborum, Εχ.Χ1Π.§.28ι. Quemadmodum vero indubitatae veritatis & in confesso est omnium, quod Chylus fit materia sanguinis ; ita per quas vias, quo motu, & an ad viscera quoque, praesertim hepar & lienem, feratur, pro sanguificatione, nondum inter Anatomicos prorsus expeditum est; hodie tamen expeditae veritatis esse videtur, chylum ex intestinis per vasa lactea primi & fecundi generis ad commune receptaculum collectum lymphaque dilutum luccessive per peculiarem ductum à Perqueto inventum ad venam subclaviam ascendere, ibique (anguini permisceri, ut mox cordi communicetur, & hujus ops una cum sanguine per totum corpus distribuatur, quemadmodum hoc prolixius in Physiologorum & Anatomicorum scriptis legi poterit. Nihilominus funt adhuc e celeberrimis AnatorniciS & Physiologis, v. g. Willis, Johann. van Horne, Swammerdamm, Peierus, qui venas mefitraicaS etiam admiserunt, de quibus videatur Theod. Jans ab Almeloveen Inveni. novanuq. §. 23. p.' I98. 199. quorum sententias adducere non admittit instituti ratio. Videatur Th. Barthol. in Anatom. d. loc. & alibi. Chymia, Alchymia, Chemia, Chimia, χυμία, χημία, σπαγειρία, Spagyrica, ( hae scribendi varietates à diversa derivatione obortae sunt, & adhuc salva orthographia defendi possunt. Vid. Rolfink. 1. 1. Chyrxiae c. 8. Libav. Synt. A. Chym. in pr.d generaliter artem, materiam quandam folidam liquandi, aut solvendi significat, Ruland. in Lex. Specialiter vero tribus potissimum gaudet significationibus  : 1. siImitur pro arte, quae monstrat modos diversos, medicamenta simplicia vel composita concreta solvendi. aut soluta coagulandi, ut purum ab impuro separetur, & vis medicamentose eorum exaltetur, aut pronatior reddetur. Haec definitio fere coincidit cum ROlfiukii d. loc. c. 11. 22. Et haec Chymia est medica, parsque Pharmaceuticae. Unde & Pharmacia felectior vocatur maritanda cum Galenica, D. D. Wedei. in Ph. I. A. F. R. in procem, p. 4. Verum Medicinae saltem ministra aut ferva, quam tamen hodieque multi non sine praejudicio Artis Medicae, stiaeque dignitatis ultra τὸ πρεπόν laudibus extollunt : 2. siImitur pro arte μεταλλουργεκῆ, sive transmutandi metalla Imperfectiora in perfectiora, Aurum & Argentum, cujus duae sunt partes : Argyropœia & Chrysopœia, de quibus vide sijpra suo loco. Et in hac significatione fumsit Joh. Fr. Picus de Mirandula, i. 2. de auro c. 1. in Theatr. Chym. Volum. II. pag. 323. 3. accipitur pro arte, quae occupata est in praeparatione Lapidis Philosophici, sive per hunc intelligatur Medicina Uxiverfalts, per quam omnes morbos fanari posse aliis persuadere conantur, sive illud semen Cbrysc-vel Argyropoeum, quo mediante transinutatio fit’ metallorum in aurum & argentum. Quamvis vero nunquam non Omnes hae Alcbymiae species silos habuerint amatores, quas nimio amore deperierunt; praesertim vero tantis encomiis exornarunt, ut Philosophiam veram, Sophiam adeptam etiam vocare non sint veriti. Videatur iterum Theatr. Chym. in singulorum Voluminum Indice. Sunt tamen, qui de duarum posteriorum certitudine & amoris hujus dignitate haud immerito dubitant, de quibus legi poterit Rolfink. d. loc. cap.9. et Io. cui etiam calculum nostrum addere eo minus dubitamus, quo magis persuasum nobis habemus, verissimum hactenus suisse illud proverbium, cujus meminit Guido Pancirollus in nov- repert- part. post. ut. 7. Nunquam vidi Alchirnistam divitem, cui respondet Italicum: Non ti sidare aH’ Alchimtsta povero, e Medico amalato. Et omnino delendum, quod Magnates quidam permittant, ab hujusiIIodi artificibus ( verius ut plurimum impostoribus ) decipi, ut etiam ad dignitates vanas evehere non vereantur. Artifices ChynIiae vocantur ClIimici, Chymici, Chymiatri, Alchymistae, SpagyIlei, Philosophi, Adepti, quae duo epitheta foyalsis vel hylperholice λ vtsi iIonice suru accipienda. Chymicophanta, χυμικοφάντης, dicitur Georgio Thomsono in Explicatione quorundam terminorum artis, Acui suae Magneticae praemissu , is, qui videtur esse Chyrnista, nequaquam tamen realiter est. Chymolea, vide Kymolea. Chymosis, vitiose, pro Chemosis. Vide supra. Chymosum, dicitur Paracelso genus nutrimenti eX assumtis in chylum mutati, & ita idem, quod Chylus, e quo aliquando & VermeS AfcandeS generantur, l. 2. Paragraph. §. 2. Chymus, χυμὸς, quamvis ccmmuni significato nihil aliud, quam succum, humorem praesertim coctione paululum incrassatum denotet, & ita à vocabulo Chylus, χλὸς, nihil differat. Quidam tamen, qua veteres, qua recentiores, aliquam ditfinentiam urgere solent. Ita Galen. I. I. de Simpl. Fac. c. 36. Χνμὸν vult significare gustatoriam facultatem , vel qualitatem, quam Saporem vocavit, qui est in plantis & animalibus; Chylum vero succum ipsum incrassatum, in quo Sapor inest. Lindenus vero Ex- XIII. §.282. ita differre scripsit, ut Chymtts sit cremor & portio Chyli melior. Ita etiam nonnulli ex recenfioribus Chymum dicunt esse chylum jam à fecibus feparatum in Glandulis Mesaraicis & Receptaculo Lumbari lympha delutum & fluidiorem redditum, ufque dum in venam subclaviam sanguis permistus nomen Chymi amittat. Rul. & Iohns. vero plane contrarium innuerunt, docentes in Lexic. Chymum esse maslam, item faecem. Chysis, χύσις, vide Fusio. Chytlon, χύτλον, dicitur inunctio, quae cum multa aqua & oleo fit. Hinc verb. χυτλάζω, aqua & oleo simul perfundor , Foës. pag. 686. & verbum χυτλοῦσθαι, quod significat, aqua & oleo simul contuso tritoque inungi aut perfundi, Galen. lib. 2. de Simpl. Fac. c. 25. Opponitur τῷ ξυραλάφειν. Chytra, χύτρα, id est, olla, vas fictile, lu quo aliquid coquitur, sdenr significat χύτρινος apud Hippocr, l. 2. de morb. mul. XXIV. 21 .seqq. XvosisJIir ollulam denotat, I. de Ulcer. XtI. 2. Χύτρα πλατέστομος, ampli orificii olla, legitur apud Gal. l. 6. de C. M. P. G. c. I 12. Cibarium, idem, quod Cibus. Vide Cibus. Cibarius panis, h. e. secundarius, in quo fiItis uber copia furfurum relicta est, Cels. I.I2.C.I8. C.Hofm. Inst. Med. l. y.c. 6. § 4., Cibatio, τροφὴ, idem, quod ciborum vel alimentorum assumtio, Chyrnice vero Cibatio significat Corporationem. Cibatio vocatur nutritio materiae siccae nostrae, Kipleus in Axiom. Pbilos. Th. Chym. Vol, II. p. n 5. Vel est subtilia, ingrossatio & crassi fubtiliatio, Quercet. Responsi ad Aubers, ibid, p, 175. Cibus, σῖτος, σιτίον, varie sumitur : Late, stricte, strictius, & tropice, vel improprie. Late, pro omni alimento , quod per os assumitur, v. gr. apud Hippocr, l. 6. Epid.sect. 4. t. uit. Labores cibos praecedant. Stricte, pro solidioribus alimentis 3 & ita contradistinguitur potui quae acceptio est communissima, nec opus habet testimoniis. Strictius, quando significat frumentum, panem, & quae ex frumentis parantur, frumentacea alimenta, Gal. c. ι. de R. V. I. A. t. I 8. Unde σιτηρα γεύματα, frumentacea gustamenta , ibid. intextu leguntur. Tropice &e improprie fiimitur cibus, σιτος, vel pro maffa chylosa, ex assumtis alimentis in ventriculo elaborata, notante Lindeno, ab Hippocr, l. 5. Ep, 11. 6. 7-seqq. Ex. XIII. §.185. vel pro excrementis alvi indigestis & crudioribus, Hipp. d. I. et l. 4. XXIX. 5. Plura vid. in Foës. p. 568. Ciborum varietatem non semper esse noxiam, probari potest ex Scrib. Larg. n. I 84. ubi vide Rhod. ad h, l, Cicada, τέττιξ, est insectum ἐγκέλαδον, sonoram vocem edens, Gryllis simile, rore vivens; unde ore caret, & in pectore aculeatum quid habet, quo rorem lambit. In Italia vulgaris notitiae, nostratibus incognita. Hujus pleniorem descriptionem vide sis apud Aldrov. lib. 2. de Infect. c. 13. Usus earum olim suit non modo in cibis, sed & in medicina, praesertim contra solicos affectus, cum granis piperiS imparibus, apud Gal. l. I i. de S. Fac. Cicatrix, οὐλὴ, proprie notat cutem, quae in ul. vere à natura per medicamenta exsecantia, quae & ci- i-atrisansta, ἐπουλωτικὰ, dicuntur, regeneratur. Hanc tlon esse veram cutem, sed cuti saltem simile, unanimiter Anatomici statuunt, & subscripsisse videtur Barthol. l. I. Anat. c. 2. quod sit ex carne exusta, & quasi exsicsata. Particulatim Cicatrix oculi dicitur Albugo. Vide supra suo loco. Gr. dicitur etiam ὠτειλὴ, quamvis hoc vocab. aliquando etiam pro ipsis ulceribus sumi, monstret Foës, ex 1. de artic. t. 44. et I. de vuln. c. XIX. 3. At mihi potius labia vulneris aut ulceris significari videtur. Parac. vocem Ctcatrix etiam accepit pro affectibus cutaneis externis, ut sunt, Morphea, Sirones &c, Archtdox. 1. 9. & de vu. long. i. 2. C. 11. Cicatricula etiam appellatur à quibusdam particula illa ovulis generationis adhaerens, quae à mare fecundata beneficio liquoris genitalis, vel virtualiter, vel materialiter mediantibus particulis subtilissimis & spirituosissimis ( quae etiam Spiritus plastici nomen merentur) principium fit formationis foetus; in qua significatione descripsit D, D. Peterus in Exerc. Anatomico - Medicis Paeonis et Pythagorae Epistolicis Ex, I9. Cicatrizans, ἐπουλωτικὸν, vide Epuloticum. Ciccus, κίκκος, est species cicadae parvae & conteIIItibilis, teste Hesychio. Unde proverbium apud Linden. Ex. V. §. 5 2. quamvis & Ciccus sit anseris feri species, apud Aldrov. lib. I9. Ornith. c. Io. Cicindela, Lampyris, λαμπυρὶς, Noctiluca, Nitedula , insectum est alatum, in tenebris ignis modo lucens. Vulgo Vermiculus S.Johannis, cujus splendoris caussam in humorem diaphanum, quem in alvo continet, referunt. Hujus insecti defcriptio legatur apud Aldrov. I. 4. de Infect. c. 8. accuratior adhuc hodieque habetur cum figuris in Dominici Bottoni Pyroloffta Topographica , quod constat ex Actor. Eruditor. Lips. Snpplement. Tom. II.sect. IV. p. ISjr.seqq. De usu medico, quamvis raro, vide Schrôd. l. 5. cl- 4. n. 100. Ciconia, πελαργὸς, potissimum duplicem habet significationem : (I) Avis speciem in vulgus notam, cauda & alis nigris, in reliquis corporis partibus pennatis albam , rostro & pedibus oblongis rubicundis ( quamvis & dorso nigram, ventre faltem albam dari in locis quibusdam desertis paludosis ex Aldrovand. constet) de qua vide plura apud dies. Aldrov. lib. 20. Ornith. cap. 1. Ciconiam cibi caussa primum occidisse Sempronium Russum e Salmasio ad Tertullian. de Pall. notavit Th. Jans. ab Almelov. Rer. Inv. Onom. p. 14. Hujus avis usus quamvis in cibis hodieque nullus sit, haud dubie propter victus rationem suspectam, in Medicina tamen non carere utilitate, legatur praeter dicte loc. apud Schrôd. lib. 5. cl. 2. num. 48. Imprimis contra pestem commendat Paracels. truct. 1. et 2. de pestilitate. Stercoris ciconiarum laudes contra epilepsiam suspectas haud incongrue reddidit Galen. l. Io. de Simpl. Fac. §. Stercus anser. (2) significat machinam, vel inltrurnenturn mechanicum, quod & Gruis nomine venit, item Tolleno. Dicitur Gr. γεράνειον, κηλώνειον. Vide Celoneum. Cignus est nomen mensurae liquidorum, cujus meminit Rhodius ex Avic. l. 6t.c. 6. & qr. Si continere, scribit drachmas duas in Dissert. de Pond. et Mens. p.40. Cilia, ταρσοὶ, sunt extremae palpebrarum partes, semicirculares, & veluti cartllagineae, quae in somno clausis oculis committuntur. Iis & pili semper fere eandem servantes magnitudinem infiguntur, qui etiam ab aliis Cilia vocantur. Barth. l. q. Anat. c. 8. Hofmann. in com. ad Gal. de V. P. num.yqy. 74I. Ciliare ligamentum quid dicatur, videatur etiam apud Barthol. d. I. & G. Bidloo Tab, Xl.sig. 13. Ciliaris., derivativum à praecedente, estque epitheton ligamenti in oculo ex circumferentia uveae, ubi duplicata membrana ejus se reflectit ad pupillam, quod ciliare dicitur Barthol. i. 3. Anat. c. 8. p. m. 915. Ciliares vero nervos & processus descriptos & delineatos exhibet Christian, Wedelius in Epistola Anatomica problemauca ad D. Frid. Ruyfclstum. Vid. Acta Erttd. Lips. A. 1700. m. Octohr. p. 4^4,seqq. Cillo, aliud vitium à Cilone vel Chilone, & si- gnificat eum, cui perpetuum superius cilium plusquam celleret, sive tremeret perpetua agitatione. Quod se in foemina vidisse meminit Linden. d. l. & noS in alia similiter vidimus. Cilo, προκέφαλος, C. IIofm. φοξὸς, dicitur, cui frons est eminentior, ac dextra sinistraque velut recisu videtur. Hinc oblongum & compressum videtur caput. Cilo dictus, cui frons velati cellit, & exurgit. Linden. Ex. XI. §. 38. C. Hofm. ad Gal. de Us. P. n. 694. Cimentatio, idem, quod Camentatio. Vide supra suo loco, Cimex, κόρις, est vermis vel insectum parvum lac tiuscule compressum, & ( praesertim domesticus sive lectularlus) morsu valde molestum, cujus descriptionem vide apud Aldrovand. I. 5. de Insect. c. 2. Caeterum etsi sit animal abominandum, non tamen utilitate carere in Medicina constat ex Gal. de S. Fac, l. I I. Schroder. l. 5. cl.4. n. Ioi. Cimices ex nostris excrementis nalci, ceu hospites & vicini nostrae miseriae, dicit Helmont. tr. Imag. Ferm. impraegn. n. p. Cimolia terra, κιμώλια γῆ, est terra modice pinguis, rara, mollis, candida, aut in candido purpurea. Habet vim mistam refrigerandi, siccandi, & modicë digerendi, Gal. i. 9. de S. Fac. §. Terra Samia, Dicitur & Cimolia creta à Scrib. Larg. n. 245. ab insula Cimolo, vulgo Terra saponaria. Hodie vel ignota, quae tamen veteribus fuit familiaris; vel hac appellatione nostris temporibus non adfertur, notante Rhod. ad Scrib. d, l. p. 3 2o. vel Cretae vulgari nomen hoc competit. Cinabaris, vide Cinnabaris. Cinaedus, κίναιδος, nomen aviculae, cujus fel commendatur ad pilos circa oculos sitperfluos à Gal.i.4. de G. M. S. L. c. 8. Cinaedi alias dicuntur turpiter viventes, ex Coelio apud Lind. Ex. XI. §. 39. Cinclesis, Cinclismos, κίγκλισις, κιγκλισμὸς, vox est Hippocratis, qua motum denotat thoracis, quo silbito elevatur & sublidit. Galenus in exeg. definit brevem & frequentem motum, Cons. ad Hipp. I. de urt. t. 6y. &s. 4. t.46. Foës. p. 337. Hofrn. in Com. ad Gal. de V.P.n. 107. Latine dici posset Criffatio, Cciffatum, à Criffa ave, quae & Motacilla dicitur, Gr. κίγκλος., quae caudam assidue motat & agitat, cujus aviculae descriptionern vide apud Aldrov. I. 17. Ornithol. c. 22. seqq. quamviS & alias aves fub nomine Cincii, Motacillae si- miles descripserit i. 2o. C. 56. Dicitur & διακίγκλισις, à αλάκιγκλίζω, quod occurrit apud Hippocr, de aru t.cy. applicatur etiam Cinclifmus ad obscaenum cinaedorum motum in coitu, qui alias criffatio est, cons. Hefych. in κιγκλίζειν et κίγκλος. Cindynos, κίνδυνος, peciculum. Apud Hippocr. Vero grave peciculum vitae notat, uti constat ex 5. aph, 12. et 34. Jung. Dieter. n. 462. Cinefactio, idem, quod Cineratio, vel Incineratio , aut Calcinatio. Est operatio, qua fiunt cineres. Estque duplex, occlufia & aperta. Rul. in Lex. Cineo, κινέω, moveo, cieo, significat. Verum in Medicina diversimode sumitur. Vel enim Movere dicitur de humoribus prius quiescentibus. Ita humores arthritici moventur ut plurimum vere & autumno, 6. aph. ep. Vel de turgescentibus, & urgentibus, & ita includit evacuationem, I.aph.zi. Vel significat omnem mutationem à Medico inductam, t..aph.a^. & I.aph.xo. Vel etiam dicitur de corporis motu locali, 4. aph. 14.15. Vel denique de praetern.aturali ossium dimotione κινεῖσθαι accipitur, 2. desract. t. 39. Jung. Dieter. n, 463. FOës. p.338. Imo & morbus dicitur κινούμενος, i. e. qui movetur , quique diversis horis siemper accedit ac remittit. Cui contrarii sunt affectus ἐτῶπς, iisdem horis s.ubinde accedentes & remittentes. Cinerarium, κονιστήριον, vocatur infima pars furni Chymici, in quam decidunt cineres, ne ignem silffiocent, habetque foramen, per quod cineres eximi possunt. Rolfinlt. Chym. I. A. F. R. l. 2. c. 17. Cineratio, τέφρωσις, idem, quod Cinefactio, vel Calcinatio. Cineratio quid sit in opere Lapidis Phil. vide Vol. IV. Th. Cfc.p.858. 930.958, de quibus suo loco. Vide Incineratio. Cinereus, Cineraceus, τεφροειδὴς, ἔντεφρος, τεφρώδης, de colore dicitur cineri simili, estque postremus color in negotio Lapidis Philosophi teste Lagneo Harm. Chym. c, 8. Vol. IV. Th. Ch. p. 76S. Specialiter est epitheton CollyrH, quod & Tephrium, τέφριον, dicitur, Scrib. Larg. n, 26. 37. Rhod. in not. ad prior, loc. p. 6y. ubi vocatur etiam Collyrium spodiacum. Cineritium, Ciniritium, est cementum auri, vel argenti. A nonnullis Regale vocatur. Idem significat & vas aurifabri, in quo aurum & argentum calcinatur. Rul. in Lex. Est & modus colamenti per Cineri- stum. Tlaeatr, Chym. Vol. II. in sin. Rols. Chym. 1.2. c. 2. In Pathologia quoque Cinecitium dicitur illud, quod post humorum, aut alterius rei putredinem ( vel potius effervescendam & combustionem ) remanet sub forma terrea & crassa, nec potest in vapores aut fuligines tenues mutari: Desurnta similitudine à lignorum ustione, quae secundum partes aliquaS inflammabiles ignem & fumum concipiunt, secundum alias minime, sëd in cineres mutantur. Petr. MiclI. de Calderia in Avic. de Febr. Tom. I. Oper. p. 121. Cinerula, σπόδιον, vide Spodium. Cinesis, κίνησιςs motum significat. Vide Motus. Cinetus, idem, quod Diaphragma, de quo suo loco. Vide Barthol. I. 2. Anat. c. 3. Cingens, vide Hypezocos. Cingulum, ζώνη, vide Zona. Quid sit Cingulum sapientiae Rulando, quomodo paretur & usurpari debeat, videatur in Hartmann. Praxi Chymiatr. Operum in fol. Tom. I.p. 25. Cinificatum, idem, quod Calcinatum. Rul. & Iohns. Ciniflones, οἱ ἐπὶ τοῖς σποδοῖς θερμαίνοντες, est epitheton Pseudo - Chymicorum, vel Cdtymicastrorum, qui neque Gas-r neque Bias habent artis, interim venditantes negotiosu inopia mirabile arcanissimi lapidis Philosophici mysterium, ambiguisque responsiS sprornittenteS essentiam solis ex nescio quo puteo emergentem, qui Chryfos.ophi dum alios auro Seraphico & lanitate volunt ditare, ipsi paupertate & lcabie molestantur, tandemque pro auro cinerum favillaS micantes in surno relinquunt ί uri verbis non minus verissimis; quam elegantissimis descripsit Dieter. num. 829. Lang. l. 1. Ep. Med. 52. Cinis, τέφρα, σποδὸς, σποδίον, (quamvis hoc ad metallicos cineres restringi soleat, vide Spodium ) sic appellantur non fplum lignorum ustorum, sed & omnium aliarum rerum reliquiae. Habet autem in se diversas particulas & qualitates. Quaedam enim sunt terrenae, quaedam fuliginofe, tenuium partium, quae liodieque falinae, alkalicae, lixiviosae, vocantur, & cum aqua in maceratione cineris una abeunt. Verum non est omnis cinis eadem facultate & temperatura praeditus, s.ed varius, pro combustae materiae diversitate, Gal. l. 8. de S. Fac. Tephra. Ita omnium animalium ustorum cinis est acris & discussorius, alius magis, alius minus, l. 6. de C. M. S. L. c. I. Cinis sarmenticius, τέφρα κληματίτη, olim in ufu fuit, de cujus virtutibus vid. Dioscorid. I. 5. c. I35. Galen. I.9. de C. Μ. S. L. c.8. Rul. in Lex. Chym. Cinis clavellatus alias dicitur, qui ex faecibus vini post spiritus vini destillationem relictis per combustionem & elixivationem fit, quamvis & sub hoc Domine alia salia alkalia etiam ex Isatide, ligno Querno, &c. subintelligantur, Schroder. I. 4. cl. 2. Ii.4i2. Hosm. in clav. ad h. l. Proprie non esse cinerem, sed salem, à prtori & posteriori demonstravit Celeb. D. D. Wedel, Ph. I. A. F. R. l. i.s. t, c. 9. p. 95. Cinis clavellatus , id est, Alkali. Dicitur & cinis hederae. Rul. & Iohns. in Lex. Cinis ex cinere est aqua extracta. Cinis cineris est congelatum coagulans, lidern. Hoc nomine etiam venit ipse Lap. Ph. Lagn. Harm. Chym. Vol. IV. Th. Ch. p. 727. Paracels. cinerem in genereVocat Sal, de morb. Tartar. c. I o. De cineribus vegetabilium vide Rols. Chym. l. 5. s. 7. c. II. ubi etiam de cineribus clavellatis. Cinerum quoque ulus est in operationibus chymicis, v,g, in digestione. Id. i. 2. c. 2. De singularibus quibusdam cineribus lege Libav. Synt. Arc. Chym. l. 5. c. 19. De Cinere Hermetico in praeparatione lapidis Philosophici in Apoc. Hermen parte poster. Helmont. statuit, cinerem humanum nihil continere terrae, tr. Terra n. 10. Idem asserit, Cinerem lignorum esse ex aqua, quia lignum totum ex aqua, tract. Complex, atque Mistion. figm. n. 36. Cinis in genere foernin. legitur saepe apud Scrib. Larg. n. 216. 228.230. Vid. Rhod. in Indic. Cinnabaris, Cinabaris, Cinabrium, κιννάβαρι, quale proprie Minerale fuerit, non fuisse veteribus adeo perspectum, colligere licet e Dioscor. l. 5. c. 109. & Gal. I. 9. de S. Fac. Hinc lactum, ut cum Minio confodisse videantur, animadvertente Sarracen. in not. ad Dioscor. d. l. Hodieque certo certius est, duplicem esse Cinnabarim, Nativam, & Factitiam. Illa est terra mineralis lapidescens, constans ex Sulphure & Mercurio exquisite fecum mixtis in materia terrestri instar lapidis compactis & hospitantibus ; interdum purior, interdum impurior reperta. Interdum etiam minera Solaris reperitur intermixta. Vid. Schroder. /. 3. e. 16.. & Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. ubi etiam quaestio illa solvitur  : An cinnabaris cruda adhiberi possit; quamvis fortassis encorniurn videatur hyperbolicum. EX novissimis etiam Dissertationem de cinnabari nativa ad normam Acati. Nat. Cur. scripsit D. Gabr. Clauderus Medicus Ducal. SaX. cujus mentio quoque fit in Act. Erud. Lips. 1684. Cinnabaris nativa quoque vocatur Electrum minerale immaturum, quod Helmontio Me- talius primus sive masculus vocatur. Vide Metallus. Usum illius suspectum reddere ausus est D. Bartholin. ob lulphur nigrum Arsenicale, uti patet ex Act. Hasyt. Vol. I. Obs 41. p. 77. Cinnabaris nativae cremorem, sublimationem, & in Mercurium currentem reductionem legere licet in lunken. Lex. Ch. Ph. P. I. p. 8y.seqq. Cinnabaris vulgaris Officinarum quomodo paratur ibtd. Factitia est vel lpecies Mercurii sublimati, Schroder. d, l. cap. 15. Hofm. ad h, l. vel cum additione Cinnabaris Andmonii ex floribus Antimonii cum aqua forti parata. Vid. eofdem I. 3. cap. 17. Si placet, poterit etiam legi Rul. & Iohns. in Lex. Plura de Factitia apud Libav. Synt. A. Ch. l. 7. c. 25. Cinabrium vocatur etiam ipse Lapis Ph. Lagn. Harm. Ch. d. l. Cinnabaris Antimonii est nihil aliud, quam Mercurius sublimatus dulcia, sulphure sive Tinctura Antimonii impraegnatus, & ita Cinnabari nativae quoad usum postponenda; D. D. Wedel. Ph. I. A. F. R. c, z.s. q. c. 4. p. I39. Quid Helmontio dicatur Cinnabaris, vide in tr. in Herb. Verb. & Lap. &c. Cinnamomum, Cinnamum, Rhod. ad Scrib .Larg. in Ind. priori , κιννάμωμον, inter aromata praestantiora notissimum, summe tenuium partium, nec tamen summe calidum, Gal. I. 7. de S. F. Verum cum sit cortex arboris cujusdam, Botanicis relinquimus. Hujus resolusionem Chymicam vide apud lunken. Chym. Med. Phys. P. I. s. 3. c. 1. p. 1 yal.seqq. Cinnioglottus, Cinnaetus, sunt termini à Paracelso ficti, denotantes interitum, mortem, corruptionem totalem corporum mineralium, Chirurg, l. S. c. 7. Cinnus, κυνεὼν, est miscella plurimarum rerum. In specie vero significat potionis genus ex multis liquoribus confectum. Hinc descendit verbum concinnare. Meminit hujus vocabuli Gal. l. 1. de Al.fac. c. 9. Vide Linden. Exerc. X. §. 198. Vide Cyceon. Cinzilla, est nomen Paracelsicum, denotans speciem Herpetis exedentis maligni, Zona alias dictam, quemadmodum ex descriptione colligere licet, Paracels. de ulcer. ύ apostem. c. 33. Vide Zona. Cion, κίων, vide Columella. Cionis, κιονὶς, idem, quod κίων, Columella. Vide suo loco. Ita quoque dicitur affectus gurgulionis, vel uvulae, quando ex fluxione majorem craliitiem Obtinuit, & ita opponitur ήικάύὶ t Vid. Corrigia. Ciparium, vulgo Civertum, edulia ex came cuniculi concisa cum Zing. Cinam, bono & ornphacis Franciscus Tornasius de peste. Circa, Circum, περὶ, quid significet, seil. partes vicinas, vid.-apud Gal. 4. aph. 8o. Dieter. n. 66p.  Circinus, κίρκινος, haud dubie à κίρκος, circus: instrumentum mechanicum, quo circulus describitur Meminit Galen. ί. de opt. docendi gen. Circini usum Perdicem Daedali sororis filium invenisse, ex Isidor Ortg. l. XIX. c.t9. & Hygino Fab. 274. notavit Th.Ians ab Almelov. R.I. Onom. p, 15. Tropice etiam legitui Circinus erroris in Theatr. Ch. Vol. I. tr. Vita brevis, p, 463. 467. etc. Circites, sunt circuli ex arefactis, uti e Feste notavit Rhodius de Acia p. 7 8. Reliqua vocabula ibi occurrentia huc non pertinent. Circos, κίρκος, & per metathesin literarum etiam κρίκος, denotat annulum, fibulae spectem ansulam, cujus variam significationem notavit etiam Rhodius de Acia p. 79. ubi etiam ex Hippocrate de Mochlic. & defractur. ostendit, quod κρίκοι sint annuli orbiles ex corio AEgyptio insuti ad cruris luxati distentionem. Circuitus, περίοδος, vide Periodus. Circularis motus, vide Circulatio. Circulatio, Circularis motus, Gr. dici posset περίοδος, περιδρομὴ, fortassis etiam κύκλωσις, ἢ περικύκλωσις, frequentis usus est in Medicina. Accipitul vero (I) Physice partim generaliter de περιώσει Platonica, de qua vide Circumpulsio: partim fpecialitel de motu sanguinis reciproco, qui geminus notatur : Quidam Universalis, quando sanguis omnis e sinistrc ventriculo cordis in arteriam aortam, sive magnam per impulsum influit, & mediantibus hujus ramis & surculis in totum corpus diffunditur, postea à venae cavae, & in abdomine venae etiam Portae surculis & rami! etiam in toto corpore distributis idem sunguis recipitur, & per illos ad truncum venae cavae defertur, & ex hoc ad cor, in specie ad auriculam ejus dextram. & ex hac in ventriculum dextrum redit. Cujus circuitus primus inventor & autor praecipuus Guilielmut Harveus Anglus, Medicus Regius, & in Collegic Medicorum Londloensi Anatorniae & Chirurgiae Pro. fessor, qui peculiarem scripsit Exercitationem Ana. tomicam de Motu cordis & sanguinis in animalibus Hunc mox secutus est Herm. Conringius, libellutr etiam de generatione & motu sanguinis edens ; Joh 'Wallaeus, & paulo post quamplures alii. Vide Dieter in Iatr. n. 15. Estque hodie adeo recepta & sensuuir fide anatomicaque experientia confirmata Penlentia ut qui vellet eam praefracte negare, vel impugnare, illi adversiIs solem loqui videretur. Altera Circulatio san. guinis particularis est, quando e dextro cordis ventri culo exprimitur in arteriam pulmonalem, vulgo venan arteriosam dictam, per siibstantiam pulmonum distributam, c cujus ramis victssim transit in venam pulmo nalem, vulgo arteria venosa dictam, ejusque ramos, qua mediante redit ad cor ejusque auriculam sinistram, & ex hac in ventriculum sinistrum. Quem motum etiam C. Hofm. agnovit & admisit, licet alii impugnaverint. De hoc vide Bartholin. Anat. l. 2. c. 9. quamvis in embryonibus & recens quoque natis paulo aliter fiat, mediante peculiari canali & foramine ovali, de qua circulatione vid. d. l. c. 8. sub sin. Ita & Circulatio spirituum animalium à nonnullis Physicis & Medicis Iatis verosimiliter asseritur, v. g. Henr. Regio, Rogerfio aliisque : Sic mentio fit tractatus culullam Religiosi congregationis S. Mauri de hoc argumento in Act.Erud. Lips. 1684. Bartholin. vero in dubio reliquit hanc hypothesin, Anat. Libell. q.c. 1, (2) Accipitur chymice vel Spagyrice, estque exaltatio essentiarum per circularem in vase Hermetico, Pelicano, vel Geranio reductionem & ab impuritatibus separationem, Rols. Chym. l. 2. c. 2. Paracels. dicit esse speciem putrefactionis, 1. 7. de transmuL rer. natur. De Circulatione Chymica legatur etiam D. D. Bohn. Dssi Chym. Phys. XII. §. 18. D. D. Wedel; Ph. I. A.F.R.l.I.s.q.c. 5. Quae ita praeparantur, appellantur Circulata, Paracels. Archidox. l. e. 8. et 9. & l. de renov. & restaur. Hinc legitur Circulatum majus & minus, Circulatum solvens , apud Libav. Synt. A- Ch- l. 8. c. 14. et c. 2 5. Circulatum minus Paracelst e floribus *ci à siste communi bis sublimatis affuso Spiritu Vini paratum legitur e Collect. Leidens. in lunken. Lex. Ch. Ph, P. I.p. 87. Idem meminit alius abstrusioris Circulationis & Circulati circa negotium Lapidis Philosophici in Apocal. Herm.paru poster. Videatur & Rul. in Lex. Circulatum majus vocatur quoque ParacelfO Liquor Alcahest, sive Menstruum uxiversale, quod & Acetum Radicis eidem appellatur, secundum modernorum Chymicorurn sententiam. Peculiarem quoque physicum ignis elernen. taris circularem motum excogitavit Gerard. Dornaeus in iib. de Nat. luce tract. 1. Physica Genesis die tertio. Vid. Vol. I. Th. Chym. Aquae Ctrculatae meminit Paracels. 1. 2. de vir. membr. c, y. Aquae vitae circulatae, tr. 2, de membr. contract. c. q. Circulator, περιοδευτὴς, idem, quod Agyrta. Vide supra suo loco. Circulatorium vocatur vas illud, ubi infusus liquor ascendendo & descendendo quasi in circulo rotatur. Usus ejus in subtiliationibus, exaltationibus, & circulationibus positus est. Varia hujus generis vasa à variis ingeniis sunt excogitata, ex quorum numero duo duntaxat magni momenti & ufus nobis placent. Pelecanus: & Diaeta. Rul. in Lex. Meminit Circulatorii Paracels. tr.2. de membr. contr. c. 3, Circulatum, vide Circulatio. Circulus, κύκλος, est proprie figura, quae à medie suo undique distat aequaliter. Vocatur vero medium cen. trttm Gal. /.Io. de V. P. c, 12. Hujus figurae encomiumali. quoties attigit, uti loca notavit C.Hofm, in comm. ad Gal I. de V.P , n.64I. ut & Puracels. Paragran, lr.2. de Tartar morb. c. i. & com. in I, aph. r. Hipp. Et apud priscos erat Circulus in honore, propterea quod mundus sit sphaericus, iWd. Et Circulare corpus plane undique sibi simile dicttur, Gal. l. i. de cauff puls, c, 13. Applicatur porro ipsis partibus corporis. Ita Malae iplae vocantur Hippocr, οί κύκλοι προσώπου, circuli faciei, l. t. de morb. XLIIX. 12. & circuitus oculorum, τὰ κύκλα τῶν ὀφθύλμῶν, circuli oculorum , vel orbes, i. 7. Epid. VI. 3. Circulos septem in oculo exposuit Gal. l. io. de Vs. P.c. 2. et 3. Ita & de urina dicitur, quod faciat in vitro aliquando circulum , & vocantur Hipp, urinae circulares, d. l.y. XLIl. 39. Circulus quoque Chymicis dicitur instrumentum rotundum vitris abicindeirdiS ex ferro lactum. Perfringuntur autem hoc modo. Circulus candefactus vitro apponitur, illudque tamdiu stringit, donec fervefiat & incalescat. Cumque adhuc fervet, frigida gutta immissa aut frigidi halitus afflexu dissilit atque difrumpitur. Rul. in Lex. Circulus quadruplex est species fasciae, quae dicitur Plinihius laqueus. Galen. de sase. Referuntur & Circuli inter instrumenta Chirurgica, quales uterinos exhibet ScultetuS Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XXII.fig. 6.7. et Tab. XLIII.fig. 5. Circulo curare, κύκλῳ θεραπεύειν, quod extat apud Vegetium de re veteri nav. l. z. c. 6. est rite fervatis Omnibus à minimis remediis ad majora progredi, quemadmodum exposuit Hartmann. Dts.p. Chymiatrico-Medico I. Auctario 2. Circumcisio, Circumsectio, περιτομὴ, περικίρεσις, olim fuit ritus sacer & Sacramentum V. T. Judaeis injunctum, ut praeputii, quo glans membri virilis tegitur, portio abscinderetur, ex Gen. r. XVII, Hic mos & Turcis Perfisque hodieque adhuc receptus. Verum etiam i Iter affectus p. n. refertur à Gal. ia des. Medic. Circumcisio , quod sit ablatio cutis glandem contegentis. Et opponitur παραφνμάσιι, quando glans tegi nequit praeputio. Foerninis quoque aliquando necessariam esse circumcisionem , vel circumsectionem Clitoridis, aut Nympharum, constat ex Rolf. Ord. ac Meth. General, dicat, part. Part, a. c. 38. & Th. Bartholin Anat. I. 1. c. 34. Modum amputandi tradit AEginet. I. 6. c. 70. Ita & in virtS, si praeputium totum denigruerit, circumcidendum esse, docet, d. l. c. 57. Circumferentia, περιφέρεια, dicitur ambitus circuli vel corporis rotundi, sive extremitas, Gal. l. Io, de V. P. c. I 2. Circumforaneus, idem quod Circulator vel Agyrta. Vide Agyrta. Circuminduro, περισκληρύνω, obduro. Verbum usurpavit Hippocr, de frigore excessivo cutem obdurante, 5. aph- 20. Circumlitio, περίχρισις, περιχριστὸν, rectius περίχριστον, Marcell. medicamentum Petdchristarion, generaliter omne denotat, quod circa partem aliquam affectam undiqmtque illinitur. Stricte vero de medicamenfs ocularibus, quando palpebrae oculorum oblinuntur, ne quid Intra oculum fluat, dicitur Scribon. Larg. nussu 29. Rhod. in not. ad h. 1. p. 68. Dioscoridi vocantur ὸφθύλμικα mSapglctl!, I. r. C. 13 I. Circumossalis membrana, circumossia, περιόστιος, περιόστιον. Vide Periostium. Circumpulsio, περίωσις, vox est Platonica, quam Tllomas Cornelius Consentinus peculiari Epistola ad Marcellum Crescentium explicat, & applicat motibus illis, qui alias vulgo ob fugam vacui fieri dicuntur, v.g. aeris sive spiritus insinuatio, in inspiratione, languinis motus circulatiS, chyli motus, &c. docetque eam fieri ob pleni potius necessitatem, quia quicquid movetur, continuo propellit & hoc proximum, & quod ultimo pellitur, succedit in locum ejus, quod principio movebatur. Hanc περίιυσιν Cl. Dn. Sturrnius per circulationem corporum, uti constat ex ejusdem Physica Conciliatrice Part. gener, c. p. §. 13. p. 95. quam etiam peculiari Dissertat , egregie declaravit. Circumsedeo, ἀμφικαθέζομαι. Vide Amphicathezomæ. , Circumstantia, τὸ περιστατικὸν. Qua appellatione Medici comprehendere solent, quidquid ad indicantis principalis neque essentiam, neque essentiae connexae pertinet. Hujus generis sunt in rebus vulgo naturalibus dictis, Proprietas cum Hominis, tum Partis laborantis, Vires, AEtas, Sexus, Vitae genus, & Consuetudo. In praeternaturalibus, Morborum tempora, Paroxysmi, Numerus, & Symptomata, ln non naturalibus denique, Coelum & Solum. Haec funt, quae rectum usum moderantur, seu, quomodo agendum, indicant, verbis doctissimis Linden. Ex.ΗΧ.§.69. Vide Gal./. I. de C.M.P.G.c.t. Circumtego, περικαλύπτω, usurpatur ab Hipp. Taph.yp, in experimento impraegnationis, dum infernas partes foeminae vestimentis probe circumtegi jubet, ut vapor sive suffitus in sinum muliebrem immittatur. Diet. in Iatr. n. 673. Circumvagatio, περίσφαλσις. Vid. Perisphalsis. Circus, κίρκος, varias habet significationes t I. hoc nomine venit ipecies Accipitris, magnitudine, audacia & viribus insigntS, cujus descriptio videatur apud Ul. Aldrovand. Ornitholog. /.5.0.49.351. ed. Basion. 2. κίρκος quoque dicitur de gemmis populi arboris & germintbus primis, sicut notavit «x Hesychio WelsclI. in Sylloge ad Marcell. Cumani Observ. I. p. 28. q. vel locus, Yel ipse curius in orbem ; Gr. διαυλος. Vide Diaulos. Cirlus, Vide Lutea. Cirnao, κιρνάω, i. e. misceo, item διακιρνάω. Utroque usus Hippocr. Illo I. 9. de morb. XXXV. I4. et l. 2. de morb. Mul. VI. 22. Hoc vero I. 2. de diaeta XXXI. I6, Cr l. de int. aff. XLIIX 9. Cirrhos, κιῤῥὸς, est nomen coloris, praesertim in vino, & denotatfulvum, h. e. quod ex russo & igneo pallet, Gal. l. 4. de S. Fac. cap. 2 3. Vocatur & Gilvus. Est autem medius color inter album flavumque. Diolcorides vero dicit vinum κιρόὸν esse medium inter album & nigrum, quae latior elt acceptio, l. 5. c-8. Cirrus, πλεκτάνη. Vide Cerææ & Polypus. Cirsocele, κιρσοκήλη, i. e. Hernia Varicosa. Vide Hernia. CirlOcele dicitur, quando testiculi infinitis quasi nodiS vel varicibus infestantur & insigne pondus accedit, ita ut impediatur feminis prolifici elaboratio. P. Ammann. in Irenic.p, 133. 142. Cirsos, κιρσὸς, Varix. Vide Varix. Cisseris, κίσσηρις, Attice κίττηρις, pumex. Vide Pumex. Cissinum, κίσσινον, nomen Emplastri ad nervorum vulnera etiam diuturna, ut & puncturas, cujus descriptio habetur apud AEigin. l. 7. c. 17. Cissybium, κισσύβιον, poculum dicebatur Graecorum, ex ligno hederae confectum, quod duplici de caussa laudat Lang. l. 1. ep. 19. primum, quia hedera vini temulentiam sijo frigore arcere creditur; deinde, quod cauponum fraudes, qui vinum aqua mifcent, detegat. Nam teste Catone de re rttstic. c. t Io. si vinum lymphatum in vas hederaceum effunditur, tum vinum per poros reludat, & effluit, aqua vero Ob crassiorem vino substantiam remanet. Verum hodieque damnum ad emtorem saltem redundaret, si haec pocula in ulu essent. Cist, vel alias Kist, est capacitas duarum mensurarum vini, vel sesquimensurae juxta locorum diversitatem, circiter libras quaiuor continens. Rul. & Iohns. in Lex. Cista, κιστὴ, κιστὶς, κίστις, dicitur, Capsa, vel Capsula, in qua aliquid asservatur, praesertim edulia, vestimenta, medicamenta. Occurrit in spuriis, quae adjecta iunt, /. 1. de Morb. mul. III. I6. Vide Foës. p. 13 9. Cisterna, ὑδροδοχεῖον, vel ὑδροδόκος Gr. dici posset, significat vas, vel recettaculum, in quo aqua colligitur, v. g. pluvialis, in desectu aquae fluviatilis & tontanae. Translata tamen haec vox per Anatona, ad paries quasclam corporis. Ita quattus Ventriculus Cerebri, vel Cerebelli proprius Cisterna Arando dictus, C. Hofmann. com. ad Gal. de V. P. n. 63 I. 638. Ita D. Joh. Ferdin. Hertodius à Tcdenfeld, Medicus Btunnensis Moraviae Acad. Cur. haud incongrue concursum vasorum lacteorum in mammis lactantium, Cisternam mammariam appellavit. Ephem. Nat. Cur. An. I. Obs. 6. Citharus, κιθαρὸς, pectus, latus, & piscem notat, teste Heiy hio. Prior significatus est apud Hippocratem variis locis, quos Galenus θριρακα interpretatur. Pileis notionem atldt Galenus de alim.suc. L. III. c. 30. Hosrnann in comm. de V. P. monet etiam κιθύραέ scribi. Erotianus tandem nos docet, Doriensibus deberi id nominis, qui eo thoracem appellent. Cito, ταχὺ, ταχέως, τάχα, bifariam accipitur: Vel quatenus relpicit morbi principium, vel quatenus lpfam operationem, de qua dicitur, lia screatio cito facta bona est in morbis pectoris & thoracis, non solum ratione initii morborum, sed & si (putum promte & expedite excerni potest, Gal. 2. progn. t.43. quamvis posterior mihi videatur frequentior esse acceptio. Vide 2.aph.18.36. & plura alia loca, quae collegit Foës.p.6I 2. Dicitur etiam Cite apud Scrib. Larg. n. 198. approbante Rhod. ad h. l.p. 284, Citrinatio dicitur nihil aliud esse, quam completa digestio, in Corrector. Richard. Anglic. c.t 2. ’lhec.tr. Chym. Vol. II. pag. 396. Ruland. & Iohns. descripserunt per rescIscitationem, vel resurrectionem. Citrinulus, Citrinolus, Citrinus, est lapis medius inter Crystallum & BerillsIm. Dicitur etiam Saxifragus. Paracels. 1.1. de praeparation. & l. 2. de Tartar, 7E. 3.C. 5. Citrinttltts est crystallus pallidus, Rul. EX eo fit liquor in modum alkali contra calculum. Alias & Citrinus vel Citreus dicitur de colore flavo pomum citrium aemulante, qualis color requiritur in urina lànorum, Will. de urin. c. 2. Ita Paracels. icterum flavum vocavit Icteritiam Citrinam, l. de Icteriuis c. I. Emplastrum quoque vulgaris notitiae in officinis vocatur Ci- trinum à colore. Et est nomen Malagmatis apud P, AEigin. l. 7. cap. 18. Citrones, occurrit in Paracels. Philos. ad Atheniensi l. I. t. 14. ubi dicit t ItI segregatione aquarum inter alia orta esse varia corpora, pisces, atiimalia carnea, corpora salina, & alia corpora in mari occurrentia, ut. Corallia, Trina & Citrones. Sed quid sint, non exponit. Citta, Cissa, κίττα vel κίσσα, idem, quod Pica, vel Malacia. Vide Pica. Foerninaepidt laborantes dicuntur κιττῶται, Gal. l. 6. de San tu.c.p. Civetta, vide Catus. Civitas, πόλις, quid significet, & pueris constat. Civitatum situm Medicus intueri & perspectum habere debet, ut experimentis judicet, quae ratione didicit. Gal. l, quod opt. Medicus &c. Clados, κλάδος, ramum ab arbore avulsum, aut talum significat, quae implantatur. Usus Hipp. I. de nat. ptt. XXIV. 2. XXV. 7. 9. Derivativum κλαδαρός, vibratilis, vibrans instar rami teneri. Graecos quoque κλαδαρόν vocasse lumbos fluctuantem ad laiciviam, qui motus alias exprimitur per Criffare F testatur R. Keuchen. ad Seren. p. 184. Claer est terminus artificialis, significans Pollen Osfeum, quod paratur ex ossibus cranii vitulini anterioribus per coctionem à pinguedine depuratis, postea ad albedineul calculatis, itI lapide porphyrio subtilissime tortis, denuo aqua viva humectatis, rursus in tigillo clauso calcinatiS, & rursus subtilissime post refrigerationem tritis. Quo pulvere catilli per cribrum inlperguntur, ne rimas contrahat, D. Iunken. Lex. Ch. Ph. P. I. p. 7‘J.feq. Clamor, βοὴ , βοὰω, clamor est vocis magnitudo & sonus intensior, fit aliquando caussa rupturae vasorum, Gal. 4. in 6. Epid. t. 5. & l. 4. de L. Aff c- 8. Aliquando parit similem inflammationi affectum circa membranam faucium & musculos, l. 4. de L. Aff, c, s. qui affectus comparatur lassitudini ulcerosis vel inflammatae, quae manibus, cruribus, & lumbis accidit, post nimium laborem. Scilicet portiones spirituolae & humidae abfumuntur, fibrae membranaeque exsecantur, & angustantur, i, 7. de C. M.S. L. c. 1. Interdum Clamor est symptoma morborum Tartareorum, ut Medicus debeat judicare ex clamore semper, quod Tartarus adest, quia urit & pungit instar cultri, Paracels. l. 2. de Turtur. tr. I. c. 2. in not. Interdum etiam debet esse aliquale remedium pro excitandis syncope sive animi deliquio graviori correptis Clamor vel vociferatio, quemadmodum e Practicorum fcriptis de Syncope constat. Clangor, Clange, κλαγγὴ, vocem sonoram significat, alias anserum & gruum propriam. Unde κλαγγώδης φωνὴ φωνὴ, vox clangoros.a, quae fit etiam in homine ob resiccationem voci destinatorum instrumentorum, Hipp. I. Prorrh.s. 1.1.17. et 19.s. 2. t. 12. Erotianus à frequentiori vomitu derivat, quem omnino confer. Denotat vero acutam vocem cum stridore. Frequentius quoque in aliis locis usus est Hipp, quae collegit Foës. po 339.seqq. Clareta, significat albumen ovorum, λεύκωμα, λευκὸν τοῦ ὤου. Rul. in Lex, Claretum dicitur vinum aromatum infusione impraegnatum , atque cum saccharo dulcoratum. Dicitur alias vinum vel Potus Hippocraucus, Schroder. i. 1. C. 3. Modum cOmponendi monstrat Petr. Morell. de sorm. remel.sect. I. cap. 6. Schenk. Syntagrn. comp. medic. cl. 2. s. 2. C. 4. etiam ad Moretum Mulsum sive Hydrornel extendit. Cdaretum vel Vinum artificiale duplex esse poteit : Alterans & Purgans. Utraque exempla vide apud Schrod. l, 2. case 6q. Welter. Antidot. spec. l. z. sect. 6. Clarificatio dicitur species, vel modus depurationis liquidorum, praesertim decoctorum, fitque diversimode : Vel per se, dum, quod faeculentum est, subsidet, ut, Succus Rosurum, Limonum, &c. Vel interveniente coctione à Sole & Igne, ut, Succus Pomorum dulcium & acidorum, pro confectione Syrupi de Pomis Mesue : Vel addendo coctioni albumen ovi, aquam, v. g. quando clarificatur saccharum aut mel, & despumatur. Aliquando acetum affunditur pro clarisicauone. lnterdum & per iteratam colaturam quidam liquores clarificantur. Vide Welter. Antid. gener, l. 3. c. tty. Clarificationis spiritualis corporum meminit Paracels. Paramir. l. 2. C. 8. et Z. 4. de morb. invisib, orig. ubi glorificationem vocat, describens, quod fiat per remotionem vinum naturalium. Haec non sunt hujus loci. Claritas, σαφήνεια, plerumque de dictis & verbis perspicuis evidentibusque accipitur, cum maxima sit virtus dictionum claritas, Galen. l. r. de Nat. fac.c, 1. licet plerique hominum relictis claris & notis ( Gr. τὰ σαφὴ καὶ γνώριμα 1 delectentur potius aenigmatice dictis, τοῖς αίνιγματωδος tiprruirois, Gal. z, in I.prorrh. 58. An non hoc etiam quadrat ad hodiernum morem, quando Acidum & Alkali, Ramenta, Moleculae, Blass Gas, Leffas, & id genus alia obtruduntur ? Clarum, τὸ σαφὲς, λαμπρὸν, praeter illam significationem, de qua in praeced. dictum est, denotat id, quod fit ex crystallo. Rul. in Lex. Clasis, Clasma, κλάσις, κλάσμα, à κλάω, frango, Fractionem, Fracturam significat. Vide Fractura. Quamvis etiam de musculorum vel potius tendinum distortione, aut reflexione, usurpetur, ubi sere irrita & inanis est musculorum actio, notante Foës. p. 340. Classicus, quid in Scholis significet, notum est; nimirum Autores Classici dicuntur, qui discipulis commendantur & obtruduntur, ut ex iis eruditionem sibi comparent, & propterea à praeceptoribus de cathedra proponuntur, explicantur & applicantur. Haud raro cum detrimento potius, quam emolumento. Tales vero in Medicina dari aut admitti debere, acriter impugnavit P. Amrnann. in Irenic. p. 217. seqq. Claudiacon, κλαυδιακὸν, nomen est Collyrii, quod describitur à P. .AEginet. i. 7. C. 16. Claudicatio, Clauditas, χώλωσις, χωλεία, χώλωμα. Vide Choloma. Claudo, κλείω, κατακλείω, quid vulgo significet, notum. Antiquis etiam usitatum C/udo, ut est apud Scrib. Larg. & alios. Vid. Rhod. in Ind. prior, ad Scrib. p. 362. Specialiter in Medicina dicitur de oculis, quando per somnum clauduntur ; item de utero, Hipp. 5. aph. 51. Sed in Graeco legitur μδειν, ξνμμύειν, cui opponitur τὸ χαΑειν, χάσκειν. Sic & vulnus cicatrice claudi dicitur, Claveatio, γόμφωσις. Vide Gomphosis. Clavellati cineres qui dicantur, vide Cinis. Claviculae, usitatius, quam Claves, ἁι κλεῖδες, κληΐδες, item κλεῖς, Gal. 8. Anat. admin. c. 1. Vocantur & Furculae. Ligulae dicuntur duo ossa sita transversim in pectoris summo sub collo, ita dicta, vel quod thoracem claudant superius, quemadmodum s.eptum transiversum inferius, Gal. d. i, & instar clavis scapulam firment cum sterno; vel quod antiquas aedium claves referant, similes literae s. Latinae, Barth. Anat. iibe/l.4. c. 19. Jung. C. Hofm. comm, in Gal. de V. P. n. IoI.feq. Clavis, κλεὶς, κλειδίον, praeter vulgarem significationem accipitur: I. in Medicina pro Clavicula, de qua antea : 2. accipitur tropice. Ita Menstruas praesertim mineralium, h. e. corpora solventia vocantur Claves, quia claustra mistorum aperiunt, & ad anterlora viam parant, Libav. Alchym. Pharmac. c. 4. Imo omnis processus, monstrans secretiorem aliquam operationems, Clavis nomine venit, Nico). Flammell. in annot, ad Dion. Zachariae opusc. Vol.l. Theatr. Chym. 5.781. vide & p. 293. 298. praesertim in negotio lapidis philosophici. Unde & Claves Philosophicae dicuntur, quarum duodecim Fratr. Basilii Valentini publice prostant. Et Clavicula Reirnund. Lullii, cujus mentionem fecit Libav. in Apocal. Herm. part. post. Et passim hujusmodi Clavium fit mentio in talibus fcriptiS Spagyricorum. De davis in vulgari significatione usu ori matris defunctae nferendo, ut apertum servetur pro vita foetus in utero 3c respiratione conservanda falso & erroneo videatur ?. Arnmann. Irenic.p, 55. 59.seq. Clavis vesicae, Caheter. Joan. Rioland. Enchtrul. Anat, l. i.c. 30. Consiler. Med. Claustrum, κλεῖθρον, κλήϊθρον, praeter comnunein significationem in Medicina denotat locum anrustum fub tonsillis ad gutturis aditum, veluti gutturiS laustrum. Hippocr, l. 2. de morb. XXIIX. 3. I4. conf. jalenus exegest. Clausura, cum additione Nigromantica, dicitur paracelso quarta fpecies Nigromantiae, quam ad Phiosophiam sugacem refert, si quis poterit intra corpus Iblque externa laesione penetrare, & vel aliquid eximere, vel indere, Pbi/qfsagac. l- 1. Verum absit à Christiano haec Magia. Clausura alias faepe in Anatonicis & Pathologicis dicitur de meatibus, canalibus lut aliis cavitatibus vel naturaliter vel praeternaturaliter Icclufis. Ita D. Ruyschius clausuras Tubarum FalloManarum frequenter se Obfervasse & inde sterilitatem lependisse scripsit Centur. l. Obs. Anatom. Chirurg. Obs. 53. Clausura uteri est species arctationis ( de quo vo- :ab. supra ) dum membrana quaedam vel nervea vel oarnea obtenditur ante Os uteri modo intimius, modo cxtimius, modo largius, modo arctius, P. Zacch. Quaesi. Med. Leg. I. 3. tit. I. quaesi. 8. n. 27. Efficit igitur metam, de qua voce etiam supra dictum. Idem quoque AutOr Clausuram Monialium descripsit, quod sit ocus, e quo Moniales egredi, & in quem externi inrredi sine peccato non debent, l. 8. tit. 3. quaest. 1. n. 5. Clauthmos, κλαυθμὸς, i.e. Fletus, vide infra. Dicitur & κλαυθμυρισμὸς, quod occurrit apud Mosthion. de morb. mul. c. 99. quemadmodum & verbum ίλαυ0μνρίζω. ( ue quo mox ) s.aepius apud eundem legiur, ibid. Clauthmyrizo, κλαυθμυρίζω, à κλαίω v flere s tjulare significat cum anhelitu & suspirio, uti solent iueri, Hipp. s. 3. Progn. t. 34. Per flere cum magna piritus contentione exposuit Gal. Hinc κλαυθμώδεες ὀναπνοαί dicuntur luctuoiae & ejulabundae respirationes, juae fiunt interrupto spiritu aut cum ionitu gemebunlo, 6. aph. 54. Et vox acuta Χλαυθμώδην in febribus nalignis male legitur, Coac, t.257. quamvis in Prorrhet. ect. 2. t. I2. legatur κλαγγὼδης, ( de qua paulo superus in Clangor') quae tamen non multum discrepant. Foes. p. 340. Dieter. n. 466. Clavus, γόμφος, ἧλος, proprie significat instrumentum aliquod vel ligneum, vel metallicum, acutum n uno extremo, in altero plerumque crassius & rotuuium, quo aliquid alteri corpori assigitur. Ad similitudinem hujusmodi Clavi etiam parare curavit per arificern clavum ex auro capitatum, cujus in palatum ixulccratum intruli beneficio loquela penitus amissa artificiose recuperata fuit, Amat. Lusitat, cent. 5. cur. 14. Similem ex argento ad eundem cum successu paratum confirmat Forest. lib. 3 2. Obs I3. Clavi uilim magicum, quod cordi equino infixus’spiritum sagae detineat & nectat cum spiritu muniali equi, excusure conatur ceu medium licitum ad proditionem sagarum Helinont. de magn. vuln. curat, n. 171. Sed fallitur. Alium quoque superstitiosum clavi usiim animadvertit Rhod. ad Scribon. n. I 6. Per translationem Clavus quoque significat Verrucarum speciem, non tam tuberculum, quam impressionem callosam ad periostia atique penetrantem, praesertim ad digitos, & in plantis pedum ex calcei pressu & intertrigine, acuto interdum dolore sponte ferientem, femper vero ingredienti molestam. Vulgo à forma Oculus gallinaceus dicitur, culus caussa consistat in sitccO nutritio crassiori & falino adhaerente periostio, & portionibus excrementitiis mixto. Rols. caussam horum clavorum dicit esse lal reverberatum, Ord. & Meth. Comm. l. 2. sect. 3. c. II. Clavus quoque dicitur affectus quidam in Oculo, videlicet callosum in albo oculi tuberculum, à figurae similitudine ita dictum, Cels. l. 7. c. 7. cujus cauflà etiam in succi nutritii stagnatione & congelatione ponenda erit. Clavus etiam accipitur pro Condylomatibus indurans matricis, Avic. I. Ts.cn- 2I. tr. a.c. 22. Pathologice Clavus dicitur dolor capitis certo loco firmius inhaerens, instar clavi infixi supra vel prope supercilia. Valesius de Taranta Philon. Pharmaceut. l. I. c. 7. p. m. 2o. Cleidion, κλειδίον, vel est epitheton Pastilli magttopere adstringentis, & in dysenteria, haemoptysi, caeliaca &c. utilis, quales describuntur apud Gal./. 9. de C. M. P. L. c, 5. & .AEginet. l. 7. c. 1 2. vel nomen Epithematis ejufdem cum pastillis facultatis, apud Aëtium /. 9. Nominis vero ratio adstrictoriam virtutem exprimit, quasi claudentem. Κλειδίον enim idem est, quod Clavis, vel Clavicula. Cleis, κλεὶς, vide Clavis. Cleisagra, κλεισάγρα, ( fortassis melius κλειδάγρα) dici potest fpecies arthritidis jugulorum, sive clavicularum articulationem obsidentis, Paraeus l. I7, Ch, c.I. Cleithron, κλεῖθρον, vide Claustrum. Cleizo, κληΐζω, aut κλήζω, i. e. celebro, publice commemoro cum laude. Hippocr. 3. de artic. t. 2o. Clepsydra, κλεψύδρα, suit olim vasi:ulum ab antiquis excogitatum pro horologio, de cujus structura & parandi modo prolixe fcripsit Gal. I. de cujus.que animi peccator, notitia atque medela, c. 5. Hinc translatum ad labcTe, Chymicos, quibus Clepsydra vel Clepsydria est subductio liquoris per vasis solidi subtus perforati foramen, quod Oculus dicitur. Ea res olim fiebat in horariis machinis. Unde numen habet ; quanquam non aqua antum siibducatur, fed & oleum & fusiones mineralium. Rul. & lohns. in Lex. Clepsydra quoque dicitur inst r mentum, per quod fieri potest suffitus In orificium nutricis? ParacelsJ. deflcteyitiis, c.q, Clepto, κλέπτω, significatfurari, clanculum subtrahere. UsiIs Hippocr, de Oculi splendore & videndi acie imminuta, de sal. diaet. t. 3 3. et I. 2. de Morb. XII. 9. Per transtalionem etiam significat animum sallere, & judicium subtrahere. Quo sensu accepit Idem i, 5. Epid. XIV. 3. quod alibi per συγκλέππιν expressit, de cap. vuln. XV. 3. XVI. z. quamvis in priori loco mendose legatur συμβλέπει pro συγκλέππι, uri ex verborum Connexione & sensil patet. Clibanus, aliis Cribanus, κλίβανος, κρίβανος, significat Testum -, sive Furnum minorem, stIb & in quo panes & alia edulia coqui possunt. Unde Panis Clibanites, sr(^ Kxl&Wbmc , κριβαυίτης, dicitur, qui distinguitur ab ιπνίτρ insunto cocto, Gal. i. I. de Al.fac. c. 2. Vide Furnus. Clidion, κλείδιον. Vide Cleidion. Clima, κλίμα, in genere Declivitatem significat, à κλίνω, inclino. Receptior tamen est stricta significatio .Geographica, quando significat spatium terrae vel regionum duobus parallelis indusium, tanto disjunctis interstitio, ut dies longissimus dimidia hora in uno longior vel brevior sit, quam in altero. Vitruv. l. I. c.I. Et hanc climatum terrae diversitatem lcitu necessariam rectissime dixit Paracelsus, quia diversam etiam curam morborum parit, & diaetam in morbis instituendam variat, & siIlium species diverlaS facit, l. de Tartar. morb. c. 2. l. 2. de Podagric. & l. de caduco matric. §, 8. Climacion, κλιμάκιον, vel κλιμάκειον, apud Hipp, significat Scalam, Hipp. r. de artic.t. 17. Idem, quod Climax, κλίμαξ. conf. Gal. exeg. Climacter, κλιμακτὴρ, vel idem denotat, quod κλιμάκιον, scalae gradum, Hipp. d. l. t. I 8. et t I. et s. 4, t. 55. vel per translationem significat annum scansilem, & ita idem, quod Climactericus annus, κλιμακτηρικὸς. Tales anni sunt per certos gradus, vel certam distantiam, aut numerum septenarium & nonariam distincti, & inter hos quadragesimus nonus, & sexagesimus tertius prae aliis notatu dignissimi habiti, quod in his insignes mutationes & pericula vitae metuenda sint, quemadmotlumex Plinio, Censorino, Gellio, & aliis constat, lnvenerunt etiam adhuc hodieque fidem inter Christianos & eruditoS. Enimvero salva autoritate aliorum, cum nec numero ulla sit efficacia attribuenda, nec aliae rationes praegnantes ex fundamentis Physicis adduci possint, ηοη mihi videtur illis annis, prae aliis, peculiaris praerogativa concedenda esse. Observationes Observationibus in contrarium facile refelli possunt. Quae per analogifmum huc applicari solent à diebus criticis, sunt ἀπροσδίόννσα. Crisis enim saltem locum habet in aegrotis. Anni Climacterici etiam ad sanos pertinent. Quid ? quod nec crises sint adeo certae. Quicquid tandem horum sit, placet nobis sententia Rolfink. Ord. ac Meth. Gen. l. 4. s. 1. c. 8. Tutius esse, non aperire aegris annorum climactericorum periculum, cum imaginatio tantas turbas dare possit, ut fatum acceleret ante tempus. Et p. p. Ut in numeris fundamentum non habet, ita nec cursum suum absclvIt vita ἐν τῷ θεἰῳ consistens, & in natura. Climax, κλιμάξ. Vide Scala. Climia, Chlimia, idem quod Cadmia. Libav. Apoc. Herm. part. prior. Climia Ereps est Cadmia Auri-, pigmenti , Rul. & Iohns. in Lex. Cline, κλίνη, lectum significat, à κλίνεσθαι, quod in illo recumbamus vel reclinemus, Hippocr, l. z. de Morb. mul. XXXVII. 1 2. ubi tamen legitur κλισίην, quod idem esse cum κλίνη vult Erotianus l. de nat. mul. IV. 8. /. de Sterilib. XXVII. 12. Vide Lectus. Clineres, κλινήρης. Vide Clinopetes. Clinicus, κλινικὸς, dicitur vel de Medico, qui aegros lecto affixos invisit & curat. Unde & illa Medi, cina C/inice dicitur apud Plin. i. 29. c. I, de Hippocrate autore primo Clinices, & Lang. l.I. ep. 51. vel de aegro, qui lecto aflixus est. Et ita idem, quod κλινοπετὴς, Plin. I. 25. c. 5. Clinodia, dicuntur omnis generis gemmae & pretiosa, quae ornatus gratia in auribus, collo, pectore &c. gestantur, C. Hofm. corti, de V. P. n. 823. Clinoides, κλινοειδὴς, lecti formam habens. Tres processus, vel apophysies, ossis sphenoidis, in capite dicuntur κλινοειδείς, quod lectum repraesentent; quarum una postica superiorem, duae vero anticae inferiorem lecti partem referunt, Gorr. Ast revera quatuor funt proceflus minores, qui sellam turcicam dictam, vel ephippium efformant. Vid- Barthol. Anat. libell, 4. c. 8. & Lind. Medic. Physiolog. c. 8. §. 89. Clinopale, κλινοπάλη, concubitum venerenm lu lecto, velut colluctationem, & palaestram significat, ex Sueton. in vit. Domitiani c. 22. Hinc hebetiorem & debiliorem Veneris usum clinopalem nudipedaiem dici posse, existimat Lang. I.2.ep.9.ubi & aliam significationem facrorum Judaicorum nudipedalium ex Tertullia*. no & Hieronymo adduxit, quae non est hujus loci, Clinopetes, κλινοπετὴς, lecto affixus. Dicitur & κλινήρης. Opponitur τῷ ὀρθοστάδην vel ὀρθροστάδιος, qui erecto corpore incedit. An vero hoc epitheton solum de sanis, & Illud aegris proprium sit, vide ἐπίκρισιν nostram in Dogm. Gen.p. 335. Clisia, κλισία, Hipp, idem est, quod κλίνη. Vide Cline; denotatque lectum vel sellam, in qua reclivi cervice etiam recumbere possumus. Alias & tabernaculum 8i casam , vel tugurium significare ex Lexicographis constat. Clismos, κλισμὸς, idem significat, quod κλισία, vel κλίνη, lectum aut sellam recubitociam, Hipp, i. 2. de morb. mul. XLI. st. Clissus, dicitur Paracels. Philos. l, 4. tr. I. c. 2; virtus illa, vel vicissitudo occulta rerum, vadens & rediens, unde primum exivit, oriens, & occidenS. Ita omnes herbarum flores ad vesperam flaccescunt, mane iterum expanduntur. Et virtus radicis primum in castlem transit, & reliqua, quae stirgunt ex eis, tandem in eas revertitur, per autumnum ibidem delitescens, & per hyemem usque ad ver & aestatem. Rul. & Iohns. Lex. Sumitur etiam pro Clyffo, qui est opus Chymicum, de quo infra. Clitoris, κλειτορὶς. Reperitur & κλητορὶς, item κλειθορὶς, & κλειδόριον, mentuta, vel penis muliebris , Ob similitudinem formae cum virili, veteribus etiam Nympha. Est particula corporis solida in sexu foeminino sita in superiore parte media matricis vel sinus muliebris, ubi concurrunt nymphae ante meatum urinarium instar penis parvuli interdum protuberans, substantia porosa, nervosaque constans, cujus accuratiorem descriptionem videre & legere licet in Anatomicis, praesertim Rols. Ο. ac Meth. Gen. dicat, part. Part. i. c. 42. Bartholin. Anat. l. I. c. 34. Clitoridem invenisse Fallopium aut Columbum, scribit idem ibidem. De ejus usu lascivo jung. C. HOfnr. in Com. de V, P. n,Io64, Clitoridem dimidii digiti longitudine propendentem in fcorto observavit bis Rhodius Cent. III. Obs. 43. Cloaca, ὀχετὸς, ἀπόπατος, significat locum ad secessum , vel alvi excrementa deponendo, cujus vicinitas aërem quoque inficere & foetentem reddere potest, Gal. c. 1. in 3. Epid. t. 14. Prolixior descriptio videatur apud P. Zacch. QuM. L. l. 5. Fu. 4. q. 7. n. 2. Cloacas primum fecisse Tarquinium Prllcum Romae ex Isidor. Orig. /. V. c. 2. & Alex, ab Alex. Gen. Dier. l. 3. c. I 5. notavit Th. Jans. ab Almelov. R. I. On. p. 16. Clonodes, κλονώδης, i..e. vibratus, epitheton pulfus vehementis, vel magni, & simul inaequalis etiam in una pulsatione : Coincidit ferme cum convulsivo. Est similis jaculorum vel virgarum vlbrationi. Gal. l. 2. de eauff puls. c. 6. l. t. de diff. puls. c. 18. & alibi. Clonos, κλόνος, significat motum, qualis est tumultuantium, inordinatum. Idem, quod ταραχὴ, θόρυβος. Per translationem motus Convulsivus Epilepticorum dicitur κλόνος, aut motus Clonicus, uti pallim in practicis hoc tit. videre est, praesertim apud Rols. Meth. cogn. & cur. morb. cap. partic. Disp. VII. &. in Epitom. meth. cogn, & cur. morb. corp. partic. l. 1. part. 1. e. i 5. i. e. Vibratio. Cludo, Clusus, idem, quod Claudo, Clausus. Usurpatur à Scribon. Larg. n.42. 97. V.de Rhod. Indic, prior, in ill. Clunes, γλουτοὶ, πυγαὶ, idem, quod Nates. Vide infra suo loco. Clydon, κλύδων, fluctuationem, & flatulentiam significat. Estque symptoma actionis laetae, sol. chylificationis partim imminutae, partim depravatae . cujus caussa vel in afldmtorum alimentorum ineptitud ne . si videlicet cibi & potus flatuofi sint, vei in fermenti chylificantis cruditate flatulenra, vel etiam in utroque vitio simul quaerenda. Meminit Gal. de diff. Syrnpt c. 4. Clyma, fex auri, vel argenti, Dornin, Leonis Z. 4. s. 1.0. 24.5. 363. Clypeus, ἀσπὶς, quid significet, notum est. Quid vero suerit Clypeus balnei apud Vit uv. I. 5. c. io in balneis veterum usitatus, paucos hactenus assecutos esse, testatur Rhod. ad Scrib. Larg. n. 104. qui tamen eX Francisci Robortelli explicatione Ruderum balnearum Pisanae urbis aliquo modo declarat, quod suerit instrumentum aereum Clypei instar rotundum, quo obstruebatur lumen illud in hemisphaerio magno balnearum, ad quoS vapores, qui ascenderant, per alveolos communi concurs.u ferebantur, & exibant. Hunc clypeum catena ferrea suspensum aut reducere, aut demittere potuerunt, ut pro hominum arb.trio, qui lavabantur, caloris temperatura fieret, p. 11 2. Clysma, κλύσμα, vide Clyster. Clysmatica ars dicitur Chirurgia infusoria. Vide Infusio. Clyssiformis Destillatio dicitur, quando per retortam tabulatam deslllantur, quae accendi & detonari apta sunt. D D. Wedel Ph. I. rl.l. R. l. i.s. 3. c. 3» Clyssus, κλύσσος, an à κλύζω, abluo, vel à κλύδων, fluctuatio, deduci debeat ac possit, obscurum est. Est terminus technicus chymicus, denotatque spiritus minerales compofitos. Praesertim vero Antimonium basis Clyssi statuitur. Triplex dicitur : minoris, medii, & majoris apparatus, quorum omnium descriptionem vide apud Rolfink. Cl.ymiae l. 3. sect, 2. art. 1. c. 24. Schroder. I. 3. c. 17. ubi vocatur Aqua Summi Sulphurea, Hofm. in clavi ad illum locum. Aliter vero des.cripserunt Clyffum Ruland. & ex hoc Iohns. quod totam rei essentiam complecti potest. Quandoquidem abjectis impuritatibus & faecibus, quicquid est in ea essentiale, ad unum redigitur compositum. Vel est extractio subtilitatis omnium plantae parfiurn in unum esse commune coiens. Et duobus modis uniri potest, sive ut omnes e diversis partibus extractae essetatiae conjungantur incorporenturque, sive ut oleum sit in una cucurbita, in altera sal, in tertia liquor, atque ita unico alembico stibjecto destillentur per communem canalem, & sic uniantur. Sed non ita facile hoc succedet. Νοη enim pariter ascendunt aquae & sales. Itaque in diversis oleis & aquis id fieri possit. Haec Rul. Hinc & Clyssum pro Synonymo Quintae Essentiae sumsit Jacob. le Mort. Chym. Medico-Phys. c. 15. p. 192, Cdyffus etiam in genere describitur, quod sit species Chymica, cum ejuldem rei species diversae, seorsim elaboratae, rursus conjunguntur, v.g. cum Sal, Sulphur & Spiritus secrsim extracta v. g. ex Carduobened. & Tabaco, iterum conjunguntur. Morley Proleg. Coll. Chym. Lcid. c, 4. Clyssus Philosophorum esse dicitur, quando spiritui, oleo & aquae admiscetur sal ipsorum, quod extrahatur e capite mortuo in cineres redacto, super quos affunditur aqua calida, quae ebulliendo levi igne extrahit salem, aqua deinde illa filtratur per linteum, sicut descripsit Ros. Lenti lius Miscellam Medico-Pract, P. III. p. 132. & exemplis ibidem alibique confirmavit, Clyster, Clysterium,, κλυστὴρ, κλυστήριον, item Clysma, Clysmus, κλύσμα, κλυσμὸς, & à modo applicationis ἔνεμα, Enema, quasi Injectio; quamvis Medici hujus temporis Clysteris & Enemaus Graecis vocibus in Latinitatem assutntis, quam Latinis malint uti. Bifariam accipitur, videlicet late, & stricte. Late significat quamvis ablutionem aut injectionem aliquam in partem quamlibet, ut sunt, anus, uterus, vesica, peniS, aures, sinus, & fistulosa ulcera,’ Est igitur Clyster medicamenti genus, quando liquidum intra partem aliquam corporis injicitur. Stricte vero denotat injectionem liquoris in anum, vel intestinum rectum, beneficio fistulae alicujus vel canalis, qui ἔλασμα dicitur, teste Linden. Ex. IV. §. IoI. Quae fiunt in uterum, vocantur μητρεγχύται t quae in aurem, ώπγχύται t quae in vesicam, καθετὴρεστ, Gal. l. 5. Meth. med- c- 7. Qui termini Omnes etiam de instrumentiS ibidem accipiuntur. Dividuntur Clysteres in Purgantes, & Alterantes. Alii reddunt Corroborantcs. An etiam dentur NuirienteS  ? non est hujus loci determinare. Sano senstI non videtur negandum. Modum componendi & praeparandi Clysteres vel Enemata vid. apud Weker. Anstdot. gsn. l. I.c. 16. SchrOd, l. 2. c.45. Morell. Meth. praefcr. surm. 1. i.sect. z. c. 14. et 15. Scbenk. Syntagm. comp. et praefcr. med. Part. fpec. classi z. sect. 2, c. 4. Multas vero horum formulas vide fe apud Wcker. Antidot. spec. Z. 2, sect. p. Clysterum fuisse uium nobilem apud veteres, demonstrat Linden. d. l. Scribon. Larg. etiam vocavit Clttsterem, n. 179. propter mutuum veteribus V & T usum, notante Rhod. ad h. l. Clyster nocturnus, qui nocte integra retinendus, sicubi refrigerandum impense, Rodericus à Castro de Morb. mul. l. 1. c. 2. Cnacos, Cnecos, κνακὸς, κνηκὸς, significat colorem ex albo & fulvo mistum, C. Hofoi. Var. Lect. l. 2. c, Io. Cnaphos, κνάφος, &carduum fullonum, & officinam fulloniam , denotare videtur. Unde κνάφειος κὰθύρσις, sordes in officina fullonia. Hipp. l. 2. de morb. mul. VII. 7. Jung. Foës.p. 34i. Cnema, κνῆμα, rectius κνῆσμα. Vide Cnesma. Cneme, κνήμη, Ubiam significet. Vide Tibia. Cnemodactylaeos, κνημοδακτυλαῖος, est nomen musculi digitos pedis extendentis, qui &Longus dicitur à superiori tibia anterius exorti, & quatuor distinctis tendinibus in quatuor digitos desinentis. Blas. Med. Un. p.m. 2t 9. Cnesera, κνησέρα. Vide Cresera. Cnesis, κνῆσις, idem, quod κνῆσμα, vel κνησμὸς, puncturam, pruritum, vellicationem, morsum significat. Legitur de pectoris dolore punctorio apud Hipp. Coac, t. ao?. Jung. Foës, p- 342. Cnesma, κνῆσμα, ramentum ; aut rasuram, quale post pruritum & scalptum sequi solet, significat. AliiS κνῆμα legitur, fortassis mendose, illo usus est Hipp, de plumbi ramentis de niit. puerl. IX t r. Cnesmos, κνησμὸς, pruritum & scalptum significat: Posteriorem confirmat significationem Gal. c. 5. in 6. Epid. t. 4. describens per impetum & motionem per ungues effectam, quem in prurientes partes animantia faciunt, idque à natura omnibus inest. Hinc κνησμώδης, pruriginosus, quod de pustulis latis negatur, 6. aph. 9. scil. ob humiditatem obtundentem salinam nitrosam acrimoniam. Est enim κνησμοἼ, pruritus, dolorifica voluptas in cute excitata ab acri fals&ichore tenui, sine exulceratione, Dieter. «. 467. Cnester, Cnestis, Cnestron, κνηστὴρ, κνῆστις, κνηστήριον, contracte κνῆστρον, radulam, aut instrumentum ferreum, quo aliquid raditur, aut cultrum, quo quid secamus, significat. Hinc τοροκνῆστις, dicitur culter, quo coqui caieum deradunt aut dissecant. Vox κνηστήρ legitur apud Nicandr. in Ther. & Alexipharmac. Alias κνῆστρον etiam nomen plantae est, quae alias Cneoron aut Thymelaea dicitur. Sed haec significatio non est hujus loci. Vide Foës. d. l. Cnethomæ, κνήθομαι, idem significat quod ἀδάξομαι, prurio, lancinor; de quo verbo supra suo loco. ξομμι, prurio, lancinor; de quo verbo supra suo loco. Hoc verô usum & delectatum esse D, Apostolum Paulum 2, Tim. IV. notavit Rhodius de Acia p. I47. Cnicelaeon, κνικέλαιον, i. e. oleum Cnicinum. De hoc legatur Dioscor. i. I. c. 44. Cnidelaeon, κνιδέλαιον, l.e. oleum e grano GnidiS expressum. Dioscor. d. I. c. 43. Cnidios, κνίδιος. Vide Gnidius. Cnidosis, κνίδωσις, significat pungentem pruruum, aut uredinem, qualis ab urtica excitatur, quae Gr. κνίδη dicitur. Usus Hippocr, aliquoties 2. Prorrh. XXXVII. i. 3. XXXIIX. 6. XLVll. Io. Cnipos, κνιπὸς, à κνίζω, quod per tranilationem etiam significat molestus sum, scrupulum injicio, stoInachum facio, dicitur de fastidioso, qul attingere in rnetIfa nihil eorum solet, quo populus utitur, quin & in omni delitiarum affluentia, nisi quid novum atque inexpectatum, & ad ambitionem, non ad utilitatem comparatum apponitur, consuetus electilia sectari, nihil invenit, quod ad palatum faciat; uno verbo : Cti- pedius. Linden. Ex. X. §. 82. Cnipotes, κνιπότης, dicitur prurigo, pruritus, CU® siccitate. Usurpavit Hipp, de ξηροφθαλμία, I. de Loc. in hom. XXI. 8. Scilicet ab effluviis aut vaporibus salinis acrioribuS, aut alcalicis exaltatis. Cons. Gal. exeg. Cnismos, κνισμὸς, idem, quod Cnesmos, pruritum significat, Gorr. p.  233. Cnissa, κνίσσα, vide Nidor. Cnissoregmia, κνισσορεγμία, significat nidorosum ructum , quemadmodum ὀξυρεγμία ructum acidum. Videantur Dogmata nostra Medicinae P. II. c. 11. dogme 3.p. 282. Cnyma, κνῦμα, vel levem pruritum aut molestam puncturam significat, uti usurpavit Hippocr, i. 2. de morb. mul. XXV. 33. quamvis passim κα.ῦμα legatur, fle Plpmbeo pessulo In pudenda iaIiiullp gstum sacien- te, qui eximendus rurstIs, & aquae frigidae priuS immergendus. Vel significat juxta Gal. in exeg- voc- Hipp- vocem ad levem quendarn strepitum & sonum imitandum. Unde particip. κνυζύμενος, qui leviter suspirat. Hinc κνυζηθμὸς querulus canum gannitus & sonus proprie dicitur. Foës. d. l. Co, Cos, Coos, κῶ, κως, κῶος, nomen insulae & urbis in mari AEgaeO mediterraneo sitae; Partta Hippocratis, qui propterea Cous palsim dicitur. Zona eadem gaudet cum Insula Gnido, exquisite temperata, juxta Gal. 3.6pb, 14. Vinum Coum, κῶοςοίνος, est quinta vini salsi species, juxta Plin. l. I4- c. 8. cujus ex Italico vino faciendi modum art.ficia.lem scribit à Catone demonstratum fuisse, super Omnia in Scie quadriennio maturandum praecipiente, de quo & Constantinus Caefar Agricultur. l. 8.c.»3. Aliqui, inquit, musti patteS tres, & aquae marinae partem unam ad tertias coquunt. Alii salis drachmas 12. defruti congium, musti congium unum, spicae Celticae drachm. 16, in vini albi metretas duas admiscent. Gorr. p. 259. Coactile, πῖλος, vestem vel indumentum significat, ex coactis lanis compactum. Hinc Coactiliarius, πιλοποιὸς, qui pileos ex coactis lanis conficit. JolI.Rhod. ad Scrib. L. n. 23o. quamvis C. HOfmann. rectius generaliorem tribuat significationem pro Omni eo sumens, qui facit εμίπιλια, Lat. Impilia r rrtxnrn xsutexTa, b. e. omnis generis res ex lana compacta paratas. Unde Germanicum nostrum fesfj esse videtur. Com. ad Galen. deU.P.n. 883. Coactio, Coactus, Cogi. Vide Anance. Coactor, idem, quod Coactiliarius, teste Rhod. & HOfmann. dd. ll. Alias Coactio quoque est nomen pastionis in ani. malibus, ex qua varia aegritudinum genera nascuntur, ideo sic appellata, quod ab injuria, labore & coactione contingat, Veget, in Mulomedicinae.37. sin.porn.31. 33. Coacus, epitheton Textuum quorundam & sententiarum Hippocraticarum, à patria Co insula ita nuncupatarum, ad praedictionem maxime facientium, unde Coacae praenotiones vocantur, quas praeter Libavium Joh. lonstonus elegantibus notis declaravit. Coadjuvans, Cooperans, σύνεργος, Coadjutxix, sumitur in bonam & in malam partem. Illuc pertinet, quando Medici ad praeceptum Hipp, debent esse σύνεργοι, cooperarii naturae. Huc pertinet, quando dicitur tle caussae rnorbificae quadam specie, quae s.ua virtute morbum efficere non potest, sed alteri auxiliatur t ut, libido articularem morbum promovet, & sanguinis eruptionem remigatio. Gal. 1. Introduct. c. 8. Coadunatio, Ruland. & IchnsonO dicitur elaboratio, qua uniuntur disgregata. GT ἕνωσις dici potell. Appellatur nonnunquam speciei excellentioris nomine Coagulatio. Unde extitit illud dogma, quod Chymieum artificium in solutione & coagulatione consistat, quo tamen respicitur ad Lapidis philosophici mysteQuin potius, ( si Dis placet.) Ita Coadunatio est solutionis reductio in his, in quibus fieri potest. Ejus species sunt duae: Compositio, &. Coagulatio. Vide Compressiva. Coagulatio. Magna occurrit ambiguitas & aequivocatio circa hoc vocabulum, ita ut fere Delio quis Opus haberet natatore. Potissimum autem dupliciter accipitur, Late & Stricte. Late aequipollet vocabulis Coadunatio, Concretio, Congelatio, Gr. σύγκρισις, τάξις, Gal. ί. I. de Tempercsin. Rul. & Iohns. describunt Coagulationem per comprehensionem, quando totum simul comprehensum remisturnque ad uniformem substantiam coagulatur, aut coit. Et in hac significatione faepissime etiam sumitur in scriptis Chymicis. Stricte vero dicitur, quando quibusdam segregatis reliquum concrescit. Vocatur Coagulatio per segregationem. Huc pertinet vulgatissima lactis coagulatio, quam primus docuit Aristaeus, sicut e Diodor. Siculo i. 4. c. 83. notavit Th. Jans. ab Alinelov. R. I. On. p. yj. Hinc B. Rols. dixit Coagulationes fiunt discussione hurniditatis; harurnque duas species constituit, Fixationem & Praecipitationem , de quibus suo loco, Chym. l. 2. c. 4. Jung. Wil. de ferment. c. I 2. Coagulatio est humortS in quacunque re externa vel interna privatio. Jac. le Mort. Chym. Med. Pltys c. y.p. 30. Iunken. Coagulationem duplicem constituit Chymicam, unam calidam, quae est rei liquidae ad solidam massam per humiditatis mediante calore privationem reductio t alteram frigidam, qua res in calido dissolutae in frigido coagulantur. Chymi Med. Phys.P.I.s. I.c. 4. p. 72. Ad similitudinem artificialium operationum terminorum horum acceptio haud infrequens est in describenda sanguinis & humorum aliorum praeternaturali certa concretione apud recentiores Medicos, praesertim Th. Willis de sebcibus malign. Sylvium in Prax. Med. l. r. c. I7. §. 5. c. 2o. §. 5. c. 30. §. IO4. & saepius alibi, quemadmodum & hujus in Indice videre licet. Coagulum, πητύα, τάμισος, aliis Dloscor. Gal. AEgin. scribitur πυτία, sed mendose, recte notante Henr. Srephano in Thesauro, & substituente πυπά ( quae tamen scriptura mihi etiam mendo non carere videtur Ob ratilam derivandi rationem ) à πὴγνυμι, concrescere facio, vel πὴττω, Ariss 1. 3. de II. An. cap. 2I. πυετία proprie nihil aliud est, quam lactiS vel lactei liquoris in ventriculo animalium, quae adhuc sugunt, concretio & oondensatio, Schrôd.l. 2.C.36. Vid. C.Hofm. l.z.Var.Lect. c. 28. Horum varia in Medicina usitata esse constat ex Galen. v. g. hinnuli I. 2. de Amidot. c, I o. pulli cervini, c. 15. leporis, i. 9. de C, M. S, L. c. I. Jung. AEgin l. y. voc. Pytia. Scribon. Larg. n. 188.197. et ad h. i. Rhod. in not. ubi simul facultas omnis coaguli exprimitur, quod sit acris naturae^& tenuis discutientifque, id quod & Galen. docuit lib, Io. de S. Fac. Videatur & Dioseorid. lib. 2. c. 86. Alias vulgatior ufus coaguli consistit in praecipitando lacte ad efformattdos caseos, usi patet ex Galen. l. 3. de Al. Fac.c, 17. & Tsicm. will. de serment, e. I I, Spagyrici quoque sibi finxerunt AEIligmatica & Metaphysica ( si DiS placet) Coagula .. v. g. Mercurius dicitur Coagulum, h. e. Mercurius noster vel Philosophorum in coelo metaphysico : Coagulum Coagulans , Sulphur Philosophorum prima materia. Unde aurum nostrum. Fermentum fermenti spiritum coagulans, Sulphur coagulans Mercurium. Rul. & Iohns. Quis non rideat contradictiones ? Basil. Valent. Coagulationem denegat Mercurio, & tribuit Sali, tr. repetitionis de lapid. Phil , Tranleant hae nugae ! Praeternaturaliter etiam quandoque Coagulum dicitur de portionibus quibusdam vitiosis, maligne corruptis, humores, praesertim sanguinem, ad coagulationem cogentibus, uti apud Will. & alios videre licet. Coalescentia, σύμφυσις, ξύμφυσις, ξυμφὰς, significat unionem & compaginem duorum corporum antea stipaturorum ex argurn. Hipp. 6. aph. 19. 24. y.aph. 28. Stiicte vero stepius de ossium coalitu & unicne sumitur ab eodem, 2. d artic. t. 34. et s. 4. t. 6I. Coalternae febres vocantur, quando duae febres concurrunt in aegro, . ita ut btevi à sine integro paroxysmi unius invadat alter paroxysmus alterius speciei. Laur. Beilin, in Opusculis Medic. Ttt. de febtib. p. m. 253. Coarctatio vocatur submersio pulsus & parvitas in principio paroxysmi febrilis. Avtc. l. a.fen. I. tr. 2. c. 2. Alias Coarctatio in genere est Angustauo, στονοχαρία, de quo supra; vel Constructio, στήψις, de quo paulo inse ius. Coarticulatio, συνάρθρωσις. Vide Abarticulatio. Cobaltum est Cadmia nativa, recrementum metallicum, vel minerale terreum, colore fere nigrum, argenti vel aeris particeps; muscarum venenum, Sehrôder. l. T cap. I8. Jung. Fr. Hofin. in Clav. ad b- l. ubi duplex esse dicit, aliud metalli expers, & lapidis speciem ; aliud metalli ferax. Cobites, κωβίος, κῶθος, ὀξύρυγχος, vel δακόλιθος, dici posset. Nomen pisciculi in aquis fontanis & 0ος, dici posset. Nomen pisciculi in aquis fontanis & rivis degentis, diversae sortis ; Cujus usus in cibis solet esse, vel vulgaris, vrl in majori aestimatione, uti est Cobitas, Barbatula, Fundulus. Vid. Aldrov. l. 5. de Pise. c. 30.31. Coccalos, κόκκαλος, nucem pineam significat. Hipp. 4. de R. V. I, A, t 7o. Pertinet ad Botanicana. Consi Gal. exeg. Coccon, κόκκων,, granum mali pttnici significat} nec etiam hujus est loci. Usus Hippocr, l. 1. de morbmul. LXIII. po teste Foës, p. 346. quamvis Linden. κυκειῦνα posuerit. Coccos, κόκκος, Granum qtiodvis aut Baccam dea notat. Stricte t ero ab Hipn.ssiumtum pro Cocco Cnidio, sive buccis laure l.r t quarum descriptio etiam huc non spect t Vid. Hipp. d. l. I. de morb, mul. LXIII. I9.' CXX. i 5. CXXHI. 9. 26. C c’ Quid Cocctts Polonica fit, vide Ephem, A'ut. Cur. al. III, Cl. Io4, De Grano Tinctorio ; κοἄκῳ βαφικνέ, consulas etiam Herbariae rei scriptores. Coccyx, κόκκυξ. Vide Cauda, Cuculus. Cochab, r.omen sideris coelestis, quod operatioc nem suam habere existimat in Cete & Balaenas, quando semina emittunt, Paracels. Tr. 1. de Pestilit. Cochlax, κόχλαξ, Silex. Vide infra Silex. Cochia, κόκχια, epitheton Pilularum cfficinalium usitatissimarum. Descriptio est Rhafis I. 9. ad Almans. Videntur ita dictae à fcrma, quae granum vel baccam κοπάον repraesentat. An non & à κὸχος derivari polserit, quod humorem copiose defluentem significat ? Cochinella, vel Cochinilla, est nomen insecti vel vermiculi in baccis granorum Chermes geniti, tincturam elegantem Scarlatinam praebentis. Ejus quoque usus hodieque insignis est in Medicina. Jungantur Observationes de Cochinilla in Act. Philosoph. Oldenburgit Anno 16I8. mens. Octobr. Cochlea, κόχλος, κοχλία, Limax, est nomen animalculi cujuldam testacei exanguis, terrestris, aqua. ttci & marini, cujus descriptionem, & species, ut & usum in cibis, inque medicina, prolixe reperies apud Aldrov. l. 3. de Testae, cap. 29. et seqq, qui & aequivocationem expediit. RondeleL deTestac. lib.zaeap.i6. Quoad usum jungatur Schrod. I. 5. cl. 1. n. I8. Bruyerin. l. 12. de K. C. c. 5 i. Olim Africanam in usu potissimum fuisse, non solum constat e Galeno aliquot in lociS, led & e Scrib. Larg. n. m. Cochleae carnem & mucum commendavit ad ani procidentiam Hippoc. /. desistul. IV. 3. De saginandis cochleis, ut fiant salubriores, vide Rolu Keuch. ad ss Seren. p. 200.seqq. Aqua limacum hodieque usitata, cujus descriptio e Mortono legi poterit in D. David de Spina Manuali p. 84. Tropice dicitur de cavitate quadam in Aure, vid. Auris. BartlIol. Anat. Libell. 4. C. 6. Cochleae quoque vocantur in machinis, quibus Trochleae moventur, Oribas. de machin. c. 4. et 5. Cochleare, Cochlear, Cochlearium, Paracels. κοχλιάριον, quale sit instrumentum ad capiendos cibos liquidiores usitatissimum, & pueris liquet. Sumitur & pro mensura medica, estque vel majus, vel minus, Gal. de puer, epilepo.subfin. l. 7. M. med. c. 11. Rhodius in Differt, de pond. & mens. p. 4o. scribit, Cochlearium minus continere drachrn. unam, majus drachrn.2. Significat & instrumentum ad elevandam uvulam relaxaram, l. 6. de C. M. S. L. cap. 3. cujus figuram vide apud Aquapendent. & Scultetum Arm. Chtr. Part. I. Tab- IXsig. 7. Cochlearis, que calculi eximuntur, Tab. XVII sig. 5. & Cochlearis anserini Tab. XVI. fig. 7. quae in textu Spathula rostro anserino praedita dicitur, quod Frano. Sylvius invenit. Tropice hoc etiam nomine exornavit ab aliquali formae similitudine ossiculum auditus quartum D. Lindenus, quod alias orbiculare dicitur, no-, tante BartlIol. libell. IV. Anat. c, y.p. m. 714. Cochlia, κοχλίη. Vide Cochlea. Cochone, κοχώνη, commissuram coxae ad sedem denotat, teste Foës, purt.3 5 t.seq. UsuS Hipp. l.r. de morbi mul. XIIX. 13. et l. 2. h. t. XXII. 6. COnf. Gal. exeg. Cocomicus, a, um, terminus Paracelsicus latis obscurus; videtur autem innuere aliquod flamen vel sperma heterogeneum communicatum corpori, vel de coelo, vel e terra, cujus ratio dari non potest. Ita podagrae generatio dicitur cocomica. Tr, de Podagricis i. 2. Coctio, πέψις, πέπανσις, πεπασμὸς, Concoctio. Itl hujus vocabuli expositione plane nihil accurati praestitit Castellus. Ejus vocis varia acceptio debet applicari subjecto, de quo dicitur, diverso secundum suam indolern & conditionem. In genere quidem omnis Coctio ni 1 aliud esse videtur, quam status maturationis, vel maturitatis, aut perfectionis in fuo genere; sed quatuor potissimum ejus sunt species secundum quadruplicia subjecta. Ita alia est coctio alimentorum, alia humorum, vel excrementorum, alia denique morborum, vel potius cauffarum morbificarum. Alimentorum coctio est vel artificialis, vel naturalis: Illa fit per calorem externum, ignem dissolventem compagem rerum coquendarum, emollientem, alterantem, & ad assumendum praeparantem t Culus iterum variae lunt differentiae ad coquinariam pertinentes t Elixatto, ufintio, tostio, etc. de quibus omnibus sigillatirn suis in locis & literis Initialibus. Haec fit in ventriculo diciturque chylisicano, de qua supra suo loco ; alias coctio prima vocatur. Humorum coctio Omnis fit beneficio caloris vitalis vel biolychnii, & sub se comprehendit fangtstsicauonem. Quae coctio fecunda appellatur, lactis, seminis, succorum nutricii & nervosi elaborationem, nutritionem , quae coctio tertia dici solet; de quibuS omnibus suo loco : Excrementorum coctio consistit in perfecta segregatione portionum inutilium ab utilibus, & inutilium collectione ad loca convenientia, & cuilibet excremento à natura destinata. Huc pertinent urinae coctio, Gal. i. deeris cap. 27. Alvi fecum, sudoris, &c. coctio, Tandem morborum, sive caussarum suarum Coctio, quae secundum nonnullos Gr. πεπασμὸς aut πάταυστις, stricte dleitur, Dieter. n,6fS. est, quando materia vitiosa peccans morbifica disponitur beneficio flammae vitalis, vel ad expulsionem e corpore, vel ad remotionem in alia loca convenienriora & ignobiliora, vel ita superatur & subigitur, ut ad pristinam bonitatem humorum utilium reducatur. Prose per. Martiam comm. in Hippocr, p. 347. Modus fere omnibus coctiombus communis est & dicitur fermentalio , de qua inferius suo loco. Habet & quaelibet coctio sua certa organa, vel instrumenta, quibus perficitur. Tandem ut singulae coctione' recte cognoscantur, & an perfectae, vel imperfectae, validae vel debiles sint, dignoscantur, sunt diverla coctionum signa : lmprimis vero signa coctionis materiae morbificae de reconv.ilescentia hominis vel salute futura, sive per crisin , sive per lentam soluttonem testantur, Gal. l. I. decris. c. γ, Haec de Vocab. Coctionis hoc loco sufficiant. Cocus, vide Coquus. Codesella,nomen ltalic.figmhcanScarbunculum pestilentem , vel anthracem, Forest. i. 6. Obs. 2 I. Schol. Codex, βίβλος, ἀντίχραφον, idem quod liber. Metaphorice etiam mundus codex dicitur naturae, cujus tot folia, quot regiones, Paracels. desens. 4. Codia, κωδεία, κωδία, κώδεις, significat, caput} praesertim papaveris, dicitur &scaphium, σκάφιον. Lindeni S, Me Ex, Χ. §. 18 5. Codon, κώδων, vide Campana. Codoscellae vocantur bubones, sive tumeres inguinum, scribente Fallop. tract, de morb. Gall. c. 90. Tom. I p. 738. Coecilia, Caecula, alii Caecilia, τυφλίνα ἢ τυφλαίνα, τοφλὼψ, nomen serpentis, cujus morsus & 'να, τοφλιὺψ, nomen serpentis, cujus morsus & venenum eadem cum amphisbaena, aut vipera infert symptomata, teste Foresto i. 2. observ. I2. Schol. Hujus descriptionem prolixiorem & usum in medicina vide ap. Aldr, /. 1. de serpo & drac. c. 11. Coecitas, alii Caecitas, τυφλότης, τύφλωσις, est abolitio visus in oculis, à quacunque tandem caussa oriatur. Senn. l. I. M. Pr.p. Tsect. 2. c. 44. lta Caecitates sequi plerumque laesionem pupillae cunt prolusione aquei humoris, vult Galen. l. i. desympoaeaussu.x. quamvis rarissime etiam visus aliquando redeat, denuo collecto illo humore. Coecitas, quia privatio est, opponitur rebus, quae existunt, sive entibus positivis ab eodem i. de V. S. adv. Erasistratum c, 9. Caecitatem magice induci posse monstrat Paracels. Tr. 4. de Pestil. c. 1. Coecus, τυφλὸς, dicitur, qui visu caret. Per metaphoram vero quibusiiam partibus corporis attribuitur, v. g. intestinum inter crassa primum dicitur coecumt τυφλὸ, ἕ,προν. Ubi enim tenue intestinum desinit, illinc coccum una cum colo incipit. Ita vero vocatur, quia in uno extremo impervium instar utriculi ileo & colo adhaeret. Ejus pleniorem historiam & usum legito apud Bartholin. i.I. Anat. c.Io. quamvis e novissimis au. toribus Philippus Verheyen, Lovaniens. Proieisor Regius in Anatomia Corpor. Hum. Tract. II. p. 42. doceat, intestini coeci titulo, non tam appendicem vermiformem, quam cum veteribus globosam intestini craifi partem, quae ab insertione intestini ilei deorsum pendet ac in dextra ilei regione sita, renique illius lateris annexa habetur, designari, uti notarunt Actor. Eruditor. Lips. Collectores mens. Octobr. Anno i 693.5. 434. Ita & foramen illud angustius, quod ex duobus foraminibus, quibuS quinta nervorum conjugatio à cerebro excipitur, prope aures est collocatum, cui subditur labyriuthus quidam, quem natura effecit musculis temporalibus consulens, nervum eis durum simul & labiis immittens, dicitur coecum, -wcosisr rerngcr Gal. l.9. de ss g. c. 13. non quod revera impervium sit, sed quodanfra.. ctuosum, & veteres sita vel funiculo injecto exitum non reperirent, cum non sit recta perforatum. Gorr. p. 47I. Et in chyrnicis alernbi us coecus vocatur, qui caret foramine, aut rostro j RolfitIk. aliique, Coelestinus, epitheton Paraculsicum coloris, coeruleum exprirnenS colori coeli similem, valgo iytrtt » IItelblaU. Talis circulus in urina foerninarum significare dicitur putrefactionem leprosam in matrice ; Ita & bulla ccelestini coloris in medio urinae facta leprae praesentis, & aliquando etiam alopeciae signum est, juxta Parac, I. 2. de urin. jttdic. c. 3. Coelestis, οὐράνιος, dicitur de omni, quod vel à coelo dependet, vel cum eodem aliquod commercium habet. Ita stellae dicuntur substantiae vel corpora coelestia , τὰ κατοὐρανὸν, Gal. /. 2. de dieb. Crit. c. 2. lta nonnulli statuunt colorem coelestem, qui siderum motu & lumine Omnia corpora concavo lunae Orbi subjecta penetrat, vivificat, & fecunda facit. H.c coelestia cum terrenis ineffabili sympathia & cognatione connectli, admiratiOneque dignos effectus producit, verbis Langii i. I. ep. 13. Ita & Helmont. dixit, naturam coelestem & enormonticam rebus ipsis inesse, quae tamen ad rhythmum superioris lationis sese concitet ac moderetur, quarndiu non refractaria haberi velit, i. de magnet. vuln. eur. n. 6o. Jungantur, quae moX ad vocab. Coelum proponentur. Medicamenta quoque hoc titulo condecorata leguntur, v. g. Aqua coelestis Londinensium, ita notante D. D. David de Spina in suo Manuali Pharmaceut. Chymico p. 40. quamvis in ipse Dispensatorio Londinensi invenire haud potuerim. Quidam etiam morbos coelestes fingere non veriti sunt. Libav. in defens. Syntagm. contra Scheun. II. 24. Coelia, κοιλία. Viale Cavitas, Venter. Coeliaca, κοιλιακὴ, i.e. ventralis dispositio. Cornmunis morbus est ventriculo & intestinis, in quo materiae non mordaces egeruntur Ob intestinorum imbecillitatem, quae retinere contenta ne exiguo quidem tempore possunt, fed ea illicO excernunt, perinde ac si grave Onus aliquod deponerent, haud secus, quam in stranguria, in qua Ob acrimoniam & vellicationem vesica jugiter, quicquid ad eam pervenerit, excernit, quod molem ipsius vel exiguam sustinere nequeat, Gal. I.6. de L. A. c. 2. Unde κοιλιακὰι dicuntur, quibus excrementa laevia humeatia & semicocta alvo continenter fluida redduntur aliquanto, postquam assumta fuerint, tempore. Caussa hujus mali est assidua cibi corruptio & cibus cacochymus, adhaec frigiditas, aut vehemens ardor, aut plagae ventri inflictae. Ex longis quoque morbis facile hic morbus contrahitur. Hucusque Castellus. Dicitur & lienteria, quamviS nonnulli differentiam quandam inter coeliacam passionem & lienteriam quaerant, quam tamen subtilitatem minime necessariam esse arbitror. Paucis t Est species alvi fluxus p. n. in quo cruda & chylosa, aut etiam plane non chylificata rejiciuntur, proveniens cum à fermenti in ventriculo aciditate volatili, tum succi pancreatici excedente acidistate ad expulsionem tunicas incitante. Duas coeliaci affectus constituit species Fr. Sylvius l. 1. P. M. C.I34.3. et 4, Passio pentriculosa Vocatur, aegri & vemriculost. qui subito univers.a dejiciunt, apud Rhod. adSccib.p.I e?. Aliquando & Coiliaci in libris antiquis inveniri, testatur Keuch. ad QuSeren.p. i89. AliaS & in anatomicis arteria coeliaca vocatur, quae multos ramos emittit ad ventriculum, inque duosTamos dividitur. Barth. ltbell. Anat. c. 5.p. 655. Coelicus, a, um, οὐράνιος, haudduhie idem significat, quod cœlestis. Cceltca est epithetorI calcinationis Bartholetto in Encyclopscdia, quae & physica, dicitur, vel magica, quae fit beneficio speculi incensori' concavi, cujus deicriptio habetur apud Schrôder. Pharmac. l. 3. C. 17. Jung. not. D. JOh. Michaelis ad h. l. Coelifolium vocatur quibusdam materia illa; quae in pratis quandoque mensibus aestivis repetitur, Paracello celifoli dicta de ulcerib. c. 5. Vocatur & sputum majale, aliis purgamentum stellarum, item Caci flos, de cujus virtutibus medicis videatur GeOrg. Hier. Velschius in Sylloge Observ. 8i quidem ad Hiete Reulneri Obs. 113. p, m. 6z. Hartm. Prax. Chymiatr. Tom. I. oper. p- I0li Coeloma, κοίλωμα, dicitur ulcus in cornea Oculi tunlea latius BothrvO, rotundum, & minus profundum. P. AEigin. I. 3.C. 22. Gal. l. Introd. c. I5. Coelos, Coelon, κοῖλος, κοῖλον, cavum significat. Vide Cavus. Coelostomia, κοιλοστομία, est vitium illud, quandO vox in Ore unquam in fpecu obscuratur, & velut in recessu auditur, uti Quintiliam descripsit l. 1. c. 9. Et hoc idem esse, quod ἀσάφειαυ, asemiam, vult P.Zacchias Quaest. Medico-Legal. l. 2. tit. 3. quaest.ym.S.seqq. ubi perperam asymia per y legitur Ob ignorantiam Graecae linguae, ubi ἄσημος significat Oblcurum. Vide Asemos. Asaphia. Coelum, οὐρανὸς, κοῖλον. Multi etiam scribunt caelum. Est vocabuium valde homonymum sive aequivocum. Vel enim 1. significat sedem aut locum beato.um in vita aeterna, quae significatio non est hujus loci, licet & omni vero Christiano medico hoc incumbat, ut per Veram salvificam fidem eo perveniat post mortem. Vel 2. significat locum siderum vel stellarum fixarum & plantarum. Horum scientiam medico valde necessariam esse, nonnulli arbitrantur, Hipp. & Gal. autOntates producentes, uti ex recentioribus Rols. in Ord. ac Metit, sua passim inculcat. Imprimis vero Paracelfus variis in lociS coeli operationem medico scitu necelfariam esse docuit, praesertim in Paragran alter. Tr. 2. de Astronomia , quem pOstmOdO ejusdem sectatores secuti sunt. Enimvero cum haec scientia coeli & ejus virtutis in inferiora nondum adeo expeditis & infallibilibus nitatur principiis, neque sit in medici potestate, illam Operationem vel mutare, vel promovere, vel impedire, non video tantam necessitatem, qua medicus teneatur ad illam notitiam comparandam. Vel 3. significat more vulgi nerer», qui supra nos est, ufque ad nubium regionem, uti quidem colligere est ex Hipp. I. Epid. s. 3. t. I: ubi manifeste τὰ οὐράνια, coelestia scil. corpora, in Graeco habetur. Alias licet saepius apud Gal. edit. Lat. occurrat vocabulum. Coeli status, in Graeco tamen tantum vocabulutn κατάστασις reperitur absque additione vel cceli, vel aëris. Vel 4. significat tropice aliquas concavas partes corporis. Ita specialiter κοῖλον, coelum, vocatur superioris palpebrae superficies, _ sicut hypocaelum, ὑπόκοιλον, pars inferior, quae ei respondet, ex Russo Linden. Medic, Physiol. 1. 2. C. Io. §. 85. Sunt &, qui τὰ κοῖλα Oculorum interpretantur cavitates, quae sub oculis & utraque nasi pa te cernuntur, quae tamen κα,θύὶ dicuntur, quae partes in pravo corporis habitu, crapula, cachexia, hydrope, plerumque intumescunt, Foës, in Oecon 5.443. Sic etiam dicitur coelum, οὐρανός, vel ουράνίσκος, palatum, ἡ ὑπερώα apud Arist. l. 2. de part. an. c. 17. in frinc, Ut Plinio coelum capitis calvaria dicitur, dum cerebrum visiterum excelsissimum dixit, proxirnumque coelo capitis l. I t. II. N. c, 37. Vel 5. varias chymleas habet significationes. Ita apud Paracels. d. I. Coelum microcosini', vel hominis, effinxit à prima nativitate cuilibet individuo peculiare. Ita & HelmOnt. non coelum intus gerere dixit, quod sese ad universalissimum Blas astrorum componit, tr. Astra necessiu. non inclin n. 17. Coelum quoque significat chymicis quintam essentiam, formas rerum essentiales. Libav. Alchym. Pkarm. c. I8. Huc pertinet significatio coeli, quae legitur apud.Lentiiium Miscell. Medico-Pract. P. III. p. 130. quod coelum philofOphorum dicatur, quando radices seminales morborum tolluntur, dolores & paroxysmi mitigantur & prohibentur, quando consentanei spiritus specifici fiunt. Ita coelum betonicae pro capite, coelum silccini pro paralysi, quando fcil. illa fitnplicia coelificantur & fpiritualia redduntur. Papae ! Coelum spagyricum est suprema pars vasiS philosophici. Rul. & Iohns. Denique 6. & quidem valde abusive & mystice, imo phantastice, h. e. ficte, coelum philosophorum significat lapidem philosophorum, medicinam catholicam. Rul. Videantur & Bafilii Valentini scripta de rebus natur. & fupernatur. de lapid. Philosoph. Se alii hujusmodi scriptores. De coelo magico sactitio, ceu praestigioso, item de coelo infero Hartmanrci praestat silere Christianum, judioio Libavii in Exam. Pxilof nov. qui etiam rectissime contra Crollium coelo virtutem illam tribuendi horninibus omnem scientiam & artem, ceu nugacem vel impiam, rejicit. Coementum. Vide Cæmentatio. Coena, δεῖπνον, cibationem vespertinam significat Quod vero tempus Veteribus ordinarium fuerit, non facile definiveris. Plerumque tamen fele occidente coenasse, licet viri graves occupationum caussa saepe distulerint usque ad accenfa lumina, testatur Linden. Ex. XVI. §. 223. Ccenam largiorem suisse olim, quia parcius pransi sunt, constat etiam ex Gal. I.7. Meth. med. c. 6. Et revera nostrae sanitati plus conduceret, si hodleque consuetudo illa servaretur. Juns. C. Hofm. In/iit. 1. e.c. 28. & Dogm. nostr. Part. V. c. i. Dogm. 8. Lang. i. 1. ep. 5 5. quamvis hujus ratio, quod luna ad tiliariorum concoctiones multum conferat, non sit magni roboris, cum & tempore novilunii bene concoquantur & chylificentur alimenta. Prandium largius caena inter caussas morborum retulit Rolf. O.ac M.Com. l.i.fect. 3.1. 28. quamviS Lucianus Belus de Rocha contracta, ( vel secundum alios Ant. Maria Bettus ) in pecul. tractatu de coenae & prandii portione , prandium largius defenderit contra Oddurn. Caena secundaria Gr. dicitur ἐπίδαπνον s quasi postcxnium, apud noS in conviviis nuptialibus frequens. Coenologia, κοινολογία, Consultatio, colle- glandi ratio est medicorum concilium, cOllocutiO, ac communis consideratio, quae fit pluribus medicis convocatis, ad cognitionem de morbo inquirendam & in curatione mutuam operam praestandam. Hippocr, in Praecept. VII. 4. Coenonia, κοινωνία, communicatio. Vide infra. Coenos, κοινὸς, communis. Dicitur & de partibus corporis, quae pluribus destinatae funt usibus, quales sunt intestina &c. Hofrnan. in Gal. de V. P. n. 248. 250. Communia organa, arteriae, venae, nervi, Gal. lib. 16. de V. P. cap. t. Si de morbis communibus multis populis, qui & πάγκοινοι, πάνδημοι vocali solent. Quibus opponuntur privati, , n σποραδίκοὶ, Hofm. Inste l. j.c. 5. §. 5. Ita leguntur communes mentis conceptus, nsuxi ἔννοιαμ, Gal. /. de plenti, c. 8. Communis sermo , i. e. universalis, κοι,ὸς λόγος, c. I. de R. V. I.A. t. I3. Coenotes, κοινότης, dicitur de hypothesibus methodicae lectae, quae communitates dicuntur, quia sunt saltem universialeS quaedam notiones, ex quibus indicationem remediorum omnem peri posse censuerunt ejus fectae asseclae. Tres autem in universum statuerunt, adstrictionem, fluxionem, & mtxtum ex utroque. Soranum libros de communitatibus scripsisse testatur Coel. Aureliam l. IV Tard. passe c. I. p. m. 455. Vide Methodicus. Galen. l. 9. contra Julian, c. 5. et de opt. sect. ad Thrasyb. c. 32. Aquae etiam quaedam ophthalmicae communitatis epitheto insignitae leguntur in Schrôderi Pharmacop. l. n. c. 38. cujus tamen tituli rationem invenire haud fuit integrum. Coenum, βόρβορος, lutum, fimus. Vide Borborodes. Coeruleus, κυανὸς, vel κύανος, nomen coloris intermedii, inter nigrum & rubrum, qualis est coeli fereni, sapphiri &c. In fpecie lapis LaZuli vocatur coeruleum , Rul. & Iohns. videatur & D. Joh. Laur Bauschii Schediasma posthumum de coeruleo et Chrysocolla. Coerulea tunica in Oculo χιτων κναυοῦς vocatur, alias uvea dicta, rhagoides, Galen. l, Io. de V. P. cap. 3. et 4. leteritiam quoque & urinam coeruleam dixit Paracels. l. de Icterit. Coete, κοίτη. Vide Cubile. Coetonetes, κοιτονητὴς, Cubicularius. Vide Cubile. Cogitatio, φροντὶς, διάνοια. Vide Phrontis. Ossa cogitationis quae sunt, vide Arcualis. Cognatio, συγγένεια, dicitur de similitudine & communione mutua .rerum, inter quas ἀδελφότης, fraternitas, potissima habetur, apud Gal. 3. desract. t.34. Vide Adelphixia. Cognitio, γνῶσις, quid significet, notum est. Duplex datur quoque in Medicina, una externa & perfunctoria, quae facilior, & altera interna & accurata, quae difficilior, Galen. de dign. et cur. anirn. morb. c. 6. Quae vero in cognitionem veniunt, aut sensii, aut ratione deprehenduntur, l. an fang- in arter, c. 5. quamvis in textu Graeco non Occurrat. Quo plenior vero & certior est nostra de rebus cognitio, tanto majore ipsis cum fiducia atque securitate utimur, Linden. Ex. XI. §. 6. Cognitio mortalium in specie Puracelso est pars nigromantiae, L. 1. l’hisas.sagacis. De Cognitione Adepta Philosophorum, hile. Spagyricorum, vide apud Ger. Dornaeum Speculat. Philos. c.H Cognomen, ἐπωνυμία, est nihil aliud, quam epitheton sive adjectivum aliquod, substantivo additum, V. gr. homo simus, aquilus, caesius, Gal. l. 4. de diff. puls, c, 8. Cohabitatio dicitur vita conjugalis includens congressum Venereum, quae communiter triennalis in judiciis requirebatur ad probandam coeundi impotentiam, uti videre est apud P. Zacchiam Q. M. H l. Io. decisi 17. Rot. Rorn, n. 5. Cohibitio, cohibeo, ἐποχὴ, ἐπίσχεσις, Vide Epischesis. Cohitus, Cohire, Coheundi, &c, passirn legitur pro Coitu, Coire&c, apud Albertin. Botton- de morb. mulierum , praesertim I. 2. capp. prioribus. Cohobatio, est liquoris corpori saepius affusi frequens abstractio, s.eu destillatio & reiterata affusio, vel exaltationis virium gratia, vel etiam majoris fixationis caussa, Rols. Chym. l.i.c, 2. Ger, Dornaeus de tranfm. metall. c. I, D. D, Bohnius Diff. Chym. Phys. XI. 5. 27. ParacelsuS tamen etiam de morborum duratione usus, Cohob vocans, quando morbus remediiS non facile cedit; unde & medicamenta secundum Cohob danda, h. e. repetitis vicibus offerenda, 1. 2. de Tartar. Tr. 2. C. 5. et al.tbl. Cohol, pro Alcohol, in specie dicitur de collyriis siccis, lub forma pulveris tenuissimi praeparatis. Avic. i. 5 summ. zi trasl. 2. Cohos est, quicquid cutis In toto corpore concludit, veluti in circulo, allusione ad chaos facta, quo jam in ordinem divinitus redacto, & non, ut prius, informi, cuncta creata comprehenduntur ad minoris ordinati Cahos vel Cohos utilitatem, ex Parac. 1. de ulcerib, fv 9. Ruland. & Iohns. in Le.v, Chym, Coilosomoi, κοιλόσομοι, qui e palato loquuntur aut e naribus. Jul, Cael. Scahg rr de caus. lingdat.l.Iae. i 4. Coincidentia, παρέμπτωσις, q. d- Intercident- sta, est, cum aliunje in aliud vas humor flIttt, Gal. l.7. de Admin. Artat, c. 16. et l. de pienit. c. 6. Specialiter in oculo Coincidentia est, ubi in meatum porumve opiicum, qui à basi cerebri veniens oculo videndi lacultatenr tribuit, humor, adaperto vel rupto vase, incidit, obturatque eum, unde cum dolore visus offenditur, l. Introdttct. c. I5. Pullus quoque quidam d.citur παρεμτάπτων , coincidens, quando non expectato intervallo supervacuus aliquiS sentitur. Opponitur deficienti, τῷ Ολάλεἰπσνσι, Gorr. p. 362. Coindicantia, συνενδεικνύμενα, vocantur, quae cum propriis cujusque morbi indicationibus in curatione conspirant, v. g. vires vitales, sive naturae robur, aetas, regio, anni tempus, confuetudo, & id genus aha, quae à propriis indicantibus indignata praesidia veluti confirmant & approbant. Galen. 13. meth. med. 16. quamvis etiam ad methodum conservatricem applicari possent, si liberet; nam & in his illa attributa omnia attendi debent & folent. Vid. Dogm. nostr. P. IV. c. a. dogm. 4. p. 470. Comprehensio illa Coindicantium & Coindicatorum dicitur Coindicatio, σννόδειξις. Coitus, λαγνεία, Hipp, συνουσιασμὸς, συνδυασμὸς, συνουσία, concubitum maris & foeminae Venereum significat, partiumque genitalium communicationem, quam actionem prolixius describere non est operae pretium, cum Rolf. & alii nihil intermiserint amplification S in descriptione hujus in Ord. ac Meth. Generationi dicat, part. Videantur, si placet, & alii Anatomici. Vide infra Lagneia. Coitio & Coire etiam sumitur pro Coa- liuone aut Coalescere, Gal. 3. meth. med. c. 4. Item de unione medicamentorum in unam massam, v, g. in coitione emplastrorum, Scribon. Larg.». 2I2. 2I3. & alibi saepius. Cola, κῶλα, dicuntur Artus. Vide supra suo loco. Colamentum, ἀπήθημα, περιήθημα, in cssic. Colatura eit liquefactae rei à faece suae turbulentiae separatio. Joh. Augullin. PantheuS in Voarchadumiae portione 2. Vide Theatr. Chymic, Vol. II. in sin. p. 532. Colatio, ἤθησις, ἠθισμὸς, ab ἤθω, colo, est ipsa actio, qua liquida percola varia tran (mittuntur ad separandas faeces. Est ergo similis Cribrationi, quae siccorum est, illa vero humidorum. Differentiae cotationis sunt variae : Quaedam calidissima, quaedam tepida, quaedam frigida colantur ; quaedam uno, alia duobus, alia tribus colis egent. Quaedam per subsidentiam colantur. Weker. Antidot. gener, l. 3. c. 38, Joh. Aug. Pantheus d. I. tres modos colationis tradidit, per Manicam Hippocratis, per Cinericium, per Balneum Arenae. JungcD. D. Bohn. Differt. Chym. Phys. XV §. z.seqq. Colatorius, Graece dici posset ἠθητικὸς, quamc Vis non reperiatur usitatum : dicitur de quibusdam membris corporis, quorum ufiIS est, sanguinem ab ex- crementis purgare. V. g. Hepar est Organum colatorium pro bile sequestranda, Renes pro iero, &c. 0s quoque nasi dicitur Colatorittm. Os colatorii quoqtIe dtci Cuneiforme scribit Bartholin. libell. 4. An, ς.8.ρτρι8. Vide Ethmoides. Colazo, κολάζω, proprie significat punio, castigo. At per metaphoram ab Hipp. & Galeno fumitur pro resraenare, temperare violentiam alicujus rei, v. g. acetum melli mixtum in oxymelite, dicitur biliosam mellis naturam castigare, vel temperare, refringere, Hipp. 3. de R, V. I. A. t. 3o. Gal. in comm. Ita diaeta κεκολασμένη legitur, h. e. temperata, ap. Lucian. Colcitan, fubjectum Pythonissarum, pro excitandis tempestatibus, Paracels. de Podagra. Colcodea, id est, efficiens, sive dator formarum. Colcothar, proprie apud Parac. dicitur Vitciolum sinutm, de Nat. rer. l. 7. de resuscit. rer. natur, quando videlicet phlegma à vitriolo destillando abstrahitur, atque hoc toties, donec Colcothar phlegma, sive aquam omnem, imbiberit, neque ulla amplius aqua destillaverit, licet igne urgeatur. Dicitur s.erpens, seu lacerta viridis, qnae propriam caudam devoravit. Communius tamen intelligliur Caput mortuum Vitrioli, simplici modo citra cohobattonem rubificatum, vel atramentum rubrum seu citrinum. Ironice vocatur Henricus rubeus, in derisionem aliquorum ementitorum Chirurgorum & Circulatorum, qui hoc folo medicamento conabantur omnia ulcera & vulnera curare, & huic unico remedio, tanquarn sacrae anchorae, innitebantur, ( quemadmodum & hodieque Balneatores & Cbirurgastri lacere solent) perdentes potius aegros, quam servantes, Ruland. in Lex. Quamvis Helmont. nimium laudibus evehat in ulceribus, Tr. Scabies & Uicer. Scholar. n. 35. E Colcothare verum fieri Sulphur Vurioli , negat idem, tr. Duumvir au n. 9. Colcotar vi medica ditissimum vocat, de Lithias. c. 8. n. 2I. Frequentem ejus usum vide apud Paracels. in libris Paragraphor. & alibi. Coleos, κωλεὸς, exponitur à Gal. in Exeg.voc. Hipp , membrum in vulnere, quod recte extrahi potest. Verum Foës, in Oec.p. 367. existimat, mendosam esse hanc expositionem ; sibiqtse videtur κωλεὸς idem esse, quod κωλὰ, κωλὴ, aut κωλῆ, aut κωλὴν, quod significat, vel pernam aut petasonem, vel saltem petiolos, aut extremos pedes, ut apud Hipp. 7. Epid. XXXIII. 13. Coleritium, Coloritium, lohns. est liquor compositus ex corrosivis metallorum inimicissimis materialibus, quo probatur aurutrI ad Lydiumlapidem affricatu, & cui nullum metallum, praeter aurum folurn resistere potest, uude cognofcitur e vestigio, si, quod aliud auro permixtum sit, hoc Omne mox evanescit mutato colore ea parte, qua Coleritium illitum fuerit, caetera non rtiadefacta colorem affricati aut servante; Putum vero ac purum nihilo prorsus immutatur eo liquore, Rul. in Lex. Coles, Colis, καυλὸς, penem, sive membrum virile , mentulam, virgulam significat. Vide Caulos. Est particula corporis insignis ad extremum collum vesicae sita, qua mares foeminas exuperant, Gal. l. 6. de V. p. c. 8. Hujus descriptionem accuraram vide in Anatomicorum scriptis, praesertim apud Bartholin, Anat, I.Ic.24. D. D. I. M. Hofluann. Id. maclu hum.seFl.XI. §. rj.seq. p. 86. seqq. Penem caticros.um feliciter amputatum à. D. Ruyschio, Opera Chirurgorum conjuncta, Vide III ejustl. Centuria Anatom. Chirurg. Obs. XXX. Colica; κωλικὴ διάθεσις, est morbus plenioris ( i. e. craffioriS ) intestini diuturnus, in quo cruciatus intolerabiles, difficultates spirandi, siidoreS, perfrictioneique suboriuntur s Gal. in desin. Suntque Colicus & Volvulus intestinorum etiam inflammationes, quorum alter tenuioris intestini affectus est, alter plenioriS. Quare dejectiones includuntur, & flatus intestinis involuti; eo, quod exitum non habeant, dolores Vehementes, & tormenta excitant, l.Introd. c.I3. et l.i. de L, A. c. 5. Inde Colica medicamenta funt, quae ad sedandum coli dolorem simt comparata, quae quidem etsi anodyna funt, à communi tamen anodynorum forIIia disserunt, quod quae proprie Colica appellantur, aromatis odorasiS ac urinam cientibus seminibus permiscentur. Et quanquam Colica vocentur, non tamen ad Colicos tantum, sed ad omnem dolorem in quacunque corporis parte lactum sedandum admoventur; quo factum est (inquit Gal. init. l. 6. de L. A. ) ut Antidotos omnes dolorem sedantes Veteres Colicos nuncupaverint, l. 7. de C. Μ, S. L. c. 4. Vide Narcotica. Quamvis vero κωλικὴ variis de caussis oriri possit, sic tamen potissimum dicitur, quae à frigido crassoque aut viscoso humore, aut flatuoto spiritu excitatur. Eum confe'- quuntur nausea & vomitus pituitosi atque corrupti humoris multo graviores & magis assidui, quam per nephriticos affectus. Ad haec excrementorum retentio, ut ne flatem quidem, neque etiam ructum possint emittere, adest. Saepe etiam veluti circuire videtur dolor, aut plurima loca occupare, & modo in hac, modo in illa parte vehementior fieri, cum nephritici dolores eodem in loco stabiles jugiter infestent. Difficile tamen est discrimen, adeo, ut non modo plebeji, sed Medici quoque non semper discernant, omnesque eos dolores, sive renes, sive ureteres, sive mesenterium, sive tenuia etiam intestina occupent, κωλικὴν indifferenter appellent. Haec Castellus. Quae cum nec accurate nec accommode latis in omnibus sese habeant, libet ex recetitiorum principiis quaedam annectere. Colica Passio accipitur quandoq’ e late pro omni Intestinorum dolore, quan ioque stricte pro dolore intestini Coli; quamvis Th. Willis utrumque neget, & potius parteS quasvis abdominis, & viscera omnia totius ventris subjectum hujus morbi statuat, Part. II. de An. Brttt. c. 15. id quod in medio relinquimus. Alias in d. loc. affectum hunc quoad AEtiologlarn & Thetapiarn egre- gie expedivit. Jungatur Linden. Ex. IV. VII. & VIII. ex quo constabit, apud Hippocratem non suisse observatam differentiam inter Colicam & Iliacam passionem, Sylv. Prax. Med. I. I. c. 14. E quorum hypothesibus talem annectere libet descriptionem : Colica Passio, vel Dolor Colicus est praeternaturaliter aucta licet varia perceptio tactus in intestinis, praesertim Colo, cum variis symptomatibus conjunIcta, imprimis alvo utplurirnum vehementer adstrictae, proveniens à solutione continui membranarum & partium nervosarum in parte affecta per varias caussas, videlicet intemperiem materialem à diverso humorum & spirituum vatio dependentem, vel obstructionem graviorem, oborta & vehementer urgente. Hujus affectus primam originem aliquando latere in acido quodam acetofo crudeli, tormina tam in stomacho, quam in intestinis plerumque crudelia gignente, haud inepte statuit Helmont. tr. A sede anim. ad morb. n. 1 o. Parac, tot Colicae species constituit, quot ventorum genera & Colicae, ventorumque, ac tempestatum eundem esse generationis modum dixit, in Paragran. Labyrinih. & "alibi. Colicam quoque Zihethinam MosclIatam, non ventosam, biliosam, vocari debere voluit Paragr. t. 1. Colice, subintellige Antidotus, dicitur etiam medicamentum contra Coli dolorem apud Scrib. Larg. n. Izo.seq. Rul. in Lex. Colicam descripsit per Tartarum resolutum in intestinis, morbumque fixum in colo intestino. Sed haec descriptio justo strictior est. Coliphius, epitheton panis apud veteres, quo solo usi sunt in prandio abtque aliis cibis, parato ex flore tritici siligineo, addito fermenti momento modice pisto, & in oblongam formam redacto, uti legitur apud Lang. l. 1. ep. 55. Colla, κόλλα, Gluten, vel glutinum significat, ldque omne dicitur, quo sicca corpora secum uniuntur. Colla libraria ex simila & garo habet virtutem emplasticam, & concoquendi vi praedita est, quibuscunque eam partibus illinas, Gal, l. y. de S, F. AEginet. l. 7. c. 3. Alias ex variis rebus paratur. Praestantissimum est ex auribus taurorum & genitalibus. Fit & ex quibusvis pellibus inveteratis & decoctis. Rhodiacam caeteris praetulit Diosc. l. 3. c. IoI, Vocari solet vel ταυροκὸλλα, vel ξνλοκοθύα. Auro glutinum est Santerna, ferro Argilla, aeris massis Cadmia, laminis Alumen, Stannum aeramentis, stanno Argentum, marmori & plumbo Resina, &c. Gorr.p. 234. Alias vocabulum Glutinis transtulisse ad Physiologiam & Pathologiam Joh. Baptilr. Contoli Iati o-Physicum Bononiensem in sua brevi instructione Medica de Gsutine in corporibus humanis producto legitur in Act. Erud. Lips. A. I698. m. Mart. p - I37. Qutd i quod ipse Hipp. i. de Camib. prolixe de glutinositate partium corporis, περὶ τοῦ κολλώδεος tractaverit & cerebrum esse metropolin τοῦ κολλώδεος, glutinosi statuerit, quamvis rem acu non tetigerit, Jung. Jac. Spoil. Aphor, nov.sect, I. aph. 27. Collapsus corporis, ξύμπτωσις ; I. aph. 3. idem; quod Contabescentia, Concidentia, Imminutio, μάρανσις) Linden. Ex.XIII. §. 229. Dieter. n. 588. Vide Symptosis. Collatenna, est nomen vulnerarii specifici apud Parac. l. 2. de vit. long. c. 14. Collatio, idem, quod Comparatio. Vides.10 loco- Collativus, Fest. Conlativus, à verbo Collatarer Gr. dici posset συμπλατυνθεἰς, dicitur apud Plautum de ventre, propter cachexiam hepaticam, tumido & magno, ferosaque cacochymia stagnante pleno Cappadocis lenonis, Cttrcul. Act. z.se. I. de quo loco vide Linden. Ex. IX. Select. & de hoc vocab. §. 13. seqq. Collectio, συλλογὴ, συστροφὴ, σύστασις, de varIis usurpatur, v. g. de Medicamentis simplicibus, ubi quidem modi peculiares quandoque observari solent. uti legitur apud Schrod. Pharm. 1. I. c. 27. quorum tamen aliquos merito, ceu figmenta & phantasiae somnia, rejicit Hofrnann. in Clav. ad h. l. Dicitur etiam Collectio de humorum peccantium in aliquam partem consluxu & coacervatione, unde Inflammationes, aliaque tumorum genera oriri iolent, Rhod. ad Scrib. n. 2o6. Excell. Dn. D. Maur. Hoffmann. DtI. Affluis, Cornpater & Collega honoratiss in Prud. Medic. Disp- 23. Collectio quoque significat modum quendam cognoscendi compositum, quando videlicet aliquid fenili, memoria, & ratione simul-cognoscitur, quae & Connumeratu) & Consummatio , συναρίθμησις καρ συγκεφαλτὰιυσις dici solet, Gal. C. t. de iis, q. in medic. t. 3. Pulsuum quoque Collectiva inaequalitas legitur apud eundem l. 1. de diff. puls. c. 30. quae ex inaequalitate plurium pulsuum est conflata. Gr. συςηματικὴ ἀνωμαλια. Collegium, συνέδριον, significat societatem aut coetum certum proborum doctorurnque virorum, Gal. adversi Jul. c. 1. Ita Collegium Medicorum & olim fuerunt, qui Medici Archiatri dicebantur, probante C. Hofrnann. I. 5. star. L. c. 27. Hinc & Collegiandi ratio idem significat, quod Consultatio Medica inter plures Medicos, C. Hofm. Orat. Isagog. z.p. 131. Capivacc. Collegiandi artem Medicam scripsit Oper. p. m. pt, t.seqq. Collesis, κόλλησις. Vide Conglutinatio. Colleticus, κολλητικὸς, h. e. facultatem habens glutinandi, 8i conjungendi divisas partes, Gal. l. 5. de S. F. c. 2. Unde Colletica sive Gluunatoria medicamenta vocantur, quae divisus partes in pristinam unitatem reducunt. Ita P. AEginet. l. y, c. I7. emplastra κολλητικὰ vocat. Et autem glutinantium materia diverla pro corporum varietate, quae glutinari debent, v. g. quae ex argenti spuma, sive lithargyro, oleo & aceto praeparantur, imbecillam mollcmque carnem glutinant: quae bitumine, aerugine, squama, aloë & myrrha constant, robustam & duram. Castelli & Gorraeus d. I. Vide Colla. Colliciæ dicuntur lachrymalium punctorum in unum ductum in utroque latere concursus humorem palpebrarum III narium cava derivanteS, Occurrit hoc vocabulum apud Nic. Stenonern de Musc. & Gland. p. m. 38ψ Colliculum, idem, quod Nympha, νυμφὴ, caruncula membranosa in pudendo muliebri gemina, rimam vel sitium tegens, quam etiam in AEgyptiiS mulieribus circumcisam fuisse voluit Gal. Introd. c. Io. Colligamen, Colligamentum, Colligatio, σύνδεσμος, idem, quod Ligamentum, de quo vide infra. Colligantia elt nota consensus alicujus morborum quoad locum vitiatum, unde & morbi colligandae, societatis aut connexionis dicuntur. Blas. Medic. Universe Eundam, p. m. 21. Ustis & jam olim Constantinus de Stomacho C. 3. in Operibus Isaaci annexo. Colliquamentum, in specie Harveo dicitur humor iste & materia colliquata transparens, quae paucis post conceptum diebus propria tunica tenuissima atque orbiculari contenta . humoreque eo, in quo foetus postea natat, longe purior, in cujus medio fibrae fanguineae & punctum fallens ( primum futuri foetus fundamentum ) citra ullam praeterea cujuslibet rei praesentiam clare difcernuntur, estque prima pars genitalis. In ovo gallinaceo etiam oculus ab eo vocatur, quemadmodum descripsit de Gener, animal. Ex. LXIXi p. m. 445. Consentit etiam Bohnius in Cire. Anat. Physiol. Progymn. IV. p. 54. ColliquamenttIm genitale fluidum albicans vocans, & nihil aliud esse dicens, quam ipsum sanguinem successu temporis purpuram inducentem. Colliquatio, item Liquatio, Fufio, τῆξις, ἔκτηξις, σύντηξις, ἀνάλυσις, diversimode accipitur pro diversitate subjecti, de quo dicitur. Vel enim dicitur de humoribus utilibus, praesertim sanguine, quando nimium attenuatur, & ejus fibrofitas aut naturalis glutinositaS destruitur. Hanc etiam agnovit Galen. 1. 3. de sympt. cauff. c. t. Unde Febres Colliquauvae nomen silum acquisiverunt, πυρετοὶ συν στόματος, quia sanguis in illis propter igneas copiosas portiones accensas & effervescentes nimium liquatur. C. Hofmann. de sebr. c , 55. Franc. Piens Tr. Spec. desebr. c. G. num.z. Qualem fanguinis & reliquorum humorum colliquauonem etiam producunt Purgantia fortiora, & quaedam Venena, uti constat ex nostr, Disp. I. de Remor. Purg. 6. 29. seqq. Charlton. Ex. X. Pathol. 6. 27. Willis de sebr. c. 12. qui duo per Fusionem expresserunt, quod perinde est. Vel dicitur de ipso corpore & ejus partibus, non tam solidis, quam humidis, insinuatis & appropriatis, pinguedine nimis attenuatis, unde soliditas corporis imminuitur, & moles carnosa contabescit, quae alias Consumptio Latinis dicitur. Hinc Hippocr, conjunxit τὴκεσθαι καὶ φθινειν, colliquescere tabescere, 5. Epid. II. Io. ad quem locum vide Lind. Ex- XIII. §. 191. seqq. ubi egregie Colliquauonis naturam declaravit. Et in hac significatione frequentius occurrit ap. Hipp. & Galen. v. g. 2. aph. 28.s. 3. de iis, quae in medic. t. 32. etc. Vel dicitur de Excrementis, quae propterea Lat, CoUiqttamenta, tmrvismc, dicuntur, quatenus veluti effectus sequuntur Colliquauonem humorum & corporis, 4. aph. 2I.s. 4. de st. V-1. A. 1.112. c. a. in i. Epid. t.3 5. c 3. ln 3. Epid. t. 66.s. 1. prognosi, t. 3 5. Unde & veteres difficillime Col.iquau.onem ab excretione distinguere potuerunt, teste Gal. de opt. sect, c. 28. Imo in hac significatiot e Colliquatio idem est, quod Fluxio Methodicorum, sive ῥύσις. Denique dicitur de artificiali, & praesertim Chymica rerum solidiorum vi ignis liquefactione, quae & Fusio appellatur, Rolfink. vocat Liquefactionem, estque duplex, simplex & probatoria, Chym. l. 2. c. 2. Wedel. liquefactionem vocavit & fusionem, quamvis hoc nomen potius de metallis praedicari & mineralibus existimet Pharmac. Acroam. l. I,sect. 2. c. 7. p. 46. Imo Ruland. adhuc strictius defcripsit, respiciens ad praepositionem Cum praefixam, quod sit plurium fusilium in igne ad unum compofitum per igneam eliquationem conjunctio, in Lex. Vide Liquatio. Collisio, idem, quod Contusio, θλᾶσις, θλᾶσμα. Vide Contusio. Alii tamen difcrimen faciunt inter Collisionem Sc Contusionem , illam dicentes esse solutionem continui in osse factam, hanc vero in carne. Petr. Martyr Tronus de vttlner. cap. sol. m. 64. b. Collisorius est epitheton motus particularum diversiIrum, quae sese mutuo impingunt & colliduntur, quale quid in fermentatione necessario contingit, quemadmodum non folum Willis de fermentat. docuit, s.ed & Cl. Stahlius novissime explicavit in Zyrnotechnica c. i.p. 7. Collix, κόλλιξ, ἢ κόλιξ, pastillum vel trochiscum significat, Hippocr. I. 2. Epid.s. 6. n. 5 5. /. de intern. affe XXV. 38. AEiginet. I. 1. C. 27. Vide Foës. Oec. p. 347. Galen. in exeg. Est & panis rotundi genus, teste Aristoph. Speciem panis etiam dicit Hesychius, quam fpecialius describit Erotianus in synagog. quod sit placentae forma, quam alii ιγρήα dicant. Collodes, κολλώδης, Glutinosus. Vide Colla. Collodium legitur apud Paracels. I. 2. de Vis. long. c. 9. quid vero significet, non constat. Collum, ἀυχὴν, vid. Cervix. Collum uteri rectius diceretur Os uteri, quia intus est, ubi uterus desinit, quam exterior extremitas, quae mulieris pudendis conjungitur, quae potius colli uterini os non sine ratione vocaretur, Gal. y.aph.ae. Collurio, est nomen avis rapacis, Lanaciorttm genus minus, inter Accipitres vel Falcones minores referendus, cujus iterum simt diverfae specieS, majores & minores, de quibus vide Aldrov. /. 5. Ornith. c. 1 i.seq. Collutio, γαργαρισμὸς. Vide Gargarismus. Collymus, Collimus lapis. Vide Aetites. Collyrium, Collurium, SalmasiO ad Solin. κολλούριον, κολλύριον, duabus gaudet significationibus, antiqua & nova. Olim collyrium denotavit medicamentum siccum, ad Instar Glandis vel Pessi, vel Tu- rundae, longum, rotundum, cohaerensque ex succis; liquoribus, semluibuS, fructibus, & metallicis compositum, qund in usum asservabatur. Eo vero utebantur intro penitius immisso In uterum, in anum, in aures, in natum. Vid. Hippocr. /. t. de Morb. LXXX. 6. Galen. i. 3. de C. M S. L. c. I3. Unde & vulgo Glandes, Turundae, &(. Globuli dici solent, Rhod, ad Scribon. L. n.t 42. Hodieque vero de medicamentis Topicis, quae oculis admoventur accipi folet; licet & haec strlota significatio veteribus usitata fuerit, uti constate Scribon. n. 19. seqq. Rhod. in not. ad h. loc. Suntque Collyria duum generum. Quaedam enim liquida, quae lostillar.tur, aut guttatim instillantur t quaedam solida vel sicca, ξι,ρρκολλούρια, quae barbara voce dicuntur Sief, Galen. l. 4. de C. M. S L. cap. 5. Jungantur alii Scriptores, v. gr. Welter. Antidot. Gener, l. I. cap. 45. Special. l. z.sect.aI. Petr. Morell. in Method.formttl. l. t.sect. 2. c. 4. Schrod. i. 2. c. 86, Hofm. in clav. Coloboma, κολόβωμα, h. e. mutilum, sive curtum , Gal. l. 2. Meth. med. c. 2. Dicitur de iis, quae deficiunt, v. g. in labiiS, narium alis, auribus, oculorum angulis, quarum glandularum desectus specialiter Rhoeas, ῥοιὰς, vocatur, de quo vocab.fuo loco. Coloeos, κολοιὸς, vide Gracculus. Colon, κῶλον, dicitur Intestinum quintum in ordine à ventriculo, secundum autem in crassis, inter caecum & rectum medium, Gal. I. 6. admin. Anat. c. 9, quod excrementa ex distributione segregata suscipit, Introd. c. II. Unde propter sui latitudinem ipsprn solum quidam ventrem inferiorem appellarunt, 4. de R. V.l. A. t. II2. Abscedit longissime à centro Mesenterii, quod noti expediat, venas mesaraicas valde exugere ea, quae continet, excrementa. Ccsco autem, ut ait Galen. ad portionem refpondet. Sicut enim Coecum valde exruberat, globosumque est, ita & Colon tota sui longitudine multos habet medioS globos, & veluti cellulas, exiguas quidem, nec tamen tantas, quantas Coecum, ( hoc enim totum veluti quidam venter est) ied ad portionem jus fitnilitudinemque sactaS. In eo cralliores faeces diutius commorantur, donec excernendi tempus appetat. Itaque fit, ut saepe ab his male assidatur, variis.que morbis tentetur, pro contenti excrementi qualitate. Haec Castellus. Quamvis non in omnibus rem acu, quod dicitur, tetigerit, v. g. quod Colon à mesenterii centro longissime distet, ratio haec potiuS est, quod venae lacteae paucissimae adsint, per quas chylus ad centrum illud exprimi & diffluere posset, cum jam marnria maximam partem sit excrementitia. Comparatio quoque cum Caco intestino non respondet Autopsiae Anatomicae, qua nOvimus, in adultis hominibus Coecum intestinum minime amplum esse aut extuberare, sed minusculum esse & angustae capacitatis. De Intestini Coli & Ccecit structura vid. Anatomicos, praesertim Barthol. I. Io c. Io. Colon esse locum vel fedem Colicae, etiam dixit Paracels. /. 2. de Tartar, Trs I. 0.5. &. 6. in explic. Colo infestari, pro Colica laborare, legitur apud Scrib. L. n.I2 2. ubi etiam saepe occurrit Coli dolor, pro Colica. Et apud Plinium aliquoties Colum pro morbo intestinali fumtum occurrit v. g. l. z6. FI. N. c. 1. reliqua videantur in Indice. Colophonia, κολοφώνια, dicta est antiquis resina pinea , quod Colophone praecipua apportaretur. Nam & ex Gallia & Tyrrhenia adferebatur. Eadem quoque alio & simplici nomine φρυκτὴ dicebatur. Erat autem Omnium fere resinarum maxime parabiliS, & in penuria Mastiches substituebatur. Praeter hanc autem, quae csatiKvi dicebatur, aliam suisse Colophoniam, Chiae mastichae persimilem, & molliens aliquid habentem, usi scribit Gal. I. 7. de C. Μ. P. G. cap. 3. Haec Gcrraeus p. 236. Jungantur Schrod. l. 4. cl. 2. n. 381. Fr. Hofm. in clav. ad hA. Colofonia legitur sàepius apud Scribon. L. n. t^y.seqq. ubi vide Rhod. in not. ad primum locum. Colophoniam ex Terebinthina fieri in fundo relictam, testatur & Paracels. Tr. 4. de Pesttlit. Color, χρῶμα, quid proprie fit, & an reale quid etiam in tenebris eXistens, an vero saltem modificatio lucis per reflexiones & refractiones ? Physicis dirimendum relinquemus. In foro Medico consideratur, ut signum Physiologicum sanitatis, & Pathologicum sive morbosae dispositionis in humoribus, corpore iolido & excrementis in rebus non naturalibus. Imo ad omnes partes ministras sese extendit, ut ita colorum differentias probe perpendere debeat Medicus, quemidrnodum hoc pluribus testimoniis ex Hipp. Gal. & aliis confirrnari posset. Colores corporum omnes à sole dependere dixit Paracels. de pestilit. tr. 1. Colores non designare fictos humores, sed imitari proprietateS vitae mediae, atque spissitudines, inque materia esse Opera Archei seminalis vult Hslmont. tr. Schol. Humor, passi decepi, c. 1. n. 49. Emplastrum Coloris incerti legitur apud Scribon. Larg. n. 214. De coloribus Spagyricis 8e ChyrniciS, praesertim in negotio Lapidis Philosophici, plura loca quaere in Tfc. Chym. Vol. I. indice, ut & Vol. III. IV. V. Coloratio, Chromatismus, χρωματισμὸς, ἐπίχρωσις, coloris inductionem, vel superficiarium vel penetrantem significat. Ita vetereS colorem unguentis conciliasse constat ex Scrib. n. 2 28. 230. vide Rhod. ad h. l. Ita Oleum Roiaceum olim Anchula tingebatur Dioscor. aut re I. 1. c. 53. Rulandus seq. species Colorationis descripsit : Coloratio per haustum liquoriS ingredientis est frequens admodum modus, per liquidam tincturam, quam res colorandae potare, seu combibere coguntur. Id fit pro natura earum diversa. Quae & porosa sunt, macerantur in tinctura liquida, vel etiam coquuntur una, aut irrigantur, persundunturque saepius resiccationibus interpositis, donec color placeat.’ Ita tingunt vulgo vellera, linamenta, serica, pannos &c. Coloratio externa est, cum superficiebus duntaxat color exaltatur. Id fit variis modis s quibus aliter atque aliter disponitur subjecti facies externa ad lumen diversi. mode terminandum, unde oritur color diverlus, ifque in eadem specie illustrior & veluti interpollis, vel obliSerata priore, ad diversam nobilior. Colorauo per calorem solum est modus colorandus, cum e potentia in actum, seu ex occulto in manifestum color protrahitur, adhibito calore duntaxat alteratOrio. Neque solum principali extractionis fine hoc fit, sed & inservit tincturis arcanis. Colorasto per absolutionem est, cum fuscedines spirituales, aliaeque sordeS colorem obscurantes, mutantesque aquis acribus eluuntur, itaque color illustratur exalraturve. Prolixius de chromatismis vel coloratioribus egit Libav. Syntagrn. A. Ch. l. 6. c. z.seqq. De coloranone Tyria videatur turba Philosophor, serm. I4. in Th. Ch. Vol. V. p. I 2. Coloritium, vide Coleritium. Est gradatio coloris per pastam acutam, quam coleritium etianr nominant. Itaque tingendi modus quidam est, metallis principaliter destinatus ; nec valet nisi in superficie. Non enim alte penetrare potest, propter corpulentiam, nisi diluatur liquore copioso pasta, atque ita cornmutetur in formam lixivii, Rul. Lex. Colossinus, Colossenus, κολόσσηνος, est species vel differentia coloris rubri, ita dicta à colore floris cyclaminis, flos Colossinus dicti, à Colossis urbe Troadis non procul Laodicea, ubi herbae illius proventus cOpiosiIs, & lanae eo colore imbutae commendabantur, C. Hofm. Var. Lect. l. 2. c. 9. Colostrum, τροφαλὶς,-, dicitur lac palmum post partum. De colostri lactei usu & noxa breviter etiam disseruit D. Joh. de Murasto in suo Vade mecttm Anatomic. Exerc. I. p. m. 23. Deinde etiam à nonnullis tribuitur emulsioni ex terebinthina cum vitello ovi paratae, uti vult Blancardus. Colotes, κωλώτης, stellio. Vide Ascalabotes. Hinc Colotoides, κωλωτοειδὴς, stellionum seu lacertorum tunicis similis, i. e. variegatus, & variis quasi guttulis respersus. Dicitur de excrementis apud Hipp. l. 4. Epid. XXIX. Io. quamvis apud Linden. aliter legatur As ἐν βδήροισι κωλώτη ; ἐιδεναι, &c. Enimvero Foës, in sua edit, probat. Omnia exemplaria habere vel κωλοτοειδεα, vel κωλωτοειδια, quae lectio & nobis verosimiiior videtur. Colpos, κόλπος, sinum significat; quando in medio carnosarum partium humor cum sanguinis affluxu consistit & putrescit, & sibi jam exitum paravit; in hac apertura, vel exulceratione differt ab abscessu, Gal. 2. de iis, q. iri med. t. 27. cum longo tempore cum subjectis partibus cutis agglutinari nequit, hujusmodi affectum sinum nominant. Id. l, 2. ad Glauc. c. 8. prine. 6c. l. de tum. p. n. c. 4. Differt à fistula partim flexuositate, partim callositate, quae in sinu non occurrunt. Dicitur & ulcus sinuosum. In Anatomicis vero & Physiologicisfinas dIcitur de certis partibus, v. gr. collo uteri} quod dicitur sinus muliebris, vel sinus pudoris, γειναικεἕος, ὴ' αίδοίος, Linden. Med. Physiol. l. 2. c. 7. §. np.seqq. Bartholin. Anat. I. I. c. 30. Et cavitates, quas format reduplicatio meningis crassae sive durae matris, sinus vocantur, quamvis in Graeco κὸλπος vocabul. nondum invenerim, sed Galen. vocat δίπλώσιις I. 9. de Us. Part. c. 6. &. xstxlaec, l.p. admin. Anat. c. I. quorum quatuor communiter numerantur, recenuores vero tres adhuc addiderunt, quos tamen in omni subjecto reperiri negat Barthol. /. 3. c. 2. Colum, ἠθμὸς, ὑλιστῆρ, est id, per quod liquida colantur & transmittuntur ad separationem vel depurationem. Graeco nomine non differt à cribro, sed Latino ; quia cribrum dicitur, per quod sicca trajiciuntur. Differentiae colorum suiIt variae, cum quoad materiam, tum quoad formam, tum quoad alia accidentia. Materiam praebent catta bibula, linum, lana, cannabis, juncus, metalla. Oblongum lineum colum, pyramidis figura, vel laneum dicitur manica Hippocratis, Caligae. Ita colum novum, rarum, densum, detritum, simplex, duplex, &c. vocatur. Vide Weker. Antidot. gen. I.3.C.38. De colo junceo, id est, sporta juncea vel spartea, vid. Scribon. Larg. n, 27I. & Rhod, not. ad b. loc. Colum etiam idem est, quod colon, scil. intestinum. Columba, Columbus, περιστερὰ est animal volatile notissimum, admodum fecundum; calidissimum, cerealibus vivens t Estque vel domestica, vel sylvesttis. Huc pertinent palumbus & turtur. Quorum omnium prolixam descriptionem, genera, differentias, usum in cibis & medicina, vide sis apud Aldrovand./. I ^.Ornithol, à c. I. ad Io. lul. Alexandr. i. I3. Sal. c. 3. Bruyerin. de reb. cibar, l. 1 5. c.24.25.26. Adde Schrod. I. 5. ci.2, n.49. Ejus anatomica historia quoque ab Ol. Borrichio descripta occurrit in Actis Hafn. Vol. I. Obs. 96.p.I 3 y.seqq. Mystice & aenigmatice columba alba quoque dicitur pulviS albus praecipitatus ex antimon. ungar, cum Aq. fert, cornmun. deltill. & in aquam frigidam instillatus. Rolfink. Chym. I. 3,s. 1. art. a.c. 15. item plumbo inesse columbam albam, quae & sal metallorum dicitur, docet Graflëus in arca arcani, in Th. Chym. Vol. VI. p. ita. & medicamentum quoddanI ex argento vivo sublimato, & hydrargyto crudo paratum, quod olim panaceam Caer saream , vei theriacam theriacarum vocarunt, Qtlereetan. appellavit lenem et suavem columbam ex omnivoro dracone, et aquilam coelestem, teste Libav. Apoc.Herm.part. prior, c. 6. Quis non rideat hunc syncrettlmum draconis, columbae, aquilae 'r Quid, quaeio, est, άσύγκλαστα Ρυγκλώθειν, si hoc non est? Columella, κίων, κιωνὶς, Columna, . item gargareon, gurgulio , γαργαρεὼν, uva, uvula,staphyle, σταφυλὴ .est caruncula membranosa, vel spongiosa, in fine palatj a faucibus dependens, vocis instrumentum, quod hiante ore conspicitur, Galen. in des. Dicitur & plectrum, πλῆκτρον, I. e. vocis refractoIium, lib. 7. de Vs. P. c. 5, Ejus descriptionem vide apud anatomjcoS, praesertim Barthol. Z. q.c. 12. uhi negat ad vocis formationem facere, cum etiam hac parte penitus absiImta non tamen vox laedatur, quemadmodum & nos Observavimus. Nic. Piso tamen existimat vocab. columella rectius tribui affectui inflammatorio gurgulionis, quando longior tenuiorque fit, ut columnae modo extendatur, de M. C. & C. l. t.c , I. De morbis uvulae vide apud practicos. Geminam vidit in Hugone MauritiO Gallo Dn. D. Mauritius Hoffmannus Senior, notante hujus filio in Diff. Anat. pag. 52. in Act. Hafn. Vol. III. O. 13. cum Scholio. Ab Hippocrate etiam pathologice dicitur morbus in pudendo muliebri, quando pars illa, quae turbo & columella à figurae cum uvula faucium similitudine dicitur, excrescit, l. de Nat. Mul.LXI. i. 6, l. 2. de morb. mul. XCII. 1. Jung. Linden. Med. Physiolog. l. 2. c. 7. §. I48. Columna, κίων, idem, quod Columella. Alias & pars carnosa in medio nasi prominens labio vicina columna appellatur, Barthol. I. 3. c. Io. eX Russo l. I, c. 4. Gal. Introduct. c. Io. Linden. vocat dissepimentum inter utrumque nasi tubum, Medic. Phys. l. 2. c. 12. §. Io. Latinis interfeptum. Alias quid proprie significet columna , etiam pueri norunt. De columnis in veterum balneis & columnis miliaribus lege Lang. /. I. ep. 50. Differentiam columnae & pilae attigit C. Hofm. comm. ad Gal. de V. P. n, apip. Tropice quatuor columnas medicinae statuit ParacelsiIs, philosophiam, astronomiam, alchymiam, & cultum virtutum, praesat. in Paragr. In Commem. vero ad aph. i. Hippocr, virtutem Omittit, & physicam siibstituit. Colymbades, κολυμβάδες, dicuntur olivae muria conditae, inque ea innatantes. Condiendi rationem Constantinus Caesar explicat, l. 9. c. 33. de agcicult. Gorraeus p. 237. Colymbaena, κολυμβαίνα, Lat. Natatrix, nomen astaci, vel satullae marinae, apud Galen. 1.3. de C.M.S.L. cap. 4. quamvis mihi videatur mendum subesse, cum nemo alius hujus nominis mentionem fecerit, hinc existimo legendum esse colybdaenae, ryxvlioaAw, juxta Heraclidem in Opsartytico apud Athen. l. 3. Vid. Aldrov. I. 2. de Crustat, c, 9. Alias colybdaena significat mentulam marinam , speciem urticae Zoophytae apud eund, de Zoophytis l. 4. de Exanguibus c. 1. Colymbethra, κολύμβηθρα, vide Dexamene. Colymbus, Colymbas, Colymbis, κόλυμβος, κολυμβὰς, à natando, κολυμβᾶν, est nomen avium aquaticarum, (quasi dicas natatcix, urinatrix avis, vulgO feliller / tauifitr / ) suntque duum generum, majores & minores. Quarum descriptionem, differentias, usum in cibis, lege apud Aldrov. l. I9. Orxithol, c, er.seqq. Coma, τρίχωσις, κόμη, idem, quod capillitium. Vide Crines. Coma, κῶμα, id est, sopor, sive propensio &delatio insomnum, est, cum vigilare aegri nequeunt, non apertos habentes oculoS, sed conniventes, & alto somno detinentur, Gal. com. 1. in 3. Epid- t. 7. Vide Caros. Hippocrates vero cataphoram, κασταφοράν, omnem ad somnum propensionem appellat. Est enim in somnum delatio, non valentibus infirmis vigilantium munia Obire, fed cum palpebras claudere cupientibus, tum dormire sperantibus. Cum autem aegri clausis palpebris dormire nequeunt, sed plurimum vigilant, coma ??? i.e. pervigil, & non somniculosum vocat, Com.t.in i.prorrh. t. I. Aliquando & apud Latinos marcor pro comate ponitur, Gal. 4. de san. tu. cap. 4. Marcere enim corpore significat, atque languore & inertia teneri; unde Celsus de lethargo dicit : Marcor est inexpugnabilis dormiendi necessitas, l. 3. c. Io. Haec Castellus. Enimvero cum haec non sufficiant, libet paulo accuratius affectum hunc declarare. Quoad vocabulum κῶμα, coma, an à verbo κωμάζω, i. e. crapulae & cOmessationibuS indulgeO, derivandum sit, uti vult Gal. I. de Comate c.I. GrammaticiS relinquimus. Hoc nobis sufficiat, coma & cataphoram esse pro synonymis habenda, cum Galen. I. in 1. prorrh. t. 3 2. et 1. in 3. Epid. t. 7. Dividitur à practicis in coma somnolentum & vigil. Illud est desiderium dormiendi p. n. auctum cum ore hiante, proveniens à spiritibus animalibus, per portiones vaporosas vel serosas impuras inquinatis, & ad fixationem pronis, intemperiem cerebri frigidam praesupponentibuS. Vide ex recentiotibus Will. de An. Brut. Part. 2. c. 4. Differt à lethargo, quod comatosi non sint Obliviosi, sed facilius expergiscibiles. In lethargo somnus actu p. n. urgeat; qua ratione & à caro discrepat. Hoc sc. coma vigil est proclivitas ad fomnum continua, sed frustranea ; plerumque febri, phrenitidi, aut lethargo fuperveniens, & provenienS à spirituum animalium portionibus impuris, narcoticis & vaporosis crassioribus inquinatorum, & ita debita activitate destitutorum per & propter febrilem effervescendam nimia agitatione, Willis d. I. c. 5. Hinc comatodes, qui comate laborant. Erotianus. Combibo, συμπίνω, metaphorice pro imbibo dicitur, quando medicamenta liquida à parte, cui applicantur, excipiuntur, & veluti imbibuntur, ita, ut illa huic sese insinuem. Usilrpatur à Scrib. L. n. 2o. & 227. Combinatio, idem, quod concretio, compositio, aut coagulatio late sumta, qua nimirum, quae plura sunt & separata, ita invicem agglomerantur, ut ex iis unum contiguum, fluidum aeque ac solidum confletur corpus, uti prolixius hoc vocabulum exposuit & per exempla illustravit Cl. D. D. Bohn. Diff. Chym. Phys. II. per totam. Combinativa, sive Combinatoria FERMENTATIO. Vide Confermentatio, & Resolutivus. Alias in genere combinatoxia ars Athan. Kircheri significat artificiosam scientiae subjectorum combinationem, in hoc praecipue constantem, ut quibusvis subjectis datis vel propositis exhibeat, quoties & quot modis simul combinari, commutari vel transponi possint. De quO prolixo opere vide Acta Philos.ophica Oldenburg. An. I 669. mens. Dec. Combustio, καῦσις, idem, quod Ambustio, scil. Ignitio, corpora comburendo in calcem redigens, Rul. Rolf. Chym. l. 2. c. 3. Hinc & combustum, καυστόν, cum ambusto ( de quo fupra ) coincidit. De combustis vide Gal. 9. de S. Fac, inpcinc. Comedo, Comestio, Comestum, ἔδω, φάγω, ἐσθίω, ἐδωδὴ, ἐσθιόμενον, funt termini notissimi, denotantes assumptionem alimentorum solidiorum, vel esculentorum, & ipsa esculenta, sive cibum. In infinitivo dicitur & comesse, apud Scrib. Larg. n. 12. Substantivum quoque comedo, Gr. φάγος, in usij est, idem significans, quod lurco, scil. capacis gulae hominem, & bonorum suorum coniumtorem, sive qui gulae ac ventri immodice deditus comedit omnem substantiam suam; unde & à Latinis appellantur tales homines ventres, Linden. Ex. XI. §. 128. Comedones etiam appellantur à quibusdam medicis vermiculi illi in dorso inlantum & puerorum per poros cutaneos prominentes cum subsequente contabescentia, qui alias dicuntur crinones, de quo vocabulo paulo inferius plura videantur. Comestibile idem, quod cibus, alimentum. Comes, nomen dignitatis & praerogativae. Ita comes archiatrorum nominabatur olim unus ex archiatris, quem adhuc prioribus seculis archiatrum κατ ἐξοχὰν vocarunt, cui delegata suit potestas arbitrandi in arte, eorumque distinguendi conflictus, quos judicare solus solebat affectus, C Hotm. l. 5. Var. Lessu c. 27. Hier, Mercurial. l. 4. Var. Lect. c. I. Cometa, κομήτης, dicitur quasi stella comata. Non esse Meteoron aëreum, uti voluit Aristoteles l. I. Meteor. c. 7. clarissime astronomorum industria demonstravit. Sunt vero cometae nihil aliud, quam astra extraordinaria instar planetarum situm scium in coelo varie mutantia, & coma quadam, ieu capillitio plerumque exornata, pro cujus varia situ & figura varia sortiuntur nomina, ( vid. Plin. Z. 11. c. 25. ) modo paucisiirnoS dies, modo plures ufque ad integrum anni spatium durantia. Quorum descriptionem succinctam vide sis in Cl. Dn. Joh. Cbrist. Sturmii Tabb. Astronom. Part. Spec, Tab. X. & prolixius apud Hevelium in Cometographia. An vero frustra credatur, | quod idem laudatus autor vult ) cometas, ut & novas stellas, physice mala quaedam vel efficere, vel praesignificare, adhuc δίχθύ δή μοι κραδίη μεμονε φρεσιν ὀρμαίνοντι, ut cum Homero Iliad. ξ. loqui liceat. Paracelsus cometas per imaginationem animae majoris mundi erroneam fieri existimat, & ita zizania vel monstra mundi vocare non dubitat, Tract. x. de Pestilit. c. 1. Et ex hac hypothesi pestem vicissim cometam microcosmi appellavit, Tract. 1. d. tit. Comez, est gutta fimis, Rul. in Lex. Comide, κομιδὴ. Vide Educatio. Comiste, κομιστὴ, idem, quod τροφὴ, cibus, alimentum, à verbo κομέω & κομίζω, curam gero, alo, nutrio, Hesycti. Hinc derivativum κομιστικὸν, nutriens, apud Hippocr, l. de Affect. XLIX. 8. Vide Linden. Ex. XVI. §. 173. Comitialis morbus, aliquando simpliciter idem, quod epilepsia. Vid- infra lit. E. Rationem hujus appellationis duplicem tradunt Interpretes : Primum, quod olim concidente epileptico comitia interrumpebantur, unde & sonticus, sacer morbus dictus fuit ίι.ρά νόσος, ἢ θεήλατος. Deinde, quod in comitiis eo correpti maxime infestarentur, & detegerentur, quam rationem etiam medicorum filii maxime amplexantur, Rhod. ad Scribon, L. n. 12. Rob. Keuchen. ad QuSeren. p- sinl-syq - Commagenum, κομμαγηνὸν, saepe Comagenum, epitheton unguenti cujusdam, cujus meminit Gal. i. a. de C. M.S.L. c. I. quod & Syriacum alias dicitur. Vocatum vero ita à Comagene, Syriae parte, ubi fiebat, & unde apportabatur. Vim habuit calefaciendi & relaxandi. Mentio quoque fit apud Gal. I. 3. deSan. tu. c.ro, unguenti Comrnacixi, κομμακίνου, cui pares vires tribuit, sed videtur mendosa esle lectio, & substitui debere Commagenum, quod facilis lapsus sit, quodque alibi nusquam Commacinum legatur, recte notante Gorrso in des. cl. l. Commanducatio, pro m.asiicauone usurpatur aliquoties apud Scrib. Larg. n.P. 53. 55.104.165. Aliis quoque dicitur manducare, mandere, commandere, Rhod. in Lex. Scrib. Commemoro, λέγω, idem, quod dico, Galen. I. de dign. & cur. an. morb. c. 5. inpr. De maxime necessariis nihilo pejus est bis terve eadem commemorare. Commentarius, ὑπόμνημα, explicationem alicujus loci, vel rei significat, si quid perfpicuum desideraverit, Gal. e. 3. de ait. t. 44. Dicuntur & ὑπομνγάατα, quae unusquisque studiosorum conficit sibi ex autorum lectione, commentarii seu libri ad memoriae studium confecti. Adversaria quidam vocant eX Cicerone. Ab aliis commentaria significatu vocabuli hodie non ita trito, C. Hofm. comm. in Gal. l. de V. P. n. 869. Commentatio, ἐξήγησις, explicatio, explanatio, scil. alicujus scriptoris antiquioris, cujus conditiones vide apud Gal. 2. in 1. Epid. t. ae.sin. & t. in 3. Epid.t. 4. Commercium, κοινωνία, communio, Vide Confluxio. Commi, κόμμι, vide Gummi. In genitivo commis saepe usurpat Scribon. Larg. n. 23. 27. 28. 30. etc. Vide Rhod. Lex. Scribon, & not. ad num. 72. Comminutio, θρύψις, λείωσις, Gal. ί.ι 1. deV.P. c. 8. σύνθριψις, est, cum in minuttsiimas parteS percollisionem rem aliquam redigimus. Dici potest & con- trino, lnsërvit ei nonnunquam rei exsiccatio, tostio, cribratio. Nam cum non omnia simul poffint atte» nuari subtilissime, per angustum cribrtsm excutienda sunt subtilia, & opus cum crassioribuS repetendum; Rul. & Iohns. in Lex. Est vel naturalis, vel artificialis. Ad illam pertinet comminuito, quae fit dentibus, praesertim molaribus, Gal, d. i. Haec fit variis instrumentis, imprimis autem in mortario. Jung- Rhod. in Not. ad Scribon. n. tu. De comminutionis significatione diversu accurate scripsit Celeb. D. D. Bohn. Diff. Chymico-Phys. VII. ubi & attenuatio dicitur. Commissura, ξυμβολὴ. Vide Junctura. Raphe. Commistio, Commixtio, σύμμιξις, μίξις, κρᾶσις, à κεράννυσθαι, permisceri, Gal. l. Ia. de V. P. c. 3. cum res diverlae in unam veluti massam, vel acervum, conjunguntur. Quod fieri non pctest, ut per totum aliquid cum alio misceatur, nisi prius fuerit comminutum, Gal. d. i. Frequentissimum etiam in pharmaceuticis vocabulum. Specialiter vero commissionis fpecieS chymicis ea est, cum corpori calcinando vel sulphur, vel vitriolum, vel s.al culinarium adduntur, iisque igni admotis res ipsa in calcem redigitur, de qua (pecie vide plura apud Rols. Chym. I. 2. c. 3, Commoderatus, σύμμετρος, epitheton fani corporis. Vide Symmetria. Commoderatio etiam de anni temporibuS inter se respondentibus dici potest argumento 3. aph. m. &c, videatur Dieteriiolu Iatrei ad vocab. ιυράδος, nttm- 9S7- Commodus, ἄρμενος. Vide Armenos, Chresimos. Commorior, ξυναποθνήσκω, dicitur de morbis, qui ad mortem usque comitari solent hominem, Hipp. 2. aph. 39. 5. aph. y. Jung. Diet, Iatr. n. 591. Commotica, κομμωτικὴ, fcil. ars, est pars medicinae à cosmetica differens, quod circa fucutn & pulchritudinem, vel ornatum adfcititium versetur : Cosmetica vero naturalem tueatur pulchritudinem, Gal. l. i, de C. M. S. L. c. 2, C. Hofman. in Comm. ad Gal. de V. P. n. 7. Unde & κομμωτικά medicamenta dicuntur pigmenta & sqcuS, quibus mulieres luae formae lenocinantur, ut vitia naturae artificio celent. Dicitur Lat. ars comptoria, sacatrix, à Ktusinc , ornatus fictus, fucus, mangonium. Commotio, ὄχλησις, ἐνόχλησις, ab ὀχλέω & ἐνοχλέω, commoveo, molestam & tumultuariam agitationem humorum, vel excrementorum, vel materiae morbosis significat. De commotione tartari legatur Parac. l. de morb. Tartar. c. I 2. Thom. Willis vocat effervescentiam immodicam , quam egregie in vino declaravit Ex. defer- mem.c. 7. Potest &fermentacio inordinata, tumultuaria vocari. Vide Arados. Unde hoc vocabulum pro adaequato genere & ratione formali febrium continuarum habuit Th. Syulenham. Method. cttrand. sebr, in princip. Quid per commotiones sanguinis activas & passivas in pathologia velit intellectum D. D. Stahlius videatur in ejus propemtico ad Difp. Inaugur. Dn. Christiani Alberti Richteri de Venaesectionis patrocinio; siquidem omnia huc inlerere nimis prolixum foret. Communicantes febres dicuntur, quando in concursu duarum febrium in uno aegro, decedente paroxys.TO unius, statim & abfque ulla mora sequitur paroxysirius alterius. Laur. Beliitl. in Opusc. Med. tit. de sebr. p. m. 5 53. Communicatio, κοινωνία, dicitur de specie generationis morborum per consensum, quando materia morbifica vel per μετάπτωσιν, hoc est transmissionem in alium locum relicto priori, vel per ’ἐπιγέ,εσιν, h. e. per novi morbi generationem superstite adhuc prlori, communicatur. Rolf Ο. ac Meth. Comm. I. z.sect. 3. c. 5. Communis, Communitas, vide Cœnos, Cœnotes. Commutatio, ὑπαλλαγὴ, μεταβολὴ, idem, quod mutatio, de quo infra suo loco. Vide Apallage. Compactio, idem, quod Compages. QuamviS Paracellus etiam de ipsu corporis & partium soliditate, quam congelationem etiam vocat, acceperit, quam à lale obtinere existimavit Paramir, l. 2. c. I. Compages, Compaginatio, ξύμφυσις, σύστημα, compago, in genere sumitur pro structura, & organica densitate & soliditate corporis lliorumque membrorum. In specie vero unionem, coalitionem, cohaerentiam significat, qua Ossa inter se uniuntur, Hipp.s. 2. de artic. t. 34.s. 4. t. 3t. Dicitur & Hippocrati ξυμφνὰς, 3. de fract. t. 63. Ita maxilla inferior ex duobus ossibus exacte compaginatis constare dicitur apud Gal. com. ad dict. primum de artic. locum. Comparatio, παραβολὴ, dicitur, quando una res cum alia confertur, in quibus conveniat, aut discrepet. Oportet enim ea, quae inter se comparantur, & in quibusdam dissidere, & in quibustlam convenire, Gal. I. I. de Al. fac. c. 2. Hujusmodi comparationum catalogum prolixum reperire licet ap. eundem, quas consignavit Aloys. Mundella in Theatro vel Indice Galenico, & Ant. Mus. Brassavol. in Indic, ad Gal. Effectus comparare, h. e. conferre, s.cil. medicamentorum, legitur apud Scrib. Larg. n. 38. Comparanda non debent tamen habere magnam inter se differentiam, monente Linden. Ex. XII. §. 6. ex Aristot. 3IIop. I. Legi etiam possunt in Theatro Chym. variae comparationes, v.g. Mercurii cum conjugibuS, moralium ad chymlea, naturae cum pictore. Enimvero probe notanda quoque animadversio & cautela Libavii, quod comparatio à simili non ponat essentiam, Exam. Philof. viv.p. xpo. Compassio, ξυμπάθησις, est communicatio assectus, vel affectio per consensum, Hipp, in praecept. XIII. I. Vide Consensus. Compendium, βραχύλογος, διδασκαλία, ἐπιτομὴ, σύνοψις, fuccincta pertractatio dicitur, in qua res saltem per summas contrarietates proponuntur aphoristice, relictis intermediis, ceu ex extremis cognoscendis, Gal. i. 2. de san. tu. c. 4. Haec discendi ratio, licet non careat utilitate ad primam & perfunctoriam cognitionem, infilssiciens tamen est, neque artificem facit peri-' tum, uti Ostendimus in Medic. Dogm. Praeliminar. Dogml I. p. 3. lta & Gal. compendiariam 'âistrcptar experlundi viam, ceu fallacem, damnat. I. i. de Temper. c. g. Come pemtittm etiam pro utilitate, lucro & quaeilu accipi demonstravit Joh. Rhod. ad Scrib. n. 22. & in Lex. Scrib. Compertus, idem, quod Expertus. Vide Experimentum. Scrib. n. Io6. Compesco, συνείργω, accipitur pro reprimo, exicco, absumo, v.g. carnem luxuriantem in ulcere. Scrib. Larg. n. 42. 9o. 239. 24o. Rhod. in Lex. Competens, τὸ δέον, Competenter, δεόντως, dicitur de omni eo, quod ad rem facit, quodque conVeniens. Diet. «. 179. Complano, λειαίνω, λεαίνω, significat apud Hipp. 6. Epid.s. 2. t. 4. asperitatem per medicamina tollo. Gal. in comm. Completio, ἐπιπλήρωσις, dicitur de arteriis, spiritu à corde supped.tato repletis ex mente Erasistrati. Haec differre dicitur ab Impletione, quod in contractione arteriarum non omnis spiritus evacuetur. Est ergo Completio saltem additio alicujus ad resarciendum defectum, Gal. I. 4. de diff puls. c. 17. Complexio, Complexus, ἐπιπλοκὴ, συμπλοκὴ, tripliciter accipitur : I. pro diversarum rerum conjunctione, v. g. morborum plurium complexione, unde & Morbi Complicati dicuntur, Dieter. Iatr. n. 574. ubi ἀλληλοδίαδοχύαυ morborum vocat. Ira febrium complexio- elt, quando duae febres diversis temporibus invaserunt. Confusio vero, κράσις, quando eodem tempore inceperunt, Gal. I. 2. de diff.lf.br. c. 8. Sic pulsuum complexio dicitur de differentiis pulsuum compositis I. I. de cauff. puls.c. I I. Deinde etiam pro Coitu & conjunctione maris & soeminae, Scribon. Larg. n. 18. Denique Complexio aliquando accipitur vulgariter pro Temperamento, apud Paracels. passim, Rul. & Iohns. in Lex. Musculi Complexi qui dicantur, vide Barthol. I. 4. Anat. c. 2. p, 566. Nervos complexos D. Bidloo vocat undecimam nervorum Tab. 1Χ. exhibitorum classem, dum pluribus tubulis oriuntur & dum deorsum tendunt, uno complexu omnes continentur ex medullae caudae medio corpore prodeuntes &c. Compositio, σύνθεσις, quid significet, pueris quoque notum est, scil, diversorum conjunctionem, vel coadunationem, Rul. Frequentissime dicitur de medicamentorum simplicium conjunctione. Unde medicamenta composita , πόνθετα φάρμακα, vocantur. Compositum omne naturam sàpere simplicium componentium demonstravit Gal. l. 1. de Elem. 3. Hinc compositurus medicamenta simplicium naturam probe cognitam habere debet, I. r. de C. M. P. G. c. 14. Compositus morbus est, qui opponitur simplici, & coinctdit cum Complicato , vel Confuse, l. de Typo cap. 3. De Compositione Philosophica , quae fit per viam lapidis Philosophorum, deque Essentiis Compositis prolixe legatur Libav. Alchym. Pharmac. cap. 32. alibique. Aliquando Compositio, Compositum absque additione medicamenti, accipitur pro pharmaco composito, apud Scrib. Larg. n. 5. 8. Io. 26. loo. 205. 253. et aliis in locis, de quibus vide in Rhodii Lex. Scrib. & ejus notaS p. 1 i. Et vocabulum Synthesis etiam sic acceptum legitur ap. Q. Seren, c. de lumbric. & tin. pttrg. versuti. p.txi ed. Keuch. Vid. not. Keuchen. ad h. l. p. aio. Compotatio, συμποσία, συμπόσιον, οἰνοφλυγία, est veluti concertatio cum oblectatione in potando; unde hujusmodi homines Compotatores, esvfarrsmq, vocantur, Galen. de dignosc. & cur. an- morb. c. 6. Comprehensamentum, κατάλημμα, dicitur de tertio interveniente vinculo, in laciendo nodo, Galen. c. 2. de iis, quae in medicatr. t. 7. contracte Comprensio , Scrib. «. 227. Comprehensio, κατάληψις, idem, quod firma & vera cognitio, quae etiam vocari potest Comprehensiva imaginatio, cui opponitur Incomprehensibilitas, άκαναληψτά, Galen. I. de sect. ad eos, qtu Patrod. c. 5. Hinc & Comprehensibile, καταληπτὸν, coincidit cum Cognoscibili, τῷ γνωστῷ, l. de opt. doc. gener, in princ. Vide Catalepsis. Compressæ vulgo vocantur à Chirurgis pulvilli, sive splenia, h. e. panni linei complicati partibus leniter comprimendis accommodati. Blas. Med. Un.p. m.72. Compressio, θλίψις, θλᾶσις, est modus vel species sngustationis cavitatum, canalium, aut pcrorum, facta ob externae cujuldam rei violentiorem contactum. Ita Compressio pulsus, lbxiosiss trcpvorftS, apud Gorr. p. I8 2. & Compressio stomachi, quae fit ex ciborum copia sola quantitate molestorum, Galen. Ifag. in Pulsus, c. I o. fere in sin. Est igitur laterum cujuscunque vasis, vel canalis, vel pori forinsecus lacta adstrictio, dtfferenS ab obstructione, vel Oppilatione, quod haec sit meatuum angustatio ab interposito aliquo intus corpore, l. r.de sympt. cauff. cap. 5. et de diff. morb. casu 7. Compressio musculorum legitur apud Scrib. Larg. n. 84. Compressionis vocabulum minus accurate iumsit Paracelfus, per Compressiones Thoracis intelligens Omnes morbos Ventriculi, qui fiunt à Tartari vitio, l. 2. de Tartar. tract. 1. c. 2. et alibl. Alias Compressio idem est, quod Constrictio. Dicitur & Oppressio. Compressio pulsus, θλίψις σφυγμοῦ dicitur, quando incipiente paroxysmo febriii satis parvi & inaequales notantur pulsus, Gal, I. i.de differ, febr. c.y. Compressiva Medicina dicitur Avicennae medicamentum siccum, caussans in membro siccitatem & coadunationem ipsius ad seipsam, unde obturatur transitus & meatus. Et ex fortitudine compressionis & coadunationis partium membri ad invicem coguntur humiditates subtiles in ejus concavitatibus permaner.- tes exprimi violenter ex motu ejus opposito. Avic. l. de virib. cord. tr. t, c. y. Compsevomenos, κομψευόμενος,significat eum, qui ad ostentationem aliquid perficit cum industria, à verbo κομψέυεσθαι, venuste & ostentationis gratia facere. Hinc & κομψεια, idem, quod υστανουργία, & nsfcijr(vfix,facetiæ, quae dedecent Medicum, Gal. i.3. deSan. tu. C.I3,’ Lind. Ex. Io. §. 165. & κομψὸς πανουργές, vaframentum & vafer. Usus Hipp. 4. de artic. t. 43. Vide Gal. in com. Foës. Oec. p. 347. Comoporia, κομμωτικὴ, scil. ars. Vide Commotice. Compunctio, παρακέντησις, & perforatio, quae fit acu, Galen. l. Io. de V. P. c. 6. Vide Paracentesis, Thlasis. Conarium, κωνάριον, Conoidei corpus, sive Turbinatum, κωνοειδὲς σῶμα r Glandula Pinealis , est particula cerebri, veluti firmamentum quoddam, venis à magna vena cava propagatis adjacens, Gal. l. 9. de oper. Anatom. c. 3. cujus iubltantia glandula est, figura autem Cono perquam similis; unde ei nomen quoque est impositum. Utilitatem autem eandem esse existitnant aliqui, quae est Pyloro ventriculi, nam ut hunc confirmant esse glandulam, prohibereque ex ventriculo cibum prius, quam is coctus sit. In tenue intestinum traiISsumi : ad eundem modum & hanc glandulam, Conarium, in principio meatus ejus constitutam, qui spiritum ex medio ventriculo in ParencephalidiS ventriculum tranlmittit, custodem quendam esse aiunt, & velet oeconomum non plures spiritus de sese emittentem, quam quantum spiritus mitti oportet, Gal. I. 8. de V. P. c. Ia. Jung. C. HolitI. comrn. ad h. l. n. 648. Recentiorurn sententiam de hac Glandula videas apud Barth. Anatom. l. q.c. 6. Th. Willis Anat, Cerebr. c, 14. Warthon. de glandul, c. 23. M. MalpiglI, Exerc, de Cerebr. D. D. Joh. M. Hofrnann. in Not. ad Microcofm. Horn. p. Ico. seqq. Glandulam pinealem petrosam totam avellanae nucIS magnitudine, ceu causam cephalalgiae continuae & lethalis observavit in cerebro cujuiaanI aegri praeternaturali capitis figura praediti D. Beriingeiius Gipfeus Professor quondam Bononiensis, uti legitur tn Act. Erudit. Lips. de Ann. I699. m. Sept. p - 396. Ι9Ί- Conatus, πεῖρα, πειρασμὸς, ap/ar) s ’bia^nfntrts, significat aitionis intensionem fere supra vires, & cum quadam violentia. Italis Ssarza vocatur. Rhod. in Lex. Scrib. V. g. Conutus in meiendo difficilis doloriS plenus in stranguria, Linden. S. Μ. Ex. XVI, §. 32. Concaleo, Concalesco, concalefio, συνθερμαίνομαι, significat calorem acquiro ab alia re calida, per contactum juncta, Scrib. Larg. n. I. et 84. Concavatio, idem quod Arcuatio, de quo superius. Concaussa, συναίτιον, dicitur, quae licet affectum sua vi producere valeat, generat tamen alteri cohaerens, ut lapis in vesica & inflammatio. Nam ambae urinae suppressionia caussa funt, etsi per se utraque illam genet are possit, Gal. Introd. c. 8. Concavus. Vide Cavus. In specie Concavum metallicum ardens vocatur lneculum ouoddam, omne genus metalli, ipsum etiam ferrum brevissimo tense poris fpacio fundens, de quo videatur Relatio Parisiis missa in Actis Philos.ophic. Oldenburgii Arni. 166P. in Julio. Concedo, ἐνδίδωμι, idem quod Remitto Ita concedere inflammationem, tumorem, duritiem&c. Dicitur Gal. c. 2. in progn. Hipp. t. 73. Concentratio, est terminus ChymIcuS, qua vis medicamentosa, sive spiritus, sive salis, sive (ulphuris in concreto quodam intrinsece coercetur & veluti in centrum repellitur, v. g. in Mercurio siIblimato, quod est concretum quoddam lalesum tertium ex Mercurio vivo & spiritu Salis, hic concentratus observatur, unde formam albam crystallinam repraesentat. Imo adhuc generalius terminis Concentratio Se Concentratus, a, ttrn , utuntur de medicamentis sitis arcaniS & quasi catholicis jactanteS eorum novaS & inauditas vires contractamque veluti in exilis centri magnitudinem copiosam & vehementem efficaciam, ut verba D. D. Pechlini l. I I. Obs. Phys. Med, O. 8. p. 217. mea faciam. Ita hodieque Haleulis Essentia dulcis concentrata nimium quantum pretio & encornio extolli solet. Dicitur alias de calore intrinsecus coërcito, qui etiam Concentratus vocatur. Concentus, ἁρμονία. Vide Harmonia. Conceptaculum, ἀγγεῖον, idem, quod Vas. Vide Angos. Conceptio, κύησις, est seminis comprehensio in uteriS mulierum ad foetus generationem, ejusque retentio, Dieter. Iatr. n. 486. Galenus dicit, else me. tum contractionis uteri, dum semen in seipsum ejaculatum amplectitur, veluti manu quadam avidiflime, 1. I.desem.c. 2. Inter recentiores nondum certo constat, an Conceptio in utero fiat, an vero in tubis ? quod suspicatur BartlIolin. l. I. Anat. c. 27. An massa feminaliS à masculo concurrat ad conceptionem l quod negat Guil. Harvaeus de gener, anim. & in specie appendtc. Exerc, de Conceptione , quam tamen hypcthesin reprobavit Barthol. d. l. c. 28. Nostrum jam non est arbitria facere de his quaestionibus. Quid ? quod magna adhuc inter recentiores sagacissimos etsi naturae rimatoreS PhysiologoS & Anatomicos occurrat dissensio, ut animus lectoris fluctuet, dubiique sit consilii, cui velit aut posiit assentiri. lta licet hodieque pro rata habita fuerit Harvaei sententia, quod seminis masculi moles corporea nihil ad foetus materiam conferat, neque in viviparis, neque in Oviparis, fi tamen fides habenda Antonii de Leewenhcek Anatorniae & Contemplationi Epistolicae, quando observasse se scripsit, in ranis masculis super femellas insidentibus, quod ovis harum communicaverint animalcuia, quorum incomprehensibilem numerum in testiculis dissectis etiam invenit, ut & alia huc facientia, quae ibi videantur, ita ut Vir ille curiosus non dubitaverit animi sui sensu exprime-i re, quod sibi videatur ex solo malculorio femine fructum prodire, feminam vero instar naturae agri fru-' ctum tantum fovere, alere atque augete, quis inter eos arbitrum se sistet ? Conceptio Spagyrica in negotio lapidis Philosophici dicitur, quando materia candida, ceu mulier mystica, sive Mercurius, & spiritus rubeus tingens, ceu maritus, post fermentationem à calore externo inductam, ( quae Conjugium & Amplexus vocantur ) quiescunt in vitro Herntetico, Libav. Apocal. Herm. part. poster. T. t,p. 395. Conceptus, τὸ κυήμα, est illa massa, ex qua formatur foetus in utero. Vocatur &Ovum, asserente Harvaeo Exerc, I. de gener, anim. qui omnia animantia, etiam vivipara, atque hominem adeo ipsum, ex ovo progigni, primosque eorum conceptus, e quibus foetus fiunt, ova quaedam esse credidit, & hodieque fuos invenit adstipulatoreS t Nos in medio relinquimus, praesertim, quod inter novissimos hypothesin hanc de ovario & Ovis in animalibus viviparis in dubium plurimis argumentis vocaverit Joh. Hieronym. Sbaragli Medicus Bononiensis, quae si suerint sufficienter soluta, & nos postmodum de Generatione ex ovo sententiae prompte accedemus. Dicitur & Conceptum apud Scribon. Larg. in epist. p. 3. ed. Rhod. Vide Fœtus. Concessio, Concessum, ἐνδεχόμενον, id, quod licet, ι. aph. 7. Diet. n. 288. Concha, Conchula, κόγχη, κόγχιον, varias habet significationes. (I) notat animal Testaceum omne, sive laevibus s. testis asperis praeditum ; aliquando tamen contradiltinguitur à Purpuris, Cochleis, Ostreis, Conchyliis, uti prolixe ostendit Aldrov. i. 3. de anim, exanguib. c. I. De Concharum virtute Medica vide praeter d, Autor, & Schrôd. l. 5. cl. q.n. 78. Harum omnium succum ventrem solvere testatur Gal. ί. 3. de S. Fac. c. I 5. (2) significat apud Anatomicos cavitatem auriculae, & auris externae praecipuam partem, inter Helicem & Anthelicem, Barthol. l. 3. Anat. c. 9. quamvis & Cochlea post membranam tympani occurrens Concitam vocaverit, libell. 4. c. 6. (3I Veteres quoque, praesertim Comicos, pudendum muliebre Concham vocasse, clare demonstravit Rols. Ord. & Meth. part. gener, dic. Part. 2. Λ 33. (4) Concham etiam vocari patellam in genu, vult Gorraeus in def.p. 233. quamvis alii Conchum dicant. (5) Diversa quoque vasorum & mensiIrarum genera denotat. Ita apud Hippocr, mensiIram significat, Graec. σκαφὶς dictam, quae Conchae capacitatem aequet, & mystra duo contineat, sive drachmas lex ponderis, l. de nat. mul. XXIX. 2.1. I. de »rorb.rvrul.CUL6.CIIx.3 3. Vide Cheme, & Foës, in Oec. p. 343. Concha quoque dicitur labrum, vel vas aeneum, s.eu pelvis tonsoria, Forelt. I. 6. Obs. 54. Item alveolus vitreus, sive vas vitreum, ' in modum alvei formatum, cum Ore & manubrio, Rul. in Lex. De Conchis saxatilibus sive lapideis vide A. q. Ephem. Nat. Cur. Obs 70. Conchis, quasi concha, dicitur faba eum valvulis. sive involucris cocta, demonstrante Rhodio ad Scrib. Larg.n.a^. Conchus, κόγχος, vel idem est, quod Concha. Ve! significat aliquando Cranium. CavitateS quoque oculorum Conchi dicuntur Polluci. Conchum Graecorum fuisse vilem cibum, & facilem paratu, vult Lind. Lix. X. §. 74. Conchylis, κογχυλὶς, Conchylium, κογχύλιον, idem, quod Concha, bcnboii. Larg. n. I9I. ln specie vel eam denotat, quae Purpura, πορφύρα, dicitur, cujus descriptionem, PpecieS, & usum vide apud Aldrov. d. l. c. 5. Meminit prioris vocabuli Rob. Keuchen. in not. ad Q. Serem p , 252. 295. Vel Conchylium alias accurate loquendo differt à Purpura, BuccinO, aliisque conchis, estque peculiaris Oblonga PpecteS, quam descriptam invenies apud d. Aldrov. l. c. c. 15. Concidentia, ξύμπτωσις, σύμπτωσις, idem, quod Collapsus, de quo supra. Cui Oppoill.ur μεπωρισμοθρ, aut ἐπίδοσις εἰςὄγκον, crassitias, & in’molem majorem elatio. Meminit τὴς ξνμπτάσιος, Hippocr. I. aph. 3. Caussa Concidenti ae corporis & vaPorum est nimia evacuatio & repentina, Dieter. n. 588. Concinnitas, ἁρμονία, vide Harmonia. Alias Concinnare ex diversis aliquid conficere significat. Cinnus autem est cornmistio plurimorum, & in specie potionis genus ex multis liquoribus confectum, ita dici lolet teste Non. Marcello. Hinc & vinum Concinnatitium idem, quod Factitium, σκευαστὸς οῖνος. Vide Liteden, S. M, Ex. X. §. 198. Concoagulatio legitur in Robert, Boylo Exerc, de nat. determin. essiuv. c. 2. edit. Lat. Genev. p. 22. 23. & denotat diversorum salium simul dissolutorum & ad crystallisiindum sepositorum concretio mixta in crystallulos mixtam figuram obtinentes. Concoctio, πέψις, πεπασμὸς, idem, quod Coctio, de quo vccab. vide supra. Concordia, Concordantia, συμφωνία, dicitur, quando pleres autores in una aliqua re, vel materia consentiunt, quod optimum est historiae judicatorium, Gal. desubsig, Empir. c. Io. & nihil magis fide dignum, quam Concordia suspicione carens, i. de V. S. adv, Erasistratum, c. e. Sumitur & à Paracelso pro Harmonia & Concentu tropico rerum, v. g. Elementorum t quam tamen parabolicam Conordantiam non incongrue reprobat Libav. T. 4. de Philosophia Harmonica Magici Erat 2 Ros. Cr. p. 283. Dicitur & eidem Conformitas. Concretio, πῆξις, σύμπηξις, est materiae liqutdioris in massam solidiorem condensatio. Ferine coincidit cum Congelatione, ut patet ex Willis de firment, c. I2. §. Congelatio. Ita de Gypso poto scribit Scribon. Larg. n. 182. quod in aliqua parte ventris concrescat, id quod potum est, & tactu quasi laxum percipiatur. Hinc concreule, πηκτὸν, dicitur, quod condenseri & indurari potest, Gorr. pag. 372. Linden, Exerc. V. §. I t 7. Concubitus, συνουσία, idem, quod Coitus. Vide supra. Concupiscentia, ἐπιθυμία, & Concupiscibilis facultas , ἐπιθυμητικὴ δύναμις, est vis animae sensitivae, qua desiderat & expetit objecta talia, quae sibi conveniunt, v. g. alimenta, & omnis generis voluptates. Haec cupiditas consistit in spirituum animalium cujusque partis propriorum motu vegetiori, & expansione ampliori, juxta Willis de An. Brutor. Part. I. c. 9. Jung. Charlton. Ex. IIXi Patholog, §. 28. Dicitur & Gr. ὀργασμὸς, turgescentia , nam qui turgent ab aliqua materia, titillantur, commoventur & concitantur; unde & per concupiscere à posteriori explicari potest, Diet. n. 624. Concupiscentia fi excesserit, quomodo debeat corrigi, docet Rols. Ο. ac M. Com, Gen. l. I4.s. 3. c. 8. hauddubie ex Gal. I. de cognosc. & cur. cutim. morb. c. 6. Concursus, συνδρομὴ. Vide Syndrome. Concussio, τὸ ῥίγος, Galeno idem, quod Rigor. Vide Rigor, item Cataseisis. Condensatio, πύκνωσις, vel obstructio meatuum corporiS facta à refrigerantibus, adstringentibus & siccantibus. Condensatio artificialis dicitur & Inspise sauo , de quo infra iit. I. Gorr. p.395. Unde Condensantia medicamenta , πνκνωτικὰ φάρμακα, Omnia ftigida sunt, quare poros cutis, & meatus in unoquoque corpore condensant Se contrahunt : caeterum instrumentum undique totum constringere nequeunt, Gal. l. 5. de S. F. c. I4. Coincidunt ferme cum Incraffantibtts, 7nX.^fVnt(syls. Condimentum, ἥδυσμα, ἄρτυμα, dicitur, quiloquid cibum reddit gratiorem, ita, ut non per se sit edendo, ad suavitatem tamen alimentorum conferat, Gal. I. 4. de S. F. c. 16. praesertim, si fuerint acria, c. 1 7. Inter Condimenta Sal primas merito tenet, judicio Scholae Salernitanae, vid. Renat. Moraeum in eandem de cotserv. valet, c. S. et 9. p.tqy.seqq. C.Hcfm. i. 5. Inst. c. Ii. &c. Alias ἡδύσμαία, dicuntur Unguenta ipsa, quibus ad silavitatem odoris Aromata adjuncta sunt; alii non unguenta, ied aromata ipta sic appellant, juxta locum Hipp. I. 2. de morb. mul. LXXXI, I. Imo in genere ἡδίσμαῖα dici possunt, quaecunque rem aliquam jucundiorem reddunt, quemadmodum Gal. i.3. de alirn. sac.c. 11. pinguedinem & adipem carnium condimenta esse dixit; & Plut. quietem labo.urn aefnpa, eleganti metaphora vocavit. Conditio, κατάστασις, Constitutio, vide supra Catastasis. Cui addi poterit Conditio aegci scitu necessaria ; de qua eleganter LindenuS. Conditionis notitia cum plurimum conferat ad notitiam caussae, Hipp, ipse hanc jubet interrogando protinus bene inquirere. Exerc. VIII. §. 24. Paracels. per Conditionem inteliigit unam & simplicem qualitatem, v. g. caliditatem, frigiditatem &c. quatenus opponitur Complexioni, sive Temperiei, quae in missione qualitatum consistit, Paramir L. i. c. sm Conditor, pen. hrev. δημιουργὸς, idem, quod Creator, Opifex, de Deo & de natura dicitur, Gal. l. 3. de V. P. c. t o. & alibi. Conditor etiam professionis dicitur Hippocrates à Scrib. Larg. in ep. ad C. Jttl. Callistum. Conditor, pen.long. dicitur, qui rem aliquam artificiose praeparat, ut vel asservari melius, vel gratior fieri polsit, v. g. qui iaccharo res palato gratiores reddit. Gr. οψαρτέτης, ( cur non & simpliciter ἀρτέτης ?) lta & σταριχιντὴς in specie dicitur, qui saleioameS condit & asservat. Vide plura p. p. ad vocab. Conditura. Conditum, κονδῖτον, ἀρτοτὸν, in genere significat omne id, quod artis opera gratum redditum est, sive alimentum, sive medicamentum suerit, vid. Schrôd, 1. 2. c. 46. ln specie variis cupediis compositis, qua alimentosis, solidis & liquidiS, qua medicarnentosiS tribuitur. Ita vinum aromatibus conditum, aliis Mul- surn Conditum vocabatur. Gal. de facile parabis. tit. de Obstructione renum. Vid. Foës, in Oecon. p. 348. An idem cum Vino Hippocratico dicto, sive Clareto, de quo lupra ? Ita quoque formula Medicamenti suavis consistentia Electuariis & Conservis similia, ex variis & suavibus parata, Conditi nomine venlt. Dicitur & quibusdam Opiata, Morell. l, i. Meth. praefer,form. rem. sect.i.c.4. Ita legitur Conditum suave e pyris & perficis paratum, apud Claud. Deodaturn Pandi. Hygiast. 1. t.c. 29. Dicitur Conditum Compositum Wekero Anstdot. gen. l. I. c. 3 2. Conditura vel idem significat, quod Condimentum, ἄρτυμα, materia illa qua aliquid conditur, sal, saccharurn, muria, aromata &c. vel denotat modum condiendi, & artem, Gr. ἅρ.ννσις dictam, qua alimenta vel medicamenta alloqui fastidiosa palato & stomacho grata redduntur, aut etiam in longiuS temporis spatiutri integra asservantur, Weker. Anud. gen. 1.3. c. 23. Transtatum hoc qucque vocabulum ad corporum mortuorum praeparationem, ne putredine tam facile pereant. De hac Conditura Cadaverum lege sis Forest. l. ag, Obs r9. Rols. tr. de purgant, sect. 1. art. 2. c. aTfeq. ubi σμνρνισμὸν vocat. Latine etiam dicitur Isalsamatio. Sub quo titulo etiam D. Gabriel Clauderus tractatum confcripfit. Verum diversos medos Balfamationis, cum veterum, tum Clauderi & Bilsii ventilavit D. Tobias Andreae, uti constat ex Actus Erudit. Lips. A. 168 2. Modum quoque conditurae vasorum & viscerum exenteratorum peculiarem habutfle D. Biisium ex Anatomicorum scriptis hodieque constat. Conductio, σπασμὸς, idem est, quod Convulsio, Cael. Aureli Acutor. i. 3. c. 6.p. m. I82. Conductor appellatur instrumentum Chirurgicum, Terebrae, qua casei explorari solent, non absimile, concavum, quod in Lithotomia post factam incisionern in sulcum catheteris immittitur, ut catheter eximi possit. Blas. Med. Un.p. w. 72. 341. Condyloma, κονδύλωμα, est carnis excrescentia callosa in digitis manuum ac pedum, praesertim vero circa anum & pudenda muliebria occurrenS, sic dictum, quod promineat in modum articuli, quem καὶδυλον appellant. Ideo vero praecipue in sede oritur, ruga aliqua corporum in ano reduplicatorum insurgente, ac praeter naturam intumescente. Quum enim sinuosus sit anus, rugas coagmentatas habet; ubi vero amplius intumuerit, tunc fit Condyloma. Et aliquando quidem citra inflammationem fit, & molle est, quandoque vero cum inflammatione, turnque durum est & dolorificum. Haec Gorraeus p. 238. Castellus. Enim vero omnino etiam caussam supponunt mortificam, portiones fucci nutricii corruptas & excrementitiis mixtas, quandoque de malignitate venerea, vel Gallica participantes, Parac. de nat. & orig. morb. Gall. l. 8. c. 1. Ad Condylomata ceu specieS pertinent Thymus & Ficus, lonston, Synt. Med. Nosecomic. l. 5. tit. 4. c. I. Medicamenta topica adversuS Condylomata lege apud Scrib. Larg. nnm. aza.feqq. Gal. i. 9. de C. M. S. L. c. u. l.z. de C. Μ. P. G. c. Io. et l. 4. c. 13. Haemorrhoides quoque coecae vel protuberantia venae haemorrhoidalis vocatur κονδυλώδης μίαατὶτις Hippocr, de haemorrhoidibAII.i 2.I3. item simpliciter κονδυλωσις, ut haemorrhois indicetur, quae tuberosam habet eminentiam, & ab ea, quae mori fructum refert, distinguatur, Foës. d. l. Condylus, κόνδυλος, i. e. tuberculum, nodus, dicitur gibbose explantatio radii & cubiti, quae carpo dearticulatur; ob id etiam aliquando capita dicuntur, & apophyses, Gal. i. 2. de V- P. c. 2. Dicuntur & epiphyses , i e. artuum capita : ubi enim os medullam habet, ejus finibus utrinque caput instar Operculi culusilam, utplurim.am vides adnasci, I. Io. de V. P. c. i 8. Vide Articulus. Deinde & vocabulum κονδιλος significat praetematuraletn protuberantiam in dentibus, apud Hi op. l. 4. Epsdem- IX 8. XVII. 8. Confectio, Confectum, vel accipitur pro sub. actione , lta consectum thus legitur, κατειργασμένον, aceto acerrimo, apud Gal. I. 1. de C. M. S. L. c. I. Vel confecta dicuntur materiae faccharo sicco obductae, & ceu tectorio quodam obductae, quod artificium consectionis nomine venit, Weker. I. I. Antidot. gen, c. 48. SchrOd. i.2.c.a7. Qutn& tabulae, mortali, rotulae, confectiones solidae vocantur, Weker. d. I. c. 42. Imo & electuaria quaedam confortantia, vel cardiaca, consectioxis tbulo insigniuntur, uti constat de decantatiltima confictione al. hermes , de qua videantur dispensatoria, Schrod Rolfink. & alii. Huc pertinet confectio humana ad oculos, cujus dt scriptionem vide apud Rolf. Ο. ac M. l. y.sect. 2. c. 2. Conferens, ξυμφέρον, à verbo ξυμφέρω, συμφέρω, consero, apud Hipp, significat, quod u.Ile est, & prodest, scil. ad sanitatem. Estque unum criterium ex duobus, quo dignoscitur omnis indicati, vel remedii in methodo conservandi sanitatem & medendi certitudo & veritas; praeprimis evacuationum criticarum & spontanearum, ex II aph-1, et 4. aph. 47, Hinc & loca llla. per quae hujusmodi evacuationes fieri solent, drcuntur χαρίκ ξνμφέροντα, loca conferentia, i. e. lege naturae commoda, I. aph. 21. Ita & de anni tempore accipitur, v. g. de autumno aquilonio & sicco, 3. aph, I4- Huic opponitur ἀσύμφορ9ν, inutile, damnosum. Confermentatio, dicitur Fermentacio cOmbinativa , sive combinatorta ad differentiam fermentationis resoluttvae , estque motus efficientis in materia principiorurn ejus pro circumscriptione loci, temporis & caloriS conjunctivus, quemadmodum eam prolixius descripsit D. D. Stahl. in Disqttis. eleganti de SangtusicaL c. 3. Confertus, Confertim, ἀθρόος, ἀθρόως. Vide Athroon. Confibula, Confibulatio, simt termini potius Architectonici, & confibulae dicuntur tanquam duplices fibulae, quae si quando quid hiet & aperiatur ad constringendum utrinque & comprimendum adhibentur, interpositis & interculcatiS etiam cuneis, Rho. dius de Acia cap. 4. p. 8. Confidentia, vide Fiducia. Eutolmia. Confirmamentum, dicitur astri corpus in horninejvel corpus sidereum & astrale, Rul & IOhns.itt Lex. Confirmatio, ἰσχύρησις, affirmatio, & confirmaturio, ἰσχυριείω, ἢ διισχυριείω. Vide Ischyrosis. Alias & confirmare idem est, quod confortare, reficere. Seribon. Marg. n. Io4. 107. & de iis remedliS, quae dentes confirmant, n. 57. 59.60. Graece dici pcsset ίδρύομαι, fixam sedem acquiro, ex 4. aph.11. ubi de hydrope sicco dicitur, quomodo confirmetur. Confita, i. e. fex liquida styracis. Pharmacop. Londin. Confluentia, terminus Paracelsicus, significans concordandam Hi conjunctionem, vel coisso deradonem microcoltni cum astris, morbi cum remediis, l.z. de podagr morb. Confluxile, σύῤῥουν, Gal. I. I. Meth. Med, c. 2, Vide Confluxio. Confluxio, ξύῤῥοια, terminus est IIippocraticuS, in loco notatu & explicatu dignissimo de Aliment.IV.ia. ξυῥῥοια μία, ξύμπνβια μία, ξυμπαθεἀ πάντα. Constttxio una, consptratio una, confenitentia omnia. Et mirum, Foeiium horum terminorum e, positionem in Oeconomia sua Hippocratica neglexisse. Quam certum vero est, per confluxionem & conspirationem hoc in loco intelligi admirandum illum corpori, humani omniumque partium non tantum solidarum, sed & humorum spirituumque vitalium & animalium consensum, concordandam, & mutuam operam; ut recte Galenus /. 1. meth. m. c. (t. Totum corpus consinrabile & confluxile idem esse, ac si dixisset Hippocr, carnes particulas mutuo a se affici; lta qua ratione hoc in omnibus ac singulis fiat, optandum esset, ut aliquis accurate & ex veris principiis ostendere sibi proponeret. Dicitur & Latinis commercium, confortium, κοινωντά. Confer ad Galen, l. z, de cauff.pnls. c. I2. I. 3. defac, nm, c. 13. Confoederatio, Paracelso idem, quod confluentia, commercium, consensus, tr. de Tabe, § . contraria. Conformatio, διάπλασις, est secunda species, vel disserentia essentialis, aut modus considerandi subjectum medicinae, hominem, quoad organicam structuram vel soliditatem, & sub se comprehendit quatuor species vel classes, r. conformationem stricte dictam, διαστόλασιν quoad figuram, χῆμα, quoad cavitates & meatus, ttstxluc ἢ πόρους, & quoadstiperstciew, ἐπιφάνειαυ. 2. Magnitudinem, τὸ μἐγεθος. 3- Situm vel positum, θεσιν, κοινωνιαυ. 4. Numerum, τὸν ἀριθμὸν. Quae conformatio ejus species, si praeternaturaliter sese habuerint, dicuntur morbi malae conformationis, vel morbi organici. Videantur institutionistae, in specie Dogmata nostra Part. I.c. p. & Part. II. c. 4. Conformitas, vide Concordantia. Confortans, Confortativum, Graece dici posset, κραταιωτικὸν, βεβαιωτικὸν, aut καρδιακὸν, quasi cordiale, eit terminus technicus, pharmaceuticus & chymicus, dicliurque de medicamentis, quae corda hominum atque naturam corroborant, ut virtus expulsiva ejus valeat accidentia noxia quaevis excludere. Potissima totius medicinae methodus, in qua totus spagyricus labor insudat, (urinam se res ita haberet!) Nam sibimetipsi natura medicus esse debet. Homo, cui medici nomen tribuitur, minister naturae tantum & servus veri medici. Si quid ultra praesumat, temerarium esse naturae persecutorem, imo perditorem, dicimus, quemadmodum terminum exposuit Ruland. in Lex. & de verbo ad Verbum ex illo Iohnsonus. Clarius confortantia, vel eonfortativa describi possunt, quae humorum, potissimum fanguiniS & liquoris nervosi, spirituositatem, vitalitatem & activitatem, in quibus potissimus naturae vigor consistit, ocyus promovere valent. De vi confortativa macrocosmica & microcosmica Vide Paracels. de trib. prim. Essent, c. 9. An vero in auro talis sit vis confortativa cordialis, quemadmodum idem statuit, ut & in lrnaragdo, non absque ratione hodieque in dubium vocatur. Quid ? quod de gemmis & coralliis, in quibus tamen evidentior adhuc vegetabilius, non veriti sint dubitare. Imprimis vero hanc materiam ventilarunt Petrus Monavius & Thomas Erastus, quorum ille vim confortantem auri & gemmarum defendit; Hic vero negavit. Legantur hsc de re epistolae à Laur. Schololo collectae ep. 2o8. ZOp.seqq. & t^I.feqq. Confricatio dicitur in pharmaceuticis spectes triturae, estque levis quaedam attritio, per quam reS facile pulverabiles digitorum friatu, aut solidioris corporis confricatu cito levigantur, ut amylum, cerussa, quae stafim ut confcicantttr, pulverantur, sicque confricatio & attritio secundum magis & minus tantum discrepare videntur, verbiS 1. D. Horstii Dispensat. Pharmac. Universi Part. I. l. 2. c. Io. p. 26. Alias confrictio etiam radicibus & fructibus succulentis, adhibetur ad succum commodius exprimendum. D.D.wedel. Pharm.Acroami l. I.s. 2. c. 6.p. 51. Confricatrices, frictrices foeminae valde libidinosae dicuntur, clitoride abutentes, Th.Barthol.I.I. Anat, cap. 34. Cur has non putaverit C. Hofm. dici posse τριβάδας, comm. in Galen. de V. P. n, 1064. non video rationem ; Licet enim Coel. Aurelianus de morb. chrron. l. 4. C. ult. τριβάδας vocaverit, quae, ὀλίσβῳ libidinem hanc exercuerunt; eadem tamen est ratio τριβἡς cum clitoride, nisi quis haS vocare velit σνντριβάδας confrictrices. Confusae febres dicuntur Laur. Bellino, quando plures febres ejusdem vel diversi generis eodem tempore affligunt aegrum, simul incipientes & una desinentes, ita ut vix discerni possint, nihilominus servent singulae naturam suam, neutraque illarum praevalet. In Opufcul. Medic. tit, defebr. p. m. 2 52, Confusaneus, ἀυτόπυρος, epitheton panis domestici & quotidiani, vide Autopyros. Legitur apud Ionston. Synt. Med. p. 45. Confusio, κρᾶσις, vide Complexio. Porro confusio , σύγχυσις, est comrnistio liquidorum, quae per se fluere poiiunt: ltaque & consistentia tum partibus, tum toti aquea est & fluida. Quae enim eliquata sunt, posteaque confunduntur, ut pix & cera, & resina &c. principaliter sunt colliquationis, licet ministret illis Confusio obiter, cum & sine confusione possent congredi. Rul. & Iohns. Alias Confusio in malam partem accepta compo. sitient non aequipollet. Cum talis Confusio sit absque artificio, ἀλόγως καὶ ἀμεθῆδος Schenk. S. C. et Pr.M.E. p.m. jzffeqq. Confusio quoque inter affectus oculorum refertur, quando propter ruptionem tunicarum, quae in profundo sunt, aliquando ex percussione, aliquando sponte obortam, humores oculi confunduntur, cum pupillae alteratione, ut primo major appareat, tandem vero contabescat & minor seipsa appareat. Galen. des. Mecl. Meminit quoque Confusionis omnium Hippocr. 6. Epid.s. 3. t. I. vocans ξύγχυσιν ἥλων, qua nihil aliud innuitur, quam cruditatum collectio, & inde dependens vitiosa nutritio, dum eXcrementitia cum utilibus permista sunt, cujus caussa vel signum est alvi stupor, i.e. dejectio alvi deficiens, quemadmodum hunc locum recte exposuit Valles, in com. Quid confufae literae significent ap. Scrib. Larg. «. 231. Philologis inquirendum relinquimus. Jung. Rhod. in not. ad h. l. Confutatio, ἔλεγχος, i. e. alicujus hypotheseoS, vel sententiae circa aliquam rem ex fundamentis veris vel verosimilibus improbatio. Haec in medicina duplex est : Una quidem ex anatorne, altera eX consequentia logica, vel rationali, ex notam dignissimo loco Galeni /. 6. de P. c. 13. Congelati dicuntur Ecstastci, quibus nullum movetur membrum, praeter spiritualia, fed sunt veluti rapti, & interdum existimant, se vidisse & audivisse AngelQS &c, Valesc. de Tarant, Phil. Pharm. l. I. c. 22. Congelatio, πῆξις, frequens in usu terminus medicus, Fed diversimode accipitur : Physice considerata Congelatio coincidit cum concretione, vide Concretio. In foro medico pathologico Congelationes, smsms, omneS aegritudines dicuntur, quae à caussa frigida & vehementibus algoribus ortum duxerunt, Galen. I. de diff morb. c. y. Scilicet, quando fit sanguinis spirituumque p. n. fixatio, ln specie catalepsin & nervorum rigorem fic vocant. Calteil. Ita in peste Congelationem sanguinis fieri vult Paracels. tr. 2. depefleHt. quamvis rectius Coagulatio dicatur. Imo de dentibus Congelatio dicta fuit, i. e, stupor. Joh. AnglicuS Ros. Angl. p- m- 929. In foro pharmaceutico & chymico Congelatio dicitur, quando materia prius liquidior condensatur & concrescit instar glaciei super aqua, Rul. Ita & adeps Congelari dicitur apud Scrib. Larg. n. 27 I. Congenitus, συγγενὴς. Vide Connatus. Conger, Congrus, γόγγρος, κόγχρος, est lpecieS serpentis marini, plane similis anguillae, unde & à nonnullis angiitlla marina dicitur, cujus descriptionem & usum in cibo ac medicina lege sis apud Aldrovand. l. 3. de Piscib. c/25. Galen. inter pisces durae carnis refert l.3. de Alim. fac. c. 3 I. Congestio, συμφορὰ, συμφόρησις, συναθροισμὸς, ( an non & ἁλία vel συναλία, à verb. ἁλίζω & συναλίζω?) idem, quod Collectio; quamvis à nonnulli, distinguatur ab hac, quod Congestio fiat lente, Collectio vero cum impetu & confertim. Ionlton. Syntagm. Med. Noso- covn, Special. l. t.Tit. t.c, I. Congerere medicamenta legitur apud Scrib. n.38. A. M. A. SeverinO l. de absceffper congessi describitur, quod sit lenta humoris in parte, quae nutritur, inquinati ac superflui coacervasse, c. 8. ubi & ablcessus hoc modo productos Congestiles appellat. Modum, quo fieri soleant congestiones humorum per caussas propiores & remotiores egregie aperuit & descripsit D. D. Staiil in eleganti sua dissertatione de Motibus Humorum Convulsivis cap. 8. et seqq. p. 2 8. seqq. Vere non minus quam accurate congestiones sive collectiones ( nam hi termini commode pro tynonymis haberi possunt) languinis, leri huic commixti & lymphae in eas, quae ad locum patenftorem, & alias, quae in parvum fiunt, divisit, quarum illae ad secretionem tantum spectafit, hae quoque excretionem silbsequentem habent, priores vaule particulares, posteriores vero universaliores appellans. Ibid. c. II.p.39 sgj. Congius, vide Chus. Conglaciatio, idem, quod Coagulatio, vel Congelatio ; Legitur apud D. D. Bohn. Diff Chym. Phys. III. §. 2o Conglutinatio, κόλλησις, est specieS unitionis adversus fialutam unitatem in partibus carnosis factam, quae & Coalitus, σύμφνσις, dicitur Gal, Art. medic. c.9o. quamvis hoc vocab. etiam de duris partibus sumatur. Vide Coalescentia. Conglutinatio quoque est per glutinum compositio, manente natura conolunnatorum. Itaque & reductio hic est, seu restitutio in integrum. Glutinum autem pro natura culusque varium est, & dicitur hic omne, quod visciditate tenaci conjungit alterum alteri, aut etiam coërcet. Congluten vel Congltuinativum dicitur Paracelso, quod ex putrefactione in gluten coloratum defcendit, & substantia propria utriufque corporis, substantialis fcil. & vitalis, 1, 1. de Tart. c.3. Rul. & lohns. in Lex. Congrego, ἀθροίζω, id est, accumulo. Vide Athrœzo. Congruitas, Parac. rectius Congruentia, ἁρμονία, ἐυαρμοστία , idem, quod Concordantia. Paracell. Paragran, tr. 4. Hinc Adject. Congruum idem, quod conveniens, conferens, de quibus suis locis. Congrumatus, pro concretus, grumosus, passim à recentioribus mediciS usurpatur, v. g. de sanguine in ecchymomate à contusione, quemadmodum in collegiis manulcriptis aliquoties observavimus. Congrus, γόγγρος. Vide Conger. Conia, κονία, tria significat, Lixivium, Calcem, Cinerem. Ita Gal. l. 1. de C. M. S. L. c. 4. Lixivium destillatum, tosiscco στακτὴ. exponit. Ex reliquiis enim qucrumlibet corporum ustorum ablutis lixivium neri potest, praeditum diversis facultatibus, pro ejus, quod eluitur, natura Ejus enim, quod empyreuma, seu igneam naturam habet acerrimam, ipsum quoque acerrimum est, ejus quod tale non est, etiam moderatius. Idem vero etiam simpliciter στακτὴ appellatur. Conia enim nihil aliud, quam ablutio cinerum est, t.y. de S. Fac. §. COnia. Alias datur & κονία ἀσβέστου, lixivium calcis. Quod si cineri calx addatur, id lixivii genus πρωτέστακτον appellatur. P. AEgineta autor elt l.y.c. 3. §. Conia q.d. quod primum deitillaverit, & eluentibus potissimum medicinis accommodatur. Sunt & alia lixiviorum genera, varias sortita appellationes ab artificibus, quibus illa inserviunt: ut πηλοποιητιπὴ & σαπωναρικὴ, quorum illud figulis, hoc vero saponariis in usu est, nisi quis malit paratum ex sapone lixivium intelligere. Ab hac κονίας significatione quoque dictae sunt urinae lixivio similes, ουρα κονιιὴδεα apud Hipp. Coac, tin5 82. quamvis aliis placuerit vertere per urinas pulverulentas aut cinericias; nobis tamen prior versio magiS arridet, quarum urinarum caussam egregie & solide exposuit Cl. WIllis de urin. c. 4. De reliquis binis significationibus testimonia adeo certa non prostant, quemadmodum ex Henr. Steph. Ihesattr constare potest. Adde tamen ex Galeni exegesi, quod conia vinum sit picatum, ita factum, ut injtciatur in vas figulleum piceae hemina dimidia, quam qui cum ferventem colent, alii relinquunt. Coniema, κονίημα, dicitur parietis incrustatio, aut tectorium, aut Opus albarium, quo parietes calce aut gypso dealbati inducuntur, & usus Hipp. ί.7. Fpid.x.9, quamvis potus ibid. lpfurn parietem dealbatum significare videatur. Foës. Oec. p. 348. Conjectura, στοχασμὸς, dicitur rei cujustlarn no’ titia, non simpliciter demonstrativa & infallibilis, sed faltem probabilis. Cujus cognitioniS cum iterum varii dentur gradus, dum alia magis fallax & incerta, alia certior magiS habeatur conjectura, in medicina saltem ea locum habet, quae artistciosa, μετὰ τέχνης ἢ στοχασμὸς τρχονικὸς, dicitur, & quam proxime ad veritatem accedit, Gal. I. I. deeris. C. 9. Et hac de caussa refertur quoque medicina inter artes conjecturales, vel conjectrices, στοχαστικὰς, I. Introduct. c. 5. quamvis I. de opt. fect. ad Thrafyb. c. 4. non tam propter praecepta, quae satis firma sunt, conjectricem dici velit, quam propter eventum, quod non femper fine fuo potiatur. Jung. C. HOSman. Instit. l. i. c. 1. §. Hseqq- & Dogmat. Medic. Gen. Nostra proleg. p. 4. Regnare vero videtur imprimiS confectura in parte Semiotica, quae tamen ita est & esse debet artificialis, ut ad scientiam, quod ait Erastus orat. de laud. Medicinae, prope accedat. Regnare etiam in determinandis medicamentorum, praesertim purgantium, dosibus: Scire sane convenit & sapienti στοχασμῷ colligere & dijudicare, quando, quanta, quaenam, quomodo individuo cuivis apta necessaria , congrua, utilia: Artificiofe autem conjicere viri est, qui vires omnium, quae ad eam artem pertinent, didicerit, memoriaeque mandaverit, & in artis operibus, diligentia adhibita, se exercuerit, verbis notatu dignis, Dieter. Iair. n.2. Quod Vero Dn. D. Ammannus in praefat. paraenesi ad discentes conjecturalem ita exposijerit, siquidem tota nostra cognitio tam circa theoriam, quam circa praxin meris & nudis nititur conjecturis & opinionibus, profecto μέγα λίοιν αίτημα, quod quomodo non cedat in opprobrium artis, non inteiligo. Conis, κόνις, Pulvis. Item Pediculus. Conisalos, κονίσαλος, Atticum vocabulum significans terram in palaestris athletarum & deambulantium pedibus conculcatam, sudoreqtie eorum vel olei alpergine irrigatam, quae fe'e eundem cum strigmentis usiIrn in molliendis & dts.cutiendiS bubonum & lactantium uberum & aliis tumoribus praestabat, uri constat ex Galen. I. io. de S. F. §. Sudor, ubi & πάτος dicitur, i. e. via coiIculcata. Vide Lang. 1. I. ep. 51. Conisterium, κονιστήριον, idem, quod apodyterium , de quo supra. Lang. d. l. Significat & infimam partem furni chymici, quae Latinis Cinerarium dicitur, de quo vocabulo supra. Conjugatio, Conjugium, συζυγία, ζεῦγος, idem quod Copulatio, Conjunctio duarum rerum. (1) dicitur de partibus numero duabus in corpore existentibus, qt’ae semper aequaliter à medio abesse volunt, Gal. K 15. de V. P. c. 2. (2) de pulsibus, vide Conjugationes pulsuum aliquot l. I. de cauff. puls. c. 8. (3) Conjugium dicitur cOpulatiO maris & feminae. Haec significatio mystico & fpagyrico fensu applicatur diversimode. Imo omnia consistere in conjugio duarum rerum dixit Paracels. l. de morb. Tartar.cap. 12. ln specie de conjugio medici & medicinae loquitur idem Comm. ad Hippocr. I. aph. r. Conjugium divinum dicitur, quod constat ex mundo superiore & inferiore. Theatr. Chym. Vol. I. tr. Artificium supernatttrale c. I6. et c. 5. vocat conjugium metaphysicum, Th. Chym. Vol. I. pag. 288. et 318. Ita in conficiendo lapide philosophico utriusque materiae, mercurii & fpiritus rubri conjunctorum & vitro hermetice inclusorum unio & mutua amplexatio, vel congressus, vocatur Conjugium. Libav. Apocal. Hermet. faru poster, p. 395. Conjuncta caussa. Vide Continens, Cauffa. Conjuncti quoque morbi dicuntur; & distinguuntur in connexos & consequentes, quorum discrimen in hoc consistit, quod morbo morbus accedat is» connexis, succedat in consequentibus. Nempe ibi prior caussa manet duratque, hic abit & cessat. Hoc per μετάπτωσιν fit, illud per ἐπιγέ,εσιν. Linden. S. M. Ex. VI. §. I9. Conjuncta morbi essentiae dicuntur, quae quidem ab essentia ipsius sunt inseparabilia, ut magnitudo, metus, rnOs. Distinguuntur ab adjunctis morbi, quae sunt caussae & symptomata : Haec consequentia ; Illa antecedentia. Conjuncta signa dicuntur, quae sunt pathognomonica, & una cum antecedentibus & succedentibus morbi naturam aperiunt. Conjuncta vero & adjuncta uno nomine appellantur connexa morbi, εστόουσιώδα Idem Ex. II.X. §, 68. Conjunctio, συζυγία, idem, quod Conjugatio. Ita de astris dicuntur Conjunctiones, quas medico scitu necessarias esse dixit Paracels. Paragran. Tract. 2. de Astronorn. Vide Astrum. Interdum sumitur pro compositione, v.g. conjunctiones medicamentorum  ; Helmont. tr. Pharmacopol.turn &c. Haud raro etiam per Conjunctionem intellexit Paracelsus convenientiam quandam inter morbum & subjectum, v. g. Conjunctio pessis & hominis, de Peste cum additionibus l. 1. It. de Caduco matricis, et alibi. Conjunctio quoque describitur, quod sit copulatio s.eparatanrm qualitatum, vel adaequatio principiorum, cujus synonymon est connexio, eique opponitur solutio, suntque duo principia arduae scientiae spagyricae, licet plura alia sint principia. Ripleus in Axiom. Pbcilosoph. in Theatr. Chym. Vol. II. pag. 113. 114. Conjunctionem etiam spagyrici sermentationern dixere, M. Joh. lsaac. Oper. Mineral. l. 1. cap, 136, d. /. Vol. III. p. 409. Et t Conjungere est impraegnare, dealbare Si rubistcare. Ros.ar. abbreviat. Tract. 2. d. i. p. 654. & Lagn. in Harm. Chym. Vol. IV. p. 751. seqq. De hac conjunctione videatur & Lullii Practica cap. 1 2. d. l, p. 144. & de Conjunctione solis & lunae, p, 34o, Vide & Orthelii Commentar, in nov. Lum. Sendivogii c. 11. Vol. VI. pag. azts.seqq. Conjuratio, Conjurator, accipitur apud Paracelsum pro arte & artifice curandi morbos per certas dejerationes & praestigias diabolicas, quod Christiano prohibitum esse aliquoties ursit; v. g. I. 9. de signatur, rer. natur, l. principior, seu de mysteriis verm. e. 6. tract. de surditau §. cura l. I. Philassagac. Connatus, ξυγγενὴς, συγγενὴς, ξυγγεγονὼς . congenitus, dicitur Hippocrati de eo Omni, quod homini competit à prima nativitate, ejusque rationem esse docet, quod ab homine haec omnia habente genitus sit, & deinde nutritus in homine haec omnia habente,sect.i. de nat. hum. t. ay. In specie de nativa vel connata diipositione & propensione ad morbum aliquem; unde & morbi tales Connati vocantur & IIaereditarii, Prorrltet. 2. et l. 3. Epidem. aegror 6. Ex eadem cognatione, qui tali morbo laborat, insolita phrasi eidem appellatur ξνγγονεὺς. Prorrhet. 2. Foes. pug. 4y7. Connexio, συμπλοκὴ, idem, quod Conjunctio, Conjugatio, Commercium. Ita partes Medicinae adeo connexas esse & implicitas, ut nullo modo diduci sine totius professionis detrimento possint, fcripsit Scrib. L. n. 2oo. Connexa & Connexi Morbi quid sint, vide Conjuncta. Conniveo, σκαρδαμύσσω ἢ καρδαμύσσω, dicitur, quando quis Oculorum palpebras cito claudit, & cito aperit, uno verbo quoque appellatur Nictare vel Nictari. Galen. 5. in 6. Epid. t. 2. Foës. Oecon. pag. eep. Cui opponitur άσκαρδιμιύασειν. Vide Ascardamyctes. Vocantur & Graece μύειν, ξνμμύειν, cum Oculi clauduntur ex somno per membranam illam, qua oculus quasi velle integitur. Ita & uterus dicitur ξνμμύειν à conceptu Hipp. 5. aph, 5 I. cum ejus os perangustum sit, utiexplicavit Philotheus, & clauditur. Vide plura apud Dieter. n. 587. Abusiva vero est licentia, quando Haemorrhoides apertae appellantur Conniventes. Quae valvttlae Conniventes in intestinis dicantur Kerltringio, videre licet in Obs. 39. licet vero de his scripserit, de his nihil scriptum fe vidisse, egregie tamen monstravit Theod. Jan. ab Almeloveen in Inv. Noevantiqu. §. 2I.poiHo.seq, quod videre potuisset, si voluisset, tum apud Hieron. Fabricium de Intestinis & Linden. in Physiologic. Connumeratio, συναρίθμησις, vide Collectio. Est opus mentis, quae plureS res simul comprehendendo considerat, Gal. I. de iis, quae in medic. t. 3. Dicitur & Consummatio. Connutritus, ξύντροφος, dicitur de morbis Una nobiscum educatis, & longinquo tempore horninum corpora infestantibus & quasi connatis. Hipp. 6. Epid.s. 5. t. 6. Gal. in comm. & l. de A. L. et Aq- XI- 3. Idem quoque significat, quod οἰκεῖον, familiare, accommodatum, conveniens. 3. defractur. 1.23,6 t. 44. Gal. in comm. Conoides corpus, κωνοειδὲς σῶμα. Vide Conarium. Conops, κώνωψ. Vide Culex. Conquassatio, συσσεισμὸς, est fpecies Comminutionis , qua hurnidiora concreta, in mortario lapideo aut vitreo, aut tudicula lignea contunduntur, donec per succulentiam propriam aut affusum lluuorem in pulticulam abeant, quam etiam si mollior fuerit, Polsinem vocant. D. D. Bohn. Diff. Chym. Phys. VII. §. 27. Praeter illam Chymicam & Oeconomicam significationem hodieque adhuc alia physica singularis efficaciae & neceflitatiS proponitur & à quibusdam urgetur ac defenditur, v. g. à D. D. Wedelio Ephemecid. Nat. curiosi Dec. I. Ann.Vl. & VII. obs. 2. & in ejulitem Physiologia Reformat, c. p. p. zya.feqq. quae fit ab & in corde, quando systole sua portiones sanguinis & chyli admixtas comminuit, ut eo promtioreS fiant ad fluxum, simulque etiam heterogeneae disponantur ad secretionem ; quo etiam tendit sila hypothesi Gullielm. Cokburn. Oecon. anim.p. m. 29. et 3 2. Enimvero licet ea negari minime poflit, an vero tanta sit potentia, ut ejus vis per totum corpus sese extendat, & hac sola fiat secretio utilium ab inutilibus, nondum videtur satis demonstratum ; inierim liberum unicuique sit amplecti hanc hypothesin vel relinquere. Conscientia, συνείδησις, est actus animae rationalis, & ita homini proprius affectus, quando menS humana relinquens animam sensitivam vel facultates animae corporeas, tua sponte ad se redit, & vel propter occasionem expergefacta, & erroris sui confcia, contra hanc animam brutalem sive corpoream insurgit & colluctatur. Th. 'WilliS de anirn. Jlrut. P. I. c. 7. Hujus quoque puritati studere debet Medicus. Consecratio, καθιέρωσις, & olim, & hodie ad Medicinam translata tut; Sed rectissime à Paracelso damnata & rejecta, tr. Ibilos. occulta tu. de Consecrationibus. Consensus, συμπάθεια, συμφωνία, ὁμολογία, usurpatur in statu sëcundum & praeter naturam. In illo idem est, quod Concordantia, commercium, opera mutua. In hoc vero significat, quando ad aliquam partem morbo correptam aliae etiam non temere aut perfunctorie, sed graviter compati solent. Ita jecore affecto singultus succedit, compatiente stomacho, Gal. 6. aph. I6. Per consensum quoque dupliciter affici dicitur, uno modo, cum aliquid transmittitur ad aliquam partem, ut puta iiIrnolus vapor à ventriculo ad oculcS; alio modo, quando impeditur communicatio illius, quod alteri deberet communicari, Gal. I. 3. de L. A. c. I. et alibi, Charlton. addidit tertium modum, quando pars compatitur ob mutuam connexionem, vtl operis societatem. Ex. HI. Pathol. §. 1. De rarioribus consensibus partium in statu p. n. Vide Ephemer, Nat. Cur. Ann, I. Obs. 20. Consequens, ἑπόμενον, συμβεβηκὸς, significat in foro Medico id, quod vel sanitatem, vel morbum iequitur. Et ita aequipollet vocabulo Accidens & Symptoma. Galen. l. 1. M. M. c.g. Vid. Dogm. nostr. Part. I. cap. 8. dogm. I. Quid sint Morbi Consequentes, vide p, a. in Conjuncta. Conserva, terminus est Pharmaceuticus, qui denotat flores, herbas, ratius radices, rarissime carnes aut pulpas fructuum tenuissime incilas, vel tusus, & lac. clatro exacte mixtaS, Wekeli Antidot. gen. l. I. cap. 3 I. Haec actio dicitur Conservisatio. Schroder. l.i, e.48. vid. & Schenlt, Syntagm. Comp. & praescr. med. Part. spec. el. Tsect. 2. c. re Conservatio, φύλαξις, dicitur de re in sua natura & per proprium calorem sustentata, cui opponitur Corruptio, quae fit per immoderationes externas, videlicet caloris, aut frigoris excessus, Gal. i.4. de S.F. c,I4. Hincnon adeo à veritate declinavit Paracelsus dicens : Hominem in se habere conservatorem & destructorem sanitatis, modo rem obscuris terminis non ita desoedasset. Labycinth. Medic. c. y. Conservatio & Conservantia quoque usurpantur in Pharmaceuticis, de simplicibus quibusdam, quae adduntur aliis vel ad praecavendam eorum consumtionem, uti Magneti ferrum adjnngitur, Camphorae grana psyllii, milii; vel ne corrumpantur ; quo pertinent, Sal, .Sacchsrum, Mal & alia Condimenta, qua ratione conservantur Cappares, Cucumeres, Olivae, Cydonia &c. De conservatione hujusinodi medicamentorum legatur I. D. Horst. Part. I. Dispense Pharrn. Univ. l , 4. c. tt.p. 7r. Conservativus, a, um, φυλακτικὸς, vel dicitur de parte Medicinae principali, quae sanitatem praesentem tuetur. Vocatur alias Methodus Conservandi sanitatem , ὑγεεινη. Vid. Dogm. nostr. Part. IV. c. r. cui opponitur Methodus medendi, θεραπευτικὴ. Vel tribuitur etiam caussis, quae dividuntur in Conservatrices & Effectrices , scil. sanitatis, άιτια φυλακτικὰ, ικαὶ πσιουτικά τῆς υγὼε/ας. Gal. Art. Medic. c. 84. Conservantia Physicorum ( h. e. Spagyricomm ) praesertim sunt.medicamenta vitam & corpus à corruptionibus praetervantia. Talia potissimum ex iis rebus petenda, quae longiorem vitam ac temperatiorem à natura nacta sunt vegetabilia, quaecunque semper virent, & longiori tempote perseverant: Inter mineralia, quae mumialis esfentiae liquoris multum habent, & inter metalla, quae silnt aerugini minus Obnoxia. Talia non sunt Conserva rofar. violar. &c. quae Conservatione ipsamet indigent ac mutuantur à saccharo, Rul. in Lex. Haud dubie huc referri deberet Arbor vitae Helmont. nisi haec ipsa hypothesis-multis adhuc scateret dubiis, quin & ineptis collectionibus, quas nostri instituti ratio non admittit prolixius ventilare t Sufficiat, quod ab arbore longaeva non liceat certi quid inferre ad hominis longaevitatem. Quid enim de cervo aliifque brutis dicendum maxime longaevis, quae tamen ad humanam vitam prorogandam nutrimenti loco vel minus, vel plane non conferunt  ? Sed manum de tabula. Considentia, ἀποκατάστασις, vide Apocatastasis. Est & specieS angustationis cavitatum vel meatuum, quando latera concidunt; Gr. σννιζήσις. Jul. Alex, note ad Galen. de diff morb. T. II. p. ipy. Consideratio, σκέμμα, quid significet, notum est. Tres considerationes, quae tamen potestate unum siint, statuit Galenus.; primam, de propriis & ccmmupibus speculari; fecundam, an similia vel dissimilia sint, ea, quae inter ie conferuntur, discernere; tertiam, quid idem, & quid diversum fit in rebus, considerare. l. 9. de Hipp- & Plat- decr. c. 5. Consilium, βούλευμα, quid in genere significet, nostus est, quam ut opus fit verbis. Notetur saltem egregia gnome : Consilium sapientis unicum multorum manus supe at. Inscitia vero femper per (e mala, juncta armis adhuc pejor est. Gal. orat, exfeort. ad artes, sere sub sin. In Medicina Consilium dicitur (ententia illa, quam Medicus vel Polus, vel cum aliis prius consultans de hominis statu vel sec. naturam, vel praeter nat. fert, & quid agendum sit, juxta indicationes utriusque methodi praecipit, aut praefcribit. Vide Consultatio. Consistentia duplicem potissimum habet significationem Medicam: (1) de aetate, vel morbo, quando usurpatur. Gr. dicitur ἀκμὴ, & ita idem significat, quod Status. Vide Acme, ex Galen. 2. dedisti scbr. cap. II. (2) uturpatur de humoribus aliifque materiebus, qua utilibus, qua inutilibus, & denotat eorum constitutionem, ratione tenuitatis . vel crassitudinis, soliditatis aut corporeitatis. Ita de Urinae consin stenua legitur apud Galen. /. 9. Meth, med. cap. 4. Graece dicitur σύστασις, quod vocabulum & recentiores retinuerunt, uti patet eX Cl. Th. Will. Ex. de Urin, cap. I. 3. 6. etc. quam is Graecum vocale σύστασις apud Hipp, collectionem, aut concretionem, vel coacervationem alicujus materiae denotet, Coac. t. 238. de morb. sacr, XVIII. I3. Verbum Consisto etiam aliquando sumitur pro Exitsto cum alia quadam re. Scrib. Larg. num. 19. 27. 90. 102. I6o. etc. Consolidans, idem, quod Sarcoticum, aut Epuloticum. Ita Rul. ??? Consolidativum, Consolidatura, medicamentum vulnera & ulcera carnibus recentibus explens, 8c cicatricem obducens , ἐπουλωτικὸν, incarnaris, rm^euTtxsrr vocatur; de quibus siuo loco. Cons.oltdare quoque numeratur inter quatuor regimina Lapidis Philos. ap.Lagn. in Harm. Chym, c. 6. Th. Chym. Vol. IV. p. yyq.sin. Consolor, παρηγορέω. Vide Paregoreo. Consortium, κοινωνία. Vide Communicatio, Confluxio. Tale consortium tribus modis fieri scripsit Galen. r. in 3. Epid. 4. vel propter viciniam, vel propter genus, vel propter familiari.atern operis. Conspersio, κατάπασμα. Vide Catapasma. Conspicuus, ἐπίδηλος, manifestus, evidens r dicitur de homine, qui fenfu increscere deprehenditur, quod fit à septimo ad decimum quartum ant.urn, Hipp. I. de Carn. XIII. 13. deinde etiam de diebus qubufdam, qul futurae criseos praebent indicium in morbis, unde Latinis Indices vocantur. Tales sunt cujufque septimanae dies quartus, ex 2. aph. 24. Vide Foës. p. 224. Dieter.». 314. Conspirabile, Conspiratio, ξύμπνουν, ξύμπνοια. Vide Confluxio. Conspuendus, κατάπτυστος, dicitur de eo, qui sui emolumenti & Ornamenti nullam curam gerit, Gal. in orat, fuafor. ad artes c. 5. Constans, ἐυσταθὴς, βέβαιος, sumitur de bona const tutiore corporis, & de morbosa. In illa dicitur à Metrodoro finis bonorum esse corporis constans & firma constitutio σαρκὸς ἐυσταθες κατὰςημα, apud Clcmcnt. Alexandr. ln hac legitur apud Hippocr. 3. aph. 8. de morbis constantibus boni moris, & aequalibus, item 2. Epid.sect, I. n. 20. Dieter. num. 361. Foës, p. 252. Constantia, βεβαιότης, ἐυσταθία, dicitur de corpore & animo. De illo legitur apud Galen. c. de nat. hum. t. 39. ubi fi.-rIIitatem corporis ab humore rnelancholico dependere statuit, quemadmodum & com. 2. de hum. De anima vel mente occurrit apud Hipp, I. de dee. orn. IX. I 5. Constellatio, est terminus Astrologicus, denotatiS certum consortium & communionem Astrorum ratione luminis vel Influentiae; Hunc terminum Slpagyrici transtulerunt In suum forum, dum Constellationem dixerunt esse supernorum astrorum in inferna virium & virtutum impressionem & Operationem, quae conveniunt in concordandam quandam naturalem. Et de hac sibi persuaserunt haberi excelleiItissimam scientiam Physicam, quae Physiognomia signata rerum naturalium in Sympathia siIperlorum ad inferiora dicitur. Ruland. & Iohnfon. in Lex. Urget hanc ceu scitu valde necese fariam Medico Paracels. Paragran tr. 2. de Astronomia. Enimveto cum res nondum adto expedita sit de Influentiis, vel virtutibus Astrorum omnium in haec inferiora, siquidem & Physici, Mathematici & Medici fuerunt, hodieque siint, qui eas in dubium adhuc vocent, Clarissimi, v.g. Th. Villis desinor, c.9. qui negat, Crifes à Lunae siderumque influentiis dependere; & supra laud. Dn. Joh. Chr. Sturmius in Tab. suis Astronomic. ( quamvis hactenus nostrum addere calculum nondum libuerit;) hinc patet, quam incerta haec sit Constellationum Si Concordandae superiorum cum inferioribus scientia, nec adeo Medico scitu necessaria. Quid ? quod Paracelsica illa doctrina sit mere fictitia & ridicula. Tantum. Constellatum, est epitheton unguenti contra dolores dentium, & ad sananda vulnera, cujus basin constituunt lumbrici vivi purificati à (ordibus ( quidam etiam hos prius nutriunt aliquandiu vitellis ovi ad duritiem coctis ) exiccantur postea in furno sive clibano, dein pulveriiàtis iis alia ingredienda adduntur & cum pinguedine aprugna & ursina in formam linimenti rediguntur, quemadmodum descriptio extat in Kesleri Redivivi Proceff. I7o. Verum, quae sit hujuS nominiS ratio hariolari quidem non licet. Consternatio, ἔκπληξις. Vide Ecplexis. Constipatio, στύψις, idem, quod Adstinctio. Vide supra suo loco. Constipationem a Tartaro deducere conatuS est Paracels. passim in scriptis suis, Praesertim vero in l. 2. de Tartar. Constitutio, κατάστασις. Vide Catastasis. Constrictio, vel idem est, quod Adstrinctio, στύψις. Haec per fundentia curatur. Ita verbum constringere sumitur à Scrib. Larg. n. Io4. Ita & Constrictiva, rvsrrttrse , dicuntur Chirurgis medicamenta labia vulnerum comprimentia. Rul. Vel dicitur de Motu cordis, quando coarctatur, ut sanguinem in arterias exprimat. Gr. συστολὴ. Vide Cor. Systole. Constructio, idem, quod Generatio aut Factio altcujus rei, cui opponitur Destructio. Lombard. Margacit. pretios. c. I6. in Theatr. Chym. Vol. V.p. 6y9. Consuetudo, ἔθος, ἐθισμὸς, in medicina significat vel rerum non naturalium usum per longum temporis spatium uno eodernque modo continuatum, quemadmodum hoc Hippocr, passim & Galen. integro libello h. tit. Si sparsim alibi hujus Consuetudinis efficaciam, necessitatem, & utilitatem inculcavit; quorum loca omnia si placet inquirere, consulatur Franc. Vale leriola Loc. Comm. l. I. c, 6. & Aloys. Mundellae Theatr. Galenic. Iit. C. vel ipsam corporis & omnium suarum partium continentium, contentarum & impetum facientium constitutionem eodem semper modo sese habentem, per & propter consuetum rerum non naturalium usum. Dividitur in Bonam & Pravam ; Illa confervanda, haec prudenter & leniter corrigenda rnutandaque est. ln genere Consuetudo dicitur altera & adventitia natura,ἐπίήτηΐος φύσις, Gal. i 2. de mot. mus.cul. c. 7. et c. 3. in l. de iis, q. in med. t. 2o. Quid per Consuetos ll. Consueta , ἐιθιμένους, aorneuc) sssu συνήθεα, intell.gendum sit, ex dictis facile constat; Videatur Hlpp. 2. aph. ap. 50. una cum commentatoribus ad illa loca, In specie Dieter. num. z^p.seqq. & num. 8oi. Consuetudines etiam vocantur usus longaevi & solennitates, quas observant pleraeque aries mechanicae & opificia, quaS si quis violaverit, jacturam lamae pati creditur, imo saepe cogitur, quamvis in ejusmodi consuetudinibus multa saepe absurda, ridicula, stolida contineantur, unde minime iis inhaerendum esse egregie demonstravit P. AmIfiann. Irenic. p. zsu.seqq. Quid Afftusuctio vel consuetudo motuum praeternaturalium in generatione morborutu praesertim spasmoticorum praestet, egregie monuit D. D. Stahl. in Propemtico ad Dis.p. inaugur. de Motu sanguinis Haemorrhctdali Dn. Iuch. Erfurtens. Consultatio, συμβούλευσις, significat illud officium Medici, quo quemadmodum nullum inter omnia Medicorum opera est illustrius, utpote quo solo à doctis Medicis indocti discernuntur; ita res ipsa facile testatum fecit, in Medicina universa nihil quoque esse consultandi methodo difficilius. Est vero Consultatio nihil aliud, quam cum uno vel pluribus aliis MediciS inslituta consideratio status alicujus, sive secundum, sive praeter naturam cum suis caussis & consequentibus, & rite lacta utriusque Methodi Conservativae aut Curati- vae pcr IndicationeS & Remedia applicatio. Dicitur & Collegtandi officium à C.Hofm. OratAsag. 2. a me edita p. I3I. ubi plura de hoc argumento reperies. Legatur & Claudini elegans libellus de ingressi ad infirmos. Inculcavit hujus muneris necessitatem & utilitatem ipse Hipp, de praecept. VII. r. seqq. Consultationes olim vocabantur Deliberationes Contentionesque apud Scribon, Larg. in epist. ad Callisthum princip. ad quem locum Vide notaS Joh. Rhodii p. 15. Animae quoque nostrae pars dicitur Consultans, βουλενοροενβν μεὰος, à Galen. de form. sutus, c. 6. Estque haec functio animae rationalis propria, uti patet ex Th. Will. Tr, de An. Erutor, Part.I. c.y. differtque ab appetente, vel concupiscente, quae facultas vel vis quoque est Animae Brutorum, vel corporeae d. l. c. p. Consummatio, συγκεφαλαίωσις, idem, quod Connumeratio, de quo supra, i. e. in summam collectio. Gal. l. 1. de iis, q. in med. t. 3. Alias Consummare idem est, quod perficere. Ita Scrib. Larg. in Epist. ad C, Jul. Callisl.p.a. dicit : Per antiquos autores consummari, i. e. perfici professionem, vide plura loca in Lexic. Scribon. Rhodii. Consummatum, est epitheton Juris, sive Brodii, vel liquidroris alimenti, ad culinam potius pertinentis, quam Pharmaciarn, quod paratur ex carne, v. g. vimlorum, pullorum, caponum, perdicum, cancrorum, mollissime etiam cum ossibus contusis cocta } additis aliis simplicibus nutrientibus, confortantibus, alterantibus, etiam aromatibus. Gailic. Consume. Schenk. S. C. et Pr. M.F. p. 109.118. Morell. de p aescrform, l.i. sect. I.c. 16. ConsumtioConsumptio, σύντηξις. Vide Colliquatio. Analosis. Caussam consumtionis corpotiS d.cit Paracelsus esse Sulphur, item Sal; Resistere vero Mercurium tr. de tcib. Essentiis c. r.seqq. Consumere etiam de tempore, & cibis usurpatur, Scrib. Larg. n 16. 17. 140. i. e. absumere, impendere. Vid. Lex. Scrib- Rhodii. Contabescentia, vide Atrophia, Analosis, Colliquatio, ConsumtioConsumptio, Marasmus, Phthisis. Vid. Lind. Ex. IX §. 5t. Contactus, ψαῦσις, dicitur, quando duae partes ita naturaliter conjunctae sint, ut sese contingant. Cui Opponitur Abscessio, αλάστασις, ἀποπάσις, Gal c.a. de iis, quae in med. t. 25. Ita corpcra, quae cor atti .gunt, videlicet pulmo, pericardium &c, dicuntur τὰ ψἀπωνσικ .σῆς καρδίας, l. 3. de praesag. ex puls c. 4.sin. Verbum etiam ψούεσθαμ, Hippocr, non infrequens fuit, v.g 1. defract. t. 17.s. 3. h. t. t. ult. 3. de artic. t. ryi. l. 4. Epid. XX 18. Contagio, Contagium, ἀπόῤῥοια, ἀπόκρισις, Ciaeroni olim I. 2. de Divinat, dicebatur ea vis, quae à stella defluit, & in sublunaria influit; Lind.Ex.xj4.I87. llodieque vero plerumque & potissimum per Contagium intelligitur vis illa vel activitas, qua affectus quispiam residens in unO corpore sui similem excitat in alio; & quidem vel immediate & corporaliter per contactum, vel mediate & ad distanS. Th. Willis de febxib. cap. r2;CharltOn. Ex. Pathol. X. §. 34. D.D.Maur. Hofmann. de morb. Contag. Dis.p. r-seq- Vide Apocrisis, Aporrhœa. Contemplabilis, θεωρητὸς, dicitur de diebus indicibus, quarto, undecimo, & decimo septimo, ex quorum diligenti Observatione intelligitur, quando, & qualis futura sit crisis. Hipp. 2. aph. 24. Vid. Dieter. n 391. Contemplatio, θεωρία, significat rei alicujus tractationem & considerationem in mente, quae si prolixa fuerit, brevibus verbis exprimi non potest, Gal. l. 5. defan. tu. c. 1. Contemplari, ἐπιβλέπειν, i. e. cognoscere, deliberare, scire, non dubitare, est Medico fumme necessarium. Paracels. comm. in 1. aph. 1. Vide & Dieter. « 311. Contemtus, καταφρόνησις. Vide Cataphroneo. Contensio, idem, quod Tensio, τάσις. Vide Tasis. Contenta, ἰσχόμενα, ἀνσιχόμενα, dicuntur ab Hipp. 6. Epid.s. 8. t. 19. humores in solidarum partium spatiis, vasis, & cavitatibus conclusi, qui tamen non hac tantum ratione contineri dicuntur, sed quod etiam ab ipsis solidis partibus regantur & gubernentur. Quod enim ii gignantur, quodque usibus corporis inserviant, id habent à solidis partibus. Haec quidem Goriaeus p. 198. & Castellus. Enimvero haec sententia repugnat veris hodiernis Artis principiis, quibus docemur, partes solidas pctius ab humoribus vitalibus & spiritibus fuanl obtinere activitatem, ut sint Organicae. Vide Dogm. nostr. P. I. c. 2. dogm. 3. et 5. Cementa quoque dicuntur, quae urinis sanorum aut aegrorum praeter aquosam substantiam insunt, Gr. παρεφισάμε,α. Suntque vel universiIlia, vel particularia, naturalia, aut praeternaturalia. Will. de Urin. c. q. & e. Dogmat. nostr. P. 3. c. 4. d. 9. et 1 i. quamvis Paracels. contentum dixerit non illud, quod in urina, sed quod supra urinam est. Schol. in libr. de urin. c. 3. Contentio, τὸ διαφέρεσθαι, ἔρις, idem, quod Controversia, Disputatio, eis discrepantia opinionum, quando unus alteri assensum denegat, & dissentit. Haec aliquando justa est, aliquando condonanda, Gal. i. 3. de diff. ptils. c. 1. Olim etiam Consultationes Medicorum dictae fuerunt Contentiones, Scrib Larg, Epist. ad CalFisth. in princ. Contendentium lis disputauoque Cell. procem. l. r. Contendere quoque ibid. & compos. 38. accipitur pro Asseverare, Rhod. in Lex. Scribon Contentio quoque dicitur σνντονίια, de nervosis & fibrosis partibus, per spiritus animales aut vitales repletis, aut de stamine in textrina extenso, per planas, Gal. l, I. de sin. c. 1 5. In statu p. n. dicitur smrts, σύντασις, Contentio, i. e. Extensio, c. I. in t. Epid. t. 1 o, et 6. Epid.s.i. t , 3O. Opponitur huic Relaxatio, ἄ,εσις. Contentus, aequlvocum apud Latinos est vocabulum. Vel enim sumitur pro eo, quod ah aliquo continetur, Linden. Ex. XV. § . 7I. Gr. ἰσχόμενος, ἐνισχόμενος, συνεχόμενον Vide Contenta, Gal, 1. de pienttitd. c. 3. ubi & mensio fir Contentricis facultatis, συνεκτικῆς δυνάμεως ; vel sumitur pro eo, quod est expansum, Gr. συντεπαμένον, cui opponitur relaxatum, κεχαλασμένον, 6. Epid. s. I. t. 30. Gal. in comm. Vide Contentio. Per translationem etiam Pulsus hoc modo dicitur contentus, ἔντννος, i. e. vehemens, qui cum renisu quodam pulset. I. 3. de diff puls. c. 5. vel etiam significat satiabflitatem, quae Gr. dicitur νέυτάρκεια, & qui contentus sua sorte, ἀντά,κης ; cui opponitur ἀπληπά, insatiabilitas. Gal. de dignofc. Gr cur. animi morb. c, p. in sin , Continens, & hujus vocabuli aequivocatio ex praecedente patescit. Quando significat rem, quae aliam recipit, fovet, & servat. Gr. dicitur ιχεῖν, συνέχον. Ita partes solidae sunt Continentia respectu fluidarum. Et quaedam caussae morbificae dicuntur Continentes, quae semper morbum fovent. Imo febres quaedam dicuntur Continentes, ηψοχοι, à Continuis distinctae, quae sine exacerbatione perdurant usque ad finem, Sylv. ί. I. Prax. c. 29. §. 3. Deinde & Continens dicitur, qui suos affectus per rationis moderamen vincere potest, Gr. ἐγκρμτὴς : cui opponitur Incontinens, Kx&sujs, qui est mancipium cupiditatum & affectuum, Gal. I. 4. de Hipp. & Piat. decr. c. 2. Magis adhuc restrinxit significationem vocabuli Continentia, εθύκράτεια ad victum Marsil. Cognatus libellum suum de sanci, tuenda hoc titulo de Continentia inscribens. Hermetici tropicam quoque attribuunt variam significationem verbo Continere , v. g. sumitur pro informare, vivificare, exaltare  ; vel pro cohibere & inhibere, ne avolet, aut efferatur ; vel in potentia habere aliquid, ut postea in actum deducatur, Libav. Apoc. Hermet. Part. post. T. 2. Oper. p. 39o. Rhales magnum suum opus multis libris constans inscripsit Continens. Fallop. tr, depurg. c. 15. Tom, I. p. ei. Contingens, τὸ ἐνδεχόμενον, dicitur vel de iis, quae à voluntate & arbitrio hominis pendent; vel de his rebus, quae pendent à suis caussis & praeviis dispositionibus in natura. Primum non est determinata veritas quoad nos : Posteriora admittunt praedictiones Veritatis, quae micare possunt radiis, ex solerti disposinonum consideratione. Rols. O. ac Meth, Gen. l.q.sect.i. c. 3 . Jung. Gal. de fubfig- empir. in sin. Ita res non naturales quaedam, ceu caussae & media sanitatis & morborum, possunt dici Contingentes, ut sunt Medicamenta, Operationes Chirurgicae, in respectu ad feX reliquas, Aërern, Cibum & potum &c. Charitom Ex.IV. Pathol. §. 5. Continuitas, Continuus, συνέχεια, συνεχὴς, triplici gaudet significatio’ e, (i) i.r statu sec. naturam, de partium solidarum singularum integritate continua, sive ἐνώσει naturali ν cui opponitur differentia essentialis tertia morborum, continuitas soluta, vel continuitatis foluuo ? λύσις τὴς σννεχεῖας, cujus species vide apud Galen. I. de diff. morb. c. 11. et /. 4. M.M. c.i. Dieter. n. 437. (2) in statu p. n.de morbis, & in specie de febribus, quaedam dicuntur continuae, συνεχεῖς, quae in totum non intermittunt, licet aliquando quaedam remisiio appareat. I. 1. Epid.s. 3. t. 2. vide comm. Gal. in h. l. RecentioreS vero continuas iterum subdiviserutIt in continentes, σιινοχους, de quibus p. a. vocab. Continens; & continuas stricte dictas συνεχεῖς, quae etiam non quidem totaliter intermittunt, interIm vel quotidie, aut tertio, aut quarto die, aliove, exacerbationem habent. Sylv. i. I. 1.-31. (3) sumitur pro indicatione medica contra solutam unitatem; v. g. ulceris indicatio dicitur vel unitio, vel agglutinatio, vel coitio, vel continuitas, aut continuatio, evrlyytx. Galen. I. 3. Meth. Med. c. Io. Contorqueo, ἐπιστρέφω, accipitur ab Hipp, de vertebris colli intortis, 4. upb. 35. Contorsio aliquando etiam idem est, quod Ileus, volvOluS, chordapsus, seg milerere mei. Rul. & Iohns. Contorsio quoque vocatur species dislocationis olfis incompletae, m qua non exit totaliter, Avic. l. 4. fen. 4’. tr. z. c. 1. Foresl. I. 9. Obs. Chirurg. Obs. 1. Schol. ln specie contorsio est luxatio ver. tebrarum dorsi tu latus aliquod, & ita species gibbolitatis, Avic. 1. 3. fen. 21. tr. 2. c. t 2. Contorsio vocatur affectus capitis rarus Arnoldo Bootio inter Omissos numeratus, B. vero Meibomio bis visus, quando caput in unam solum partem convertitur & torquetur, cujus exemplum singulare legitur apud Pechl.num I. 2. Obs. ji.p. nt. 293. de cujus caula dubitat, an in uno latere obstructio, sive spasrnotica contractio, an vero musculorum inaltera parte paresis sit dicenda. Contractio, συστολὴ, vocabulum est homonymum. In statu naturali sumitur de actione musculorurn propria, Gal. l.t. de mot. mttsc. c.p. Jung. Charlton. Oecon. anim. Ex. XI. Nic. Stem de Muscul. ZV Glans Anonym. de rat. mot. miisc. apud Willis. Anan Cerebr. aiiosque Anatomicos. Qua significatione etiam de corde dicitur, quando sanguinem e venis in ventriculos receptura in arterias, pulmonalem & aortam, exprimit sese contrahendo, cui opponitur diastole, διαστολὴ, quae non est veta distensio, sed saltim relaxatio r seu ad pristinam figuram regressus. Vide Cor. Vera autem distensio saltem in arteriis per systolen tordiS magis cppletis locum habet, unde pulsus oritur. Vide Pulsus. 2. ln statu praetematurali accipitur de partium solidarurn abbreviatione aut corrugatione, cum impotentia, vitiumque & actionum suarum destitutione, Galen. de opt.sect. ad Ihras. cap. 51. Quae membra dicuntur contracta , σωνεσταλμἐνα, Hipp. 2. de iis, q- in med. IG 2. qule bus opponuntur diducta, vel expansa} rsuraam.sinrsc. Et affectus hic tendinum nervorumque proprius vulga dicitur contractura. Paracels. Theorie sig. morb, univers. iis.sb.,4. Rul. Helmont. Sed anim. n. 3 2. et te cujus caussa haud dubie in acido quodam spiritu vel halitu nervosis partibus inimico ponenda, Gr. ἀγκύλη, vide Ancylosis. Contractae febres vocantur, quae breviores in suo genere exactis morbis habent paroxysmos, & his opponuntur productae, quae longiores habent paroxysmos, lonston. Syntagm. Me dic. Universi Part. II. Lib, ι. tit. I. c. 2. p. 167. Contradictio, ἀντιλογία ; quando quis alterius sententiae & verbis κατ’ ἄντικρυ e ditecto s.ese Opponit, eaque inficiatur. Fit vero non solum juste, de quo Linden. Lix. XII. §. 162. sed & haud raro falso, vel ex petulantia, dum inter homines dantur, qui s.emper contradicere audent, eaque vituperare, tjuae nunquam didicere, vel cognovere. Gal. c. 3. in Hipp. l. de iis, q- in med. t. 32. Et adversus hos leges statuendas optavit l. adv. Julian. c. I. Contrafissura, ἀπήχημα. Vide Apechema. Contrahens, vide Contractio. Contrahens quoque in parte pharmaceutica dicitur medicamentum, συνάγον, Gr. quod coincidit cum condensante, πυκ,ινιτικῷ, Galen. L 5. de S. F. cap. 14. Contraindicatio, ἀντίδειξις, contraindicans, ἀντενδεικνύμενον. Vide Antendeixis. Contralunaris, Graece verti posset ἀντισέληνος, vel ἀντισεληναῖος. Usus hoc vocabulo Dieier.de fulminis menstrui immunditiae suae tempore concipienlibus. Iatr. n. 586. Contrarius, ἐναντίος, quid in genere significet, notissimum est. Ita & in foro medico contrarium dicitur de corporibus diversis : Ita magnum parvo, laxum denso, plenum vacuo est contrarium. De qualitatibus & potentiis; ita calidum frigido, hurnidum sicco, aperiens obstruenti, & viceverfa, contrariatur, imprimis vero in methodo medendi omne fert punctum, ceu scopus univetlalilsnnus, contraria contrariorum esse remedia, rei ἐναντία τῶ, ἐνοντίιυν ὑπάρχει, ΐάμαστα, quemadmodum hoc pafiim ex Hipp. & Gal. scalptis liquet, de culus axiomatis limitatione vide siS Dogm. nostr. P. 4. ς. 3. dogm. j.p. scoi.seqq. In stricta significatione contraria dicuntur, quae utrinque à medio aequaliter distant. Gal. c. 5. in 6. Epid. t. 20. Contraria realiter in natura existere negare ausus est Helmont. tr. Natura contrariorum nescia  ; Verum an feliciter & accurate hoc fecerit, non est hujus loci ventilare. Accipitur & contrarium de sententiarum repugnantia & oppositione, & ita pene coincidit cum contradictione, in qua acceptione rectissime dixit Libav. Alchymiae transmutat, defens. 2. contra Guibert. Apolog. c. t), 7. III. pag. I59. Contrarii absinrditas veritatem contrarii consirntat. Contrarius quoque idem aliquando est, quod adversarius, hostis. Ita medicus contrarius vocatur is, qui fas professionis egreditur. Diis hominibufque invisus, ap. Scrib. Larg. n. I99. edit. Rhod. Contritio, σύντριμμα, σύντριβὴ, σύντρεψις, idem, quod simplex tritura, tritus, tritio, τριβὴ, τριμμὸς, est species comminutionis rerum crassiorum & solidio- ' rum, vel simplicium, vel compositurum, Wekerus Antidotar. gen. l. 3. c. e. vocat tusonem, ubi vide plura Schenck. Syntagm. comp & praescr. med. p. m. 289. Dicitur & crassa minerva pulverifauo. Vide Pulvis, species. Jung. Lexic. Rhodii Scriboniamp. ypoy. Aliquando, sed abusive, contristo vocatur solutio corporum, quae fit per corrosionem. Vide Corrosio. Ita incertus autor de Magni lapidis compos, c. 39. in Theatr. Chym, Vol. III. p. 3 6. Contritionem draconis vocavit, quae non fit super rnatmOre, nec manibus hominum, sed est tantum aqua, quae terit, & penetrat corpus & draconem de natura sua propria & virtute. Controversia, τὸ διαφέρεσθαι, ἔρις. Vide Contentio. Contumax, contumacia, quid significent, & quod sint synonyma vocum pertinax & pertinacia, ex aliis Lexicis jam notum esse potest ac debet. Gr. ἀπειίὴς, ἐπιμὸ,ος, &c. In specie vero est egregium epitheton morborum quorundam, qui vel diu durant, alias chronici dicti; vel saepe repullulant, vel in aliam faciem permutantur, vel alia novaque symptomata producunt, quemadmodum egregie motborum contumaciam exposuit D. D. Stahl in Propemtico quodam ad Disp. In- attgural. Dn. Herrnann. Paul. Iuch. de Hamorrhotdaliurn motuum spasmodicis affectibus. Conturbatio, τάραξις. Vide Taraxis. Legitur apud loll. Stephanum Paraphras. in Avic. i.j.sen. 3. c. 6. p. I58. Contus, κόντος, dicitur instrumentum oblongum, quo naves reguntur & promoventur ; nec non varia ferrea instrumenta longa in metallifodtniS necessaria, v.g. Contus fossorum, Contus tertius. Contus uncinatus, &c. Rul. Contusio, θλᾶσις, θλᾶσμα, Ionice φλᾶσμα, vel dicitur de morbo & fpecie solutionis continui, cum grave aliquid supra corpus incidit, ac id ipsum collidit & continuitatem solvit citra deperditionem manifestam substantiae aut externam rupturam, ubi plerumque in parte carnea cruor sub cute colligitur; & suggillaào , ἐκχυμι.μα, sive effusio dicitur, quia venae exiguae sub cute rumpuntur, Gal. c. 3. de fcis, q. in med. t. 3o.de tum. p. n.c. 105. In fpecie quoque θλάσις, contusio dicitur cranii vel calvariae recessus & incurvatio à vtolenia illisione absque fractura; quale quid stanneis vasis & plumbis contingere videmus, si foris illidantur. Gal. in des. Medic. Jung. P. AEginet. i. 6.c. 6o. & Job. à Meekren Obs. Chirurg. I. T p. 13. ed. Lat. Blasil. Res illa, quae est caussa contusionis, dicitur contundens, θλῶν, corpus grave ac durum, Meth. Med. 2. Membrum vero vel pars affecta, contusum, θλασθτὸ, Ολάθλαεσθἐ,, I. I. de C. M- Ρ. G. cap. 4. item θλάσμα, Ionice, φλἀσμα. Jung. Lex. Scribon. Rhodii p. 367. Vel dicitur de modo dividendi rem crassiorem & solidam in particulas minores, ita plerumque coincidit cum contritione, quamvis haec in minimaS particulas dividat. Contusio etiam portiunculas crassiores complecti possit. Fii illa Contusio, vel pistillo In mortario, vel alio instrumento graviori, quo res solida dissolvi potest. Contusum dicitur etiam jus confortativum, ad cujus praeparationem post coctionem carnosarum partium ossa etiam contunduntur in mortario, ut succus exprimi possit. Est species juris consummati restaurantis. Bias. Med. Um p. m. 78. Convalescentia, ἀνάληψις, ἀνάστασις ἐκ νόσου : est status ille hominis, in quo morbo prius defuncti & debiles i -cipiunt resiimere vires, & fieri rursus habiles ad Obeunda munera intermissa, verbis Linden. Ex XIII §.241. Tales dicuntur Convalescentes, drxxwxnealt d^stcivoi , vel άναλαμβάνονπς ἐκ νόσου. Hos habere optimum licet paucum sanguinem, unde renutritione & aitemperatione potius tractandas esse, quam evacuationibus, recte docuit P. M. de Calderia Tom. II, Oper p. 3 5. A. At ars, quae spectat ad eos, analeptice dictt suit ἀναληπτικὴ, Galen. de conflit, art. med. c. 10. qua potissimum In dextra rerum sex non naturalium appli catione consistit. Statum convalescentiae quidam ad neutrum referre non dubitant, quod quidem per nos licet quamvis citra necessitatem urgentem fiat, vide Dogm nostr. Praelimin. p. 8. 9. Convenientia, Conveniens duabus potissimutr gaudet significationibus. I. significat similitudinem quam dam, & idem est, quod concordantia, ὁμοιότης, ἁρμονία Gal. desubsig. empir. 2. idem denotat, quod utile, congruum, conferens, σύμφορον ἁρμόζον, προσῆκον. Die. ter. Iatr. n,to5. 589. 728. 9-9. Scribon. Larg. n.97.lor vide Chresimos. Conversatio, ὁμιλία, vide Homilia. Convexus, κυρτὸς, κυφὸς, significat protuheran tiam &gibbum, qua naturalem, qua praeternaturalem & opponitur ei Cavum, τὸ κὸιλον, Gal. 6 upfc.46. Ita he patis pars exterior verius hypochondria spectanS dicitu convexa, gibba, κυρτὴ, quemadmodum interior sima etsin. Ruff. i I. c. 28. allegante Lind, Physiol Med. l.z.c.e §. 9I. In statu p. n. gibbosi in dorso ex vertebrarum siti mutato & luxatione dicuntur convexi, κυρτοὶ, alia κυφοὶ, ὑβοὶ. Gal.-n. dicto loco. Hinc & hypochondrio. rutu tumores & protuberandae κνξτἀμασα, i. e. conTJS' x tates sive gibbos tates leguntur apud Hippocr. Progna stic.sect t. t. 25. Jung. Galen. comm. ad h. l. quo notnint & gravidarum venter protuberans venit, 2. Prorrh XXXV. 6. nec non à flatibus distenta alvus, I. 4. Epid VII. 6. lien tumidus, & veluti convexus, κυρτὸς σπλὴν ί. 2. Epid.s. 2. n Vide Foës. p. 366. Convivium, συμπόσιον, quid significet, riotiui est, quam ut indigeat verbis. Consideratur vero it medicina, ut res non naturalis, medio se habens mode ad sanitatem, vel conservandam, vel destruendam. Ille respectu Convivium est commilitonum homilia, alacri tatis animi pabulum, amicitiae philtrum, & benevolam tiaelparenS. Imo, uno Verbo, (juxta Aristarchi sententiam) convivium lobrie institutum praesens animi corporisque est pharmacum, describente Langio l. I. Ep. I Adde l. 3. ep. 6. Hoc vero respectu, quando sc. abusiIi intervenit, pertinet ad caussas procatarcticas morborum, & in specie ad victum largiorem & importunum Fucum in taciebus convivantium foeminarurn detectum lege apud Gal. orat, suas. ad art. c. 6. Convolvulus, ἶψ, est nomen insecti, vei vermiculi, qui ie involvit pampino vitis. Dicitur &in volvulus , apud Plautum, & volvox. Plura vide aput Linden. Sel. Med. Ex. V. §. 109.seqq. Descriptionem re penes ap. Aldrovand. I. 4. de insect. c. 4. Conus, κῶνος, (i) significat figuram, quae à plu rimis rectis lineis circuli extensis in unum punctun coëuntibus circumscribitur, Gal. I. Io. de Us. P, c. 12 I. 3. de dtgn. puls. c. t. Helrn. tr. Formarum ortus «.39 Unde & corpus hujusmodi figuram habens Conus di citur, i. e. invertus tubo, pyramis. (2) significat nucert quandam, quam Hipp, κὸκκαλον, recentiores στρόβιλρ vocatrt, quam haud dubie etiam Gal. intellexit, lutei edulia multi seminis referens, i. 5. de Simpl. Fac.c. 23 Picem liquidam à nonnullis κῶνον appellatam fuisse scripsit Dioscorid. I. 1. c. 94. vid. Ant. Saraceni Scholis ad h. l. (3) Conus fusorius dicitur vasis chymici species in quo aliquid funditur sive liquatur. Morley in Prolog Collect. Chym. Leid. c. 2. sin. Convulsio, σπασμὸς, quae vox etiam in Latinitatem recepta, Spasmus. Qui vero ex recentioribut discrimen aliquod inter Convulsionem & spasmum dar sibi persuasum habent, nec autoritate lussiioienti, net ratione certa nituntur t non illa, quia plerique veteruir & recentiorum Graecorum & Latinorum indifferentei iis usi sunt: non hac, quia Latinum nomen Convulsit vix alio usitato ac ne vix quidem quam per vocerr σπασμὸς exprimi solet vel potest. Cum omnes arbitrari motus musculis obeantur, quando ad sua capita retracti, unaque particulam, cui inseruntur, simul attraxerint, si affectus aliquis p. n. in tensionem musculoS ducens l.sdem acciderit, hunc motus sequitur similis quidem naturali, sed citra voluntatem, & vocatur affectut Convulsio, Gal. l. deTrem. palpit &c. c. 8. &c. Haec & plura alia Castellus. Quae tamen vel nihil, vel parum ad rem faciunt t Libet ergo accuratius & clarius expo. nere t Convulsis rrnecsini, interdum accipitur late, comprehendens omnes motus convuisivos, praesertim epilepsiam ut 3. aph. ipseil. aph. 2. 3. 4. 70. ets.7. apb.i8 et alibl. De epilepsia vero vide infra sus loco. Interdum stricte vocatur Convulsio, vel in tofo corpore, vel certo membro, musculosarum partium contractio per. manens & rigiditas durans, proveniens à spiritu ani, mali sive liquore nervoso portionibus explosivi? nitro sulphureis inquinato, juxta w illis in Pathol, cerebri; vel à nimia fibrositrum patrium repletione & distensio, silnt species; Tetanus, τένανος, ( quamvis & hoc vocab: generaliter pro Omni spasmo proprie dicto accipiatur) quando totum corpus aequaliter rigidum & immotum est : ἐμ.προσθότονος, si ccrporiS musculi anteriores contrahuntur, & corpus versus anteriora convellitur, quo morbo laborasse mulierem apud Luc. c. XIII. existimat Dieter. w. 779. & ὀπισθότο,οςι, quando corpus ad posteriora convellitur, & in dorsum ac scapulas contorquetur. Particularis spasmi species sunt in oculis, strabismus , στραβισμὸς, quando oculi vel sitrsum, vel deorsum, vel ad latera contorquentur. In ore, spasmus cynicus , σπασμὸς κυ,ικὸς, estque affectio musculorum maxillarium, per quam OS, natus etiam, labrum, adeoque dimidia faciei pars in obliquum torquetur. Vocatur & oris tortura. Gal. 4. de Loc. aff. 2. In mandibula, τρισμοθρ, quando dentes invitis nobis cum sonitu concutiuntur, quamvis hic affectus ad motus convulsivos partlculares potius pertineat. Datur tamen & vera Convulsio mandibulae inferioris, ita ut os occlusum permaneat ; In pene satyriasis, σι,σινρίασις, de quibus omnibus suo loco. Convulsiones interiorum partium leguntur apud Scribon. Larg. n. I65. Plura de vera spasmi natura & caussis lege apud Cl. Willis de Morbis Convulsinis c. 1.2. seqq. Datur & convulsio flatulenta, vulgo Cramphus, ex flatulento spiritu musculos & tendines replente, praecipue pedum, qui levi quandoque frictione fanantur. Liddel. I. 3. art. med. cap. 8. Helm. de Lithias. c. 9, n. I35. Alias Corn. de BontekOe nimis audacter bonam etiam significationem tribuit, convulsionem dicens esse motum animalem partium musculosarum & fibrosarum, internarum & externarum, quemadmodum hoc patet ex Opuscttl. de Natura §. 4. Convulsivus, σπασμώδης, vel dicitur de affectibus convulsionem quadantenus aemulantibus, ita tamen, ut non revera spafrIIi sint, sed motus saltem convulstvi. Gal. l. 1. de praesag. expuls. c. 4. et c. 3. in 1. Prorrh. t. 69. Th. Willis omnibus morbis generaliter attribuit d. I. Vel usurpatur depulsu, qui alias vibratus, αλο,ώδης. Vocatur, in quo ad utrumque terminum tenditur arteria, quem convulsio sequi solet, Gr. σπασμώδης σφυγμὸς, Gal. i. 2. de cauff. puls. c. 12. et I. de diff.puls. 28. Convulsum, σπῶσμα, dicitur species solutionis continui partium nervosarum, quales sunt fibrae, tendines, ligamenta, tunicae, citra rupturam, Hipp. 5. aph. 25. Gal. de art. med. conscit, c. 6. l. 2. meth. mel. c. 2. Spasmata quoque sumuntur pro contentionibus ac concussionibus totius thoracis, quibus à facultate animali commovetur ad expectorandum & repurgandum sputum. Aut contractiones corporis & concussiones significant, quae cum rigore fiunt, aut horrore initio pleuritidiS, cum sanguis & spiritus ad locum inflammatione tentatum feruntur, ex Hippocr, Coac. t. 382. et 425. exponente ita Foës. Oecon. p. 578. Cooperarius, Cooperans. Vide Coadjuvans. Coopertio, περιστολὴ, tegumentum, amictus, vel amiculum, quo corpus ab aëtis injuria munitur, quodlegitur apud Hippocr, l. de dec. ornat, IX. 8, Deducitur à verbo περιτέλλ.ειν, vel περιτέλλεσθαι, cooperire, tegere, quo aliquot es usus Hipp. 4. ae tt. tr. I. A. t.44. l. z. Epid, sect. t.n. 57. ed. Lind, l. 3. Epid. s. 3. aegr. 3. et 15. Gal. l. }.de diff. respir. c. 11. Item de ventre & utero foetum investiente I. 1. de morb. mul. LI. 13. Legitur & de me. dicamento, quod denti imponitur, ut involvat, veluti emplastrum, apud Scrib. L. n. ya. Cartilago quoque θύροειδὴς, sive peltalis aut scutiformis, dicitur coopertoria Castello. Cooptatio dicitur, quando res in destillatione fixantur, & praesertim, si res fixandae aquam in se contineant, uti vitriolum &c, Iohnson. in Lex. Coordinatio, σύνταξις. Vide Syntaxis. Coostrum, dicitur intermedia pars diaphragmatis. Rul. in Lex. Copaivae balsamus dicitur exoticum quoddam oleum .nativum densius à loco natali, quemadmodum Peruvianus, Indicus aliique. Meminit ejus aliquoties Jacobus le Mort in Chym. Medico- Physica, praesertim c. I 6. Egregium in Gonorrhoea, ingreditur elixir andvenereurn. Junge Mcrley Coll. Cltym. Leidens. c. I37. Copal, est nomen Resinae duriusculae, admodum candidae, vel ex albo flavescentis, pellucidae, suaveolentis, in massam redactae, quae asportatur ex India occidentali, sive nova Hispania, ubi ex vulnerata arbore guttatim stillat. Dicitur & Pancopal. Habet vires calefaciendi, humectandi, resolvendi. Vid. Schrod. l. 4. cl. 2. n. 382. Copella, est nomen medicamenti chymlei vel pastae, qua crucibulum Obducendum, ad purificationem facientis, cujus descriptio extat ile Hartmanni Miseellan. Cdiymic. Medic. h. tit. Tom. VI. Oper. insol p. e. Cophos, κωφὸς, non surdum & mutum tantum notat, sed & ἄμαυρον καὶ ἀσθιενὴν, hebetem & infirmum, & hinc verbum κωφόω quod idem fignificatjac ἀμανρόω, ἀμβλύνω . obscurus vel hebes stim. Galenus in exeg. Cophosis, κώφωσις, Lat. Surditas, est abolitus, vel valde imminutus auditus, proveniens à deficiente spiritus animalis per nervum acusticum affluxu & distributione propter varios morboS internos, vel externos inducta. In specie surditatis à tympani relaxatione meminit 'Willis Anim. Brtu.paru r.c. 14. Alias duplex est, alia in fieri, quae fugax est & levis, qualis repente fit in febribus. Gal. 4. aph. 28. et 6o. & I. in 1. prorrh. t. 3 2. alia habitualis, stabilis & fixa, quae à variis morbis internis provenire potest. Foës. Oec. p. 37o. Dieter. Iatr. n. 491. Alias duas species recenset Linden. Ex. IV. §. 79. κωφὸς etiam mutuum significat: Vide Mutus; quia muti à nativitate plerumque surdi. Eph. N. C. ann. 1.0. 15. Schol. Copia, πλῆθος, ἀδρότης, idem, quod multitudo, abundantia, vide Plethos, Hadros. Copiscus, κόπισκος, est species thuris in Arabia & Smilo nestentis, quod indico minus multo & fulvius est. Dioscorides huic secundum locum attribuit l. I. c. 8 r. Copos, κόπος, Lassitudo, Fatigatio, dicitur talis affectio corporis, qua pleraeque functiones animales ob debilitatem quandam fucci nervosi praepedite ac minus vegete exercentur. Hinc potentia locomOtiva Vacillat, & ita affecti Otium & fecessum amant, corporis exercitia & labores devitant, pensa quaevis aegre suscipiunt, eaque statim delassati remittunt, ut liceat ( quidni vero liceret ? ) verba de lassitudine scorbutica Cl. Th. Willis de Scorbuto cap. 4. sano sensu genera-, lius accepta huc referre. Distinguitur lassitudo in eam, quae fanis etiam competit post corporis exercitia & labores propter dissipatoS spiritus vitales & animales prius novo pabulo resarciendos; & in hanc, quae praeternaturalis elt & rnorboS comitatur. Et haec triplex esse dicitur: Tensiva, phlegmonosa & ulcerosa. Tenstva, τονώδης, est, quando ob copiam (anguinis vasa distendentem citra insignem impuritatem musculosis partes & fibrolle impediuntur, ne per spiritus animales expandi fatis queant. Quae spccies etiam ad latitudinem sanitatis pertinere videtur. Phlegmonosa, φλεγμονώδης, quae & aestuosa vocatur, est, quae à plethora cum effervescentia conjuncta dependet, & non solum distendendo, sed & aestum inferendo membris musculosis & nervosis afficit. Linden. Ex. XIV. §. 86. 87. Dicitur & ὀστοοκοπάς. Haec vel iis ut plurimum contingit, qui validi licet, assueti tamen exercitationibus non siint; vel acute febricitantes comitatur. Unde & tales febres κοπάδας, ἢ κωπιώδεις dicuntur Hippocrati 4. aph. 3 I. et 74. 6. Epid.s. 2. t. 24. Coac.t. 642. quamvis si jam malignitas quaedam concurrerit, tertia fpecies lassitudinis p. n. potius intelligi debeat, quae est ulcerosa, ixxàosis, & haec provenit ab impuritate sanguinis & fucei nervosi plerumque serosa & salina cum defectu spirimafcentiae & activitatis debitae conjuncta. Haec si fuerit in iis, qui funt in statu decidendae, h. e. nondum revera aegrotant, ad morboS tamen valde dispositi, dicitur lassitudo spontanea, osisrac ἀυτέματος, & significat morbos imminere, Hipp. 2. aph. 5. Quaedam vero sequitur & comitatur morboS jam praesentes, imprimis vero seorbuti symptoma solet esso familiarissimum, Willis d. i. & alii autores, qui de scorbuto scripserunt. Κοπάν aliquando etiam ipsum laborem vehementiorem significare existimat Foës, ex Hippocr. 6. Epid.s. 1. t. 12. Oecon. p. 248. Enimvero non video tantam necessitatem, cum Pensus etiam integer sit, si per lassitudines vertatur vocabulum κόποι. Copragogum, κοπραγωγὸν, i. e. stercus e primis viis educens , vocatur electuarium e ZiZibis lenienS apud Ruland. curat, Ernpiric. cent. X. cur. 79. & eX hoc apud Luc. TozZum Pract. Med. Part. II. p. I30. Copriemetos, κοπριήμετος, id est, merdivomus, qttando quiS stercora vomitu per Os rejicit in ileo de. speratd: Ufus hac Vcce Hippocr. z.Ep.s. I. tt.7I. edit. Lind. Copros, κόπρος, stercus, fimus, excrementum alvi in prima coctione segregatum significat. Dicitur & Hippocr, κόπριον, κόπρανον, Coac. tit. 2I4. et 6o2. Consideratur, vel ut res sec. nat. quatenus est confequers sanitatis, vel ut res nOn naturalis, quatenus esse potest caussa procatarctica sanitatis & morborum, vel ut res p. n. tanquam symptoma, si excrementa videlicet corrupta morbum sequantur ; vel ut medicamentum, quamvis sordidum, & merito quoad internum usitm abrogandum. De facultatibus diversorum stercorum vide Gal. l. 5. de S.F.c. 17. et I. 10. tit. Copros. Copton, κοπτὸν, κοπτὴ, dicitur medicamentum ad placentae formam contundendo redactum, sic dictum, quod non coqueretur, fed tunderetur. Meminit AEginet. I. 7. c. I 8. tanquam externum & parti affectae stomacho, vel jecinori, imponendum. Interim & Gal. ad interna arteriaca dicta, h. e, quae contra tussim & alia asperae arteriae vitia adhiberi possunt, retulit coptaxittm, rcmmrsy.er , h. e. placentulam contra tussienteS. l. I. de C. M. S. L. c. 2. Copula, dicitur Capivaccio genus somni naturalis, & nihil aliud denotat, quam immobilitatem partis sensitivae, l. I. Practic. cap. I8. p. m. ‘izS.seq. Copula, σύνδεσμος, idem, quod ligamentum, viale infraiit.su Copulatio, vide Conjugium. Copula carnalis vocatur ipfe coitus maris & fceminae, imo etiam simpliciter copula apud Ρ, Zacchiam in quaestionibus MedicoLegalibus. Loca quaerantur in Indice. Coquus, ὁ μάγειρος, minister medici, Gas.l.a.de san.tu.c. n. qui proprie alimenta praeparat ad victum quotidianum pro conservanda, aut recuperanda sanitate ; Per metaphoram ad pharmacopocum quoque refertur, dum & iple coquendo quaedam facit medicamenta. Imo & ventriculus dicitur Coquus noster comrnuniS tropice; est enim coctionis officina & instrumentun ; non quidem propria facultate, fed beneficio fermenti & adjacentium vifcerum caloris vitalis. Vide chylificatio. Dicitur & cocus, praesertim in plurali coci, ad differentiam infinitivi passivi coqtst, vid. not, Rhodii ad Scrib. Larg. n. III. Cor, καρδία, dicitur ratione necessitatis & utilitatis principalissima parS folida organica corpcriS carnea musculosu, constans duabus cavitatibus, quae ventriculi dicuntur, sinistro angustiori, dextro capaciori per intermedium carneum septem multiS scrobiculis, fed imperviis praeditum distinctis, & duabus ad basin, sive partem latiorem annexis appendiculiS, quae auriculae, vel aures cordis vocantur, exterius membrana quadam veluti amiculo munita, quae pericardium appellatur, e vena cava ad auriculam dextram sanguinem à toto corpore refluum excipiens, abhinc la ventriculum dextrum assomenS, inde per contraictionern & coarctationem in arteriam pulmonalem per substantiam pulmonis ex- pellens, postea per venam pulmonalem refluentem in auriculam sinistram, & ex hac in ventriculum sinistrum recipiens, medianteque contractione cum contractione ventriculi dextri coincidente in aortam, sive arteriam magnam, per totum corpus distribuens. De cordis structura videantur anatomici, & inter hoS Linden. Medic. Phystolog. l. 2. c. 6. Bartholin. Anat. l. a. c. 6. Tropice cor quoque dicitur macrocosmi sol, & viceversit cor hominis sol mtcrocosmi. Parac. dePeffil. Tract.I. & a. alibique. Inter metalla cor dicitur aurum, inter elementa ignis. Rul. in Lex. Coracine, sphragis. κορακίνη, σφραγὶς, est nomen pastilli, quem ex Asclepiade recitat Gal. I. 5. de C. M. P.G.c. II. Coracinus, κορακῖνος, nomen piscis, qua fluviatilis, praesertim in flumine Nilo, qua marini, culus descriptionem, usumque in cibo & medicina vide apud Aldrov. I. r. depisc. cap.t 5. Btuyerin. de re cib. i. 19.0.40. Differt à corvo, vel corace, de quo moX. Dicitur & Graculus. Galen. 3. de alim.sac. cap. 31. Coracobrachiæus. Vide Coracoides. Coracoides, κορακοειδὴς, est epitheton processus acuti exiguique in interiore parte olfis cervicis & scapulae, qui, cum anchorae vel corvini rostri similitudinem referat, ancyroides, ἀγανροειδὴς à nonnullis, cora- coides ab aliis nuncupatur, quandoquidem extrema ejus pars, uti corniculae rostrum, ad exteriora inclinat, Gal. l. de ossib. t. 14. c. I. de art. t, 2. De hujus ossis descriptione, vide & Bartholin. libell. 4. Anat. c. 19. qui & σιγμοειδῆ dici, & per hunc processum & cavitatem fcapulam cum brachio jungi testatur. Ab hoc processu propter originem & adhaesionem nomina quoque obtinuerunt musculi coracoidei, vel coracobrachiaei & coracoh.yoidei, de quibus vide eund. Anaud. 4. c. 1. et ί. 3. c. I2. Corallatum, est nomen medicamenti apud Paracelfum, cum epitheto diaphoreticum, cujus descriptionem vide apud eund. I. 3. de morb. Gall. c. 25. & explicationem apud Libav. Apocal. Hermet.part. prior, c. 5. Corallinum, epitheton Arcani cujufdam Pararelsici, quod alias dicitur mercurius sublimatus rubeus non corrosivus , cujus defcriptionem ex Crollii Basin&tymic. repetiit Libav. Synt. Arc. Chym. l. 7. cap. a?-sin. Liquoris coralUni meminit Parac. l. 3. de vit. long. c. I 2. Arcanum corallinum , quod ex essentia auri est, laudat idem Paracels. adversus Podagram ί. 2. de nit. long. c. I. de triplici arcano corallino Paracelsi vide Libav. Apoc.Herm, p. prior, c. S. Hujus arcani corallmi Paracelsici modum praeparandi manifestare quoque voluit Helmonu desebrib. c. Io. §. Io. n. quod fieri debeat per abstractionem liquoris alcahest à mercurio vulgo venali. Enimvero cum aeque obsiturus sit liqur r alcahest, facile quis intelliget, & hoc arcanum Paracelsicum esse revera arcanum, h. e. oblcurum, & ita medius negligi, quam operosius inquiri, praesertim cum fit mercuriale, cui temere non est fidendum. Corallium, Coralium, Corallus, κοράλλιον, κόραλος, imo &Curalium, quasi τῇ κουρᾷ ἁλωτὸν, i.e. tonsura & praefectione captum, Basad Arab. an inter vegetabilia, an vero mineralia referri debeat, valde dubium est. EX utraque parte militant Viri doctissimi. Gorraeus per lapidem ex pingui in mari arboris in formam concretum defcripsit. Schrôderus quoque I. 3. c. 6. lapidibus pretiosiS subjunxit; cui subscripsit Fr. Hofrnann..irt clav. vocans lapideam feu siIxearn in fruticis speciem concretionem, Helmont. tr. Potestas medic. n. gi. etiam’ lapidibus annumeravit, quamvis tr. de Lith. c. I. n. ici. Plantam lapideam dixerit. C. Hofm. vero l. 2. Ossicin, c. 153. §. 24. vegetabilibus annumerare non dubitavit, imitatus Ferdin, Imperatum l. ay. Hist. nat. c. 2. dicentem  : Li coralii fono numerate tra le piante, c’ han vita nelf humore. Fruticem quoque marinum & plantam vocavit Chioccus i» Mus. Calceolar.sect. i. in princ. Nostrarum non est partium, litem hanc dirimere; utpote, quod in foro medico ignorare parum affert detrimenti, scire parum emolumenti ; Quemadmodum & hunc fcrupulum : An corallia in fundo maris mollia nascantur, & demum in aërem liberum producta indurentur in lapideam concretionem ? De quo dubio videantur dicti autores: Placet tamen Frid. Hofrnanni ἐπιάρισις, distinguendo inter illorum germinationem & ptrsectionem  : Quoad illam, mollia esse possunt; quoad hanc, dura quoque reperiuntur in profundo maris. De eorum generatione, sufferentiis, viribus, quas quidem chymici pene incredibileS attribuunt, videantur modo laudati autores, quibus jungantur Paracels. passim in Periplis silis, Croll. in Basil.Chym. Ruland. in Lex. Iohns. &c. Jungatur & lunken. Chym. Med. Pbys. P. t. s. ac. 8. p. 309. De coralliis facticiis vide etiam Paracels. l, 7. de transmtu. rer. natur. Meminit & Rul. d. l. Corax, κόραξ, Corvus, Lat. aequivocum est nomen t (1) significat avis rapacissimae & notissimae genus, cujus defcriptionem & ufum vide apud Aldr. /.I 2. Ornitk.c.t. adde Schroder. l.y.cl.z.n.y t. (2) est nomen piscis marini, corporis forma milvo pisci similis, carne duriori praediti, non tamen contemnendi in cibis; De hoc vide Rond. I. Io. depisc. c.yt. Aldrov. ί. 2. depisc. c. 57. Historiam de corvis albis in Wetteravia vide in Epbem. Nat. Cur. Ann. III. obs. y-j. (3) morbus quoque in oculo, qui aegilops alias vocatur, Haliabbati dictus suit corvus, teste Manardo in Epist. (4) Corax, nomen est etiam medicamenti, videlicet pastilli perutilis ad putridorum ulcerum, praefertim pudendorum nomas, cujus descriptio bis habetur apud Aët. l. 1. teste Gorraeo p. 241. Taceo plures significationes huc plane non pertinentes, quas diligenter collegit Aldr. Ornithol. d. l. §. Aiquivoca. Corda, Chorda, χορδὴ, vide Chorda. Cordinema, κορδίνημα, scribitur & σκορδίνημα, significat autem idem, quod καρηβαρία. vide supra Carebaria, i. e. capitis gravitatem, eo quod τὸ κὰρα δόεσθαμ, caput in orbem vertatur, ita exponente Erotiano in Onomastico p.m. 58. quamviS Hipp, femper usus sit YOcab. σκορδίστήμα pro tensione membrorum, & verbo σκορδίνασθαι, tendi, i. 2. Epid.s. 3.«. 34. et l.6.Esetd.s. 5. i. 4. nbi legitur σκορδίνιασμὸι, tensiones membrorum cum os-. citatione, et i. de superfiet. IX. 3. Cordis cornpretsio, cartilaginis mucronatae depressio mulierculis. SeptaliuS de morb. mucronatae curti /. c. 2. Cordolium, καρδιαλγία. Laurenbergius in antiquario. Cordosum, epitheton est fili contorti, instar restli ex diversis filis, ut capreolum repraesentet, sicut e Nicol. Florentino notavit Rhodius de Acia p. 2I2. barbare quidem, significanter tamen ita vocari. Cordyla, κορδύλη, nomen piscis, vide Thunnus. Core, κόρη, primum significat puellam, virginem, quae nondum nupsit, Hipp. l. 6. Epid s. 4. t. 4. Coac. I. Jung. C. Hofm. in Galen. de Us.part. l. 7. n. 482. dicitur & eidem ἡ κοὺράς /. 6. Epid.s. 8. I. 28. deinde significat pupillam, mediam iridis in oculo partem, per quam visus peragitur, sive minorem oculi circulum intra itidem comprehensum, per quem cernimus. Estque nihil aliud, quam tunicae, quae ῥαγοειδὴς, Uvea dicitur, foramen, in eum usum à natura lactum, ut per ipsilm res visibiles humori crystallino, vel potius spiritui animali & nervi optici expansioni retiformi facilius paterent. Barthol. I. 3. Anat. c. 8. in hac significatione ustis Hipp. 2. Prorrh. XXI1X. I6. 3 I. Vide Foës. Oec. p. 349. Corema, κόρημα, significat vel purgamentum, quod verrendo collectum est, vel ipfas quoque scopus, quibus vertitur, Gorr. in des. d. l, quamvis nullam addiderit autoritatem. Medicamenta quoque ad exterendam & levigandam cutim commoda vocat P. AEgineta κορήαατα. i. 7. voce Os.yris. Coris, κόρις, id est, Cimex, vide supra. Corium, βύρσα, δέρμα, δέρις, σκύτος, quid sit, etiam vulgo notum est, nimirum cortex, quo caro tegitur, quodque deglubi à carne potest, Lind. Ex.Vsuai. Coria molliri per oleum dixit Galen. l. 2. de S. F. c. 5. Coria vetera usta ad attritiones commoda esse legitur, l. 2. de S. F. De aliis Corii usibus variiS vide Aldrov. l. 1. de quadrttped. bis. c. r. p.m. 334. seqq. ed. Bonon. Cortex quoque exterior granorum & fructuum Corium dicitur, v. g. Coria malorum, Scrib. Larg. n. m. mali granati, n. 234. unde contracte malicorium dicitur in offic. Vide Rhod. in not. ad h. /. & in Lex. Scribon. - Ervum sine corio, Veget, i. 3. c. 4. Corium terrae legitur apud Rul. in Lex. Coriaceum, de animalibus legitur, βυρσώδες, apud Galen. l. 3. de Al. F. c. 41. Cornelus, Carneolus, vide Sardius lapis. Cornesta, idem, quod Retorta. Morley Collect. Chym. Leidens. proleg. c. 2. Corneus, κερατοειδὴς, Corniformis, vide Ceratoides. Cornicula vocatur instrumentum chirurgicum parvum excavatum, quod majoribus membri aridi vasis adhibitum sine igne & solo oris luctu per exile & summum foramen nutrimentum potenter attrahit, teste Sculteto Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XII. sig. 7. ex Hildan. Obs.erv. Chir. Cent. I. Obs. 8o. & Tulp. l. 3. Obs. 49. Cornicularis processus. Vide Ancyroides. Corniger, κερασφόρος, epitheton animalium, quibus cornua naturaliter accrefcere folent capiti. Dicitur & cornutus- Talibus animalibus plerumque deesse denteS superiores notavit Galen. l. 6. de Anat. admin.c. 3. Cornix, κορώνη, κόμβα, κουρόνυα, est nomen avis rapacis corvini generis, cujus descriptionem, differentiam, & usum vide apud Aldrov. Qmithol.l.nae.2. Adde Schrod. i. 5. cl. 2.». 50. Cornix etiam de ossium processibus acutis dicitur, Galen. de ossib. in procem, l. 2. de V. P. c. 14. Ita cubiti acutum processum vocavit κορώνου, Galen. c.a. in Hipp, de artic. in prooem. & Hippocrat.s.2. de artic. I. 5. κὸρωνον acutam apophysin maxillae inferioris. Barthol. Anatom. libell. 4. c. 11. p. 726. Horn. Mi- croc. §. 12. D. D. Hofm. Diff. An. ad h. l. p. 33.34. Votantur autem ita hujusmodi acuti processus propter similitudinem rostri cornicis, Foës. Oec. p. 350. Cornu, κέρας, dicitur proprie de eminentiis illis instar ossium duris & siccis in quorundam animalium capitibus naturaliter productis, plerumque binis, rarius una, propriae defensionis gratia, quae tamen insignem etiam uium praestant in medicina, quorum catalogum vide apud Schrod. I. 2. c. 25. Apud Scribon. Larg. n. 8. 6o. 14 i. legitur cornum, corni, cornorum, & plura hujusmodi inflexionis & declinationiS exempla collegit ex aliis Rhodius in Lexic. Scribon. p. 367. Junge Robert. Keuchen. ad Serem pag. 144. et 209. Aliquando tamen & praeternaturaliter tales prominentiae cum in brutis, tum in homine observatae sunt. Vide Hildan. Cent. 1. Ο. 25. Ephemer. Nat. Curios. Tom. vel Ann. I. Obs. 30. & Nobilissi D. D. Georg. Franci Exerc, de Cornutis. Jung. Boneti Medic. Septentrio», l. s.sect. q. c, r.p. 4^.seqq. Ita pathologice Cornua quoque dicuntur additiones spissae singulariter nascentes silper juncturas in extremitatibus propter vehementiam operationis. Avie. l. 4. scn. 7. tr. 3ur. 14. Appellantur quoque Cornua, κερμτα, κεραίκει, uteri processus, vel prominentiae ad latera fundi uterini utrinque Occurrentia, ubi vasu deferentia imeruntur, quae tamen magis in non gravidis, quamgiavidis notari possunt, Spigel. de Hum. corp.fabr. l. 8. c. 19. Aquapend, de fornt. sintu. Barthol. i. 1. Anat. c. a9. Vide Cerææ. Castellus vocat spires matricis. In specie Cornu Cervi in chyrnicis est alembici rostrum. Est autem sin medicinalibus apud Paracels. herba vulneraria ob similitudinem foliorum ad ejusmodi cornua alludentem naturaliter ex arte signata, Rul. & Iohns. in Lexic. Cornu divortii spagyricis dicitur distractio duorum, vel potius trium principiorum essentialium, balsami vitae sulphurei, Salisque humidi diaphani, & Mercurii vitae, sive humidi radicalis; illius quidem per ustionem; lIujus vero per congelationem ; Gerard. Dorneus tr. Philcf Chymic, tr. 2. Vita brevis, in Theatr. Chym, Vol. I. p, 468. Cornumusa, idem, quod Cornesta, Vel Retorta. Morley d. l. Cornustibium, à cornu, & stibio, h. e. gutto Corneo, in quo reponitur stibium, Anton. Nebrlls.ensis quinquagen. c. 44. Corolla, στεφάνη. Vide Corona. Corona, simIitur diversimode t primum proprie Gr. στεφάνη, στέφανος, pro serto ex floribus, sive fasce florum per feriern comprehensorum. Hinc plectilis corona dicebatur. Junge Mercuriali I. 3. Var. lect. c, 9. Hi Rhod. ad Scrib. Larg. n. 271. Gal. l. de cattff. procatarct. c. r. Ad cujus similitudinem deinde per metaphoram, circulus varii coloris abuvea tunica oculi dependens. Corona quoque dicitur, Galen, c. r. inprogn. Hipp. t.Io, Spigel. l. io, de H. C. F. c. p. quae alias Iris vocatur, lta & circulus ille in radice, vel basi glandis in membro virili satis altam marginem haberIS, Corona appellatur, teste Rolfink. Ο. ac Meth. part. genital, part. r. c. 52. Barthol. i. I. Anat. c. 24. De corona serpentina ficta lege Libav. tract. Chym. de Igne naturae, cap. 42. Barth. Eustach. quoque coronas vocavit eminentias ossium acutas, curvas, aut rotundaS, Opusc. Anat. p. m. 187. ISS. quamvis ad Gr. κορώνη vocabulum haec significatio pertineat. Vide Cornix. Coronarius, στεφανιαῖος. Vide Stephaniæos. Os coronale dici CS frontis scribit Barthol. libell. 4. An. c. 6. p.  706. Corone, κορώνη. Vide Cornix. Coros, κόρος, satietatem cum repletione significat, juxta Gal. c. 4. de R. V. I. A. t. 57. quamvis & alibi per novella germina e ramis sdnata vertatur vox κόροι, teste Foës. Oec. p. 34P. Corpulentia, πάχος, παχυσμὸς, ἐυσαρκία, παχύτης, Corpulentus, Corporatus, ἔυσωμος, ἐυσώματος, τταχύς, έυογκος, ἔνσαρκος, opponitur maciei & extenuationi corporis, & abibmto, άτροφτά, καὶ λεπγῆ, και ἐκπτηκύιοο θλάθεσει, 2. aph. 3 5. 44. l. 3. aph'25. l. 5. aph' 46.s 2. progn. t. I9, Galen. /. 2. de temper. cap. 4. et de sal, diaet. t. 12. Vide Diet. lutr. n. 662.663. 664. Dicitur & Obesitas & Obesus. Corpus, σῶμα, χρὼς, quid in genere significet, ex l-hilosophicis perspectum esse debet & potest; nimirum id, quod opponitur Spiritui, cujus est adaptatum fubjectum, SclIrod. /. 1. c. 5. In Medicina vel de Corpore humatio, seu subjecto artis accipitur, vel de objecto, caussis & rnediiS sanitatis & morborum corporeis. Quamv s Rul. & lohns. animam quoque appellaverint Corpus invisibile, siquidem tenet medium inter corpus visibile , qua decaullacorpus ea parte vocatur, & invisibile dicitur, qula participat de fpirilu invisibili. Iidem quoque Corpora supercaelestia defcripserunt, quae per mentem in imaginatione solum & non per oculos carneos cognoscuntur. Suntque Spagyrorum subjecta mirabilium operum, si Diis placet. Chymicis Paracelficis Corpus id omne dicitur, in quo virtutes rerum delitescunt, lohns. Hinc non dubitant etiam Morborum corpora comminisci, Paracels. tr. Paragran. tr. 2. Placet nobis egregiam Corporis animaliS & ita etiam Humani, ( quod est Artis Medicae subjectum ) descriptionem annectere e Rob. Boyle eleganti libello de Corporum animalium porositate Latine reddito t Corpus animalis non est rudis & indigesta materiae moleS, (ed ingeniosa plane machina ad variarum Operationum exercitium mirabiliter constructa, puta ad nutritionem, generationem, ieniationem variosque discrepantes locales motus, & propterea dissimilarium ac organicarum partium ( addere libet imo & similarium) varietatem perite & varie constructam requirens. Corpuscularis, est epitheton Philo sophiae hodieque magis receptae e Democritea Schola Ortum suum habentiS, quando ex atomis omnia corpora constare statuitur. Ettmiiller. Tpm. I. operum p, ap. b. Corradiatio, idem, quod Concordantia, Constellatio, Collustratio, figmentum Paracelsicum & Hermeticum nihil sani continens, Libav.de Philos. Hermet. mag. Fratr. Ros. Cruc. not. 10. T, 4. Oper. 28 3, 2 84. Corre, Corse, κόῤῥη, κόρση, à κείρω, tondeo, significat tempora, vel maxillas, quae tonderi solent, Gorr. p. 24. Idem, quod κρόταφος. Correctio, διόρθωσις, ἐπανόρθωσις, ἐντροπὴ, vel dicitur de corpore & ejus membris, vel incurvatis, vel in situ p. n. existentibus in pristinum situm naturalem restituendis, Galen. c. 2. de iis, q. in med. t. 15. c. 3. h. t. Hipp. 2. de artic. t, 46. ets. 4. t. 64. Vid. Dogm. Med. Gen. Part. VII. c. 1. dogm. 4. Sumitur etiam pto curatione caussarum morbificarum à Gal. l. de art. med. consiti, cap. 19. & Opponitur Conservationi, I. art. medic. c. 86. 87. Correctiones quoque fiunt in medicamentis, v. g. quando purgantibus validioribus adduntur quaedam medicamenta illorum vehementiam infringentia, & flammae vitalis continuationem conservantia, quae propterea dicuntur Corrigentia : aut quando in praeparatione fit separatio puri ab impuro, quem modum tantum correctionis titulo dignatus est Paracels. Paragran. tr. q. & l. I. defens. 3. Vid. & Libav. Alclum. Pharm. c. 19. Vel accipitur de mente sive propria, sive alterius, quando ea in opinione perversa baerenS reducitur veluti in viam, & emendatur, in qua significatione exposuit vocabulum ἐντροπὴ per correctionem, & quidem modestam, Linden. Exerc. II. §. 20. dum Medicus conatur aegro fugienda dissuadere, & persuadere fequenda, debita dexteritate, ita tamen, ut si, urgente necessitate, oratio amorem requirat, ratio amorem praeferat. Corrector vocatur D,Henrico à Deventer illud medium, quo non solum opium, fed & alia Venena vegetabilia leni & amico modo veneno & nocivis qualitatibus privantur, retentis qualitatibus medicamentosis, & ab illo describitur Lum. Nov. Obsietric. c.zs. p. 97.seqq. Idem quoque lalern & oleum vocavit universaliS omnis veneni vegetabilis correctorem, ib. p. Io4. Corrigia, ἱμὰς, lorum proprie significat. Per translationem etiam usurpatur de tendinibus & ligamentis, quae Galen. Graece vocavit ήμαντῶδεα, I.progn. t. 7. Uvulae vel gurgulionis affectus, cum longior, siccior & gracilior evaserit, dicitur ἐμὸς vel μίάντωσις, Aëtio l. 8. c. 43. Differt ἀπὸ κιονίδος, quod in hac gurgulio non extenuatus, sed crassitiam ex fluxione majorem adeptus fit, Gorraeus p. I92. Corripio, ἐπιλαμβάνω, idem, quod invado. Vide Epilambano. Unde dicitur Correptus morbo, malo, vel vitio, Scrib. Larg. n. 6. I6. 96. 99. IOI. 171. ubi etiam correptio, i. e, accessio vel invasio morbi legitur. Corroboratio, Corroborans, ῥῶσις, ῥωστικὸς, τόνον διδὼν τοῖς μορίοις, idem, quod Confortatio, Confortans. Vide supra. Dicitur de illa elficacia, qua vires vitales partium & corporis deficienteS, vel imbecilliores restituuntur, Galen. I. I. ad Glauc. c. I9. Corrosio, διάβρωσις, erosio, dicitur & ἀνάβρωσις, vide Anabrosis. Praeter illam significationem Pathologicam magis adhuc recepta est Pharmaceutica & Chymica, qua describitur corrosio, quod sit calcinatio res coagulatas per corrodentes spiritus in calcem reducens. Estque duplex : Vaporosa-, vel Immersiva, quarum omnium species expositas vid. apud Rul. & Iohns. Accuratius adhuc Corrosionis species exposuit D. D. Bohn. Diff Chym, Phys XII. §.7. Media illa & materiae, quibus corrosio perficitur, dicuntur Corrosiva, αλάβρωτικά, qualia etiam sunt Chirurgorum medicamenta, quae superfluam carnem & excrefcentias depafcunt, exedunt & absumunt. Alias καθαιρετικὰ, νεμὸμενα, σεπτικὰ. Vide Cathæretica, Rul. & Iohns. Corrosivum minus Paracelsi quod dicatur, vide in Morley Collect, Chym. Lcid. c. I47. Corrugatio, ῥίκνωσις, rugositas, dicitur de cute, quando propteVextenuationem coincidit, & in rugas contrahitur, Gal. 3.in 6. Epid. t. 29 aliis 1.21. Huic opponitur ἔκηκσις, extensio cutis cum refectione ac repletione, Foës. Cee. p. 554. Ita & Oculi Tabes nihil aliud est, quam corrugasio tunicarum aut pupillae, Gal. l. Io. de V. P. c. y. An corrugatio fibrarum in musculis sufficiat ad motum animalem, ventilat D. Bohn. Circttl. An. Ph. Progymn. XXIX. negativam amplectens. Corruptio, φθορὰ, διαφθορὰ, quid in genere significet, e Physicis sciri potelt. SpeciaiiuS quatuor modis viventia cuncta corrumpi posse, docet Galenus . 1. de marasmo c. 1. ubi Corruptio & Marcor pro Synonymis habentur. In Medicina restringitur Corruptio ad hominem, eique competentes partes continenteS, contentaS; & impetum facientes; nihilque aliud est, quam recessus à statu naturali ad naturae contrariunI. Suntque ejusdem varii gradus, quorum ultimus consistit in tanta eversione ad naturae contrarium, ut non poisit iterum ex naturae coctione ad pristinam naturam redire, Gal. 2. aph. 17. Corruptum quoque dicitur, quod alienum est à natura, indicatque sui remotionem, l. 9. meth. med, c. Io. sin. Corrnpno etiam attribuitur rebus non naturalibuS, praesertim alimentis. Hinc elegantissime Linden. Ex, V. §.119. Sane corruptio, inquit, ciborum multorumque & multigenerum, neque consuetorum, ac alia super aliam cruditas per se satis sunt adducendo hominem in certum vitae discrimen. Quin & Corruptiones aëris, aquarumque caussantur morbos, uti patet non solum ex Hipp, de A. L. & Aq. sed & ex Paracels. Labyxinth. Medic. c. 1 t. quos morbos Cagasiricos vocat, à Cagaslro. Vide supra Cagastrum. Corruptio Chemistica nihil aliud est, quam totius à natura compositi suas in partes resolutio, Gerard. Dorn, Art. Chem. l. I.c. 5. in Th. Chym. Vol. I. p. 198. Quid vero idem per Rotam corruptionis intelligat, tr. Anis, supernat. c. 6 , 7. videatur p. 296. Quibusdam Spagyricis corruptio significat terram nigram, quae in operatione circa Lapidem Philosophor, incipit post sublimationem & destillationem siibsidere in aqua usque ad fundum vasis, alias Foetidum menstruale quoque dicta. M. Joh. Ilaac. Oper. Mineral. c. z6. in Theatr, Chym. Vol. III. p. 43 5. Vide etiam Destructio. Corse. Vid. Corre. Corsufle, est terminus Spagyricus, denotans compositionem quandam, quae mutato nomine Ixij dicitur, de quo plura in Turba Philosoph.serm. 3o. et 3 I. Ih. Chym. Vol, V, p. 2 4. Cortex, φλοιὸς, φλοὸς, φλοῦς, exteriorem crustam & tegmen, vel involucrum radicum, arborum, fructuumque significat, quorum in Officinis usitatiorum catalogum vide apud Schrod. l. 2. Pharm. c, 9. Cortex extensus signum est perfectae maturitatis, non rugosus,, Gal. l. 2. de Antidot. c. 15. Cortex corium tegens describitur à Lind. Ex. V. §. 42. Vide Corium. Cortex ovi pro Testa venuste legitur apud Q. Serem Keuchen. in not. ad illum p. 205. In Anatomicis quoque Cortex dicitur exterior substantia cerebri cinerei coloris ad differentiam interioris candidioris, quae medullaris & callosum corpus dicitur, quemadmodum passim ita scriptis Anatomicis legere est. Aliis vocatur Corticalis substanda cerebri. Cortex quoque in genere sequiore vel feminino legitur apud Scrib. Larg. n- eo. quamviS Bartliius non satis Latinis addiderit. Vide Rhod. in Lex, Scribon. p. 368. Cortex aeris est bracilum, vel lirat- cittm, flos aeris. Cortex maris est Acetum Philosophicum. Rul. Iohns. Corvinus lapis dicitur ille, qui calefactus tonitru edere, & in India repetiti fertur, ab Incolis Cocaote vocatus, hauddubie propter portiones sulphureo - ni- trosas volatileS abundantes, BOrell. Cem, 2. Ο. 38. Fr. Hofiriann. Clav. ad Schrod. l. 3. §. 153. Coruscatio, ἀστραπὴ. Vide Astrape. Corvus, κόραξ. Vide Corax. Corycus, κόρυκος, legitur & κώρυκος, significat follem grandem, vel pilam majorem, qua olim in Coryciino balnei aedificio colluderent. Aliis describitur per cistulam pannariam, aut vasculum, utri vel folli simillimum ex pellibus consutum. Alii testantur fuisse Lanceam , aut Naviculam. Vid. Lang. I. r. ep. 52. Prima significatio spectat ad exercitia corporis, dicitur κορυκομαχύα, teste Gal. i. 2. de fan. tu. c. 8. Junge Foës, p. 349. Annon hodieque lusus pilae majoris huc spectaret  ? quae pila Gallice dicitur & vernacule un balon. Diminutivum est κορυκίὸὶον, Corycietium, quod fuit etiam concavum, ex pellibus scutum & Involucrum, quod sagittantes sinistro apponebant, Lang. d. I. Hoc nomine quoque pila minor manuaria venire posset. Hoc vocab. κοῤνκος non debet consundi cum Corycus, αωχάκος, per ω, quod significat specum. Unde Corycaeus auscultator. Vide Hosm. i. 6. Var. Lect. c. 3. Corydos, Corydallus, κόρυδος, κορύδαλλος, id est alauda, galerita. Vide Alauda, P. AEginet. i. 7. Corymbos, κόρυμβος, baccam hederae significat. Sumitur & pro mammis à Q. Sereno Medic. cap. de Mammis fanandis. Vide ROb. Keuchen. not. p. I6o. Coryphe, κορυφὴ, primario verticem capitis significat, qui est media & summa inter sinciput & occiput, pars, unde velut à centro circulus, capillorum proventus incipere videtur, Galen. I. Introd. c. 10. Dicitur etiam στοφάνη, ( quo & Latini respexisse videntur, dum verticem dixerunt à vertendo, nimirum propter flexum capillorum, quod illic velut in gyrum vertantur; quam etiam ob caussam quidam ex Graecis ἐλιγμὸν, & πόλον, ἀπὸ τοῦπολεῖν, h. e. à vertendo, eandem partem appellarunt. Castell. ) AliiS linea illa, qua capilli alii ad dextram, alii ad sinistram vertuntur, κορυφὴ vocatur. Unde & δίκὸρυφοι, i. e. bivertices vocantur, non ii quidem, quibus os summum geminum est, sed illa potius linea discrimenque capillorum. Secundario etiam aliis partibus attribuitur, v. g. Principium Mesenterii, quo spinae dorsi alligatum est, vocatur κορυφὴ, i. e. apex, seu principium Mesenterii à Gal. I. 16. de V. P.c. Io. Item appellatur alibi ἄρτημα, vinculum, ν. g. l.6. de Admin. Anat. e. e. & 4. in 6. Epid. e, 7. Jung. C. Hofrnann. comm. in Galen. 4. de V. P. n. 216. Ita & basis cordis, veluti operculum ventriculorum cordis, dicitur κορυφὴ, teste eodem C. Hofrnann. d. I. n. 336. hinc κορυφἀδες connexio juxta umbilicum dictae sunt, auctore Gal. in exeg. Coryza, κόρυζα, est specieS catarrhi, in quantateria peccans per nares secernitur, LatiniS Gravedo. Hipp, usus hoc vocabulo, & derivativo κορυζῶδης, 3. aph. 2o. l. 6. Epid.s. 2. t. 32. ets. 3. t. 6. Vide Foes. Oecon.po 349. & supra Catarrhus, Cos, ἀκόνη, est lapis, in quo cultri & alia instrumenta secantia, aut pungentia terendo acui solent. Cos Medica vero est lapis, in quo tritura nonnullorum simplicium medicamentorum, quae praeparata in Ofiicinis dici solent, fieri solet. Meminit Galen. i. 4. de C. M. S. L. capo 4. Alibi vocavit cotem oculorum, ἀκὸκον ὀφθύλμικὴν, hauddubie, vel quia lapis plerumque cavitatem oculi repraesentat, vel quia Collyria laevigari in illo solent, Galen. /. 9; S. F. §. de Lapidibus. Dicitur alias Porphyrites lapiS, super quem alio lapide versatili fit laevigatio aspersa aliqua aqua destillata convenlente, ut fiat instar pultis. Vide Schroder. l. 2. c. 76. Cotis Naxiae mentionem facit Gal. l. p. S. Fac. §. Ostracites Coticula , vide Lydius. Coscinos, κόσκινος, id est, cribrttm. Unde κοσκινίζω, cerno, cribro. Vide Cerno, Cribrum. Cosmetica, κοσμητικὴ, est pars Medicinae ministra ad Diaeteticam & Pharmaceuticam pertinens, quae tradit modum per media ( quae etiam Cosmetica vocantur,) naturalem servandi, aut restituendi, pulchritudinem. Vide Decoratio. Haec quomodo differat à Comrnotica , vide supra Commatica. Quamvis Rolfink. hanc differentiam non attenderit, sed Cosmetica remedia vocaverit etiam fucos ad album & rubrum, Ord. ac Meth. Gen. I. 7.sect. z. c. I2. I3. Cosmeticum Crollii ad delen* das maculaS & tollendam serpiginem vide etiam apud Libav. Synt. Arc. Chymic. lib. 7. c. 3o. Cosmeticum album quomodo paretur & applicetur, e Collect. Leid. notavit Iunken. Lex. Ch. Ph. P. 1. 88. Cosmetorges, est vocabulum à Dolaeo effictum, quo explicare & exprimere voluit Microcosice.. tora, h. e. animam sensitivam particulariter in cerebri globosa parte sedem suam habentem in furorem actam, & ad iram commotam mediante langulae nimis effervescente & scoriiS sulphureis referto. Encyclopaed. l. r. c. 2. §. to. p. 14. Plura loca, ubi hujus vocabuli fit mentio, quaerantur in Indice. Cosmographia, κοσμογραφία, est proprie arS & parS Matheseos, tradens descriptionem, constitutionem Orbis terrarum, & ejusdem partium. Hanc Medico scitu esse necessariam, urget ParacelsuS non in eum finem, ut sciat, quales caligas induant incolae diversi, led quibus morbis diversis infestentur, Defens. 4. Idem eX hypothesi illa accepta, quod Homo dicatur parvus Mundus , duplicem constituit Cosmographiam, Macrocofmi & Microcofmi. Labyrinth. Med. c , 4. per hanc intelligenS partem Physiologicam Medicinae, & Anatomiam, de morb. Tartar. c. 12.18. et alibi faepius. Cosmos, κόσμος, variis gaudet significationibus: t. denotat Mundum universum, quae acceptio non est hujus loci. Vide Mundus. 2. apud Hippocratem significat Ordinem, & rerum seriem, cum in genere, tum in specie, circa crisin & dies criticos. Vide l. 2. de morb. mul. XLII. 13. XLIXi 42.s. 3. Prognosi, t. 7. Hinc & κόσμιοι, teste Erotiano, funt ἔυστακτοι, bene ordinati, & κοσμητάι dicebantur, qul praeerant adolescentibuS ad moderandos eorum mores, Foës. Oecon.p. 350. Gorr. 3. significat Galbei dicta. Vide Galbeum. Cossum, Paracelso dicitur exulceratio circa nares gravior, proveniens ex mente illius, ex sulphure albo, & saie scisso Martiali, I. de apostem. ulceribus, c. 39. Aliquando etiam participat de malignitate Gallica seu Venerea, I. deulcer. Gall. atiisque affectibus, I. 3. c. 5. Jungatur Marcelli Cumam Obs 84. apud I. H. Velsch. inSyllog. Curat. & Obs. Medic. Cent. I.p. 81. Cossi etiam Italis, vel Coxi vocari VaroS & similes ttimoreS parvos & duros in faciei cute obortoS, scribit Forest. I. 5. Obs. Chirurg. O. 7. Cossus, θρὶψ, τερηδὼν, est nomen vermiculi e lignis nati, praesertim e robore, & quartum genus teredinis, cujus descriptionem & usum medicum vide apud Ul. Aldrov. l. 6. de insect. c. 5. Legitur & aliquando in plur. Cosses, ibid. Imprimis vero farina illa Teredinum hodieque notissima est & familiaris mulierculis nostris in exiccandis excoriasionibus infantum, SchrOd. 1. 5. cl. 4. n. 117. Costa, πλευρὰ & πλευρὸν, indifferenter sumitur. Quid significet, jam notum est. Costae sunt ossa pectoris, quae à collo toto ad ilia usque ex anteriore parte ad utrumque latus protenduntur, Gal. I. Introd. c. Io. Cr j. de artic. t. ttgi. Dividuntur in legitimas &spurias. Utrarumque descriptionem prolixiorem pete sis ex Anatomicis veteribus & recentioribus, & inter hos e Barth. libell. 4. Anat. c, ty. Costa extrema est, non parva illa revera spuria, quae ab illis discedit, & carnosae parti diaphragmatis Obducta est, sed ipsi proxima, cui manifesta jam membrana tenuis intus subtenditur, continuata cum ea, quae omnes costas subcingit, & alias Pleura vocatur, Gal. i., de Anat. adm. c. 3. sin. Costa sartoria vocatur vulgo tlas fIfclfinlu / estque firmamentum Ceti maxillae fere osseum, quo utuntur sartores ad firmanda vestimenta, praesertim in sexu faeminino. Uisus in Medicina est largior, dum praebet largam mucaginem, & meminit illius Dan. Ludo vici Differt. I. Pharmac. p. 314. Cotaronium, terrni.ius est Paracelsicus, significans liquorem, in quem veluti principium materiale resolvi possunt corpora naturalia, quin & ipsa Elementa. Respondere videtur Mercurio, tr. Labyrhtth. Medic. c. 3. Cothon, κώθων,, fuit poculi fictilis genus ampli & capacis, quo se compOtando invitabant, quae compotandi ratio per verbum κωθύ,ίζεσθαι, & κωθριίται, & substantivum κωθύνισμὸς exprimebatur, Foës. Oec. p. 366. Forest. i. 9. Obs. 28. in Schol. Casp. Hofrn. in Gal. de V. P. n. 2 22. Apud Hippocratem vero in Epistola ad Cratevam n , 23. significat vas fictile, in quo flo. res, fol.a aut radices conduntur. Ita & Galen. vasculurn fictile ad urendam cadmiam αώθύνα κεραμιοῦν voCavit, i. 4. de C. M. S. L. c. 6. Cotis, κοτὶς, Hippocrati Occiput & posteriorem capitis partem significat, l. 2. de morb. XII. 43. et XX. 3. Vide Foës. p. 3 50. Cottabismus, κοτταβισμὸς, remedii nomen, cujus mentio fit à P. AEgineta in curatione Cachextae, l. 3. c. 47. Quale vero suerit, non est facile dictu. Potest intelligi eo nomine aquae superfusio, eo fere modo, quo vetereS Athenienses in illo convivali ludo, qui κὸτταβος dicebatur, facere solebant, ut Athenaeus & Suidas scriptis suis prodiderunt. Potest & simpliciter accipi de ablutione, detersioneque per spongiam sucta, autore Phavorino, qui in Lexico suo κοτταβίζειν per ἀποσπσγγίζειν interpretatur. Haec Gorraeus. Alii per vomitum explicant. Vide Henr. Stephan. Thesaur. Graec. in Indic, voc. K.cstaP&n Coturnix,χεννίον, ὄρτυξ, ὀρτύκη, est nomen avis nulli non genti notae, loca campestria amantis, inque segetibus mox maturis latitantis, & pulveri coenove sese obvolventiS, cujus descriptionem vide apud Aldtov. l. 13. Orxith. c. 22. Creditur innoxie helleboro vesci, Gal. I. 2. de Al. Fac. c. fi. & hoc fieri propter convenientiam temperamentorum, /. 3. deTemper. c, 4. & multos ex esu coturnicum distentionibus hypochondriorum correptos notavit idem, 5. in 6. Epid. t. 3 5. Jung. SchrOd. l. 5. cl. 2. ». 52. Cotyle, κοτύλη, Cotyla, Cotyledon, idem, quod Acetabulum. Vide supra suo loco. Cotyla sanguinis apud Galenum constat uneiis duodecim circiter. Petrus Salius de Affectibus particularibus capo 2 2. Cotylis, κοτυλὶς, h. e. concavitas coxae vel coxendicis, Hipp, de off. nat. quamvis alii legant κοτύλη, Gorr. Consi Gal. exeg. qui plenius describit. Covrap, ap. Indos in genere omnem scabiem significat : κατ’ ἐξοχὸν vero illam Herpetis vel Impetiginis speciem molestissimam dictis populis Endemicam, quae ut plurimum alaS, faciem, pectus, inguina, imo aliquando totum corpus occupat, cum pruritu intolerabili, adeo ut aegri dies noctesque rnatlus absti.nere à scalpendo nequeant, sed statim istam voluptatem, quam ex unguium attritu homines .sentiunt, acerba poenitentia sequitur, ingens nempe dolor in crudis & cuticula detectis partibus, quas ungues aperuerunt, dum mordicans ac nitrosus iste humor peccans partes nervosas vellicat, & inde interulae vel indusia sine crustarum laceratione avelli nequeunt. Hujus caussa consistit in sero acerrimo & corrosivo. Vide plura ap. Jac. Bontium meth, med. morb. Indiae Or, c. 17. Coxa, Coxendix, Ischion, ἰσχίον, Paracels. passim Schia magnum femoris ossis caput est, cujus cavitas Acetabulum, κοτοδηη vel κοτοληδον vocatur, Gal. I. 2. desyact. t. 70. unde affectus articularis illiuS ossis Ischia 8c Coxendix appellatur. Inde Ischiadici &C Coxarii a i. e. Coxae morbo laborantes, 1. 7. de C. M. Ρ. G, c. 16, Ischion, ίχιον, etiam aliquando significat ligamentum ipsum, quo femur Coxendicis acetabulo colligatur; interdum vero ipsum articulum. Sed & Ischia, issiu, dicuntur à quibusdam partes carnofae ex utroque lacri ossis latere, quae & σκαφτὰ Graecis, à Latinis Clunes appellantur. Os autem Coxendicis est apophysis ossis lacri, ad Coxendicis acetabulum undique pertinenS. Os enim sacrum, qua parte femoris caput ei inseritur, Ischion vocatum est. Haec Castellus, Enimvero videtur Os sacrum cum osse innominato confodisse, siquidem Os Ischium est pars Ossis innominati, non lacri, quod inter duo innominata interjacet cum vertebris dorsi contiguum. Videantur Anatomici, in specie Barthol. libelll. 4. de Ossib. c. I 5. et I6. Crabatus, κράβατος vel κράββατος, Latine alias Grabatus, idem, quod κλίνη, lectus. Vide Cline, Lectus. Duos κραβάτους pro puerpera requiri, unum duriorem, si in sella mulier parere nequit, alterum molliorem post partum, legitur apud Moschiom de morb. mul. c. 48. Crabro, σφὴξ, est insecti vespis similis, sed majoris nomen, cujus ictus potius hIter caussas mortificas, quam alius quidam usus inter remedia referri debet. Descriptionem vide apud Aldr. l. 1. de Insect. c. 7. Crade, κράδηramum ficulneum significat, Hipp. desuperfiet, XXI. 5. Craeno, κραίνω, duplicem habet significationem apud Hipp. Vel enim significat desino, ad finem pertingo, s. 3. de srtic. t. 33. vel denotat perficio, effectum reddo, l. de Virgin, morb. II. 25. Foës. Oec, p. 3 5 2. Craepale, κραιπάλη, Crapula, significat omnem -capitis noxam, quae ex vino vel ahio potu generolo largius sumto fit, Hippocr. 5. aph. 5. Galen. in comm. b. l. παρά τὸ κάρννον πάλλειν, à caput percellere. Qui differentiam inter crapulam 8c ebrietatem fingunt, λογομαχοῦσι, Foes. p. 353. Diet. n. 475. Inter caussas vitam abbreviantes rectissime quoque Crapulam retulit Helmont. Tract. Mortis Occasiones ; si sctl. vel frequentior fuerit, vel potus noxius. Crapulam privationis intellectus caussam statuit Paracels. Tract. 1. de morb. amem. c. 4. et hydropis tr, h. t. Quae ebrietati vel crapulae resistunt remedia, dicuntur ἀκραίπαλα, àsin- θύστα, Dilet. d. 1. Inter quae refert DiOfcorides Crocum, 1. I. c. 25. Crama, κράμα, vinum dilutum, & aqua tempec ratum significat. Celsus dilutam potionem Vocat, Gorr. p. 244. Crambion, κραμβὶον ; decoctum crambes vel brassicae denotat Hippocr, i. 2. de morb, mul. XIV. I 2. Crampus, idem /quod spasmus flatulentus, Helmont. de Lithdas. c. 9. n. 135. Vide Convulsio. Cranium, κράνιον, quasi parva Galea, Calva i Calvaria , est os capitis craflum, rarum, rotundum, ossibus septem ( alii plura numerant ) compactum, suturifque veris tribue, Coronali, Lambdoide & Sagittali distinctum, Cerebrum contingens, atque utramque meningem contingens, quod quasi κράν ος, i. e. galea, ciYebro adjaceat, sic dictum, Gal. l. 8. de V. P. c.p. Ac- curatiorem descriptionem videre licet apud Anatomicos recentiores, praesertim Barthol. libello 4. Anat. c. a. 5. & 6. Th. Willis Anat. Cerebri c, 4. De usu Cranii medico videatur SchrOder. I. 5. cl. r. n. 23. inter parteS corporis demortui quinta, Fr. Hofm. in Clav. ad h. I. p' 675. seqq- Adde & Rhodium ad Scrib, I.. n. 16. Cranocolaptes, κρανοκολάπτης, epitheton ’Aranei cujusilam, qui quartum genus constituit apud Aes. I.I3. C. 18. sublongi, viridis, stimulumque sub collo habentiS, atque si quem irruat, loca circa caput petentis. Junge Forell. /. 30. Obs. 12. Schol. & Ul. Aldn I. 5. de Insect. c. I2. Cranter, κραντὴρ, à κραίνω. perficio, epitheton dentium molarium, qui omnium novissimi, enascuntur. Iidem quoque σωφρρνιστήρες, ὀψιγονοι, sero nati appellantur, vulgo etiam dentes sapientiae, quod eo tempore nascantur, quo homo incipit supere, videlicet utplurimum ab anno IS. ad 26. Gorr. p. 245. Crapula, vide Cræpale. Crapula, Plin. lib. 16. c. n. Resina lota, non fe« resinae, ut quidam volunt. Marsilius CagnatiS Variar. obser. l. resinae, ut quidam volunt. Marsilius CagnatiS Variar. obser. l. 2. c. 1. Crasis, κρᾶσις, mixturam in genere, usitatius vero temperiem, temperamentum, apud Medicos significat. Quid vero proprie sit, non omnes accurate exposuerunt. Vulgares Complexionem vocant. Galenus prolixos de Temperamentis libros conscripsit. Verurn multa ἀλλότρια inseruit. Generalior de Temperamento doctrina spectat ad Physicum. In foro Medico accipitur de Temperamento vitali & actuali, quod quidem Elementare non excludit, sed stibjective includit, estque nihil aliud, quam species vel differentia essentialis lanitatiS prima, ceu facultas corporis humani ejusque partium, functiones fuas obeundi, proveniens à caloris vitalis in & cum sanguine dtbita facta appropriatione, & continuatione. Plura vide in nostris Dogmau Gener. Medic. part. 1. c. 3. E recentiori* bus doctrinam de Temperamentis Phyfiologico-Physiognornico - Pathologico - Mechanice egregie tradidit D. D. G. E. Stahl in Dissertat, lectu digna hoc ipso titulo, culus descriptionem ἀξαμνημόνεντον addere libet: Temperamentum est legitima partium corporis solidarum & fluidarum inter se mutua proportio, qua utrarumque debitus motus, depuratio & conservatio per secretiones & excretiones in fluidis & debita flexilitas in solidescentibus conIervetur. Huic respondet quoque Facultas Medicamentorum, quae etiam nihil aliud est, quam Temperamentum actuale specificum, dependens à vitali principio essentiali portiones Elementares informante & exaltante. Ubi tamen notetur, effectum aliquando à Temperamento Elementari etiam provenire, qua tali, id quod per accidens fieri dicendum, v. g. Quando Aloe aut Rhabarb. siccant & adstringunt. Hoc non tam à Temperamento vitali & essentiali dependet, cujus virtute potius fermen.tationemi augent, sundunt, liquant; quam à Temperie portionum terrearum, siccarum, quibus scatent, destructo aut oppresso vitali Temperamento. Vide etiam Dogmat. Med. Gen, P. 6. c. 2. Crassena, terminus Paracelsicus, significans portiones salinas, putrefactivas, & corrosivas, faciens ulcera, tumores diversae formae, Ftbell. Theorico de Ulter. c. 6. Crassities, Crassitudo, Crassus, πάχος, παχυσμὸς, παχύτης, παχὺς, est nomen notissimae significationis. De his vocabulis vide Dieter. n. 662.scqo.Lind. Ex. X. §.148. Attribuitur vero in Medicina diversis rebus, v. gr. I. Moli corporiS, Corpulentiae, vide Corpulentia. 2. Membranis , ita membrana exterior & prima cerebrum investiens, quae vulgo Dura mater vocatur, dicitur Craffa meninx, Galen. I. 9. de admin, Anat. c , I. παχεῖα μήνιγξ ή' σκληρά, quam accurate delineatam exhibet D. BidloO Anatoni. Tab. V. & VI. 3. Venis, I. de art. 53. φλεψ παχεῖα. 4. pulsui, estque pulsus crassus, qui & turgidus appellatur, & coincidit cum magno, Galen. I. I. de diffpuls. c. 5. παχυς ἢ ἀδροὰ, cui opponitur λεπτὸς, ἢ ιχνὸς, tenuis, vel gracilis. 5. medicamentis, quae alias dicuntur, craffarum partium, Trapyfci/in , quae non facile in tenues partes dissolvi possunt, quibuS opponuntur τὰ λεπτομερῆ, tenuia, sive tenuium partium, Galen. i. ι. de S. M. Fac, c.p. & alibi. Crassum emplastrum , id est, spissum, Scrib. Larg. «.2o5.' Crasse obtinere, n. 46. 228. Crateo, κρατέω, verbum hoc significat apud Hippocr, vinco, supero, contineo, & passivum κρατεῖσθαι, vinci, superari, 5. aph. 4 5.1. 7. Epid. V. 22. l. c.s. 7. Unde & κεαρατημένοι dicuntur deplorati, aegri, & à morbo victi, quibus deneganda medicina, l. de Art. IV. 6. quamvis etiam de alvo adstricta accipiatur, teste Linden. E.v. IV, §. 99. Jung. Foës. p. 3 53. Dieter. n. 477. Crater, κρατὴρ, communiter poculum amplius, significat. Rulandus vero Craterem descripsit per alienum, quod inferius amplius, superius vero angustius esu DiminutivunI est Craterium, κρατὴριον, Foës. p.353 Craterauchen, κρατεραυχὴν ἢ κραταυχὴν, hominem valida cervice praeditum, robustum significat, Hipp. 6. Epid.s. I. t. 3. Gal. in comm. Cratibula, ἐσχάριον, φρύγετον, est instrumentum ex bacillis ferreis quadratiS, & digitalis crassitudinis, juxta se in acutum ita positis, ut semidigitale spatium intersit, factum fociS conficiendis, carbonibus sustentandis, & cineribus dimittendis inserviens, Rul. & Iohns. Meminit ejus Willis tr. An. Brutor. Part, II. c. p. pro foco sicco parando in paralysi. Cratos, κράτος, proprie robur, vim & potentiam significat, lta & κρατυσμὸς, robur, firmitudinem aetatis florentis virefque denotat, apud Hipp. 6, Epid. s 8. t. 29. à verbo κραπόνεσθαι, roborari, firmari, solidescere; quO utus Hipp, de ossibus coalescentibus post fracturam, l. desract. 41. ets. 2. t. 6. Improprie etiam à nonnullis κράτος pars ea manus, quae sub digitis est, & quidem interior magis, quam exterior, quia In in. terioribus totam Naturae potentiam apprehendendi & continendi posuit, dicitur, Gorr. in des.p.245. Linden. Medic. Physitol. l. t, c. I4. §. 85. Cratysmos, Cratynomae, κρατυσμὸς, κρατύνομαι, robur. Vide Cratos. Crauros, κραῦρος, i. e. friabilis. Dicitur & θραυστὸς, ἔυθραστος, & ψαθυρὸς, & accipitur de omni eo, quod nec lentoris, nec pinguedinis quicquam habet, Gorr. d. l. & Linden. S. M. Exercitat. V. §.41. Creatio, Creatura, Creator, κτίσις, κτίσμα, κτιστὴ, ἢ κτίζων, δημιουργία, δημιουργὸς. Horum vocabulorum propria & stricta significatio non est hujus loci, quatenus scil. per Creationem intelligitur ortus rerum naturalium ex nihilo primaevus, à divina omnipotentia, & liberrima voluntate dependenS. Vide Schrod. i. I. c. 4. Quod si vero in latiore significatione accipiatur pro Omni effectione naturali & Opere, contradistinctis artificialibus, coincidit fere cum Generatione, & in hoc sensu Galen. Naturam vocat δημιουργέν, quod InterpreteS expresserunt per Creatorem. Et illius summam iaplendam in creationem corporum naturalium, praefertim vero nostra aliquoties depraedicavit in I. I. de Is. Part. c. I8. l. 9. de Hippocr. & Plat. decret. c, 8. et 9. et passim alibi. Verum & haec significatio potius Physica, quam Medica dicenda. In hac latiori acceptione quoque verbo κτιίζειν, aut «τίζεσθαι, usus est Hipp. 3. de artic. t. 41. Creber, πυκνὸς, πυκινὸς, frequens, cujus interveniens quietis tempus est breve, Gal. de Pulsib. ad tyr. c. 4. Dicitur de respiratione πυῳνὸν πνεῦμα, crebra spiratio. Et femina apud Hippocr. I. 6. Epid. s. 4. t. 4. rsvxrorrrtoiaaTos fuisse legitur; de Pulsu, Gal. d. l. esu 1. t. de dignosc. puls. c. I. alibique t de morbis, v. gr. Crebra febris, πυκνὸν πῦρ : l. i. de morb, mul. XIV. 4. quamvis fortaflis rectius per densum vertatur; Crebra fluxio, πνκινὴ ῥοὴ, de Glandul. IX. 19. Quod vero Galen. d. l. de dign. pu/s. differentiam aliquam inter celeritatem & crebritatem vult omnibus viribus comminisci, non videtur necessarium, sed mera inanis λεπτολογέα. Alias Graecum πυκνὸς aliquando & densum durum denotat, v.g. alvi durities, πυανότης κοιλδης,6. Epid.s.3.tt. venae condensatae, induratae , βλεβες πυκ,ωθεἰται, de salubr. diaet t. 27. & carne densa praediti vocantur πυκνόσωρκοι. Ibid. Crece, κρέκη. De lapsu Galeni circa hanc vocem, quam in Hippocrate extare putavit, ab hoc fictam, ejusque significationem, quod sonum odiosum notet, videatur Foës. Oecon. Hipp. p. 353.’ Credo, πιστέυω, fidem adhibeo, fido. Verbum notissimum. Usus est Hippocr. 2. aph. 27. Vid. Diet. n. 683. In genere quoque recte dixit Gal. quod id, quod quisque maxime cupit, etiam facillime credat, de praec. ad Posthum. e. Io. Vix credendi effectus simplicium laudantur à Scrib. Larg. n. I9. Cregyon, κρήγυον, bonum, acceptum, significat idem, quod ἀγαθὸν. Usus Hippocr, Coac. t. 3o. Cremasis, Cremasmus, κρέμασις, κρεμασμὸς, fuse pensio , appensio. Legitur apud Hipp. 4. de artic. t. 52. 6o. s. 3- de artic- t- S6. Descendit à verbo κρεμάναμ, suspendere , quo etiam saepe usus Hippocrat. 1. de art. 1.14. s. 4. t.43.44. 46. &c. Foës. Oecon.p. 353. feq. Cremasteres, κρεμαστῆρες, dicuntur musculi duo, utrinqus scil. unus, à quibus testes sttrsum trahuntur. Eorum uterque gracilis & longus & cum vasis spermaticis à musculis hypogastrii descendit ad Ipsos testes, eos relevans. Contrariis carent musculis, qui contrarium motum efficiant. Nullus enim est, qui testes ad inferiora revellat, quod satis sua gravitate ima petant, aegriS praesertim & senibus. Haec Castellus. De his musculis vid. & Barthol. 1.1. Anat. c. zz.p. 214. Similia duo corpora musculose etiam utero adesse, quae κρεμαστήρεν dici possint, existimat Gal. I.I4. de H.P. c. 11. sin. &' 1. 2. desemin. c. 5. C. Hofrnann. in comm. «.1038. Cremasteres quoque denotant petiolos, vel pedes uvarurn, teste Linden. Ex. X. §. 192. Cremer, nomen morbi Hungarlei fere Endemii, quando nauseam ex cibo vario inordinate lumto, vel à potu nimio contrahunt, & slatim ahio ulnam manus in parte domestica fortiter fricant, hancque partem sibi dolere dicunt. Post usum alicujus Aquae cordialis stati m evanescit. Ephern. NaL Cur. Tom. vel Awa. II. Obs. 28. Cremnos, κρημνὸς, duo significat apud Hippocr, r. l abra pudendi muliebris & eminentias sive alas, 1. de loc. in homitt. ed. Foës. p. 423. vel l. 2. de morb. mul. l. 3. 5. juxta Linden. 2. significat labra ulcerum, d, 1. de Loc. in hom. XLl. 2. edit. Linei. Jung. Foës. Oec. p- 354 - Cremor, χυμὸς, item χυλὸς. Vide Chylus, Chymus. Est enim Cremor idem, quod Chymus, Galen. 1. 3. de nat. fac. c. 4. Cremor ptisanae, χυλὸς πτιασάνης, est, ubi à decoctione quis Ptisanam coiaverit, deinde cremorem à decocti parte aquOsu separaverit, c. r.de R.V.I. A, t. 16. ln Pharmaceuticis quoque & Chymicis vocabulum hoc frequenti in usu est; ubi tamen notat potius formam siccam pulveris. Ita notus est Cremor Tartari, in Dispensatoriis, & apud Schroder. i. 4. cl. 2. n. 408. Cremor Crystalli, l. 3. c. 8. «. 8. Cremor silicis, d. l. n. 18. Talci, n. 2o. Saturni, I. 3. c. 14. Cremor vel Lac Sulphuris, Libav. Alchym, Pharm. c.jo. Schrod. i. 3. c. 28. Crepatio, Crepatura, Gr. λακὶς, λάκισμα, proprie significat rupturam partis alicujus mollis, sed tensae cum sonitu, qualis sonitus etiam crepitus nomine venire solet, de quo p. p. ita de intestinis, utero dicitur illa membra crepuisse, quamvis non semper sonus percipi queat, Vledel. Patltol, Dogrn, sect, j. c, 6.p, ιοιε Crepatura Paracelso vocatur Hernia intestinalis, in Praelect. Chirurg, circa sin. Crepido, ἄμβη, ἀμβώνη. Vide Amba, Ambon. Crepinum, Paracelso idem, quod Tartarus. Crepinum introverfum , id est, Tartarus correctus, Lq.de morb. Gallico, cap. 3o. Imo in I. 1. de orig. & generat, luis Venereae hunc affectum Crepinttm dicendum esse, à modo curandi statuit. Crepitatio. Vide Decrepitatio. Crepitus, φύσα, φύση, πέρθησις, πορδὴ, flatum, per anum emissum cum fimo significat Siquidem alii siunt silentes & sine strepitu, φύιται σιγὼδας. Crepitus vero vocantur φύται ψοβῷδες, ἢ ἐν βρόμῳ, Hippocr. I. Epid.s. 3. t. ι. et 4. Epid. XX 13. l. 1. Progn.s. 2. t.24. Generationem horum ex natura & doctrina flatuum petenda. Esse à Sulphure immundo, & ardere, vel accendi posse, ridicule statuit Paracels. I. I. de Tartar. tr. 2. c. 1. in not. Crepitus lupo est ipecies fungi, Chirurgorum orbicularis vulgo Bovista dicti, adversus haemorrhagias celebratissimi. Schroder. l. 4. cl. 2. n. 411. In specie Crepitus ossium vocatur Symptoma quoddam scorbuticum, rarius tamen supervenietis, quando ossium capita ex membri vel corpoIis quovis motu etiam leviori strepitum edunt ingentem, quasi nuda essent. Willis de Scorbttt. c. 9. Crepitus tendinis vocatur sonus tendinis in manu siti, cum digito premitur à Joh. Muys in Prax. Chirurg. Ration. Dec. II. Obs. 5. Crepusculum, ἑσπέρα, ὀψινὴ ὥρα, est temptIS. vesperae post Solis Occasum, sic sortafle appellatum, quod res incertae creperae dicantur, ld quoque tempus noctis, an diei sit, incertum est. Linden. S. M, Ex. XVI. §. Zli.seq. Crescitiva Virtus dicitur fpecies Vegetativae aut Nutritiae facultatis, quae in totius corporis diametris addit secundum proportionalitatem naturalem, quatenus ipsctm ad finem augmenti perducat per illud, quod ipiurn ex nutriente ingreditur. Avic. i. I.scn. I. doctr. 6. cap. I, Vocatur alias Augmentanva Virtus. Cresco, ἀυξάνομαιαὐξάνομαι, ἄυξομαιαὔξομαι, idem, quod Augeor, incrementum capio. Vide Auctio. Quid per Philosophiam Crescentium & Fontium intelligat Paracels. legatur in Labyrinth. Medic. c. i I. Cresera, κρησέρα, Cribrum pollinarium significat, quo farina expurgatur & cribratur. Vocatur & ἀλευρότησις Polluci, l. 6. c. 1 i. Legitur & Kfncifr), l. 2. de morb. mul. XI. 32. Vide Foës Oecon.p. 354. 355. Creta, vel denotat insulam, patriam Andromachi, κρήτη dictam ; unde κρὴς, Cretensis dicitur, Galen. l. de 'Ibetciac. ad Pison. c. 1. quae significatio non est hujus loci : vel significat Terrae speciem notissimam, γῆν κρητικὴν, candidam, quamvis Renodaeus & virescentem & nigricantem faciat ; quae tamen non lunt in ufu. An Graece xsfauxlae sin dicenda ? Vide Cimolia. De Cretae vulgaris usil vid. SchrOd. I. 3. c. 2. n. 3. De lpeclebus Cretae sive Creticae terrae legatur & Mercuriali I.3. Var. Lect. c. 2r. Ruland. & lohnson. seqq. differentiaS fe- cerunt : ι. Creta argentaria, in qua micae argenteae internitent t 2. rara, mollis : 3. dura: 4. lutea molliS Waldenburgica, quae facillime lineas ducit: 5. tophacea  : 6. ln cinereo violacea dura: 7. Coerulea, quae effoditur in Thuringia prope oppidum Mogellatn, qua fabri in pingendis parietibus utuntur : 8. viridis dura t 9. silbviridis : Io. nigra mollis: i 1. nigra mollis, argenteis maculis nitens; i 2. nigra dura: 13. fabrilis candida, ex qua Catatoni ad Matronam parietes & muroS exstruunt. Unde etiam Argierae portus extructus dicitur. Ex tot fpeoiebus colligere est, vocab. Creta generaliter accipi pro Terra medicata & bolaci i quam sillpicionetn confirmat Scribon. Larg. qui Terram Samiam aliquotieS Cretam vocavit, n. 83. 86. 112. I89. Vide Lex. Scrib. Rhodii p. 368. Creta sutocia. Vide Melanteria. Praeter ustim medicamentosum Cretae, de quo apud Schrôd. d. /. & Mynsicht. Armament. MedicoChymic. sect. 8. in sin. de Mopsulis diatretae, hodieque abulus Cretae Zyihepsis nostris est familiarissimus, quando cerevifiam tempore aestivo acescentem magna copia cretae vulgaris injecta emendare conantur, non sine difpendio fanitatis, quia redditur Calcaria, & acris alkalizata, Paracels. ί. ι. de TarL Tr. 5. C. 2. in explic. Quid ? quod haud raro portionibus impuris scatere s.oleat Creta. Nihilo tamen minus cogimur sanitatis jacturam facere & pati, pro lubitu illorum cerevisiae coctorum, quando alio potus genere destituimur. Creta Vttrioli vocatur Colcothar dulcificatum, quando .in aqua solvitur calida, qua rubor tollitur & post exhalationem remanet colcothar fubdulce albicans. Hartm. Praxi Chymiatric. Tom. I. Oper. in sol. p. m. Cretus, i. e. cribratus, à Cerno, idem, quod Cribro, Scrib. Larg. n. 70. i 15. 122. Cribratio, Gr. dici posset κοσκινισμὸς, est lpecies s.ecretioniS, quae s.olidiora in minores particulas redacta, aut etiam pulpofa per cribrum trajiciuntur, ad leparandum tenuiora à crassioribus. D. D. Bohn. Diff. Chym. Phys. XV. §. 2. Cribratorium, Cribrum, κοσκῖνος, κρησέρα quid proprie sit, in vulgus notum essi Dicitur & quandoque Colum, ὴθμὸς. Pertinet ad instrumenta etiam Diaetetica, Pharmaceutica, & Chirurgica. Unde rectissime vocavit Galen. I. G. de C, M. S. L. c. i. Cribrum Medicum , κοσκί,ον τάτρικὸν. Actio ipla dicitur Cribrare, Percribrare, Cernere. Vid. Lex. Scrib. Rhodii p. 368. ejusdemque notas ad d. auth. n. 61. 75. Per translationem etiam Cribrum in Anatomicis ufurpatur, V. g. Os Ethmoides, sive Cribriforme, Cribrosum, ad radicem nasi occurrens, cujus descriptionem vide apud Barthol. libell. 4. c. 8. & Cribrum Renum, quod à veteribus fictum esse statuit idem, I. t. Anatom. capo 17. Cricoarytaenoidaei dicuntur duo Musculi ; laryngem aperientes, de quibus legatur Barthol, /. 2. Anat, c. n. 5. 442. Cricoides, κρικοειδὴς, epitheton Cartilaginis ad Laryngem pertinentis, ita dicta, quia annttli figurauI imitatur. Κρικαὶ enim annulum & circulum significat, uti constat ex Hippocr, libell. de Anat. l. 3. in Mochlic. XXV. 5. Dicitur & 4 quibusdam Cymbularis, Coopertoria , Castell. Cartilaginis descriptionem vide apud Barthol. Anat. l. 2. C. II. Aqnapendens vocat Innominatam , cum tamen à Galeno & Oribasio Cricoides jam appellata fuerit, Tract. de Larynge vocis organo r part. I. et 3.-C. 5. Cricos, κρίκος, vide Circos. Cricothyroidei vocantur mufculi, qui judice Bartholino, rectius dicerentur Thyrocricoidet, d. l. p’ 439’ Cridones, Vermiculi intercutanei, Hest. efitt. med. § . 5. Crimnon, κρίμνον, dicitursarinu crassior, castrata, negligentius molita, & faltem per cribrum laxiora habens foramina trajecta, Diofcor. I. 2. c. 112. Galen, l. 7. de S. F. §. h. tit. Meminit & aliquoties hujus vocabuli Hippocrat. de potu agens, in quo farina crassior macerata fuit, l. 2. de morb. XIV. 15. XXIIXi 11. & faepius alibi. Aliquando vero ufus est foeminino κριμίη, etiam polentam crassiorem indicans, v. g. I. d. nat. mul. XXIX. 53. quamvis Lind. κρίανον retinuerit. Derivativum etiam κριμ.ώδης, polentarius, farinaceus, de fedimensis urinae crassioribus furfuraceis laepe ufurpavit, 7. aph. 2I. Progn. d. l. Coac. t. 263. 588. cruditatum excrementitiarum & corruptarum copiam in massa satiguinea indicanteS. Jung. Foës. Oec. p. ^xiseq- Diet. n. 478. Crinale vocatur instrumentum quoddam Chi* rurgicum, Ophthalmicum, cujus figuram cum ufu exhibet Scultet. Arm, Chirurg. Part. I. Tab. IV.sig. 1. et Tab. XXXI.sig. 5. Crinatum, κρινάτον, epitheton suffimenti, vel Thymiamatis, apud P. AEginet. l.y.c. 22. h. e. liliaceum} à κρίνον, lilium, Crines, τρίχες, sing. θρὶξ, Pilus, quid significet; fatis constat. Sunt vero Pili partes corporis secundariae tenueS, longae, siccae, ex cute erumpentes, à succi cujusdam pene excrementitio - nutritii sulphureo - salini crudi praesenti copia obortae. Variant autem ratione coloris propter variam sanguinis & succi nutritii constitutionem & temperiem. Qui crinibus ve! pilis abundant, pilosi, hirti, hirsuti, δασεῖς vocantur; qui vero carent iis locis, in quibus esse deberent, praesertim in capite, Calvi appellantur. Pilos quoque non carere medicamentosa virtute, vide apud Schroder. /. 5. cl. Ii n. 23. Locus, ubi pili abundant, praesertim in capite, dicitur Capillitium, τρἐχωσις, τριχάμα, Gorr. in des. Signaturam crinium esse valde fallacem, recte judicavit Parac. /. 9. de Nat. rer. Crinitus, a, um, χερκινούμενος, dicitur de plantis, quarum radices multiS fibrillis vel capillamentis ad la- tera dispersis per terram diffunduntur, instar pedum cancrorum, apud Theophr. saepe. Vide Keuch. not. ad Serem p 148. Crinomenos, κρινόμενος, id, quod judicatur. Vi le Ccisits. Crinomyron, κρινόμυρον, unguentum liliaceum, quod &Aigypuum album & Susinum vocabatur, significat. Constabat lilio & quibusdam aromatis, Gorr. p.246. Crinones, vocantur nonnullis practicis vermiculi cutanei , qui &dracunculi aliis dicuntur, summum pruritum lub cuticula excitantes, & atrophiam sive maciem corpori inferentes haud dubie à succo nutritio vitioso & coagulato provenlentes, quorum capitula cineritii coloris e cute erumpunt, si inunctio lacta fuit prius linimento ex farina triticea, & meile parato, hinc vel novacula abraduntur, vel crusta panis, Tim. à Guldenklee /. 5. cas. 23. Vide Dracontion. Criogenes, κριογενὴς, epitheton trochiscorum ad expurgandum ulcera sordida, apud P. AEginet. i.7.c.I 2. Criomyxos, κριόμυξος, vocatur proprie muco in naribus abundans , instar arietis. Tropice usurpatur de hominibus stupidis, & vacui cerebri, Gal. i.6. meth. med. c.-p. C. Hofm. com. ad Gal. de V, P, n. 102 5. Crisimos, Criticus, κρίσιμος., κριτικὸς, vel de morbis, qui jttdicantttr, vel de diebus, in quibus judicari s.olent, accipitur, apud Hipp. Gal. l.de dieb.judicat.c. 3. et 3. progn. t. I.Vide Dieter. n. 482. Foes. p. 3 59. Frequentior tamen est posterior acceptio. Signa quoque crisim a fusissime reperies apud Gal. t. aph, 12. et l. 1. de Crisa c. 3. 7. 8. et I4. l. 3. c. 4. Crisis, κρίσις, Judicium, Judicatio. Quam certum vero & expeditum est, vocabulum hoc frequentissime usurpatum in medieina non denotare judicium forense vel judicationem ; rara intricatum, multisque difficultatibus adhuc implicatum est, quid Hipp. Gal. & alii veteres recentioresque medici per crisin intellexerint, aut potius, quaenam sit bujus vocabuli genuina significatio  ? Interdum enim Crisis dicitur subita morbi in melius pejusve ad vitam, aut mortem mutatio : Interdum ea, quae antecedit judicium, humorum agitatio t interdum integra totius morbi solutio : interdum illa tantum morbi solutio, quae ad bonum fit, nomine cri- seos venit, Gal. l. I. de cris. c. 1. Quae varietas sententiarum oborta esse videtur à neglecta consideratione comparationis inter judicium forense & judicium medicum ; quae si probe attendatur, res mihi videtur expeditu facilior, quaenam significatio adaequata sit dicenda  ? Nimirum quemadmodum ad judicium forense ad minimum tria necessariq requiruntur : Judex, reus & testimonia  ; ita quoque in crisi medica res sese habete debet. Reo respondere aegrum, nullum est dubium. Testibus vel testimoniis comparare posse attributa varia caussarum & subjecti probe examinata & considerata, hoc etiam nemo facile inficias ibit. Quaeritur salscm de jussui rnedifo 1 fins oo.IIstitui debeat «c possit ? Sane aeger vel morbus non potest simul judicis & rei partes sustinere. Ergo vel natura, i. e. vigor flammae & temperamenti vitalis adhuc in aegro superstes, vel medicus judicis vices siibire debent. Quia vero medici opera saltem ministerialis est respectu naturae, quae dicitur ab Hippocr, morborum medicatriX. Igitur fatis est, naturae judicis medici officium attribuisse. Quibus ita positis facile quilibet rem hanc antea intricatam penitius considerans, neque quamviS mutationem ad vitam, vel mortem, in melius vel deterius, recte dici Crisin, quia mutatio, quae fit in deterius, non fit virtute, aut vigore naturae, sed potius vi morbi, & ita deficit judex competens, quo deficiente, quis vellet dicere Cri- stn ? neque humorum agitatio antecedenS Crisis .appellanda, quia adhuc scib judice lis haeret, an illa agitatio à viribus vitalibus, an vero à vehementia caussae morbificae oborta sit 1 quemadmodum nec in foro inquisitio & ventilatio actionum proprie dicitur judicium, aut sententia, fed potius, quando actio deciditur per/udi- cem. Relinquitur ergo, Crisin saltem dici adaequate, quando beneficio virium vitalium h. e. naturae & adhuc sstflicientis vigoris humorum & spirituum causiae morbificae fit remotio, & aegri à morbo liberatio; id quod Galen. ipse fateri coactus est, ί. 3. de cris. c. t. quod ea, quae repente fit, per excellentiam κρίσις dicatur, & à natura, ea, quae praeter naturam sunt, superante, exquisite perficitur. Quarn meam de Crisis sigxisicatione sententiam prolixius expositam reperies in Dogm. Med. Gen. P. III. c. 6. dogm. 8. seqq- Concidit ergo, stante hac sententia, distinctio inter crisin bonam Ut. malam, cum mala nulla detur. Siquidem judice favente, h. e. naturae robore sufficiente, in malum non potest fieri mutatio : Implicaret enim contradictionem manifestam. Distinctio vero' in crisin persectam & imperfectam suo stat talo, quarum illa cum manifesta materiae peccantis evacuatione, haec cum remotione ad alium locum ignobiliorem conjuncta est. Quod si tamen aliis placuerit, retinere illas tricas & ambiguitates, per nos illis liceat. Jungi vero possunt circa hoc vocabulum, Foës. Oec. p. 357. Dieter. n. 479. seqq. Praeter hanc significationem Crisis etiam requiritur in medico, h. e. judicium exactum & rectum de visis fieri & auditis, de suturis praedicendis, de agendiS juxta veram methodum. Quam dif. ficile vero hoc sit, judicavit Hippocr, statirn ab initio I.aph. 1. Prudentia igitur & exercitatione opus esse, quis non intelligit ? Adde Linden. Ex. V. §. 6. Crispatura, οὐλοποίησις, proprie dicitur de pilis contortis, & legitur apud Galen. l. 1. de C. M. S. L. c. 3. fere ad sin. Improprie nonnulli recentiores medici usurpant de spasmodica contractione partium membranacearum & fibrosarum. Ita sunt, qui ureterum crispaturam accusant in calculo renum urgentem, quamvis fortassis non absque rationibus adhuc de ea dubitare possit, quod ulterius venulare non est hujus loci. Crispella est (oi,ma uliliietsii ρ vel medicamenti, quale exemplum contra haemorrhoides commendatum tradidit Joh. An.glic. Ros. Angl. p. m- I67. seqq- Crissa avis, Crissatum, κίγκλος, κιγκλισμὸς, vide Cinclifmus, Crisare, quid sit, vide Clados. Crista, λόφος, est prominentia illa mollis capitibus gallorum gallinaceorum superposita, Galen. I. 2, de A. Fac. c.tt, Ad hujus similitudinem & processus acutus ossis cribriformis & medius crista galli dicitur, Barthol. libell. 4. c. 8. Pathologice quoque appellantur Cristae illae excrescendae carneae fungosis in ano pullulantes obortae utpluritnurn ex foedo concubitu, de quo tacere praestat, ad quarum radices plerumque fistulae sive rhagades adsunt, ltal. Cresie. Meminit Cristarum Aquapend, in tract. de Oper. Chirurg, ed. Patav. p. m. I02. Criterium, κριτήριον, normam & fundamentum, (eciindum quod judicium aliquod instituitur, significat. Galen. l. I. de V. P. c. 8. Adde C. Hoftn. in Appendice Commentar , in qua variae lectioneS continentur, n. 1143. Crithe, κριθὴ, Hordeum significare, ex Botanicis constat. Diminutivum κριθίδιον, hordeolum significans legitur pro decocto hordei apud Hipp. 1. de nat. mul. XLIX. 3.4. Ad similitudinem hordei, nomen quoque hoc tribuitur tuberculo oblongo palpebrae cilio externa parte, qua pili lunt, adnascenti, à materiae crudae cum sanguine affluentis collectione oborto. Meminit hujus Hippocr. I, 2. Epid. s. 2. n. lo. Galen. desin. Mecl. & Introduct. c. 16. ubi & ποσθτά ,praeptuiolttm vocatur, 1. 4. de C.M. S. L. c.7. et 8.sin. AEgin. l. 3. c. 22. a iique. Criticus, κριτικὸς, idem, quod κρίσιμος, scil. ad cxisinfaciens, vel pettinens, vel ttt caussa, vel ut subjectum, vel ut signum. Vide Crisimos. Caetetum apud AEginetam Crtticon est nomen medicamenti topici contra stigmata, h.e.cutim punctatis maculis decoloratam laudati, fortassis ab autore Critone, cujus in eodem quoque loco meminerat, i. 4. c. 7. Croce, κρόκη, tramam, vel subtegmen significat; fed (limitur apud Hipp, profilo, I. 2. de morb. XlJXi r 1. Idem significare vocale κροκὶς existimat Foës, p.^60. ex Galea, l. 3. de C. M. S. L. c- 1. Crocidizo, κροκιδίζω, idem fere, quod καρφολογέω, floccos evello vel colligo. Vide Carphos, à κροκὶς ; floccus. Crocinum, κρόκινον, nomen collyrii & unguenti apud AEgin. I. 7. c. I6. et 2o. Crocodes, κροκώδης, epitheton pastilli vel trochisci, quasi croceus dicti, ob magnam quantitatem crocis quae compositionem illam ingreditur. .AEgin. l. 7. c. t 2. Crocodilus, κροκόδειλος, dicitur animal AEgyptiacum amphibiunr quadrupes, oviparum, cujus descriptionem, differentiam inter terrestrem & aquaticum, vim venenosam per morsum, usum in cibis niedicamentQstyn prolixius videre licet apud Ul. Αΐὸιονι I. I. de quadr. dig. ovip. c. 15. Jungantur obfervationes communicatae per Doct. Stubbes in Act. Philosuph. Ο1- denburg. Ann. 1668. in Junio. Meminit aliquoties Gal. v. g. l. 4. de V. Ρ. c. 2. quod solus Crocodilus non moveat inferiorem maxillam, l.y. de C.M.P.G. c. 13. quod adeps Crocodili conditus sit odorameIatis, I. de Theciac. ad PN fon. c , 10. quod adeps Crocodili ejus animaliS morfum certo curet, i. 1 o. de S. Fac. quod sanguis Crocodili terrestris vifum acuere dicatur, fed se noluisse experiri, & quod stercus hujus inter cosmetica retulerint mulierculae deliciosae, &c. Crocodili terrestres sunt nihil aliud, quamscinci, quorum ufus est iratas uxoreS conciliare, & in veneris conflictu victoriam reportare, verbis Lang. /. 1. ep. 65. Horum stercus jucundo nidore polletis Crocodilea vocatur, & non modo contra epilepsiam eX aceto mulso bibitur, sed etiam est sucus egregius mulieribus, monstrante Rhodio ad Scribon. L. n. tit. Crocodilum solo anhelitu venenoso inficere, testatur Paracels. I. 2. de peste cum addition. tr. 3. Idem etiam Crocodilos inter serpentes manifeste refert, l. principior.seu de myster, verrn. c. 6. Crocomagma, κροκόμαγμα, est retrimentum Crocini unguenti, ita dictum, quod expressis unguenti crocini odoramentis & in formas digestis paretur. Μάγματικ enim appellantur, quae expressa aliqua materia relinquuntur crassa, faeculenta & lignosa. Variae vero sunt differentiae crocomagmatis variique usus. Vide Gal. l. 2. de Antidot. c. 5.1. 2. de C. M.S. L.c.i. insin. Dioscor, /. t. c. 26. P, AEgin. I. 7. c. I 2. Scribon. L. n. 4. 30. 70. 299. Rhod. in not. ad n. 4. Adde Gorraeum in des. Crocophantos, κροκοφαντὸς, κροκοφαντίον, dicitur sacculus stupa contextus, cui crocus inditur, cujus meminit Gal. l. 7. de C. M. S. L. C. 2. Crocus, Crocum, κρόκος, κρόκον. Utrumque in usu esse demonstravit Rhod. in Lex. Scribon. p.  368. Vel enim significat plantam bulbcssam, flore purpureo autumnali, cujus flamina flammea instar antherae constituunt aroma notissimum crocum officinalem, ad cibos & medicamenta commendatissimum, de quo vide Schrôder. i. 4. cl. I. n, I Io. ut & vetereS novolque alios quam plurimos autores. Rulando vocatur Crocus flos, Vel denotat calcem purpuream ad croceum colorem vergentem, qui paratur ex antimoiIio, ve! rnarte, vel venere. Idem Ζ. 1. c. 3. lit. C. Libav. defcribit per magisterium minerale tingens, & per modum efflorescentia nascens, Syra. Arc. Chym, l. y,c. 2o. ubi etiam putat, haud inepte dici posse antheram mineralem. SpecieS vero ex variis mineralibus & metallis paratas recenset capp-seqcN Varias Crocorum metallicorum, Auri, Martis, Veneris & Antimonii praeparationes tradidit Iunken in Lex.Ch. Ph. P. I. p. 8p.seqq. Crocus metallorum est ille ipse, qui ex afitimonio paratur, Jung. Rolfink. Chyms.y.sect.to, Crocus vel Crocum etiam à Galeno dicitur de vitello ovl. qui λέκυθος alias Gr. vocatur, l. 3. defacil. parab. Foës., Qec. p.36o. Crocum Arabicum Vocatur etiam compositio quaedam spagyrica fatis Obicure descripta, quae & oleum Arabicum dicitur, Aristot. de perfecto Magisterio t Th. Chym. Vol. III. p. II6. Lapis Phili vocatur Crocus, Vol. IV. p - 727. Crommyoxyregmia, κρομμυοξυρεγμία, significat ructum acidum foetentem & Odorem caeparum re;, ferentem. Legitur apud AriltOph. vid. Dogmata nostra Med. Gen. P. II. c. I I. dogm. 3. p. 282. Cronos, κρόνος, Vide Saturnus. Crotalistria, idem, quod Ciconia, apud Petron. c.37. quod rostri collisu ceu crotalo fonurn efficiat. Linden. Ex. Xi §. 273. Vide Ciconia. Crotaphi, κρόταφοι, tempora, dicuntur ossa duo cranii, utrinque singula ad aures sita trilatera, parte superiore suturis λεπιδοειδεσι, sive squamosis posteriore laterum τὴς λαμβδοειδοῦς additamentis, anteriore sutura, quae cranio & Ossi σφηνοειδει communis est, terminata. Sunt autem Omnium cranii ossium infirmissima, tum quod tenuissima sint, tum, quod pertusa meatu auditorio & cavata, partim ad genae supernae diarthrosin, partim ad venae jugulariS ramos intus & foris excipiendos. Non sunt vero simplicia, sed multiformia, Castell. & Gorraeus p.250. Dicuntur offa temporum, quia vocab. tempora etiam latius accipitur, pro tota regione laterali inter oculos & aures. Jung. Barth. l. q. Anatom. prooem. & libell. 4. C. 6. Crotaphitae, κροταφίται, vocantur temporales musculi, quia temporum cavitatem & regionem occupant, ossaque temporum tegunt; Maxillam vero inferiorem movent & sursum trahunt, atque ita os claudunt. Gal. i. de musc.diffect. c. 6. Barthol. Anat.l. 3. c. 11. Croton, κρότων, Ricinum significat, & ad BotanicoS pertinet. Vid, Hippocr. I. 2. de morb, mul. io, 11. Alias & Galenus κροτίωνας apud Hippocr, l.z.demorb.ta. per bronchia pulmonum exponit, Foës.p. 360. Meminit etiam κρότωνων Gal. I. Io. de S. Fac. §. De sanguine viridium ranarum , & insecta intelligit, quae bovibus, ovibus, & canibus ( hinc & αυνοραισταὶ, raistae canum vo. cantur) infesta, quorum historiam cum usu in medicina vide apud Aldrov. I. 5. de infect. c. 5. & e Seren. c. 36. Keuchen. in not. ad h. 1. Crotone, κροτώνη, excrescendam fungosam in arboribus proprie significat, uti patet ex Theophrasul.I. depl.ant. c. 13. Dicitur alias γέγγρος, τρέμνον, fungus. Per transtationem etiam excrescentias & tumores fungosas , ad ossium panniculos obortos κροτῶνμς dici, testatur Lang. l. I. ep. 42. Crucialis, est epitheton incisionis chirurgicae, quae fit decussatim. Legitur in Ruyfchii Centur. Observ, Anatom. Chirurg. Obs. LX. Cruciatus, πόνος λυπηρὸς, ἄλγος σφοδρότατον, dolorem intensissimum significat & tantum non intolera. dolorem intensissimum significat & tantum non intolera. bilem, quique animam in consensum pertractam confialat moerore ac siepe desperatione, qualis est dolor oaltuli, arthriticus, colicus, & praesertim cardiaca passio, sive cardiogmus, Lind. Ex. XIII. §. 129.13o. & dolor hepatis in Cappadoce Hepatico, Exerc, IX. §. 4I. Jung. & Scrib. Larg. n 9°. 171. Respondet doloribus in cruciariis , h. e. cruci affixis. Crucibulum, est vas fusorium ex terra igni contumacissima factum, acutiore basi vel sundo & tereti in ampliorem capacitatem forma triangulari vel rotunda desinentem, pro fundendis & liquandis metallis & mineralibus formatum. Rul. & Iohns. Lex. Apud Hartrnann. in Prax. Chymiatr. legitur in plurali crucibulos Tom, I. Oper. in sol. p. I 3 3. Crucium vinum dicebatur, quod in extremis offerri solitum est peccatoribus ad s.upplicium mcrtiS deductis. Lind. Ex. X. §. 102. Crucus, pro Crocus. Rul. Cruditas, ὠμότης, Crudus, ὠμὸς, ἔνωμος, proprie de fructibus immaturis dicitur, deinde refertur ad cibos, humores, excrementa, morbos, quae omnia si nondum acceperunt perfectam constitutionem in quolibet suo genere, Cruda, aut Cruditates dici possunt. Principium vero crudorum humorum potissimum à ventriculi ejusque fermenti imbecillitate dependet, unde & morbus ipse ἀπιψίως, vel δισπεψιομ, Cruditatis nomine exprimitur. Opponitur cruditati & crudis, coctio & cocta, τάψις, σίπανσις, πεπόνα. Vide Foës. Oec. p. 692. Dieter. nttm. ffay. Cruditates genetrices multorum morborum eleganter & vere appellavit Linden. Ex. XIII. §. 149. Crudus etiam vocatur, qui cruditatibus laborat, Cels. I. 2. c. Io. ubi dicit, crudo non esse sanguinem mittendum, & Scrib. Larg. n. 122. in quo prohibet, ne crudus, i.e. cruditates in ventriculo habens, sumat medicamentum. Crudivorus, ὠμοφάγος, dicitur de brutis & hominibus barbaris carr.es crudat devorantibus, de quibus recte dicit Aristot. I. 9. Hist. anim. c. 1. quod talibus omnia sint infesta, & ipsa aliis. Cruentus, ἁιματώδης, ἁιματηρὸς, dicitur de humoribus, vel excrementis potius, cruore, vel sanguine extravasato mistis, v. g. de sputo cruento, AEgin. I.3.C.31. Hipp. Coac. t. 390. expresse vocatur σώματι ξυμμεμιγμέrer, sanguine mistum, de urinis, Coac. t. 22. 272. 58r. & alibi: de excrementis Hipp, de nat. hum.sect. 2.t.Io. l.3. Epid. Unde & dyfenteria αίματηρὴ, Cruenta dicitur, Gal. 3. in 3. Epid.70. & ad p. aph. 6S. De ludore cruento vide Baricellum, & alios. Cruma, κροῦμα, significat sonum, qui ex pulsatis Organis musicis percipitur, àapslo, pulso. Usus Hipp. I. 1. de Diaet. XV. 16. Crunion, κρούνιων, nomen est medicamenti compositi, quod vim habet vehementem movendi urinam; quare sic dictum est à torrentis,.Gr. κρουνὸς,similitudine. Legitur apud Aët. 1.12. Gorr. Cruor, apud Latinos ambigua gaudet significatione. Aliquando sumitur late pro sanguine, & ita aequipollet Graeco αἷμα. Vide Sanguis. Paracels. passim in fitriptis. Ita enim aliquoties legitur apud WilliS. Vel sumitur stricte, & quidem pro sanguine venoso, Helmont. tr. Blas htiman. n. 11.seqq, vel profangtstne extra vasa exislente à κρούω, Perott. ad Mart. Scribon.L.n.iyq. I96. Vel pro ichoresanguineo, Gal. de Urin. c.2 2. etl.3. de C. M.S. L. c. I. Gr. ῥχιὸρ. Vide Ichor. Vel etiam pro sanguine congelato, Gr. θρόρεβος άίμΛτ s ut passim in autoribus legitur. Peculiarem descriptionem Cruoris legimus apud Paracels. l.t. de Tart. tract.t.c. 3. in notis: Viscus lecundae generationis est Gruor, qui descendit à salibus t Est enim Cruor sal egestum, i. e. rejectum & separatum à primo s.ale. Verum haec sunt Boeotica aenigmvtica. Cruralis, epitheton venae & arteriae per crura & pedes excurrentium apud Barth. libell. 1. An. c.p. p.6rta. & libell , 2. c. 6. p. 658. Crureus vocatur musculus Ossi cruris affixus tibiam extendens. Barthol. i. 4. An. c. st..p.  581. Crus, σκέλος, in plur. Crura, sucosis, dicuntur extremae corporis partes, quae thoracem, & imum ventrem praetergrediuntur, ut, quicquid promipet ultra Os sacrurn & carnosos musculos ibi inferne usque ad pedes, id Crura dicantur. Dividit haec Galenus in parteS tres t εἰς μῆρόν π, osu κνήμην, κὰε πόδα, femur, tibiam & pedem, Gal. lntrod. c.io. & astici. Suntque ambulationis instrumenta, l. I 5. de V. P. c. 8. ( unde & à currendo vocabulum deducitur per metathesin literarurn) & incessus fundamenta, l. de parv. pilae exerc. c. i.sin. Crus brevius defcribitur à DieterichiO, quod sit pars organica corporis à coxendice ad imum pedem protensa, Iatr. num. 774. AEquipollet pedi anatomice sumto, Linden. Ex. VII. §. 56 Crus contabefcenS per colliquationem σκέλος τηκούμενον legitur apud Hipp. 6. aph.ao. Sumitur tonn-n & aliquando strictius pro parte pedis, quae sub genu ac poplite utrinque est, uti hoc demonstrat ex Polluce l. 2.e. 4. Lind. Medic. Phyfiol. l. 2. c.t 2. §.I I 6. Crura factitia deicripta vide apud Paraeum l. 22. Cltir, c. I3. Crusta, vocabulum est πολύσημον. Vel sumitur de animalibus crustam habentibus in ambitu corporis, sive cutim crustaceam. Et ita Graecis dicitur ὄστρακον, & ammalia crustacea, crustatae μαλακὸστρακα, Gal. de puer. epil. etiam dicuntur όστρεια c. 5. de quibus vide Aldrov. i. 2. de Exanguibus Crustatis. De crustaceis Ossic. Schrôder. l. 2. c. 27. Vel accipitur pro escitara Gr. ἐχάρα, ἐφελκὶς, quae ulceribus veluti ieptutn, vel lua sponte, vel atte pyroticcrum, sive causticorum.medicaminum usu adnalciiur, Gal. /. 5. meth. med. c. 5. Scrib. Larg. n. 25. Rhod. in not adh.l. Talia media dicuntur Escharotica, ???, suntque duplicia, Ignitum ferramentum, & medicamentum septicum, vel caustieum. l. 5. de S. F.c. 15. Talia medicamenta abundant falinis acerrimis lixiviosis portionibus, uti patet ex lapide septico parato ex lixivio fortissimo. Legitur & apud Hippocr, ἐχαρώπεπα κριμνἀ, farinas & pultes farinaceas crustam facientes in craticula coctaS, l, 4, Ep. XXIII. n. Vel sumitur prO cuticula, quae liquoribus aut etiam partibus solidis ex aliqua cOngelatione superficiaria adnasci soleL Hanc Gal. vocat πνκνὸν ἐπίγαγον, l. 2. de Al. Fac. c. 23. Talis crusta Observatur quoque in sanguine extravasatO, de qua videantur notae nostrae ad Jeffen.su 174.seqq. Willis. vocavit cremorem, defebrib.c. 1. Ita & in urinis conspicitur quandoque crusta albicans in superficie concrescens à particulis salis fluidi cum fixi portionibus combinatis. Idem l. de Urin. c. 5. Crustam quoque tribuit gulae, ventticulo & intestinis in superficie interiori, Barthol. l. r. c.9. et Io. quam crustam villosam vocat Willis. Pharmac. Rat, Part. Lsect. 1. c. 2. & in parte postica, sive convexa glandulis numerosissimis annulatis consitam esse docet. Crustula, idem, quod Ecchymoma, in oculo, h. e. fanguis, qui ad conjunctivam tunicam à suis descendit arteriis, cum ipsa crepuerint. Fit autem duobus modis, scilicet ex oculi percussione & fissura conjunctiva ; vel ex apostemate in conjunctivae, & non ex sili, fissura, Isuac. I. 2. Viatici c. 3. Crustuminatum, κρουστουμίνατον, genus dicitur potionis ex crustandis pyris praeparatum, cuius meminit Aëtius l. 5. De illis vero pyris optimis vide Scrib. Larg. n. Io4. & Rhod. in not. ad h, l. ut & in Lex. Scrib. p‘ 3159. Crux, σταυρὸς, quid significet, notum est, & proprie ad medicum non pertinet. Videatur Lipfii libellus de Cruce. De signatura Crucis hieroglyphica videatur Johannis Dee Londinensis Monas Hieroglypbcica Iheor. XVI. itl Tlteatr.Dhym. Vol. II. p. i 97. fine Signaturas Crucis vestimentis coelitus impressas malum quid portendere, vult Paracels. Philos. l. 2. c. 8. l. Meteor. c. 9. & i.2. de Meteoris; & de Meteoris ex Elemento ignis c. 33. Legatur quoque, si placet, de forma crucis qualis fuerit, C. HOfm, Com. ad Galen. de V. P. n. 694. Tropice etiam Crux cervi vocatur à venatoribus ossiculum de corde cer-vi , à figura, quam quodammodo refert, quod plurimum ad cordis affectus valere vana potius persuasio nobis videtur, quam experientia, multo minus ratione vera confirmata fencentia. Crybden, κρύβδην, significat clam, latenter, oc-, culte. Hipp, l. I. de morb. mul. LXXXII. 12. Crymodes, κρυμώδης, est epitheton febris continuae & ardentis accensie ab erysipelate circa pulmonem consistente, quemadmodum ex Aëtio /. 5. c. 89. notavit Gorr. Derivatur à κρυμὸς, idem, quod κρύος,frigus, algor , q d. febris algida vel frigida, seil. ratione par-v tium externarum. Cryos, κρύος, frigus r algor s glacieS, & per metaphoram durities crustae. Linden. Exerc. V. § . 41. Cryphina, κρύφινα ἢ κρύφια, animi sensa occulta denotat, Hippocr, l.7- Epid.plane insinei quamvis Llad, κρύφιμα retinuerit. Foës.p. 360. Cryptos, κρυπτὸς, occultum significat vel latentem, ufurpavit Hippocr, de Cancro, 6. aph. 38. Vid. Dieter; n.483. Vide Occultus. Crysorchis, κρυσόρχεις, est testiculi, aut testi- culorum occultatio vel recellio. Galen. in dcf. Med. Crystallinus, κρυσταλλοειδὴς, vel dicitur de humore oculi in medio sito, duriusculo, non. omnino rotundo, fed aliquantulum plano, pellucido & puro, ceu medio visionis adaequato, & fere primario, cujus descriptionem & usum vide in anatomicorum scriptis, praesertim Barthol. Anat. l.q.c. 8. Dicitur hic humor etiam glacialis. Vel usurpatur de membris corpors summe frigidis. Ita χεῖρας vocavit κρνσταλλίνας, crystallinas,. Hipp. i. 7. Epid. XV. -pe. h. e. quasi congelatas. Crystallisatio est operatio chymica salibus & falinis concretis propria, quatenus post corporatum liquoris illa dissolventis quantitatem certam corpuscula falina congregari rursus & uniri incipiunt, donec vel sola, vel cum altis metallicis aut mineralibus combinata in diaphanam compagem diversae, cuivis tamen salis propriae, figurae abeant. D. D. Bohn. Differt. Chym. Phys. XIII. §. i^-seqq. D. D. Wedel. Pharmac. Acroam. 1. I.sect. 2. c. 3. p. 44.seqq, ubi crystaltisasto per coagulationem spontaneam & successive ab intra perficiendam describitur. Crystallus, κρύσταλλος, communiter describitur, quod sit succus intra terram frigore concretus. Itaque ex marmorum saxorumque canalibus effoditur, vel venis fibrifque detectis, aliquando aratro excitatur, & torrentibus defertur. Sunt qui dicunt, esse aquam coelestem gelu vehementiori duratam, Gorr, p. 25I. Imo Ruland. non dubitat glaciem esse, quia impatiens est Caloris, nec reperitur alibi, quam ubi maxime lrybernae nives rigent. Hanc sententiam & Joh, Agricola de metallicis, & MatthiOlus, aliique defenderunt. Enimvero falsitatem hujus Opinionis solidis rationibus & experimentis detexerunt Andr. ChiOccus in Mus. Cala eeolar.sect. 3. p. 193. seqq. Ferd. Imperatus l. 24. c.scqq. & Frid HosuIan, in Clav. ad Schroder. l. q.cap. 8. §. 133. Jungatur Scholion Natur. Curiosior. Ephem. A. I. O. 73. Est igitur Crystallus revera corpus fossile, sive minerale lapidosum, & gemma peculiariS ex aqueo sctcco, sed sum terrea siccitate à frigore congelata, vel potius bensficio specificae & essentialis formae lapidificae ( sive spiritum., sive femen petrosum dixeris, perinde erit ) producta. De ejus virtutibus medicis vid. Ruland. Chioc. eum d. I. Schroder. d. i. & alioS. Summatim : Facultatis est refrigerantis, praecipitatoriae. Inde confert in omni alvi fluxu biliosc), dysentericis, cholericis, &c. Crystallus artificialiter fumtus cbymicis dicitur lapillus fragilis per congelationem factus. Congelatio autem ejusmodi fit humore aqueo secedente & congelabili succo consistente in formam lapilli, quod sine calore evidenti etiam in cella fieri potest. Si tamen pars aquofitatis di vaporando dissipatur, opus procedit citius. Itaque & lixivia glaciei solent decoqui ad «raffiti.em sepa-; lem, aut sedimento facto, quod innatat, depleri; ree. liquurn congelat eo facilius. Haec Ruland. Lex. Huc pertinent crystalli Nitri, Tartari, Solis, Martis, Mercurii, VeneriS, Sulphuris, vegetabilium, de quibus legantur Libav. in Syntagm. Arc. Chym. l. 8. e. 39. Alchym. Pharmac. c. 22. Schroder. in diversis locis, quae in indice quaeri possunt, Dispensatoria, aliorumque practicorurn scripta. & e novissimis Hels. Iunken. Lex. Ch. Ph. Ρ. I. p. t)9- Nos oportet bsevitati studere. Crystallus etiam pro ipsa glacie accipitur, haud dubie ex communi opinione, quamvis falsa lupra tradita, apud Hippocrat. 5. aph. 24. Dieter. n. 484. Crystalli quoque Pathologice vocantur pustulae per universum corpus dispersae, lupini magnitudine, albae ac instar crystalli diaphanae, quas cum phlyctaenIS coirrcidere existimat IngrassiaS comme iit Avic. de Tum. p. n.p. m. I94. E recentioribus quoque hoc nomine utus D. Binninger. Observ, Med. cent- 2. Obs 94.p. 336. Ctedones, κτηδόνες, vocantur fibrae. Vide infra Fibræ. Cteis, κτεὶς, pecten, pubes, pili decoratus dicitur in hypogastrio juxta pudenda, ubi pili inhorrescunt, Hippocr. 7. aph. 39. Alias proprie pecten, κτεὶς, dicitur instrumentum dentatum, quo capilli explicantur. Dieter. n. 485. de quorum forma antiqua vide Lindtn. Ex. XI. §.71. A quibusdam etiam κτένες dicuntur dentes quatuor primores acuti vel incisores, qui & δίχασῆρες, τομεῖς, & γελ.αοτνοι dicti. Sur.t etiam, qui κτένας vocant partem manus externam, τῷθκίναρι, sive volae oppositam, quam propterea alii ὀπισθέναρ, alii προκαρπιον, alii δορον appellant. Sunt & κτένες θύλάασσιοι, pectines marinl. Plinius pectunculos vocat, luntque conchae pectinatim striatae bivalves, quarum descriptio videatur apud Aldrov, l. 3. deTesinc. c. 69. Castelli Gorr, Ctenos, κτῆνος. Jumentum, Pecus. Hinc κτηνιατρικὴ. Vide Veterinaria. Ctisis, Ctizo, κτίσις, κτίζω. Vide Creatio. Cubaris, κυβαρὶς, species insecti, quod dicitur millepeda. Vide Asellus. Cubatio, κατῆκλισις. Vide Cataclisis. Cubiformis, κυβοειδὴς, est epitheton ossis, quod & cubicum dicitur, estque os, quod ab externis ossis partibus, pedis firmum in terra statuitur, externllque tarsi partibus est locatum, & articulatur cavitati calcanei ad finem adjacenti, Galen. l. 3. de V. P, c. 7. Et hoc unicum 05 ex quatuor tarsi oflibus solum nomine donatum est, cum reliqua tria careant nonussibus. Est autem Os hoc, ut reliqua tarsi ossa, intus cavum, foris gibbum, cubo simile, quod latera lex habeat cubo communia, admodum inaequalia & fere aspera, Castell. Jung. Barthol. libell. 4. Anat. c. 21. Dicitur & os tesserae, Arab. grandinosum, item πολ.υμὸρφον. Est etiam epitheton dorsi auriculae seu conchae partiS externae versus caput, quae aliiS dicitur κνρτοςιδὴς,gibbiformis. Lind. Mede Phys.l.l.c. II. §.4. Cubil, i. e. terra rubra. Rul. Lex; Cubile, Cubiculum, κοίτη, quamvIS hoc vocatulum &lectum, & fulcrum, & omnia ad lectum pertinentia comprehendat, uti patet ex Hipp. 6. Epid.s. 4. t. 19. et s. 8. t. 27. s. 2. de R. V. I. A. t. 50. Hinc κοιτινητὴς, cubicularius, qui cubiculo praeest, vocatur, Galen. 1. de praecognit. cap. 5. quem Atticisantes σωματοφύλακα Vocant. Jung. Foës. Oecon. p. 346. Cubitus, κύβιτος, πῆχυς, est generaliter os, quod inter humerum & carpum, quod brachiale dicitur, situm est. Specialiter alterum faltem illius partis os grandius, quod alteri siabest radius dicto, vocatur, Graec. Focilo majus πηχύς, αγὼκων, vide Ancon, ὠλέκρανον. Specialissime processus quoque & articulatio illa ulnae, cui reclinati inniti folemus, Cubitus appellatur, Graec. ώλέκρανον, κορώνη, κορωνὸν. Vid. Foës. Oec.p.360.seq, & 505. seq. Dieter. n. 3. Hofm. in Galen. de V, P. n. 92. Vocabulo κύβιτος ufus Hippocr, l. de Loc. in hom. XI. I I. Jung. Linden. Med. Phyfiol. l. i.c, I4. §. yz.feqq. Musculi quidem cubitum flectentes & extendenteS vocantur Cubitet, flexor quidem internus ; Extensor externus. Bartholin. l. 4. An. c. 9. p. 575. Est & πῆχυς, Cubitus, mensurae nomen, qua verum intervallum dimetimur, estque extensio à cubito usque ad siIrnmum medium digitum pedis unius & dimidii, Hipp. I.defract. t. 16. Ab hoc derivantur πηχυαίος, cubital.ts, 2. defract. t. 3. item ἡμιπηχυοεῖος, δίπηχυς, τρίπηχυς, ἐξἀπηχυς, semicubitalis, duorum, trium, fex cubitorum scil. longus, quae faepe apud autores occurrunt. Castell. Cubus, κύβος, significat vel corpus, vel figuram hexaedram, lex quadratis lateribus constantem, qualis est tesserae, Galen. I. 8. de Hipp. & Plat. decr. c. 3. Unde corpora alia similem figuram habentia dicuntur κνβοειδῆ, cubiformia, vel cubica : Κ.ύβους, cubos, quoque à quibusdam dici spinae vertebras, & praescrtirn colli, vult Gorraeus in defln. Cuculatum majus dicitur aqtta vitae, sive spiritus vini. Rul. Lex. Cucullaris dicitur musculus, qui Galeno Trapezius, sexxifiQr , vocatur, scapularn movens vario modo, ob formam cucullum Monachorum, referentem, Barthol. l. 4. An. c. 3.p. 564. Cucullus, πιλὸς, πιλιὸν, aliquando totam vestem, usitatius tamen tegmen faltem capitis denotat, Aldr. Ornith.l. 5. c. 17. Dicitur & Cucullio. Cuculus, κόκκυξ, aequivocum est, significat enim vel avem notissimam, inter rapaces referendam, accipitri similem, cujus desctiptionem & usum medicum vide apud Aldrov. d. l. & SchrOder. I. 5. cl, z.n. 53. Avem leanc sanguinem vomere, si alvi fluxus, vel dysenteria epidemica homines invaserit, scripsit Paracels. de pessi Tractat. 1. Vel piscem, de quo legatur idem Aldrov. 1. 2. de Pifc. c. 4. Gal. 3. de Al.fac. c. 3 I. inter pisces carnis durae refert. Vel ossis facri extremitatem. Vide Cauda. Cucupha, nomen Pileoli, qui paratur ex sindone Vel linteo tenuiori, cum pulvere fpecterum cephalicarum corone vel gossypio excepto & interpuncto, Itu interpassato, ut vocant. Videatur Petr. MOrell. I. 2. de meth. praefer, remed.form.sect , 2. c. 3. Schrôd. l. 2. c. 78. qui faeculis annumeravit, Cucurbita, σίκυον, σικύα, σίκυς, σίκυνος, Cucumis. Quid proprie sit, Botanicis relinquimus. Α figurae vel formae similitudine Cucurbitae vel Cucurbitulae medicis dicuntur vascula illa, quae curi cum flamma affigi solent,'eum vel sine scarificatione. Dicuntur & ventosis, praesertim Italis, Parantur e materia metallica, vel vitrea, vel cornea, Dieter. n. 772. Quae sine scarificatione apponuntur, dicuntur leves, Gal. l.q.de L.A. c. 4. Hippocrates vocavit σικύας, ί. de Medico, VI. i. /. 4. de morb. VI. 9. Dividuntur in magnas, & parvas, quae Cucurbitulae vocantur. Magnae meminit Hippocr. 5. aph. 50. & Gal. I. 2. ad Glaucon, c. e. alibique. Vid. & Rhod. ad Scrib, Larg. n. 46. Chymicis Cucurbita dicitur vas plerumque turbinatum, in cucurbitae vel pyri formam turgescens. Et alia fundo globoso praedita est, alia plano. Alia quoque aperta, cui alernbicus imponi solet: alia coeca, quae est vas, in quo dissolutiones salium aliarumque rerum fiunt, Rul. Lex. & lohns. Cucurbitula. Vide Cucurbita. Culatum, i. e. Calcinatum. Rul. Iohns. in Lex. Culbicio veteribus dictus fuit affectus stranguriae similis, vel potius ardoris urinae species, Gallorum chaude piffe, ab inflammatione parastatarum mediante acri & putrescente semine producta dependens. G. H. Velsch. in Sylloges Cur, esu Observ. Medic. Epos.agmatis Obferv. 67. p. m. 42. Culcitra, ἐφάπλωμα, quid significet ex aliiS dictionariis vulgaribus constare potest ac debet. Culcitra perforata, cui femina parturiens in sella obstetricali insidet, duplici modo descripta & depicta videatur in Henr. à Deventer Lum. Nov. Obstetr. c. XXVI. p. 9I. Culeus, κουλεὸς, saccum coriaceum significat. Eit & nomen mensurae liquoris omnium maximae, qua Romani usi sunt. Continebat enim viginti amphoras, autore Plin. I. 14. II. N c. 4. Interdum tamen paulo plus minufve continentia vasa Culei quoque vocabantur, Gorr. p. 244. Culex, κώνωψ, dicitur insectum bipenne, aculeum habens iri ore, cujttS prolixam descriptionem cum speciebus tradidit Aldrov. l. 3. de Insect. c. 5. Remedia pro necandis & fugandis culicibus vide apud Gal. l. 3. desint, parab. 60. & P. AEgin, /, 5.c. I. Forati, sceo.O. Ia.Schol. Maculae in febribus malignis epidemicis dicuntur Hippocr. κωνώπων ἀναδὴγματικ, culicum morsius, propter similitudinem, 1. 2. Epid.sect.tt. n.2I. I.7. XXXIX. 2. Coac. t. 564. Ho.dieque dicuntur communiter petechiae, febres petechiales. Quis ergo dubitaret InorboS hosce Hipp, tempore suisse cognitos ? Culicula, legitur hoc vocale apud Parac. de pustul. Gallic. & clauditate, I. Io. c. I. fed quid proprie intelligat, non certo constat. Culter, Cultellus, μάχαιρα, μαχαίριον, μαχαιρὶς, quid in genere significet, notum est, nimirum instrumentum, quo uti solemus ad dissecandum corpora solida, mollia, v.g carnes, membranas. Cultci ufils varius in medicina. In anatomicis Cultros excisorios vocavit Gal. ἐκκοπεῖς, I. 7. Anat. adm.c. I2, incisionum vero ἐπικὸπιον, /. 8, c. 6. Cultrum falcatum, & raforium chirurgicum depictum & descriptum vide apud Scultet. Arm. Chirurg. Part. I. Tab. II.sig- t. & Tab- XXisig. i. De cultro venatorio vide Rhod. ad Scrib. n. 13. Cultelli utrinque acuti meminit Rul. in Lex. Cultellos quatuor e chalybe, partim instar serrae dentatos una cum aliis rebus, ligno, ferramentis, globis capillorum &c. in ventriculo agricolae cujusdarn mortui repertos, recenset Lang. I. t. Ep.su.sin. Culter in Anatomicis tertius Lobus Hepatis vocatus suit, ut est apud Theoph. ProtospataTiurn I. 2. de H. C. F. c. II. vide Focus. Cultrivorus, μαχαιριοφάγος, qui cultrum involuntarie deglutivit, cujus geminum exemplum de ruslico Borusso & Bchemo vide allegatum apud DIeter. I4tr. n. 468. & alia duo de Bafileensi & Londinensi apud Bonetum Medic. Septentrion. i. j.sect. I. c. 16.seqq. p. iots.seqq. Culus, ἀρχὸς, ἕδρα, idem, quod Anus, Podex. Vide Anus. Cumanus lapis est species Cadmiaefossilis, seu potius pseudo-cadmiae, prorsus ineptus. Fallop. tr. de metall. &sesssil. c. I 2. Tom. I. oper. p. 307. Cumulatim, ἀθρόως. Vide Athroon. Cumulans, Cumulatum, vide apud Scribon. n. 122. 227. Rhod. in Lex. Scribon. Cuna, Cunae, λίκνον, κοιτὶς, i. e. lectulus parvus pro infantibus, ita fabricatus pedibus & fpondis suis, ut ad utrumque latus facile moveri possit. Moschiom retinuit etiam in Graeco κούνα, & plur. xsrcu- de morb, mul. c. 14. Cunctatio, μέλλημα,μέλλησις, dicitur mora illa noxia & tarditas in applicatione membrorum, quam in acutis femper perniciosam recte dixit P. M. de Calderia Tom. I. Oper. p. B. Cunealis vocatur sutura cranii inter spurias relata, quae à lateribus ossis cuneiformis, ubi ossi frontis committitur, in anteriori cranii parte transvetsim ad ossis ethmoidis angulos fertur, Blas. Med.Un.p. m. 104. Cuneatio, σφήνωσις, i. e. applicatio in formam cunei, κατὰ στίφη. Legitur apud Scrib. n- 47. Vid. Rhod. ad h, l & in fex. Scrib. Proprie vero cuneatio cosisraots, est cuneo adacto lacta divisio & fillio. Usus Hipp. 3. de fract. t. 40. Cuneiformis, σφηνοειδὴς, epitheton ossis in media basi capitis, & cerebro instar basis substrati, ita ut omnia fere capitii & maxillae superioris ossa tangat, νστοῦν σφηνοειδεἔ Dicitur & os basilare, os palati. Gal. de ossib. c, I, scribit apud veteres suisse controversum ρ ad quam pertineat partem, quod à nonnullis inter cranii, ab aliis inter genae superioris ossa numeretur, quia inter utrumque est medium : vicit tamen eorum opinio, qui id cranio tribuunt. Est igitur unum ex ossibus cranii, quod in capitis basi collocatum inter capitis & genae superioris ossa velut σφὴν, i. e. cuneus adigitur, atque immittitur. Sic dicitur à cunei forma vel potius us.u, quod omnibus suis partibus cunei modo s.e insinuet inter ossa capitis omnia, & prope omnia genae supernae. Nam os Occipitis tangit λαμβδοειδες, atque ab eo distinguitur siltura communi, deinde longo tractu attingit assa temporalia, & supra haec angulum bregmatiS, &c. Haec Castell. Vid. Barth. iibeii.4. Anat. c. 8. Cuneus, Cuneolus, σφὴν, σφηνεὺς, σφηνίσκος, proprie dicitur de instrumento, quo ligna & lapides in scissuras indito vi mallei finduntur. Pertinet vero etiam Cuneus ad machinas medicas, & paratur praesertim, ad humeri caput in alam prolapsum, ac deinceps ad alios quoque ufiIs, Orib, de machinam, c. 4. Lintcamentum in cunei formam contortum & inditum dicitur cuneolus, σφηντάκος, AEginet. I. 6. c. 4. Interpres reddidit obturamentum. Cuniculus, κούνικλος, κουνικοῦς, δασύπους, est animalculum lepori simile, in Iberia frequens, Gal. l.q. de al.suc. c. 2. cujus descriptionem & ustim in cibis atque medicina , vide apud Aldrov. i. 2. dequadrup. digit. vivip. c. 24. 25. Schrod. /. 5. cl. I.n. 19. Cuniculus quoque dicitur quilibet meatus sitbterraneus arte factus, v.g. in metallifodinis. Unde ortum proverbium, cuniculis bellare i. e. non aperta vi, sitd dolis. Rul. in Lex. Cunnus, i. e. pudendum muliebre, τὸ γυναικεῖον. Vide Vulva. RolfitIk. Ο. ac Meth. Generat, dicat, part. Part. 2. c. 32. Cuogolo vocatur lapis vitrarius materiam vitri praebens in fundo fluviorum & torrentis repertus & collectus forma lapidis testacei, Merettus ad Neri Art. vitriar. p. 292. Jungatur Ferrant. Imperat. I. 24. H. N. c. 16. vocatur & Quocolos. Vide Tarsus. Cupedius, κνιπὸς, fastidiosus, vide Cnipos. Cupella, Copella, Capulla, est catillus cinereus, utpote ex meris cineribus compactus, & laevoi e ossium, aut ex aliis rebus parato conspersus, ad aurum & argentum poliendum & depurandum, dum tenuibus plumbi bracteis involvitur, vasculo immittitur, & igni imponitur. Haec depuratio metallorum nobiliorum vocatur cupellatio, de qua legi potest sittiS perspicue lacob. le Mort. Metallurg. contractusect. i.p.m. a6y. z6(t. Iunken Lex. Ph. Ch, P. I. p. 99 .seqq. ubi & Argentum cupellatum describit; ita etiam dicitur Aurum di cupella. Videtur, hoc vasculum veteribus quoque notum esse ex cineritio majore, qui est focus argenti & plumbi feparandi, expressum exemplum parvum. Libav. Synt. A. Chym, l. I. c. 2 2. et l. 7. c. 24. Cuperosa, id est, Ais ustnm. Cuperosum est vena mineralis cupri subterranea. Rul. Lex. Cupreofa florida eit dilutum chalcantosum, cujus descriptionem vide apud Libav. Synt. Arc. Chym. l. 8. c. 41. FallOpiuS scribit, cuperosam esse chalcantum purissimum, quod non habet admixtum aes, vel ferrum, tract. de Tum. p. n. c. 27. Tom. II. Op. p. 303. Cuphos, κοῦφος, dicitur levis, Se describitur per sqapte natura tendens ad siIperiorem locum. Si de alimentis praedicatur, consistentia debet esse rara & nullo negotio penetrabilis calori, & proinde concoctu facilis, citoque transiens. Si de morbis, denotat eorum remissionem & caussae motum minorem, uti 6. aph. 7. videre est Vid. Dieterich. Iatr. n. 474. Linden. Ex. V. §. 90. Hinc descendit verbum κουφιζω, levo, elevo, proprie de onere. Metaphorice ad animum & corpus & ad morbos transfertur. Hipp. 2. aph. 27. Dieter, n. 473. Vide Levis. Cupiditas, ἐπιθυμία, dicitur animi passio quaedarn, vel perceptio, affectus aut pathema, amoris effectus vel comes, qua anima disponitur ad expetendum in futurum res, quas ut sibi, vel corpori convenientes voluptatemque parituras repraesentat. Fit hoc, spiritus animales, ceu emissarios suos, diffundendo vel expandendo, ut rei sensoriae expetendae speciem in se admittant. Potest haec cupiditas rationalis, & irrationalis dici : Hoc, quia etiam brutis competit, quae pariter desiderio ducuntur ad rem aliquam commodi, vel voluptatis gra. tia, licet non intelligant, quod concupiscunt. Illud vero, quatenus in homine rationis regimine ducitur, aut duci debet, ut ita nulla contradictio metuenda, uti putavit Galen. adversus Chrysippum, l. 4. de Hipp, & Fiat. Decr. c. 2. et 4. Jungatur Cl. Thom. Willis de Anim. Brutor. part, l. c. g. & Charlton. Ex, VIII. Pathol. §. 24. 28.,' Cuprum, χαλκὸς, idem, quod Æs. Vide Æs. Cura apud Latinos est aequivoeum vocabulum. Vel enim significat animi motum mixtum, tristitiae, & desideno respondentem, qua quis de re aliqua sollicitus est. Gr. dicitur 'ἐπιμέλεια, φροντὶς, μελεδὼν & μελεδώνη, μερίμνη, vide Merimne, quod ultimum Hippocr, in usu habuit, v. g. l. I. de morb. mul. LXI. 3. I 3, l. de im. assi VII. 42, Dicitur & μελεδὴ, l. 1. de morb, mul. XCJI. I5. Hic animi motus & exercitatio, fi moderatior fuerit, facit ad sanitatem, l. 6. Epid.s. S. t. Io. vel II. Quod fi vero nimia suerit, magnus morbus eidem dicitur, dum in melancholiam morbum degenerat, /. 2. de morb. LXX. 1. Vel significat idem, quod Medela, Sanatio, Gr. θεραπεία, curatio, ἴασις Vid. 1. assit d. Estque ea morbi sublatio, quae jam lacta est, non quae adhuc fit, Galen. c. 1. de R. V. I. A, t. 3. Duplex habetur : Una à natura, altera ab arte. Linden. Ex. UII. §. 17. Morbi cttrabilitas à cognitione recta dependet. Ex. VIII. §. 61. Cura, medicina, Curator, medicus, scripsit Rob. Keuchen. ad Seren. not. p. 94. Curatio etiam aliquando ponitut pro purgatione, V. g. apud Scribon. Larg. n. 222; Curatus adeps suillus, i. e. purgatus. Vid. Rhod, not. ad h. l. & Lexic. Scribon. p. 369. Cura, Cure, κουρὰ, κουρὴ. Graecum vocab. Latinis significat tonsuram capillorum, quae vel sanitatis, vei ornatus gratia institui solet. Detonsi Gr, κειρόμεννι vocantur, Hipp. 6. Epid.s. 4. t. 9. Gal. in comm. 4. ad h. 1. Curalium, κουράλιον, κυράλλιον, idem, quod Coralium. Vide supra. Rob. Keuchen. not. ad Seren, p - 276. Curatoria, Curatrix, θεραπευτικὴ, medicinae pars princeps dicitur, quae tum factum morbum tollit, tum fienfi Occurrit; minime vero ( uti voluit Caste!- lus, ) imminentem aut suturum praecavet. Haec enim est functio conservatricis partis, ὑγεεινῆς. Utitur vero Curatoria tribus partibus ministris, diaetetica, pharmaceutica, & chirurgica. Videantur passim institutionistae. Curculio, κὶς, τρὼξ, μίδα, est nomen insecti minimi, quod ex frumento nafcitur, & quidem variae formae, aliud e tritico, aliud ex hordeo, alia ex leguminibus, de quibus Omnibus videatur Aldrovand. l. 2. de Infect. c. 9. Legitur & Gurgulio. Curiositas sumitur & in bonam, & in malam partem. Illo refpectu idem est, quod diligentia, cura, intentio animi ad rem recte perficiendam, Graec. ἐπιμέλεια, σπουδὴ, Rhod. in Lex. Scribon. Ita Hipp. 2. pro» rhet. XV. 8. utitur de eo, qui cuciose victum observat ad praecavendum arthritidem, ἐπιμελὴς τρόπιν. Hoc vero respectu Graece dicitur περιεργετὸ, cseicijd 'Gistsin- λεια, Galen. 1. de V. S. adv. Erasistrataeos, c. 4. Estque inutilis & supervacanea circa rem aliquam opera & sollicitudo. Ita Galenus frequentem syllogismorum, constructionem pessimam curiositatem dixit, 1. 2. de Hipp. & Plat. dec. c. 3. Curmi, κοῦρμι, genus est potionis, zytho vel ceree visiae nostrae aemulae ex hordeo factae, cujus potu supe pro vino veteres usi sunt. Verum noxium humorem gignere, dolorem capitis, & nervorum vires resolvere dicitur, apud Dioscor. i. 2. c. IIo. Non videtur esse nomen Graecum, sed ejus gentis, in qua parabatur. Gorr. p. 244. Cursus, δρόμος, quid significet, in triviO notum eit. _ At in Medicina consideratur, ut actio crurum. Siquidem est ambulatio vehemens, C. Hofm. ad Gal. de V. P. p. I77. Estque simul motus corporis vehsmenlior, & ita reS non naturalis ad sanitatiS conservationem, vel destructionem, pro usu, vel abusu, faciens. Utilitatem monstrat Hippocr. /. I. de Diaet. XXX, Ic. XXXIV. I2. Noxam vero docet Gal. 1. de parv. pilat exercit. cap. 33. Aliquando sumitur abusive pro fluxu: Cursus uttnae, Seren. de rewed. §. Vesicae esu calculo pttrg. Keuchen. in not. adill.p, 2I5, Cursus menstruus pozzy.seq. Curtum, κολόβωμα. Vide Coloboma, & AEginet. I. 6. C. 26.b Curvamen, κύρτωμα, ὕβωμα, extuberandam & globositatem, vel secundum, vel praeter naturalem denctat, Hippocr. 2. prognosi t. 25. Ita ventris tumor in praegnante dicitur κύρτωμα τὴς γαστρός, τ. Prorrhet. XXXV. (t. de liene l. I. Epid. aegrot. 1. In specie vero ἥβωμα vocari curvamen omne vertebrarum, patet ex Galen. c. 3. de artic. t. 53. Dicitur & obstipitas, σκολίωσις, d. l. f. 4o. Curvus, κυρτὸς, ὑβὸς, σκολιὸς, γαυσὸς, quid sit, ex praeced. descriptione facile pater, κυρτὸς legitur de ventriculo, apud Hippocr. 1. 4. Epid. VII. 6. de liene I. z.s. 2. n. 65. ὑβὸς proprie de gibbosis in dorso dicitur, 4. aph. 46. Jung. Dieter. n. 848. Huic opponitur λορδὸς, Galen. in com. ad h. l. rrxsoacs in composito usus ίθύσκὸλιος, 3. de artic. t. 4o. & verbo σκολιαίνεσθαι, ad latus incurvari, t. 48. γανιτὸς vel γαῦσος legitur 2, de fract. t. 69. & 4. de artic. t. fit. ea. Cuscuta, est proprie nomen plantae herbis adnaseentiS intricatissime, quae significatio non est hujus loci. Jmproprie Baracelso significat excrescentias in ossibus, vulgo àbcrbctn / i. 7. de ocig.cauff. & cur. morb. Gallic. c. I I. et t. 8. c-p. 3. Cuspis, αἰχμὴ, ἄκρον, quid proprie significet, non est hujus loci, ceu . otislimum. Per translationem dicitu : eXtrerhitas in pene, sive glans, Rolfink. Ο. ac Meth part.gener, inserv. part. I.c. 47. & specieS quaedam deligationis, sive fasciae, n. 91. apud Gal. de fasciis. Custodia, φύλαξις, δι αφύλαξις, .προφύλαξις, idem significat, quod Conservatio, Præservatio. Custodes pororum, φρουροὶ, dicuntur musculi, Galen. 1. 2. de mot. rr.usc. c. 4. & Custodiam salutis facere, legitur apud Scrib. Larg. n. 84. vide Rhod. Lexic. Scribon. p. 370. Plane singulariter Custos HelnIonrio significat muci productorem, sive potestatem muci effectricem. Tr. Custos errans 5. n. 27. Quid Custos membranae, Gr. fanittrssecpoxa^ , dicitur in Chirurgicis, vide infra in voce Meningophylax. Cutaceus, δερμώδης, idem, quod Coriaceus, βυρσώδης, epitheton quorundam animalium, concoctu difficiliorum, Gal. 1. 3. de Al.sac. c. 4I. Cutambuli dicuntur vel vermiculi sub cuticula, aut super eam repentes & titillantes, cum molestia ; vel dolores vagi scorbutici instar talium vermiculorum discurrentium cum magno cruciatu & molestia aegrum infestantes, ab ichore tenuissimo volatili peculiari malignitate scorbutica inquinato provenienteS. Vocantur &i Veredarii vermes, vernae, leulffenct burttI. D. Joh. Nic. Binniger Obs. Medr-Cent. 4. obs. yi.p. 418. vide & Vareni. Varus. Cuteus labor Paracelso dicitur generatio Tartari quotidiana, id est, usnea super usneam, vel quasi Tartarum super Tartarum, l. 1. de Tartar. tr. 3. c. 3. Verum quis intelligit haec aenigmata Baeotica ? Cuticula, ἐπιδερμὶς, δερμὶς, cutis scIprema, & veluti tegumentum cutis aut operculum, est pars solida magis, similaris, tenuis, exfanguiS, porofa, tegendae cuti destinata, BartlIol. 1.1. Anat. c.I. negat, esse partem corporis, sed an rationibus sufficientibus, dubito, quas ventilare non est hujus loci. Valvulofam quoque esse Marcell. Malpighius primus invenit & declaravit in Exercitatione Epistolica de externo tactus organo. Sub cuticula arctissime connexum esse corpus reticulare & mucosum tunicae retiformi in Oculo simile egregie docuit D. D. Joh. Maurit. Hoffmannus &c. in Idea Machinae humanae Exercitu I.sect. 2. §. 7. p. 7, Caeterum cuticulam cum foraminulis, sttlcis in manu, protuberandis vesiculosis, crinibus, perforantibus afperitatibus accurate delineavit GOthofr. BidloO Anatom. Tab. II. Meminit ἐπιδερμίδος aliquoties Hipp. v. g. de nat. pueri XVII. 3.7.14. 18. XIIX. t. et alibisupius in eod. Ubr. Cuticularis, δερματώδης, epitheton membranae exterioris cerebrum investientis, vulgo Dura mater dictae, apud Gal. i. 9. admin. anat. c. 1. Defectus cutis lethalis in foetibus diversa exempla recenset Ruysch. in Observ. Anatom. Chirurg. Cent. Obs. LXXl. & seqq , Cutio, à cutis duritie, idem quod Millepeda, Assellus , CubariS. Vide Assellus, Rhod. ad Scxibon, Larg. n. II. & Lind. Ex. XI. §. 21. Cutis, δέρμα, est pars solida exterior, ceu integumentum corporis commune, & tactus instrumentum; cujus descriptionem videre licet in Anatomicis, in specie apud Barth. I. 1. Anat. c. 1. Laudatus Joh. Maur. Hoffmann d. l. §. 8.seqq.p. 8. seqq. Accurate delineavit per microscOpIum sese exhibentem Bidloo d. I. Cyamus, κύαμος, proprie fabam significat. Galenus in exeg. vult idem esse, quod Diosc. θοσκυάμον vocat. Ob figurae vero similitudinem etiam insectum illud Millepeda, quando sese contrahit, κύαμος vocatur, teste Rhod. ad Scrib. Larg. n. $9. Vide Faba. Cyanus, κύανος. Vide Cæruleus, Cyar, κύαρ, foramen in acu significat apud Hipp. 4. de R. V. l. A.s. I23. & l. 2, de morb. XXXIII. 15. I7. Apud Pollucem v. i. 2. αναρ dicitur interius auris foramen. Lindenus vertit Curvedo, Med. Physiol. I.2.c. 11.§.4. Cyathiscos, κυάθισκος, dicitur Specilli Chirurgici pars altera concava in parvi cyathi modum, qua aliquid vel extrahi, vel infundi potest. Gorr. AEgin. l. 6. c. II. Cyathos, κύαθος, ita dicitur liquoris & rei aridae communis mensura apud Romanos, ligulas sive cochlearia quatuor continens, erurque Sextarii pars duodecima. Apud Atticos vero etiam communis liquidorum & aridorum mensura erat, sed capiens conchas duas, sive mystra quatuor, sive cbemas quinque, sive selquiunciam. Rhod. ex Hefychio etiam tribuit uncias duas ad Scrib. n I. Alibi vero n. I27. sescunciam, uri patet ex Gal. I. 5. de C. Μ. S. L. c. 7. i. de pond. et mens. c. 4. p.seq. AEigin. i. 9. sin. Apud ROm. Cyathi nota erat C. Apud Graecos vero X. Gorr. p. 251. Rhodius in Diff. de Pons, ύ1 Mens, ferme sub finem Cyathum continere scribit olei 312. vini 3j. S. 91. Mellis drachmas 2. scrupul. 4. Cyathorum cereorum, κυάθύν κηρίναν quoque meminit Gal. de R. V. I. A. t. 42. Cybitos, κύβιτος. Vide Cubitus. Cybium, κυβίον, dicitur Pelamys, seu piscis marinus grandior, qualis Thunnus est, in frusta cubica vel quadrata divisus, ex Plin. I. 32. II. N. c, II. Aldrov. l. I. de pise. c. 1 S. An vero idem, aut quid significet Cybium apud Gal. I. 5. de C. M. S. L. in sin. certo non constat. Cyboides, κυβοειδὴς. Vide Cubiformis. Cybos, κύβος, vide Cubus. Cyceon, κυκεὼν, dicitur miscellanea potio, alimenti & potus rationem simul habens. Duplex videtur olim fuisse : Vilior cum aqua & farina mixtus, alter generosior & delicatior cum vino & variis farinis, meile etiam interdum & caseo paratus, uti patet ex Hippocr. /. 2. de diaet. IX. I. 2. quamviS in posteriori significatione frequentius sumatur. Aliquostes ejus meminit & alibi Hippocr, v. g. 2. R. V. I. A. t. 4o. I. 2. de Morb. XXXlXi I9. XLIIX. 37. de nat. mul. XXXII. ZI. l. I. de morb. mul. LXXXII. 7. I. 6. Epid.s. 6,t. S.VT alibi supius. Vide Foës. Oec. p. 362. Lang. l. I. ep. 58. Lind. Ex, X. §. 107. Dicitur & Cinnus. Vide supra. Descendit à verbo αυκάω, misceo, concinno, quod legitur apud Hippocr, tn epist. ad Damagetum n, 19 G quemadmodum & composita, ξυγαυκαὶὑ, commisceo, 1. de int. aff. XIII. 53. κατακυκὰιυ & προσκατακυκάιίι, i.3. de morb. XXX. I 2. Cycima, idem, quod Lithargyrum. Rul. Cycliscus, κύκλισκος, duplicem habet significationem. Primo significat idem, quod Trochiscus, Gal. l. Io. de S. Fac. §. Chole. Deinde denotat fcalprum excisorium cavum, sic dictum, quod ima sui parte ad circuli figuram accedat, cujus usus fuit praecipue in fracturis capitis, quum illae usque ad membranas pervenerunt. Ve..untamen non absque periculo adhiberi potuit, cum quatiat immodice caput. Gal. i. 6. Meth. med. c. 6. AEginet. l. 6. c. 9o. Cyclopion, κυκλώπιον, idem, quod album oculi, sive totum illud, quod in oculo albIcat. Aristot. i. 4. . de hist. anim. c. 8. Gorr. p, 253. Cyclops, κύκλωψ, nomen quidem fabulosum Poetarum de nonnullis hominibus unum saltem oculum in vel sub fronti- medio habentibus, inter quoS Pvsyphemus apud Homerum & Virgiliutn jure refertur t Observationes tamen testantur, talia monstra aliquando in lucem producta suisse, inter quae notatu digt ’a est observatio Borrichii d; duobus, uno masculini, altero feminini sexus Parisiis à Chirurgo Tamponette ex utero extractis, quibus unus erat Oculus rite confirmatus grandior cum duplici nervo optico, sub media fronte ad radicem nasi situs, quam legere licet apud llonetum, Medtc. Septentr. l. t.s ct 22. c. 2. p. 22t. qui defumsit ex Act, Hafn, Vol, l. Obs. 93.p. 182. seqq. Cyclos; κύκλος. Vide Circulus. Latine etiam Cyclus dicitur modus Methodicorum curandi per Diatnion, ita ut unus sit resumtivus, alter metasyncriticus, quemadmodum eoS descripsit Coei. Aurelianus Methodicae fectae deditus, l. I. Tard. Passec. i.p-m. 249. 250. 254. Cycnarion, κυκνάριον, dicitur Collyrium colore album, ἄδηκτον, citra morsum, ubi Amylum, terra Samie & cerussa Rhodica praevalent. Mentio fit hujus medicamenti apud Gal. l. Introduct. c. 14. l. 4. de C. M, S. L.c.t. AEginet. I. 7. c. I6. ubi & rubeus Cycnus describitur. Dicitur enim Cycnus vel Cygnus, κύκιος. Cycnus, κύκνος, Cygnus, Olor, est proprie nomen avis palmipedis aquaticae, ad genus anserinum ( cum quibus tamen in odio vivit ) forma, victu, & ideo fortassis etiam facultatibus, accedentiS, cujus descriptionem vide apud Aldrov. i. 19. Ornithol. c. 1. Schrod. I.r. cl. 2. n. 6I. Improprie quid notet. Vide Cycnarion. Cydar, id est, Jupiter, Rul. Cydoniatum, Cydonatum, κυδώνατον, idem quod Diacydonites, compositio ex malis Cydoniis parata, additis aliis speciebus. P. AEgin. I. 7. c, 11. Cyema, κύημα. Vide Conceptus, Fœtus. Cygnus, κύκνος. Vide Cycnus. Cylichnis, Cylichne, κυλιχνὶς, κυλίχνη, κυλικὶς, Vitiose κυγχνὶς, significat parvum calicem, aut pyxidem medicamentariam, Galen. Exeg. Dies. Hipp. Foës. Oec. p. 46I. Cylindrus, κύλινδρος. Vide Magdaleon. Cyllo, idem, quod κυλλὸς, vide Cyllos, i. e. mutilus , Lind. Ex. XI. § . 39. Cyllos, κυλλὸς, Cyllosis, κύλλωσις, in genere claudum , curvum, mancum, mutilum significat, Hipp. & Gal. tamen in specie ννλλοὶ dicuntur, quibus crura extrorsiIm sunt distorta, & intus sinuata, vel incurvata, I. 2. de artic. t. 87. ets. 4. t. 3- et alibi, De aure quoque legitur 2. de art. t. 53. Jung. Foës. Oec. p 363. Cyma, κύμα, quasi κύημα, quo nomitie veniunt teneriores coliculi scaporum, quos videmus appetente vere in prima germinatione prorumpere. Latini non tantum Cymata neutro genere dicunt, fed etiam foeniimno Cymas. Κῦμα alias fluctum, undam significare, ex Lexicographis constat. Hinc descendit Cymatodes, κυματώδης, undosus, fluctuans, est epitheton pulsus inaequalis, praesupponeatis imputitatem iiatulentam & serosam in (anguine cum debilitata continuatione flammae vitalis conjunctam. Tribuitur senibus à IValaeo, Instit. Medic, l. 2. c. 5. Lege Galen. l. t. de diff. puls. c. 26. Cymbalaris. Vide Cricoides. Cymbiforme, idem, quod Νaviculare, σκαφορειδὲς, vide Naviculare. Cynanche, κυνάγχη. Vide Angina. Cynanthropia, κυνανθρωπία, est delirium Me. lancholicum, in quo homtneS existimant se mutatos efie in canes, eorumque mores aemulantur. Laur. Bellin. de morb, capitis &c.p. m. 513. Cynchnis, κυγχνὶς, Hippocrati patreus calix est, & ufurpatur pro vas.e, in -quo vel medicamenta asservantur, vel exhibentur, τάτριπὴν πιθύθενην, interpretatur Galenus in exeg. Cynicus, κυνικὸς. Vide Caninus. Convulsio. Cyniphes, vel culices, vel muscas denotat. Helrnont. credit, ea fuisse insecta, quae Moses jussu Dei in AEgypto in plagam produxit, nec Magi poterant imitari, de Lithias. cap. r. n. 15. Jung. Aldrov. /.3. de infect. c. I. et 5. Cynnabar, idem, quod Cinnabaris. Rul. Cynnia, Cymia, Carora, significat vaS simile urinali. Rul. Cynocephalus, κυνοκέφαλος, est nomen animalis simiae quodammodo similis, capite vero canem repraefentantiS, cujus descriptionem vid. apud Aldrov. 1. 2. de qttadr. dig. vivip. c. 7. Meminit aliquoties Gal. l. I. Admin. Anat. c. 3. /. n. de V, P. c, 2. Cynodectos, κυνόδηκτος, hoc est, qui à cane morsus est. Legitur apud Dioscorid, l, 2. c. 99. edit. Saraceni. Cynodes, κυνώδης, caninus. Vide Caninus. Cynodesmion, κυνοδέσμιον, dicitur vinculum, quo membri genitalis cuticula cum glande colligatur, id quod etiam xtlra r canem, appellarunt, Gorr, p. 254. Dicitur alias frenum, χαλι,ὸν. Vide Linden. Medic. Physiol. l. 2. c. 7. §.78. Enimvero P. Ammann. aliam significationem vocabulo Cynodefmus tribuit in Irenic. p. ra^.feqq. scribens denotare colligationem vel cohaesionem canum utriuique sexus in congressu, cujus cau- (àmGral. de Org. Viror, p. in defectum vesicularum seminalium refert, hinc beneficio alicujus excrescendae spongiosae circa ossiculum penis canini tempore coitus tumefactae in coitu desinentur, donec sufficiens quantitas seminis affluxerit; Verum Ammannus existimans canum cOhaesionem fieri post feminis ejaculationem statuit illam fieri ob intumescendam penis, ob quam Orificium internum vi aperit usque in cavitatem uteri, quod postea constringitur, & Ita inter angustias haeret non secus atque iu partu difficili caput foetus humani in vagina, collum vero tn interno orificio clauso rernorari confingit. Cynodontes, κυνοδόντες, dentes canini. Vide Caninus. Meminit eorum Hippocr. 3. aph.iy. Vulgo ab cculiS aIigtnjSIIt / Dieter. n. 488. Cynolophoi, κυνόλοφοι, dicuntur eminentiae sive processus extantes in vertebris, quae arcent occurrentia. Alex. BenedictuS l. 1. de Visu part. hum. corp. c, 6. p. m. II85. et l. 5. cap. 24.5. I265. Cynolyssa & Cynolyssus, κυνόλυσσα & κυνόλυσσος, idem significant, & illud quidem, quod Rabies canina, hoc vero quod Rabiosus; Leguntur apud lIartin. Listerum Exercit. 3. de morb, Chronie, p. m, 104. Cynoraistæ, κυνοραϊσταὶ. Vide Croton. Cynorexia, κυνορεξία. Vide Appetitus Caninus. Cyon, κύων. Vide Canis, Caninus, Canicularis. Cyophoria, κυοφορία, significat graviditatem feminae , sive tempus, quo mulier utero gerit. Usus est hoc nomine Dolaeus Encyclopaed. Pract. l. 3. c. I3. p. m, 588. Verbum κνοφορέω, gravida sum, usiIrpavit Lucianus, notantibus Lexiccgraphis. Cyphi, κῦφι, est confectio quaedam aromatica ad fussitum, qua quondam .AEgyptii sacerdotes usi, Dios.c. I. r. c. I4. Concinnabatur olim ex sedecim rebus, quas recenset Linden. S. Μ. Ex. X. §. I 51. Sed postea etiam Antidotis addita. Unde tales compositiones, Cyphoideae, Kvrpeeedu !, dictae sunt Gal. i. 8. de C. Μ. S. L. c. 7. P.AEginet. l.7. c. 22. Rhod. ad Scribon. Larg, n. 70. Hier. Mercurial. I. 3. Var. Lect. c. 2, Duae potissimum species: una SOIariS & magna dicta, ex tribus rebus constans: altera LunariS, ex 28. AEgin. d. I. Cyphos, Cyphosis, Cyphoma, κῦφος, κύφωσις, κύφωμα. , significant gibbosuatem’, gibberofitatem, ceu morbum malae conformationiS, consistentem in figura vitiata dorsi ob vertebrarum situm verfus exteriora mutatum, & luxationem plerumque à caussis externis violentis inductam. Et licet Hipp, gibbosttatem quoque ab asthmate, aut tussi, fieri posse dixerit, 6. aph. 46. rarum tamen hoc elt, & caussae vehementia nihilominus respondet quoque externae cuidam violentiae. Leguntur illa vocabula apud Hippocr. 3. de art. t. 2. et seqq. & Gal. in com. ad illos, ut & ad cit. aph. Dicitur & ὸπισθοαύφωσις, item κύρτωσις, & qui hoc affectu laborant, κνφοὶ, κυρτοὶ, gibbosi vocantur. Huic opponitur λόρδοσις, de qua suo loco. Jung. & M. A. Severin. l. de gibb. valg. VT varis part. ptiorl. Cyprinum, κύπρινον, est nomen olei spissioris vel unguenti potius a floribus cyperi, qui magna copia ingrediuntur & ita basin constituunt, ita dicti, cujus descriptiO pomposa habetur apud Diosooridem l. I. c. 65. ed. Sar, Cerati eX Cyprino meminit Celsus l. 4. c. 23. contra morbum uterinum. Cyprinus, κυπρῖνος, nomen pisitis ariltulosi. Lloden. Ex, XI. § . 230. Vide Carpio. Adde Schroder. l. 5. ct. 3.n.76. Est & epitheton PulveriS, qui usurpatur ad capillos cum naturaleS, tum artificialiter compactos ( qui Calientra apud Doliaeum vocantur) à sordibus rnundandos, siccandos & exornandos, cujus aliqua etiam descriptio extat in Morley Coll. Chym. Leid. c. I 53. Cyprium aes, i. e. Cuprum. ScribonAEarg.nurn.I6. μέλαν τὸ κύπριον definit Galenus Cyprium cinerem, cujus usus est ad oculo,, exeg, Cypsele, Cypselis, κυψέλη, κυψελὶς, idem est, quod Cerumen, sive Aurium sordes. Vide Cerumen. Unde & κνψελόβνστα nuncupantur, quae sordium altitudine adobruta latent. Rolu Keuchen. ad QuSeren.po 24I. Cyraenia, Crocomma, i.e.fex olei, & de Crocol Bul. Iohns. Cyrcanao, κυρκανάω, significat misceo, turbo, contundo. Legitur apud Hippocr. 1. I. de morb, mul. LXXXIII. 5. Cyrebia, κυρήβια, idem, quod ἄχυρα. Vide Achyron. Legitur haec vox apud Hipp. i. de nat. mul. LIV. 5. l. 2. de morb. mul. XLIl. 5. LXXXl. 5. Vide Foës. Oec. pag. 366. Scribitur & κυρίβια. Gorraeus p. 255. Cyrenaicus, κυρηναικὸς, est epitheton Succi, Laserpicium veterum dicti, Scrib. Larg. n. 167. Rhod. in not. ad h. l. Meminit & .AEginet. lib. 7. c. 3. Cyreo, κυρέω, significat contingo, evenio, incido, Hippocr. 4. de art. t. 36. ubi mendofe in Graec. Galeni edit Basil. legitur κίίρήτη. Dicitur & κύρω. Composita sunt ξυγκνρέω, Contingo, quod legitur i. I. de morb. XXIII. 5. προσκνρέω, I. de praecept, VII. I r. Cyriacus, κυριακὸς, epitheton est pastilli ad nomas & putredines utilis. Appellatur & alio nomine Asclepius, ἀσκληπιὸς. Gorr. d. l. Cyrios, κύριος, quod in substantivo Dominum significet, notum, fed non est hujus loci. Hippocrati adjective est epitheton dierum, qui in morbis certe aliquid judicant & decernunt, & in quibus crises ratae firmaeque fiunt. AEquipollet ergo diebus Criticis stricte dictis, κρισιμὸις ἡμέραις. Occurrit autem I. 1. de morb. X. r 2. XI. 8. XXII. 27. XXIV. 7. & in fuperlat, κνριώπεται, l. i. de morb. mul. XXXIIl. y. Cyrtoides, κυρτοειδὴς, gibbiformis. Vide Cubiformis. Cyrtoma, Cyrtosis, κύρτωμα, κύρτωσις, idem, quod κύφωσις, gibbositas, Latine Quassatio. Vide Cyphosis, Curvus. Tumores hypochondriorum κνρττγάατα vocavit Hipp. 2. progn. t. 25. Cysos, Cyssaros, κυσὸς, κύσσαρος, Anum, podicem significat, &.idem, quod ἀρχὸς. Vide Archus, Anus. Occurrit apud Hippocr, i. de nat. puer. IX 16. Jung. Foës. Oec.p. Ja6. Cysteolithos, κυστεόλιθος, idem, quod Lapis Spongiæ, ab usil & virtute calculum vesicae frangendi ita dictus. ScbrOder. i. 3. c. 8, n. 19. Verum an non majori jure ipse Calculus Vesica hoc nomine venire posset ? Cysthepaticus, κυσθηπατικὸς, est epitheton ductuum biliarium in hepate bovino in vesi.ulam sellis modo tribus, modo quatuor luculis hiandum, qui potius ratione insertionis Hepaticystici nominandi essent. Occurrit in Actis Eruditor. Lips. A. tat)3. m.Octobr p.aja-. ex Philippi VetlIeyen Prosati. Lovaniensis corporis humani Anatomia. Cysticae Arteriae & Venae dicuntur Anatomicis, non tam, quae ad vesicam urinariam, quam quae ad sellis Vesiculam excurrunt. Barthol. libell. 2. Anat. c. y.p. 65 5. Cystica medicamenta dicuntur, quae vesicae urinariae destinata sunt, & cum NephrIticiS coincidunt. Morellus de mater, med c.ed. Bias, p 354. Cysticus, κυστικὸς. Vesicalis, epitheton venarum Femellarum e trunco venae portae ad vesicam felleam Occurrentium, de quibus videantur Anatomici. De Hernia cystica vid, Ecptoma. Cystis, κύστις, vesicam significat primario & absque adjectione illam, quae urinam excipit, & foras per intervalla excernit, Hippocr. I. 4. aphor. 77. seqq. & alibi. Hujus descriptionem pleniorem vide sis inscriptis Anatomicis , in specie ThonI. Bartholin. i. I. Anat. c. 2o. Deinde & secundario cum additione folliculus ille bilem flavam siIb hepatis cava parte continens κύστις χοληδήχος, Vesica sellis, dicitur, Galen. I. 4. deV.P. c.I2. et al.tbl. Hujus historia videatur apud laud. Barthol. d. I. 1. c. 15. Vesicam felleam olseam notavit Rhodius Cent. III, obs 3. Caeterutn dantur etiam Vesicae rnluoreS in AnatomiciS naturales, quales funt Vesiculae seminales, sive cellulae, de quibus vide eund. d. l. I. c. 23. Et fi Malpighio credendum, ipsa substantia pulmonum toia vesicularis est, pene infinitas vesiculas orbiculares & sinuosas ex tenuissirniS & levissimis membranis efformatas continens, ld. /. 2. c. 9. Vesica parva Graece dicitur κύστιγξ, juxta Galen. in expos. voc. Hippocr. Dari quoque Ifesicas praeternaturales, v. g. Hydatidas, & alias, ex Practicis obfervationibus constare poterit. De hydrops vesicali vide Eugalen. de Scoerbnt. n. 32. p. m. 1 si, seqq. Cythion, κύθιον, nomen est Collyrii, quod à cinereo colore etiam τέφριον vocatur, & describitur à Corn. Cels l. a. c. 6. Gorr. Cyzicenus, κυζικηνὸς, epitheton emplastri facientis ad ulcera chronica & nervos praecisos apud Galen. l. 4. de C. M. P. G. cap. 13. D, Δ. Hac litera olim Symbolice quartanam febrem fuisse signatam, quae litera aliis major est, patet ex Gal. 3. in 3. Epid. n 71. Daceton, δακετὸν, est epitheton aulrnalium, quae morsu laedunt, δακετὰ θηρία legitur apud Nonum de Morb. particul. cur. c. 2 7o, Dacno, δάκνω, significat mordeo. De Aquilone vento usurpatur, quod oculos mordeat, Hippocr. 3. afh. 17. Hinc delcendit δακνώδης, mordax, quod usurpatur de frigido in ulceribus, 5. aph. 2o. Jung, Dieter. Iatr. n. 172. 173. Gorraeus pag. 68. vertit per mordacitatem, & descripsit per tangibilem qualitatem, quae in corpus subiens exafperat, & punctionis sensum iaducit. Talis qualitas tribus saporibus inest, acido, amaro, & acri: Acido quidem, ut frigido simul & siIbtili : Frigidum namque non nisi in raris corporihus, qualia funt vulnerata omnia, oculi, os, nares, & venter, mordicat. Amaro vero & acti, ut calidis, mordacitas inest. Frigidum praestat condensando ; calidum in duriora siibieris dissolvendo, fundendo, operatur. Dicitur & febris mordax, πνρεττ δακνιύδής, quae manum Medici perpetim & aequaliter acri calore afficit & mordet i quales funt biliosae, cum omni tem- pore, tum praecipue in statu. Idem in des. De mordacibus humoribus agit Gal. I. de plenit. c. 8. Dacrygelos, δακρυγέλως, qui lachrymatur ridens. Jof. Laurent. Amalth. Onom. p.  237. Dacryodes, δακρυώδης, Lachrymosus. Dicitur improprie de ulcere humido & sanioso, apud Hippocr. 3. defract. t. 7. Erosianus. Dacryon, δάκρυον, significat Lachrymam, quae proprie est liquor excrementitius, serosiIs, aut lymphaticus, ex oculorum glandulis prorumpens occasione magnorum animi pathematum, doloris, tristitiae, commiferationis, gaudii repentini &c. spiritus animales & sanguinem ita agitantium & compellentium, ut portiones serosas & lymphaticas largius ibidem deponant & dimittant. De lachrymarum natura, origine, &.excretione legantur Warthon. de Glandul. c. 16. Th. Barthol. Anat. l. q. c. 8. Th. Willis de Anim. Brtu. Part. 1. c. 15. Glandulae oculorum etiam Anatomicis dicuntur Lachrymalesi & viae illae, sive vascula, Canaliculi Lacltrymales, Puncta Lachrymalia. Dividuntur Lachrymae in Naturales & Praeternaturales. Illae sunt, quas modo defcripsimus. Hae vero, quae vel invitis nobis effluunt, Involuntariae dictae; αἄούσια δακρνα, quae in febribus malum praebent signum, Hippocr. 1. Epid. s. 2. t. 8o. Jungatur 4. aphor. 52. 1. Prognosis t. Io. l. 4. Epid. XXVII. 12. et l, 6.sect. 1. t. 16. Vel Sanguineae, cum sanguineae guttulae lachrymarum instar ex oculis fluunt, Dieter. Iatr. n. 174. Improprie usurpatur de succis plantarum sponte promanantibus, & in resinam vel gummi concrescentibus. Ita fuccus papaveris Opium, διόκρνον, Lachryma dicitur, Rhod. ad Scribon. num. 86. Lachryma Thuris, AEgin. l. 7. c. 3. Gummi Oleae .AEthiopicae, Scribon. n. 252. succus lacteus Ficuum, Keuchen. ad Seren, p. 2OO. Vide Schroder. l. 1. c. 2. lu. L. Sordes quoque induratae in Oculorum angulis in cervis repertae odoris gravis & penetrantis Lachrymae Cervi vocantur, de quarum virtute medicamentosa vid. Schrôder. I. 5. cl. I. n. 17. Dicitur contra venena & venenatos morbos Antidotum presiOsis regum thesauris anteponendum. Frid. HofIn. in Clav. Schroder, ad I. l. p. 659. Vide & C. Reies Campo Ei. q - «7. Dacryopoeos, δακρυοποιὸς, i. e. lachrymas citans  ; Dicitur de quibusdam medicamentis acribus, ut sunt Cepa, Raphanus marinus &c, Jos. Laur. Am, Onl P. -H. Dactylethra, & Dactylithra, δακτυλήθρα & δακτυλίθρα, significat digitale, quod ex diversis rebus paratum digitis applicatur. De digitalibus purgantibus ex Oribas. Collect. Med. l. 8, c. 6. legatur Rhod. ad Scribon. Comp. I8o. Dactylios, δακτύλιος, orbiculum pastillum, si- gnificat, apud Hippocr, de nat. muliebr. CV. 24. Vide Foës. Oec.p. 145. Dactylodochme, δακτυλοδόχμη, est mensura quatuor digitorum tranfversorum, qua intervalla dimetimur. Dicitur & δοχμὴ, παλανστή ἢ δορόν, Lat. palmus , Gorr. p. 99. Dactylos, δάκτυλος, Ve\ fructum palmae denotat, quae significatio Botanicis relinquitur t vel significat digitum : Horum quinque sttnt ordinarie in omni manu & pede hominum. In manibus peculiaribus nominibus gaudent. Primus & caeteris oppositus crassior, pollex, ἀντιχειρ, quasi promanus vocatur. Vide Anticheir. Secundus, Index, xtyarls, item salutaris. Tertius, medius, osisns longissimus. Quartus, παράαεσινς, quasi medio proximus, alias annularis, dictus : Quintus minimus, auricularis, pueefle. lu pedibus carent nominibus propriis. Singuli terna ossa, internodia, & articulationes habent. Consulantur anatomicorum s.cripta v. g. Linden. Med. Physiol. l. 2, c. 14. §. seqq. C. Hofm. Instit. libr. 2. c. 104. et in comm. ad Gal. LL. de Us. part. n. 45. seqq. BartlI. & I. 4. & libell. 4. Anat. Dactyli marini dicuntur Balani ostreacei inter dura saxa in mari prope Anconam geniti, apud Aldrov. de serpent. & dracon, l. 2. c. 5. Dactylus sive digitus est minima quoque mensura, quibus rerum intervalla dimetimur, unde proverbialis locutio: Digitus dies est, de qua vide Linden. Ex. XVI. §. 224. scsisi. Dactylothece, δακτυλοθήκη vocatur ParaeO instrumentum Chirurgicum ad erigendum pollicem, vel alium quemvis digitum alias semper pendulum eX laesione, I. 22. Chir. c. Io. Daedalus, vocatur Mercurius, Lang. Harm.Chym. c. I, Th. Chym. Vol. IV. p.  121. Dædion ; δαιδίον, diminutivum, taedulam significans. Vide Dæs. Dæmon, δαίμων, esse vocabulum μέσον & ambiguae significationiS, in bonam ac malam partem, constat ex aliis Lexicographis, praesertim Henr. Stephani Thesauro Graeco. Significat vero Deum, Numen vel Genium bonum, vel malum, item Fortunam. In bona significatione accepit haud dubie Galen. l. 10. de V. part. c. 1 2. Vide C. Hofm. in comm. n. 761. ln mala vero comm. t. in Prognosis t. 4, Idem etiam iplarn animam rationalem, daemonem nostrum vocavit l. de Consuetud. c. 4. Verum frequentior hodieque in foro Medico acceptio mala, quando sumitur pro Diabolo, qui & Cacodaemon appellatur, ln qua significatione legitur apud Forest. l. Io. Obs. 19. Schol. l. 30. Obs. 8. Schol. Lang. in Episte aliquoties apud Wier. sienn. & alioS, ubi ejus praeiligiae in producendis morbis, in decipiendiS melancholicis, epilepticis &c. occurrunt, Rolfink. Ord. ac Meth. Med. Spec. libr. 2. sect. 3. cap. 29. Tales morbi quoque & aegroti vocantur Daemoniaci. Huc pertinet Daemonium Caninum vel Lupinum, quo nomine etiam exprimum tur Cynanthropia 3i Lycanthropia, Dolaeus Encyclopaed. l. 2. c. 4. §. 2. p. 56. Chymloi abusive accipiunt in bonam partem, lia Crollius singulis elementis Daemones inesse dixit, teste Libav. in Exam, Philos. vivffec. descr, IIartm. p. I4I. Daemonis stercus. Asphaltus. JO. Tagaul. 1.2, c. 4. Inst. Chir. Daes, δαὶς, & per contractionem δὰς, taedam significat, apud Hipp. & materiam taedariam, l. ι, de morb. mul. X. 8. LXIII. 39. CIIX. 21. l. de Steril. IIXi id. XIII. 3 r. X1IX. 18. XXI. 2. Diminutivum quoque δαμδίον, taedula, legitur apud eundem 1. r. de morb. mul. XXIIXi q. XXIX. y. et alibi. Vide Foës. Oec.su 145. Daetis, δαιτὶς, taedam magnam denotat. Gal. in Ex. quamvis Foës, potius parvam significare velit, quia est diminutivum, d, l. Dalni, nomen esso infectorum, e stercoribus oriundorum, iucertura, patet ex Parac. 1.1. Philos. ad Athen. t. 2 0. Dama. Vide Rupicapra. Damnosus, ἀσύμβορος, βλαβερὸς. Vide Asymphoros. Damnum, βλάβη, idem, quod noxa, læsio, detrimentum. Vide Blabe. Daphnelaeon, δαφνέλαιον, i. e. Oleum Laurinum , Dioscor. i. t. c. 49. Daphnia, δαφνία, vocatur Gemma comitiali morbo medenS, Plin. 1. 37. H. N. e. Io. AnslI. Boët. hist. gemmar. p. 5 5 5. à Lauri figura ita dicta. Daratos, δάρατος, idem, quod ἄζυμος, qui fermento caret. Epitheton panis, apud Nicandr. Vide Gorr. p. 55. Hesychio dicitur δαροὰ. Dariadestus, epitheton Obscurum apud Parac. inFragm. medic. i. de Epidem. c. r. Darsis, δάρσις, i. e. excoriatio, qua cutis à subjectis partibus scalpello deciditur & separatur. Gal. i. 3. Anat. admtn. c. 2. à verbo δεὰω. Aliquoties usus etiam est phrasi hae κατὰ susinr separare parteS ab aliis Lyser, Cultr. Anat. 1.1. C. 2. p. 22. 23. Meminit & Velal. 1. 2. de H. C. F. c. 6. Darta, idem, quod fera Impetigo. D.Binninger. Obs. Med. Cent. 4. Obs. 89. Dartus, δάρτος, nomen est membranae, vel involucri . TesteS investientis, & quidem in viris communis, unde etiam ab aliis sub scroti nomine comprehenditur, & constat ex panniculo carnoso etiam tenuiori, quam alibi, venisque & arteriis referto. Barthol. l. 1. Anat.c. 22. ln foeminis vero propria est testium, & quidem unica, quia communibus carent. Gal. de dissect. matcic. c. 9. Barthol. d. l. c. 16. Das, δὰς, idem, quod δαὶς, vide Dæs. Dasymma, δάσυμμα, Oculi Vitium, vel idem, quod τράχωμα, vel gradu minori differens. Vide Trachoma. Aët. I. 7. Gorr. p. Ioo. Dasypus, δασύπους, h, e. villosos pedes habens. Stricte Cuniculum significat; interdum &Leporem, de quibus silis locis. Legitur apud Gal. l, 5, de C. Μ, S. L, e. 9. Dasys, δασὺς, significat densus, asper, pilosus, h,. - . sutus vel hirtus, pro conditione rerum, de quibus praedicatur. Ita Hipp, de lingua usurpat, δασιῖαμ γλῶτταμ, asperae, propter siccitatem linguae. I. Prorrhet.s. I. t,-,. Coac, t , 234. De capillis usi.Is 6. aph, 34. de palpebris densis, Gal. comm. ad Prorrhet. text, ubi & δασύστομος legitur, qui densam habet vocem; δασύστορνος, qui pilosum liabetspectuS : de respiratione densa Gal. C. 3. de fract. t. 6r. de urina, I, Prorrb.s. 3. t. 3. Coac, t, syri. 583. 593. Epid. LIII. 8. l.y. Jung. Dleterichi K.175. Hinc δαινύτης, vel δαπός, afperitasj vitiositas, densitas, C.Hofm. commem, in Gal. de V. part. «.724. Daura Paracelso dicitur Helleborus niger, testimoulo D. Ludovici Pharmac.p.  139. Dicitur & nonnullis Dura. Deacuminata, ἀπόξη. Vide Apoxe. Dealbatio, λευκοσμὸς, vel λεύκωσις, vel pertinet ad Cosmeticam partem ; v. g. quando dicitur dealbatio dentium, cicatricum, liiorest. I. 31. Obs.4.7. vel pertinet ad Spagyricam. Ita Dealbatio dicitur tertium opus in regimine Lapidis Philosophici à Laurent. Ventura in tr. de lapid.pliilosoph. c. 27. totiusque Operis initium &. firmamentum, c. 3o. Jungatur Alchymia incerti Auctori» cap. 36. et 41. in Theatr. Chym. Vol. III. p. 34. 38.se.;. Adde Vol. V. pag. aor.seq et 477. Dealbandi quoque modos fucatos . quibus metalla tingi possunt, tradidit Paracels. in Manual. Cuprum dealbandi modi duo videantur in lunken. Lex, Ch. Ph. P. I. p. Ioo.seqq. Deambulatio, περίπατος, proprie denotat motum corporis moderatiorem & exercitationem leviorem. Tropice vero etiam de animo usurpatur. Ita cura vocatur animae deambulatio, Hippocr. 6. Epid, s. 2. t. 11. Deargentatio, ἀργύρωσις, dicitur Tinctura Metallorum ignobiliorum v. g. Cupri in colorem argenteum, cujus modum fat perspicue tradidit Jacob. le Mort. MetaUurg. contract.s. i.p. m. 271. Dearticulatio, διάρθρωσις. Vide Abarticulatio. Deauratio, χρύσωσις, dicitur Tinctura fucata metallorum, monetarum, &c. in colorem aureum, quales aliquot tradidit Paracels. Manual. primo. Vide Jacob. le Mort d. I. Debilis, ἀβέβαιος, βληχρὸς, ἀσθενὴς, vide Abebæos, Blechros, Asthenes. Debilitatis caussa in flammae vitalis sanguineae impotentia consistit. Hinc debiles dicuntur μικρόσφυκτοι, parvO pulstl praediti, teste Linden. Ex. X. §. I55. Debilitatis morbosis universalis, vel particularis caussas vide apud Helmont. tr. Ignotus hospes morbus , n. 74. dextre veris & perspicuis principiis ap-, plicandas & explicandas. Debitum cum epitheto Conjugale frequenter occurrit apud P.Zacchiam Quaest. Med. Leg. i.Io. Consisceg. alibiqtte , pro cOhabitatione, coitu conjugum Venereo. Debus, terminus Paracelsicus, remedium adversus iram, cujus meminit tract. Apocrypha de vulner. § . de apogryphis vulner. bilis. Decamyron, δεκάμυρον, nomen Malagmatis apud Otibasium, sic dicti, quod ex decem aromatum generibus paretur. Refertur ab Aëtio & AEginet. l. 7. c. 18. ubi per Graecum νάρδου intelligi debet unguentum Nardinum, recte notante Gorraeo pag. 111. Meminit Keuchen. ad Seren. not.p. 181. Decantatio, κατάχυσις, idem, quod Defusio, quando liquor aliquis à materia, quae le praecipitavit, lente citra colationem aut filtrationem defunditur, & passim in autoribus occurrit, ut non opus sit testimonia peculiaria apponere. Decanus, δεκανὸς, nomen officii & dignitatis diversis significationis, pro varietate status vel ecclesiastici, vel secularis, usitatum hodieque etiam in Universitatibus, ubi PrassoS in aliqua Facultate Decanus vocari solet, estque dignitas ambulatoria. Olim in malam partem quoque fuisse usurpatum pro praestigiatoribus, constat ex Gal. l. 6. de S. Fac. mox à principio. Mentio fit quoque Decani cujufdam, ( hauddubie Ecclesiastici) qui centum & cctuaginta fex annos vixit, ejusque Epitaphiam legitur apud Penotum de Medic. Chym. in Vol. I. Th. Chym. p. 6y9. Decatorthoma, δεκατόρθωμα, dici potest medicamentum compositum, quod ex decem simplicibus parari & cotnponi solet, Kcttchen. ad Seren. d. 1. Coin- Cidit fere cum δεκὰμυρον. Decens, τὸ δέον. Vide Deon. Decerno, κρίνω, idem quod Judico. Vide Crisis. Decidentia, κατάπτωσις. Vide Cataptosis. Dicitur etiam μετάπτωσις, estque epitheton quorundam morborum acutorum, qui ultra quatuordecim dies usque ad vigesimum imo quandoque ad quadragesimum protrahuntur, Galen. comm. I. in prognosis Htpp.t, 25. et alibi, unde vocantur Acuti per decidendam vel ex decidentia. Deciduus dicitur de Uvula relaxata, aut procidente , quam Joh. Stephatr. vocat Deciduam Uvam. Paraphras. in Avicen. 1. q.fen. 1. cap. Ix.p. 232. Declaratio, ἑρμήνεια, ἐξήγησις, idem, quod Explicatio, Interpretatio. Galen. 4. de diffpuls. r. 2, Declinatio, παρακμὴ, dicitur illud morbl tempus, vcl universale, vel etiam paroxyfmoruin particulare, quando causia mc.rbifica victas porrigit manus calori vitali, sive naturae victrici, cum symptomatum remissione. Sequitur statum vel vigorem morbi, & praesente declinatione cessat periculum mortis. Et si quis moritur, non declinationis merito, s.ed erroris stIpera sditi novique morbi inde dependentis culpa moritur. Vid. Dogm. nostr. p. 4 24. Declinatio quoque ditatu ex Avicenna species dislocationis ossium, aut luxationis imperfectae, quae & Contortio, in qua os non totaliter exit e lua seste, vocatur, Fprest. /. 9. Obs. Chs rurg. Obs. l. in Schol. Declivis, Declivitas, κατάῤῥοπος, καταῤῥοπίη. Vide Catarrhopos. Decoctio, ἕψησις, ἄφεψις, late idem est, quod Coctio, de quo supra. Frequentius tamen Latinum usurpatur de coctione artificiali, vel cullearia, vel pharmaceutica. Stricte vero Decoctio, ἅφεψις, denotat perfectam & plenariam alicujus rei coctionem, ad differentiam coctionis inchoatae vel imperfectae, quae simpliciter Coctio dici potest. Medicorum Decoctiones fieri solent lento igne, clementer & curtis ignibus. Keuchen. ad Seren. p. 88. Jung. Rhod. in Lexic. Scribon, lit. D. Decoctum, ἀπόζημα, ἕψημα, ἀφεψηθὲν, in genere denotat omnem decoctionis effectum, si-e materiam, quae cocta est. Specialiter vero in Pharmaceuticis est forma medicamenti liquida, ( barbare etiam BroHttm dicta ) constans ex liquore viribus medicamentosis impraegnato, interveniente debita secundum artem coctione. Differentias, & modum parandi Decocta artificiosum vide apud Welter. Antidot. gener, l. I. cap.ta. Special. l. 1. sect. 7. Morell. /. 1. Form. Rorn. s. 1. c. I. Schroder. l. I.c. o. iit. D. l. 2, c. 49. Hofm. in Clav. ad h. l. aliosque plures. Helmont. Decocta suspecta reddere ausus est, quod non sint entia, qualia per destillationem proliciuntur, sed transtationcs entis in medium peregrinum, tr. Aditus praeclusus ad condum num. p. & praesertim febricitantibus non competere, tr. defebrib. c 8. nuor. 3. Enimvero videtur adversus solem loqui. Quod vero Solenander in imbecillitate ventriculi Decoctorum Stomachicorum dictorum usum irnprobets. 5. p. m. 513. ob aqueam humilitatem nimis relaxantem, majorem prae fe fert verisimilitudinem. Verum non est hujus loci, pluribus haec ventilare. Decoctum gradatum, in quo restant vires residuae. Georg. Melich. in praecept. general. dispensatorii. Decollatus, ἀτράχηλος. Vide Atrachelus. Jung. Rhod. ad Sctcib. n. 194. Decolor, Decoloratio, ἄχροος, ἄχροια. Vide Achroi. Decompositum, vocabulum augens significationem compositi, ln Physica Trisiuegllli haec legitur descriptio, Theatr. Chym. Velum. I p. 374. Composita sunt ea, quae patiuntur corruptionem & componuntur. Decomposita vero lunt illa, quae jam in compositione per corruptionem & generationem convenerunt. Decoratio, κόσμος, Fallopie dicitur conservatio vel restitutio pulchritudinis naturalis vel inbuiverso corpore, vel in parte per se, & ars hoc praestans eidem etiam vocatur Decor atoria, tr. de Decoratione c, 2. 7om. II. p. qty. Vide Cosmetica. Decortico, λέπω. Vide Lepis. Decostis, ἄπλευρος. Vide Apleuros. Decrementum, παρακμὴ, dicitur vel de aetate, quae sequitur consistentem, & alias ætas decrescens voicatur, vel de sIIorbc, ubi idem est, quodDeclinatio- Opponitur Incrementum, ἄυξησις. Legitur apud Paracels. Paramir, l. I.c. 3.fin. Decrepitatio, vel etiam simpliciter Crepitatio, Gr. ψόφος , dicitur Strepitus ille, quem edunt salia vim ignis experta, aut igni injecta, ob portiones nitrosas adhaerentes; ita etiam aqueae portioneS oleosis admixtae & pinguibus super igne crepitare solent. Legitur prius vocabulum apud D. Ludcvic. Differt. I. Pharm.su 434: Accuratius hanc operationem descripserunt celeberrimi Chymiatri D. D. Wedelius Ph. I. A- F.R.l.s.s. 4. c. 3. p. 50. & D. D. Bohn. Diff Chym. Phys. XII. §. 6. Jung. Morley Coll. Chym. Leid. c. 370. Sal decrepitatus quid su & quomodo fiat, vide apud St. Blancard. Chym. vernac. c. 13. §. 2. Decrepitus, ἐσχατογέρων, παρήλιξ, dicitur, qui sd senium extremum pervenit, & ad octuagesimum annum, vel paulo plus sese extendit. AEtas quoque dicitur decrepita, ἕχατον γῆρας, ὑντορμετρον, ἀκρόίατον. Gal. e. 2. aph. 28. Jung. Dieter. Iatr. n. Trp. Dicitur & in substantivo Decrepitas, apud P.Zacclu QuM.L. LI.tit.I. q. p. n, 29. & alibi. Decrescens, παρακμαστικὸς, dicitur de aetate, vide Decrementum, & de morbo, praesertim febre, quae est species continuae vel continentis. Vide Acmastica. Sylv. lib. I.Prax. c. 2 8. §. 4. Decretorius, κρίσιμος, κριτικὸς, idem, quod Indicatorius. Vide Crisimos. Decrus, ἀσκελὴς. Vide Asceles. Decubitus, vel de corpore dicitur, & idem est, quod Cubatio, Gr. dicitur κατάκλισις. Vide Cataclisis. Decubitus aegrorum optimi, qui naturalibus similes iunt, Hippocr, in progn. Rolf. Ο. ac M. Com. Spec. l. I.sect. i. c. 16. vel de humoribus de parte in aliam fluentibus, & vocatur ἀπόσκηψις, ἀπόσκημμα. Vide Aposcepsis. Decursus, ἀποδρομὴ Gr. dici posset, plerumque durationem alicujus rei, vel temporis, vel morbi denotat. Quamvis & verbum decurro aliquando significet properare ad aliquid, v.g. ad medicamenta. Cels. I. 6. C. 8. Rhod. in Lex. Scrib. p. q7 I, Decurtatus, μείουρος, vel μειουρίζων, twr.dosc μύουρος, est species debilis pulsus & deficientis, quando perpetuo diminuitur, nec minui desistit, donec prorsus deficiat; qn.od G iterum redeat, & de integro augetur, decurtatus reciprocus, μκίνιρος παλινδρομῶν vocatur, Galen. l. 1. de diff. puls. c. i r. Quod si in eo nulla lervetur aequalitas, motuque ipso frequenter deficiat, deficiens inaequalis appellatur, μνέυρος ἀσώμαλνς, 2ι. de cauff. puls. 11. Pulsus omnis decurtatus prove it ab imbecillitate facultatis pultificae, it. e. llammae vitalis deficiente continuatione & activitate. Decussatio, Decussatim, Decussata figura; idem est, quod Chiasmos, χιασμὸς, de quo jam supra dictum, vide Chiasmos. Pertinet etiam hoc nomen ad delipationiS species chirurgicas, quando fasciae decuffatirn circumvolvuntur. Decussio, σχάσις, decussorium, σχαστηρία, Decutiο σχάζω. Vide Schazo. Decussorium instrumentum peculiare in cranio laeso cum suppuratione ad piam matrem vide apud Scultet. Arm. Chir- Part- l. Tab- Il.siff I I. & Tab. XXIIXifig. I. ut & apud Paraeum /. 9. Chir.c. 2I. Jung. Blas. Med. Un. p.m.TI. Deduco, Gr. dici posset κατάγω, ἐξάγω, significat etiam evacuo, v. g. Deducere per nates. Scribon. Larg. n. 9. Rhod. in Lex. Scrib. d, l. Defectio, vel de viribus corporiS dicitur, ve! de a ulmo. Vide Eclysis, Lipothymia, Syncope. Alias & Defectio olim dictus fIIit morbus lienis, quando deficit trahere ab hepate feceS sanguinis, ex hypothesi hodicque obsoleta & anatomicis principiis plane repugnante. Legitur vero apud Isaacum l. 9. Theoricae c. q 5. Defectus, ἔνδεια, ἐνδεὲς, ἔλλειψις, ἐλλιπὲς sigtttfleat absentiam vel carendam alicujus, quae usu aestimatur, Gal. LI.de cauff. puls, c.11. Opponitur ei superfluum, nresaws & utrumque ànatura alienum.I.I.dess.P.c.32. Adjective etiam defecta crisis, έλλιπὴς κρίσις, Galen.O eadem est, quae crisis imperfecta ατέλάς, sce.de Crisib.e.T, Defensio, ἀπολογία. Vide Apologia. Defensivum, est vulgare chirurgia epitheton quorundam topicorurn, quae pertinent ad ἀποκρουστικὰ, sive repellentia, verum stlitem eorum proprie, quae non ipsi parti affectae, sed vicinae applicantur, prointerceprione ; unde & διαληπτικὰ, intercipientia, & effectus διαδηηψις, interceptio vocatur, Rols. 0. ac M. Mtth, Spec. l. re.sect. i.c , 15. Paracelsus etiam ad interna transtulit, per defensiva intelligens confortastva, & quae tyrnptornata graviora prohibent, quo pertinent gemmae, & Spiritus auri. libr. 2. deposte c. 4. et 5. et infragm. de Peste, quamvis fortassis praeter meritum. Deferentia vasa, vide Ejaculantia. Defervesco, Deferveo, ἀποζέω. Vide Apozeo. Deficio, ἐκλείπω, ἀπαυδάω, ἐλλείπω, & de cotpOre, & de animo dicitur. Vide Defectio. Rhod. in Lex. Scrib.p.37 1.372. In specie pulsus deficiens, ἐκλεἰπων, dicitur, qui admoventi digitos videtur exolatus, & paulo post prorsus desinit, ob defectum spirituosuatis in sanguine, Galen. l. i. de cauff. puls. c. 3.1 Definitio, ὅρος, ὁρισμὸς, est oratio explicans essentiam rei, Galen, I.4. de diff puls, cap, 2. et seqq. alibiquesaepius. Debet vero continere genus, differentias, subjectum, caussam efficientem, si perfecta esse velit, dd. Quae taliS definitio dicitur in acquirenda cognitione morbi, eadem dicitur indicatio in exequenda curatione, verbis elegantissimiS Lind. Ex .IV. § I9. De definitionis in medicina utilitate vide Rolfink. O. ac M- Med- Sp. /. t. sect. 2. c. z.seqq. Interdum essentiales, interdum cauisales proponi solent, B. Hofm. Com. de V. P. n. 409. Defixus, vIde Devotitus. Deflagratio, ἐπιφλόγισμα. Vide Epiphlogisma. Defloror, ἀποπαρθενέυομαι, idem, quod devirginor, virginitatem deponO, Vide Apopartheneuomæ. Defluvium capillorum, vide Alopecia. In genere dfluvium respondet Graeco, ἀποῤῥοὴ, vide Aporrhoe. Defluxio, Defluxus, κατάῤῥυσις, κάταῤῥος, ῥευματισμὸς , dicitur, quando materia peccans, vel una cum sanguine, vel liquore nervoso, aut lympha à parte aliqua superiori transit ad aliam inferiorem, sive internam, sive externam. Vide Catarrhysis, Catarrhus, Fluor, Rheumatismus. Deformitas, Deformis, αἶσχος, ἀειδὴς. Vide Æschos, Aides. Defrens, θερισμὸς, ἄρουρα, quasi fracta seges, vel defrensa. Frendere fabam, fruges, ἐρεικεῖν, idem, quod frangere. Inde nefrendes pueri, qui per aetatem adhuc dentibus frangere non possunt. Rob. Keuchen. ad Serenum p.96. Defrutum, ἕψημα, σίραιον, dicebatur olim specialiter mustum ad dimidias coctum, quemadmodum sapa mustum ad tertiaS coctum. Mediae est facultatis lenis & citra acrimoniam extergentis. Ad condiendos cibos veteribus fuisse usitatissimum, demonstrat Linden. Ex. X. §. I9. 29. jg. seqq. 6o,seqq. Potest tamen hoc vocabulum haud inepte aliis succis ad spissitudinem coctiS attribui, qui alias Arabib. & in effle. Rohob vocari solent. Gorr. Dieterich. etiam existimat Graece dici posse ἀπὸίζεμα, n. 734.stn. Defunctus, θανὼν, τεθνηκὼς, idem, quod mortuus. Degeneratio, νόθευσις, νοθέια, dicitur, quando res quaedam à pristina sua indole & natura recedit & mutatur in deteriorem. Ita sanguis degenerare dicitur vel admistione rei extraneae, vel demum errore indignati, vel avocati archei, Helmont. tr. de febcib. c. I I. n. 6. Deglutitio, κατάποσις. Vide Cataposis. Deglutitoris insigniS, qui frusta cultrorum, catenarum, araneas, coria, lacertos, bufones, calculos &c. sine damno deglttcivit &. devoravit, historiam recenset D. Binninger. Obs. Medic. Cent. S. obs. 7-p- seqq- Degmos, δηγμὸς, in genere morsum significat, & in specle oris ventriculi, ab humorum & fermenti acrimonia, & malignitate dependentem, apud Hipp. Coac, t. 636. Quomodo differat à δίωγμὸς, vide Lind. Ex. XIII. §.137. Dei, δεῖ, impersonale, significans decet, oportet, & monstrat necessitatem medico in actionibus, praefertini in applicatione remediorum pharmaceuticorum & chirurgicorum. De cujus verbi emphasi vide Dieter. n. I77. Inde τὸδεύν, decorum, necessarium. Vide & Oportet. Deicticos, δεικτικὸς, Indicans; Index, vide Index. Deidizomae, deidissomae, δειδίζομαι, δειδίσσσομαι ; διδίσσομαι, significat, metuo, timeo, & usus est Hipp. l. 1 .de morb. mul. XLI. 17. Dejectio, ὑποχώρημα, ita solet Hipp, vocare in specie excrementa per alvum exeuntia, 7. aph. 64. & alibi; Se quidem non tantum naturalia, verum etiam frequentius praeternaturaliter se habentia. Sunt vero duplicia : Alia sincera, quae unum tantum obtinent colorem  : Alia permixta & variegata 5 unde diversu quoque in praenot. Prognostic. Coac, textibus tradidit Hippocr. prognostica & eventus boni, vel rnali praesagia. Legitur & hoc vocab. apud Scrib. Larg. n.90. 92.142. & in diminutivo dejectiuncula, n. 52. Vocatur & .διὰχάρημα τὴς κοιλίης, apud Hippocr. Coac, t, 6oi. ubi optimam defectionem descripsit. In aliis vero textibus seqq. malaS addidit. Inquiratur in indice Ionstoni ad Coac. Hipp. De praelagio ex dejectionibus legatur quoque Rolfink. Ο. ac M. Med. Spec. 1. j.sect. 2,c. I9. Dejectorium, κατωτερικὸν, vide Catoterica. Linden. Ex. XII. § . 47. 53. Deile, δείλη, in Lexicis exprimitur per crepusculum , quod incertum esse an diei, an vero noctis intelligendum sit, ex Lindeno ad vocem crepusculum jam dictum est. Etenim constat ex aliis Graecis autoribus, δείλπε & de matutino & de vespertino dici. Interpretes tamen Hippocratis, praesertim Foësius ad l. 2. Epid.s. I. p. ppfi-seq. et I. 6. Epid.s. I. t. 14. per vesperam vertunt, quasi significatio haec sit certissima, quamvis non videam, quid obstet, quo minus aftarides & alii morbi autumnales fisu crepusculum matutinum vehementiores esse queant. Deilos, δειλὸς, timidum significat, velat ad omne onus ob imbecillitatem taediosum, Gal. c. I. de R. V. I. A. t. 22. Foës. Oec. p. I46. Deima, δεῖμα, notat terrorem, metum, terriculamentum, qualis est, qui à spectriS incutitur. Hipp. I. de Virgin, morb. I. 6. Deinos, δεινὸς, hoc est, gravis, terribilis, est epitheton exaggeranS. Usurpat Hippocr, de febre I. 7. Epid.s. I. t. 17. ubi Gal. & alii interpretes hecticarn febrem intelligufit. Verum non video, quomodo hoc quadret cum addito epitheto πεμφιγὼδης, h. e, bullam aut flatum reserens, inflatus. Sane hecticorum corpora potius arida & exsucca conspiciuntur. Videtur igitur potius malignae febris lentae ex summa cacochymia flatulenta Obortae species intelligenda hic esse. Fortassis non male dici posset febris cachectica. Deinosis, δείνωσις, denotat exaggerationem, am-. plificationem. Legitur, de superciliis distentis, & convulsione retractis, apud Hipp. 2. de R, V. I. A. t. 44. Deipnon, δεῖπνον, significat Canam. Vide Cæna. Aliquando tamen & late pro omni cibo, vel cibatione videtur sumi, v. g. 2. Prori in XII. 4. Deire, δειρὴ, cervicem aut co/atin significat. Vide Cervix. Legitur apud Hipp. /. 2. de mor. mul, LIV. I 5. Deitas, θειότης, quid proprie significet, scil.’ naturam divinam, ad Theologos pertinet. Rebus quoque creatis & naturalibus deitatem inesse & independentium voluerunt quondam ethnici. Sed luridas deitates, & coecitates vocavit Helmont. tr. Pronstffa autorss n. r 5. Delachrymativus, ἀποδακρυτικὸς, vide Apodacrytica. Delapsio, ἔκπτωσις, idem, quod prolapsus, vide Ecptosis. Delatio, idem quod indicatio, quatenus medico ostendit & repraesentat, sive persimile, sive per contrarium, quod apprehen iere & praestare debet pro fine suo Obtinendo, Mich. Gavassetius l. de indic, curat, c. 4. p. m. 50. Delectatio, ἡδονὴ, τὸ ἥδεσθαι, idem, quod oblectatio, voluptas, est animae perceptio & passio, vel commotio excitata ab objectis externiS sub specie bonorum à sensibus externis perceptis, consistens in spiritulum, ceu animae emissariorum, expansione & diffusione. Huic opponitur dolor., de quo p. infra. De caussis delectationis & doloris, legi quidem potest Galen. l. 1. de sympt. cattff. cap. 6. Lang. l. 1. ep. 4I. Verum accuratius hanc materiam pertractarunt Charlton. Ex. VIII. Pathol. §. zt.seq. & Th. Will. deancim. Brut. Part. I. c. 8. Delesis, δήλησις, significat noxam, detrimentum, idem, quod λώβωσις, φθορὰ, Hippocr, in Juramento. IL 3- Deleterios, δηλητήριος, significat perniciosum, summe noxium. Estque epitheton venenorum. Galenus describit deleteria, quae nec aegris, nec sanis prosunt, lib. 6. in 6. Epidem. t. 5. Idem etiam omnium purgantiurn naturam vocavit deleteriam 8c naturae nostrae advers.am, C. 2. de R. V. I. A, t. 12. id quod de fortioribus & electivis dictis intulligendum est, Vid. Dtsp.I. nostram de Remoris Purgationis. Delictum, ἁμάρτημα, ἁμαρτὰς, ἁμαρτία, ἁμαρτωλία, idem, quod error, peccatum. Qualia ab aegriS, adstantibus, à medico, committi solent. Unde & apud Hipp. & Galen. passim eorum fit mentio, v. g. 2. de R. V. I. A. t. 40. 48. /. 4. Epid. XI. I 8. Galen. 2. in 1. Prorrh, t. 14. Vid. Foes. Oec. p. 36. Dieter?n. 46. Deligatio, Deligatura, ἐπίδεσις, est operatio chirurgica, qua pars laesa & soluta continuitate laborans fasciis debitis munitur, aut ad unitionem promovetur. De hac passim Hipp, in l. quae ad medicatrin, pertinent , Item, de fractur. de vulner. ulcer. de Partic, Tres fpecies deligationis recenset ex Avicenn. Aquapend. l. 2. Pentateuch. c. 5. Fcrest. 1. 6. Obj. II. Schol. Glutinatoriam , seu locarnativam, retensivam & expttstvam. Vide Epidesis. Deliquium, vel sumitur pro virium animi & corporis jactura, & ita idem est, quod lipothymia, defectio, syncope, eclysis, de quibus suo loco t vel accipitur chymice pro specie quadam διὰ κρίσεως, sive diffolunoxis, estque liquatio per descensionem sacta, quando corpora coagulat: cellae, aëri, puteo, aut alii frigido & bumido loco, stiper marmore, tabula vitrea, vel in manicam Hippocr, ut vocant, exposita externae humilitatu hisce Corporibus sese adjungentis adjuvamine in liquorem resolvuntur, & in subjectum vas defluunt atque deslillant. RefOlvuntur autem in frigido potissimum pulveres calcinati, salia & ejusmodi alia corpora salium naturam redolentia. Sed omnia, quae in frigido resolvuntur, in calido rursiIs coagulantur. Et hoc est deii- qtcium inaëre, vel vaporosum. De hoc deliquio legatur etiam ex novissimis D. D. Wedel. Ph. I, A. F. R. ί. I. s. z. c. 1. Aliud quoque est deliquium embapticum, cum res in humorem demersa eousque continetur, donec deliquerit. Hoc fit dupliciter. Nam res aut vasculo contenta immergitur, ut ipsa humoris substantia non accedat, vel saltem tenuissimus sudor permeet, veluti cum in vase cereo, vel vesica bubula imponitur, & cum delicuit extrahitur, quae res, si humor est calidus (quod fit plerumque ) simulachrum balnei est ; aut in ipsam humorem finitur diffundi, seu nude, seu lintea petia interveniente, qua simul segregantur sordes. Et hic quoque vel frigidus liquor est, quo pacto gumini, succi inspissati, ut saccharum &c. folvi possunt; vel indiget calefactione, ut In manna & similibus pinguedinem succumque tenacem habentibus. Humor autem ille, qui est medium solutionis, talis esse debet, ut, si eum segregatum cupimus, facile possit denuO separari, nec peregrinam qualitatem invehat folato, nisi studio quaerimus simul alterationem ejusmodi. Haec Rul. & Iohns. in Lexic. Jung. & ROifiult. Chyrnic. l. 2. c. 2. Ad priorem modum pertinet; liquor, vel Oleum myrrhae apud Schrod. 1. 4. cl. 2. n. 392. & Oleum Tartari p. d, d. l. n, 408, Deliramentum, φλεδὼν, idem, quod Nugae. Proverb. locutio. Delirium, παραφροσύνη, παρακοπὴ, est generale nomen, denotans alienationem mentis, h. e. depravatam imaginationem & ratiocinationem, uno verbo „insaniam, dementiam, desipientiam, sine & cum febre, comprehenditque varias fpecies, phrenitidem, lethargiam, maniam, melancholiam, stupiditatem, quas omnes egregie declaravit & descripsit Th. Willis de Anim, brut. Paruz.cap. to.seqq. Generalis vero delirii ratio formalis in hoc consistit, quod spiritus animales aut nimis irritati, aut in confusionem acti huc illuc intra globosam cerebri substantiam inordinate & tumultuose ferantur, & propterea incongrue animae rationali phantasmata offerantur, & proinde intellectus & voluntatis actus depravati sequantur. An interdum in de/la rio sola phantasia vel imaginatio depravetur, salva ratiocinatione, & vicissirn an sola ratiocinatio, salva phantasia, laedi possit, uti Castell. ex Galen. I. de differ, sympo. cap. 3. non est hujus loci ventilare. De delirio vide Diet. Iatr. n. 649. 653. Vide etiam Insania. Delirare , est de lira seu recto rationis recedere & aberrare. Liram veteres vocabant sessam rectam, quae contra agros tuendos ducebatur, & in quam uligo terrae decurIit, Lind. Ex.XII. §. I69. Foës, in Oecon. po 480. ese alibi, Deliriorum initium à fornno deducere conatur, llelm. tr. Demens Idea, n.^o.seqq. & tr. Jus Duumviratus, n.3o. & Ita animae sensitivae attribuit, de Lithias. n. 38. Delitiæ, τρυφὴ, idem, quod gaudium, oblectatio. Illas etiam vires corporiS frangere, si immodicae suerint, testatur Gal. l. p.de V. P. c. IO. Deloo, δηλόω, significat indico, manifesto, testor, Ufus Hipp. r. aph. 12. et 2. aph. 17. Vid. Dieter. n.t8t. Ηίηεδῆλον, manifestum, notum significat, & δηλωτικὸς, indicativus, quo nomine indigitavit signa diagnostica communiter dicta. Linden. Ex. IV. §. 51. Delphax, δέλφαξ, idem, quod scropha, sive fitS foenuna, quod δελφύας, i. e. matrices, porcellorum conceptacula haberent ita dicta. Unde & porcelli Jixcpàra» vocantur. Lang. I. 1. ep. 6r. Delphinus, δελφὶν, nomen pisets est ex cetaceorurn genere, Galen. l. 3. de Al.sact. cap. qy. durae carnis, ob nimiam pinguedinem lardo porcorum non cedentem, porcus marinus dicti, cujus prolixam descriptionem, cum uiu in medicina vide apud Ulr. Aldrov. l. 1. de Ceus, cap. 7. Anatomen delphini septentrionalium, sive phocaenae, lege in Ephem. Natur. Cur. Ann, HI. Observ. 2o. Delphines quoque vocantur machinamenta dentata, quae prohibent motum, id quod & unci faciunt. Orib, de machin. cap. 3. Delphus, item Edelphntts, terminus Parac. quo denotatur separatio aliqua de mineralibus, v. g, de Arsenico, tr. de Pestiliu Repetit, l. 2. de Tartar. tract. 2. c. 3. Delphys, δελφὺς, uterum significat Hippocrati /. de Stcxilib. XIl. 8. idem, quod μήτρα, ὑστέρα, h.e, totum genitale mulierum membrum, matrix, naturae arvus, conceptorium, vulva, & si quae stmt alia fynonyma, quae videantur apud Rolfink. Ο. εις Meth. part. gener, dic. Part. o.. c. n. Linden. Medic. Physiol. l. 2. c. y. §. 94. cujus descriptionem organicam & partes descriptas habere licet in anatorniciS libris, praesertim apud Bartholin. I. 1. Anat. c. 28. Delta, δέλτα, vocatur etiam pudendum muliebre, ut est apud Surdam, haud dubie, ob figuram triangularem, sphaericam, notante LindenO Ex. Physiol. Medic. c. 7. artic. 15. p. 318. Delticus, terminus Paracelsicus impressionem vitae alienae, ad proiongationem vitae facientem, denotans. Verum funt φλεδοόες, Legitur apud Parac. l. ιό de vti. long. c. 9. Deltoides, δελτοειδὴς,h.e.figuramliterae Graecae Δ. triangularem repraesentans, estque epitheton musculi humerum vel superiorem brachii partem occupantis carnosi & triangularis, quem Nic. Steno in duodecim mulculoS distinxit, inter se unitos. Plura de hoc musculo videantur apud Barthol. Anat. l. 4. c. 2. Delumbatus, Delumbes, quid significet in aliis Lexleis quoque exponitur. Quod infans ab obstetrice imperita in partus negotio delumbari queat, notavit D. Henr. à Deventer Art. Obstetric. c. XLIX, p. 263. Demadesco, καθυγράινω o stftpfsW o h. e. probe madefio. Scribon. « . 73. Demanus, ἄχειρ, qui manibus caret. Galen. /. 4.’ de Hippocr. & Pl. decr- c- 4. Demas, δέμας, significat Corpus. Quare ita vocetur, videatur apud Macrob. in Scipion.samm I. 11. citante Linden. Ex. XVI. §. 107- Dementia, ἄνοια, παράνοια, idem, quod amentia, delirium. Vide Amentia, Delirium. Helmont. quod sit vis soporifera errans, tr. de Retentis. Demersio, καταποντισμὸς, ponitur pro submersione , ab Helmont. de Lithias. c. 9- n- 46. Demetrios, δημήτριος vide Cerealis. Demitto, καταβάλλω, καθίημι, idem, quod immitto, injicio, unde κατάβλημα, vide Catablema. Verbum saepius occurrit apud Scrib. Larg. n. I23. Iso. 255. &c. Vide Rhod. in Lex- Scrib. Demiurgia, Demiurgos, δημιουργία, δημιουργὸς, creationem & creatorem, significat , q, d. publicum opus, & publice operans. Imprimis vere generationi hoc competit, in qua significatione frequenter accipitur apud Galen. Latine quoque Vocatur opifex, opificium, vide Creatio. Demonstratio, ἀπόδειξις, est terminus potius philosophicus, quam medicus, significans probationem ex evidentibus, certis & indubitatiS, tum lensia, tum intellectu talibus desumtam, Gal. l. I, meth. med. c. 4. et 5. An tales etiam locum habeant in medicina ? ventilari solet, & suno quoque sensu affirmari potest, cum & ars medica sua habeat propria & confessa principia, quibus nititur. Pudeat ergo illos medicos, qui in artis ignominiam illa principia in dubium vocare imo omni studio annihilare conantur. Demorsus, idem quod Morsus, δῆξις, I.egitur apud Fuchs. comm. in Gal. l.i. de Sympt. cauff c. I.p. m, Ioo. b. Vide Dacno. Demos, aequivocum est vocabulum. Vel enim populum, coetum multorum hominum significat, & ita tio Graeco, penultima circumflectitur, δῆμος, quae significatio huc non pertinet. Vel, si in Graeco ultima gravi accentu exprimitur, δημὸς, denotat pinguedinem, uti patet ex Epistola Democriti de natura hominis ad Hippocr, n. 63. Vide Foës. Oec. p. I48, Demotivus lapsus, id est, repentina mors. Rul. & Iohns. in Lex. Demulceo, παρηγορέω, h. e. mitigo, lenio Vide Paregoreo. Demusculatum, ἄμυον. Vide Amyon. Denarius, vel denarium pondo in Lat. verficne apud Gal. l. 5. de C. M. P- G. c. n. & alibi sumitur pro drachma. Hinc & in Graeco δραχμα legitur. Idem pondus quoque denotari per denarium cruciatum in Scribonio, existimo. Vide l.exic. et Indic. Rhodii Scribonian. Idem in diff. de ponder. & mens, scribit denarium capere scrupulos III. & ^ p, 4i. Denervatio, ἀπονέυρωσις, idem, quod Tendo. Vide Aponeurosis. Denigratio, μελασμὸς, μέλασμα, Hippocratt dicitur, quando vel pars à frigore externo nigrerem contrahit, 5. aph. 17. et 2o. Vide Dieterich. «.529. vel quando ex s.anguine extra venas refusi, per contusionem, aut aliam caussam externam nigrescit. Dicitur alias su- gillatio, ἐκχύμωμα, Hippocr. 2. defract. t. aS. 1. de httmid. iis IIX. 4. quae denigrasto saepe principium putrediniS gangraenosae aut potius sphacelosae est, ibid.xi.25. c. 2. Trogn. up.l. 2. Prorrh. t. 7. Coac. t. 493. Vid. Foës. p. 404. Dicitur & dcnigrauo de artificialibus apud Scrib. n. 208. & in Theatr. Chym. Vol. III. de Alchymia incerti autor. 32. seqq. Denigrasto quoque vocatur spagyricis i itium operis in magisterio lapidis philos. estque materiae vel eliairis prima dissolutio, fitque rugra,. unde & caput corvi dicitur, & est signum solutionis. Vocatur etiatn acetum Philosophor. Langn. Harmon. Chym. c, r. 6. et II. in Vol. IV.p.yzy.ypo.yyy. item in Allegoriis sapientium distinct.Io. Vol. V. p. 74. Senior de Chymia ibicip. aoy.seq. Denodatio, id est, dissiltum. Rul. Dens, ὀδὼν, ὀδοὺς, Ion. propria & notissima significatione denotat partes Osseas in utraque maxilla Occurrentes, certis alveolis, quae βόθρια dicuntur,infixas, quae radices vocantur, & pattim supra gingivaS extantes. Infixio illa dicitur γομίφωσις, clavatto. Non enim aliter haerent, quam clavi in parietibus. Dentes sunt triplicis ordinis: Primores in utraque maxilla quatuor t Incisiores Te.uus, Si γελασίννι vocantur. Proxime iis adstant.es acciti & socii, canini & oculares, κυνοίόνπς Reliqui latiores molares, /uvAti, itera κραιτὴρες appellantur. Dentium delcIiptionem vide apud anatoInicos, in specie Linden. Med. Physiol. l. 2. c. 13. et 24. seqq Dieter. n. 600, Bartholin. Anas tibell. 4. c. n. 13. Dentes arma hominum dicuntur apud Keuchen. ad Se- ren p 289. Per metaphoram quoque dens vocatur priIIIiiriO processus secundae colli vertebrae, & per confeque,Is tota illa vertebra ob similitudinem, quam habet p ocessus cum dente Hipp. i. 2. Epid.s. 2. n. 69. Vocatur & όδο.τοειδὴς, h. e. Dentiformis, Gal. c. 2. in I. Prorrh. t. 5 5. et l. 4. de L. Aff. c. 3. Vili Foës. Oecon. p. 443. Bart’ Ol. libell. 4. An. c. I 5. p. 735. Dicitur & πυρηνοειδὴς, nucleiformis. Densitas, Densus, δασὺς, vide Dasys, & πυκνότης, πυκνὸς, quae leguntur apud Hipp, y.aph. 63.67 quamvis & crebritatem significet, si de pulsu vel respiratione p aedicatur, v. g. l. a. Epid.s 4. t. 4. Vide Creber. Dentagra, ὀδοντάγρα, forsan: dentarias vel forceps dentes extrahens, forceps dentium. Dicitur & ψαλὶς, Lat, Dentiducum, Dentarpaga, Odoruagogum Rhod. ad Scrib. n. 53. Harum forficum specieS & figuraS varias vide apud Paraeum i. I6. c. xy. Dentalis lapis, dicitur materia illa tartarea, .vel tophacea, quae eX vitiosis portionibus coagulatis adhaeret dentibus, & in lapideam fere duritiem consolidatur, apud Helmcnt. tr. Alimenta Tartari insontia Dentalium, Dentale, est species conchylii, vel conchula parva oblonga, exterius asperula, intus laevissima, tubuli modo concava, alteraque parte rimam habens canini dentiS instar acuminatam, Schroder. I. 5. cl. q.n.yg. ubi ab eutalio, quod conchula cornu instar foris striata, intus laevis describitur, distinxit. Verum Aldrovand. haud dubie conjunxit, quinque differentias dentaliorum proponenS, ubi secunda & tertia entalia repraesentant. Pertinent vero haec conchylia ad purpuraS & buccina, I. 3. de Testac. c. y. Ingrediuntur compositionem Ung. Citrini Offic. Hodieque vero entaiioru.m sive conchularum sympathicarum dictarum virtus contra anginam aliosque gutturiS affectus inclaruit i notante Boneto Medic. Septentr. Collatiu l. i.sect. y. c.6.p. 34o. e SIroone Alcysio Tustecio. Dentarius, ὀδοντικὸς, epitheton medici vel chirutgi, qui ex professo artem dentes evellendi & curandi exercet, Gal. ad Thrasybal. c. 24. ubi & ocularius & auricularius , ὀφθύλμικὸς καρ ιὑτ,κὸς legitur. Dentarpaga, Yide Dentagra. Dentes, συνόδων vel συνόδους, nomen piscis ita dicti à dentium teretium & qs. mutilorum aequalitate instar paxillorum, qui citharae aptantur, Lind. Ex. XI. §. 77- Descriptionem vero & usum in cibis laudabilem vide apud Aldrov. i. 2. de pise. c. I2. Dentes Columellares, Varroni, & Plinio, qui alias Varroni, Canini Vritn.ud c. 7. /. 2. Varron. de re rustica. Dentiducum, ὀδονταγωγὸν. Vide Dentagra. Dentifricium, ὀδοντότριμμα, dicitur medicamentum, quo utimur ad dentes confricandos, & à sordibus purgandos, quin & gingivarum circumsita: urn, quando humore fuerint praegnanteS, depurationern & abitersionem. Horum formulas vide apud Gal. i. 5. de C. Μ. S. L. c. ult. fere ad finem, Weker. l. 2. Antidot. Spec.sect. 47. Morell. l. z .sect. i.c. 7. Libav. Synt. Arc. Chym. /. 7. c. 3 I.fin. Suntque non solum sicca in forma pulveris, fed & liquida. Schrod. l. i.c. et. Paraeus d. l. c. 28. Dentio, ὀδοντοφυέω, altis & μυλιάω, ( quod in sp; cie de molarium proeenru dici pollet,) hoc est, denteS accipio, dicitur de pueris, plerumque sepritxlestribus, Hipp. 3 aph. xy. Foës. Oec. p. 443. Jung. Dieter. Iatr. & Keuchen. ad Seremp. 206. Hinc Dentitio, ὀδο,νπάσις, ὀδοντοφυια, significans ipsam dentium eruptionem, quae plerumque cum dolore & pruritu gingivarum fit, qui Graece dicuntur ὀδαξισμὸς, & à solutione continui violenta & urgente dependens. Dentiscalpium, ὀδοντόγλυφον, dicitur ir.strumentum chirurgicum, non solum, quo dentes à sordibus purgantur, vide Odontoglyphon ; sed etiam apud sicula tet. id significat, quo gingivae à dentibus separantur ad commodiorem evulsionem, Xrm. Chir. Part. l. Tabe X. sin.io. Denudatio, γύμνωσις, dicitur de ossibus, quaem fractura eminent, Gal. c. 4. deartic. t. 16. offa denudatas yefarsftiru. Deo, δέω, significat ligo, constringo, cui opponitur λύω, solvo, relaxo. Legitur apud Hippocr. 3. de iis, quae in medicat, t. 25. Deobstruens, ἀναστομωτικὸς, ἐκφρρακτικὸς, idem, quod aperiens, epitheton facultatis medicamentosae. Vide Anastomosis. Deon, δέον, decorum, opportunum, quod decet, officium, à δεῖ, decet, oportet, vide supra Dei, Gal. c. 4. de artic. t. 50. τὰ δεόντα urget Hipp. 1. aph. 1. non solum in medico, sed & in aegro & adstantibus, Jung. Dieter. n. 179. Deoppilantia, Deoppilativa etiam dicuntur medicanienta apecienua, deobstruentia. Helmont. tr. Aditus praecluse ad cond. visce n. 3. Deorsum, κάτω. Vide Cato. Deorsum nihil excerni, est signum pathognomonicum ilei, si cum aliis jungatur. Linden. Ex. IV. §. 64. Depascens, νομώδης, est epitheton ulceriS putredinosi & proserpendo erodenttS vicinas partes, quod proprio nomine phagedaena, φαγέδαινα, & herpes exedens dici solet, Gal. 6. aph.45. Hipp, alias vocat hujuse modi ulcera resinc, i.Prorrhet.XXI.IA.deulcer.XIl.rI. AEginet. I. 4. c. 44. quamvis alias vocab. Νβμὴ, Nome, etiam distributionem fasciarum, & invclutionem pro deligandi ratione commodam significet, teste Gal. cap.2,. de iis, q. in medic. t. 7. Vid. Foës. Oec. p. 432. Depello, καταναγκάζω, h. e, deorsum pello i deorsium cogo. Vide Catanancazo. Deperditio, ἀποφθορὰ, id est, abortus. Vide Abortus. Dephlegmatio, idem, quod rectificatio, quae competit chymicis liquidis, praesertim spiritibus, quando, vel per cohobationem, vel alia ratione, à phlegmate liberaatur. Occurrit hic terminus passim in ohymieorum scriptis. Depilatio, μάδισις, alil & μάδησις, item ψίλωσις, i. e. glabciues, pilorum defluvium, Hipp, l. 2. Epid. s. I. n.49. l. q. s. 3. t. 25. l. 6.s. 6. t. 22e Depilatorium, ψίλωθρον, dicitur medicamentum, quod pilos corrumpit, est que triplicis generis: Quaedam κατ ἐξοχὰν ψιλωθρα vocantur ; quaedam cras-, fieres pilos attenuant, alia verO penitus extirpant, quae ultima sunt periculosi ustis ob vim corrosivam. Galen, l. r. de C. M. S, L. cap. 4, Depilis, ἄθριξ,μαδαρὸς, περιμάδαρος, lue.ptiis carens. Vide Athrix. Quamvis & μαδαρὸς & περιμάδαρος ος praedicetur de ulceribus glabris, h. e. nimio humore diffluentibus, putridis, malignis, 6. aph. 4. & l. d. Epid.s. S. t. 2. & de urinae sedimento laevi & ruro, /. 7. Epid. XI. l. 6. Deploratus, ἀνέλπιστος, idem; quod Desperatus - Hipp describit per victura à morbo κεκρατημένον ὑπό νοσημμπάν, & talibus aegris vetat adbibere medicinam, l. de arte XIII, I. XiV. 4. 5. Vide Forest. I. 2. Obs. 20. in Sciiol. sub sin. & Dogmat, nostr. in proleg. p. 12. ' Deplumatio, Latine dici potest affectus palpebrarum oculi, qui Graece πτίλωσις vocatur, ubi cum tumore calloso palpebrarum pili quoque earundern decidunt, estque composita affectio ex madarosi & sclerophthalmia ex mente Aëtii I. 7. c. 78. nec semper conjunctum habere pilorum defluvium, docet AEgineta, notante Ingrassia com. in Avic. de Tum.p. n.p, 36m Depono, ἀποτίθημι. Vide Apothesis. Deporrigo, ἀπορέγω. Vide Aporego. Deprehensio, κατάληψις, vide Catalepsis. Alias Deprehensio quoque pro dignatione accipitur, Scrib. n. 183. 184. Vid. Rhod. in Lex. Depressio, ἔσφλασις, idem significat, quod impressio, introcessio, scil. cranii. Scultet. Arm. Chir. Part. I. Tab. XXIX §. I p.seqq. post-sig- Io. Depressus, ταπεινὸς, humilis, epitheton capitis in osse, sive extremitatis in osse rotundae & orbiculatae, quae extremitas interdum oblonga & depressa est, προμήκνις καὶ ταπιινὴ, interdum in mucronem desinit & eorone vocatur. Galen. de ossib. in procem, Depso, δέψω, mollio, subigo, significat, coriariorum more, quando coria macerant & subigunt. Hipp. 2. de artic, t. I3. Galen. in comm. Ita de cera quoque dici testattir. Depuratio, Graec. dici posset καθαρισμὸς, mundano , sumitur à chymicis pro exaltatione alicujus rei. Vid. Theatr. Chym. Vol. II, p. 95. in AEigidii de Vadis Dialogo c. 8. & Vol. III. p. 56. Ros.ar. abbreviast tract. 3. Lang. Harm. Chym, c. 5. in princ. Vol. IV. p. 747. Depuratscia sebris vocatur Th. Sydenham febrium intermittentium epidemicarum quaedam species mitissima, in qua natura ita omnia symptomata moderatur, ut materiam febrilem coctione praeparatam certo suo tempore ad exitum disponat, vel per justam διαφόρησιν, vel per διαπνοὴν sive transpirationenI paulo liberaliorem, ita ut recte etiam primaria naturae sebris dici mereatur, quemadmodum descripsit eam Observ. Med. de morb. acut.sect. e.c. 6. p. m. 4oo. Jungatur e novissimis Joh, Pechet, Medicus Anglus, in Promptuario Praxeos Medicae c. 20. p. m. 99. ed. Amstelodam, Deras, δέρας, Aureum Vellus proprie significat, de quo Poëtae finxerunt, Jasonem à Pelia patruo ex Thessalia cum argonautis ablegatum in Colchos ad afferendum δερας ab ignivomis draconibus custoditum pavigasse, quod etiam Medeae astu acquisitum in Thessaliam, attulit. Quae fabula applicari solet ad chemiam, praesertim chrysopociam, ut ita δερας significet librum, in quo ars conficiendi aurum ex metallis inferioribus & crudis conscripta fuit. Lang. l, I. ep. 53. Theatr. Chym. Vol. I. p. I9. Libav. T. llf. p. 211. 234. An fortassis in fabulositate quoque conveniunt? Vide Vellus. Derbia vocatur à Chirurgis Impetigo, Fallop. tr. de Ulcer. c. 23. Tom. I. p. 6I 2. 61 3. Deris, δέρις, idem, quod δέρμα, cutis, corium, aluta. Hipp. 2. de att. t, 8.- Derivatio, παροχέτευσις, ἐποχέτευσις, dicitur in Medicina, quando humor aliquis evacuatione indigens, si per convenientem locum fieri nequit, artis auxilio evacuatur per proxima, v. g. si per urinae vias propter laesam vesicam, aut renes educi nequeat serosus humor, per alvum educendus. De sanguinis derivatione agens scripsit Gal. 3. meth.med. c. 3. Derivatio ad vicina loca fit, cum id, quod per palatum vacuatur, per nares derivatur. Vid. Rolf. 0. ac M. Med. Sp. l. 4. sect. I. c. 15. Derivationem in febribus esse impertinentern, non adeo inepte scripsit Helmont. desebrib. c. 5. n. 4o. In pleuritide etiam non semper attendenda, tr. Pleura furens n. 8. Rivare est per rivos ducere. Derivare est à rivis ad latera divertere. Castell. ex Oribasio. Derma, δέρμα, h. e. Cutis, item Corium. Vide suo loco. Dermatodes, δερματώδης, epitheton crassioris & exterioris membranae cerebrum investientis, Dura Mater dictae, quasi Cutanea, vel Coriacea. Gorr. p. ΙΟΙ. Derses, est Occultus terrae furnus seu vapor, ex quo nascitur omne lignum, & crescit, h. e.succus arborum nutritius. Rul. & Iohns. in Lex. eX Paracels. l. 3. Philos. ad Atheniensi text. 3. Dertron, δέρτρον, quid significet apud Hippocr. I. 5. .Epid. XIII. 4. 7. non adeo certum est. Foës, in Oec. p.  147. existimat, vel Omentum, vel Peritonaeum denotare. Sed Linden. vertit ex Cornarii opinione per sit- tefftnum tenue. Descensio, κατάβασις, Descensus, proprie dicitur de motu corporis, vel humoris moderatiori, vel remissiori deorsum, cui opponitur ἀ,άβασις, ascensus. Vide Catabasis. Dicitur & de ruptionibus deorsum factis, 6. aph. 22. Vel accipitur Chymice pro destillatione per descensum , estque calida vel frigida. Illa est liquoris e corporibus eliciti vi caloris inverlo vase destillatio. Et fit hoc modo t Accipito cucurbitam terream, eique dissolvendorum fragmenta imponito, eaque, ne inversu cucurbita decidant, nonnullis majoribus fragmentis vel bacillis transverse juxta se positis tegito ; his peractis aliam cucurbitam, in qua parum aquae sit, huic inverfe applicato, ita ut superior exacte cum inferioris orificio conveniat, sed inter utramque laminam aliquam fatis fortem ferream instar lancis concavam & perforatam collocari oportet, quae decidentia fragmenta, ne in suppositum vas delabantur, detineat. Tandem optimo luto clausuras obfirmatas arefacito, vafque in fornacem suam ponito, & vas recipiens in arena vel cineribus collocato, ut ab ignla violentia tutum eo facilius humorem descendentem recipiat. Dissolvuntur aun sem hac descensione Omnis genetis ligna, ossa, & alia, quorum liquor per gravitatem afcendere nequit. Descensio frigida est, quat do liquor dissolutus in frigido descendit : Estque Deliquium, vel Filtratio. Ruland. & Iohns. in Lex. Rolf. Chymiae l. 2. C. 2. Denique Descensu fumitur abusive pro mutatione alicujus rei in deterius, v. g. quando ex Auro fit Mercurius. Ruland. Descensorium, dicitur fornax, vel furnus Chymicus , in quo fit destillatio per descensum. Ruland. Desiccatio, Desiccans, ξήρανσις, ξηραντικὸς, idem, quod Siccatio, Siccans, vide Siccitas, Siccus. De- siccatio oculi est idem, ac spasmus oculi. Galen. hi lib. spurio de oculis c. 13. Desiccatio quoque à Chymicis, licet improprie, ad Calcinationes refertur. Jac. le Mort Chym. Medico-Phys. c. q. . Desideo, ἐξανίσταμαι, h, e. exurgo ad exonerandam alvum. Occurrit aliquoties apud Hippocr, i. I. Epid. aegrot. 4. i. 7. Epid. IX. 4. & substantivum ἐξανάστασις conatus ad desidendum, z.progn. t. 14. & Gal. c. 1. in 1. Epid. t, iy. dicit ; Comes mordacitatis est assidue desidere. In hac significatione quoque usus Scrib.Larg.n.227. Jung. Rhod. in Lex. Scrib. Dicitur & Latinis Assellare, de quo verbo supra suo loco. Desiderium, ὁρμὴ,ὄρεξις, ἐπιθυμία, idem, quod Appetitus, Cupiditas, de quibus supra. Desidia, ἀργία, ignavia. Vide Argus. Dicitur & desidies. Rhod, in Lex. Scrib. p.  Desipientia, παραφροσύνη, idem, quod Delirium, cum aegri nihil rationi consentaneum dicunt, aut agunt. Gal. 7. aph. 14. Vide Delirium. Desme, δέσμη, fascem sive faciscuhtm significat. Legitur apud Mos.chion. de morb. mul. c, I55. Vide Fasciculus. Desmidion, δεσμίδιον, significat Fasciculum, Cett diminutivum vocabuli δεσμὸς, vinculum. Sumitur pro Manipulo, ut est apud Scribon. Larg. in Graeco, vel, ut Cellus exponit, quantum manus complexu fumitur, unde & δεσμίδίον χυιροπληθες dicitur Gorr. p. 102. Desmos, δεσμὸς, vinculum, ligamentum, fascem, vel fasciam significat. Usus Hipp, defractur. t, 6o. Desperatus, ἀνέλπιστος, hoc est, de quo non spes amplius fuperest. Vide Deploratus. Dicitur de morbis & aegrotis morbo incurabili correptis, v. g. hydrope, 7. aph. 47. Desperata ulcera, ἀπεγνωσμένα ἕλκεα, quoque dicuntur, quorum curationem plerique aggressi non absolverunt, sed tanquam ab insanabilibus destiterunt, Gal. I. 4. de C. M. P. G. C. 5. Alias Desperatio significat ἀετορίαν sive dissidentiam, & ad Theologos potius pertinet, quamvis & morbi ex desperatiore provenire soleant, quorum meminit Parac. in Fragment. Medicis ad Tom, l. referendis cap. de desperatis morbis; & de eorum cura agitur in Ilei. l. Theatr. Chymici in tract. Penoti de medicam. Chyrnicis p. 628. Despumatio, Graece dici potest ἀπαφρισμὸς, vel ἐπαφρισμὸς, dicitur spumae detractio, cujus materia non solum est succus quidam concretus, lentus & includenS f atum ; sed & simul sordes omnis levior à calere ignis expurgata, vel etiam gravior albuminibus coacta & colligata. De hac actione Coquinaria & Pharmaceutica vide Vleker. Ancid. Gen, l, 3. c, 36. & D. Wedelium in Pharmac. Acroam. l. I. sect. 2. c.y. p. etq.seq. Despumatio etiam per translationem vocatur in febribus intermittentibus materiae febrilis jam subactae & quasi devictae expulsio seu separatiO. Th. Syulenham. Meth. Cur.febr.p ni. 70. Desquamatio, Desquamatum, ἀπόσυρμα. Vide Aposyrma. Desquamatorium, epitheton Trepani, quod & Exsoliativum dicitur, quo tantum ossis eximere licet, quantum videbitur. ParaeuS i 9. Chirurg, c. 5. & inter novissimos Cornelius Sollingen in Operationib. Chirurg. allegantibus Actis Eruditor. Lipfiens. de Anno I6pj. m. August. p. 342. Destillatio, aliis Distillatio, Gr. στάλαξις, κατασταλαγμὸς, apud Latinos est aequivocum vocabulum. Vel enim Pathologice, & idem est, quod Catarrhus, Catarrhysis, & Defluxio, Rheuma ; de quibus suo loco dictum t Vel accipitur Pharmaceutice, autChymice, & est artificiosa prolectatio, vel extradtio essentiae medicamentosae sub forma vaporis coagulata in formam liquatis, defertur per stillicidium, translata à vase materiae in excipulum deorsum locatum. Quod itaque destillandum est, resolubile in confiltentiam humidam esse, necesse est, aut cum humore esse, sive is connatus sit, sive foris adjectus. Sunt autem talia maxime vaporosa, & quae spiritus oleosos habent. Unde fi de- stillanda per naturam non sunt talia, per artem eo sunt deducenda. Et csl inventa Destillatio essentiae extrahendae gratia principaliter, quanquam. & famuletur abstractionibus, depurationibus, & similibus. Destillationis tres numerantur species: Per ascensum, cum, antequam definiet essentia extracta, sublimetur species aërea, debetque ea esse continua, ab initio ad finem, cum opere interrupto vix ascendat id, quod reliquum est. Per descensum, vide p a. Descensio : Per inclinationem , quae fit vase materiam continente inclinato, rostro deorsum vergente ; cumque illud vas plerumque sit Retorta dictum, etiam haec Destillationis species per Retortam opus nominatur. Quamvis & nonnunquam Destillatio per descensum dicatur, quod parva fiat elevatio, indeque maxime deorsum reflexio, vel quod spiritus maxime deorsum revocentur & sine alembico in curvatura coagulati descendant. Haec Rul. & Iohnl. in Lex. Adde Rolfink. Cstymiae 1. 2. c. 2. ( qui etiam Destillationis alicujus naturalis mentionem fecit, qualis fit in generatione pluviae, sed haec est extra forum Melicum. ) Junge ex antiquioribus Matthiol. de ratione destillandi aquas ex plantis , Weker. Antid. Gen. l. 3. c. 39.scqe aliquot. & ex recentioribus D. D. Vledel. Pharmac. Acroamata l. I. sect, 3. i. 3. p. 99.scst3. Ps D. Joh. Maur. Hcfmann. Differt- Chymic. Xi h.tit. 1. Helfric; lunken. Co p. Pharmaceut.sect. I. c. 3. p. 11.seqq. De destillatione Spagycica in specie circa negotium lapidis Philosophici quaere in Theatr. Chymic. Indicibus Vol, II. p - 4II. 44I. aSr.seq.Vol III. 5. 377. 435. 562. 733. Vol. IV. p. 749. Vol. VI. p. 27t. Destringo, ἀποψάω, significat sudorem & sudorulentas corporis sordes lacinia aut incurvata fricantis manu aut strigili detergere. Lang. i. I. epist. 51, Destructio, Gr. φθορὰ, διαφθορὰ, idem, quod Corruptio, Chymicis dicitur dissolutio, vel deperditio pristinae & nativae iuae formae, vel consistentia, & mutatio in alienam. Vid. Parac. & Theatr. Chym. passim. v. g. Vol. I. p. 294. Talis Destructio Spagyrica difficilior habetur labor, quam constructio. Lagneus Harm. Chym. c. 6. & Alan. in Th. Chym. Vol. IV. p. yiy9. Vide etiam Corruptio. Desudatio, ἐφίδρωσις. Vide Ephidrosis. Apud Avicennam Desudatio notat Sudationem largiorem, quam sequuntur interdum pustulae, tanquam sudoris feces inobedientes ad exstIdandum, unde & Htdroa, ijsâu, Sudamina vocantur, perperam vero ὑδρῶα. Avic. l. 4-scn. 7. tr. 3. c. 8. Ingrass. com. in Avic. l. de tum. p.n. p. I72. 183. I9I. etc. Desurrectio, ἐξανάστασις, desurgo, Idem, quod Desido vel Desideo, h. e. secedo ad ponendam alvum. Vide p.a. Desideo. Jung. Scribon. nM i 2.140.142. Rhod. in not. ad 11 2. I 4o. Detentio, aliquando significat idem, quod Catalepsis, Catoche, de quibus vocabulis jam suo loco dictum est. Zacchias Quaesi. Medico-Legal. l. 2. Iit. I. q. 15. n. 9. lo. Detentus, ἐχόμενος, proprie, qui ab altero habetur, & ita in alterius potestate est, sive vi coactus, sive necessitate. Unde & Gal. exponit per καπχεῖιενος καὶβιαζουμενος, 6. aph- 16. Lind. Sel. Med. Ex. XII. §. 17. Detenta quoque dicuntur ea, quae Retentu, quae nostro commodo natura ad tempus moratur, Ex. XV. §. 71. Differunt à Contentis, quod haec in genere dicantur, quod ratione suae liquiditatis, vel fiuiditatts contineri habeant necesse. Detergens, ῥύπτων, idem, quod Abstergens. Vide Abluentia. Jung. Gal. i. 8. medi. med. c. 4. Detersorius, ῥυπτικὸς, idem, quod Abstersorius , Gal. I. de R, V. I A. t. 18. Deaersorium vocabatur Locus BaltIei, in quo sitdor detergebatur, & ungebantur unitione indigentes. Furnanell. lib. de Balneis mox a principio. Detonatio, est terminus Chymicus, quo indicatur operatio deflagrationis & calcinationis per Nitrum in praeparationibus Antirnonialibus, de quibus vide Rolfink. Schtoder. & alios, praesertim e retaensioribus celeberrimos Cherniatros, I). II. Wedel. Ph. I. A. F. R. lib. Fsect. 4. cap.T D. D. Bohn. Dissi Chym. Phys. XII. |. ao. etc. PpoliXuIn vero de Detonationis effectu, qui est, per fusiIm Stibium penetrare, penitus liquare, attenuare, Mercuriale, Arienicale & Sulphureum recrementum in fumum vertere, purgare, & figere, vide apud Libav. Defens. Synt. Chym. contr. Schiunemann. II. not. 46. Detonsus, κειρόμενος, à κείρω, tondeo, lude κούρα, tonsura. Vide Cura Graec. Detos, δετὸς, vinctum tecti, idem, quod ἀἐτωμα, 3. de artic. t. 23. Vide Aetoma. Detractio, καθαίρεσις. Vide Cathæresis. Detritio, ῥάκωσις, est affectus scroti, soli, cutis in scroto musta & nimia extensio, Gal. in desim med. AEginet 1. 6. c. 67. Io genere etiam Detritio sumitur pro tritura. Scrib. Latg. I*. I 3io- Devalgatus, βεβλαισσομένος, dicitur quorum ossa sunt valga. Opponitur Demancato, κεκυλλωμένῳ, Gal. c. 4. de an. L Io. ri. Vide Blæsus. Devenio, ἀφικνέομαι. Vide Aphicneomæ. Deventris, ἀκοίλιος, qui carere videtur ventre. Vide Acœlios. Devirgino, ἀποπαρθενέυομαι Vide Apopartheneuomaæ. Devirginatio legitur in Scribon, i. I 8. Bartb. l. 39-c. 16. Adversar, putat, esse femellis proprium. Sed tamen & Devirginare puerum, dicit Varro apud Non. Marcell. de prop. serm. in Cornucopia Nic. Perotti p. m. I473. lib. ty. Devoro, καταπίνω, idem, quod Deglutio. Tropice usurpatur de scientiis intra noS recondendis, Gal. l. 3. de Hipp. & Pl. decr. c. 8. Proprie devorare est magna aviditate multum cibi ad se rapere, non mandere, vix gustare, adcoque ventriculum implere, ut oneri sit non tantum, verum etiam revomatur scepe, vetbla Linden. Exerc. XIII. §. 30I. 302. Devorare medicamentum, pastillos, mel, legitur apud Scribon. n. 87. 94. II6.135. 155. I65. I98. Cels. l. 4. c. 4. lu Chymicis Devoratio quoque dicitur, quando Aurum depuratur Antimonio in igne fusionis. B- D. Etmtiller. ad D. Ludov. Pharmac. Devotatus, idem, quod Defixus, & utroque nomine appellatur, qui maleficio aut incantamento prohibitus est à Venereo congressu & ligatus. Apui. de medic. herb. c. 7. n. 1. Humelberg. comm. ad h. 1. p. 65. Deurens, καύσων, idem, quod Causos, Febris ardens. Deus, θεὸς. Neque hujus mentio omittenda in Medicina, cum ille fit Autor principalissimus omnium bonorum, & ita quoque artis Medicae, caussa primaria sanitatis, & operationum Medicarum salutarium. Quod vivis valesque, hoc ipsius Dei est. Quod medendi scientiam calles, concessu & beneficio Dei est. Quod cura tua feliciter sub manu succedat, benedicente Deo est. Quod ulque & usque proficis in cognitione Naturae & Artis, gratia Divina est. Imo quod & aegrotes, à Deo juste noS castigante dependet. Deus sniIIj est, qui vulnus facit, & manus ipsius fanat. Hinc & Hipposyt. GuarinOnius in suo lectu dignissimo Ger- manico tractatu de Caussis sanitatem & vitam hominis deflet entibus , primam caussam. Deum statuere non est veritus, quod & Rols. fecit Ο. ac M. Med- Sp. i. 2.s. 3. c. 29. Plura videantur apud Lind. Ex. III. Selecte Med. Absit vero illa fictilia & superstitiosa Dei cultura, qualem CrolliuS & quidam ejus scctatoreS commenti sunt, Deum in creatione egisse Spagyrum, Deum & spiritum Cabalisticum in unione esse, & quae sunt alia blasphema, aut certe valde abusiva, de quibus videatur Libav. tr. de horribili impietate Magiae Paracelsicae. Et dubito, an edam AEnigmaticae illae allusicneS Fr, Basilii Valentini in scriptis sinis Latinis & Germanicis, salva pietate vera, pcflint approbari ? Aliter res fe habet cum tropicis phrasibus, nec S. Scripturae adversis, quod homo homini Deus; & ita Medici qucque Dii & Magistratus, Rhod. ad Scrib. p. 11. I4. 27. Medicamenta Btanus Dei, vel Deorum dicantur. Aliud est, rem per tropum explicare : aliud mystice sive per mysterium, ἄλις. Deustio, ἔγκαυσις, vide Encausis. Gal. de inaeq. intemp. c. 7. Deuteria, δευτερία, δευτερεῖα, Deuterias, δευτερίαι, Deuterinar, δευτερίναρ, Linden, Ex. X. § . I98. ρίαμ, Deuterinar, δεντερίναρ, Linden, Ex. X. §. I98. Accipiuntur haec vocabula pIo vino s.ecundario, viliori, Lora alias dicto, parato ex aquea vinaceis affuso illa macerante. AliaS etiam Graecos τρύγα, Asiaticos στομφυλίτιν vocasse, autor elt Gal. l. 2. de Ai. fac. cap. y. Vide Lora. Dioscorid. i. 5. c. I3. etiam -scirpat appellari scripsit. Est potionis genus vile & noxium, de cujus viribus Gal. & Dioscor. d. l. Lang. I. I.ep. 2.7. sin. ubi & Thamtta dicuntur. Deuterion, τὸ δευτέριον, item, τὰ δεύτερα, significat secundinas, vel secundas, ita dictas, quod secundo post foetum natum loco ordinarie & naturaliter excludantur. Hippocr, vocat τὰ υστήρα, 5- aph. 49. τὸ υστορον, z.Prorrh. XXX, 18. et ι, 2. Epid.s. V. 42.χορία, suntque nihil aliud, quam membranae feeturn prius conticentis, praesertim exterior Chorio» diota cum placenta Uterina. Nam interdum Arnnios ceu interior cum fetu iplo excluditur galeae init.tr inhaerens. De his vide Harveii Additamenta ad Exercir.de gener, animal. BaIthol. I. 1. .ιίοὐήι. cap. 36. Dieter. r.ttm. 876. Quae p. n. retentae in allectionem gravissimam conjiciunt foeminas. Unde remedia fere eadem, ac ad partunr necessaria, sunt adhibenda, de quibus apud Hipp. Gal. & PracticoS videre est. Deuteropathia, δευτοροπάθεια, idem, quod συμπάθεια, Consensus. Usurpatu1’ de motbis per cc.nfensum, primo, qui per ςνγαππάθειαυ obortus esse dicitur, supervenientibus. Legitur & apud Helmont. de Lithias. c. y.n , 54. Dexamene, δεξαμενὴ, in genere receptaculum significat. Restringitur vero ad receptaculum aquarum sive labrum, autselium aquae calidae, in quo nui lavatt- tnc, etiam innatare possunt. Dicitur alio nomine κολδροβσὲρα, Gal. ί. 2. de Tem. c. 2. & 't/aSttatc. Gorr. p. Iot. Dexios, δέξιος, h. e. dexter, duplicem habet significationem. Primo denotat illam corporis regionem, vel illud latus, in quo hepar situm suum obtinet. De hoc dextro corporis latere recepta est opinio veterum, quod dextra sint robustiora & calidiora sinistris, & quod mares etiam magis in dextro uteri latere concipiantur & generentur, Hippocr, y.aph.osisl. & quod arteriae sint majores dextri lateris sinistris, & quod morbi dextri lateris sint periculosiores. Enimvero videtur in plerilque esse mera imaginatio & differentia fictilia. Imo dubitare quiS etiam de rationibus Bartholini l. 4. ulnut. C. I. posset, ob quas dextram manum agiliorem esse docuit sinistra. Enimvero non licet, nec libet hoc loco controversuri. Vide C. Hofm. comm.in Galen. de V. P. n. 854. seqq. Deinde significat idem, quod felix, congruus, conveniens, v. g. Dexter usius rorum non naturalium dicitur, qui opponitur sinistro vel abusiti; quae significatio est per translationem. In utraque significatione Dextro opponitur sinistrum, τὸ ἀριστορότ. In circulo neque dextrum, neque sinistrum dari, neque in natura, non male scripsit Helmont, de Iciduas. cap. 9. n. 45. Dexis, δῆξις, morsus. Vide Dacno. Dexiumae, δεξιοῦμαι, significat comiter excipio aliquem , ac veluti dextra prehensum deduco, aut dextram alicui porrigo. Legitur apud Hipp. I. 7. Epid. IX 8. Dextans, in Gr. δεκάμορον, est nomen ponderis unciarum decem , tota libra divilà in duodecim uncias. Meminit Scrib L. n. 203. Dexter, δεξιὸς. Vide Dexios. Dia, διὰ, haec praepositio in Medicina frequentissimi usijs eile solet in appellationibus medicamentorum compositorum à basi, vel potiori simplici ingrediente desumtis, & significationem obtinet praepositionis De, v.g. Diacodion, Diacydonion, Diaphoenicon &c, quorum etiam aliqua suo ordine in seqq, exponentur. Diabebos, διαβεβὼς, diductum, divaricatum & disparatum significat. Usurpavit Hipp, de malleolis 4. de artic. t. 2 2, Diabetes, διαβήτης, est Urinae profluvium, Hy- drops ad matulam, Hydrops matellae, Dipsacos, Diarrhoea in urina , ύδερ.ρς, ἐις οὐρα αλά.ῤῥοια. δίψακὸς, synonyma sunt,cum contrnuo & ext beranter per urinam redditur id, quod bibitur, nihil plane immutatum, Gal. l. te.de L. Aff. c. 3. & i. de diff.fympt c. 6. Passio haec talis est, qualis circa alvum Lienteria & BulimoS, extinctio, ut diceret quispiam, utriuique virtutis, & retentricis & àlteratticis, i. t. de crif. c. tt. Consentit quidem quodammodo vesica, & copta urinae premtur, at nec ipso morbus, nec morbi caussa eit in vesica, sed in solis renibus. Est autem attrahendae urinae inexplebilis cupidttas, ejus retinendae impotentia. Attractionem tantam excitat vel calida & sicca renum intemperieS, vel hunior biliosus acris, salsius & renes assidue irritans, inque ipso renum corpore impactus, vel, ut ait Aretaeus, morbus aliquis acutus in renes firmatus & per crisin malignitatem sitam in eoS deponens, vel venenum aliquod deleterium, ex eorum genere, quae vesicam & renes infestant, quale id est, quod à Diplasie serpente funditur. Haec enim omnia sitim ingentem movent, ob quam afiidue aeger bibit. Potum autem hunc avide renes attrahunt, antequam etiam in ventriculo concoquatur, sed eum propter imbecillitatem non retinent, led talem effundunt, qualis silmtus est, qua in re Diabetes appetentiae caninae persimilis est, quam ὄρεξιν κννώδη vocant. Nec vero id folurn, quod bibitur, protinus crudum mingitur, sed humor etiam copiofus à renibus colliqnato corpore trahitur, in eoque Diabeten proprie consistere, Aretaeus arbitratur, definiens, esse σαρκῶν osis μελίων ἐσ ουίρον σύντηξιν, hoc est carnium & membrorum in urinam colliquationem, ob quam & filmma totius corporiS macies est, & copiosior multo urina redditur, quam potus est. Quod si vel modico tempore à rneiendo abstinuerint, tument lumbi, testes & ilia. Rarum id prorsus mali genus, & à Galeno bis tantum visum. Eo autem nomine appellatur, quod humor corporis nullo in loco consistat, sed subinde de loco in locum δίαβαμἔιει, h. e. pertransit, non aliter, quam aqua per siphonem, quem δίαβήτην vocant Mechanici, ut scribit Colum, l. 3. c. Io. Latini nullum illi peculiare nomen dederunt. Haec Gorraeus & Castellus. Enimvero cum illud de Attractione vetus figmentum hodieque eXOleverit, hujus affectus analysin & expositionem per caussas veriorem & certiorem nobis reliquit Cl. Willis Pharmacettt. Rat. Part. I. sect. 4. c. 3. statuenS, caussam proxiinam in sanguinis deliquio, sive nimia serositate cOlliquativa consistere, dum compages sanguinis nimis est laxata & difloluta. Paracelsus caussam hujus affectus ponit in sale resoluto & scisso per ingressum acuti (alis, i. 2. de Iart. tract, 3. c. i. ubi plura legantur, & in fragment. ad Tom, III. referendis. Lectu edam digna est Marr. Listeri Exercitatio II. Medicinalis de hoc affectu aliquot exemplis illustrata. Observationes de Diabete varias vide in Ephem. Nat. Cur. Ann. II. Obs. 162. I67. I75. I9ss et Ann DI. Obs. 183. Diabibasco, διαβιβάσκω, pro διαβιβάζω ponitur, & significatio transcendo, traduco,transmitto, apud Hipp. 1. defract. t. 29. Diabolus, διάβολος, infensissimus ille animarum nostrarum & corporum hostis & adversarius. Dicitur & Dæmon. Cacodæmon. Vide Dæmon. Diabolus metallorum etiam appellatur Jupiter sive Stannum à Chymicis, ideo, quod sociatum aliiS metallis eadem irreducibil.a vel admodum difficulter reducibilia faciali D. Etmiiller. ad Ludo. Pharm, Diaborborizo, διαβορβορίζω, significat mura muro. Dicitur de hypochOndriis apud Hipp. 5. aph, 64. VId. Dietericll. « . I84. Linden. six. 6. § . 69. Vide Borburygmos. Diabotanum, διὰ βοτανῶν, dleitur emplastrum ex herbis consectum, cujus descriptionem vide in Gal. l. 6. de C. M P. G. c. 2. Diabrosis, διάβρωσις, idem, quod ἀνάβρωσις. Vide Anabrosis, erosio, à re acri & mordaci facta, sive interna, sive externis, igne, vel medicamentis, quae propterea δια.βρωτικά appellantur, media quodammodo inter ἐκφρακτικά ουστή καυστικά, i. e. extergentia & adurentia; sunt enim extergentibus valentiora, & urentibus debiliora. Vide Corrosio. Diacadmias, διὰ καδμίας, nomen Emplastri à Cadmia ceu basi ita dicti, apud Scribon. La*g. comp. 242. cui simile legitur apud Gal. l. 2. de C. Μ. P. G. C.I4. à Lucio usurpatum interque EpulOtica relatum, Diacarcinon, .διὰ καρκίνων, nomen Antidoti ex Cancris adversus morsum caniS rabidi, quo & AEischrion optimo cum successu usus legitur apud Gal. I. II. de S. Fac. §. Decaneris ustis, Vid. Forest. l. Io. Obs. 27. Schol. Diacaryon, διακαρύων, i. e. Rob nucum, Gal. /. 6. de C. M. S. L. c. 2. Vide Dispensat. Augttst. Diaceltatesson, terminus Paracelficus, ad curam febrium spectans, quo usus I. 2. de vit. long. c. 5. Videtur autem vomitum per Mercurium excitatum intelligere. In Rul. & Iohns. legitur Diateffadelton, i. e, Mercurius praecipitatus. Alii volunt Diaceltateffon Paracelsi esse medicamentum Chymicum, quod praebet Mercurius vivus à liquore Alcahelt solutus. Ast quia ilio liquore sese carere hodieque fatentur Chymici, quare & hoc medicamentum manet in occulto, & fortassis citra Arris detrimentum. Diacenes, διακενῆς, significat frustra, in ’vanum. Aliquoties legitur apud Hipp. l. y. Epid. V. 22. X, 42. XLI. ra. Diacenos, διάκενος, significat, cavernosum, fistulosum, non vero simpliciter vacuum. Dicitur de corporibus porosis, qualia lunt Spongia & Pumex. Gal. l. 4. de diffopuls c, 6. Diachalasis, διαχάλασις, à verbo, διαχαλᾶν, sign.ficat in specie suturae laxationem& dissolutionem, apud Hippocr. /. de vuln, capic. XV. 5. 6. XVI. I. 2. ubi & ῥὴξις Vs τὴν ῥαφὴν, ruptio circa suturam vocatur. Diacheirismos, διαχειρισμὸς, tractatio manuaria , quae manibus perficitur. Dicitur de medicamentorum praeparatione apud Hippocr, l. 2. Epid.s. III. at. A verbo Ολάχειριιςσθαι & διαχιιρὶζεσθαι, manibus aliquid tractare, quod occurrit i. 2. de morb. mul. IV. II. Diacheomae, διαχέομαι, proprie significat trans fundi , quando liquor de vase in aliud diffunditur vel potius tran sunditttr, ita sumsit Hippocr, l. de Affect. XLV. I8. de vinO per transfusionem refrigerato, quam significationem perperam omisit Foës, in Oec0. nom. 'lropice vero etiam significat dissipari, disouti. Usurpavit Hippocr, de tuberculo, l. 4. Fpid. XXVI. 3. Activum διαχεῖν, discutere, legitur apud Dios.corid. l. 3. c. I7o. Diachorema, Diachoresis, διαχώρημα, διαχώρησις, à verbo διαχωρέω, generaliter significat omnis generis Excrementa & Excretiones e corpore factas, Foës. Oec. p. 162. Gorr. indes. lu specie vero Excrementa alvi & Excredonem per alvum , 2. aph. I4. I 8.s. 4. aph, 47.s. 5. aph- 64. Vide Dieteridi. n. loy.seqq. Lieden. Ex. XIII. §. z^.seq. Dicitur & Lat. Distributio. Diachorisis, διαχώρισις, διαχωρισμὸς, significat separationem& disjunctionem, à χωρὶς, seorjim. Legitur apud MOschion. de mwb. mul. c. 129. Diachrista, διαχριστὰ, dicuntur P. AEginetae l. I. C. 46. medicamenta, quae faucibus, columellae, palato, linguae ad pituitam detergendam applicantur. Diachrisu, διαχρυσοῦ, nomen emplastri ad fracturas, Aureum dicendi, apud Gal. spur, l. de Dynamidiis § . Ad ossu fracta. Diachylon, διαχυλῶν, Emplastrum dicitur ex fuccis compositum, emolliens, concoquens, Gal. l. y, de C. M. G. c. p.  Vide & Dispensatoria. Variae ejus in illis Occurrunt descriptiones. Diachysis, διάχυσις, dicitur Uquesactio, Fusio, Estque corporis sicci ad hutnidius aheratio & permutatio. Contraria τη πήξει, concretioni vel coagulationi. Humiditas autem corpotibus siccis inducitur, vel novo humore superinducto, vel resolutione partium aquearum, quae antaa in corpore latebant compresso & constipatae ; vel dissolutionem partium terrestrium prius in unum coactarum. Ad primam speciem pertinet Elixauo, Maceratio. Ad secundam Fusio. Ad tertiam Chylisicatio referri posset. Pathologice quoque usurpari potest, ut sit determinatio alicujus modi caussandi morbos, & significet Diffusionem, h. e. nimiam fluxionem, quae opponitur sucti s. stagnationi, quemadmodum egregie exposuit Bernardinus RamaZzinus Medicus Mutinensi in descriptione constitudonis Anni I65o. in territorio Mutinensi, quae extat in Ephemerid. Nat, Curiosor, Dec. II. Arn. IX. p. 53. psuyy-rosis medicamenta vocantur, quae diffundendi & dtssolvendi vim habent apud Dioscorid, l. 1. c. 78. et l, 3. c. 59. de Terebintho et Aniso. Diachytos, διάχυτος, est epitheton vini, quod & ὑπόχυτος οἶνος vocatur, quod paratur uviS in sole siccatis loco clauso per dies s.eptem In cratibus totidem pedes à terra alte, noctibus à rore defensis, octavo die calcatis. Ita fleti optimi odoris saporifque vinum, testatur ex Plin. l. I4. c. 9. Linden. Ex. X. §. I I8. Diacinclizo, διακιγκλίζω. Vide Cinclismos. Diacinema, διακίνημα, dicitur dimotio, eum Ossa paulatim excesserunt, prolapsio parv3 cilium, apust Cels. l. 8. c. I4. ΟΛίσθημμ voro integra iofflatjI prolapsu vocatur. Hipp. s. defract. t. 5I. A verbo διακινέιει, dimoveo , 2. de artic. t, I 3. Diaclysma, διάκλυσμα, significat specialiter collutionem oris , per liquores, qui in ore detinentur, iterumque expuuntur; & silb se comprehendit Gargarismum, & Apophlegmatismum , Schroder. i. 2. C. 61. Diacnaeo, διακναίω, significat corrumpo, lancino, corrodo. Dicitur & ἀποκναίω, Hipp. I. I. de morb. X. 3 5. lib.z. demorb.mul. XIII. 13. XV. I I. Significat & defrico, Rhod. ad Scrib. n. 55. Diacoccymelon, διακοκκυμήλων. Vide Diaprunum. Diacochlacon, διακοχλάκων, epitheton Lactis , in quo silices igniti extincti prius sunt. Hippocr, vocat αλάπεπυρωμένον, l. 7. Epid. III. 4. Linden. Ex. XVI. 5.82. Diacodyon, διακωδίων, est confectio ex capitibus papaveris , cujus varias formulas veterum tradidit Gal. i. 7. de C. M. S. L. c. 2. Diacolocynthis, διὰ κολοκυνθίδων. Vide Hiera. Diacomizo, διακομίζω, idem, quod ἀνακομίζω, restauro, de quo vide supra Anacomide. Hipp, l. z. de motb. XI.IX. 23. Diacomma, διακόμμα, dissectum, discissum signifieat, etiam à διακόπτω, disseco, Hipp. 2, Prori fi. XXV. Diacones, δι’ ἀκόνης, nomen Emplastri Crlionis « X Cote parati, apud Gal. l. 6. de C. M. P. G. c. 2. Diacope, διακοπὴ, discissionem, praecisionem & dissectionem profundam significat, apud Hipp. 7. aph. 24. 1. de cap. vttl. VIII. 6. à verbo διάκοθιτω, quo frequentius usus idem 6. aph. 18.19. 50. Coac. t. 503. 504, Vid. Dieter. num. I87. Foës. Oec. p. 150. Sumitur pro omni magno & profundo vulnere, Gal. comm. ad 6.aph. I8. Diacopraegia, διακοπραιγία, dicitur medicamentum Topicum e stercore caprino lactum, teste Blancardo, quamvis nobis non licuerit in Graeco aurote Medico invenire hoc vocabulum. Diacorallium, Alexandri, non à Corallo, s.ed ab Anagallide appellatum, quia non adstringit, led penetrat, Heurnius Meth. prax. l. 2. c. 15. Diacorum, δι’ ἀκόρου, confectio ex Acoro, sive Calamo aromatico, à Mesue excogitata, cujus descriptionem & commendationem ZIVolferianam vide in Dispo August. Claff. 14. Diacrisis, διάκρισις, idem, quod κρίσις, lu morbis humorum secretionem vel excretionem &judicationem denotat, Hipp. 1. de genitur. V. 8. Verbum, διακρίιω, excerno, secerno, occurrit in Coac. t. I 37. et l. 2. de morb. LXIX. 3o. Opponitur τῷ συγκρί,ει,, quod significat miscere, Gal. i. 4. M. M. cap. 4. Denotat etiam Chyrnicam solutionem. Vide Solutio. Diacritice, διακριτικὴ, dicitur à quibusdam facultas dscretrix vel secretrix, quae bonum à malo fecernat, & dijudicet lu morbis, & hanc quintam nonnulli statuunt quatuor ministris addendam. GorraeuS p. 104. Enimvero exulent in Medicina hae abstractivae subtilitates Philosophicae. Diacrocium, electuarium de ovo.Plater.de Curat, febrium pestilentialium Tom. 2, C. 2. Diacrocu, διὰ κρόκου, διάκροκον, nomen Collyrii sicci, quod Crocum recipit, apud P. AEiginet. /. 7. c. 16. Gorr. in des. p. 105. Diacydonium, .διὰ κυδωνίων, scil. μήλων, confectio Stoinaclaica ex succo malorum Cydoniorum, vel codoneaerum, hodie adhuc usitatissimum, commendatum vero & olim à Galeno, i. 6. de Sun. tu, c. 15. Jung. Dispensiitoria, ubi & Diacydoniati laxativi mentio fit. Diadaphnidon, διὰ δαφνίδων, nomen Emplasiri, ad extrahendum & pus movendum, à baccits lauri ingredientibus sic dicti, cujus descriptionem vide apud Celsi I. 5. c. 19. Diadema, διάδημα, generaliter quidem omnem fasciam denotat. Specialiter vero exprimit fasciam cupitis, sive redimiculum ; qualia commendatur in doloribus capitis, ubi suturarum relaxatio metuitur. Forest. I. 9. Obs. 53. Schol, Diadexis, Diadoche, διάδεξις, διαδοχὴ, dicitur humorum exceptio, vel successio, vel de parte ad aliam partem transitus, Hippocr. 6. Epid.s. i.c. 28. & Aretaeus l. 2. de cur. morb. Vid. Foës. p. 149. Vocatur & ἔκδεξις, Gorr. p. tot. Diadosis, διάδοσις, communiter distributionem quidem significat, ut ita idem sit, quod ἀνάδοσις, vide Anadosis, Gal. l. 2. de nat. fac. c. 6. Verum denotare quoque potest remissionem, aut cessionem morbi, à verbo διαδίδομι, quod in has significatione sijmsit Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 2 2. Diaeresis, διαίρεσις, significat divisionem ; Α Galeno sumitur generaliter, pro solutione continui, cujus quatuor constituit fpecies, vulnerationem, contusionem, erosionem, ruptionem, l. 5. Meth. Med. c. 2. Jung. Dietsrich. Iatr. n. 1 5.pag. i I8. Notat & distinctionem, Gal. 1. p. de Hipp. & Piat, dec, c. 6. Diæta, δίαιτα, dicitur victus ratio, vivendi modus ac lex, certa victus institutio & norma, non in solo cibo & potu consistens, verum in omnibus aliis rebus nonnaturalibus quotidianis, Aere, Otio, Exercitatione, Venere, Somno, Vigiliis, Repletione, luanilione, Animi Affectibus, Gal. ad Thrasybul. c.35. 3, in 3. Epid. t. p. lu Diaeta duo haec potissimum lunt praecepta, in quibus tota fere vertitur : integram lenitatem similibus conservandam ; inclinatam autem & in vitium ruentem prope modico centraliorum usu corrigendam esse. Disciplina, quae hanc instituit, Diaetetica, δίαμ- τητικὴ, dicta est pars artis Medicae ministra, cum quae lanis ad imminentes morbos arcendos, tum quae aegris ad praesentes profligandos debetur, Gal. I. 11. M. Med. 1.15. Castell. & Gorr. Jung. Dieterich. η.ι86. Lind. Ex, XIII. §. 106,seqq. RliOd. ad Scrib. n. 122. Rols. Ο. ac M. Med. Sp. 1.1 a.sect. I. c. t.seqq. Dogmal. nostr. med. gen. Part. IV. c. I. Diaeteticam Olim tempore Homeri minut fuisse 'excultam, refert Lang. lib. 1. ep. 51. Verum ex Iamblichio in vit. Pythagor. notavit Rhod. ad Scribon, in not. pag. I7. Pythagoreis in pretio suisse maxime Diaeteticam, Pharrnaciam minus probatam. In strictiori significatione pro solo victu sumsit Helrnont. tr. victus ratio , & sobrietatem, statuit, esse totius Diaeta cardinem, n. 16. ubi simul Diaetae remedia in curandis morbis infida dixit & languida, n. 17. 18. verum ratione frivola. Non enim ideo victus ratio praescribitur in curatione commoda, ut praesens morbi caussa per illam tollatur, sed & ut caussae fututae proventus inhibeatur. Hinc rectius scripsit Scrib. Larg. compos, num. 200. Implicitas Medicinae parteS inter se & ita connexaS esse constat, ut nullo modo diduci sine tostus professionis detrimento possint. EX eo intelligitur, quod neque Chirurgia sine Diaetetica, neque haec sine Chirurgia, id est, sine ea pane, quae medicamentorum utilium ufum habet, perfici possint, fed aliae ab aliis adjuventur, & quasi consummentur. Jung. Rhod. not. ad h. l. p. 288. Strictissime Diaeta etiam significat Decoctum Diaphoreticum ex ligno fancto & similibus paratum, vel etiam additur epitheton. Diaeta sudocisica, vel fi purgantia addantur, Diaeta Sudorisico-Cathartica. Bias. Med. Univ, p. 79. Diætema, διαίτημα, idem quod Diæta, quamvis Gal. praeter cibum & potum reliquas res non naturales ita vocaverit, ad Thrasyb. c. 28. Diaginomæ, διαγίνομαι, significat apud Hipp. supersum, vitam retineo, evado. Legitur 1. I. de Morb. XXIV. Io. et i. I. Epid.s. I. t. 19. ν Diaglaucium, Diaglauciu, διὰ γλαυκίου, est nomen Collyrii ad incipientes lippitudines & Ophthalmias laudati à Scribon. Larg. compos. 2 2. ita dicti à Glaucio siicco herbae, in Syria & Parthia pronatae. Ejus vero usum recentioribus exolevisse recte animadvertit Victor Trincavell. de cur. pari. 1. 4. C. 4. nota.ite Rhodio ad d. Scribon. loc. in notis p, 61. Diagnosis, διάγνωσις, Digno.io, est praesimtium per signa cognitio, Gal. c. 1. in prognosi. t, 5. Ralf. pro tota Pathologia silmpsisse videtur, in Ord. at Metli. I. i.s. 1. c. 3. ets 2 I-seqq- Pieriqueomnes In. stitudonistae ad morbos satiem restrinxerunt, sed perperam, cum & sanitatis praesentis per signa cognitio sit scitu necessaria. Vid. Dogm. nostr. P. 3. c. I. dogrn. 2. et c. 2. per totum. Signa, quae hanc cognitionem promovent dicuntur Diagnostica, δίαγνωστικὰ, altas & δηλωτικά Vide Deloo. Jung. Dieter. n. I. quamvis Linden. proprio ausu & autoritate vocab. Diagnostica aliter acceperit pro Pathognomoxicis, sive propriis & demonstrativis signis, Ex. IV. §. 51. contra receptam omnium aliorum siententiam. Medicus quoque, qm Per signa rem f. vel P. II* diguoscit, dici potest δίαγνω: στικαὶ, vel αλάγνώμω,, arbiter, vel discernendi potens. Dieter. d. I. Diago, διάγω, vel significat vitam duco, perago, ut Hipp. 3. aph. I8. vel ad morbos refertur tempora siIa transigentes, l. I. Ep.s. 1. t. 20. Jung. Foës. p. 148. Dieter. I83. Diagrydium. Vide Scammonium. Diaisso, διαΐσσω, significat cum impetu transite, percurro. Frequenti in usiI apud Hipp. Coac. t. 139. i I. de morb. XXI. 13. i. 1, de morb. mul. LIIX. 8. I. 2. XXIV. 7. Dolor quoque, διαΐασσων πόνος dicitur, qui à pane primario affecta celeriter transit cum impetu ad partes vicinas. Gal. i. 2. de L. Aff, c. 7. Dialambano, διαλαμβάνω, significat intermifsionem fumo, vel intervallum facio, Hipp. I. 1. de morb. mul. XCIII. 2o. Dialegomae, διαλέγομαι, Hippocrati significat sermonem profero articulatum, vel locutionem, quae etiam signum praebet notandum in aegris, uri patet /.3. Epid. s. 3. t. 38. et 73. l. de Carnib. XIX. 1. 9. 12, I. 7. Epid.s. y. t. 2. Coac. t. 228. i. I.prorrh.f. 3. t. 36.s. 4. de R. V. I. A. t. 66. Dialeimma, διάλειμμα, intermissio, est illud intervallum, quo febris ad infebcicitationem, Gr. ἀπυρεξίαν, venit, antequam sequens annotatio adveniat, Gal. i. de morb. temp. c. 3. Dicitur quidem in specie in febribus ἀπνρεξτά ; in aliis vero morbis intermittentibus, ut Cephalaea, Epilepsia, Podagra, Calculo, limpliciter αλάλειμμα, ἀπὸ τοῦ διαλεἰπε.ν, h. e. ab intermittendo. Significat ergo apud Hippocr, ἐιλικρινῆ ἄνεσιν, sinceram & puram remissionem. Vide Gal. 4. aph. 43. Datur enim & in contiiIuis quibusdam febribus quaedam mutatio remiflionern aemulans ; sed non est pura & plenaria intermissio. Accipitur & generaliter de intervallis temporis, Gal. l. 6. desum tu. c , 7. Vide Intervallum. Dialeipo, διαλείπω, intermitto. Frequens verbum Hipp, de febribus intermittentibus, quae dicuntur πνρετοὶ Ολάλειπσνπς, & quibus opponuntur continuae sive non intermittentes, μὴ αλάλεὶπονπς Utrarumque caussam veram prae aliis exposuit Cl. Th. Willis de sabrib. c. 3. et C. 7. Illarum consistit ia succo nutritio heterogeneo fangulfii permixto, & tandem ad efflo,- tesceIItiam incitante ; Harum ratio fundatur in intri.nfeca sanguinis ad effervescendam ob copiam sulphurearum & spirituos.»rum portionum excessivarn dispositione. Aliquando vero & διαλεἰπειν dicitur de febribus concintus suas mutationes & aliquales remissiones particulares penodicaS habentibus, teste Gal c. 1. in I. Epid. t. 2. Διαλεἰπει,, etiam accipitur de ligaturae intermissione in fractura cum ulcere vel vulnere, ubi spatium relinquitur pro ulceris curatione, Hipp. 3. de fract. t. 5. et 6. ubi διαἈειψις, aliis διαδηηψις, legitur, h. e. intermissio deligationis. Vide & Dieter, dg fioe verbo num. 188. Vide Intermittens. Dialepsis, διάληψις. Vide Interceptio& Dialeipo. Dialoes, δι’ ἀλόης, dicitur de medicamentiS Aloën bafin habentibus. Ita Hiera ossicin. Picra vocatur Dialoei à Gal. lib. 6. de sint, tuend. c. 7. A b AEgineta vero dicitur medicamentum in forma sicca topicum, aliaS Catapasma dictum, ad ulcera curanda faciens, Dialoëi, I. 7. c. I3. ut & Collyrium quoddam C. I6. Dialysis, διάλυσις, diffoluuonem significat; & quidem de corpore & ejus membris denotat languorem & impotentiam suae functionis propriae, l.y. Epid. XXV. 6. cui Opponitur σύντασις, contentio corporis, firmitaS, Gal. ι. in 6. Epid. t. 18. Verbum quoque διαλυτὸ, dissolvo , h. e. languidum reddo, ita accipitur ab Hipp. & praesertim de ventis dicitur, v. g. Austro, 3. aph.17. unde & νότιοι αλάλντικοὶ, austri diffolventes corpora Vocantur, d.s. aph- 5. Dieter. n. I89. Diamarenatum, dicitur consectio ex cerasis acidis in pulpam redactis & per cribrum trajectis, cum saccharo, ut & aromatibus parata, unde dividitur in Diamarenatum simplex, & compositum, apud Schrôd. I. a.cl. I.n. 85. Meminit & hujus medicamenti, contra febrem biliosam commendans, sed parari scripsit ex acinis quibusdam crescentibus in Veenlandia, /. 5. Obs. 7. in Schol. Diamastema, διαμάστημα. Vide Masticatorium. Diameno, διαμένω, permaneo, durO significat. U surpavit Hippocr, de morbis fixam sedem sibi parantibus, 2. aph. 27.28. Dieter. n. 190. Legitur & l.6. Epid. s. 8. t. 50. Diamnes vocatur Barbaris Medicis propria affectio vesicae, in qua urina egreditur involuntarie aut ignoratur ejuS exitus, sicut in fomno. Distinguitur igitur à Diabete, expresse à JolI. Anglico Ros. Angl. Tom. I. p. 5I2. 5 16. Diamoron, διὰ μόρων, nomen medicamenti in oflic. notissimi, sive Rob. ex MorU parati, cujus vatioS parandi modos etiam Gal. tradidit l. 6. d. C. M. S. L. c. 1. Videantur Dispensatoria. Diamotosis, διαμότωσις, idem, quod μότωσις, à μοτὸς, linteameritum, quod vulneri inditur. Significat ergo insertionem linteamentorum in cavitatem ulceris. Gorr. p. 106. Diamperes, διαμπερὲς, διαμπερέως, adverbium usitatum Hippocr. & significat per totum prorsus, 3. de sract. t. 76. l. 2. de morb. LX. 3. l. de intern. assi IX. 8. Usus est quoque adjectivo αλάμπερὴς, percitus penetrans & transiens, de dolore, l. z. de morb. mul. XVII. 3. Vide Foes. Oecon. p. 153. Diamydao, διαμυδάω, significat nimio humore marcesco & corrumpor. Hipp, de cap. vuln. XXIiX. 2. Diana, Chyaticis aenigmatice dicitur Argentum Pldlosoplioritm, Luna alba, Terra virgo , Libav. Alchym. Pharmac. c. 3 I. Dianae arbor quae dicatur, Vide Arbor. Dianacathizo, διανακαθίζω, h. e. colloco ad sedendum. Hipp. I. 2. de morb. LXXIIX. 15. Dianancasmos, διαναγκασμὸς, coactionem, & per vim alicujus membri restitutionem significat. Hippocr. 3. de artic. t. 49. ubi quidam διαναγκομέν* legunt. Dianapavo, διαναπαύω, significat interquiesco, per intervalla post motum vehementioram quiete reficio, Hippocr. 2. aph. 48. et de sal. dictu. t. 26. Dieter. «. 191. idem, quod ἀνάπιμνσις. Vide Anapausis. Dianistesmos, διανίστησμος, jentaculum, & quidem frugi, ita dictum, à surgendo. Idem, quod ἀκράτισμα. Lang. i. I.ep. 55. Dianoea, διάνοια, significat mentem, animum, ratiocinandi facultatem, ln qua significatione legitur apud Hipp. 2. aph. 33. Coac. t. 488. et I. 7. Epid. /. 14. Vide Animus. Dieter, n. 192. Aliquando & προαίρεσιν, consilium denotat praemeditatum, lta natura dicitur agere ἐκ ἐκ Ssin.mlns, non ex praemeditato, /. 6. Epid.s. 5. t. 2. Foës. Oecon. p. I 53. Dianoema, διανόημα, cogitationem significat, deque aegrorum imaginationibus & praeceptionibus animi Medico probe considerandis sumitur ab Hippocr. I. 1. iipid.s. 3. i. I. Vide Imaginatio. Dianoseo, διανοσέω, morbum traho, cum varietate afflictionis, significat, apud Hippocr. 1. Prorrh.s.q. t. 7. 26. 32. Foës. 2.1. Diantaeos, διανταῖος, significat adversus, eX adverso penetranS per totum, nullibi conjunctus. Dicitur de tendinibus, vel xireic nervosis vertebrarum, apud Hipp. 3. de artic. t. 3 1. item de habena cum duobuS feparaiis loris, t. 49. de laqueo cum binis appendicibus adversis in instrumento, quod dicitur, γλωασ,- κομίιον, Gal. i. 7. de V. P. c. I4. Diantlizomae, διαντλίζομαι, valde laboro, tamquam in sentina haurienda. Ufus Hippocr, in praecept. VI. 25. Diapasma, διάπασμα, idem, quod κατάπασμα. Vide Catapasma. Diapedesis, διαπήδησις, Lat. q. d. Persudirtio, TFanssudatio , est species viarum vel meatuum relaxatorum, ceu caussa morborum in cavitatibus apertis, consistens in vasorum tunicis extenuatis & rarefactis, ut fetosae sanguinis portiones transire possint, Gal./. 3. de cattss.sympt. c. 2. Fit ergo ex tunica rarefacta, fangulae vero tenuato, undeurranicolatur fanguis, & sudoris, aut roris more transmittitur, I. 5. meth, med. c. 2. Differt ab Anastomosi, in qua tum majorum vasorum ora aperiuntur, tum languis cum impetu & copia prorumpit. Quod si contigerit aliquando διαπὴδησις apertis etiam vasorum osculis, vasa quidem omnino exigua sttut, ex quibus sanguis copiosus & cum impetu emanare non potest. Diapegmata; διαπήγματα, διάπηγα, dicuntur in Chirurgicis instrumentis veterum majoribus intercolumnia, fixe partes transversariae ad crurum laterumque compaginem firmandam. Gorr. 9. p. 107. Diapeplegmenos, διαπεπληγμένος, significat Divaricatus, Digressus. Dicitur de crutibus, Hippocr. Prognost.s. 1. t. 18. Gorr. De hujus vocabuli varia lectione vide C. Hofm. com. in Gal- de V- P- n. I47. à verbo tosis.nscrxiiës., quod etiam denotat divaricari, vel cruribus diductis jacere. Gal. c. a. defract. t- 70. Diaperaeotheis, διαπεραιωθεὶς, transmissus, transiens. Dicitur ab Hippocr, de murmure flatuoso, Coac. t. 28 2, Diaphanes, διαφανὴς, proprie pellucidus, lucidus, transparens significat. Dicitur de urinis, Hippocr. 4. aph. 72. Coac. t. 579. Dieter. n. 199. de venis, i. 6. Epids. II t. na. de auribus prae siccitate pellucentibus, Coac, t. 192. Dicitur de auro, quod ex antimonio & Qc invicem fusis paratur, apud Oswald. Croll. in Chymia aucta ab Hartmann. Tom. II. oper. p. 76. Deinde denotat etiam valde candens & ignitum, & usurpatur de cauteriis ferramentis ignitis, 1. de artic. t. 44. I. de haemorrhoid. 23. V. 4. unde & simpliciter tosispuxia dicuntur, 1. de Visu. l. 17. Ita de furni testis candefactis usurpatur l. 2. de morb. XLIV. 17, Α priori significatione, lapis quoque Specularis dictus fuit διαοφανὴς, quod vitro similis transluceat. Unde & laminae illius antiquitus vitri loco fenestris insertae suerunt, teste Gal. l. 9. de admin. Anat. cap. 3. Ejus virtutem vero sine morsu exiccantem, praesertim si ustus fuerit, laudat /. 4. de C. M. P. G. capos. Videatur & Chiocc. Mus. Calceolar.fect. 3. p. 28 t. seqq. Diaphanitatem Omnibus rebus inesse, dixit Parac. tr. de morb. color. Diaphero, διαφέρω, verbum est πολύσημον, & variae significationis apud Medicos Graecos. Communiter enim denotat discrepo, differo, uti passim apud Hippocr. videre est, praesertim l. r. de morb. XI. $o. 55. et alibi Porro significat duro, l. de intem. assi XIIl. 18. liem perfero, tolero, ibid. & XLIII. 19. l. 5. Epid. VII. I 5. Ulterius sumitur pro transmittere ad diversa loca materiam, delegare, l. 4. de Morb. VII. 12. Tandem etiam pro confero ponitur, & idem significat, quod ξυμφέρω, y, aph. 22. Vide Foës. Oec. p. 16o. Diapheugo, διαφεύγω, significat effugio, evado, s.upero, Hippocr. 5. aph. 6. et ιο. 7.aph. 50. Coac, t.^67. quamviS & in aliis simpliciter cpiosis, posuerit, v. g. t, 379. 380. Dieter.Iatr. n. 2oI. Diaphlyxis, διάφλυξις, notat effusionem, perfusionem , humectationem, à verbo διαφλύω, perfundo, humecto, Gal. in Exeg.voc.Hippocr. Fcësip 761 .Gorr p Io9. Diaphoenicon, διὰ φοινίκων, dicitur medicamentum ex Palmulis vel dactylis. Estque vel internum. Confectio de Dactylis apud Mesuen distinct. 3, de ElectuariiSscI. mihi II4. b. vel externum, emplastrum stomachicum, calidum & frigidum, MesiIae in Dispensat, August. Meminit & emplastri δια τῶν φοινίκων, Gal. I. 1. ad Glaucon c. 14. Diaphoenissomae, διαφοινίσσομαι, significat rubefio, aut colore puniceo inficior, Hipp. Coac, t.467.489. Diaphonia, διαφωνία, significat dissensionem, discordiam, quam in Medicis abesse debere, monet Lang. ex Galen. l. I. ep. 26. quia ignorantiae suspicionem gignit. Diaphora, διαφορὰ, Differentia, dicitur notio, qua in Medicina sunitas vel morbus ab alia sanitate, vel morbo discrepat. Dicuntur interdum & modi, species. Dividuntur communiter in Essentiales Si Accidentales, quamviS perperam à pleri sque InstitutionistiS antiquioribus ad morbum saltem relata fuerit haec distinctio, cum & Sanitatis dentur Differentiae Essentiales & Accidentales. Vid. Dogm. nostr. P. I.c.3.4. P. II.c.se. Rolfinlt. etiam excogitavit divisionem differentiarum, desumtam à ratione caussae formalis, materialis, & essicientis, quam vide in O. ac M. Med. Sp. l. 2ssiees.3.c.113. Generalior acceptio de differentiis aetatum, corporum, regionum, cuilibet nota est, & patet ex verbo διὰ,φγά. Vide Diaphero. Diaphoresis, διαφόρησις, in genere omnem evacuationem, quae per habitum corporiS & poroS cutaneos fieri potest, significat; non modo insensibilem evaporationem , quae ὰδήλος διαφόρησις, ἢ αλάπεπὴ, insensibilis transpiratio vocatur, & portiones vitiosas sub specie halitus evacuat, Galen. l.13. Meth. med. c. 1 6. fed etiam, quae fit per sudarem, & sensibiliter; unde & medicamenta sudorem moventia αλάφορητικὰ, Diaphoretica hodieque appellari solent, Rolfink. 0. ac Meth. Med. Sp. l. e.sect. I. c. I. Suntque duplicia I Alia, quae per rarefectionem & spirituascentiam adauctam operantur, cum Attenuantibus convenientia : alia, quae figendo, & nimiam ebullitionem compescendo agunt, cum Praecipitantibus coincidentia. De his medicamentis legatur Willis Pharm. Rat. P. I. sect. V. c. 1. et 2. Wedel. Arr.eenit. Mas. Med. l. tt..sect. 2. c. et.p. zyTseqq. B. Etmiiller. in Schroder. dilucidat, passim & prolixe. Diaphoros, διάφορος, praeter communem signi. ficationem, qua denotat Differens, Discrepans, à διαφέρω ab Hippocrate quoque accipitur pro eo, quod ad rem facit, quod multum interest, & magni momenti, i.de artic. t. 7o. Diaphrades, Diaphradeos, διαφραδὲς, διαφραδέως, aperte, liquido, Hipp, de Loc. in hom. IV. 4. Diaphragma, διάφραγμα, Septum transversum dicitur, quod Antiqui φρένες appellarunt, quia, ut putant aliqui, eo inflammato, mens aegrotat, quamvis veritatem hujus asserti in dubium vocaverit Willis tr. An. Brtu. Part. Pathol. c. Io. Dictum vero Diaphragma, quod mediam & infimam corporis regionem, h. e. thoracem & abdomen διαφράττει, h. e. dividat r quasi feptum quoddam medium. Estque rnufculus. Otundus, obliquus. in medio membranosus vel nervosiIs, in circumferentia carnosus, palmarium respirationis organum ; cuius prolixiorem delcriptionem videre licet in scriptis Anatomicis, v.g. Barthol. I. 2. Anat c. 3. Porro νοcabulum hoc Diaphragma aliis tribuitur partibus ob aliquam similitudinem, v. gr. Interstitio illi in faucibus ad gurgulionem vel uvulam, Hippocr, l. z. Epict.s. 2. n. 86. Septo in naribus, Gal. c. e .in a. Epid, t. 4. Septo laxo & rugose,, quo ventriculi cerebri distinguuntur, Barthol. /. 3. Anat. c. 6. Membranae tympani in aure, ld. d.l.c.o. Et mediastinum dicitur Ολάφράττων ὑμὸν, Gorraeus in des. p. 109. Diaphratton, διαφράττων. Vide Diaphragma. Diaphros, δίαφρος, idem, quod ἀφρίζων, spumans , Gal. in Exeg. Diaphthora, διαφθορὰ, generaliter quidem omnem corruptionem significare solet t Specialiter vero apud Hippocr, notat Abortum, seu foetus corruptionem, - & coincirlit cum φθρρά vel ἀποφθύκαὶ Vide Abortus. Occurrit haec vox apud Hippocr. Coac. t. 5 15. 516, et i. I. de morb. mulier. X. 17. Ita & verbum διαφθειῤω significat abortio, vel foetum corrumpo, Hipp. 5.up/r.53. I. t, de morb. mulier. XXXVII. 2. XCIIX. 9. i. 7. Epid. XXII. 4. XXXVII. 7. Jung. Dieter. n. 202. Corruptio quoque ciborum in ventriculo dicitur διαφθορά, Gal. l. 2. de Loc. aff c. 1. Diaphylacticos, διαφυλακτικὸς, conservativus , idem, quod προφυλακτικὸς. lia apud Nonum de Μ, P. C. c. 154. leguntur διαφυλακτμά τῶν μαςῶν, i. e. mammillas conservantia, & apud Gal. I. I. de C.MX.L. e. 2. de capillis conservantibus dicitur. Diaphysis, διάφυσις, significat interstitium, intervallum, septum, discrimen, spatiorum intercapedinem, Hippocr, i. de arte XVII. t?. t. desract. t. po. in Mochlici principio , vel juxta Linden. edit, de Ossib. III. 6. Io. IV. Io. in quibus tamen locis potius prominentiam aliquam vel panem solidam processius modo prominentem significare arbitramur cum Faliopio in Observ. Anat. Tom. I. Op. p. 362. Paiaeus ysstpvirir dici vult Ligamentum tertium, quo os tibiae firmatur in articulo cum osse femoris i. 5. Chir. c. 36. Dicitur & de pediculo, ex quo fructus arboris inhaeret lurculo, & dependet, l. de octim. part. IV I 2. Diaplasis, διάπλασις, xitde Conformatio. In specie vero ita dicitur à Chirurgis fracti ossis compositio ejusmodi, ut comminuti ossis extrema se contingant, & omnes ejus partes sibi ex adverso collocentur, & in pristinam unitatem reducantur, Gal. 1. de fract. t. I. Gorraeus p. I07. InttTdum ολάτάλασις restrictum me legisse memini in quodam MS. Chirurgico ad correctionem curvatorum in tenellis corpusculis, quae manuum ope fit sine instrumentis durioribus ad differentiam ἐπίθέσεως, quae fit Cpe instrumentorum. Vide Epithesis. Verbum διαπλάττω & διαπλάττομαι, & conformare, & partem tn suum locum restituere significat, Gal. 2. de artic. t. 46, Foel.su I54. Diaplasma, διάπλασμα, DioIcortdi unctio vel fomentum toti corpori illitum, notante Scapula in Lex, quamvis locum Diofcoridis reperire non potuerimus. Diaplessomæ, διαπλήσσομαι, i. e. divaricor. Vide Diapeplegmenos. Diaploce, διαπλοκὴ, dicitur implicatio, & sumitur pro siIccorum, qui ad alimentum idonei suturi silnt, miscella ac permixlione, Hipp. l. de Aliment, III. e. Diapne, mictio involuntaria. San. Barolitan. de ardore urinae. Diapnoe, διαπνοὴ, significat persfftrauonem sive transmutationem , quando per corporis habitum & poros cutaneos aër subit, & rursiIs expleatur una cum effluviis vaporosis, aut fuliginosis. Dicitur & ὰδηλος διαπνοὴ, insensibilis perspiratio, quod hi motus obscuri sint, & nativi caloris beneficio per occulta cutis spiracula tententur, cujus meminit Galen. 7. aph. 28. et in 1. de sal. diaet. u i.sin. Diapnoeam vocat Helmont, & diversam à sudore esse ostendit tr. Tumul,pestis, §. Praeparata sedes. Diaporema, διαπόρημα, idem, quod ἀπορία, anxietatem, æstuationem, & corporis jactationem inquietam significat, Hipp. 2. de R- V. I. A. t. 44., Diapressomæ, διαπρήσσομαι, Ion. pro διαπράσσομαι, significat conficio, perfido, exequorexsequor, perago. Fre- netya, significat conficio, perfido, exequor, perago. Fre- q.uenti in usu apud Hippocr. I. I.de diaeta XXXI. 10. l. 2, IIX. 6. 31. i. de Insomniis I. 8. 11. I. desistul. II. 1 5. In specie de actu Venereo sumitur, i. 2. Prorrltet. IIX. t 6. Diaprunum, vel Diaprunis, διακοκκυμήλων, nomen confectionis ex Prunis, vel electuar.i, & quidem vel simplicis alterantis, vel compositi laxantis & soluti vi. Vide Dispensatoria Norimb. & Augttst. Diapruni solutivi usturi reprobat, ceu deterioriS commatis, Linden. Ex. XII §. I28. Diapsycho, διαψύχω, significat proprie resrige- rare. Verum Linden. extstimat, etiam aliquando denotare Exsicco, Ex.V. §. 104. Enimvero mihi non videtur necessaria expositio coacta & violenta in illo loco Athenaei, cum revera quoque cibi fortiores, quales lunt calidiores, per frequentiorem coctionem, refrigerentur, dissipatis portionibus calidis. Diapternes, medicamentum ex perna, & caseo. Guil. Bud. de morb. artic. curandis. Diapterosis, διαπτέρωσις, dicitur Erotiano in Onomast. p. 37. F. aurium repttrgauo, quod purgandis auribus interdum pennas adhibeamus, ut tibicines repurgandis tibiis. Alloqui διαπτέρωσις notat alatum expansionem, & est idem, quod διάπτυξις. Verbum διαππρῶται etiam significat alas expandere, explicare, Hipp. 3. de R. V. 1. A. t. 16. Foës. Oec.p. 155. Diapyema, Diapyesis, Diapion, διαπύημα, διαπύησις, διάπυον, suppuratum & suppurationem significat, 7. aph, 45. Prognosiss. I. L 3 I. et 40. Verbum διαπυέω,sup' purare notat, 4.np/t.82.et p.aplt.47. Vide Dieter. n. 193. I94. Unde & medicamenta suppurantia diarnrnnsin vocantur, luntque moderate calida & humida, alias Maturantia dicta, Gorr. p.Io7. Verbum δίαπνίσκω idem quod ἐμπειισκω,suppuro. Vide apud Gal. de tum.p. m c.q. Diarceo, διαρκέω, idem, quod βοηθέω, succurro, auxilium fero, suppetias affero significat apud Erotian. in Onomast. p. 38. d. Diarius, ἐφήμερος. Vide Ephemerus. Diarochae, διάροχαι, ad officinas chirurgorum pertinens vox est, & usurpatur ab Hippocrate, explicatur ab Erotiano, quod sint fasciarum spiracula, & in illiS interstitia, dicuntur vero παρά τὴ, ῥιχὰ,, quae species ἀναπνοῆς, exhalationis est. Diaromaticum vocari potest medicamentum ex aromatibus compositum. Legitur apud D. D. Ludovici diff. I. Pharmac. p.m. Diarrhage, διαῤῥαγὴ, dtfrupttonem significat, usilrpaturque de ossibus ad tempora ab Hippocr. Coac. t.I88. Diarrhectus, διάῤῥηκτος, i. e. difruptus, à διαῤῥήγνυμι, disiumpo. Dicitur & Lat. Directus de Liene, apud Plaut. Curcul. a. t.s. I. de quo verbo vide Linden. Ex. 1Χ. §. 71. Diarrhepo, διαῤῥέπω, significat divergo, vel in Utramque partem inclino. Dicitur de iis, qui ob cruris brevitatem, dum ambulant, in utrarnque partem inclinare & propendere coguntur, Hipp. 3. de artic. Lprt. Diarrhodon, διάῤῥοδον, medicamentum ex Rosis dictum, vel internum, vel externum. Inter notissima confectio, vel species sunt species Diarrhodon Abbatis, in Difp. Nor. & August. lnter caetera plura occurrunt hoc nomine Collyria apud Galen. I. 4. de C. Μ. S. L. c. 7. Gorr. p. I08. Diarrhoea, διάῤῥοια, alvi profluvium in genere significat praeternaturaie, Galen. in desin. & t.Progn. t. 28. Specialius vero denotat alvi fluxum distinctum à Dysenteria, Fluxu hepatico, Lienteria, & altis. Et potest defcribi, quod fit frequens, largior, & diuturna excretio fluidorum serosorum, & biliosorum excrementorum, cum utilibus permixtorum, magis vel minus acrium, cum, vel fine febre, torminibus, proveniens à bile salina longius e vasis luis ad intestinum duodenum effusa cum succo pancreatico, massam chylofam e ventriculo exeuntem nimis colliquante, & ad excretionem intestina stimulante. Praeter veteres autores Hippocr. 3. de diaet. XII. 248. & Galen. videantur Dieter. n. I95. Linden. Ex. VII §. 65. Thom. Wlllis desebr. c. io. & Pharmac. Rat. Ρ. l.s. 3. c. 3. Fr. de le Boe Sylvius l. t. Pr. Med. c. 1 t. §. 7. c- ’ 3. §. 5- 6. seqq. Diarrhoea in urina, vide Diabetes. Διάῥῥοια τοῦ σσάρματος vocatur profluvium seminis praeteri,.aturale, quod alias Gonorrhoea dicatur. Molchion. de morb. mul. c. I38. Diarthrosis, διάρθρωσις, dearuculasto, dicitur aliquando generatim omnis ossium compositio ad rnotum voluntarium comparata. Latine Junctura. Sed nonnutIquarn speciatim sumitur pro ea ossium commis-, sura, quae motum inter fe evidentem habet, Galen. c. 2. de artic. t. 9. Vide Abarticulatio. Jung. Foes p. I56. C. Hofmann. in com. ad Galen. de V. P. n. 658. Barthol. libell. a. Anat. c. I. ubi tres species δια,ρθρώπιως constituit  : ἐνάρθρωσιτ, ἀρθρωδίάν, γίγγλνμον, de quibus suo loco.. Vocatur & προούρθρωσις. Diaschis, διασχὶς, discessionem, divisionemve aliquam significat. Dicitur de vena divisia apud Hipp. 3, defract. t. 63. Diaschon, διασχὼν, οῦσα, ὸν,, significat penetrans, procedens, perrumpens. Legitur de ossibus costarum fractis, quae ad thoracis interiorem cavitatem non penetrant, Hipp. 3. de artic. t. 5 5. item de venis l. de venis, XXVI. 2. Diascinci, vel Diascincu, διασκίγκου, epitheton Antidoti Mithridatis, Eupatoris, à basi Scitnco ita dicti, qua usus esse Rex adversus venena legitur apud Gal. I. 2. de Anudot. c. 9. Diascordium, est usitatissima Antidotus in officinis, cujus Autor primus fuit Hier. Fracaltorius, & re. vera ipsis prolixioribus & fiatis inconcinne compositis Antidotis aliis longe anteferenda. DefcriptiO occurrit in Dispensatoriis, neque negligcnda in illam animadversio Zwols. Sylvius tamen in minori dosi multo esso caciorem descriptionem Dialcordii excogitavit & posteritati reliquit, quae extat I. 1. Prax.c. 58. §. 2. z. seqq. ut & in Morlei Coll. Chym. I eid. c. 154. Diasesagmenos, διασεσαγμένος, per totum refertus significat. à txsaml.ec, i. e. confertim impleo, refercio. Dicitur de arteria vaide repleta, ceu caussa pulsus pleni, apud Gal. I. 4. de dign. puls. c. 2. ldem, quod ναστος, vel ναστότορος. Diasetho,, διασήθω, significat cribro, incerno. Unde Sssituihmt, incernere, quod legitur apud Hippocr. I. 2. de morb. mul. LXV. 4. Diasmyrnon, vel Diasmyrnes, διασμύρνης, διάσμυρνον , epitheton Collyriorum, quae multum recipiunt σμὑρνης, i. e. myrrhae, Gal. /.9. de S.Fac. §. Sang. columbae, & l. 4. de C. M.S. L. c. 7. Scribon. Larg. n. x(i. ad quem locum vide Rhodii notas p. 65. Diasostica, διασωστικὴ, dicitur I. Α. van der Linden pars Medicinae ὑγιεινὴ sive conservandi sanitatem, in Introduct. ad Medicinam edita a Schelhammero in part. poster. Introduct. Conring.p. m. 89. Dividitur in generalem & specialem. Diaspao, διασπάω, significat divello, non evello, apud Gal. I. I. de V. P. c. 7. notante C. Hofm. in comm. n. 1143. Διάσπασις dispersionem notat, vel distractionem, divulsionem. Divuso inter caussas mortificas re. lata est vera divisio seu distractio ac remotio à contacto, cujus fensus veluti undas in nervis facit, & flexi nes fortiores, dependetque à stimulo divellente. Laur. Bellin. desang. misse in Opusculis, p m. I 7os. Diaspermaton, διὰ σπερμάτων, nomen medicamenti Topici, vel Malagmatis, ita dicti, quod semina recipiat, praesertim Fcenugraecum, Galen. l. y.de C. Μ. P. G. I.7. & aliter apud P.AEginetam l.y.c.ri. Meminit tamen idem alterius interni, uti videtur, remedii Diu- spormaton dicti, quod vim narcoticam Obtinuit, quamvis descriptionem non addiderit, I. y.M.Med. 0.13, Extat vero apud AEginet. l.y. c. 12. sub situlo Trochiscorum vel Pasiillorttm. Diasphage, Diasphaxis, διασφαγὴ, διάσφαξις, proprie denotat hiatum in muro interrupto, aut diruto. Sumitur & tamen latius pro Omni interstitio, aut Separatione. Usus Hipp. l. de Loc- in hom. VIII. 5. et l. 2. Epid.sect. I. 69. Fissura illa in Hepate, ubi vena umbiilealis ingreditur, ab Herophilo dicta fuit διασφαγῆ, teste Gal. l. 6. Adm. Anatom. c. 8. Vid. C. Hosm. com. in Gal. de V. P. n. 1077’ Diasphyxis, διάσφυξις, significat pulsationem arteriarum, & ita idem, quod σφυγμὸς, Hipp. I. de Alim. Χ. I 5. Diastasis, διάστασις, in genere distantiam, dimensionem, disparationem significat. Numerantur vero tres dimensiones, vel διασάπιις, in latum, longum, & profundum, Gal. I. de puls, ad tyron. c. t. Specialiter vero sumitur de ossitsm diductione, quae vel per suturam, vel coalitionem mutuam juncta esse debent, Hippocr. 3. de fract. t. Cq. Galen. c. 2. de aruc. t. t. esu in desim Med. lnterdurn dicitur stesine, c. 3. de iis, quae in med. t. 31. Hoc voeab. tosisosisua al ter tamen exponit in Exeg. dict. Hippocr , quod notet corporum ipsorum compositionem, vel compagem laxam lanis similem. Eadem vox ab Hippocr, lumi videtur pro intervallo, in quo Medicus ab aegro discessit, l.de dec orn. XII. 7. aut pro intervallo morbi, quo mutari solet. Vox vero διαίστασις interdum distensionem &i porrectionem convulsivam significat, Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 26. Venarum distensiones vocat etiam stearticiitc Aret. lib. t. acutor. c, 2. Ventriculi διαέςσβσιν l. eod- c- 7. Aliquando idem notat, quod διαστολὴ, Galen. /.4. diff. puls. c.8. 9. et 17. Jung. Foës. Oec. 1 57. Vide Interstitium. Diastema, διάστημα. Vide Diastasis. Interstitium. Diastole, διαστολὴ, dilatationem 8i distensionem significat, & diversis rebus tribuitur. Communiter dicitur de motu arteriae, quando à cordis systole impulso sanguine distenditur, qui motus dicitur Pulsus. Vide Contractio. Deinde de Corde ipso dicitur. Est nihil aliud, quam reditus ad naturalem statum cum dilatatione, post praecedentem Systolen, ventriculorum quidem cordis, ut siInguinem iterum ex auriculis expreflum recipiant ; auricularum vero, ut ex principiis Venarum Cavae & Pulmonalis admittant, Walaus de motu chyl. in Anat. Barthol. edit, udt.p. ySy.seq. Hanc Dilatationem propterea motum cordis accidentanum vocavit, ejusque potius passionem, quam actionem, Bartholin. l. 2. Anat. c.6. p, 37I. In genere quoque διαστολὴ dicitur omniS elevatio & extensio in longum, latum G altum, cordis, cerebri, & membranarum in sensum tactus cadenS, ilal. in deflet, Διαστολαί quoque yooantur EsppIrjciS ieru moneS; quibus proprium quid à communi distinguitur; alias δίορισμὸι dicti, Gal. c. I. de R.V.l.A. t. 18. Vide Foës’ d. l. Diastoleus, διαστολεὺς, idem, quod διαστομωτρὶς, Foës. Oeconom. p.  4I t.seqq. Diastomotris, διαστομωτρὶς, scil. μύλη, in masculino διαστολεὺς, generaliter omne instrumentum dilatatorium significat, qualia sunt, Speculum Oris, Ani, Uteri , quorum effigies vide in Chirurgicis, Aquapendente, Paraeo, Sculteto, & aliis. Specialiter vero de Specillo, quo os clausum diducitur, accipi potest. Vide Galen. in Exeg:. Diastremma, διάστρημμα, διαστροφὴ, significat perversionem, distortionem membri, estque species luxationis, qua non ea modo, quae juxta articulum sunt, nervosa, sed & ipse articulus leviter depravatur, suaque sede commovetur, vulgo UtrreucfutIg. Leguntur apud Hipp. l. 2. Prorrh. XVI. 24. Coac. t. 22, Eadem notione & talia membra δίεστραμμένα, 2. de iis, quae in medic. t. 73. à verbo διαστρέφεσθαι, quod significat distorqueri, perverti, apurt eund. 4. aph. 49. Prognosis f i. t. Io. Coac. t. 2 I 8. I. 2. Prorrhet. XVI. I 8. Vid. Dieter. n. I 97. Distorsiones , in recens natis infantibus refert Fallop. ad luxalienes. & prolixius eaS exponit tract. de Luxation. c. t 5. Tom. Ii. p. 87. Diastrephomæ, διαστρέφομαι. Vide Diastremma. Diasulphuris, epitheton Medicamentorum internorum & externorum compositorum ; à Mart. Rulando praesertim excogitatum, v g. Falsamus Diu- sulphuris, sive oleum, item emplastrum Diasulphuris ejusdem : Utriusque saepilfime mentio fit in Curationibus Illius Empiricis v. g. Cent. I. Cur. 83. seqq. V? alibi : Deicriptiones quoque proponuntur à MorleO Coll. Chym. Leid. cap. itis. 446. an vero genuinae ati mentem primi Auroris, nolumus determinare. Ita Tincturam Diasulphuris Jac. le Mort tradidit, quae legitur d. l. cap - 439- Diatasis, διάτασις, i. e. distentio, vel distensio. Dicitur de membris in fractura, quando ab inferiore parte intenduntur, & à superiore continentur, Hipp. 3. de iis, q. in med. t, 19. 22. Diatecolithu, διὰ τηκολίθου, nomen medicamenti, vel antidoti, ita dicti à lapide Judaico; Graec. τηκὸλιθος, qui ingreditur, apud AEginet. i.7. c. 11. Diatessadelton, dicitur Mercurius praecipitatus à Rul. & Iohns. Vide Diaceltatesson. Diatessaron, διατεσσάρων, epitheton medicamenti compositi ex quatuor simplicibus. Estque vel Internum, quod descripsit AEgin. i.3. c. TJ. & in officinis Theciaca Diateffaron, quae ferine palmam praeripit Theriacae Andrornachi Ob majorem simplicitatem. Vid. Animadv. Zwolferi ad Dtsp- Aug- vel Externum Em* plastrum, quod videre eit apud Galen. l. i- de G. JXl. P. G. capo 14. Diatettigon, διὰ τεττίγων I. e. medicamentum ex Cicadis; epitheton Antidoti nephriticae, apud AEgin. I. 7. c. I r. Diathermæno, διαθερμαίνω, idem, quod θερμαίνω, Calefacio. Videtur tamen praepositio διὰ augere significationem, & excalefactionem, sive intensiorem calorem indigitare, Hipp. 7. aph. 5 I. Diathesis, .διάθεσις, significat dispositionem aut constitutionem alicujus corporis. Et Graecum & Latinum vocab. usitatissimum est in Medicina, sed sub diversa natione. Receptissima est significatio, quae denotat facultatem & affectionem, vel sec. vel praeter naturarn ; constituitque genus sanitatis & morbi; de quo vide Dogm. nostr. P. I. c. 2, dogm. 2. et P. II. c. 2. d. 2. Confer si placet, ad C. Hofrnann. Apolog. pro Gal. l. 3. p. I, s. I. c. 4-seqq- & animadv. in Montan. c. I. et 2. Interdum late sumitur, complectens morbum, caussam & symptomata t interdum strictius, pro dispositione ν vel constitutione morbolà, quae est adhuc in fieri, vel in principio, nondum consummata, Gal, 5. in 6. Epid. t.3. Huic opponitur disposttio permanens, l. de diff.fympo. c. I. Sumitur etiam pro χένει, vel habitudine, /. ad Thrafyb. c. I 2. Complicatos quoque affectus à Graecis vocari διαθεσεις, testatur Lang. l. t.ep. 4. Diatheses & Symptomata pro uno eodemque habuit Helmont. tract, ignot. hosp. morb. n. 66. Diathesmos, idem quod διάφυσις, fissura, ruptura, Erotiano. Diatrecho, διατρέχω, percurro, pervenio cum celeriori motu, Hippocr, i. de inter », aff. XLIl. r 5. Diatrepomae, sign.licat commoveor, perturbor, deterreor, Hipp. l. 5. Epid. XXX. 22. Diatresis, διάτρησις, h. e. perforatio. Usurpatur à D. D. Georg. Frank à Frankenau in Ephem. Nat. Cur. Ann. I. Decad. III. Obs. 123. p. 206. ceu remedium externum contra imperforatum anum, dubiique eventus. Diatretos, διάτρητος, i. e. Perforatus, Gal. de hamo usurpavit I. 8, Anat. adm. c. 4. Diatribo, διατρίβω, tero tempus, cunctor, moror, protraho significat, Hipp. 1. de vttln. cap. XXVII. 2. Substantivum osis.reosis, mora, notat conversationem, vel commorationem cum alio, l. de Medico XI. 8. Diatrion pipereon, τὸ διὰ τριῶν πιπέρεων, nomen Specierum, vel Confectionis Stomachicae, quae recipit tria Viperis genera, longum, album, & nigrum, Galen. i. 4. desim. tu. c. 5. Vide Dispensatoria. Diatritarius. Vide Diatrite. Diatrite, Diatritos, διάτριτος-, i. e. triduana inedia , unde Diatritacii dicebantur, qul eam praeceperant, idem Thessulu, ab autore Thessalo, Methodicae fectae chorago. Inventum fuit Empiricotum, consistens totum in victus ratione, quam ita instituebant in omnibus aegrtS, ut primum in quarto die ipsos cibarent, Post in sexto, mox in octavo, deinde in decimo. Prima quidem Cibatio post primam Diatriton, deinde alternis diebus, Gal. 4. meth. med. 4. Sed nugaS eaS & deliramenta multis in locis ridet. Diaulodromos, δίαυλόδρομος. Vide Diaulos. Diaulos, δίαυλος, significat cursum reciprocum, revertentem, ac recurrentem. Dicitur & Circensis, cum quis ad metam pervenisset, flectens eo rursus recurrebat, unde cursum inceperat. Pertinet ad exercitationes corporis & motus concitatiores, & meminit Hipp. I. 1. de diaeta XXXIV. 12. l. 2. XLI. 12. l. 3. IX. 9. XXIII. 5. Gal. l. 7. de Us. Part. c. 14. et I. 16. c. t, Qui tales cursus exercebant, vocabantur δίαυλόδρομοι, aut dicebantur δίαυλοδρομεῖν, diaulon currere, cursum Cic- cenfem peragere, Foes. Oecon. p.I 59. C.Hofin. in Comm. ad Gal. de V. P. n. 4 8 I. Diazoma, διάζωμα, idem, quod διάφραγμα,septum, transversum. Vide Diaphragma, C. Hofm. dj.n.2oi.238. Diazosma, διάζωσμα. Interpres Gal. vertit cingulum , rectius munimentum, tegumentum. Est alias vocabulum Architectonicum. Occurrit apud Gal. i. S. de Vs. P. c. 12. Vide C. Hosrn. d. l. n. I I75. Diazoster, διαζωστὴρ, sic à quibus.darn peculiari nomine vocatur duodecima dorsi vertebra, à cinctu sic dicta, quod per eam partem cingimur, Gorraeusp. Io;, Dicæos, δίκαιος, variam & multiplicem habet significationem apud Hipp, ut inquit Erotianus Onom. p.  35. b. c. seqq. Interdum idem, quod ἔυλογονεὔλογον, h. e. rationi consentaneum, æquum, i. de fract. t. 3. Interdum simile & æquale, Hipp. s. I. de artic. t. 34. 3. de fract. L 3 I. Interdum justum & utile, I. de aruc. t, 2I. Vide Foës. Oec. p. 165. Dicenteton, δικέντητον, nomen collyrii calidi & acris ex aerugine, II.isy, succo papaveris & gummi parati, lachrymas moventis, quo AEgineta usus in ξηροφθύλμίῳ I. 3.c. 23. Dichalcon, δίχαλκονr pondus significat duorum aereolorum, h. e. tertiam partem oboli, siquidem obolus ἐξ χαλκοῦς, sex aereola continet. Proinde male apud AEgin. l. 3. c. 19. in sin. scriptum est Elaterii δίχάλκον 0’ ἐστιν ἡμιοβόλιον, cum ήιοιοβόλιον non duo, sed tria contineat aereola, uti animadvertit Gorraeus 5.113. Dichasteres, διχαστῆρες, epitheton Dentium Incisarum, Gr. reftAs. Vide Dens. Dichophyia, διχοφυΐα, vitium est pilorum, quando finduntur & btfurcantur, Gal. in desim Med. Caussam vulgus dici, esse vermiculos, in pilis natos.i Dichotomos, διχότομος, significat in genere divisum quid in duaS partes aequales. Stricte usurpat Galen. de Luna, quando est quadrangula, l. 3. de dieb. Critic. c 2. Dichromos, δίχρωμος. significat Bicolor. In specie dicitur de quibusdam Emplastris, quae &Gilva dicuntur, coloris ambigui, Gal. l. a- de C. M. P. G. c. I. AEginet.I.7. c. I7. Neque enim particulariS alicujus medicamenti nomen est, sed multorum, quae du. plici colore praedita siint. Horum colorum autem ra- tionem explicat, Gal. /. 2. ad Glauc. cap. 8. Quidam eadem quoque vocant δίπρόσωπα, Diprofopa, id est, bifacia. Callell. Dicleis, δικλεὶς, epitheton januae bifidae, binaS valvas continentis, q- d. bisaris, Hipp. I. de artic. t. 23. Plura vide in Foës.p- 16 5. Dico, λέγω. Vide Dictum. Dicocta, δίκοκτα, dicebatur aqua calefacta prius, & postea nive refrigerata, teste Gal. I. 7. meth. med. c. 4. Dicraeos, Dicrus, Dicranos, δίκραιος, δικροῦς, δίκρανος, quasi δικάρανος, bifidus, bisulcus, veluti duos vertices habens, Hipp. l. de lac. in hom. XIII. 4. 5. 6.7. 8. I. de Ven. XXV 10. ( quamvis Linden. διακραμπά scripserit Coac, t. 23o. l. de dieb,judicat. II. 7. l. 6. Epid, s. I.t. 12. Vide Foës. p. I66. Dicrotus, δίκροτος, i. e. bis feriens vel pulsans. Dicitur de specie quadam pulsus, quando diastole arteriae non perfecte absolvitur, sed intercipitur, pro subductione, aut inhibiti s.pirims vitalis quantitate; deinde repetitur & absolvitur, Galen. desim med. Non vero propierea duo siim pullus, ut Archigenes voluit, sed est unus pulsus, cum arteria nondum pertecte fuit dilatata, seal ictus saltem interceptus, quemadmodum ex malleis incudem percutientibus, & postea resilientibus apparet, Gal. I. i. de diff puls. c. 17. Caussa hujus pulsus haud dubie consistit in impedita aequali spirituascentia ianguinis, cordis systolen intercipiente, & dependente à portionibus excremeatitiis, praesertim fuliginosis & fumosis admixtis. Jung. i. 2. de praesag. ex puls. c. S. Dicrus, δικροῦς. Vide Dicræos. Dictum, εἰρημένον, γνώμη, Dictio, λέξις, quid significet, notum est. In Medicina non esse temere dictionem obscurandam, aut mutandam, monuit Gal. 3. m. m. 1 o. Dictyoides, δικτυοειδὴς, i. e. Retiformis, Reticularis , epitheton implicationis, sive plexus & contextus raniorum & surculorum arteriae carotidis ad basin cerebri, Rete mirabile alias dicti, cujus descriptionem vide ap. Barthol. l. 3. Anat. c. 6. Will. Anat. cerebr. c. 4. Reticulare quoque corpus ex observatione Mslpighii vocatur commune integumentum cuticulae subjacens, distinctum à cuticula, ad quod pupillae nerveae proximum tactus organum desinunt. Hoc esse subjectum nigredinis, non cuticulam, praeter Malpigbium Exerc, de Tactus organo à D. Pec.lalino confirmatus asseruit D. D. Hofm. Diff. Anatom. ad Horri. Microcosm. p. asy. Vide & supra Choroides, & infra Rete. Didactos, διδακὸς, à διδάσκω, proprie significat doctum. Apud Hippocr, vero etiam denotat exquisitum , accuratum, diciturque de ornatu, l. de dec. ornat. II. 7. Didascalia, διδασκαλία. Vide Institutio. Diductum Celso est separatio partium, in qua amplius futurae aut fibulae non est locus, ubi interpretatur Rhodius de acia p. Io9. Didymaea, διδυμαία, est nomen Malagmatis, vel Cataplasmans, ad ischiadicos, & pleraque alia similia mala utilis, cujus descriptio habetur apud Gal. l. Io. de C. Μ. S. L. c. 2. Didymi, δίδυμοι, h. e. Gemini, Gemelli, proprie dicuntur fratres uno pattu editi, Hippocr, y.aph. 38. Porro eodem nomine quoque veniunt Testes, qua viriles, qua muliebres, Galen. l. 14. de V. P. c. 12. et t 4. Rols. Ο. ac Meth. de Part.Jdener, inserv. Part, t. c. a. & P. 2. C. 2. Hos non esse glandulaS, sed potius congetiem minutissimorum vasculorum seminalem materiam elaborantium & suscipientium observarunt Gras. Horne, & alii, quibus moderni Anatomici omnes adstipulantur. Glandulas tamen exiguas intertextas adesse & rationibus & autoritatibus comprobare ausus est D. D. Hoffm. Jun. Diff Anat. ad Microc. Horn. p. 171. Vide Orchis. Propter aliquam similitudinem tandem duae protuberaatiae & eminentiae, in substantia cerebri occurrentes, supra & ante conarium Didymia, διδυμία, vocantur, Latine Testes, quae alias Glutia, γλουπά, parvae nates dictae sunt, teste Gal. l. 8. de V. P. c. 14. quamvis in recentioribus quatuor protuberandae numerentur, quarum duas majores Nates, γλουπά, minores vero Testes, sive διδόμια appellarunt. Vide Barthol. l. 3. Anat. c. 6. Diecbolion, διεκβόλιον, idem, quod ἐκβόλιον, medicamentum foetum enciens. Legitur in Hipp. l. 1. de morb. mul. CXXIIX. 1. Diecho, διέχω, quid proprie significet, in Hippocratis loco, l. 5. Epid. XI. 12. non adeo planum est. Equidem plerique lnterpretes per penetrare exponunt. Verum non videtur congrue dictum de vomitu, quod aegrum per sex menses penetraverit; quin mihi videtur, convenientius verti per Distinere, h. e. Vomitus per lex menses aegrum distinuit. Dielinnyo, διελιννύω, significat quiesco, à labore cesso , otior, Hipp. 2. de R. V. L A. t. 50. Diemeae, est vocab. Paracels. notans peculiares spiritus, qui lapidibus insunt & inhabitant, Philos. ad Athen. I. 1. t. I 3. Diemi, δίημι, idem, quod διαίνω, humecto, madefacio significat, Hipp. d. I. t. 5. Dierectus, διάῤῥηκτος. Vide Diarrhectus. Diersae., διέρσαι, à verbo διείρειν, significat trajicere , transmittere, Hipp. 4. de artic, t. 48. 5 5. Dies, ἡμέρα, apud Medicos non solum lucem, sed etiam noctem complectitur, non id tempus tantum, quo Sol supra terram fertur, appellantes diem, sed etiam tempora noctis illi adjacentia, Galen. I. 2. de cristb. c. 2. Dicitur alias Dies naturalis, qui complectitur menfilram temporis 24. horarum. Dividuntur dies à Medicis infaustos, Si infaustos; item in dies Criticos, Indices & Intercalares , Diet. p. 376. Quando nocti oppo- mitur, vocatur Dies civilis, Linden. Ex. XI. §.I96. Dies naturalis quatuor fua continet tempora, quae quodammodo responde.t quatuor anni temporibus. Aurora leni tepore vernat. Meridies Solis aestu incalescit : Crepusculum instar autumni qualitates aëris evariat. DeInde nox altera hiems frigore torpet, quo pori corporis, ne calor naturalis diffletur, constringuntur, Lang. I. I.-ep. 55. Jung. Hier. Mercurial. l. 3. V. L. c. I. Horum quatuor temporum applicationem aenigmaticam ad Lapidem Philosophicum vide ap. Libav. in Apocal. Hermet. part. poster, p. 405. Tom. II. Quod Dies in masculino genere notet lpatium duodecim horarum, juxta Grammaticos, uti notavit Rhod. in Lex. Scrib. non videtur universaliter verum. Diesis, διέσις, transmissionem, divisionem; item humectauonem, vel madefactionem notat, à δίημι, de quo p. a. Vide Diemi. Est alias vox Musicorum propria & principium Musices elementorum significat, in quo sensu legitur apud Gal. I. 2. de diff. puls. c. 8. Jung. C. Hotlu. i. I. V. L. c. 19. Diestecos, διηστηκὼς, significat disjunctum, disparatum. Dicitur de Ossibus, in Hippocr. Coac. 1.187. item de urinis divulsis, 7. aph. 33. i. e. variantibus in colore & substantia. Vide Dieter. n. 209. Foës. Oec. p. I64. Diethicos, διηθικὸς, h. e. percolatus, à διηδέω, colo. Dicitur de vino, quod & vinum saccatum dicitur, TlreOolIrest. l. 6. de cauff plam. c. 24. ubi saltem ἡθικοὺς πῦν οίνων legitur. Vide Khod. ad Scribon. n. I22. Vide infra Saccatus. Diexodos, διέξοδος, idem, quod ἔξοδος, in genere significat exitum& viam, per quam aliquid excernitur, v.g. in sternutatione, 7. aph. 51. in pituitae collectione, 7. aph. 54. Jung. Dieterich. n. 208. de alvi excrementis. Prognosis sin. 1.13. I. defractur. t. 46. Unde & nateS, vel anus, dicuntur Aristoteli τὸ δίεξοδίκὸν, quod excrementa periliarn partem transeant, /. t.htsl. an. c. 13. notante C. Hofm. ad Gal. de V. P, n. 177. quamvis menda ibi sit in numero, dum c. t6, pro I3, legitur. ' Differentia, διαφορὰ. Vide Diaphora. Difficilis, Difficultas, χαλεπὸς, χαλεπότης, vide Chalepos. Exprimitur etiam in compositis vocabulis difficultas per particulam δις, v. g., δύσκριτος, difficilis judicatu t δυσεντρία, difficultas intestinorum, δυσουρία, urlpae difficultas, vel ardor, de quibus vide singulis suo loco. Jung- Lexic. Scribon. Rhodii. Diffidentia, ἀπιστία, dicitur, quando aeger nullam fiduciam ponit in Medicum, aut quando Medicus de sanitate aegri desperat. Utraque est perniciosa. De illa vide Lind. Ex. II. §. 30. De hac egimus vocati. Desperatio. Diffidere propriis donis à natura concessis est diffidere Deo, Parac. Fragm. Medic. ad Tom. l. reserendis cap- de Desperatis morbis , Diffinitio, ὀρισμὸς, idem, quod Definitio, Occurrit saepissime in Petri Aponensis Conciliatore controversiarum , quae loca videantur in ejus indice. Difflatio, διαπνοὴ, idem, quod Transpiratio. Vide Diapnoe. Digastricus, διγαστρικὸς, quasi Biventer vocatur Musculus quidam maxillae inferioris, ideo, quod in medio tendinosus factus, bis carnosuS conspiciatur. Dicitur & Graphioides à processu styliformi, Bartholin. l. 3. Anatom. c. u. p. 356. QuamviS Lower. de Corde c , I. omnes musculos Biventres esse docuerit, notante & approbante D. D. Hofmann. in Diff. An. ad Horn. Microc. p. 252. Digerens, Digestivus. Vide Digestio. Digestio, ἀνάδοσις, διαφόρησις, vide Anadosis, Diaphoresis. Verum Latinum vocabulum varias habet significationes. In genere significat mutationem & maturationem simplicem, qua in calore digestorio res concoquendae disponuntur sd vim silam exerendam. Estque vel Naturalis, vel Artificialis. Illa fit in ventriculo, quando alimenta vi fermenti & caloris vitalis concoquuntur & praeparantur, ut in chylum permutentur. Imo Helrnontius sex in corpore digestiones numeravit, de quibus vide passim in scriptiS suis, praesertim tr. Retenta ; item Blas Human. n. 22. et alibi. Haec iterum duplex ; Alia respicit usum cum naturali quodammodo concurrentem, quatenus nimirum internus calor noster per medicamenta artificialia disponitur & excitatur, ur humores digerat, & difponat ad segregationem inutilium ab utilibus. Talis digestio alias dicitur quoque Praeparatio humorum, V. gr. ante purgantium usum olim quoque usitatissima, unde & talia medicamenta Digestiva vel Praeparantia dici solent ; quorum Catalogum vide apud ROls. Ο. ac Μ. Med. Sp. l. y.s. 2, c. i. seqq. Talis digestio Chirurgis usitata, quando Topicis digestivis, alias Maturantibtts dictis, materia stagnans, collecta vel congesta disponitur beneficio caloris nostri aestuantis ad suppurationem & secretionem. Alia est maere artificialis & Chymica. Hanc in genere descripsit Ruland. Digestio est operatio, vel gradus Chymicus, similis ventriculo, in quo & per quem materia coquitur in melius, ad separationem puri ab itnpuro. Vel est subtiliatio μακροχρονικὴ, res crudas in calore digestivo, dissolvens. Estque vel Putrefactio vel Extractio. Gor. DornaeuS in tr. Artificium supernatural. cap. 5. quod habetur in Theatr. Chym. Volum. I. p. 289. digestionem descripsit per concepti seminis à semine fomentum, quo medio quidem Oritur medicina perfecta & plus quam perfecta. Eadem verba leguntur in F.jufd. tr. de Philos. Chemica, d. l. p. 421. Haec attificialis digestio vel fit immediate in vitro, nonnunquam alembico cceco superimposito, nonnunquam in phiala, cui alia inverso modo apicetenus intruditur : mediate in balneo, arena, cineribus, equino fimo, Vinaceis, Rolfink. Chym. in art. sorm. red. l. i. c , 2. Ad mediatam pertinet digestio in Athannore, quando turri Athannotis ad summum usque impleta ignem in foro accendimus, & ferres spatula, vel registro pro nostro arbitrio ostiolum calorem ad Athannor transmittens dilatamus, ut intensior aut remissior esse queat, Rul. Hinc resultant digestionis gradus, mediantibus ignis, vel caloris gradibus productae. De Digestionis Chymicae laudibus etiam hyperbolicis vide Libav. tr. Alcitymia Pltarmac. c. 24. in Tom, 2. Oper. p. 185. & Epistolam Joël. Langelotti, ad Naturae Curiosas, quae legitur Anno III. Ephemerid. I$. C. obs. 59. Digitale, δακτυλήθρα. Vide Dactylethra. Digitus, δάκτυλος. Vide Dactylus. Diglottos, δίγλωττος, q. d. bilinguis. Olim ita dicebatur horno duarum linguarum peritus, quod miraculum habebatur, Gal. I. 2. de diff. puls. c. 5. Vide Bilinguis. Dignotio, διάγνωσις. Vide Diagnosis. Dicitur & τέκμαρσις. Digressio, πληχάς. Vide Plechas. Dihaematon, διὰ τῶν αἱμάτων, nomen Antidoti adversus lethalia venena, & làgittae vulnera, ita dicti, quod inter alia recipiat sanguinem anatis maris & foeminae, & anseris. Descriptionem vide apud Galen. I. 2. de Antidot. c. 8. sin. AEginet. l. 7. c. II. Dihalon, διὰ ἁλῶν, dicitur Emplastrum ex sin libus communi & nitro paratum, AEginet. /. 7. c. 17. Valet ad ulcera sordida. Dii, θεοὶ. Vide DEUS. De Diis tribus Hermetis, Deo, Mundo, & Homine, vide Libav. Tom. IV. Oper. p. 50. et 129. Diipetes, διιπετὴς, id est, repente fluens, diffluens. Epitheton geniturae vel seminis promte defluentis, apud Hippocr, l. 1. de morb. mul. XXXIX, I. Vide Foës. Oec. p. I (ia. Diischyrieo, διισχυριείω, assirmO, assevero.’ , Vide Ischyresis. Dilanians, accipitur pro Corrosivo, sive Cathaeretico ; & legitur apud Foresu l. 30. Obs. 11. in Scholiis. Dilatatio, ἐυρυσμὸς, ἀνευρυσμὸς, διευρυσμὸς, à verbo ἐυρύνω, διευρύνω, idem, quod Rarefactio. Vel siImitur p. n. & dicitur de meatibus & cavitatibus dilatatis ; Ita dilatationes vasorum fieri etiam à sanguine largius ad parteS molliores promoto, ablque stasi aut turgescentia docuit novissime D, D. G, E, Stahl in laudata Differt, de Motibus humorumspasmoticis cap. 9.p. 34. seqq, vel Pharmaceutice de effectu medicamentoso. Opponitur Constructioni TrUKVdcSi, στογνώσει, Hippocr. 6. Epid.s. 2. t. I. Porro Dilatatio idem esi, quod Diastole , de quO silpra. Verbum dilatare edam aliquando sumitur pro extendere, praesertim manibus emollire & tractare rem medicamentofiIm, apud Scrib. Larg. n. 50. 205. 210. 2I2. Dilatatorium dicitur instrumentum Chirurg gicum ad sensim deducendum os & dentes notissimum » hodieque etiam Balneatoribus notissimum. Vide SculteC Arm. Chir. Parui. Tab. XIl.fig. 5. et Tab. XXXII.fig.y, Bias. Med. Un. p. 73. 34 I. Diligentia, σπουδὴ. Vide Spude. Dilutum, ἀπόβρεγμα, à Diluo, quod est dissolvo aliquid liquore. Dicitur de formulis medicamentorum liquidiS, v. g. Diluta purgantia, Libav. Alchym. Pharmac.c. 38. Tom. II. p. 22o. Dilutum à Rulando stricte furnitur pro lixivio per cineres, vel terram facto. Verbum Diluo frequenter occurrit in Scribonii compositionibus. Vide in Lex. Scrib. Rhodii. Dimensio, διάστασις, vide Diastasis. De ChymIcorum trina dimensione vid. Ger. Dorneum art. Cbemic. l. I. c. 6. & Joh. Aug. Pantheurn Art. & Theor.transmut. metallic. Vol. II. Th. 'Chym, p. 476. Dimidium, ἥμισυ, quid significet, notum est. Frcquenter illis additur in Medicina, quae non perfectionem debitam acquisiverant, aut in quibus aliquid deficit, Gal. 3. in I. Epid. t. 5. Exprimitur vulgo per particulam Semis. Diminutum, μινύθημα. Vide Minythema. Dimitto, διαλείπω, ἀφίημι, idem, quod remitto, desino. Vid. Diet. n. 137. I88. Sumitur & pro Emittere, v. g. Dimittere sanguinem, Rhod. in Lex. Scribon. Dimotio, διακίνημα. Vide Diacinema. Dinos, δῖνος, significat vertiginem, & fi tenebrae oculis obversiIntur, dicitur σκοτοδίνος, σκοπήδινος, item ἴλιγγος. Vide Ilingos, Gal. c. 4. de s?. V, I. A. t. 42. Legitur vocab. δῖνος apud Hipp. /. de cap, vuln, XX. 4. Describi potest vero Vertigo, quod fit imaginatio depravata falfae circumgyrationis objectorum, & sui ipsius, interdum cum viius obscuratione, casti, palpiratione cordis, aliisque symptomatibus, proveniens à spirituum animalium vaporosorum, aut flatulentorum, tumultuariam sanguinis agitationem, similemque vitiositatetn p-raesupponentium, inordinata agitatione & commotione. Videatur Willis Part. 2. de anima brut. c. 7. Sylv. /. 5. P. M. c. 34. §.74. aliique Practici. Paracels. refert inter morbos caducos, Paragraph. l. 3. c. I. §. 2. Caussam ejus dicit, esse virus rotans, Heltnont. tr. Ignota actio regim. n. 25. Dinos, δῖνος, quoque est Erotiano Saltationis genus, sic fortasse dictum, quod in gyrum agatur, Onomast. p. 36. C. Jung. Foës. p. 166. Dinotatio, διάγνωσις, idem, quod Dignotio. Vid. Diagnosis. Diobolon, διώβολον, est pondus duorum obolorum , five scrupuli unius. Unde διωβολαῖος, diobolaris. Dicitur de pastillis talis ponderis apud Galen. l. 7. de C. M. S. L. Vide Gorraeum p. 113. Vocatur & Gramma , γραμμα. Diodos, δίοδος, transitus, via, idem, quod διέξοδος. Dicitur & διόδευσις, Hipp. Prorrh.s. 3. t. 35; /. deflastb. XIV. z.l.S. Epid. XXIX I9. /. 7. XXXV. 9. Vide Diexodos. Dioecesis, διοίκησις, dispensationem significat, Gal. c. I. de iis, q. in Med. t. I. Diogmos, διωγμὸς, sugam persecutociam significat. Differt à δηγμὸς, quod morsum notat. Vide Cardiogmus, & Lind. Lix. XIII. §. 137. Diolisthaeno, διολισθαίνω, significat elabor, dilabor, effugio. Dicitur de rebus lubnciS elabentibus, Hipp. 2. de artic. t. e6. Diomedea, avis, ita dicta ab infuliS Diomedeis, quae hcdie Dremist vocantur, cujus descriptionem & usum in cibo & medicina vide apud Aldrov. I. 19. Or- nithol. c. 3. Dion, δίον, nomen mensis apud Macedones tantum, in culus initium incidit aequinoctium autumnale, Galen. c. 1. in 1. Epid. t. I. Dioncosis, διόγκωσις, vocabulum est Methodicorum, significans διάτασιν, sive distentionem, tumefactionem corporis, vel à fusione humorum & inundatione, vel à colletctione excrementorum factam, Gal. de opo.sect. c. 28. Huic opponitur, ξύμπτωσις. Dionysia, διονυσία, nomen Emplastri Herae CappadociS, quod mirabile habetur ad abfcessus, item ad mammas & inguina, vim habens trahendi, & per latentes meatus discutiendi. Descriptionem vide apud AEgin. i. 4, C. 18. Aët. l. 15. Gorr. in des. p. m. Meminit & Gal. I. 6. de C. M. P. G. case r 6. Est nomen Hederae δίονυσία, quod non est hujus loci. Dionysisci, διονυσίσκοι, dicuntur osseae eminentiae, quae prope tempora nascuntur. Vocantur & κέρατα, Cornua, detorto à cornigeris animalibus nomine. Sic dicuntur à Baccho, quem Poëtae Cornutum finxerunt. Haec Gorr. d. l. & Castellus. Sed mirum, quod alii Anatomici Graeci non meminerint. Autor definitionum medicarum inter affectus p. n. numerat. Dionysius, διονύσιος, est auroris nomen, cujus leguntur Collyria & Emplastra apud Celsum, 1. 6. c. 6, Scrib. L. cap. 212. Vel est nomen Lapidis, sive gemmae nigrae, vel fuscae, durae, mixtae, seu sparsu, rubentibus maculiS vel guttulis, quae trita ex aqua saporem vini & odorem facit. Inde resistere fertur ebrietati, quia resolvit & expellit vapores, unde fit ebrietas. Gemma est pretiosa, de qua constale Plin. i. 37. c. Io. Solin. in polyhistor, c. 4o. Albert. in suo lapidario, & alios. Haec Ruland. Dionysos, διόνυσος, nomen Collyrii apud Aët. l. 7. & referri potest inter Diafmyma & Chiaca. Nam & Myrrham continet, & vino Chio laevigatur. Non dissimilem ab eo compositionem habet AEginet. l.y.c.re. titulo Malabathrini collyrii & Isothei, GorraeuS d. l. Diopos, δίοπος, (vitiose, notante Foës. p. 167. δίοπτος,) à διέπειν, regere, administrare, significat rectorem navis, vel gubernatorem, apud Hippocr, l. 5. Epid. XXIIXi 16. et i. 7. XX. 4. Dioptra, δίοπτρα, speculum. Ita dicuntur instrumenta ad sinum muliebrem, vel anum, vel alias cavitates dilatandas. Vocatur & κατοπτὴρ, κάτοπτρον. Quod ad sedem dilatandam usurpatur, appellatur διόπτριον, h. e.specillum, AEginet. i. 6. c. 78. Alias Dioptra significat perspicillum, ad objecta distanfta accuratius contemplanda. De Belgicis Dioptris vide C. Hosmann. in Comm. in Gal. de V. P. ».719. 727. Vide Dyoptra. Dioptrismos, διοπτρισμὸς, vocatur illa operatio Chirurgica, quae applicatspecHla, vel specula corporis sinubus dilatandis, ano, utero, ori, &c. .AEgin. I. 3. c. 66. Dioptron, δίοπτρον, idem, quod lapis Specularis, alias Diaphanes dictus. Vide Diaphanes. Keuch. ad QuSeren. p.  I66, Diorismos, διορισμὸς. Vide Diastole, Limitatio. Diorosis, διόρωσις, apud Hippocratem est illa mutatio, qua aliquid in serosum vel aqueurn humorem convertitur, uti testatur Galenus in exegesi Hippocratis. Diorrhesis, διόῤῥησις,serescentiam notat, idem, quod διούρησις, vide Diuresis; quamviS hoc vocab. postus excretionem seri per meatus urinarios significet, notante quoque C. Hofm. ad Foës. Oec. in M. S. Diorthosis, διόρθωσις, directionem& correctiotiemsignificat, & quidem chirurgicam membrorum fractorum, luxatorum, & à iede naturali dimotorum, Hippocr. 4. de artic. t. eia.s. 3. de iis, q. in medic. t. 2. à verbo διορθοῦν, corrigere, in pristinum locum redigere, quo usus idem, 2. de artic. t. 46. ubi & διόρθύμμ pro διόρθύσις legitur. Dioryx, διώρυξ, sasarn, canalem, et aquaeductum significat, Hipp. l. de A. L. et Aq. XXXVII. 8. Dioscuros, διόσκουρος, idem . quod Parotis, juxta nonnullos, Gal. in def. medic. Gorr. p. 112. Diosphyron, διόσφυρον, alias διόσπυρον, apud Theophr. l. 3. II. Pl. c. 23. eit fructus ceraso similis, relatus inter alimenta pauci nutrimenti, & pravi succi, Gal. l. 2. de Al.fac. c. 38. Diospoliticon, διοσπολιτικὸν, perperam in Castello Diaspoleticttm, est compositum medicamentum carminativurn, cujus geminam descriptionem tradit Gal. 4. de san. tu. c. 5. Legatur & P. AEgin. l. y. e. 11. ubi refert inter AntidotoS, & vocatur Diffpolites, διοσπι,λίτης. - Diota, (an Dyota? ) est vasculum vel poculum, paratum ex ligno juniperino, laricino, betula, & Cinarnomo, caryophyllis, cum resina Incrustatum, Rhod. ad Scrib. n. i 3 5. Diphros, δίφρος, sellam significat, & usus Hippocr. de sella perforata ad exci .lendum fttffitum, vul fomentum in sinum muliebrem, /. de Steril. XVI. 5. δίφρος μαιεντικὸς, i, e.sella obstetricans, ad partum necessaria & commoda describitur à Moschione de morsu mul. c. 46. 47. Diphryges, διφρυγὲς, est perfecti .glis veluti lex subsidens, & cohaerens imae fornacum parti, tanquam ustorum in foco lignorum cinis ablato aere visitur, Gorr. d. I. Schrod. I. 3. c. I9. n. 2. describit, quod sit genus recrementi metallici, quod subsidet, dum aeS in fornace susiim aqua frigida perfunditur. Rulandus vero distinxit Diphryges in Nativum & Facti num. Illud est, quod in Cypro gignitur, & extrahitur folum lutosum, ex luto cujufdam specus, & extractum Sole siccatur, mox circumpositis sarmentis uritur. Et ideo Diphryges vocatum est, quod à Sole, & à sarmentis uratur, torreatur, & arescat. Tale etiam Goslariae in speluncis gignitur, colore flavum, & siIrmentis quoque uritur, unde Biscoctttm dicitur. Factitittm est duplex; primum nihil aliud est, quam fex aeria perfecti t alterum vero est, quando Pyrites, ut calx, concrematur in camino, donec rubescat, ut Rubricae. Vtd. Dioscor. I. 5. c. I 2o. Plin. l. 34. c. 13. Gal. l. 9. de S. Fac. §. Di- phryges, ut & alibi, vires ejus valde extollit. Verum hodieque rarissimi est usiIS, dicente Schriodero. At Rulandus animadvertit hanc negligcntiam, dicens: Proh dolor ! nulla jam Diphrygis est nota Chirurgis, imo neque habetur in PharmacOpoliiS, adeo res bonae contemtae jacent focordia. Utinam talia revocarent ad usttm medicum nostri Physici ! sed surdis narro fabulam. Diphthera, διφθέρα. Vide Isale. Diplangium, idem, quod Diploma, Rhod, ad Sccib. n. 73. Vide Diploma. Diplao, διπλάω, II. e. diffringo, in fragmenta resolvo. Legitur ap. Hipp. l. I. de morb, mttl. CI. 4. Diplasiasmus, διπλασιασμὸς, id est, Duplicatio , quae est duorum musculorum, qui ab ipfa scapula excipiuntur, ad exteriora posterioraque membrum circumagunt, quatenus ambo simul agentes brachii circumductionem efficiunt, Gal. l. de musc. diffect. c. 18. Diploe, διπλόη, dicitur ossiS calvariae duplicata lamina , & interior ejus pars rara ac laxa, cavernosa & mollissima, qua olsa inter fe connectuntur, Hippocr. l. de cap. vnln. II. 2. 3. XXIV. 3. Galen. l. 6. meth. med, c. e , Αιπλόη quoque dicitur propria uteri tunica, veluti ex duabus tunicis compacta, pumicis instar foraminosu, de qua vide Rolfink. Ο. ac Meth. de Pan, gener, dicat. P. 2. c. 23. Diploma, δίπλωμα, idem, quod διπλοῦν ἀγγεῖον, duplex vas. Lat. etiam Diplangium dicitur, Rhod. ad Scrib. Larg. n. 73. Coquere vero in diplomate nihil aliud est, quam aquam fervidam in magno quodam lebete continere, ac postea vasculum, quod pharmacum coquendum in fe habet, imponere, circa lebetem vero praeustus prunas aut ligna accensa, fumum non edentia, succendere, & ita coquere, Gal. l. 7. de C. Μ. S. L. c. 2. l. 4. desan. tu. c. 8. Nec caret magna ratione ejusinodi coctio. Impedit enim, ne ignis violentia dissipentur eorum vireS, quae coquere volunt, MinuS enim aqua fervens agit, quam yel ignis 3 ygj pae lor siccus; In arte destillatorla Diplomati respondet Balneum Maris vel Mariae. Vide Balneum. Diploos, Diplus, διπλόος, διπλοῦς, significat geminatus, duplicatus, duplex. Hippocr. /. 1. Epid. XLVI. 13. et l. de morb. sacro VI. 6. Dipnoos, δίπνοος, bispirus, dicitur de vulneribus penetrantibus, vel de foramine, duobus veluti oculis praedito, Galen. in Exeg. dict. Hipp. Foës. p. i 68. Diprosopos, διπρόσωπος. Vide Dichromos. Dipsa, δίψα, sitim significat, quae est cupiditas animae sensitivae excitata in sinistro cumprimis orificio ventriculi, tunicaque interna gulae, faucium & ventriculi, confirmataque per motum aliquem spirituum & sanguinis praecipue, ab effluviis & halifibuS salsiS, muriaticis lixiviosis concurrentibus. Estque vel naturalis, quae omnium prima nuper nati passio est, Sylvius l. 1. Pr. Med, c. 1. §. 1. vel Praeternaturalis, Aucta, Imminuta, Depravata, Abolita; de quibus omnibus d. l. Hipp. I. 6. Epid.s. 4. t. 23. meminit Sitis levioriS & superficiariae. Jung. nostra disp. V. de Remor. Purg. th. 2. &seqq. Legatur & Dieter. n. 2 Io. quamvis ejus caufsam, nimirum calorem & siccitatem non approbemus. Helmont. sitim vocat praeconem laticis vel deficientiS, vel alieno vitio corrupti, tr. Latex humor. & Tussis n. 17. Plura vide in Indice. Dipsacos, διψακὸς, vide Diabetes. Est alias nornen plantae, quae &Labrum Veneris & Carduus sultonum vocatur. Dipsas, διψὰς, nomen est serpentis valde venenati, à cujus laesione aegri vehementissime aestuant, & sitiunt,- & utplurimum fatiscenteS intereunt, Gal. I. de Theciac. ad Pison. c. 8. Ejus defcriptionem vide apud Ul. Aldrov. l. I. Hist.serp. & drac. c. 8. Terra quoque arida dicitur διψὰς, ibid. Dipseticos, διψητικὸς, dicitur de iis, quaesinm excitant, & opponitur ἀδίψῳ. Andr. Tiraquell. de Nobil. c. XXXI. §. 275.sol. 1296. Dipsodes, διψώδης, siticulosus, à δίψa, sitis. Vide Dieter. n. 2I2. Hipp, mentionem facit 4. aph. 54. et 5. aph. 64. Dipyrenon, διπύρηνον, instrumentum Chirurgicum, quod Specillum vocatur, biceps, duo capita habens, veluti nucleos aversa sui parte, summaque sui cuspide, qua aliquando perforata erat, ut linum velat acus traheret Meminit Gal. l, z. desem. c. 1. I. 9. de admin. Anat. c. I. Hippocr, vocat μήλην καασιπρίνης ἐπ ὰκρου τετρημμένην, Specillum stanneum in extremo perforatum, l. defistul. II. 14. Jung. Foës. Oec. d, l. Dipyrites, Dipyros, διπυρίτης, δίπυρος, epitheton panis biseocti, seu bis ignem experti, qualis panis nauticus esse folet. Meminit Hippocr, l, de int. affe XXIIXi I6. Jung. Lind. Ex. XVI. §. I42. Diradiatio, ἀκτινοβολισμὸς, apud Helmont.’ significat’atctum spiritus animalis momentaneum, quo sielert animae, yel VoluntatiS imperium & nutum ad musculos, ceu organa mOtus Voluntarii, tr. de Lithias. c. 9. n.yS. Dicitur & Irradiatio. COnfirmat hanc sententiam Charlton. Oec, An. ΕX. XI. §. q. Directorius, idem, quod Dirigens, Vide p. p. Directus, ὀρθρὸς, idem, quod Rectus, apud Scrib. n. I42. Dirigens, vel Directoritts, dicitur de medicamentis simplicibus, quae in compositione adduntur basi juvandi gratia, non quidem ad nutum Medici, quod talia sint, sed quatenus vel vehiculum praebent, vel quod parti affectae habeantur veluti appropriata. Schenk. Synt. Comp. & praefc. med, form. p.m. xi.seqq. Jung. Dogm. Medic. Gen. nostra, p. 7^0. seqq. Dis, particula adaugens separationem, v. g. Discocta , pro coquendo dissoluta. De hac particula vide Rhod. in Lex. Scribon. p. 375. Italis familiaris particula negationem, vel remotionem aliquam signisicans in compositis vocabulis/ Discerptio, τίλμα. Vide Tilma. Discessus, praeter communem & omnibus nôtam significationem Chymicis peculiariter dicitur separatio unitorum, cum penitius unita caloris solventis potissimum efficacia separantur, disceduntque. Hoc perficitur exspiratione & resolutione commistorum. Discessus per exptrationem est, cum pars in spiritum attenuatu discedit. Et expiratio tunc nominatur principaliter, cum in aërern liberum elevatur dimittiturque. Quando enim excipitur, destillatio vel sublimatio nuneupatur, quae operationes nonnunquam pro exspiratione famulantur. Est autem Expiratio in humidis vapidifque, Rul. & lohns. Lex. Discissio, διακοπὴ. Vide Diacope. Discobolos, δισκόβολος, qui discum in sublime jaculatur. Comprehenditur sub Athletis in lata significatione, Dieter. n. II. Discoides, δισκοειδὲς, epitheton humoris Cryftallini, q. discisarwis, apud Aët. I. 7. c. 1. quia habet aliquam compressam rotunditatem. Gorr. d. l. Discoloratio, idem, quod Decoloratio, ἄχροια. Vide Achroi. Discordantia, Discrepantia, διαφωνία, Opponitur Concordantiae , vel Concentui, Confirmitati, sie qua fupra vide Concordia, ut ex oppositione facile innotefcat. Discrepo, διαφέρω, idem, quod Differo. Discreta purgatio Fallopio dicitur ea, quae certum & determinatum humorem evacuat, tr. de purg. simpl. c -1. Tom. I. Op. p. 4. Discretio, διορισμὸς. Vide Diastole, Gal. 3. meth. med. c. 3. Discretivus, διαγνωστικὸς. Vide Diagnosis. Discretorium, dicitur etiam septum transversum , Barthol. l. z. Anan c. 3. Discrimen, est apud Latinos ambiguae significationis. Vel enim idem est, quod διαφορὰ, differentia, de quo fupra, vide Diaphora. Vel significat periculum, damnum, Scribon. n, 70. Vel edam est nomen fasciae, respondentia Tholo Glaucii, Gal. de fasciis n. 1 t; Discriminatio, διάφυσις. Vide Diaphysis. Discuneatio, σφήνωσις, est cuneo adacto divisio, vel divulsio. Dicitur &Cuneatio. Tale quid fit » quando ligna finduntur, Hippocr. 3, defract. t. 40. Galen. in Comm. Jung. Foës. Oeco». p. 605. Discus, δίσκος, orbis, ex ferro, aere, lapide, ligno, qui exercendi corporis caussa in auras projiciebatur. Pertinet igitur ad exercitia corporis, Gal. l. de parv. pilae exercit. c. p. Vide DioscobolosDiscobolos. Aliter expostiit Andr. Caeialpin. dicens, Discum suisse apud antiquos lusorium instrumentum, quod, qui longius projecisset, victor erat, hodie Rullam vocati, sive ligneam rotulam, quae filo circumducta & projecta longius rotundo plana transigit l. 8. de Plantis c.76. p. m. 366. Discus Solis dicitur Chymicis Argentum vivum ex auro » Rul. Sed ab aliis refertur inter non Entia, à Fallopio inter Chymistarum mendacia, tr. de Metall. s. fossil. c. 37. Tom. I. p. 345. Discussio, Discutiens, Discussorius, διαφόρησις, διαφορητικὸς. Vide Diaphoresis. Verbum Discutio legitur etiam ap. Scrib. n. 1 2. 44. 2o6. 2I4. et alibi. Disephthos, δίσεφθος, biscoctus, idem, quod Dipyros, Lang. I. 1. Ep. 66. Proverb. κράμβη δίσεφθος θύνατος. De Brassica δίσιφθῷ vide & Gal. l. I. de Al. Fac. c. 1. Disgregatio, διαχώρησις & διαχώρισις, Graecis nominibus dici potest pro diverso considerandi modo : Vid. Diachoresis & Diachorisis. Prosper Martiam in Annotationibus ad Hippocrat, I. aph. 22. p. 432. 433. per Dsegregationem, non semper intelligi debere voluit exactam separationem unius ab alio, ita ut diversa occupent loca; quae Graece diceretur sinuosis ntstc , à Ολά & χεῖρα, locus, led etiam significare tantum separationem illius mixtionis, quae est in fieri, & dis-. solutionem vel deunionem, ita ut unus humor ptae altero proprias vires eXerat, cui significatui responderet Graeca vox ολάχάρισις, à ολά & χειρίζω s separo; quam posteriorem significationem etiam arripuit D. Wedelius Pathol. Dogm. sect. 2 . c. 2. I98. I99. seq. Enirnvero, quod uterque celeberrimus Autor disgre- gauonem posteriorem caussam cruditatum constituat, mih» fulva eorum autoritate Verosimile non videtur, nisi per abusivam cruditatis acceptionem evitandam potius quam inducendam, id explicetur. Certe in cruditate proprie tali non est Ttsgregasio humorum urgens, & praedorninium unius humoris prae altero; sed solutu insufficiens & imperfecta mistarum portionum concoctio, ulteriori digestione, fermentatione & motu progressivo cum calore vitali indiga, ut ad maturitatem & perfectionem perveniat. Disjunctus, Gr. dici posset διάζυγος v .διάζευκτος, est epitheton morborum apud Fernel. I. r. Padtolog. c. Io. Suntque Disjuncti morbi, qui in distantibus fejunctisque partibus consistunt, quarum nec functio, nec ufus est communis, nec una alteri affectum confert & impertitur. His opponuntur Conjuncti, σύζύγοι, & subdividuntur in Connexos & Consequentes, de quibus vide fupra suis locis. Jung. Linden. Ex. VI, §. 19. Dislocatio, idem, quod Luxatio, scil. egres-sus ossis e sede (ua naturali, in qua fuit conjunctum, Avic. l. 4. sen. 5. tr. I. per totum. Forest. I. 9. Obs. Chirurg. I. in Schol. Dispensatio, διοίκησις. Vide Diœcesis. Dispensator, διοικητὴς, ἐπίτροπος, proprie dicebatur autore Festo, qui aes pensatis expendebat, non adnumerabat. Urbis Romae quippe initio veteres gravi aere utebantur, Rhod. ad Scrib. n. 23 I. et in Lex. In Medicina vero accipitur pro Pharmacopoeo, praesertim quando occupatus est in componendis medicaIIIentiS, ubi prius simplicia colligit, & ordinate collocat, dicitur dispensare in Officinis. Archeus quoque vocatur naturalis dispensator mineralium à Ger. Dorneo, in Genealog. Mineral. c. 8. Velum. I. Chym. Theatr. p - 575. Dispensatorium, terminus est technicus, notans vel locum & Ossicinam, vel iaepius librum, in quo agitur de compositionibus medicamentorum. Graecis ἀντιδοτὰριον fuisse dictum, demonstrat egregie Schenk. S. C. et P. Μ. F. p, tIIp. Ita habemus in promtu Dispensatorium Norimbergense, Augustanum, Londinense, Romanum, &c. Helmontius, eadem perstringens & examinans, ita dici vult à dispensatione sive substitutione unius pro altero, tr, Pharm. est’ Dispens. modern. n. 24. Dispersio, διάσπασις. Vide Diaspao. Dispersus, morbus, σπορὰς, vel σποραδικὸς. Vide Sporadicus. Displicentia, δυσαρέστησις, à δυσαρεστέω, displiceo , dicitur de hominibus jam ad statum p. n. vergentibus, Melancholicis, Galen. libr. 8. metb. med. Displicens corpus apud Scribon. » 188. exponit Rhodius per marcidum, vulgo Melancholicum. Coelius Aureliam l. de morb. ckron. c, 4. dicit de Veneris ustu, quod Displicere facit fibimet corpus cum pallore, & quadam debilitate, vel moestitudine. Dispositio, διάθεσις. Vide Diathesis. Dispositio materiae confillit in particularum minimarum inter se ordinatarum figura ex principiis modernae Philosophiae, Linden. Ex. X. §. io. Dispositio & Disposisum ParacelsO dicitur separatio per naturam ab Ilech : inde fluit tempus resolvendi, ici!, moriendi, rei per rem, materiae per materiam, naturae per naturam, corporis per corpus, per species, per genera, per similes, unum post aliud, us.que in confurIItionenI materiae primae in ultimum Ens, de Tart. l. 2. tract. 2. e. 3; Disruptio dicitur fpecies puncturae vehernentioris & majoris, quando punctio pervenit ad carnem, & ita indiget regimine vulneris & regimine doloris. Avic. I. 4. sen. 4. tr. 2. c. 9. Dissectio, διακοπὴ, ἀνατομὴ. Vide Anatome, Diacope. Dissector, Anatomicus. Vales, in Hipp, de alimen. Dissensio, διαφωνία. Vide Diaphonia. Dissensio, quae in verbiS cernitur, cum eadem sententia servatur, omittenda est; cum senium immutat, non est plane contemnenda, Gal. c. 3. de humor. I. 29. Disseptum, id est, Diaphragma, Septum transversum. Barthol. l. 2. Anatom. c. 3. Dissidentia, διάστασις, διάστημα. Vide Diastasis, idem, quod Disparatio. Dissimilaris, ἀνομοιομερὴς. Vide Anomœomeres. Idem est, quod Instrumentalis, ὀργανικὸς, Galene de diff. morb. cap. 3. quamvis si accurate reni consideres, etiam similares corporis partes sint organicae, v. g. Vena, Arteria, Nervus &c. Dissimilis, ἀνόμοιος, Dissimilitudo, ἀνομοιότης, quid significet, notum est. Ejus vero rationem quoque habendam esse in Medicina, praesertim quoad morbos & symptomata, testatur Hippocr. 1. 6. Epid. s. 3. t. 20. s. I. de iis, quae in med. t. I.s. 3. aph. 3. & Gal. in comCaussam dissimilitudinis creaturarum, ita ut nihil in rerum natura possit videri in omnibus & per omnia simile cuipiam alteri, esse Ignem multiplicem, qui pro diversitate subjecti, in quod influit, variatur, vult Ger. Dorneus de Transmut. metall. cap. 3. in Theatr. Chym, Vol. I. p. 503. Dissipo, σκεδάω, σκεδάννυμι, idem, quod Dispergo. Ita Galen. sp.Metb. med.c.Iy. puerorum substantiam facillime dissipari, propter hutniditatem, scripsit. Aliquando etiam idem est, quod Discutio, v. g. Dissipare suppurationem, vel inflationes. Scribon. n. 89. 263. Dissologistos, δισσολόγιστος, dicitur de eo, quod dupliciter efferri potest, vel duplicem admittit fcrulturam, apud Galen, c. 1. de iis, q. in med. in principio. Dissolutio, διάλυσις. Vide Dialysis. Quod si animi defectum denotat, Graece etiam dicitur ἔκλυσις. Praeter illam Pathologicam significationem .usitata quoque haec dictio est Chymicis, estque prima fpecies separationis βνε.αλάκρίσεως, Rolfink. Chym. l. 2. c.2, Dissolutio miltioni opponitur, Gasio Claveus in Apolog. Chrysopoeiae Gr' Argyrop. Vol, II. Theatr. Chym.pag.z8. 30. 174. etc. & de scribitur ibidem, quod sit misli corporis partium essentialium, quae unicam formam constituebant, secretio in aliaS partes, manentibus in illis quibufdam s.enfilibus accidentibus prioris materiae aut subjecti. Unamquamque rem diffolvi per rupturam vinculoruIII, quae eam stringunt, scripsit Helmont. tr. Tartarus non in potu n. 18. Talem distoiutionern mixti, praesertim aquarum Thermalium egregie divisit Fallop. in Naturalem, quando portiones in ipso fluxu quaedam segregantur, uti videre licet in Thermis Carolinis, ubi canalibus adhaeret tophacea materia t & Artificialem, quae triplex est : per Coctionem, per Evaporationem & per Elambicastonem, tr. de Aq. Thermal. cap. 9. Tom. I. p. 222. De divisione Diffolutionis in majorem & minorem , vide Theatr. Chymic. Vol. I.p. 296. ubi & mystica, metaphysica, sed fortassis etiam ridicula definitio Diffolutionis bis occurrit: Diffolutio dicitur cognitio leu coitus masculi cum foemina metaphysicus, & istius ab illo concipientis id ipsum, quod concipere debet, in Pharmaceuticis etiam Diffolutio vocatur, quando medicamenta simplicia & composita diluuntur in humore quopiam idoneo ad consistendam mediocrem, liquidiorem aut crassiuiculam, uti descripsit Joh. Dan. Horst. part. I. Difp. Pharmac. Univ. l. 2. c. 17. p. XXX. An vero recte Triturae speciem dixerit, dubitamus. Dissolutus morbus vocatur Dylenteria apud Walther. Sylv. Medic. p. 488. Distantia, dicitur aliquando pro Dimensione. Vide Dimensio. Gr. διάστασις. Distemperantia, δυσκρασία. Vide Dyscrasia. Distevnperies idem, quod Intemperies. Legitur apud Petr. Micll. de Caideria aliquoties. Distentio, apud Latinos diversus obtinet significationes. Vel enim accipitur pro dilatatione v.g. arteriarum in pulsu, uti Heraclides apud Gal. /. 4. de diff. puls. c. 10. & ita respondet Graeco .διαστολὴ, διαπάσις, vel fortassis rectius .διαπάσις. Vide Diastasis, Diastole, Diatasis. Vel dicitur de corporis distensione in oscitatione vel hiatu, Gal. I.3. de diff. res.pir. c. 10. ubi in Graeco habetur σκορδινόμιενοι. Vel notat speciem convulsionis, quae τέτανος vocatur. Vide Convulsio. Hipp. 4. aph. 57. Gal. in com. & i. 3. de L. Aff c. Io. Distichia, Distichiasis, διστιχία, διστιχίασις, item διτριχίασις, est morbus in numero aucto pilorum palpebrae alterutriuS, vel utriusque, dum alius sub ordine naturali Ordo successit, partim à copia succi nutritii pilorum proprii, partim à cutis porofitate pilorum prove. tui favente dependens, Gal. in des. Med. AEginet. 1.6. cap. 8. et It. in quo ultimo mendose legitur διςυχύα. Distillatio, pro Destillatione saepe usurpatur. Distinctio, διαίρεσις, διορισμὸς, idem, quod divisio, scil. totius in partes, generis in species, universalis in particularia. Significatio est notissima. ReS vero ipsà non caret utu in Medicina. Distortio, Distorsio, διάστρεμμα, διαστροφὴ Vide Diastremma, Hippocr. 2. de iis, q. in medic. t. 3 3, Oculi distortio specialiter dicitur Strabismus, item ἴλλωσις, de quibus vide suo loco, Distractio; διάσπασις, defcribitur à Rul. quando partes destrahuntur, qualibet manente in sua homogenea. Itaque quasi divulsio quaedam hic fit diversoc rum antea Cohaerentium aut unitorum, citra respectum extractionis unius in altero existentis vel comprehensi. Distractio autem est duplex, Separatio, aut Calcinatio. Distributio, apud Latinos diversimode accipitur. Si de humoribus nutritiis, respondet Graeco àrd- δοσις. Vide Anadosis. Vel de excrementis, dicitur Graece .δια,χάρησις. Vide Diachorema. Aliquando etiam sumitur pro Distinctione, vel Divffione, apud Libav. Defens. 2. Syntagm. arc, Chym, contra Henn. Scheunem. not. 53. Ditrichiasis, διτριχίασις, idem, quod διστιχίασις, est oculi morbus, cum pilis naturalibus alii subnascentes ipsum pungunt, fitioremque concitant. Galen. introd. c. I 5. Vide Distichia. Gorr. p. I 2 2. Divaporatio, ἐξάτμισις, dicitur in siccis, fumidiS, vel halabilibuS exhalatio. Nam Chymici spiritum tam humidum habent, quam siccum. Divaporatio instituitur in aliquo vase, veluti, pro rei conditione, olla, sartagine, cucurbita &c. Fitque gradibus caloriS diversiS. Ruland. & lobul. in Lex. Chym. Divergo, διαῤῥέπω. Vide Diarrhepo. Diversorium, quid proprie significet, aliunde notum est. Tropice vero à quibusdam recentioribus, ni fallor, D. Rivino, dicitur de Glandulis MelaraiciS & Receptaculo lpmbari, in quibus chylus e vasis lacteis affluens moram quanda.n nectit & affusione lymphae diluitur, atque ita ad ulteriorem motum & ascensum per ductum Pecquetianum disponittrr. Divertallum, Paracelso dicitur, quicqttid ex elementiS generatur, Philos. ad Athen, l. 2. text, e. est generatio elementorum. Rul. Dives, πλούσιος, quis dicatur, omnibus notum est, scil. qui boniS fortunae abundat. Verum Joh. Fr. Picus Mirandula, 1. 3. de Auro c. 4. ita descripsit: Is proprie dives est, qui religione imprimis imbutus Christi, deinde sincera pollet sanitate mentis & corporis, demum auri & argenti faciendi potestate praeditus est. In Theatr. Chym. Vol, H, p. I I6. 368. 369. Verum ubinam est ille albus corvus ? Divinatio, Divinatrix, πρόγνωσις, προγνωστικὴ. vide Prognosis, Rulandus Divinationem descripsit, quod sit incertum praesagium, vel praedictio à cogitatione ex propria luce desumtiS, ut cum dicitur t Hoc mihi mens mea, vel cor praelagiit, vel animus meus angelus indicat, De divinationibus licitis vide Libav. Tom.IV. Oper. p 3 2. Divinum, θεῖον, apud Hippocr, variis gaudet significationibus. Ita dicitur principium illud & prt-i maria caussa rerum humanarum, vel in hominibus, in lpecie sexus sheminini, I. de Nat. Muliebr. I. 2. II. Vel significat aliquid ira occultum & incomprehensibile, cujus caussam neque sensia, neque cogitatione assequi possiS. i. de morb.s.acr. I. 4. 6. 9. II. 5. Prognosis s. I. (.‘4. Vide Gal. ad h.l. In specie à plerisque Interpretibus accipitur τὸ,θειον, sive divinum, pro aeris constituriong peculiari, quae magis proprietate totius substantiae, quam primis suis qualitatibus nostra corpora offendat. Dicitur alias νοσερά ἀπὸἄρισις, Hipp. l. z. de nat. httm. t. 4. Confirmat CharltonuS Ex. Pathol. X, §.22. & nos in Dogm. Med. Gen.p. I9 I. Jung. Foës. Oec. p. 267. Divina passio dicitur Arculano Amor inianus, teste Foresto l.io. Obs. 29. in Schol. Alias Avicennae & lliscus vocatur. Vide Iliscus. De Divino in Chyrnia vid. Libav. de igne natur, c. 25. το θεῖον etiam significat Sulphur. Vide infra Sulphur. Alias epitheton Divinus additur quibusdam medicamentis ceu hyperbolicum Encomium v. g. Aqua Divina Fernelii, cujus defcriptio extat etiam in lunken Lex. Chym. Pharm. p. t. p, 31. Ceratum Divinum Sculteti in suo Armamentario Chirurgico, & multa alia sic etiam ipsi Hippocrati θεῖος, Divus, sive Divinus, epitheton attribuitur, quemadmodum olim inter Philosophos & fapienteS Divinus Plato dictus fuit. Divisio, διαίρεσις, quotupliciter accipi possit, legatur apud Gal. i. 9. de Hipp. & Piat. decr. in sin. De divisione Medicinae specialiS in Commentatotiam & Consultatoriam vide Rolfink. in O. ac Μ, Med. Sp. t. 1. s. t. c. 2. Divisio quoque dicitur de operatione Pharmaceutica, quando artifex v.g. massam pilularum dividit in globulOS, vel alias particulas. Vid. rex. Scribon. Rhodii.p. 376. Divitiae, πλοῦτος, quid significet » in triviis notum est. Divitiarum finis juxta naturam haud longius profertur, quam, ut ne esuriamus, Desiliamus, ne algeamus, Gal. l. quod opt. Medicus etc. Hinc divitiis praestare non virtutis, fed fortunae munus dixit, l, de cogn. & cur. an. morb. c. 9 , Vide Dives. Dium, αἰθὴρ. Vide Æther. Sub Dio exponere vocat προεξαιθριάζειν, Gal. l. 9. de C. Μ. S. L. c. 2. Diuresis, διούρησις, proprie significat excretionem lucinae , vel seri per meatus urinarios : Unde & virtus δίουρητικὴ, medicamentorum & medicamenta Diuretica, δίουρητικὰ φαρμακα. nomen habent, aut salinae naturae, aut actualiter humidae tenuis, sive serosae. Hipp.ctIe affect. XLIV.qy. l. 2. Prorrh. XXXI. 7. Gorr. d. l. Confer, ad Gal. l. II. meth. med. c. I9. et l. y. de Sim. Fac. e. 2o. Catalogum horum medicamentorum vide passim in Practicis, praesertim Roll. Ο. ac M. M. Sp. l, p, s. 4. Egregie etiam de iis scripsit lunken. Chym. Med. Phys. P. II. s. 1. C. 4. p. 484. seqq. Foësius tamen in Oecon. p. tfiy. existimat, vocab. δίούρησις, & verbum διουρεῖσθαι, aliquando apud Hippocr, sumi pro διόργάσις & διορόοῦσθαι, mutatione in serum sive serescentia, seroium fieri, v. g. l. desteril. III. 14.15. i. r. de morb. XXIIXi 5. S. L. I4. Diuturnus, χρονικὸς, μακροχρόνιος, vide Chronicus.  ; Dicitur &Diutinus. Junge Lex. Scrib. Rhodii pag-37S. Divulsio, διάσπασις, Vide Diaspao. Divulsio urinae est, cum hypostasiS hinc inde est divulsa, & quasi hinc inde nebulosa. Parac. /. I. de Urin.judic. c. z. Diurnus, ἡμερινὸς, dicitur de morbis & praesertim de febribus, quarum paroXysiIII accidunt in die & opponuntur nocturniS, νυκτι&οοΖς. Petr. Mielr. de Calderia Tom. I. Oper, p. 305. Divus, δῖος, θεῖος, θεσπέσιος, epitheton, quod Virts Claris & Imperatoribus solet attribui, ut & MediciS. Ita Gal. Divum Gaium vocavit, l. 3, de C. M,S. L.c. 1. Jung. Rhod. ad Scribon. p. 27. Diydros, δΐυδρος, idem, quod δίυγρος, Hipp. l. de intern. aff. alsi legunt δίαιθρος. Diygros, δΐυγρος, humidum, perhurnectatum significat, vel dilutum, Hippocr, l. de intern. aff. XXII. 8. XI.VI. 3. & alias in eodem libro. Diylismos, διυλισμὸς, liquationem, tranfcolastonem , velsaccationem significat, à verbo διυλίζω, liquare. Dicitur de vino liquato, οίνος διυλισμένος. Plura vide apud Linden. S. Μ, Ex. X. §, IIP.seqq. Dladus, dicitur Stella, quae habet Cataractam, arte sc. Paracels. fragm. de Anat. Ocul. Dnopheron, δνοφερὸν, caliginem, tenebrosum, atrum significat, lta & δνοφερῶδες. Hipp. i. de morb. sacr. XV. 6. I 6. Dochme, δοχμὴ} palmum significat, sive mensuram apud GraecoS, qua rerum dimetiuntur intervalla. Sic dicta est ἀπὸ τοῦ δεχὸσθαι. Constat ex quatuor digitiS, subintellige transversiS. VIde Dactylodochme, item Ps- laste. Dochmos, δοχμὸς, δόχμιος, h. e. obliquus, recurvuS. Usus Hipp. lib. 2. de morb. mul. XXXVI. I. Erotian. Onomast. p. 37. d. Docimastice dicitur, arS, quae modum tradit explorandi corpora praecipue fossilia, ut cognoscatur, quantum vel metalli vel mineralis in iisdem delitescat, D. Ol Burrichi in tr. h. tu. §. 1. Docos, δοκὸς, trabem, vel tignum significat, quemadmodum & δοκὶς, trabeculam, vel parvam trabem. Inter instrumenta Chirurgica ad curandaS fracturas meminit Hipp. 2. defract, t. 48. Doctiletus, dicitur Paracelso quoddam remedium contra cancrum, tr. Labyrinth. Medic. c. Io, In Indice quoque legitur Dactyletus. Doctor, Gr. Διδάσκαλος, est notissimus honoris titulus, quemadmodum ViriS Eruditis, & in aliis scientiis atque facultatibus probe peritis & exercitatis, ita & Artem Medicam rite callentibus, publica Superiorum autoritate, praeviis examinibus & probationibus probe exantlatis solenniter attributus : quamvis non omnibus aequo jure competat, sed quandoque sint, qui titulo tali fruantur citra- omne eruditionis verae meritum, quoS Doctorculossemicrudos haud inepte vocavit Lind. Ex. V. §. 12. Dicuntur autem Medici Doctores , non quod necesse sit, ut doceant alios, led quod tantam sibi Artis Medicae comparaverint s.cientiam, ut data occasione alios quoque docere possint, Linden. E. XII. §. I92. Doctores, dicit, h. e. Imperatores vitae & necis , sutis me hercule ambitiose, cum Hipp, vocaverit Ministros, ύπηρέτας. Nec male Libav. scripsit contra Scheunemann. desenf. 2. Tom. 3. p. 42. quod quilibet Doctor vi juramenti debeat vera docere, & fassa redarguere in s.ua professione. Doctrina, διδασκαλία, παιδεία, inter Medico necessaria refertur ab Hipp. Lege II. 8. Jung.Linden. Ex. I. §. 17. Dividitur in latam vel diffusam, Gr. διεξοδικὴν, & compendiariam, καὶ ἐπιτομὴν. Illa quidem reddit perfectoS artifices: interim tamen neque haec tanquam inutilis rejicienda, cum summam totius rei brevibus complectatur, Gal. 3. de iis, q, in med. t. 17. Quod vero sint, qui per compendiariam doctrinam non verentur artem nostram brevem & vitam longam promittere, illi magnopere falluntur, & alios quoque fallunt, cum ad artificem peritum minime lussiciat methodus, aut doctrina compendiaria, sed requiratur longa circa particularia exercitatio, uti rectissime hoc passim inculca-' vit Galenus. Dodecadactylon, δωδεκαδάκτυλον, nomen Intestini, inter tenuia primi. à longitudine duodecim digitorum transversorum sic appellati, Latine Duodenum dicti, Helmont. tr. Septuplex digestio n. 2. Cohaeret mediante pyloro, sive orificio dextro ipsi ventriculo. Vid. Galen. l. 6. de Admin. Anat. c. 9. Olim quidam non dignati sunt vocare intestinum, priusquam in anfractus Orbesque convolvatur, sed ipsum ἔκφνστιν, productionem, appendicem , appellarunt, cap. I2, Hodieque clarum insertione duorum ductuum Biliarii & Pancreatici. Junge Bartholin. Anat. l. 1. c. 10. qui longitudinem 12. digitorum in dubium vocavit. Dodecatheon, δωδεκάθεον, epitheton Antidoti culusdam ex duodecim simplicibus constantis, cujus descriptio habetur apud AEgin. l. 7. c. 1 i. Dodra, antiquis potionis genus ex novem speciebus confectum. Ray mundus Mindererus, Aloedarii c.I 2. Dodrans, σπιθάμη, nomen ponderis & mensurae in quantitate continua & discreta usitatum, significans treS quartas parteS totius, v. g. novem unctas, aut duodecim digitorum. Occurrit apud Scribon. Larg. n. 42, Doedyx, δοιδὺξ, significat Cochleare. Significat & Radium sive Pistillum, cum quo aliquid in mortario tunditur. Gorr. p. II4. Dogga proprie nomine Arabico vocatur Panaricium sive Reduvia apud Avenzoar I. 8. Theor. c. I8. et l. 4. Pract. c. 17. allegante lngrassia, com. in Avic. l. de Tum. p. n. p. 289. Dogma, δόγμα, in genere sententiam ve! opinionem de aliqua re vel materia significat, C. Hofm. in com. ad Gal. de V. P. n. 53. Unde quaedam dogmata sunt incerta, quaedam probabilia, quaedam absurda &c. Galen. l. Se de Hipp. & Piat. decret. c. 9. & alibi. Enimvero aliquando specialiter & accurate Dogma Medicum dicitur, quod nititur vera rasione & experientia. Hinc & Medicina Dogmatica & Medici Dogwatici, δογματικοὶ, item λογεκοὶ, contradistinguuntur ab aliis sectis, Methodica & Empirica, ewundemque sectatoribus, Galen. de subfig. Emptr. c. 7. 8. et 9. et alibi i l. de secta s de opt. sect. &c. Jung. Gorraeum d. Z. & aliOS. Dolicholithos, δολιχόλιθος, hoc nomine appellavit D. Georg. Hier. Vellehius lapidum genus ex Comitatu Tyrolensi ad se allatum, nigricans, Phaseolos magnitudine & figura accurate repraesentans, attritione nonnihil odoratum. Ephem. Nat. Cur. Ann. I. Obs. I 57. Dolichos, δολιχὸς, interdum & δόλιχος, triplicem habet significationem. I. notat legumen Oblongis siliquis constans, quod aliis Phaseolus, aut Lobus dicitur Gal. I. 1. de Al. Fac. c. 28. Deinde significat Cursum, aut certum curriculi spatium, duodecim, aut secundum alioS, viginti quatuor stadiorum, & ita cursum diu continuatum, Gal. l. x. desan- tu. c. I o.sin. Junge C.Hofrn. comm. ad Gal. de V. P. n. 481. ubi & δολιχύυει,, i. e. do- tichum currere, & fbxips^fy/itgt legitur. Denique adjectivum est, & significat longum, prolixum. Vide Lexicogràphos. Dolium, πίθος, quid significet, & pueri norunt. Varium quoque uium habent dolia in arte Medica & Pharmaceutica. Praesertim vaporarii hydropicorum per dolium meminit Gal. I. de uti/. resp. c. 4. Dolia, quae musto vel vino replentur, collocanda esse cum interstitio, ne inter sese visio serpant, ex Plinio I. 14. c. 2r. notavit Linden. Ex. X. §. I84. Doliolum diminutivum est, Graec. πιθύριον. Doliola ex Tamarice parata spleneticis proficua laudat Rhod. ad Scribon. c. 128. Paran» tur etiam ex larice, junipero, betula &c. Dolor, ἄλγος, ἄλγημα, ὀδύνη, πόνος, &C. in genere tristis est sensus, ut Voluptas blandus, vel fuavis, Gal. l. 2. de L. A. c. 2. Unanimi quoque Medi. eorum consensu certum est, Dolorem non esse morbum, sed symptoma ; & quidem Actionem laesam. Qualis vero actionis laesae species sit, nondum expeditum est. Plerique veteres & recentioreS statuunt, actionem esse Depravatam, & quidem actionem Tactus; Nobis vero verisimilius videtur, esse p. n. Auctam, uri demonstravimus in Dogm. N. Med.Gen. n.zyq.seqq. Alii referunt ad Animi paffiones sive Affectas, v. gr. Wiliis de An. Brut. Pan. I. c. 9. & Cbarltom six. Barthol. 8, Differentiae doloris sunt multifariae, v. gr. Dolor Gravativus, Tensivus, Acutus, Punctorius, Rarus, Levis, vel cum stupore quodam Pullativus, Ulcerosus, Prurigi nostis, Criticus, &c. Inter recentioreS videatur & Laur. Bellin. in ejus opusc. Medic. tr. de morb. cap.p, 568. seqq- Caussa doloris proxima consistit in solutione continui partium nervosarum repente & cum vehemensta, Ped diversimode flente, unde anima mediantibus spiritibus animalibus persentiscit. Caeterum quod vocale Dolor etiam sumatur prO ipso morbo & parte affecta, patet ex Rhod. ad Scrib. in Not- p. 16. & Rob. KeuclI, ad QuSeren. in nor p. II6. Dolus, δόλος, δολοφροσύνη, significat deceptionem । fallaciam, aut circumventionem. Hunc Medico quandoque esse liciiutn, testatur stolfink. 0. ac M. M, Sp, ί.ΐ4ψΐ3.θ.ΐ7. & aliae Obfervationes. Omnis Vero dolus malus absit à Medico, ceu vito probo, cui suprema lex est : Salus AEgri. Fallacias etiam Chirurgicas quaere apud Scultet. Arm. Chirurg, in Indice primo iit. F. Domesticus, ὀικεῖος, quid proprie significet, huc non pertinet, & cuilibet notum est. Per translationem in Medicina notat id, quod alicujus naturae est familiare, conveniens, accommodum. Unde & morbi quidam dicuntur domestici, h. e. νΐκετὸι, Hipp, i.aph.^a. Vide Dieter. n. 6o5. Ita & de muliere quadam sibi familiari, vel domestica usiirpat Hipp, de nat. puer. IV. t). Hoc quoque epitheto exornatur Syrupus de Spina Cervina in Dispensatoriis, quando Domesticus vocatur, haud dubie ad commendationem pro usti frequentiori, quamvis non ubique sit in ufu oh nauseam & segnitiem, ob quas etiam exulare jussit Ludovic. in Pharmac. Differt. I. p. I 5 2. Alii vero ejus usum in infantibus valde commendare non verentur. Domina, δεσπότις, quid significet, ex aliis Lexicis jam constare debet. In Medicina vero praebet epitheton aquae ad partum & mensies promovendos pretiosioris Mynsichto, ut Aquam Dominarum vocaverit Arm. sect. XIX. Dominatus, δυναστεία, à δυναστεύω, dominor, dominatum teneo, praedominor. Dicitur vel de tempestate, quae vel iio toto anno, vel in certa ejus parte praevalet & dominium obtinet, Hipp. 3. aph. 5. Gal. vocavit κρατὴται, c. 3. in 3. Epid. t. 8. vel de humoribus praerogativam prae aliis & super alios habentibus, 6. Epid. sin.t. I8. ubi πρόστασις legitur, quod vocab. Gal.per dominatum expositit, à verbo προσταπει, praeesse. Vid. Dieter. n. 2I4. Ita Aër dicitur διναστής, dominus, dominans, praedominans in omnibus symptomatibus, Hipp, i. destatib. IV. 9. Domitus supin. verbi Domare, accipitur pro valde cocto à Q. Sereno in hoc versu : Ovum valde teres domitumferventibus undis, Gr. κάθεφθον. Vide Keuch. in not. ad illum p. 153. Domus, Domicilium ( veteribus Domicolittm, teste Keuchen. d. i.p.  I 2 8. ) Gr. οἶκος, quid significet, nemini non notissimum est. Domorum vero quoque rationem esse habendam Medico. exemplo reconvalescentium demonstrat Galen. l. 7. Meth. med. c. 6. Jung. I. Io. c. 8. & alibi. Ita inter caussas morbificas refertur domus recenter calce illita à Gal. l.y. de V. Ρ. c. 8. (ad quem locum adde C. Hofmann. commem, n. 465.) comm. I. in i. Prorrh. t. 8. l. de Us. respir. cap. 4. etc. Quomodo domus elotae, vel clausse virus pestilens infringant, scripsit Helmont. in Tumttl. pestis. §. Praeservauo. Caeterum Vox Domus per metaphoram cochlearum quoque testis & speluncis ferarum tribuitur, docente Keuchen. ad Serem p. 185. Dono, ἐπιδίδωμι, siImitur interdum pro Exhibeo, Do , Scribon. n. 13. quaIIIvis Barthius parum Latine dictum judicaverit , dib, iyp, advers. c, I6, Donum, δῶρον, vide Doron. Donum Veneris quid dicatur ChymicIs, vide apud Libav. desens. I. contra Scheunemann. T. III. Oper. p.  2o. Dorcadizon, δορκαδίζων. Vide Caprizans. Dorcas, δορκὰς. Viue Capreolus. Dorea, qui interdiu, non noctu videt, Rhas. & Mer. de affect. oculor, c. I. Doris, Doridos humor, significat aquam maxinam, praefertim apud Poëtas. Usus Q. Serenus in Medicina metrica. Vide Keuchen. in not. ad illum p. 1 e?. 27I. Dormio, vide Somnus. Dormire an aperto ore conducat ? vide C. Hofmann. in comm. ad Gal. de V. P. n. 4o2, 8 I3. Dormitatio usurpatur prO somnolentia ab Hartmanno in Prax, Chymiatr, T. I. p. py. edit, Cardelttc. de oleis Chyrnice destillatis, in specie de ufu Olei Croci. Doron, δῶρον. significat donum, rem aliquam gratis ab altero acceptam. Ita ipsa quoque Medicina Donum Dei jure dicitur, & Medicus à Siraeide cap. 38. Ita sanitas inter bona temporalia praestantilfimum Dei donum laudatur. Porro Graec. δορον idem significat, quod δοχμὴ, palmus ; unde δίδορον, πτράδορον, πεντάδορον, &c. Dorpestos, δόρπηστος, aut δορπηστὸς, significat c oenam , aut coenae tempus, apud Hipp. l. I. Epid. XI. 17. Jung. Foës. p. I69. Dorpos, δόρπος, Idem, quod δορπηστὸς, cæna, Gorr. p. II4. quamvis Lang. /. 1 ep. 55. per prandium verterit, quod & coenarn ἐπιδορτάδα dici statuerit. Dorsalis, νωτιαῖος, dicitur de Medulla spinali à Gal. 5. aph. 6e. Est etiam epitheton certae speciei Atrophiae, quae dicitur Tabes Dorsalis, quae libidinosis &' Veneri nimis deditis familiaris; in qua febris expertes bene quidem comedunt, nihilo tamen minus cOlliquantur & marcescunt, conquerentes sibi videri ex silperioribus partibus à capite veluti formicas in spinam prorepere, & una cuiri urinae alvique excretiOne femen quoque liquidum copiofe effluit, unde ad generationem postea fiunt inepti. Cujus caussa sine dubio in succi nutritii fanguinisque tenuioriS vitio colliquativo spiritus quoque animales irritante consistere videtur. Dorsum, νῶτον, in plur. νῶτα, dicitur posterior pars Thoracis, sive medii ventris à cervice usque ad septum transversum. Celsus vocab. νῶτον plerumque reddidit Per scapulas, in texi. Hippocr. 2. Prorrh. XXXVI. 14. I5. XLIV. 3. 6. aph. 22. Verum strictius, quam par est, recte animadvertente Foës. Oec. p. 436. Alii latius acceperunt Dorsum, dicentes totam posteriorem corporis partem ab occipite usique ad extremum Coccygem, triginta quatuor vertebris compactam, uti Arist. I. 1. Hist. An. c. 15. Verum accuratius Anatomici lumbos & os sacrum cum coccyge ad continenteS imi Ventris sive abdominis referunt ; Dorsum vero posteriorem Thoracis partem constituunt. Bartholin. l. 2. Anat, in prooem, Gr, dicitur μετὰφρενον, Gal. Introd. Λ Io. Part nasi superior ossea & immobilis dicitur Dorium, cujus pars acuminata Spina vocatur. Barthol. l. 3. Anat. c. Io. Bidloo Anat. Tab. XIII.sig. i. Dosis, δόσις, usitatissimum Medicis vocabulum, quo innuitur quantitas medicamenti, vel simplicis, vel compositi, quae una vice homini praesertim aegro exhibetur. Ejus inventio determinata adeo est difficilis, ut nihil fit, quod in praxi Medice artem magis reddat conjecturalem, quam singulorum praesidiorum quantitas, Gal. de cur. rat. p. S. M. c. I 2. Nihilominus omnem operam impendat Medicus, praeferam in purgantibus, ne vel aegrum in discrimen vitae conjiciat, vel Medicus sese ludibrio exponat, Paracels. defens 3. et Paragr. /. 3. c. 4. §. i. Vid. Dogm, nostr. Med. Gen. P. VI. c. S. 5.755. seqq. & not- ad Jeffen- de Sang. V. S. miff. p. 131. De Dosibus plerorumque medicamentorum vide praeter'alios, apud Schroder. l. r. c. 33. & Excell. D. D. Georg. Franci, Prosi Hsidelberg. Appendicem Synopseos Instit. Medic. continentem Delineationem Dosium Medicamentorum. Dothien, δοθιὴν, id est, Furunculus, Gal. l. 2. meth. med. c. 2. de quo nomine notavit Galenus, quod nec locum affectum repraesentet, nec caussam, quae ipsiIm efficit. Significat autem tumorem ἀποςηματάδη, ex crassis humoribus in carnosis plerumque partibus consistentem, mitem quidem, cum (olam cutem occupat, sed pervicacem & malignum, ubi sessiter actis radicibus erumpit, I. de tum.p. n. c. I 5. Jung. ί.5. de C. M.S. L. c. 7. Est ex genere inflammationum in abscessus degenerantium, & respondent Varis. Meminit quoque Hipp. I. Affect. XXXV. I 2. et I.6. Epid.s. 3. t.28. Vid. & AEgin. I. 4.c. 23. Junge Sennert. I. 5. Med. Pr.p. I. c. 9. Caussa ejus consistit in sanguinis crassioris & foeculenti extravasati collectione. Doxa, δόξα, duplicem habet significationem t (1 ) notat opinionem incertam de aliqua re. Unde, qui tales fovent OpinioneS, dicuntur δοξαστικὰι. (2) significat famam, glociam, & honorem, cujus etiam rationem probe habere debet Medicus, monente Hippocr. l. dec. orn. V. 8. ad quem locum vide egregiam Exercitationem Linden. S. M. Ex. II. §. 23. Vide & Gloria. Dracatium, id est, Saturnus. Rul. & Iohns. Drachma, δραχμὴ, nomen est ponderis & mensurae. Duplex fuit olim, Aegyptia, & Attica. Illa pendet obolum, scribente Cleopatra; haec vero scrupulos tres, vel Obolos fex, qualis etiam hodieque usitata est In Ofitcinis. Harum octo faciunt unciam. Signum est 3. Olim fuit, V . Gal. de pander. & mens, cap, 2. Mehsuralis drachma etiam octava pars unciae est, & nonagesima texta librae. Dicebatur & Olim ὀλκὴ, Holca , cujus nota fuit Galen. d. I. Vide Gorraeus p. 115. θΛ Drachum, est terminus Paracelsicus obscurus, cujus meminit in Philosophia l, 4. rruct. I. cap. 3. in sin. Castelli Lexic. Med. Videtur denotare ultimam dissolutionem elementi aquae, vel ejus confumptionem. Draco, δράκων, est vocabulum multae significationis. (I) nomen est poscis ma-cini, qui &Araneus à quibustlam vocatur, cujus pleniorem descriptionem legesis apud Aldr. l. 2. de pise. c. 50. De hujus ictu venenator & remediis adversus illum egit quoque Galen. I. 9. de S. Fac, §. Sulphur, & l, I I. §. Draco marinus etc. Alias caro ejuS inter alimenta nihilominus refertur, & quidem durae carnis, l. 2. de Al.sac. c. 3 r. (2) significat Serpentem variae formae & magnitudinis monstrosae, de quo legatur d. Aldrov. l. 2. de Serpent. Cr Dracon, c. 12, ubi statim ab initio homonymiam hujus vocabuli prolixe declarat. Huc referri debent observationes de Draconibus Carpathicis, & eorum speluncis, quae eXtani in Ephem. Nat. Cur. An. III. Obs. 139. et 194. PraeteI has proprias significationes (3) à Spagyricis frequentissime tribuitur hoc nomen Mercurio, sive Argento vivo, non folurn in Operationibus Lapidis Philosophici. uti videre est in scriptis Basilii Valentini, & passim ir Theatr. Chym. Rul. in Lex. Libav. aliquoties; fed & in operationibus medicamentosis e Mercurio paratis Ita Mercurius dulcis sublimatus sive meteorizatus dicitur Draco mitigatus, Schrod. l. 3. C. 1 5. p. 406. Duc Dracones Quercetani sunt Argentum vivum sublimatum & Regulus Antimonii, Libav. Apoc. Hermen Part, prior, c. p. Draco etiam dicitur Sulphur, quod extrahitur e cOrporibus per magisterium, Luc. ROdargirus de saltu. Philos. c. 6. inTh. Chym. Volum. V. p. 735. Reliquas significationes ceu huc non pertinentes Omittimus. Draconites, Dracontias, sive Drachates, δρακοντίας λίθος, nomen Gemmae lapideae, dequaPliniut λίθος, nomen Gemmae lapideae, dequaPliniut pluribus /.37.0.19. quod fiat e cerebro draconum. Sed nisi viventi abscindatur, nunquam gemmascit, invidia animalis mori fe fentientis. Igitur dormientibus draconibus caput amputari debet, & ita auferri. Rul. Fi tribuunt virtutem, omnia venena fugandi, & venenc. fos morsus curandi. Tales etiam Draconites ex nostris Hydris & Chelydris colligi ferunt nonnunquam, di quibus idem Rul. Opinatur, vel ex cerebro hydriorum colligi, vel ex spuma per attritionem mutuam excitata generari. Enimvero Fr. Hofm. detexit hanc fraudem dicens, concurrere circumforaneorum imposturam plebeiis obtrusam, dum nihil aliud sunt, quam Chelae vel Squillae marinae, quae dentatae ab uno latere inte. riore semifalcatae, ebOre quovis nitidioreS, quaS affabri ea parte, qua dearstculatae fuerunt, committunt, calo sulisuue osseis & ligneiS decenter inserunt, vulgo fsqleil gimfronfetlI. In Clav. ad Schrod. l. 3. c, S, Dracontion, δρακόντιον, Latine Dracunculus duplicem potissimum habet significationem t Botanieam , quae non est hujus loci, dum plantam ArO similen acrioris facultatis denotat. Ruland. vult, etiam ho nomen competere Crasiatellae vel OphioglossO. in Le.v Et Pathologicam ; quando significat ulcus, quod lationem habet nervi à proxima parte. Dicitur vero Dracunculus , quod nervus in motibus membri recedat in ulcus, & (ese in ullo Occultet, Galen. in des. Medic. Vel sunt corpuscula nervosa, frequentius in tibiis genita, calore, crassitudineque lumbricis similia, in Arabiae locis familiaria. Gal. I. 6. de loc. Aff. cap.q. quem tamen affectum ipse nunquam vidit. Aëtius ex Leonida Dracunculum lumbrico similem esse dixit, interdum magnum, alias parvum reperiri, & frequentius quidem in cruribus, aliquando vero & in brachiorum musculis oriri & consistere ; nasci autem in AEithiopia atque India maxime pueris, lumbricis latis non absimilem, moverique sub cute sine molestia, verum temporis progressu circa Dracunculi extremitatem suppurationem fieri, cuteque aperta Dracunculum caput exerere, quem si quis tentet attrahere, dolorem ingentem moveri, praesertim si eum abrumpi contigerit. Quod enim intus relinquitur, acerbissimos dolores excitare, proinde ut ne intro animal recurrat, valido filo brachium constringi oportere, idque quotidie agendum esse, ut Dracunculus progrediens paulatim integer excludatur. Verum Soranus, ut refert ex eo P. AEginesa, I. 4. C. 59. non exiilimat animal esse, sed nervosum quandam substantiam, quae opinionem motus solum praebeat. Sed quid revera sit, nemo Medicorum explicare potest, qui Europam incolunt; posse tamen animal esse, ratio nobis dictitat, cum non modo in ventriculo atque intestinis creari, verum etiam ex cute erumpere tum pediculos, tum majora quandoque animalia, compertissimum habeamus ex historiis, lncertiiudinem quoque hanc, quid de veterum Dracunculis statuendum sit, non diffitetur Horst. i. 8. Consuti. & Epist. Medicin. Obs. 8. Tom. ’ II. oper. p. 4o9. Meminit & eorundem in Instit. Med. Di/p. XI. in additam. Tom. I. oper. pag. 299. Item Casp. Reies Camp. Elys. qttaest. n. 7. Jungatur D. EtnIiilleti Observatio de Crinonibtts, quae extat in Actis Eruditor. Lipsiens. An. I682. Dracunculus, δρακόντιον. Vide Dracontion. Dragantum, vel idem, quod Tragacanthum, lpecies Gummi cujuldam, vel est idem, quod Vitriolum, vulgo Zegi, praesertim Hispanicum. Rul. iit Lex. Drageta, idem, quod Tragea, apud Forest. l.q. Obs. Chirurg. Ο. 3. in Schol. Dragmis, δραγμὶς, dicitur Pugillus, quantum tribus digitis comprehenditur, Hipp. l. 2. de morb. LIII. 16. l. I. de morb. mttl. Cl. 5 8. l. de nat. mul. XXIX. 11. XC. 4. l. de int. aff. LIIXi 6. Interdum scribitur per χ, δραχμὶς, quam scriptionem etiam Linden. retinuit. Verum videtur accuratior esse per γ, δραγμίς, quia descendit à verbo δίράττι, prehendo : unde & δράγμα, manipulus. Draptos, δραπτὸς, dilaniatum, divulsum, dilaceratum significat. Gal. in Exeg. dict. Hipp. Drasticos, δραστικὸς, i. e. Activus. Usurpatur de Medicamentis praesentis efficaciae & multarum vilium, in specie de purgantibus fortioribus usurpari quoque lolet. Driff, Drif, Helrnontio dicitur Lapis Butleri, vel ejusmodi potestativum fermentativumque remedium, tr. Btttler. Paratur ex usnea, siste marino, & ente veneris, cum Ichthyocolla soluta, habeturque Periapton Salutis Magneticum , quo solo attactu extremo linguae apice salutem afferri creditur Ephem. Nat. Cur. Ann. II. Obs. 53. Schol. Plura de Dris vide apud Joh. Marcum Marci in Philos. veter, refler P. IV.sect. I. subsect. 9. Ejus efficaciam suspectam reddere auius est D. Ludov. in Pharmac. Differt. I. p. I25. Alii ex modernis docent parari Dciff ex capite mortuo Vitrioli Veneris beneficio salis volatilis urinae à fetore liberati : differt hoc Driff a Mercurio Diaphoretico ut & Oleo Vitrioli Veneris. D. Etrniill. Drimyleon, δριμυλέων, i. e. accis leo. Ita impudentissime appellasse Menodotum Empiricum omnes Medicos & Philosophos, qui ratione niterentur δριμυλέοντος & δριαυμώρους, id est, acres satttos, sive stultos, testatur Gal. l. desubsig- etnpir. c. 13. Drimymoros, δριμύμωρος, acris stultus. Vide Drimyleon. Drimyphagia, δριμυφαγία, significat esum acrium. Usus aliquoties hac voce Dioscorides t usi & alii Medici. Gorraeus in desim. p. I I 6. Drimys, Drimytes, δριμὺς, δριμύτης. Vide Acre. Confundi interdum cum Actdo, τῷ ὄξει, docet Galen. 1. in 6. Epid. t. tp. Drogista, μυρεψὸς, μυροπώλης, idem, quod Pigmentarius, Pigmentorum institor. Rhod. ad Scribon. in not. p. at.. Dromedarius, vel Dromeda, est genus Camelorum , cujus descriptionem pleniorem vide apud Aldrovand. l. de quadrup. bisulc. c. 34 & circa structuram Anatomicas obiervationes in Oldenburg. Actis Philosoph. Ann. 1669 in Julio. Dromos, δρόμος. Vide Cursus. Dropacismus, δρωπακισμὸς, vide Dropax. Dropacistos, δρωπακιστὸς, dicitur vel de Dropacibus , vel de similibus topicis medicamentis, quae dropacum modo illinuntur, quae alias à Galeno appellantur πιττωτὰ, Picata medicamenta, c. 3. de iis, q in med. t. 32. Dropax, δρώπαξ, est medicamenti Rubificanfs forma quaedam, interdum liquiaioris, in modum malagmatis, interdum siccioris, emplastri modo, prout uluS exigit, parata, vel ad alimoniam & vitam partibus conciliandam, vel etiam ad vitia inveterata & contumaciora educenda inventa. Dividitur in simpliciorem, & compositum : in Dropacem veterum & recentiorum. Vid. Motell. Form. rem. /. 2. s. t.c. 14. Schroder. l. 2. c. 53. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Dicitur & Picatios τπτstaats , item, ή,ωπακισμὸς. Rolf. Ο. ac M. Med. Sp. l. 4. s. 9. p. 2. Vocatur & ψιλωδρον, depilatorium, ab effectu, quod pilos evellat, Keuchen. ad Qu Serens. 196. Drosatum, δρόσατον, idem, quod Rosatum Keu; chen. d. l.p. 116. Drosomeli, δροσόμελι, mel rofcidum, quod & ἀερόμελι vocatur, q. d. mel aerium. Hodieque dicitur Manna. Junge Galen. l. 3. de Al.suc. c. 39. Vide Mel: Manna. Drosos, δρόσος. Vide Ros. Drupa, δρυπετὴς, epitheton Olivae, q. d. deciduas caduca, AEginet. I. 1. c. 81. De hoc vocab: vide Hier. Mercurial. lssur. l.ect. l. 1. C. 3. & C. Hoftnann. /. 5. V. L. cap. I. Dryinus, δρύϊνος, q. d. Querculus, nomen ferpentis venenosissimi, & foetentis, cujus meminit Gal. l, de Thexiac. ad Pifon. c. 8. AEginet. I. y, c. 15. Ita dicitur « quia ad quercuum radices degit. Delineationem & descriptionem ulteriorem vide apud Aldrov. l.I.Hist. serpent. & drac.c. I4. Dicitur & Chelydros, χεῖ.υδρος, Dryopetis, etiam significat Ranunculum viridem, sive Calamiten, à calamis, in quibus degit, ita dictum. Schroder. /. 5. cl. 1. n. 3 I. Drypetes, δρυπετὴς. Vide Drupa. Dicitur etiam Druptts de aliis fructibus maturis & deciduis, Gorraeus d. /. Dua, pro Duo i antique dici, patet ex Scribon. num, 45. 81. 82. 156. etc. pondo dtta. Vide Rhod. in Indice Scrib. p. 376. Dualitas, δυὰς, i. e. numerus binarius, quam nonnulli materiam infinitam esse dixerunt, sed stulte, judicio Galen. l. 3. de dieb. Crtt. c. 11. Dualitatem morbum dixit, quemadmodum Unitatem sanitatem, Ger. Dorneus in tract, de Vita brevi, Tom. I. Theatr. Chym. imo mortem per dissectionem ab unitate recestum & corruptionem. Idem tr. Physica Genesis, p. 357. Duamir, species Serpentum ingrediendum compositionem Theriacae. Rul. Sunt ergo Viperae. Dubel coleph, est compositio e Corallio & Carabe. Rul. in Lex. Dubelech, dicitur apostematum cavitas in genere manifesta cum solutione continui. Rul. & Iohns. Dubletus, idem, quod Nodus, estque Tumor pituitofus ad abscessus cum folliculo pertinens. Amat, Lusit, cent.g. cur. Ioo. in Schol. Forest. Chirurg. Obs. l.p. O. 7. Schol. Habetur aliaS pro vocabulo generali apud ArabeS, quod aequipollet Graeco ἀπὸπὴμα & Latino Abscessus, sive Vomica, I. H. Velsch. ad Marcell.Cuman. Obs. 8. Cent. I. p.m. 38. Legitur & Dablet ibidem. Item Dttbelet 8i Dubeletti in operibus Meliuaefol. 362. b. Ducia à Barbaris dicta fuit Gutta, vel Cura per Stillicidium , Fallop. tr. de aq. therm. & met. c.Io. et 13. Tom. I. p. 229. 249. Apud Andr. Baccium legitur Duc- eia, cujus duplicem modum tradidit de Therm. l. 2.c.I4. p. 112. seqq. Inter Balnea etiam Lucensia quartum vocatur de Ducciis l. 3. p. 3I3. Duco, ἄγω, i. e. Educo. Vide Ago. Aliquando ducere etiam idem esse, quod Bibere, monstrat Kenchen ad Qu Sere», pag. I93. I94. Alias Duco sumitur pro Traho, ἕλκω. Unde. Ductilis, Ductibilis, ὅλκιμος, ἐνόλκιμος, dicitur de eo, quod distractum propter vifciditatern non divellitur, sed continuum manet. Ufurpatur de ferina triticea, Hipp, 2. de artic. t. 44. vel 4 5. Per metaphoram etiam Galen. attribuit dolori hepatis continuato & qs. vifcido, lib. 2. de L. Aff cap. 8. Ita & Metalla Ductibil.ta vocamur omnia, quae silnt liquabilia, quae originem ducunt ex Mercurio, Nam materia eorum est substantia aquea, mista cum substantia terrae, commissione forti, & non potest unum ab altero separari. Richard, Angiicus in Correctocio c. y. Theatr. Chym. Vol. II. pag. 288. Ductus, ab Anatomicis fepe fumitur pro Canalis, σπλὴν. Vide Canalis. Ita apud Bartholin. leguntur Ductus Chyliferus libell. r. c. 3. appendic. 2. Ductus Lactei, Roriferi, Biliarii, Pancreaticus, Lymphatici, &c. Quaere in Indice dies. Auroris. Ductus Muci excretorios invenit Nic. Steno Peier. Exerc. XXII. 8ί Ductum Prostatae Joh. Dan. Major cum Cafp. Manatio Barthol. I. 1. Anat. c. 23. Dudaim, Hebr. Mandragoram denotare dicit Schroder. I. 4. cl. 1. n. 201, quod ventilare non est hujus loci. Duelech. Vide Dulech. Duella, dicitur tertia unciae pars, octonis scrupulis terminata. Rhod. ad Scrib. n, 145. Duellum, μονομαχία, in genere significat pugnam & concertationem inter duo. Sumitur autem vel in bonam, ve) in malam partem. In bonam, quando dicitur Duellum Animi cum Corpore, à Ger. D0rn. tr. Vita Brevis. Theatr. Chym. Vol. I, pag. 234. 471.seqq. ln malam, quando caussa morbifica pugnat cum calore & flamma vitali, & ita coincidk cum Dualitate. Duenec, est Mercurius Philosophorum, qui &Leo viridis. Dux solutivus auri, Libav. Apoc. Hermet. part. poster, in prooem. Duenech, est Antimonittm. Rul. & Iohns. Duenez, limatura ferri, Idem. Dulcacidum, ὀξύγλυκυ, ( an non & γλυκόξυ ) quando mistura est facta dulcis & acidi, Robert. Keuchen. ad QuSeren.p. I26. I27. 243. Dulcedo, Dulcor, γλυκύτης, Dulcis, γλυκὺς, dicitur vel de qualitateguiiatili, live sapore; vel materia fuavern suporem habente; & moderato suo cclore cognata & familiari. Hino & Hippocr, κατ ἐξοχὰ« per γλναὺ intellexit sanguinem in Oppositione ad τὸ πικρόν, amarum, id est, bilem flavam, l.de nat.hum. t. 4. Dulcia proprie dicta ex acido constare, probare conatus est diversis phaenomenis & experimentis lunken Chym. Med. Phys.P.I. s. z. cap. S.p. Ictt.seq. Interdum dulce, γλνκυ, pro Vino dulci posilit l. 2. de morb. mul. LXXXIIX. I, Dicitur Latinis passum. Accipitur aliquando latius pro omni supore suavi, quatenus opponitur salso, acri, amaro. Itu quicquid άποιον est, dulce vocatur, v. g. aqua dulcis, licet sit insipida. Praeter has proprias significationes accipitur Dulcedo & Dulcis pro Voluptate & Grato, sta ab Anatomicis v. gr. Columbo Clitoris dicta fuit Dulcedo Amoris , Bartholin. lib. t. Anat. c. 34. A Chymicis cerussa vocatur Dulcedo Saturni, Rul. De Dulcedine Saturni vide quoque Libav. Synt. Arc- Chym. l. 7. c. 36. De dulcedine Vitrioli & Mercurii, /. 8.c. I4. etc. Dulciarius, σιτοποιὸς, vocatur pistor, qui partes mellitos conficit sive bellaria & placentas ex melle. Gal. l. I. desem. c. 4. Dulcichinum, Bulbocastanum. Doronicum Calamus & Juncus odoratus Moly. Epist. 4. Dulech, Duelech, terminus est Paracelsicus & Helmontianus. Rulandus ita descripsit t Dttleclt est Tartari species, in humano corpore, lapis spongiosus, periculum & dolorem maximum creans. Verum Paracellus contradistinguit à Tartaro, dicens, esse medium quod inter Tartara & calculoS, l. de morb. Tartareis c. u. et al.tbl. Quid HelmontiuS de Dttelech statuat vide in tract. de Lithias. c. t. j. a. seqq. Duo, δύο, quid significet, notum. Duo dissimilia non posse conjungi sine medio, legitur in M. Joh. Isaaci oper. mineral. cap. I4I. Theatr. Chym. Vol. III. p. 5o8. Ita & Lapidem Philos. vocari Opus ex Duobus , vide in Lagn. Harmon. Chym. c. z. Vol. IV. p. 733. sci. Duodenus. Vide Dodecadactylos. Duplex, διπλοῦς. Vide Diploos. Duplicatio, διπλασιασμὸς, Vide Diplasiasmos. Dupondium, διπούντιον, nomen ponderis, pendetque drachmas quatuor, Gal. libr. depond, & mens. ex Cleopatra. Duracena, epitheton malorum Persicorum, ceu peculiaris species, à quorum nucleis cultro, aut dentibus caro aegre avellitur. Lang. i. I. ep. 67. Duratio, διάρκεια, significat rei alicujus permaneIItiam absque omni vicissitudine, uniformem constantiam, Helmont. tr. de Tempore n. 35. De ficta illa & impia duratione honiimS Astralis Crolliani vide Libav. Exam. Philos. vivent.sec. Harm. sect. 13. Tom. IV. Oper. p. Iio.fin. Duratus, σκληραυθεὶς, pro Induratus, à verbo Duro, i. e. solidius aliquid reddo. Ita & Rhodius exposuit verbum activum & passivum. Durare corpus, id est firmare, & Durari, id est firmari, atque Opponit verbo mollire, molliri, de Acia p. 208. Durata ova, caseus &c. Duratum etiam pro Macerato accepit Scrib. n. 23. Vid. Rhod. in Lex. Scrib. p. 377. Durdales, dicuntur Paracelso Spiritus corporei, inhabitatores arborum. Philosoph. ad Atlten.l. I. text. I3. Rul. & Iohns. in Lex. Duritia, Durities, σκληρότης, σκληρυσμὸς, Durus , σκληρὸς, dicitur de qualitate tactili corporum solidorum, quando tactui renituntur, nec sponte cedunt. Graec. ἀ,τίτοπα. Gorraeus dividit Durum in tres species  : in summe, vel absolute durum, ut terra : in excessive durum, ut os, cornu, unguis &c. & in comparative durum ; quod respectu alterius mollioris ita dicitur, licet absolute non sit durum. Ita Pulsus durus Gal. Dicitur σκληρός σφυγμοὰ, ubi arteria siccior rigidiorque in modum corii apparet, I. de puls, ad Tyron, c. 3. Ita Dura mater vocatur membrana sive meninx Crasset exterior, cerebrum investiens, siIltem comparative ad interiorem Tenuiorem, quae Pia mater vocatur. Omnem Duritiem esse ex Sale, vult Parac. Paramir. l. 2. c. 1. Ita durities Tartari ex sale miner. I. r. de Taru tr. 4. c. 2. in not. Duritia alia est naturalis, alia praeternaturalis. Inter has pertinet durities mammarum. Serio, num. 220. Hepatis, Lienis, quae Scirrhtts dicentur. Dura ulcera ῥχθύδή, i. e. verrucosa vocant, quae callum contraxerunt, & praetumidas ac dura. Oras habent, Galen. l. 4. de C. M. P. G. c. I 2. Cur dura corpora non sentiant, vide C. Hofm. comm. ad Gal. de V. Ρ.  ». I60. Accipitur etiam pro siccitate & asperitate. Ita cutis duritia apud Hippocr, i. 4. Epid. XXVII. 11. Aliquando pro obstructione : Ita Alvus dura legitur 3. aphocis.mo 5. Interdum tropice Durus sumitur pro gravi, molesto. Ita Anginae & Paraplegiae Hippocr, dictae scjnt durae, libr.6. Epid. s. y. t. I. lta Acetum durum apud Q. Seren. in libr. metrico §. Porrigini depellendae. Vide Keuchen. in not. p, 98. Duum, saepe occurrit apud Scribon. Pondo duumi pro Duo vel Duorum, « . 15. 56. 63. 65. 66, etc. Vide in Lex. Scrib. Rhod. d. I. Duumviratus, terminus Helmontianus, quo indicare voluit potestatem peculiarem in totum corpus, quam conjunctive habent Lien & Ventriculus, tract. Septuplex Digestio, n. n. Vide & integrum ejus tractatum de Jure Duumviratus, Dux, ἡγεμὼν, Chymicis vocatur Mercurius Philosophorum. Vide Duenec. Dynamis, δύναμις, significat facultatem, potentiam , à qua actio procedit. Terminus in medicina usitatissimus. Vel ita describitur, quod fit proprietaS totius substantiae vel essentiae, Galenus 4. in 6. Epid. tex. 5. & alibi. Usurpatur vel de corpore humano, ejusxque partibus, & ita plane coincidit cum Dispositione. Vide Diathesis. Non solum de membris solidis, (ed & humoribus Hipp. l. de vet. medic. XXXIX. 5. 6. ita de semine dicitur, quod insit δύναμις πλαστικὴ, vis plastica sive facultas formatrix, quae eadem elt cum Anima vegetativa. Vid. C. HofInann. de gener, hom, 1. 2. cap. 1. seqq- Imo sitnt eX iecentioribus Physiologia nonnulli, qui vocabulum hoc ad omnia corpora naturalia mixta extendunt, statuentes δύναμιν aequipolilere Naturae, & significare ejus vim ab Autore Deo primum inditam agendi & movendi materiam, atque ita specifice formandi, ut forma uniuscujusque corporis mixti lubstantialIS sit & dici possit δύναμις, h. e. vIrtus vel vis propria, ab omnibus aliis distmguens. De qua significatione videatur celeb. Gotofr. Guil. LetbniZiispecimen Dynamicum in Act. Erudit. Lips. Anxi I69N M. April.p. tqxiseqq' ejusdemque ulterior declaratio in dictis Actis A. 1698. M. Septembr. p. yly.seqq. vel deremediiS, imprimis, medicamentis, quae etiam nihil aliud sunt quam proprietates & dispositioneS secundum totam essentiam, à quibus operatio procedit. De his vide Dogm. Nostr. Med. Gen. P. VI. c. 2. Dicuntur autem δυνάμεις, sive facultates, ad oppositionem eorum, quae actu sunt. Nam facultates indigent alio principio, quod prius in actum deducat, sive actuet, nimirum calore nostro, vel flamma vitali. Ignis vero operatur actu secundo, citra nostram actuationem, & aqua refrigerat immediate &C. Δυνάμεις quoque haud raro vocantur ipsae medicamentorum compositiones apud Gal. i. 3. de C. M' S. L. c. I. ώτικομ δυνάμεις, /. 4« c. ι. ὀξυδερκεῖς δυνάμεις, i. e. aciem exacuentes compositioneS, i. adverse Lyc. c. 7. πτραφάρμακος δύναμις, Tetrapharmacum medicamentum. Δύναμις sumitur quoque à Philosophis technice pro arte στοχαστικῆ, conjecturali , qualis ipsa quoque est Medicina, C. Hofmann. iosist. i. t. c. r. §. 2. Linden. Ex. V. §. i 2. Dogm. nostr. in procem. Jung. Foës. p. I7o. Gorraeum p. 117. Vide Vires. Dynasteuo, δυναστέυω, significat principatum obtineo, praevaleo, praedominor. Usus Hipp. T aph, y. Jung. Dieterich. n. 214. Unde δυνάτης, dominator. Vide Dominatus. Dyoptra, ( rectius Dioptra ) Rulando dicitur asserculus perforatus, seu tabula lignea manubriata circa medium, in latum fissa, ut per eam faciei praetenta absque oculorum injuria ignis atque operis modum contemplari possimus. Dyota, est vas Circulatorium à duabus auribus, vel una utrumque brachium lateribus applicatum habente dictum. Hujus inferior pars est in modum cucutbitae, cui impositus est Aiembicus, in summo canalem, qui liquori infundendo inserviat., habens, in loco autem conveniente duobus rostris incurvatis & in cucurbitam à Capitello humorem condensiItum devehentibus praeditum. Rulandus & Iohnsonus in I.e- xicis. Dys, δὺς, particula aliis vocabulis praefigi solita, notat imperfectionem, difficultatem, malignitatem, vel tale quid. In genere nihil boni, sed potius malum quid significat, verbi gratia. Dysenteria, Dysthymia, Dysucia , &c. Vide Dieter. n. 2I 5. Dysaesthesia, δυσαισθησία, in genere sensus difficultatem , sive defectum lënsuum, h. e. abolitam sensationem, vel imminutam significat. Galen. de diff, sympo. c. 2. Dysalthes, δυσαλθὴς, curatu difficilis, apud Hipp. 3. de arstc- t- IO. Dysanagogos, δυσανάγωγος, est epitheton jnaterlae, quae per excreationem difficulter sursum movetur ob lentorem & viscositatem, Diolccrid. l. I.c. 1. Dysanios, dysenios, δισάνιος, δυσήνιος, significat anxium, morosum, tristem, qui non eit animo securo . sed fere s.emper angitur. Hipp. I. 3. Epid. aegrot. 1, post stat, pestil. Gal. in Comm. 3. in i. 3. t. 82, Junge Foës, dicto loco. GOrraeus δυσιίνιος plane contrario modo interpretatus, quod sit is, qui non facile tristatur, p. IL9- Dyscheres, δυσχερὴς, significat difficilis tractatu, à δὺς & χὲιρ, quasi d. manibus non facile tractabilis. Unde adverbium δυχερῶς, difficulter, cum molestia. Legitur apud Hipp. I. aphor. 25. Idem quod δυσφόρως. Dieter. n. 224, Dyschrestos, δύσχρηστος, significat disecmmodus , incommodus, inutilis, quo difficulter uti possumus. Contrarium eit ἕνχρηςος, commodus, utilis. Occurrit apud Hipp. 2. aph. 54. Dieter. n. 225. Dyschroos, Dyschrus, δύσχροος, δύσχρους, male coloratus , fere coincidit cum ἀχρόοις, de quibus supra. Vide Achroi. Opponitur huIc ἔυχρους, bene coloratus. Utrumque legitur in Hlppocr. 5. aph. 41. Jung. Dieter. n. 226, Dyscinesia, δυσκινησία, significat impotentiam movendi , b. e. vel abolitum, vel imminutum motum localem, Galen, de fympt. diff. c. 2. Huic opponitur ἐνκινηπά, facilitas ad motum, mobilitaS. Tilud legitur apud Hippocr. 3. ussi. I7. Jung. Dieterich. n. 2I8. Dyscoeteo, δυσκοιτέω, significat moleste cubare, aut decumbere. Occurrit apud Hippocr. 2. de R. V. I. A. t. 25. Dyscolos, δύσκολος, significat difficilis, molestus. Dicitur de morbis non facilibus solutu, gravioribus, cum periculo conjunctis, interdum & fine periculo. Frequenter legitur apud Hippocr, I. Prorrh, s. 3. t. 2 5. 2 8, 49. Coac, t, II. 13. 37. 309. item de signis malis & molestis, Coac. t. I6o. 276. Hinc & verbum δυσκολαίνω, . molestiam facio, exhibeo, quod legitur I. Prorrh.s. 3. t. 16. Vide Foës. p. 172. Dyscophos, δύσκωφος, vocatur, qui graviter surdus ell , aurium gravitate laborans, Hippocr. Coac, t. 197. Dyscrasia, δυσκρασία, significat Intemperiem ; & opponitur Temperamento, sive κράσει Vide Crasis. Est autem Intemperies duplex. Alia Sanitatis t alia Morborum. Illa est absque manifesta laesione actionum conjuncta. De utraque vtde Instituii.-meS, & praesertim Dogmata nostra, P. I. cap. 3. et Part. a. c. 3. Dicitur etiam saepe de ipsis humoribus, v- g. Dyscrasia sanguinis, id est, .tanguinis intemperiei, li. e. iti qualitate quadam excessus, aut defectus. Dyscritos, δύσκριτος, judicatu, vel folatlI dissit cilis. Usurpatur d« morbis ad crisin difficulter pervenisn. tibus, sive qui difficulter judicantur, Hippocr. 3, assior, S, ubi opponuntur ἐυκρινέυς, judicatu faciles, 4. aph, :9. 30. Coac. text. 15. Alias vocantur & ἄκριτοι: Vide Acritos, & δύσλυτος, difficulter solubiles. Galen, comm, ad d, aphor. 30. Jung.Foës.p. 173. & Dieter.». 219. Dysecoia, δυσηκοΐα, idem, quod βαρυηκοΐα, auditus difficultas, Forest. l. 12. Obs. 12. Schol. Dysegertos, δυσέγερτος, h. e. qtti difficulter e somno excitatur. Legitur apud Nonum de M. P. C. c. 19. Dyselcia, δυσελκία, significat difficilem ulcerum curationem , qualis est in corporibus mollibus & multo humore praeditis, v. g. in fiydropiciS. Legitur apud Hippocr. 1. 2. Epid.s. 1. n. 75. Hujusmodi humor vocatur δισελτάς, in quo ulcera aegre senescunt, cui opponitur ἐυελκὴς. Utrumque legitur 2. de R, V. I. A. tit. 51. Prius etiam ί. 2. de morb. l. y. Vide Foës. p. 261. Dysenios, δυσήνιος, idem quod δυσάνιος. Vide Dysanios. Dysenteria, δυσεντερία, difficultas intestinorum cum exulceratione. Unde & Galen. i. 6. de L. A. sxxaatc ἐνττων, exulceratio intestinorum vocatur. Celsus Latine expressit per Vocab. Tormina, I. 2. c. 8. lta & ScribOn. n. 85. Dysentericos, id est torminosos, scripsit. Describitur in desin. medic, Galeno adfcriptis, quod sit exulceratio intestinorum, cum inflammatione, & cruentarum, aut etiam strigmentosarum, fordium excretione, morsum & alvi dolorem, ac intestinorum afferens. Vide & Dieter. n. 2I6. Confer ad Hippocr, l. de Affect. XXV. & l. I. de Diaeta XIX. 14. 15. seqq. Junge Linden. Ex. XVI. §. 34. 35. Accuratior definitio haec fieri posset: Dysenteria est excretio alvi p. n. frequens, cruenta, strigmentosa, aut purulenta, interdum & aquea, vel lymphatica, cum dolore ventriS, superveniente tenesirio, virium prostratione, aliisque symptomatibus, provenietIS ab interna intestinorum exulceratione & vasculorum corrosione, per & propter acrimoniam humoris sanguinis, bilis, succi pancreatici, liquoris lymphatici oborta, febrem magis vel minus malignam conjunctam habente. Videatur Willis Fharmac. Rat. Part. I. sect. 3. C. 3. de febrib. c. Io. n. 4. Sylv. 1. I.c. n. §. tx.seqq. P. Barbette lib. 4. c. 5. et al.ti. Observationem de Dysenteria ἀκὸπῳ, sive indolente vide Ephem. N. Cur. Ann. II. c. 43. Dysepulotus, δυσεπούλωτος, dicitur de ulcere, quod cicatrice difficulter obducitur. Interdum eoincidit cum ulcere κακοήθει, sive maligno, interdum differt, quatenus citra dispositionem malignam partis affectae ab humorum acrium affluxu ulcus oritur, Gal. I. I. de C. M. P. G. c. 18. Dicuntur & Philopono δυούπουλα, Gorr. Vid. Forest. I. 7. Chirurg. Obs. Ia. Schol. Dysexanalotos, δυσεξανάλωτος i significat id, quod difficulter consumitur, Hipp, de alimento usurpavit /. de Alimento XI, 4. ubi & oppositum ejus legitur ἐυεξαυὰλιντον, quod facile consutnitur, LifidenuSita descripsit. Proprie δυσεξανἀλωτον illud est, quod semel appositum membris perquam difficulter à calore atteritur, & cum insensibili transpiratione digeritur. Ex. XIII. §. 61. Dysexodos, δυσέξοδος, ov. dicitur de eo, quod difficilem habet exitum, aut minatur, Hippocr. l. 4. Epid. XIX. 13. Dysiatos, δυσίατος, lon. δυσίητος, h. e. curatu difficilis. In Comparativo δυσιητότερος Occurrit apud Hipp. /. 11. ProrrheI. Lp6i quemadmodum & ὺὶ.σιήτος, aliquoties apud illum reperitur, ut mirum sit, quod Foësius in Oecon. id Omiferit. Dysis, δύσις, Occasus. Usurpatur de Astris, Sole, Luna, & reliquis, estque vel verus, vel apparens, qui & Hetiacus dicitur, Linden. Ex. XI. §. 178. Vide Occasus. Dysodes, δυσώδης, significat graveolens, foetidus. Occurrit frequenter apud Hippocr, v. g. 4. aph. 47. 7. a. 44. 69. I. I. Prorrhet. s. 3. t. 66. Coac. t. 292, Hinc & stIbstantivum δυσωδία,sutor, quod etiam legitur Coac, t. 406. Contrarium est ἐπάδής & ἐνωδία. Dieter. Iatr. n. 227. Dysoneiros, δυσόνειρος, est epitheton, quod significat infomnia perturbans, somnum per insomnia molesta inquietum reddens. Legitur apud Dioscor. I. 5. c. 7. de vino novo. Jung- Linden. .Ex. X. §. 28. Dysorexia, δισορεξία, dici potest juxta Blancardum appetitus imminutus, ad differentiam anorexiae, sive appetitus aboliti, verum in nullo autore alio, neque etiam in Lexico Stephani vel Scapulae Graeco repetite licuit. Dysorgia, δυσοργίη, significat iram gravem, vehementem, Hippocr, i. de vet. medic. XIX. 28.1. de Humor. IV. 3. ubi δυσσργασιαί legitur. Dyspaihia, δυσπάθεια, lu e. ad patiendum Ais— sicultas. Gal. libr. 1. deV.P.c. 15. I. 2. c. 7. et 8. Adjec. tiv. δισπαθῆς, cui Opponitur ἐνπάθεια, i. e. dispositio facilis ad passionem, vel affectum, ibid. ese 4. de V. P. c. 14. Dyspepsia, δυσπεψία, juxta Etymologiam significat difficultatem concoctionis, scilicet in ventriculo. At Gal. vult, rectius tribui hoc vocabulum depravatae alimenti concoctioni, sive alimentorum in ventriculo corruptelae, de sympt. diff. c. 4. Estque symptoma actioniS naturalis depravatae. Depravatur autem, cum alimenta in qualitatem à natura alienam permutamur. Ea gemina statuitur, κ,ιασώδης osis ὀξόδηστ, b. e. nidorosa & acida. Haec e frigidis, illa ex calidis provenit, fcil. fermentum ventriculi depravantibus. Castelli Dysphonia, δυσφωνία, ld elt, vocis difficultas, quemadmodum Aphonia, ἀφωνία, ejufdem abolitio, Gal. de dis.sympt. c. 3. Oritur vef à vitio spirituum animalium & intemperie organorum voci inservientium, Vel à laesa eorundem structura organica, Dysphoria, δυσφορία, Dysphoros, δύσφορος, significat difficultatem, molestiam, difficile, molestum. Utrumque frequenter legitur apud Hippocratem I. Prorrh.s. 2. t. 54. Coac. t. 2. 265.479. libr.p. Epid. XXIV. I8. lib. y. Epid. LVII. 2o. lib. 2. aph, 13. 54. l. I. Prorrh. s. 2. t. 43. Coac. t. 8. II. etc. Contrarium est ἐυφορία, άιφόρος, tolerantia & tolerabilis. Dieter. n. 223. Dyspnoea, δύσπνοια, id est, difficilis respiratio, difficultas spirandi, Gal. i. I. de diff. spir. c. I. Estque symptoma laesse respirationis, commune asthmaticis, orthnopnoicis, peripneumonicis, synanchicis, phthisicis, hydropicis, scorbuticis, & aliis similiter male affectis, à quo aegri δυσπεΌικοὶ appellantur, Gal. in desim & alibl. Caussae igitur variant, quamvis proxima & conjuncta non variet, quae est impedita aeris per asperam arteriam reciprocatio, sive ea ab obstructione, sive à diaphragmatis per flatus tensione aut compressione, sive ab aliis caussis provenerit, Jung. DieterictI. n. 22I. Peculiarem caussam mediatam dyspnoeae diuturnae connexionem pulmonum ad latera cum pleura per fibrosos nexus statuit Bartholin. Anat. l. 2. c. 9. Plura de variis respirationis laesae speciebus vide apud Will. Pharm. Rau P. i.scct. I. c. 2, etsc?«l. Dyspnoon, δύσπνοον, δύσπνουν, idem, quod δύσπνοια, difficultas respirandi. Legitur apud Hippocratem Coac. t. I7. Dysrachitis, δυσραχίτις, est nomen Emplastri apud Gal. I. 5. de C. M. P. G, c. 3. Valet ad fistulas, callosos sinus &c. Dysthanatos, δυσθάνατος, vel active, vel passive sumi potest, tumdeeo, quod difficilem & mo. lestam mortem infert, tum de hominibus hujusmodi mortem laborioiàm oppetentibus, Hippocr, libr. I. Prorrh.s. 2. t. 2o. Gal. in commem. ad h, l. Repetitur Coac. t. 249. Dystheneo, δυσθενέω, significat viribus deficio, infirmis sum viribus. Hippocr, libr. 2. de Morb. LII. 24. LVI. 8. ubi tamen in ed. Linden. legitur δισθυμὸι & LXV. 7. ubi δυσθε.εἰ occurrit. Dystherapeutos, δυσθεράπευτος, id est, Fisa fi ulter curabilis , vel curatu .difficilis. Dicitur de ulceribus apud Gal. i. 6. de C. M. P. G. c 1. Dysthesia, δυσθεσίη, significat displicentiam, morositatem. Erotian. Onou-asi.p. 37. b. Dysthraystos, δύσθραυστος, i. e. aegre fragilis. Dioicorid. l. 1. c. 4. etpufinr alibi Dysthymia, δυσθυμία, id est, animi moeror, abjectio & desponsio, & verbum δυσθυμεῖν, animum despondere, tristari, Hippocr. 6. aph. 23. l. I. siipid. s. x. t. 75. l. 3. .Epid. aegr. 2. post. stat, pesiil. Foës. Oec. 172. Dieter. n. 2I7. Opponitur σὲθύμία, animi tranquillitas, praesentia. Dystocia, δυστοκία, partum difficilem significat, à δυστοκέω, difficulter pario, quod legitur apud Hipp, j. aph. 3 5. Panus vero difficultas à vatiis causiis de-. pendet, quarum aliae foetam, aliae uterum concernunt. Vid. Diet. n. I2. Consulantur Autores de morb. mulier. Mercatus, Rod. à Castro, & alii. Jungatur & Epi- stola D. Joh. Lud. Hannemanni in Act. Hafn. Vol. III. Obs. I4. Dystoechiasis, δυστοιχίασις, dicitur à Medicis ordinis pravitas pilorum in palpebris. Vide Forest.. I. 11. Obs. 46.schol. Lat. His.pdditas. Dysuria, δυσουρία, in genere est urinae difficilis excreuo. Quatenus vero distinguitur à Stranguria & Ischuria, significat dolorosam urinae excretionem, sive Ardorem Urinae, Hipp. 3. aph. 31. et 7. aph. 48. Eit igitur Dysuria sive ardor urinae mictio cum dolore intensiori & ardore proveniens à solutione continui in orificio vesicae, aut meatu urinaria per caussas vatias inducta, Sylv. libr. 1. P. M. c. 57. §. t I. In generali significatione videtur accepisse Linden. Exerc. IV. §. 93. et VI. §. 13. Observationem singularem mulieris dysuria extinctae, in cujus corde duo calculi reperti sunt, vide apud Helmontium, tr. Retenta in edit, sol. p. m. 38t. Ε & Η. Graecum merito conjunguntur, quia veteres haec duo elementa uno eodemque charactere notarunt, teste Gal. 3. in 6. Bpid. t. 40. Eao, ἐάω, significat sino, missum facio, cesso. Usus Hipp. r. aph. 2o. Vid. Diet. Iatr. n. 2 29. Ear, ἔαρ, contracte ἦρ, significat Ver, inter quatuor anni tempora palmum, & saluberrimum, ex Hipp. 3. διὰ. 9. Accipitur vero diversimode Ver : vel Astronomice, quando Sol ingreditur signum Arietis in Zodiaco  : vel saltem vulgariter, quando remittente frigore blandior incipit tempestas, quod in diversis regionibus quoque variat. Constitutio ejus est calida & humida, temperstissiruaque, unde & corpora sana, Gal. i. 3. de cauff. puls. c. 6. Huic respondet pueritia & juventus inter aetates, ex 3. aphor. i 8. Jung. Dieter. n. 228. Ebenum, dicitur & Ebenus, ἔβενος, Hebenus Se Hebenum , lignum est exoticum, cujus arborem depictam habet Dominic. Cbabraeus. Schroder. /. 4, cl. I. n. I29, quidem nullius usus esse, scripsit, in tnediciiIs, praeterquam quod Paracels. oleum ac sal ejus maxime comlIIendet. EIIimvero Fr. Hofrnann. in clav. ad h. l, npiI dubitat asserere, magnam habere cum ligno Gu.ajaco affinitatem, & esse insignis efficaciae contra luem Galiicam, Ejus virtutem tsle calefacientem, detersoriam & subtilem, & inter ocularis med camenta propterea commendari, testantur Gal l. de S. F. rse P, AEginet, 1. 7. De Ebeno sàctitio ex aliis lignis parando, vide LIs bavium, Synt. Arc. Chymic. I, e, c. r. Ebet vocatur infirmitas dentium, quando quis habet dentes frigoris, caloris, dualtieique impatientes. Joh. Stephanus Paraphrasi in Avic. l. 3.së(t,7, cap. - j, p. t.ii. Ebriecatum, est terminus Paracelficus, significans alienam sapientiam hominis, qua recedit & deflectit ab humana lapientia, quale,'quid fieri videmus in ebriis. Plura de hoc vide Philosoph.s.agac. l. t.cap. 5. Est & Ebciecatum coelesti, quando ex peculiari afflatu Divino horno loquitur, aut agit, qualiS homo dicitur Ebriecator, vel Inebriecarius Caelestis, lib. 2.c. 5. Ebrietas, μέθη, quid significet, notum est, quando nimirum plus bibitur, quam ut vinci possit à natura. Ridiculam Jacobi FOroliviensis Etymologiam vide apud Dieter. n. 524. Pertinet inter caussas morborum externas, Galen. l.decatiff. morb. c. 3. & plerumque excitat febrem Diariam. Linden. Ex, X. §. 240. seqq, ubi plura de hoc malo reperies. In specie prolificationi obesse testatur Lang. I. 2. ep. 9. C. Hofm. in Galen. de V. P. num. 8o6. De aliis malis effectibus, vide plura in AutOribus. Jung. Helm. tr. Spiritus vitae n. III Dicitur & ὀινοφλνγίη. Vide Oenophlygie. Ebron, id est, Paradisus, locus ille purus & amaenus, in quo suerunt Adam & Eva Protoplastae, ante lapsum. Paracels. lib. de gener. Stttlu l. I. tr. 2. Ebsemech, nomen est Argenti vivi ex Cambar stIblimati, Lagn. Harm. Chym. c. I. in Th. Chym. Vol. L p' 7z8' Ebullitio, ἀνάζεσις, dicitur fpecies Effervescendae , vel Elixationis fortioris materiae liquidae cum generatione bullarum, à calore fortiori. Sumitur & pro Fermentationis gradu majori. Vide Fermentatio. Placet etiam nobis Divisio Ebulluionis ( quae ad Fermentationem quoque commode applicari potest ) in Persectivam & Corruptivam. Illa est in exemplo Musti, quum residentia liquidat, ac. vinum purissimum resultat. Haec vero contingit ex humorum à vitiosis cibis genitorum prava qualitate ac per hoc naturam stimulante, ita quidem, ut, si valida virtus sit, nihilominus perfectiva evadere pellit; si vero natura succumbere cogitur, ad mortem permutatur, estque fervor vini similis, quum corrumpitur, aut in acetum permutatur. Ingrassi comm, ad Avic. de Tum. p. n. pag. 204. Quid magis concinne ad hodierna principia dici potuisset ? Ebur, Gr. ἐλέφας, vide Elephas. Ecbænon, ἐκβαῖνον, vel ἐκβησόμενον. Vide Eventus. Ecballo, ἐκβάλλω, duplicem habet apud Hipp, significationem. Vel enim denotat aborcio, vel foetum ejicio abortivu.II, i. I. de morb. mul. LXXXVI. 4. CX. 8.9. I 2. i, 4. Epid. XV. 7. Hinc talia remedia eidem dicuntur ἐκβόλια dict. loc. de morb. mul. (s l. de nat. mul. XC. I. Vide Abortus. Vel significat Os aliquod exarticulatione dimoveo, vel scie sua ejicio, 4. de artic. t. 32. quamviS in Graeco legatur ἐμβάλλειν, iniicete, quod potius contrarium est verbo ἐκβάλλω. Std ! oc potius approbant Cornarius & Foës, in Oec, pi 185. nec improbat C. Hofm. in not. MMSS. ai ill. loc. Ecbolios, ἐκβόλιος. Vide Ecballo, Abortus. Ecbrasso, ἐκβράσσω, significat cum impetu ejicio, velut ebulliendo expello. Unde ἔκβρασμα, rejectamentum , quod de maris sordibus usurpatur. Verbum legitur apud Hipp. l. x. de morb. mul. VI. 2. I. de int. aff. L 19. l. de glandul. II. 16. Jung. Foës.p.ISy. ἐκβρασίμα™ quoque vocantur papulae ardentes & fervidae, quae alias ἐκζύματα dicuntur, GOrr. p. 126. Ecbyrsoma, ἐκβύρσωμα, dicitur Articulus, vel os cute extanS, foras eminens, veluti extra corium eminentia & ejectio, q. d. Excutatio, Gal. 4. de artic. t. 34. Aliquando & ἐκβύρσωσις, i. Medicus vel Isagog. c. 17. Eccatharticos, ἐκκαθαρτικὸς, h. e. purgans per exteriora , ficil. per poros cutis, competitque nitrosis & amaris, Gal. I. 5. de S. F. c. I 2. Synonymon est ἐκφρακτικὸς τῶν osisn Pertinet ad Diaphoretica, & opponitur τοῖς ἐμπλαστικοῖς, ObturantibuS. Descendit à verbo ἐκκαίαίρω, vel ἐκκαθαίρομαι, expurgo & expurgor, quod usurpavit Hipp, de iis, quae e thorace rejiciuntur., 2. de R. V. I. A. t. 27. Hinc ἐκκάθύρσις, expurgatio idem, quod Purgatio. Ecchaunoo, ἐκχαυνόω, significat tumidum reddo, & inflatum inani aliqua concepta opinione & aura populari, Hipp. 3. de artic. t. 2o. Junge Linden. S. Μ. Ex. XIII. §. Io. Ecchloeumae, ἐκχλοιοῦμαι vel ἐκχλοοῦμαι, significat apud Hipp, vireo, aut ex virore pallesco, qualis color in cachecticis & ictericis, hepaticis & sanguine defectis apparet, Coac. t. 49o. 621. l. 2. Epid.s. 2. n. 31. Jung. Foës. p. 195. Ecchyloma, Ecchylosis, ἐκχύλωμα, ἐκχύλωσις. Vide Extractio, Extractum. Ecchyma, ἔκχυμα, idem, quod ἔκζεμα, Εςοtian. Onom. p. aI.servida eruptio, Pustula, quamvis Bar-, thol. Eustach. adh. l. notaverit, vocab, hoc non reperiri in Hippocr. Potest & usurpari foem. ἔκχυσις, effusio. Verbum ἐκχυτὸ, effundo, legitur 6. aph. το. de sanguine extravasato. Ecchymoma, Ecchymosis, ἐκχύμωμα, ἐκχύμωσις, i. e. effusio, Sugillatio, & est affectio circa.cutem, cum tenuibus in ipsa venis contusis sanguis per fissuras effunditur, nondum in grumos coactus, fed postquam per φψιπὴδησιν effusio ipsa facta est. Contingit sane aliquando, ubi ita coierit, temporis progressa eundem livescere, & denigrari, parvis nimirum grumulis ex disperso in multas cutis partcs sanguine coactiS, Gal. i. 2. de C. Μ. S. L. c. I, et l. a. meth, med. c. r. Eandem vocat ἐκχύμωσιν solutionem continuitatis, cum contusione & ruptione conjunctam. Generatim verO Hippocr, solitus est vocare Ecchymoses, ex vasculis sanguinis efflisiones & inanitiones, & alio nomine ναυσίωσιν, l, fi. Epid. s. II. t. 9, quae effusio tn phlegmone quoque fit à caussa interna; ubi sanguis e VasiS effunditur; & tumor excitatur, tactu mollis & cedens. Distinguit tamen Galen. 6. aph. 2o. PhlegmOnern ab Ecchymosi, quod in Phlegmone sanguis per musculorum cavitates scda ratione contemplabiles secundum minimas sui partes effuaditur t In Ecchymosi vero in spatia effluit, quae venis adjacent. Species Ecchymomatis sunt Hypopion & Hypos.phagma , ὑπάπιον καρ ὺπόσφαγμα, & sanguinis ad ungues concursus ex plaga. Atque id quidem proprie significat Ecchymosis. Haec Castell. Jung. Foës. I. p. 196. Ecclisis, ἔκκλισις, significat declinationem, OssiS à sede sua emotionem & excessum, luxationem ad exteriora. Hippocr. 4. de artic. t. 4. Verbum ἐκκλήιεσθαι, luxari, foras prorumpere, occurrit d, t. 6r. quamviS in Graeco textu, ut & apud Foës. Oecon. p. 186. legatur τὰ ἕξω ἐγαεεχλιμένα, quod fortassis mendosum est, pro ἐκκεκλιμένα, sensu verborum suadente. Eccope, ἐκκοπὴ, Excisio, divisio est Calvariae, qua os offensum refractum est, Gal. in des. med. AEgin. i. 6. C. 9o. Verum potest etiam accipi de operatione Chirurgica, qua aliquid e corpore exscinditur, ab ἐκκόττω r exscindo. Dicitur & ἐκτομὴ. Eccopeus, ἐκκοπεὺς, idem, quod ἐκτομεὺς, dicitur culter, vel Scalper excisorius, quo utebantur antiqui in ossium sectionibus, ac praecipue capitis, Gal. I. 4. adm, Anat. c. 4. et l. 7. C. 2. Horum scalprorum tres species ponit Gal. I. 6. M. M. c. ei. cavos, angustos, & planos. Primi vocantur κνκλίσκοι η κνκλισκωτδι καὶ φακωτὼι lenticulareS : fecundi στονοὶ, angusti, ξνστῦρες, tettii μηλιωτεὶ, specilli formam habentes. Jung. AEgin. dicto loco. Foës p. I 86. Eccoprizo, ἐκκοπρίζω, significat alvi sacces depono , Hippocr. I. I. Epid. aegr.it. post staL pestil. Hinc & medicamenta promoventia excretionem alvi mitiora dicuntur ἐκκοπρωτικά, quae movendi tantum stercoriS, & ea, quae in spatiis intestinorum primaeque regionis viis continentur, dejiciendi vim habent. Linden. Ex. XII. §. 50. Eccrinologica, ἐκκρινολογικὴ, dicitur pars quaedam Diaetologiae & quidem quinta, docens excernendorum in corpore ejusque partibus necessariorum salubrem usum, notante Joh. Ant. von der Linden AJanrtdttct. ad Medicinam à D. Schelhammero addita D. D. Contingii Introductioni ad Medicinam p. 92. Eccrisis, ἔκκρισις, significat excrecionem, expulsicnem, sive materiae excrementitiae, aut mortificae e corpore remotionem, sive per alvum, sive per alias vias convenientes. Dicitur de perfecta Crisi. Accipitur etiam pro ipla materia, quae excernitur, 2. aph. I 5. Vid. Dieter. n. 250. Ecdexis, ἔκδεξις, idem, quod διαδοχὴ, successio. Vide Diadexis. Ecdora, ἐκδορὰ, significat excoriationem, Diosc; l, 5. c. 129. in specie de excoriatione urethrae siuulit P, AmtrIann. Trensc. p. I4r. Ecdorios, ἐκδορίος, dicitur de medicamentis urendi vim habentibus, sive causticis, quae cutem abradunt & exulcerant, quasi Excoriantia, ἀπὸ τοῦ ἐκδερεσθαι, Diosc. ί. 3. c. 70. Echecollon, ἐχέκολλον, dicitur medicamentum glutinosum, & tenax, quod affectae parti appositum extrinsecus firmiter adhaeret, ut ipsum vinculo contineri non necesse sit. Idem distrahendo plurimum extendi potest. Gorr. in desin. p. I62. Meminit Galen. c. 2. de iis, q. in medic. t. 23. Echeion, ἠχεῖον, usurpatur de vasis in theatris collocatis. Occurrit apud Gal. i. 7. de V. P. c, 5. Vid. C. Hofm. in comm. n. 445. et i. 1. V. L. c. 19. Echel, id est, Sol, Laur. Ventura de Lap. Philos. c. 30. in Theatr. Chym. T. II. Echeneis,’dicitur PisciS aenigmaticus & parabolictis in mari philosophico Lapidis, de quo Libav. T.ll. Oper. p. 3. 27. 28. Vide Remora. Echidna, ἔχιδνα, Vipera, dicitur & ἔχις. Sumitur vel generaliter pro omni serpente, vel specialiter pro specie serpentis viviparae, quae serpentibus communibus habetur venenosior, hieme in scopulis sopita delitescens & terra obtecta, Schroder. l. 5. cl. 1. num. 37. Plura vide de ejus venenositate, in quo consistat, apud Fr. Hofrnann. in Clav, ad h. l. Dicitur quasi Vivipara, quod tamen aliis quoque serpentibus commune. De virtute carnis Viperarum diaphoretica & alexipharmaca vide Gal. in lib. de Anstd. de Theriaca ad Pison, ad Pamphilian. & l. II. de S. Fac. AEgin. i.7. c. 3. /it. B. Jung. Aldrovand. Histor. Serpo & Drac. l. I. c. 2. Bald. Angel. Abbatium tr. de admirab. Viperar. nat. & sacultat. Echis Vipera masculus, Echidna Vipera foemina. Rul. Echies, dicuntur catuli, seu filii Eciudis. Idem & Iohns. Echinophthalmia, ἐχινοφθαλμία, dicitur Inflammatio palpebrarum. Forest. 1. 7. Observ. 2o. Schol. Echinus, ἐχῖνος, cst vocabulum multae significationis, cujus homonymiam vide sis apud Aldrovand. I. 2. de Quadrup. digit. vivipar. c. 37. et l. 3. de Testae, c. 4o. Latinis dicitur etiam Erinaceus. Denotat vero duo praesertim animalium genera, unum terrestre, aculeatum, cujus descriptionem vid. apud Aldrov. /. priori citato; de cujus viribus praeter illum scripsit quoque Gal. I. 11. Simpl. Jung. Schroder./. 5.cl. r. n. 22. Item Act. Hasu. Vol. I. Obs. 2o. p. 49. Erinacei terrestris anatomia legitur d. 1. Obs. 9o. ρ. 173. Alterum marinum, testaceum, de quo vide Aldrov. in loco po- steriori allegato. De usu ejus in cibis legatur Gal. l. 2.’ de Al.sac. c. 38. Jul. Alex. I. 14. Sal. cap- I4. Bruyer. de re cib. 1. τι. c. Io. Porro Vocab» εχινος quoque nictat sinum ventris interiorem in animalibus, qui alper, cancellatus, crustatus, & magnitudine reticuli; Lat, Omasum. Gorr, p. I62, Omasum nihil aliud esse, quam intestinum rectum, αλάρόήδην scripsit C. Hofm. 3. Insl. Med. c. 3 r. §. 8. In s.pecie Gallinarum tunica stomachi interior Echinus quoque vocatur, Aldrov. l. 9. Ornithol. cap. 2. Significat quoque vaS vel ollam apud Hipp. l. de nat. mul. CIII. 4. et alibi, notante Erotiano p, 50. b. Reliquae significationeS Botanicae non sunt hujus loci. Echis, ἔχις. Vide Echidna. Echo, ἔχω, verbum notissimum, sed diversae significationiS apud Hipp, notante Foës. Oec.p, 256. Notissima est significatio, quando notat Habere. Interdum vero ponitur pro significo, 3. de R- V. l. A. t. 14. Gal. in comm. Interdum pro utero gerere accipitur, I. 4. Epid. XII. I9. Aliquando pro Sum, ut l. 2. Lpid. VI. 37. Interdum sumitur pro Praebeo, παρέχω, l. de Medico IV , 23, Aliquando Delineo significat, & ita dicitur de morbiS, qhi aegrum detinent, vel infestant, Prognosi, s. 2. t. 65. Et ita paliiv. ἔχομαι, detineor, de homine morbo detento & correpto iaepe accipitur, 4. aph, 34. 35. Jung. Dieter. «.367. Lind. Ex. XII. §. 122. I23. XIII. §. 21. 25. Echo, ἠχὼ, est Sonus reciprocus, quae ab imitatione vocis humanae imago quoque dicitur, estque resonantia ex repercussione simplici, vel multiplici ejus soni, à quo est emissus, quem etiam obiter audiunt alii praesentes. Libav. Desans. Syntagm. contra Scheunem. II. not. 57. Latii. III. Oper. p. III. Echos, ἦχος, significat sonum, sonitum, & pertinet inter symptomata qualitatum audibilium mutatarum. Legitur apud Hippocr. I. Prorrhet. s 1. t. 18. Coac, t. 131. I6I. I93. 194. Foës. p. 265. Eclactizo, ἐκλακτίζω, significat calcitro, calces jacto, excalcitro. Legitur apud Hippocr. Coac. t. IOp.s. 4. detartic. t. 64. Eclampsis, ἔκλαμψις, item ἐπίλαμψις, significat splendorem, fulgorem,effitlgcscentiam& emicationem, qualeS ex oculis aliquando prodeunt, Hippocr. Coac, t. 2IS. ubi λαμπηδον vocatur. Metaphorice sumitur de emicatione flammae vitalis in pubertate & aetatis vigore, /. 6 Epid.s. r.t. 5. quam ab aere deducere non veritus est Charlton, Ex. Pathol. § 2. Descendit à verbo ἐκλάμπω, effulgeo, emico, quod legitur in propria & rnetaphorica significatione v. g. 1. Prorrh. s. 3. t. 32. Coac. t. 35 r. l. de vet, medic. XXIXi is. l. 1. Epod.s. 3. t. Io. Foës. p. 187. Ecleaenomae, ἐκλεαίνομαι, significat exteri, levigari, leniri, explanari, & sumitur de cicatricibus, quae delentur. 2. Prorrh. XXII.X. 33, Eclectica dici poterit quoque Medicina illa, quae hotsteque ex veris fundamentis Physiologicis, AnatomiciS, & Cbemicis proponitur, ad differentiam sectarum aliarum, qualeS fuerunt Olim Methodica, Empirica, Galenica, & hodieque Paracelsica, Helmontiana, quemadmodum & hunc terminum Philosophi applicare sOient ad suas disciplinas & scientias, Eclectos, ἐκλεικτὸς, dicitur de forma medicamenti Arteriaci, Lat. Linctus, & Ossic. I.ooir. Vocatur & Eclegma, in assectibus arteriae asperae frequens, Galen. i. 7. de C, M. S, L. c. z. lexwyfaCf, ἀρτηρι ακὸν. Ore assumturn sensim liquescit & deglutitur. Vid. Weker. Ant. gen. l. I.c. 33. Spec. l. i.sect. 24. Schrod. i. 2. c. 50, Morell. desormul. remed. l. I. s 2.io. 3. & alii. Significare potest & in genere Electttarium. Ecleipo, ἐκλείπω, significat desicio, item animi deliquium patior. Hippocr. 6. aph. 29j et I. Prorrh.s. 2. t. 38. Dieter. n. 25 I. Ecleucos, ἔκλευκος, valde albicans, aut candidus. Dicitur de habitu corporis, Coac. t. 614. 1. 2. Epid. 1. 76. Dicuntur alias tales ὑπόλευκοι, aut κοχρῶπς, de excrementis", 1. Prorsu c. 2, t. I8. et Coac, t. 615. Eclipsis, ἔκλειψις, est terminus Astronomicus, denotanS obscurationem luminis SolariS, vel Lunaris res.pectu visus nostri. Hinc duplex Eclipsis, Solis & Lunae . Gal. I. de dignot. & cur. cujus.que animi peccat, c , 3. Eclipsis Solis fit interveniente Lunae disco inter corpus solis & oculum nostrum, quod contingit in Novilunio. Eclipsis Lunae fit interveniente umbra terrae se porrigente ad discum Lunae e directo Soli oppositae, & ipjpculiente, ne sol Lunam illuminare queat. Utraque est vel totalis, vel partialis. Plura vide in Scientia Cosmica Clariis. Dn. Joh. Sturmii Part. Spec. Tab. V. ubi & mentio fit Eclipseos Terrae. De Eclipsibus plurium dierum miraculosis vide C. Hofrnann. Comm. in Galen. de V, P. n. 720. seqq. Omnem Eclipsin SoliS & Lunae fieri, quotieS est Luna concentrica mundo, dixit Helm. tr. Form. ortus Nttm. 47. Num Eclipses ratione sanitatis in homine malum portendant, aut wuflas morbificas internas disponant, hodieque à nonnullis Astronomis in dubium vocatur. Nostrum non est, dijudicare. Spagyricis Eclipsis dicitur aenigrnatice Caput Corvi. Rul. Iohns. quando Aqua Mercurialis, cui Sol & Luna inerant, in superficie omntno nigra apparet in operatione Lapidis Philosophici, uti colligere elt ex M. Joh. Is.aaci lib. 2. Oper. Miner, c. ay.sin. Theatr. Chymic. Vol. III. p. 434. Paracels. quoque tr. de Pestilentia Eclipses vocat irregularitates pulsuum in homine. Metaphorice Eclipsin quoque diei posse de artium & scientiarum per tempus aliquod obscuratione, qusndo non floruerunt. Ita in specie in Indice Etmulieri ad Medicum Theoria & Praxi generali instructum Part. prior , legitur, sub feculo VI. ad XIV. Eclipsin passam fuisse Medicinam, nec incrementum cepisse ob ignoratam accuratiorem Anatomiam & Chernlatn, quemadmodum in ipso textu capitis I. §. I i.seqq. explicatur. Ecloge, ἐκλογὴ, idem, quod ὑπόμνημα, Excerptum, , Explicatio historica. Ita dicuntur ἐκλογαί .τῶν ἀνατομῶν, Historiae Anatomicae, C, Hofm. com. in Gal. de V, P, n. 1. & 86p. Eclysis, ἔκλυσις, significat exsolutionem, virium prostrationem, & deliquium facultatum animalium, & vitalium languorem, provenientem ab impedita flammae vitalis sanguineae continuatione, vel propter oppressionem & suffocationem, vel propter dissipationem spirituum ; & ita idem esse vult, quod Lipothymia, Dieter. n. t-St- Vid. Sylv. Pr. Med. l. 1. c. 34, Will. Pharm. Rat. Part. I.s. 6. c. 1. Meminit hujus vocabuli Hipp. 7. aph.8. 1. Prorrh.f. I.L24. Coac, t.245.249.256. Vid. Linden. Ex. XIII. §. 474. Verbum eit ἐκλύομαμ, viribus deficio. 2. aph. 41. i. 1. Prorrh. s.$. tit. 28, Coac, t. 158. 588. ’Έκλυσις etiam aliquando significat alvi solutionem, Coac. t. 634. Confer ad Lind. Ex. IV. §. 71. Jung. Foës.p. I88. Ecmaeno, ἐκμαίνω, h. e. vehementer insanio, vel deliro, Hippocr, l. q. Epid. aegr. 4. et 13. poststat.pest, l. I. Prorrh.f i. t. io. I7ssi 2. t. 4I. Ecmageion, ἐκμαγεῖον, Expurgatocium, abstersorium, vertit C. Hofmann. in comm. ad Gal. de V. p.  n. 2o2. I060. Verum in Lexicis redditur per expressum alicujus rei simulacrum. Est epitheton Lienis apud Gal. l. 3. de V. P. c. 7. quia refler nrrnp, spurium hepar, & ita veluti simulacrum. Prior vero significatio non quadrat ad principia hodierna, cum lien non ab hepate sanguinem accipiat, sed hepati tradat. Ecmasso, vel Ecmatto, ἐκμάσσω, ἢ ἐκμάττω ; significat efformo, & fingo. Hipp, aliquoties usurpavit, l. de nat. mul. C V. 24. l. de Steril. XVII. 8. l. 2, de morb. XIV. 28. Significat quoque ἐκματτω, abstergeo, l. de int. aff XLIIl. 3 I. Galen. l. 6. de C. M. S. L, c. 4. Ecmiænomæ, ἐκμιαίνομαι, significat polluor, contaminor, praesertim effluvio seminis, & ita idem est Hippocr, quod ὀνειρώττω, l. de superfoetat. XIIXi 9. quamvis in ed. Linden. legatur ἐκμαινηται, desaeviat. Hier, vero Mercurialis vult, legendum esse ἐκμιαίνηται, l. 2. V. L. c. II. Ecnephias, ἐκνεφίας, e nube proveniens. Dicitur de imbre, de vento, de febre, apud Hippocr, teste Galeno in Exeg. Gorr. p. 127. reddidit cum Sole factus, cum tamen & de Sole dicatur ἐκνεφίτη, i. e. aestuosus, nubium expers, aut e nubibus prorumpens, Foës. p. 189. Ecnesteuo, ἐκνηστεύω, jejunium longius perfero, Hippocr, l. 2. de morb. LIII. 32. Ecpaglos, ἐκπάγλως, adverb. significat vehementer , stupendum iu modum. Frequens Hippocr, l. I, de morb. mul, X, 3. t. 2. LVI. 3. et in epost. ad Philopoemenem. n. 4. Ecpaleo, ἐκπαλέω, & ἐκπαλαίω, eluctor, significat, evibro, vi quadam emoveor. Usus Hipp, de ar-’ ticulorum emotione violenta e sua sede. Unde ἐκπάλησις, emosto, ἐκπαλης, emotus, 3. desract. t, 63. 3; de an. t. 88. 93. Gal. comm. ad d. l; t. 98. Ecpepiesmenos, ἐκπεπιεσμένος, everfus, expressus, protuberans, dicitur de ulcere labra protuberantia habente, Hipp. 3. defract. t. 27. licet alii legant εκπεπληγμένον, de quo postea. Ecpeplegmenos, ἐκπεπληγμένος. Vide Ecplexis. Ecpeptamenos, ἐκπεπταμένος, expansus, hians, apertus. Dicitur de vulneribus hiantibuS, 2. de iis qin medic. tex. 25. 3 I. de figuriS membrorum, l. de vel. medic. XXXIX. 1 o. Ecphero, ἐκφέρω, significat perfero ad debitum tempus, & usurpatur de gravidis foetum ad maturitatem gestantibus, Hipp. /. de nat. mul. XIX. 1. libr. I. de morb. mul. XXXVII. 1. et 13. I. de Sterilib. XXIII. 3. Alias proprie significat effero, exporto, unde ἐκφερόμενα dicuntur, quae cum urina excernuntur, libr. 7. Epidem. XXI. 2 8. Ecphraxis, ἔκφραξις, id est, pororum apertio & reclusio, Galen. I. 11. M. M. c, 13. ubi opponitur τῇ ἐμφράξει sucpsusee, Inde ἐκφρακτικὰ medicamenta opposita Emplasticis. Vide Deobstruens. Dicuntur & ἐκκαθύρτικά. Vide Eccatharcticus. Ecphyas, ἐκφυας, idem, quod ἔκφυσις, appendix. Epitheton intestini coeci, C. Hofm. Comm. in Gal. de V. P. n. 258. Vide Ecphysis. Ecphysesis, ἐκφύσησις, Efflatio, sive Exsufflatio , est expiratio aëris copiosissimi confertim facta, Gal. l. 2. de mOt. mtlfcul, c. 9. l. z. de Hipp. & Piat. decr. c. a. Ejus opificeS funt musculi omnes intus inter costas siti, adjuti etiam iis, qui ad thoracem perveniunt ex fcspulis & dorso, atque aliiS etiam magnis, qui in Epigastrio habentur, Galen. libr. de V. P. c. 7. /. 2. de disl refp.c.iq. Oritur à suioguiniS spirlulosi, vel vaporati nimia effervescentia. Estque duplex, ψοφάδης, καὶ ἅψοφος, cum sono, & sine strepitu, l. de tts. respir. c. 2. et I. 4. de L, Aff c. z. Vide C. Hofm. d. l. n. 606. Utraque est species ἐκπεοης, exspirationis, sed violentae, l. de tts. puls. c. η. Ecphysis, ἔκφυσις, in genere processum, appendicem in aliqua parte naturalem significat, Gal. I. 2. adm. Anat. c. y. ln specie ita dicitur Intestinum duodenum , Galen. l. S. de Vi P. cap. 3. In osse dicitur alio nomine ἀποφνσις. Vide Apophysis. Ecpicrumenos, ἐκπικρούμενος, amarescens, dle citur de ore, Hipp. 4.aph. 17. Jung. Dieterrn. 255. ob portiones biliofas regurgitantes per pylorum in ventriculum, effluvia versuS stomachum & gulam emittentes. Gal. 1. deplenti, c. 11. Ecpiesma, ἐκπίεσμα, r. generaliter dicitur ossis in multaS partes distractio, In qua intrufae ossis partes deorsum, vel introrsum separantur, & membranam fubjacentem innixu suo premunt, Gal. in des. Med. 2. specialiter ἐκτάεσμα Vocatur talis fractura cranii, ubi fracturae ossicula descendunt, & meningern cerebri comprimunt, AEginel. lib. d. cap. 9o. Significat & ἐκπιεσμα, apud Medicos rei cujusque detrimentum, quod expresso . b ea succo sctperest, neo id tantum, fed etiam fepenuinero succum ipsum, ut cum dicitur μυροβαλανου ἐκσίεσμμ, vel quod idem est, μυροβαλάνου πάσμα, quod & ἀπόθλιμμα & μάγμα appellatur. Sumitur in ea signifieatione apud Diofcor. i. 4. c. I60. Ecpiesmos, ἐκπιεσμὸς, in genere Expressionem Rotat. Specialiter inter affectus oculi refertur, diciturque prolapsus totius oculi extra suam cavitatem, ,ut prominens appareat. Differt tamen à Procidentia, προστότωσις dicta, quod in hac uvea tantum tunica, in illa totus oculus fere erumpat. Hoc malum intellexit Celsus, cum ait, nonnunquam ingentem inflammationem tanto impetu erumpere, ut oculos sua fede propellat, I. 6. c. 6. Ecplageomae, ἐκπλαγέομαι, percellor, perterrefio, Hipp. Prognosi s. 3. t. 34.1 Ecpleroma, ἐκπλήρωμα, Supplementum vocatur, quod à Chirurgis intruditur, ad complendum sinum, vel cavitatem aliquam, pro meliori deligatiotIe, veluti sunt pilae parvae durae, coriaceae, & similia, Hippocr. Mochlic. VIII. 17. Ecplethrizo, ἐκπλεθρίζω, pertinet ad motus corporis celeres, quando quis in lexta parte stadii, quae πλέθρον dicitur, prorsum retrorsumque vicissirn, idque sirpe in utrainque pariem sine flexu cursitat, unoquoque curlu breve quiddam de spatio demit, quoad denique in uno gressu constiterit. Gal. l. 2. desan. tu. c, 9. Ecplexis, ἔκπληξις, Stupor, obstupescentia dicitur, cum aegri apertis oculis quieti manent attonitis simileS, neque aliquid agunt, aut dicunt, Gal. com. ad 7. aph. 14. vel est mentis conslernatiO & ecstasis, ex aliqua repentina perturbatione proveniens, Des. med. Jung. Dieter. num. 256 , Huic opponitur περιλάρεια, excessus gaudii, & scimus amborum occasione plures interiisse subito, Gal. I. 12. meth. med. c, 5. Chsrlton. exposuit per Animae contractionem & subs.equentem Examinationem, Ex. VIII. Pathol , §. 24. Descendit à verbo ἐκπλήασσομαι, percutior, consternor. Quod vero idem verbum etiam significet hiare, aut diductis esse labris & oris, unde εκπεπλεγμένον, vel ἐκπεπληγμένον ἕλκος, ulcus distans, hianS, diductum, ex Galeno & Homero conatur probare quidem Foës.p. I9o. mihi non videtur cum LeXicographiS respondere, sed mendam (ubefle & substituendum verbum ἐκπλίασσομαι per s, & praeterit, ἐκπιπλιχμένον, egredior, dehisco &c. Ecpnoe, ἐκπνοὴ, significat Exspirationem, ceu motum thoracis, quo aër, vel spiritus foras fertur, & fit, nt docet Galen. I. 2. de muse. tantum considentibus in fe musculis, qui inspirationem fecerunt, estque actio valde remissa, quaeque etiam est, in non valentibus loqui, C. Hofmann. Com. in Galen. de V, P. n. 474. Huic opponitur ἐισπνοὴ, Inspiratio, de qua paulo inferius. Vide Eispnoë. Jung. Sylv. lib. I. Pr, med. c. 23. Willis Pharm. Rat. P. II.sect. I. c. 4. Ecpsycheo, ἐκψυχέω j significat exanimor aujmo deficio, idem; quod λειποψυχέω, Hipp. l. I. de morbi IV. 2. XIII. 15. 16. quarnviS in primo loco legat Foës, ἐκψὺχουσι, praeter necessitatem. Ecpterumae, ἐκπτεροῦμαι, alatus sio, quasi alis subditis in altum vehor. Legitur apud Hippocr, l. I.de diaet. XII X. 8. Ecptoma, Ecptosis, ἔκπτωμα, ἔκπτωσις, dicitur Hipp, ossium, vel articulorum e sede sua prolapsio vel emotio, citra fracturam. Excidentia, Luxatio. Idem, quod ἐξάρθρωσις, ἐξάρθρωμα, I. defract. t, I. §. 3. de iis, q. in med. t. 3 ίτη ( vide Gal. in comm.) l. 1. de morb. V. 1 5. At vero in l. 3. Epidem. instat.pestil. cbexiluntc significant partium corruptarum decidendas & mutilationes. Cum additione ὑστὸρων etiam de secundinis excidentibus legitur 5. aph. 49. Vid. Dieter. n. 257. & de utero prolapso, l, de Natur, muliebri. Verbum quoque ἐκπὴπὴω de omenti prolaptu usurpatur 6. aph. 58. Dieter. n. 254. Caeterum de Luxatione ejulque differentiis, vide Chirurgiae scriptores veteres & recentiores. Ita inter hos inveni apud Ruyschium in Observ. Anat. Chir. Cem. I. O. 98. prolapsum vesicae urinariae in scrotum, ita ut propterea non dubitaverit titulo Herniae cysticae insignire. Ecpyema, ἐκπύημα, ἐκπύησις, dicitur ab Hippocr. copiosiI puris collectio, tumore aliquo, praesertim phlegmone, sctppurato, vomica abscessus cum suppuratione, Coac. t. 630. 7. aph. 2o. 22. Verbum est ἐκπόίσκω, in pus vertor, 6. aph. 2o. vel ἐκπιιέιυ, 7. aphor. su.s. 2. prognosi, t. 52. Vid. Dieter. liitr. n. 258. 259. Hinc & medicamenta virtute suppuratoria pollentia, cbecncntsin vel ἐκπυίσκονστα vocari constat e Gal. l. 5. S. F. c- a- 6. & 8. Ecpyriaomae, ἐκπυριάομαι, significat ignesco, incendor. Hippocr. 5. aphor. 6q. Dieter. vero ἐκπυρόω, vel cXTsvsu/affjt, exposuit, n. 26o. Ecregma, ἔκρηγμα, primo notat abscessus segmen’ tum , frustum abruptum. Ita Gal. legit 4. de artic. t. 63. quamviS in omnibus Exemplaribus occurrat ἐῤῥήγμασι. Foës.p. I92. Deinde significat eruptionem, vel pustulam, 7. .Epid. VII. 5. Verbum ἐκρήγννμι, erumpo, effringo, legitur 4. aph. 82. et 7. aph. 57. Dieter. n. 262. Ecrexis, ἔκρηξις, rupturam significat, & usus est Hippocr, de vulva vel Illatrice l. de Sterilib. III. 1. Ecrhythmos, ἔκῥυθμος, nullum servans rhythmum , est species Pulsus Arrhythmi, Gal. l. I. de diff. puls, c. 9. Vide Arythmus. Ecroe, ἐκροὴ, effluxum, aut effluvium significat, & cursum, per quem humor expurgandus elabitur & effluit, Hipp. i. 2. Epid. I. 52. Deicendit à verbo ἐἀρστόι, essiuo, vel ἐκρύω, 6. aph. 27. Dieter. n. 26I. Hinc provenit & ἕκρους, velἔκροος, essiuxtis, l. devirg. morb. II. 7. Foës. d. l. Item ἕκρυσις, idem, quod ἐκροη. Ecrytizo, ἐκρυτίζω, significat erugo, hi e. rugas tollo. Jul. Alex. Ann. in l. T. Galen. de C. M. S. L. c. 3. sum, ll. Gper. p. 790, Ecsarcoma ; ἐκσάρκωμα, Excrescentia carnei ». Vocatur alias ὑπερσάρκωσις, Gorr.p. I28. Ecstasis, ἔκστασις, Hippocrati vehementem mentis emotionem & delirium significat. Confer ad Coac. t. 486. l. 2. Prorrhet. XVI. I2. 13. 14. Adde Gal. com. 2. in I. Prorrh. t. 19. Alia est cum silentio, fii-m otsuis, d. i. Alia ἔκστασις μελαγχολικὴ, quae furiosa dicitur, μανικὴ, mentis emotio, qualis est atra bile percisis, & plerumque in furorem erumpit, 7. aph. 5. Dieter. nnm. 263. c. 1. in 1. Prorrh. t. 14. VigiliaS habet conjunctas, & ita Comati contraria. Ita & verbum ἐξίτημι significat graviter delirare, Coac. t. 437. I. Prorrh. s. 1. t. I9.s. 2. t. 3. 48. s. 3. t. ξ. 6. & alibi saepius. Vide Foës. p. 2I8.seqq. Vide Delirium. Altis tamen significat abstractionem mentis à corpore ad contemplanda coelestia, quam alio nomine ἀναγωγάν appellant. Vide Catalepsis. Enthusiasmus. Senn. Medic. Pr. i. I. p. 2. c. 3o. Εκστατικὴ δύναμις dicitur facultas alienandi animum, qualis est in Hyosciamo, Coriandro viridi, & Ephemero. Castell. Ecstrophios, ἐκστρόφιος, Extractorius., epitheton remediorum haemorrhoidibus coecis extrahendis, aperiendilque convenientia, quo postea facilius medicamenta adhiberi possint. Vid. Gal. I. 9. de C. Μ. S. L. c. 7. Unde & effectus ibid. dicitur ἐκστροφὴ, extractio. Ecsyringumae. ἐκσυριγγοῦμαι, in fistulam abeo, fistulosus sin. Dicitur de abscessibus, vel ulceribus, quando itI fistulas degenerant, Hipp. Coac, t. 395. In Prognosis vero s. 2. t. 64. simpliciter effertur per συριγγοῦμαι, Foës.p. I93. Ectanyo, ἐκτανύω, idem, quod ἐκτείνω, extendo, Hipp. 3. desract. p. 6}. Ectarattomæ, ἐκταράττομαι, commoveor, perturbor. Hipp. 4. aph. 60. Ectasis, ἔκτασις, extensio, est cutiS affectus, cum in longitudinem & latitudinem extenditur. Opponitur huic ῥίανωσις, corrugatio, l. 6. Epid.s. 3. t. 2t. item σύγεκαμψις, inflexio, q. de iis, q, in medic. t. 2o. Ectelynsis, ἐκτήλυνσις, effeminatio, mollities. Dicitur metaphorice de curis & carnis laxitate & mollitie, 5. aph. I 6. de humid. us. III. 2. ( ἀτοντάν vocat Gal. in comm. ) Usurpatur etiam de cruribus, i. 6. Epid.s. 2. t. I2. de vinculi laxitate in deligasionibuS, 3. de iis, q. in med. t. 6. Unde & ἐκτεθῆλυσμένον legitur, 3. defracta t. 81. & lib. I. de morb. XXIX, I2. à verbo ἐκθῆλαίνα, effemino. Ectexis, ἔκτηξις, colliquationem significat. Vide Colliquatio, Hipp. i.ProrrheLXV.y. & ἐκτηκόμενον αἷμα, siInguis colliquatus, fuius, Coac. t. 639. Et quia colliquationem illam sanguinis sequitur macies, potest ἔκτηξιί hanc quoque denotare, lta ἐκτέ/ηκὸς dicitur de abdomine tabefacto, 2, aph. 3 5. Vide Dieter. n. ictS. Ecthlimma, ἔκθλιμμα, vocat Hipp, exulcerationem , quae fit in summa cute, ex compressione violenta, Gal. comm. 2. defracti l. 65. Ecthlipsis, ἔκθλιψις, elisionem i ’expressionem denotat, v.g. oculorum, Coac, t. 2I8, Foës.p. 186. Ecthyma, ἔκθυμα, ab ἐκθύειν, quod significat cum impetu ferri, erumpere, denotat papulam stiper cutem erumpentem, essiorefcenciam cutaneam ab humoribus siIperfluis salsis & tenuibus sub cuticula coagulatis. Dicitur & alio nomine ἐξάνθῆμα, quo pertinent Variolae, Morbilli, Petechiae, &c. Vid. Linden. S.M.Ex.XI. §. I89. Hujusmodi Ecthymata, stribiligines nigraS, vibiceS, pellis vocat tincturas superfiaiales, quae Archeum denotant affectum, Helmont. Tumui. Pestis. §, Praeparata sedes. Ectome, ἐκτομὴ, idem ) quod ἐκκοπὴ, excisio, exsectio. Vide Eccope. Ectomias, ἐκτομίας, ἔκτομος, i. e. Castratus, Eunuchus , Exsectus. Vide Castratus. Ectomon, ἔκτομον, praeter vulgares significationes notat etiam belieborum nigrum vel veretrum, ab effectu forte, quo ejus usus nimius virilitatem adimit. Galenus in lexico Hippo ἐλλέβορον μέλαυον interpretatur. Ectrapelogastros, ἐκτραπελόγαστρος, ὴ ἐκτραπελογάστωρ, monstrosum habens ventrem. Ectrapelos, ἐκτράπελος, dicitur de omni eo, quod à communi ietI ordinaria natura degenerat, Linden. Ex. XI. §. I4 2. I43. Ectrepsis, ἔκτρεψις. Hoc vocabulum pro ἔκτριψις substituendum esse in Hippocr, 1. de iis, quae in medic. t. 19. volunt Foës, in Oec. p. I94. & C. Hosm. in not. MMSS. ad Gal. comm, in h, l, quia ex connexione textus colligere licet, denotare hic corporis tractandi mutationem & perversionem ad latera commodam, à verbo ἐκτρέπω, perverto. Ἴ,τριψις vero deletionem si- gnificat, quamvis non sit dissimulandum, nomen ἔκτρεψις in aliis Lexicis non occurrere, & optimus forte interpreS τῆς ἐκτρηψεος eit Galenus in exegesi Hippo ἐις τκ σπλάγχνα οὺστα παραλλαξις. Ectrimma, ἔκτριμμα, intertriginem, attritum, h. e, cuticulae, vel cutis extremae exulcerationem significat , quales fieri solent circa os sacrum femore fracto, & longo tempore eodem habitu collocato, Hippocr. 3. de fract. t. 26. Ectripsis, ἔκτριψις. Vide EctripsisEctrepsis. Ectrope, ἐκτροπὴ, significat diverticulum, per quod materia peccans abscedit, & veluti cuniculis actis in sinum se recipit, Hippocr, l. 2. Epid.s. I.45. Sunt ergo ἐκτροπάι veluti divortia & subterfugio, &à populari vta deflexiones, digressioneS, commutationes, quae in humorum transpositu fiunt, Fces.p. I94. Ectropion, ἐκτρόπιον, est siiborta caro in palpebra, quae tua gravitate palpebram loras evertit, Gal. in desin. AEgin. i. po c. 22. vocat ἐκτρ,ιπὴν τοῦ βλεφαγά, eversionem palpebrae, ubi etiam caussam dicit esse cicatricem. Ectrosis, Ectrosmos, ἔκτρωσις, ἐκτρωσμὸς, à Verbo ἐκτιτρώσκω, abortio. Vide Abortus. Ectylotica, ἐκτυλωτικὰ, vitiose ἐκτιλωτικὰ, vel ἐκτιλλωτικὰ, significare medicamenta Callum absumentia vult I. D. Horst. Part.l. Dispens.PharmacHruv.l.z. c.Iy.p.XIII. sed qua autcntate nitatur, non constat. NoS in nullo Graeco Autore reperire potuimus. Si vero licitum est fingere, possent etiam dici ἐκπωρωτικά. Sunt autem nihil aliud, quam καθαιρετικά. Vide Cathæreticos. Eczema, ἔκζεμα, pustula ardens& fervida dicitur, dolorem cienS citra saniem. IngenS enim fervor omnem materiam absumit, Gorr. p. 126. Casu Vel potius caussa in fuliginosis siccioribus essiuviis cum pauca humiditate junctis consistit. Apud Dioscorid. legitur ἔκζεομα, & quidem rectius, quam ἔκζύμα, ita etiam ἔκζουσις, effervescendam significat. Edaphos, ἔδαφος, solium, pavimentum domus significat, Moschion. de morb. mul. c. I63. Edax, βοῤῥὸς. Vide Borros. Edaces dicuntur multi cibi: Voraces, qui prae aviditate tuburcinantur, & raptim manducant, Lind. Ex.XIII. §. 159. Edacitas refertur inter cupiditates nimias nocivas, estque desiderium alimenti solidioriS, quemadmodum Bibacitas liquidioIiS, Jttl. Alex. i. 2 2. Salubr. c. 6. Edelphismenos, ἠδελφισμένος. Vide Adelphixia. Edelphus dicitur Paracelso, qul ex elementorum natura prognosticat, Rul. & IOhns. Vide Paracels. l. 2. de Tartar. tr. z. c.q.fZ in Scholus ad h. l. Edentulus, ἀνόδους, νωδὸς, i. e. dentes non habens, carens dentibus. Hunc semper mancum pronunciavit Fallopius, ideo, quod omnes literas exprimere non possit. Tract. exposis. de Ossib. c. 16. Tom. I. p. 503. Observationem infantis bimuli dentibus adhuc carentia vide apud Bonet. Med. Septentr. Collat. l. 18. sect. IV. r. 5.5.3 27. Edes, Edez, id est, Attrttm Elempous, Electrum. Rul. Edesma, ἔδεσμα, edulium, idem, quod βρῶμα. Vide Broma. Edic, Edich, Edir, i. e, Mars, ferrum, chalybs. Rul. Educatio, apud Latinos duplicem habet significationem. Vel enim accipitur de victus ratione pueriS competente, & ita Gr. dicitur τροφὴ, uti patet ex Galen. l. quod an moresseq. temp. corp. c. Io. item κομιδη. AEginet. I. I.c. 5. Vel sumitur pro Institutione puerorum, & ita vocatur παιδετά, δίδασκαλτά, παιδομαθιτὸ, παίδον pssuyisin, Gal. de cogn. & cur, an. morb. c. 7. culus necessitatem in Republ. egregie inculcat Lang. l. 3. ep. 6. De educatione pro futuro Medico vide Linden. Ex. I. §. i 1. seqq. Eductio, ἀναγωγὴ, Dieter. « . 54. Vide Anagoge. Educere aliquando accipitur pro Bibere. Rhod. ad Scribon. n. 122. Edulcoratio, γλύκανσις Graece dici posset, duo significat: 1. modum medicamentum, vel alimentum liquidum, vel siccum saccharo vel melle dulce reddendi ad gratiorem saporem 5 2. modum medicamenta Chymica à salinà acrimonia liberandi affusione aquae fre-' quenti, quae Ablutio, vel etiam Lotio vocatur. Hujus- ' modi Edulcorationis aliquoties meminit etiam Schroder. v.g. in praecipitationibus & sublimationibus Vitrioli, alihique. Descripsit & Jacob. le Mort Chym. MedicoPhys. c. 18. Duplici modo edulcoratioraem perfici, uno, qui fit mediante Sale Alcali, & locum habet in pulveribus corrofiviS, v. g, Mercurio praecipitato rubrO, dulci &c. altero, qui fit aqua vel frigida, vel calida: Legitur in Morley Coli. Chymic. Leid. c. t.66. Edulium, ἔδεσμα. Vide Broma. Cibus. Effectivum, ποιητικὸς, est proprium Artium, unde & Medicina dicitur ἐπιστήμη ποιητικὴ, Galen. art, medic. c. q. Effectus, ἔργον, dicitur omne id, quod ab alio, tanquam à caussa sita, producitur, & dependet. Dicitur & Effectum. Effectuum varietas ab una causa dependet à materiae dispositione. Ita Sol terram adurit & indurat, ceram liquefacit, Lang. l. 2. ep. 17. Alias qualis caussa, talis effectus. Si caussa per se agili, sequitur effectus per se. Si caussa per accidens operatur, effectus quoque per accidens statuendus. Unius effectus possunt etiam plures esse caussie, sed subordinatae : & vice versa uniuS caulae plures effectus, Libav. de Philos. Harmon. Mag. Τ. IV. Oper. p. 283. Saepe etiam Effectus accipitur pro Medicamentorum utilitate, quam actu praestiterunt in corpore humano, Scribon. n. 19.97.75. Io6. etc. Vid. Lexic. Rhodii. Effervescentia, ζέσις, ἔκζεσις, terminus hodieque in Medicina receptissimus, denotatque interdum idem, quod Fermentatio, de quo vocab. infra t interdum vero & frequentius excessivam fermentationem, sive motum intrinsecum vehementiorem, aut nimiam agitationem alicujus liquoris mixti, ex activiS & passivis portionibus conltantiS, obortam vel à calore quodam extraneo, vel interno quodam fomite heterogeneo ad luctam illam irritante. Videatur ex recentioribus Cl. Willis de effervescenda vini, de ferment, c. 7. & desebr. c. 1. ubi & sanguinis effervescentia describitur, quemadmodum & c. 2. seqq. In artificialibus quoque alia calida, alia frigida, Sylv. l. 1. Pr, Med. c. I4. §. 8. 16. c. 19. §.7I. Inter naturales etiam referenda Intestinalis ex confluxu hilis & succi pancreatici, c. 11. item Vitalis, quae excitatur ex portionibus salinis, oleosis, volatilibus sanguini; permistis, cum portionibus acidis Lymphae, c. I9. §. 2. 3.seqq. Quamvis utraque ab aliis recentioribus PhysiologiS in dubium vocetur, imo negetur, v. g. prior à D. D. Boh.tl, Circ. An. Prog. X. posterior ab eodem d. i. Prog. IV. verum non est nostri instituti arbitrium facere, quaenam Opinio sit amplectenda. Medicamenta quoque composita effervescere dicuntur Ob contrarietatem simplicium ingrediendum, Scribon. ».45.207.250. Effervescentia Chymica est, quando cum evidenti motu perficitur mediante furni igne, ubi spiritus subtiliores avolant, ut, nisi vas alicu- ssi rima sit praeditum, dissiliat, lunken, Chym. Med. Phys. p. I.s. t. c. 4 p. 62. Efficacia, δύναμις, idem, quod Virtus, Potentia agendi in aliud. Hinc &Efficax dicitur medicamentum aliquoties apud Scrib. L. Vide Rhodii Lex. Efficacia per experientiam nota dicitur rerum virtus, Ger. Dorn. Specui. Philofoph. P. z. c. q, Efficiens, δραστικὸς, ποιητικὸς, est nomen notissimum cauffae, qua aliud producitur, aut fit. Haec in Medicina vel fola, vel potissimum intelligitur, quando caussae fit mentio. Vide Caussa. Jung. Linden. Ex. XII, §. IOO. Effides, id est, ciniS Plumbi, vel Cerussa, Rul. lohns. Effila, maculae, vel tinctura à Sole facta in facie, vel alia parte in cute, Ruland, & lohnfon. Efflatio, ἐκφύσησις. Vide Ecphysesis. Effloratio, ἐξάνθημα, ἐξάνθισμα. Vide Exanthema. Efflorescentia, idem. Vide Exanthema. Effluvium, ἀπόῤῥησις. Vide Aporrhœa. Caeterum, cum Essiuviorum consideratio hodieque in Philosophia & Medicina insignem feneretur lucem & utilitatem, eorum miram subtilitatem, determinatam naturam, & insignem efficaciam tribus per hos titulos distinctis Exercitationibus egregie pro ingenii sui fagacitate Robert. Boyle descripsit. Effluxus, ἐκροὴ Vide Ecroe, Exerrhosis. Effoeminatio, ἐκθήλυνσις. Vide Ecthelynsis. Vide &Androgyni. Effractura, Paraeo dicitur tertia fracturae cranii fpecies, feu ossis depressio, quando vehementissimo ictstlabatos, & intro effringitur. Differt à Contusione, in qua os non labat, l. 9. Chir. c. 6. Effrenis, idem, quod immoderatus, excessivus cum aliquo impetu. Ita effrenes humores dicti funt Turgentes. Fallop. tr. de pttrg. simpl. c. 16. Tom. 1. p. 6y. Effrenis purgatio est nihil aliud, quam ύπορκάθύρσις, quam Barbati Effrenitationem vocaverunt. Id. d. l. c. 7. p.3 5- Effugio, διαφεύγω. Vide Diapheugo. Effulgescentia, ἔκλαμψις. Vide Eclampsis. Effusio, ἐκχύμωμα, ἐκχύμωσις. Vide Ecchymoma. Egelidum, medium Inter calidum & frigidum. Res. med. Epist. 63. Egestio, ἔκκρισις, idem, quod Excretio. Vide Eccrisis. Plerumque de alvi excretione sumitur. Verbum Egefletrire legitur inter signa calculi vesicae apud lonston. Syntagm. Medicinae Universe p. IooI. quO tlihil aliud innuitur, quam quod alvus etiam irritetur ad excretionem, quando calculus stimulat ad meiendum, hinc aegros siepe tenesmo laborare scripsit Sennert. Pr. Med. l. 3. Part- S.sect, I.c. 2. Egoitas, terminus Helmontianus barbarus, quo ludicittur Intellectus, nostri lumen, Veluti inirinfecum contemplans, delibetanS, tr. Consessio Antoris, n. 7. Egregorsis, ἐγρήγορσις, Vigilia, vigilantia, expergefactio, cujus essentia & ratio formalis consistit in libertate & expansione spirituum animalium, in cerebro & toto nervoso genere, Gal. des. Med. Willis de An.brut. part. I. c. 16. sub sin. Jung. Chatlton. Ex. VII. §, 4. ubi Vigilias vocat Exercitium sensinim internorum & externorum. Jungatur Bohn. Circ. Anat. Pliysiol. Progymn. XXX. in principio. De pulsibus expergiscentium vid. Galen. l. 3. de cauffpuls. c. Io. Ejaculantia, vel Ejaculatoria vasa dicuntur, quae &Deferentia appellantur, quae semen in testibus elaboratum excipiunt, deferunt & in congressu ejiciunt in colem . quorum descriptionem vide in Anatomicis, s.peciatim in Bartholin. I. i. Anat. c. 21.seqq. Pertinent huc veluti partes, Corpus variciforrne. Parastatae, Prostatae, Vesiculae seminales &c. Eice, εἰκῆ, adverbium usitatum Hippocrati, significans temere, abs.que consilio, negligenter, in elegantissima gnome : μηδἐ, εἰκῆ, μηδεν ύπιργρῷν, nihil temerer nihil inconsiderate, e. Epid.s. 2. t, 25. Legitur & I. 6. Epid.s. 8. t. 49. Eidechtes dicitur, quod vel aspectu, vel foetere est abominandum & exofum, Hipp. I. 2. de morb. mul. VIII. 1. XVII. 9. Eidesis, εἴδησις, significatscientiur », vel conscientiam , uti vult Linden. Ex, III. § . T Occurrit apud Hipp, de dec. orn. VI. 2. Eidos, εἶδος, in genere speciem, quae generi subjicitur, significat, quae & aliis nominibus διαφορὰ, τρόπος, differentia, modus, à Medicis dicitur, teste Gal. c. t. de iis, q. in medic. t. 8. et c. 2. t. 3. Specialiter vero apud Hipp, denotat corporis naturam Si temperamentum, Sii. differentiam ab aliis corporum naturis, Gal c. 2. de nat. hum. t. 14. i. de sal. diaet. t. 5. l. 2. Prorrh. XVII. 2. S. I 2. 'etc. Jung. Foës. p. I8 r. Ejectio, ἐκβολὴ, idem, quod Excretio. Dicitur & Dejectio. Vide supra. Eilamides, εἰλαμίδες, dicuntur Polluci membranae cerebrum investientes binae, ideo, quod cerebri medullam involvant, ab εἰλέω. Vocantur aliaS Meninges , Gorr. p. 12 5. Eilema, ἔιλημα, ἔιλυμα, significat apud Hippocr. convolutionem intestinorum dolorosam, aut tormina, & refertur inter morbos à flatibus, l. deflaub. XIV. I. Linden. descripsit, quod εἰλήματα sint dolores fixi, & veluti clavi muro pacti, quorum caussa est flatus intra tunicas intestini inclusus, Sel. M. Ex.IV. §. 14. SignifiPat & Involucrum. Vide in lit- I. Eileon, Ileum Lat. est nomen intestini tenuis ordine tertii, quod incipit, ubi jejunum desinit, omnium longissimum, à frequentibus circumvolutionibuS ita dle ctum, cujus descriptionem vide apud Anatomicos, & in specie Barthol. l. 1, Anal. c, ι§. Eileos, εἰλεὸς, & cum aspir. εἱλεὸς, Ileus, est affectus intestini Ilei vehementiflimus. Dicitur &Volvulus , cujus prolixam defcriptionem & expositionem egregie tradidit Linden. Ex.IV. per totum, & seqq.Jang. Dieter. num. 240. Sunt & qui scribunt, ixiec, Hesych. Vocatur & Miserere mei, Chordapsus. Meminit Hippocr. 3. aph, 22. Interdum siab Colica comprehenditur à Veteribus. Apud Scribon. n.H6. describitur, quod sit inflatio intestinorum ; sed monet recte Rhodius in Not. verius dici inflammationem. EX recentioIibus vid. Sylv. l. I. Pr. Med. c. 15. P. Barbette l. 4. c. 7. & eX novissimis Anglis Juli. Pecbey in promptuario Praxeos Medicae c. 3 1. & Joseph. lakfon jn Enchiridio Medico c. 23. EX his seq. descriptio dari potest : Ileus, vel Passio Iliaca elt dolor acerbissimus intestini Hei, vel etiam ( lec. nonnullos ) coeci, cum constipatione alvi, tumore ventris chordae instar tenfivo, lubiequente etiam rejectione fecum per os, aliisque gravissimis symptomatibus, proveniens ab inflammatione quandoque gangraenosa, aut alia graviori solutione continui dictae partis, per sanguinis motum impeditura oborta, intestinorum motum peristalticum invertente. Eiletheres, εἰληθερὲς, aliis ἐλαθιρὲς, ἐλαθερὲς, significat in vel fi Sole calefactum. Legitur apud Hipp. l. 2. de Morb. XXX 7. LXVI. 17. LXIIXi 20. Et ἐιλιθερεῶν dicitur insulatus, qui in Solis radiiS corpus exponit, Gal. /. 8. meth. med. c. 2. Eilicrines, εἰλικρινὴς, sincerus, purus, merus, impermixtus, dicitur de subsidentia in urina, Coac, t. 5 86. εἰλικρινετὸς adverb. pure,sincere, legitur de crisi, l. 4. Epid. III. 9. Eilumenos, εἰλούμενος, contortus, convolutus, ab εἰλέομαι, vel εἰλέω, contorqueo, coancto, Gal. c. 3. in 3. Epid. t. 3 2. Eiothos, ἐιωθὼς, consuetus, perennis, solitus. Ita εἰωθεῖα κίνησις, motus consuetus, perennis. Legitur apud Hippocr, l. 1. de morb. XXXi 18. Jung. Lind, Ex. XIII. §, 23o. seqq. Eirion, εἰρίον, εἶρος, lanam, & quidem, ῥυπαρὸν, succidam significat, quae vim rnistgandi & digerendi habet, praecipue ubi bene carminatae sunt. Legitur & ἐρία οίτηπηρά ob oesypum & succum sardium, quo imbutae ilunr, Hipp. 2. defract. t. 71. l. 3. t. 24. I. 4. de art. t. 24. i. de ttlcer. XV. e;. 1. 2. de morb. mul. LXV. 6. 7. LXVI. 7. et alibi. Videatur Foës. p. 183.184. Eiryomae, εἰρύομαι, idem, quod ἕλκομαι, trahor. Frequens Hippocr. I. Prorrh.s 2. t. Io. Coac. t. 51. /. 2. de morb. mul. XXII. 6.‘Foës. d. I. Eisagoge, εἰσαγωγὴ. Vide Tyrocinium. Eisbole, εἰσβολὴ, proprie injectionem significate MediciS vero denotat insultum, & aggressionem primam morbi, vel paroxysini, quae alias & ἐπισημαπά dicitur, Galen. I. de temp. morb. c. 6. Item irruptionem- Eispnoe, εἰσπνοὴ, Inspiratio. Estque pars res.pirationis, qua aer intra pulmonem per os & nareS ttan hitur ad cordiS & (anguinis ventilationem, Gorr. Jung. * C. Hofmann. comm. in Galen. de Vs. P- num. 3I6. vel potius (juxta modernorum Physiologorum sententiam ) ad sanguinis rarelactionem & elasticitatem continuandarn. Vid. infra Respiratio, De Inspiratione integra & laesu vide apud Wall. Part. 2. Pharm. Rat.sect. 1. c.I.2.3. Elaboratio, Gr. dici posset ἐξεργασία, φιλοπονία, elt operatio manuaria, qua res in substantia, eaque νία, elt operatio manuaria, qua res in substantia, eaque potissimum materiali, mutata elaboratur. Id enim nunc elaborare appellamus, cum remotis ignobilioribus materiae partibus, quae seu obiter adhaerent, feu quovis modo adminiculum praebent essentiae, praestantissimam elicimus. Itaque & maxime viget hic impuri à puro segregatio. Elaboratio aut est solutio, aut coadunatio. Haec Rul. & Iohns. Elaborationis Chymicae, vel Philosophicae modos sex vide apud Libav. Tract. de Igne naturae c. 37. Tom. II. Oper. p. 79. Elaborare, i. e. multum laborare , annisi, valde laborare, Scrib. n. 38. Rhod. in Lexiic. Elaeomeli, ἐλαιόμελι, genus quoddam Resinae Palmyris Syriae familiare, ld ex vetustis arborum caudicibus manat pingue, unguinosilm,crassius meile, resina tenuius, perinde quasi nunc e lapidibus quibusclam, quod πετρέλαμον nominant. Iis, quibus insederit, haeret admodum pertinaciter, atque si edatur, marcore consumit, & viribus destituit, veternumque inducit, Gorr. in des. p. 131. Junge P. A. Mattbiol. in Apolog, adv. Amat, Lufitan. §. h. t. Legitur & apud Dioscor. ipsilm I. 1. e. 37. Elaeon, ἔλαιον, id est, Oleum, ab ἐλαία, Olea. Nam Oleum simpliciter dictum denotat Oleum olivarum, h. e. succum pinguem ex olivis maturis expressum. Trium enim generum Olea occurrunt in Medicina usitata ; Olea expressu, de quibus vide Schroder. L 2.1.71. Cocta per infusionem & coctionem, d.l.c. 72. & destillata, d. l. c. 70. Jung. Fr. Hofm. in clav. De Oleis Expressis & Coctis non inepte quoque scripsit Jac. le Mort. Pharm. Med. Phys. c. 28. p. toa.seqq. Olea in genere, praeiertim communi, mediae esse naturae inter bumectantia & siccantia, docet Galen. lib. τ. de S. Fac. c. 25. Olea in genere omnia siIlinae esse naturae, & à salibus perfectione saltem differre, ita ut Olea ex salibus & haec viceversit ex illis confici queant, expresse scripsit Iunken. Chym. Exp. Cur. P. I.s. z. c. t.p. 78. Aliquando vocati, ἔλαιον etiam accipitur apud Hipp, pro pinguedine, vel adipe, v. g. Vituli marini, seu Phocae, I. de nat. mul. XXII. I3. XXIX. I67.18I. l. de exsectione foetus, IV. 5. Anseris, i. de nat. mul- XXIX 124. I35. Iqo. LXV. 3. LXIIXi a, LXXXi 2. Suis, l. 1. de morb. mul, XC. 1 r. Vide Foës. p. 197. Butyrum quoque vocari ἔλαιο, ἀπὸ γάλακτος, oleum de lacte, testatur Lind. Ex.XVIs.I I 9.’ Derivativum est θλαιώδης, Oleosus. Ita nuces, amygdalas, & semina alia habent ήλαιῶδες, tsseosam fubitantiam, C. Hofmann, l. 3. V Lc.it. Vide Oleum. Elaeopines, ἐλαιοπίνης, oleo infectus} imbutus; Usurpatur de vestibus sordidis, quibus opponuntur purae, Hipp, de sal. dicet, t. a. Elaeosaccharum, “Gr. dici potest ἐλαιοσάκχαρον, est terminus Pharmaceuticus, denotans mixturam Olei destillati cum Saccharo, v g. Olei 9j, sacchari 5j, vel circiter, Schrod. /. I. c. 3. Ejus encomium & formulas vide apud Rolfink. Chymiae l. a.sect. e.c.t.seqq. Elaguir, Vitriolum viride. Rul. Elambicatio dicitur modus Dissolutionis aquarum ThermaliunI ad investigandam virtutem mineralem, fitque duplici modo, uno in balneo Mariae, qui difficilior, altero igne in vitris, quem prolixius describit Fallop. tr. de Aq. Tlterm. c. 9. Tom. l.p. 224. Andr. Bacc. de Therm. 1. 2. c. 3. p. m. 87. Elanula, Alumen durissimum instar ferri. Id. Elaphocamelos, ἐλαφοκάμηλος, i. e. Cervicamelus, vocatur animal quadrupes, partim cervum, partim camelum refereiIS, ex Peru Indiae Occidentalis regione Antuerpiam delatum, cujus descriptio prolixior extat in Matthiol. /. 5. Eseistolar. p. m. 2 i 1. Elaphos, ἔλαφος. Hinc Elaphographia, i. e. Cervi descriptio. Vide Cervus. Elaps, Elops, ἔλαψ, ἔλωψ, nomen serpentis, cujus meminit ex Aëtio Fcrelt. i. 30. Ο. I8. in Schol, De hoc videatur Aldrov. IIist. Serpent. & Drac. l. i.c. 15. ubi & alias hujus vocis significationes huc non pertinentes invenies. Elapsus, ἔκπτωσις. Legitur apud Augen. Tom. III. p. i I 5. vide Ecptosis. Elasis. ἔλασις, Elater, ἐλατὴρ, hodieque etiam à recentioribus lunt introducti termini, quibus expulsionem irnpetuosam & agitationem spirituum, praesertim animalium, nec non caussam & principium, unde illa expulsio dependet, explicare. Coincidit cum Explosione, de quo vocab. paulo inferius. Imprimis vero Aëri infigniS Elater tribui solet, seu spontanea vis dilatandi sese, num vero in omnibus ita sese habeat, fortassis alia occasio ventilandi sese offeret. Meminit etiam hujus ex Pecqueto Barthol. i. 2. Anat. c. 9.5.427. Vide Elasticus. Elasma, ἔλασμα, In genere denotat Laminam. Vide infra Lamina. In specie vero significat fistulam Clysteris, quae ano immittitur, demonstrante Linden. Ex. IV. §. IoI. Descendit à verbo ἐλαύνω, vel ἐλάω, quod varias obtinet significationes, v. g. significat diduco , extendo, quando de materia dura diducta usurpatur. Item agito, moveo, stimulo, unde ixasin, ΐλα. στικὸς, Elater, Elasticus, qui termini latinitati quoque donati hodieque frequentissimo sunt in usu apudWilsium, & alios, dum spiritui animali & liquori nervoso attribuitur qua sec. qua p. nat. virtus Elastica, 8i impetum faciens. Vide Tract. Anat Cerebr. de An. Brtttor. de Morbis Convulsivis - Ita & Aëri tribuitur vis elastica nitrose, & penetrabiliS. MalactI. Truston. de refler. pag. 33. Vide & Cl. Sturmii Collegium Curiosumr & p. a. Elasis. Elasson, Elatton, ἐλάσσων, ἐλάττων, minor. In specie Hippocr, usurpavit de minacibus statura corporis, 2. aph, 54, Dieter. n. 270. De Vino tenuiori, vel minori legitur in Sacris, Joh. z. v. 10. Vide Rhodii Lex. Scribon. Exiguum vinum. Elaterium, ἐλατήριον, sumitur stricte & late. Stricte pro medicamento purgante valido, quod fit ex Cucumere agresti, succus scil. inspissatus ex fructu CucumeriS per expressionem, de quo Schrod. l, 4. cl. q. n. 443. Rolfink. 0. ac M. M. Sp. l. osis. 6. c. 5. et tr. de Purg. sect. 3. Art. 5. Libav. Synt. Arc. Chym. lib. 8. c.y. Late pro omni valido purgante per alvum, notante Galen. c. 5. in 6. Epid. t. 35. & plurimis locis ex Hippocr. Hoc confirmat Foës. d. I. Jungatur & Joh. Nic. Pechlin, de Purgant, c. 2I. Derivatur ab ixculru, agito, commoveo. Elaton, ἐλατὸν, Arist. 3. Meteorol. c. uti. i. e. Malleo ductile, proprietas metallorum. Vide Malleabile. Electio, ἐκλογὴ αἵρεσις, quid significet, notum est. Est vero praesertim circa usum & praeparationem remediorum Diaetae, Pharmaciae, & Chirurgiae maxime necessaria electio, ut patet ex Methodo medendi. Ita aliquando propter consuetudinem eligendus cibus & potus paulo deterior, Hipp. 2. aph. 38. De Electione simplicium medicamentorum Vide Weckeri Antidotar, General, l. I.c. I.seqq. Electrodes, ἠλεκτρώδης, Succinosirnilis. Usurpavit Hippocr, de alvo dejiciente succino similia, hoc est, excretione alvi splendicante & recente, i. 4. Epid, XXII. I6. Vide Foës. p. 26I. Electrum, ἤλεκτρον, Sttccinttm, nihil aliud est, quam succus bituminosus, seu resina terrae & arborum vetustarum optime digesta, exinde in mare traducta, atque ibidem praecipue concreta, Schroder. ί. 3. c.tpeqo. Fr. Hofm. in Clavi ad h. l. estque duplex : Album, & Citrlaurn, in Ossicinis usitatum. Plures alias species proposuit Andr. Cbioccus Mus. Calceolar.sect, z.p. I8o. seqq. Eleganter quoque succini historiam, tradidit Iunken Chym. Exp. Cur. Pan. I. sect. 4. c. 7. p. 302. seqq. Sunt tamen alii, quisaccinum speciem picis fossilis seu bituminis esse sibi persuasum habeant, propterea quod & in lociS longe à mari distantibus & e montibus terrae firmae effodiatur. Vide Act. Philoseph, Oldenburg. Atttt. 1666. mens. Novembr. Jungatur & Acta Hasin Vol.I. Obs. 57. p. 110. seqq. Dicitur & Carabe, Glessum. X Succino paleas & festucas attrahi, quemadmodum à Magnete ferrum, vulgatissima est Opinio, cujus etiam meminit Galen. I. 1. de nat fac, c. I4. quam tamen nihili aestimare conatus est Pechlin. de purgant, c. 1. Medicamenta ex Succino vide passim in Pharmaciae Scriptoribus, praesertim supra alleg. Schroder. & Hofmanno, De Succino artificiali idque parandi modo legatur Jac, le Mort Ch. Med. Phys. cap. Io..p. no.seq, Electrum q Ioque Populi albae lachrymam dicunt, quae juxta amnem Eridanum destillat, & in spissitudinem coit, aureo colore, quod si levigatur bibatur, stomachi & alvi fluxiones & sanguinem compescit, AEgin. /.3. c. 3. Apud Chymicos etiam diversas & ex parte quoque satis Obscuras obtin t significationes. Vel enim denotat Aurum quoddarn imperfectius, sive nativum, sive factitiam; cujus portio quinta est Argentum, ita dictum, quod Soli oppositum magis splendeat, quam Aurum & Argentum. Rul. Vid. Libav. Synt. A. Chym. l. 4. C. 9. et l. 7. C. 24. Vel Theophrasto est mixtura compositi metalli, ex omnibus septem Planetis in unum corpus colliquatis, P.Irac. de nat. rer. l. S. de separat, rer. natur, in princ. Rul. Ex simili constabat Vtrgilii Carnpanula, tempore regis Artus, quae adulterio contaminatos tam viros, quam feminas de ponte in aquam praecipitavit, solo sonitus clangore. Fertur etiam e simili rite conflato metallo Scyphus gustatorius fabrefactus toxicum nullum admittere ; quod si forte injiciatur, ebullire, quicquid in eo liquoris continetur, edito strepitu maxime perceptibili, ac fi nitrum in prunas conjiceretur. Aliud narrat Paracels. de similis Electri composi.ione, se vidisse quendarn HIspanam habentem ejusiriodi Campanulam, pondere vix sesqnilibrae, per q tam inscriptis aliq.aot characteribus & verbis, tot spectra prodigiaque, quot vellet, convocabat, edebat & abigebat pro suo arbitrio. Voluit is persuadere Paracelso, vim istius Campanulae in verbis ac characteribus magis, quam in sonitu, vel metallo consistere. Verum Paracels. rem non ita se habere, ut asserebat, etsi pro variatione scripturae varia etiam ederentur prodigia, maximam potentiam in metallo sitam esse deprehendit. Haec Rul. & Iohns. EIIimvero quid si quis plane de veritate hujus effectus dubitaret? Videntur sane satis fabulofe haec scripta. Electrum est metallum, eX alio factum per artem, fed Illi, ex quo lactum est, non amplius simile, v. g. si aes, vel cuprum arte paratur candidum, aut si ex cupro fit orichaleum, vocatur Electrum &c. Paracels. de reb. nat. c. 9. de Arsenico , Ger. Dornaeus de genealog. mineral. cap. I8, Th. Chym. Vol. I. p. 586. Ad praeparationem Lapidis Philosophici bafeos loco recipi jussit Electrum minerale immaturum. Idem in Manuali de Lapid. Philosoph. cul incred biles attribuit vires. Videatur etiam Nota Etmuileri ad Ludovici Differt- 1. Pharmacetu. p. nr. ulli varias opiniones de Electro immaturo recensuit, tandem suau annectit, existimans esse met d lorum rudes species, prout in radice sua adhuc quasi conclusae haerent, & ai as Saturnus Philosophicus vo at.ir. Electri annulos ait ex Paracelso lohnfonus, digitis gestari solitos, praecavere, ut nunquam aliquis spasmo, vel Odontalgia, vel epilepsia corriperetur, adeo, ut simul atque Epileptici digito, quem annularem vocant, annulus talis applicatus est in paroxysu mo, subito de illo depulsus, & quasi digitis abstersus evanuerit, & aeger à lapsu confestim resurrexerit. Imo si qtfis annulorum istorum in digito annulari gestetur, & abditus quidam morbus foras erupturus est, annutum istum exsudare videas jugiter, & ab insigni quadam sympathia decolorari cernas ad oculum. Observatu porro dignum est, Electrum hoc nostrum adver.sus infestos spiritus, vel genios noxios esse amuletum praestantissimum. Coelica enim Electro inest operatio .quaedam, Omniumque planetarum agit in illo influentia, cum harmonia quadam siIperiotum & inferiorum omnium. Sed Electrum, quod in venis metallicis ex Auro & Argento natura concretum est, uti Matbesius scribit, non tam numerosa pollet virtute, ac illud, quod artificum industria ex septem metallis in igne fabrefactum est, uti Geber, Lullius, Paracelfus; & alii hujus rei artifices testantur. Et tam magno in pretio habuerunt veteres istiulmodi Metallum, quod varia sibi ex isto fictitia conflabant, in ufum domesticum, & vasa ex Electro inter supellectilem asservabant rariorem prae aureis & smaragdinis. Haec lohnson. Nugarum fatis. De Electri variis significationIbus & praeparationibus lege Rolfink. Chym. l. I.sect. I I. c. i.seqq. Electrum minerale , vel metallicum duorum, vel pfurium ejusmodi corporum mixtura describitur à Dorneo de transm. met. c. 11.Cfc. I o/. I. p, 529. imo in omnium sex Voluminum Indicibus sitt multa de Electro reperies. Electra quoque vocantur compositiones metallicae, quarum una ex antimonio cum Sole & Luna facta vocatur Electrum Majus : altera ex Jove & Marte dicitur Electrum Minus. Utriufque meminit D. Ludov. Pharmac. Differt. I. p. IIp. Jungatur Nota Etmlilleri ad h. locum. Electuarium, Electarium etiam dicitur, & est medicamentum Syrupo & Eclegrnate crassius, constans ex medicamentis durioribus pulverisetis, meile, syrupo, saccharo syrupis.ato, vel alti alicui convenienti liquori melligineo, id est, mellis consistentia: accurate mixtis, Schroder. i. 1. C. 3. Weker. Antid. gen. I. t. C. 28. Dividuntur in Alteran ia & Purgantia. Utrorumque Catalogum vid. apud Weker. Ant Spec. l. a.sect-tt. Schrod. I. 2. c. 51. & prolixissime Iunken Artis Pharmacent, sect. 3. C. 8.5.459. seqq. Elementatus, a, um Paracelso significat excessum aliquem caloris, vel frigoris. Ita Pulsils elementatus , calidus, vel igneus, & Pullus dementatus frigidus dicitur, in Scholiis ad libi os de Urinis. Elementum, στοιχεῖον, vocatur corpus simplex, ex quo quidque primum constituitur, & in quod ultima resolutio fit, cujus partes non sunt diveIsi generis, sitd homogeneae. Refertur autem Elementum ad aliquid, sicut & Pars, Gorr. p. 432. Elementum appellatur minima patS ejus rei, cujus est elementum. Omnium autem corporum, quae gignuntur & corrumpuntur, quatuor siInt Elementa t Ignis, Aër, Afiua, Terra. Ut minimum intelsigatur id, quod mi- ulnte divisionem suscipere potest, Gal. I. 8. de Hipp. & Plat. decr. C. 2. Enimvero suerunt, & silnt, qui numerum illum quaternarium impugnant, non solum ex Philosophis recentioribus Gassendicis, seu Democritei, sed etiam ex Medicis, praesertim Chymicis. Libav. Synt. A. Chym. I.7. c. 34. Zacharias in Uieatr. Chym. Vol. I. p. 739. Ita & Cl. 'Willis deferment. c. 1. in dubium vocavit. Nostri nunc non est instituti, haec prolixius ventilare, praesertim cum Medici facile acquielcere possint in Elementorum sensibilium hypothesi, qualia etiam dici possunt partes similares, respectu dissimilarium, & magis compositarum. Elementum primum & secundum , quid Cartesio & ejus sectatoribus dicatur, in illius scriptis inquiratur. Prius descripsit succincte D. Joh. Schreyer Medicus quondam Gizensis, quod sint subtilissimae, mobilissimae, velocissimae ac penetransissimae particulae ignem constituentes, solaris corporis hospes ac productum, tract. Fluidum magnum Membr, V. §. 4. p. i. Illius Elementi primi & secundi aliquoties meminit TlIeodor. Craanen in Lttmin. suo Rationali ad Henr. Regii Praxin Medicam. & novissime Frid. Hoffmann. in Fttndameru. Medicinae c. 2. §. 28. Verum an non hisce terminis obscura per aeque obscura declarentur, alii judicent. Elementa porro matrices rerum dicuntur, in & ex quibus generantur omnia. Rul. De Elementis Chymicis vide Libav. Alchym. Pharmaceut. c, 8. Elementum Parac. est corruptibilis ac transitura mundi essentia, & omnium, quae patiuntur mutationem, anxietatem, atque necessitatem, in diem usque ad extremum consumtionis hujus mundi. Item : Est essentia spirituum in elementis delitescentium & degentium : item Astrum eorum, Rul. Elementorum divisionem in Simplicia, Composita, & Decompofita vide apud Ger. DOrneutn art. Alchym. I. r.c. 4. irt Th. Chym. Vol. II. p. 524. Interdum & Elementum dicitur de primis principiis artium & disciplinarum; de literis, ceu principiis vocum ; de causis rerum &c. Unde Libav. d. l. Et quis omnes acceptiones hujus vocabuli huc vellet com. pilare ? Elenchus, ἔλεγχος, significat communiter abstractive vel argumentum, probationem ; vel criminationem , accusationem ; vel dedecus, opprobrium. Hippocr. vero in concreto sitmsit de Medicis indoctis, l. Praecept. VI. 3. Vocatur & redargutio eorum, quae non se recte habent. Opponiturque τῆ δοκιμαού., approbationi, Gal. 3. in s. Epid. t. zo.sin. Eleosceinum apium, quod soli in montibus expositum nascitur. Elephantinus, ἐλεφάντινος, nomen est Emplasiri , quod habet cerussie partes 3o. cerae partes 45. olei heminam . aquae sextarium. Est autem compositio percandida ; ideoque Elephantina nominatur. Habetur apud Aëtium gemina. Gorr. p. I33. Elephas, Elephantus, ἐλέφας, vocabulum diveriarum significationum, ( 1 ) notat animal quadrupes vastissimum, cujus prolixam descriptionem & usiIIII in Medicina vide ap. Ul. Aldrov. i. 1. dequadrup- c. p. C. Hofm. vocat siIplentissimum, & proboscidem habet loco manus, comm. in Gal. de V. P. n. ty. 28. Hujus animalis Anatomicam historiam novissime tradidit A. Moulins Medicus Collegii Trinitatis prope Doublinurn, uti patet ex Act. Ertul. Lips. 1084. (2) Ebur seu dentes Elephanti, decactatisruni etiam in Medicina usus, de quo etiam vid. Aldrov. d. i. c. 14. Schrod. 1. 5. cl. 1. n. io. Eboris vires vermes necandi & icterum curandi extulit Jac. le Mort. Pharmac. Chym. unde desumsit Morley Coii. Chym. Lcid. c. 155. Hoc ustum, vel calcinatum vocatur Spodium, cum additione ex Ebore, (3) significat Morbum, & quidem malignum duum generum : aut Lepram Arabum, quae Graecorum Elephantiasis vocatur, έλεφανπάσις, ἐλ.εφαντάο, quam & Medici cancrum totius corporis definiunt. Apud Ruland. ha c leguntur quoque epitheta, Heracleus morbus, Leo, Satyriasis, Leorniasis, Vid. & Keuch. ad Serem p. 124. Castellus seqq, de hoc morbo notavit t Elephas ( qui & Elephantiosis dicitur ) morbus est, in quo naturalis faciei figura mutatur, resimatur natus, labra crassa fiunt, extenuantur aures ad Satyrorum essigiem, Gal. I. de cauff. morb. c. 7. ex sanguine melancholico primam generationem habens, quam affectionem, cum incipit, σικτορίασιν nominant, tum à genarum rubore & facie Satyris persimili, tum propter inexplicabilem & impudentem coëundi libidinem. Aliqui vero osseas eminentias, quae in temporibus fiunt , sic vocant. In aliis autem partilius quoque fiunt tales ossium eminentiae, quas Exostoses vocant, l. de tum. p. n. c. 14. Ελέφας καὶ θλεφαυτίασις universi corporis cancer est, qui nullam Omnino admittit curationem. Id nominis nactum est hoc malum, qubd in eo cutis corio Elephanti similis videatur. Nam maculiS quibusdam ad atrum colorem vergentibus inficitur, atque inaequaliter aspera, crassa, ac veluti squamis foeda, livens, ferinaque redditur. Nec Elephas quicquam ( apud aliquos) à Lepra Arabum differt. Sunt vero alii, qui differentiam inter Lepram & Elephamiasin constituunt, praesertim hanc, quod Lepra cutem occupet, Elephantiasis carnem. Vid. Rhod. ad Scribon. n. 250. Vocarunt & veteres morbum hunc ἡρακλειον, h. e. Herculeum, quod nullus eo major sit & violentior. Nam morbo ingravescente primum quidem stupet cutis, deinde fer sum prorsus amittit, ut ne acu quidem compuncti dolorem sentiant, aut fervente aqua affusa urantur. Haec Castell. Videatur & Ionston. Synt. med. Pr. Part. III. L. I. stt. I. c. 11. Nobis ita definire placet: Elephantiosis est scableS, veltctiuS corporis, vel etiam certi membri, caucrosa, maligna, sicca, & fursuracea, vel squamosa, cum tumore caneroso, & aliis plurimis symptomatibus gravioribus stipata, proveniens à massae sanguineae salina maligna coagulatione & lenta putredine i luccum nervosium & nutritium ad νέκρωσιν disponente, & gravissime corrumpente. Vide & D. D. Maur. Hofm. Sctagr. Morb. Contag. Difp. uh. 40. Signa Elephantiasis videantur apud Hildan. in Epist. 24. Cur vero hujusmodi homines adeo salacitate nimia afficiantur, non adeo planum est, determinare. Aut Elephantiasis significat Arabibus tumorem pedum ulcerosum malignum à sanguinis atrabiliatii putredine corrosiva & corruptione succum nutritium quoque perdente obortum. Vide Ionston. d. l. c. Io. Hanc quoque intellexit Lang. I. 1. ep. I2. et 17. (4.) Elephas quoque notat Chymice Aquam fortem, Ruland. in Lex. Elephantias quoque significat serpentem. Aldrov. IIist. Serpo ac Drac. l. I. c. I. §. Epitheta, & c. 15. Elepodatum, id est, limatum. Rul. & Iohns. Elersna, idem, quod Molybdæna. Rul. & Iohns. Elesmatis, id est. Plumbum ustum, Rul. & Iohns. Elevatio est vocabulum diverlae significationis. Dicitur de Pulsu, vel potius arteriae disteniione, & ita respondet Graeco Διαστολὴ t vel de tumore, seu intumescentia membri. Ita Elevatio stomachi Forest. I. 18. Obs. qo. in Schol. Gr. dicitur ἔπαρσις, ἔπαρμα. Elevationes jeceris , lienis, hypochondriorum leguntur aliquoties apud P. M. de Calderia Tom. II. Oper. p. I4. Vel dicitur Chymicis artificiosa subtiliatio & sublimatio ( Gr. μετεωρισμὸς) quando partes spirituales à corporeis, subtiles à crassis, non fixae à fixis, instar fumi, vi ignis elevantur, & à summitate capitelli condensantur. Est & vel sicca, vel humida. Sicca, vulgo Sublimatio, est, qua partes siccae subtiliores elevantur, cum adhaerentia sui vasis. Haec sequenti modo peragitur. Accipio materiam aliquam sublimandam, eamque vel solam, vel aliis admixtam rnateriebus, vasi alicui vitreo aut terreo inferius lato, vel rotundo includo, ita ut duabus partibus vacuis tertia impleta sit. Vasi huic, sive cucurbitae, alembicum coecum in vertice parvo foramine perforatum impono, luto obduco, &, ne spiritus aut partes sublimatae exhalare possint, obfirmo. Deinde in catinum arenarium, tribus digitis à fundo & parietibus, intercedente arena, vel in ignem liberum pono, caloremqus per gradus augeo. Primo autem gradu omnis humiditas abeat, necesse est, quod imposita vitro lamina aliqua ferrea levigata facile exploro. Cum enim humiditas aliqua adhuc residua est, laminae illa adhaeret, fed quando omnis humiditas discessit, spiritus sicci ascendunt, & hinc alernbici foramen superstrato aliquo vitro adaequato, luto bono, ne spiritus exspirent, claudo. Tandem ignem tantisper foveo, donec omnis materia sublimanda elevata est. Nonnulli loco cucurbitae scutella, vel concha aliqua terrea materiam con. tinente cum vitreo cono parietibus vasis inferioris rite accommodato utuntur. Rul. Ita Flores Sulphuris & alii parantur per lublimationem. Vide de hac Rolfink. Chym. l. z. c. 2. nec non D. Wedel. Pharmac. Acroamat. l. 1. sect. 3. c, 4. p. m. seqq. Humida dicitur alias Destillatio , de qua vide supra luo loco. Elevativus, est epitheton Aquae; quae Elevauva dicitur D. Joh. Schreyero Medico CiZensi in tract. Fluidum Magnum Membr. X. §. I, et z. p, 38. & est silpraccelestis ad primordia aquae chaoticae pertinentis, ex qua sidera prodiisse scribit Becherus. Distinguitur à Congelativa, quae est in globo terraqueo. Elevatorium, ( perperam Elevaterium ) est nomen instrumentorum Chirurgicorum diversiorum, quale etiam Paraeus invenit, de quo vide Scultet. Arm. Cfcir. Part. I. Tab. III.fig. 4. Elevatorium linguae Tab.Xl. sig. 7. Blas. Med. Un. p. 73. Elidrium, Elidrion, vel est gummi Mastix, vel notat Mercurium, sive Rhaponticum. Vel est massa metallica parata ex duabus partibus argenti, una auri, & una aeris inter se mistis. Rul. Eligii morbus dicitur Joh, Anglico fistula propter curationem, quia patienS fistulam habens ex itinere ad locum illum calefit, & ita materia consumitur atque curatur. Ros. Angl.p. 1029. Elinnyo, ἐλιννύω, significat otior,ferior, quiesco, immoror. Verbum frequens Hippocr. 2. de R.V.I.A, t- su. l. 6. Epid.s. I.t. e.s. 4. t. I3. l. I, defract. 1.9.45.1.3. de iis, q. in med. t..2o. Eliotropia, ( rectius Heliotropia,) est nomen Gemmae, vel lapidis pretiosi, cujus mentio fit in Ger. Dornei tr. degemmar.struct. Th. Ch. Vol. I.p. 487. ubi dicitur, quod gignatur ex coelo Veneris & ex coelo & terra Martis cum terra Lunae. Aliter paulo ejus compositio traditur à .Lullio in Tract. Animae transmutatio. Volunt. IV. p. I9o. Eliquatio, idem, quod Colliquatio, vide supra suo loco. Elixatio, ἕψησις, est species coctionis notissima in re culinaria, qua massa quaedam solida per liquidum astulum vi caloris externi fervefactum dissolvitur, coquitur & emollitur, aut liquescit; quemadmodum fit quotidie in culina, ubi videre est, panem aquae aut lacti incoctum, motu igniculorum ( qui per ollae corpus penetrant in liquorem primum & hinc in panem ) dissolvi panem & attenuari, & liquefactum permifceri cum aqua, aut lacte, atque ita redigi in unum corpus quasi homogeneum, quod pultem nominamus. Linden. ExXIII. §. 166. ubi etiam Elixationem in ventriculo fieri statuit, pro chyli elaboratione, quamvis alii sint, qui negent, & fermentationem urgeant, cum tamen fer- mentatio Elixationi minime opponatur, quemadmodum colligere licet ex Wili. deferm. c. y. sub sin. & c.p. Elixir, terminus Pharmaceuticus & Chymicus, de cujus origine & etymologia legi poterit Rols. Chym. l. a.sect. t.c, r. ubi & variae ejus significationes occur-; runt. Apud Rulandum seqq, leguntur. Elixir, Elei, id est, Medicina. Elixir medicina est incomparabilis conservandae vitae & pellendis morbis dicata. Vel Elixir est fermentum, cujus minima quantitas fui generis ingentem molem in pastam sibi similem penetrando conglutinat. Pasta h. 1. est spiritus vitae hominum, internus.que vitae ballamus. Est interna corporis conIervatriX in eo statu, in quo illud repent. Elixir autem externus arte balsamus ab externis conquisitus ac praeparatus in spagyricum fermentum. Vel Elixir etiam est medicina fermentata, vel ex auro solo, vel ex septem metallis. Vel El.txir est species ex pluribus diversi genertS simplicium speciebus composita. Itaque cum Oleum Terebinthi componitur cum floribus Sulphuris, & oleo Myrrhae ; quando quintae vini essentiae miscetur tinctura Croci: magisteria vegetabilium magisteriiS mineralium, seu essentiis, seu extractis aliiS, & similia coadunantur in medicinam compositam, Elixir vocantur. Potissimum tamen excellunt Elixiria liquida, quae forma sua repraesentant aquas bezoardicas, aliasijue stillatitias compositas, qiIibus ob cognationem nomen communicatur. Aliis El.txir distat ab omnibus aliiS essentiis, quod fiat ex pluribus, & detur vel ad sanitatem in eodem statu detinendam, vel ad imminentes morbos arcendoS, praeservandumque à putredine. Hodieque communiter accipitur pro liquore spirituolo, facultatibus praecellentibus, mediante infusione impraegnato. Hinc convenit utplurimurn cum Tincturis liquidis , Schrôd. l. 2. c. 52. Rolfink. d. i. &seqq. capp. Jung. Libav. Synt- Arc. Chym. l. 8. c. 43. & D. Wedel. Pharm, Acroam. l. 2. sect. 2. c. 7. p. 302. seqq. 8i prolixius D. Iunken Corp, Pharmac. sect. c. p. p. 563.seqq. Elixir -etiam dicitur Lapis Philosophicus, Robert. Vallensis de vexit. & anuqtstt. Chym. c , r. estque vel perfectum, vel imperfectum. Vide plura in Theatr. Chym. Vol. I. II. III. et V. Lacinius dicit: Elixir paratur ex tribus, Sole, Luna, & Mercurio, consistentiae mediae inter molle & durum, mollius ac subtilius, quam Mercurius. Secus enim aurum exinde paratum fit intractabile. EX Elixir fit Azcth, & est prima pars laboris circa lapidem Philosophicum. Elixir duplex est : album, & rubrum &c. Rul. In Elixir Paracelsi animadvertit Helmont. tract. Arcana Paracels. Hodieque etiam commendatur à Chymiatris. Elixir proprietatis Paracelsi duplici modo paratum, vel cum acido sive spiritu Sulphuris, vel sine acido cum alcali paratum. Plures formulas Elixir Paracelfici videbis in laud. Iunk. loc.cit.p. 5 68. seq. Quid Frundekio Elixir arboris vitae dicatur in Tractatu h. tit. nimirum praeparatio lapidis Haematitis cum Sale Ammoniaco, videatur in Collect. Leidcns. c. 2 I 3. et 3 3 2. Elixis, ἔλιξις, significat Linctum, idem, quod ἔκλειγμα, Hipp, iib.7. Epid.Vl.10AIX.Ii. Vid. Ecleigma. Elixiviatio vocatur operatio, quando post calCinationem alicujus materiae affusa aqua sal aliquod extrahitur fixum. D. Wedel. Ph. Acroam. l. Is. I.c.a.p.n. Elleborus, Elleborismus, pro Helleborus, Helieborifmus , ponitur. Vide infra Helleborus. Ellobos, ἔλλοβος, dicitur de (eminibus, quae in siliquis continentur, ut fabae, phaseoli &c. Gorr. ex Theophrast. p. I34. Ellychniotos, ἐλλυχνιωτὸς, linimenti genus apud Chirurgos, Galen. Introduct. c. I 9. sic dictum, vel quod in Ellychnii formam componeretur; vel, quod verius est, ex eadem materia constaret, ex qua ellychnia fiebant, quibus vla erat ad supercrescentia ulcera non mediocriS, Gorraeus p. I 3 5. Ellychnium, ἐλλύχνιον, significat funiculum lio candelis, sive lucernarium, ut flamma continuetur. Extinctus vero ab Hippocr, ad suffocationem uteri in suffitu commendatur, l. de Nat. mulier. XXII. t 2. l. 2. de morb. mul. LXXXI. a. Eloanx, dicitur Auripigmentum. Elome, idem, Rul. Elogium significat apud Paraeum Renunciationem, sive Judicium Medici de aegri statu. Vide Renunciatio. Alias notum est, quod Elogium idem sit, quod Commendatio, Laus. Elongatio, est species luxationis imperfectae, Graece παράρθρωμα, ad differentiam Luxationis, vel Exarticulationis perfectae, quae ἐξάρθρωμα vocatur. Illa fit, quando ligamentum ialtem articuli elongatur, ita tamen, ut os non penitus exeat e junctura. Forest. l. g. Clururg. Obs. 1. Schol. Elongatio etiam accipitur pro remedio Chirurgico, & quidem primo In curatione Luxationis, Fallop. tr. de laxat, c. 3. Tom. II, p. 65.. Idem, quod Extensio. Elopitinium, Dragantum, Vitriolum. Rul. Elos maris, plumbum ustum. Idem. Elpis, ἐλπὶς, Spes, est inter affectus animi, cujtIS significatio notissima, de hujus natura vide Willis P. I. aln. brut. c. 9. Charlton. Ex, 8. Pathol. Haec cupiditas suturi cum opinione fovet aegrum, etiam dum mors fere in labris est. AEgroto enim dum anima est, fpec esso dicitur. Usus Hippocr, hoc vocabulo 4. aph. 74. Jung. Dieter. n. 276. Spem aliquando frustrari, ut moriatur aliquis, de quo Medicus fuit securus, testatur Linden. Ex. III. §. Io. Elutriatio, μεταγγισμὸς, dicitur materiae liquidae ex uno vase in aliud tran-sufio, ut vel (ordes cras, siores, vel etiam materia exsiccanda per affusum liquorem vel macerata, vel levigata prius à liquore illo iterum liberetur. Vide passirn in libris Pharmaceuticis. Eluvies, vel Elutio, significat in genere Essiuvium materiae fluidae, aquae vel alius, quemadmodum ex aliis Lexicis constat. In foro Medico denotare excre» mentum quoddam uteri vitiosum & humoris lymphatici ceu materiae fluoris albi, testatur Pechlin. Obs. Ph. Med. l. I. Ο. iri. sin. Eluxatio, ἐξάρθρωσις, idem, quod Luxatio, Exarticulatio. Elytron, ἔλυτρον. significat tegumentum, involucrum, vaginam, putamen. Ita tunicas spinalem rneduli. lam involventes Hipp, vocavitἔλυτρα, Gal. 3. de art.t.33. Ita quoque seminum folliculi voca tur apud Diosc. l. 2. c. 11 I..et l, 4. c. I67. Unde & ἐλυτροειδὴν dicitur tunica testium propria, quasi Vaginalis, estque processus perito- nae i, & in ea fieri hernias, vult Rols. O.ac M.gen.dic.parl.Il ct I6. qui ab ἐρνθροειδεῖ distinguit. Alii tamen eandem esse arbitrantur. Vid. Barthol. I. I. An.c.y. Hac foeminaS carere, dixit Gal. l. de diffect- vulv. c. y). Vide Vagina. Elz, Elzimar, id est, flos eris. Rulandus. Emaciatus, λεπτυνόμενος, idem, quod Extenuatus. Vide Leptyslos. Emansio commodius vocabulum videtur Etmule lero ad exprimendum mensium desectum, quam SuppressiO, quia hoc nomen rectius de actu fluentibus cohibitis usurpatur. Emballo, ἐμβάλλω, Embole, ἐμβολὴ, & verbum & nomen hoc accipitur chirurgice de repositione Ossis articulatione sua elapsi, apud Hippocr, r. defract. t. 9. s. 2. t. 40. 51. 52. Per metaphoram etiam significat hostiliter vel violenter invadere, aggredi, i. 5. Ep. XIII. 7. Jung. Foës. p. 202. Embamma, ἔμβαμμα, hoc est, Inunctus, est fpecies condimenti liqujdi, in quod intingimus cibum ad faporis commendationem, appetitum excitandum, aut cruditates p. n. digerendas; quale fuit olim acetum conditum, vinum saccharo edulcoratum : item Mostarda e sinapia Gorr. p. I35. & Rols. 0. ac M. M.Xp. l. 14.s. I. c. 24. Embaphion, ἐμβάφιον, acetabulum, sive vase culum, quo medicamenta vel alimenta induntur, aut mensurantur. Legitur apud Hippocr. I. 1. de morb. mul. Cl. I. I. 2. LXXIV. 21. LXXXVII. 14. LXXXIX. 8. Atramentarium quoque dici ἐμβάφιον, alias μελαυδοχεῖ,ν, monstrat Linden. Ex. V. §. 26. Embasis, ἔμβασις, insessus, labrum, solium aquae calidae, in quo quis lavatur. Dicitur & κολυμβήθρα, δεξα/ιενη. Gorr. d. l. Embate, ἐμβάτη, significat pelliceum indumentum, vel tegumentum, Hipp. I. de int. aff. LIX. 15. Quidam Volunt etiam, aliquando idem esse, quod ἔμβασις, labrum, aut.pelvini ad lavandum.'Foës. L I. Embole, ἐμβολὴ. Vide Emballo. Repositio. Emborisma, Emborifinum, corrupto vocabulo Latino, legitur prO Anevrysina t quemadmodum &Hyporysma. Ingrass. comm, ad Avia de Tum. p. n, p. 11 z.sin. Embothrumae, ἐμβοθροῦμαι, foveam recipio, ilicavor in foveam, vel scrobem, Hipp l. de C0rcl.IV.t7. Embotum, notat Corniculum auriculare, altero extremo latiore, altero angustiore, teste Fotest. l. I2. Obs. 9. Schol. in sin. Meminit & P. MOrellus i. 2. deformttl. rcmed. l. 2. sect, 2. c. p. circa finem, quamvis talis tribulus vel syphunculus aliis quoque corporis partibus adhiberi postit v. g. utcrO, pet i, quemadmodum viclere licet apud Claudin. i. 2. de Ingresse ad infirmossect. 2. c. 29.p.m.3 I 5. & in Observationibus Marcelli Cumant à WelscMo collectis Obs. 2 I. quamvis hic non probet hoc t omen, existimans ἔμβ,λον, embolum esse dicendum, b. e. Injectorittm, Infundibulum. in Not, ad h. l. Embregma, Embroche, ἔμβεγμα,ἥ ἐμβροχὴ medicamenti, vel auxilii genus est, cum lociS affectiS liquore aliquo humectatis perfusisque lanam deinceps, aut linteum eodem liquore, imbutum imponimus, imbecillluS Cataplasmate. Sed tamen ubi commode ap. tari id non potest, ut in capite, ibi ἡ ἐμβραχὴ apte adhibetur, & illis similiter, qui propter imbecillitatem ferre non possunt CataplasiIIatum gravitatem ; item praecordiis inflammatis per initia morborum, quo tempore intempestivus est usus Cataplasmatum, praeterea fracturis & contusionibuS, cum Emplasticis uti non licet, Castel. Meminit & C, Hofm, com. ad Gal. de V. P. n. t,66. 574. Schroder. ita descripsit : Ernbrocha , irrigatio, instillatio, stillicidium, est fomentationis genus, cum liquor fomerttans stillatim feu gut. tatim in partem fomentandam sunditur, i, I, c, 3. Dicitur & Embrochatio. Impluvium. Vide P. Morell. Meth. praescr.form. l. 2. s. I. c. 7. Vocatur & ἐπιβροχὰ, Gal. l. 13. Meth. M. c. 22. Embrithes, ἐμβριθὴς, gravis, ponderosus, per metaphoram de morbis dicitur. Hippocr, in Epist. ad Sen. Abdecit.sin. Embrocatio, Embroche, vide Embregma. Embrontetos, ἐμβρόντητος, attonitus, proprie à tonitru, consequenter & de apoplexia cctreptiS dici potest, Forest. i. Io. Obs. 69. Schol. Embryo, Embryon, ἔμβρυον, foetum in utero, & quidem jam Inembris suis delineatum significat. Differt ergo à vocab. κύημα, conceptus, de quo supra; item à γονὴ, de quo infra, Gal. i. 1. desem. c. 9. Diet, n. 277. Hippocr, meminit 5. aph. 31. 48. 6o. Per metaphoram etiam usurpavit vocab. de aliis involutis & inclusis, tr. de Caducis, §. 2. Embryonatum, de Sulphure interno, quod praecellit, Spagyrice dicitur, ab origine specifica, ut Sulphur embryonis, auri, lapidis &c. Embryonati sulphuris duae notandae eonditioneS. Una ex fixa volatilis fit : altera purus & vivus est ignis invisibilis & visibilis. Utraque in simii.m consummationem transit, ligni videlicet ac morbi. Embryonali sulphuris extractio fit, vel per sublimationern, vel per descensum. Videatur Ger. Dornaeus de genealog. miner, c. I7. in Theatr. Chym. Vol. I, p. 584. lllius Sulphuris Embryonali acidum est Universale Esurinum, omnium metallorum & mineralium principium activum, quod, dum adhuc in forma nativa exit, rode: do mineras coit cum his in VitriolunI. Hoc Bafiliurn fiso Spiritus Vitrioli albi nomine olim quaesivisse autor est D. Etmtiller. in notis ad Lndovici Pharmac. Alias & Sal acidum Embryonatum dicitur, quod in terrae visceribus delitescit, nulli alii corpori junctum. Embryothlastes, ἐμβρυοθλάστης, instrumentum dicitur chirurgicum, ad contundenda ossa in extrahendo fetu accommodatum, quod & πάστρον dicitur, Hipp. I. de morb. XCVI. 4. Gal. etiam exponit per θλάσις, Vel θλαπὴς, Foes.p. 507. Embryotomia, ἐμβρυοτομία, idem, quod ἐγκατατομὴ τοῦ ἐμβρύου, i. β. exsectio fœtus in utero mortui. Foës, in not. ad Ftbr. Hipp. h. tit. Differt ab Hystetotomia vel Hysterotomotocia, quae est foetus vivi per s..ctionem uteri exemtio, sive Partus CaesitreuS. Caeterum Embryotornia etiam embryonis dissectionem Anatomicam noiat juxta Blancard. Embryulcos, ἐμβρυουλκὸς, idem, quod ἑλκυστὴρ, ὄνιξ, uncus ferreus ad extrahendus foetum. ‘Ελκυστὴρ legitur apud Hipp. d. i. Descriptionem & delineationem vide apud Chirurg. Scriptores, praesetsim Aquapendent, de oper. Chirurg. Operatio quoque dicitur ἐμβρυοελκίά, ἢ ἐμβρυουλκία, .AEgin. l. 3. c.yc.sin. quam Rolfink. ἐμβρνουστορουλκίαυ vocavit, Ο. ac M. Μ. Spec. l.a. s. i.c.35. describens, quod fit portentosum arris Medicae op.as terribile intuentibus, puerperis desperabundis exoptabile. De hac vid. Aquapend. I. cit. Paraeus I. 23. Chir. cap. 16. Hildan. cent. u. Obs. 64. et in epist. ad P. Croquerum. P. Barbett. Chir. P. I. c. 23. & e novissimis Cornelius Sollingen Med. D. & Chirurgus Hagensis in peculiari tractatu Chirurgiae suae annexo. Embula, id est, Canna, vei fistula. Rul, Emedullo, ἐξεντερίζω, id est, cortice libero, exentero, yrxisin Rhod. ad Scrib. n. 74. 95. Emericus, nomen lapidis pretiosi a.deo duri, ut ab artificibus, adhibeatur ad ferrum, chalybem & alias ge urnas crystallo aut chalybe duriores secandas. Rob. Boyle tr. de co p.salid. porosit, c. z. & 6. Emesia, ἐμεσία, Emesis, ἔμεσις, Emesma, ἔμεσμα, Idem, quod ἔμετος, vomitus. Vide Emetos. Hippocr. I. 2. de Morb. XXXVI. 9. XXXIX. ay. LXXII. 8. I. I. Prorrh.s. 2. t. 2 8. Emeticum, ἐμετικὸν, i. e. Vomitorium. Vide Emetos. Vomitoria. Emetocatharticum, ἐμετοκαθaρτικὸν, dicitur hodiernis quibusdam Medicis, praesertim Chymicis, medicamentun sursum deorsumque purgans, in quibus fingendis & excogitandis sicut curiosi esse solent praeter necessitatem & utilitatem, ita nec intermittunt nova quoque comminisci, & attribuere notuina, ut eo facilius applausum inveniant. Emetos, ἔμετος, Vomitum significat, qui nihil aliud est, quam eXcr.etio violenta per os, proveniens à ventriculi motu convulsivo, per fpirituum animalium in fibris tunicarum praesentium irritatorum explosionem, quemadmodum egregie hoc demonstravit Willis Pharmac. Rat. Part. I. s 2. cap. ι. Causae externae Vomitionis siInt omnia illa irritamenta improportionata, tunicam interiorem ventriculi nerveam vellicantia, sive ori ingesta, ut Alimenta, Medicamenta, quae propterea dicuntur ἐμετικὰ, vomitoria, Venena; vel in ventriculo genita, h. e, materies quaedam, & saburra corrupta &c. Vomitus alius est spontaneus, I. aph. 2. 6. aphor. I 5. alius arte factus, de quo vide Willis d, i.s. 2. r. 2. Verbum est έδιαρ. vomoi,Dieter, n. 278.279. Eminentia, ἐξοχὴ, ἐξάνθημα, significat omnem protuberantiam, vel tumorem etiam exiguum, praeternaturalem. Estque vel uIceroL, Forest. I S. Ο. I7. Schol. vel non ulcerosi, ut callus, verrucae. Scribon. n. 2 27, de quibus omn.bus suo loco. Vi de Protuberantia. Emissarius, dicitur in Medicina de spiritibus animalibus, qui sunt animae rationalis Emiffarii, Charlton. Ex. VIII. Pathol. & alii. Emissurittm putiS, i. e. ulcus, Scribon. n. 206. 229. Ita Emissarium idem est, quod Excerniculum, de quo vide infra suo loco. D, Wedel. Pathol. sect. II. c. 3. p. 2O6. 207, Emmenagoga, ἐμμηναγωγὰ, sunt medicamenta fanguinem menstruum foeminarum subsistentem promoventia, caute à Medicts praescribenda, .femellis praesertim coelibibuS suspectis. De holum natura, usu & efficacia legatur Cs. Wedelius in Amoenit. Med. 1. t, sect. 2. c. 11. p. m. 194.seqq. Emmenia, ἐμμήνια, idem, quod καταμήνια, sanguis menstruus foernin irum. Vide Menstruum. Emmotos, ἔμμοτος, Linamentarius, dicitur de eo, qui vel quod curatione indiget per linamenta, posis’ μ.9πῦν θεραπείτη. Ita de hominibus usurpatur, de artic. t. 5 5. 59. de utero 1. de nat. mul. VI. S-l. 2. de morb. mul. XXIX 4. et 5. aph. rII. Vid. DieterictI. n. 28o, de ulceribus, 3. de artic. t. 93. I. de intern. aff XVI. u. Jung. Foes. p. 203. Emogia, vitios.e ob ignorantiam vel regligenstam Graecae Linguae pro Hcemodia legitur, i. e. Stupor dentium. JolI. Stephan. Paraphrasi ad Avic. l. Tfen. 7. c. 23. p. 222. Vide Hæmodia. Emolliens, μαλθακτικὸς, μαλακτικὸς, dicitur de remediis, quae temperata humiditate & calore blando vim habent s.olidiora & duriora resolvendi. Vide Dogm. Med. Gen. P. VI. c. 2. dogm. 9. Coincidk cum χαλαστικοῖς, Laxantibus r de quibus supra. Vide Chalasticos. 1 ungatur & D. Wcdelius Amoen. Med. l. I. Sect. 2. c. I.p, ai.seqq. ubi prolixius exposita reperies. Emollitio dicitur μάλ.θύξις, 3. de E. V. I. A, t. 13. Emolliuo ossium quei fiat, vide Os. Emotio, ἔκστασις, vel de metlte dicitur, & ita pertinet ad Delirium. Vide suo loco ; vel de parte corporis  : & ita cOincidit cum Luxatione, aut morbo in situ mutato. Empasma, ἔμπασμα, idem, quod κατάπασμα, infpetsio. Vide Catapasma. Empeiria, ἐμπειρία, Experientia. Dicitur & πεῖρα, I. aph. I. Estque nihil aliud, quam ejus, quod frequenter & eodem Inodo vis.um est, comprehensio & memoria, Galen. ad Thrasyb. c. 11. Est summe necellaria in arte Medica, ceu subsidium, criteoum & sula crurn artis, scd non folum quin etiam ratio cciijungenda. Qui vero lcli Experientiae confidunt, dIcunT tur Empirici, cujus sectae primus autor extitit Hera.. clion, qui naturae cognitionem, rationalemque discipli, nam nihil ad Medicinam pertinere prolesqis, In usti & experimentis eam posuit. Vide Gal. passim in scriptis potissimum in Theatr. Mundellae, voc. Experientia. Expecientia est vel universalis, vel particularis, vel singu- IariS. Ista est consensio omnium exemplorum : Illa consensiO multorum exemplorum : Haec, cum in uno aliquid observatum est, Dieter. Iatr. n. 66L ubi plura de hoc argumento reperies. Dicitur alias proverbialiter stultorum magistra Experientia, Linden. Ex. XII. §. 119. I82. Experientiam descripsit Ger. Dorn. quod sit veritatis manifesta demonstratio, Spec. Philos. cap. 3. Th. Chym. Vol. I. p. 243. Ita etiam laudavit Meneus in Aur. Vell. l. 2. Vol, V. p. 404. At Hippocr, d. i. fallacem eam dixit, ircpuxipnr, si scilicet ratione destituatur. Έμπεήων vocatur, qui gnarus est alicujus rei, Linden. Exerc. XlII. §. I 50. Empephlasmenos, ἐμπεφλασμένος, infarctus, intro cedens, depressus. Dicitur de Osse, l. 2. Prorr/ret, XXII. 2. Emperos, ἔμπηρος, idem, quod πηρὸς, mutilus, membris non absolutus, Hipp. l. I. de morb. 1.8.111. 12. cons. Erotianus. Emphasis, ἔμφασις, repraesentationem, sive specularem ostensionem significat in definitione Indicationis apud Gal. l. 2. M. M. c.y. prolixius genus hoc exponente Mtioh. Gavassetio de Indic, cur. c. z.p. m. 48. jeqq. Empheres, ἐμφερὴς, similis, affinis, Hippocr, 3. de R. V. I. A. t. y. Linden. Ex. XI. § . I48. I 50. Emphbromenos, ἐμφερόμενος, dicitur de contentiS in urinis, nebula, sedimento, sublimamento, Hipp. I. 7. Ep. XXI. 28. quamvis Linden. legerit ἐκφερόκενα. Vide Foës. p. 2o6. Emphracticos, ἐμφρακτικὸς, obstruens, infarciens, idem, quod ἐμπλαστικὸς, Galen. I. 5. de Simpl. Fac. c. 11. est viscofe, vel terrenae natuiae, mordacitatis expers, & corpori applicatum tenaciter adhaeret, ibid. Opponitur τῷ ἐκφρακτικῷ. Videstupra Ecphraxis. Emphragma, ἔμφραγμα, obturamentum, impedimentum. Legitur apud Hippocr, l. de part. octimestr. II. 8. Emphraxis, ἔμφραξις, Obstructio, est meatuum, aut cavitatum naturalium stipatio, ex copia, vel vitiosa qualitate, puta lentore & crassitie humorum provenicns. Et ita pertinet ad morbos Organicos, ceu modus certus, per quem meatus angustantur. Vid. Dogm. nostr. p. 254. 255. An plenaria detur vasorum sanguineorum in vivo homine obstructio, tu dubium novissime vocavit D. Gaerke in Differt. Inaug. de Vena Portae, sect. q. p. 35. ait mihi nullum videtur dubium, verum quod absque mox subsequente sanguinis corruptione diu durare possit, de hoc mento dubitatur. Emphron, ἔμφρων, id est, mentis compos, Hipp; Coac. t. 139. modestus, l. y. Epid. VII. Io. Emphysema, ἐμφύσημα, instastonem significat eX flatuosi spiritus copia in corporis cavitatibus collecta, tumorem flatulentum, Hipp. /. 3. Epid. aegr, 13. post stat. peflel. l. 4. de B. V. 1. τὸ. C 115. (ad quem locum vide Nostr. Disp. V. de Remor. purg- 0. 17. seqq-) l. 2. Epid- s. 3. n. I22. I23. Restrinxit BlasiuS hoc vocabulum ad tumorem flatulentum palpebrarum, Med. Unio. p. I94. Significat & Insufflationem. Vide Flatus, Insufflatio. Emphytos, ἔμφυτος, Innatus, Nativus, connatus. Dicitur de calore nostro vitali apud Hippocr. 1. aph. I4. quod tamen non ita intelligendum est, quod idem numero calor maneat, qui ab initio conceptionis suit, sed saltem idem specie. Continuatur enim, instar fiamrnae, per multiplicationem. Vide Calidum. Ingenitus. Empiplao, Empimplemi, ἐμπιπλάω, ἐμπίμπλημι, h. e. impleo, repleo, apud Hippocr. 1. de R. V. I. A. t. 44. et 7. aph. 55. Empipto, ἐμπίπτω, incido, vel intervenio, invado. Vel dicitur de morbis & symptomatibus intervenientibus, Hipp. 4. aph. 46. Junge Dieter. n. 282. vel dicitur de diebus quasi Criticis intercidentibus, παρεμπάττουσι, in quibus Crises fiunt, sed secundariae & imperfectae, Gal. c. 3. progn. t. 1. Vid. Invado. Empirica, ἐμπειρικὴ. Vide Empeiria. De triplici genere Empiricae vide Keuchen. in prolegom, ad Qu Seren. p.  50. Emplassomae, ἐμπλάσσομαι, i. e. intus sormor, imprimor, obstruor. Aliquoties usus hoc verbo Hippocr. l. a. de morb. mul. IX. II. X. 6. XIII. I I. et I. 2. de morb. XIII. 3. Emplasticos, ἐμπλαστικὸς, idem, quod ἐμφρακτικὸς, obstruens. Vide Emphracticus. Emplastrum, ἔμπλαστρος, nomen medicamenti externi solidioris, quam Ceratum & Unguentum viscidum, quod linteo, vel alutae inductum corpori & cuti applicatur, & adhaerescit, Ρ. Morell. Meth. Form. remed. l. z.sect. I. c. n. Weker, Anud. gen, l. 1. c. 37. Emplastrorum vero historiam & catalogum vide apud eundem XuLspec.l. i.secti 29. Schrod. I. 2.c. 53. & alios, praesertim D. Iunken. in Corp. Pharmaceut.sect. 3. c. Io. prolixissime Emplastrorum materiam pertractantem. Quod dentibus imponitur, vocavit Scrib. quasi Emplastrum, num. 56. Emplastrum animarum tradit Libav. Synt. A. Clt. l. I. c. I 8. Emplastris nihil esse admiscendum, quod non possit per totum generaliter dissolvi, vult, & fortassis,non absque ratione, Helmont. Pharmac. ac Disp. Modern. n. 57. Ars conficiendi Emplastra dicitur Em- plastropocia, iun-xar^yrrBrtti, Gal. 1. 6* de C* M- Ρ. G. Emplattomena medicamenta, ἐμπλαττόμενα, dicuntur eadem, quae ἐμπλαστικὰ, quae exiguiS totius corporis meatibus adhaerent, Oe prohibent, ne quid peruri. naS, aut cutim effluat, aut diffletur, Gal. l. 8. M. M. c. 2, Empneumatosis, ἐμπνευμάτωσις, inflatio, idem, quod ἐμφύσημα. Vide Emphysema, Gal. in desin. Medic. Uteri εμίπνενμάτωσις, AEginet. l. 3. c. 7o. Nominatur & πρῆσις vel πρῆσμα. Foes. p. 204. Empoleo, ἐμπολέω, i. e. degor Yivo, versor; Hipp. 1, 4. de morb, XXIII. 10. Emporeuomae, ἐμπορεύομαι, significat invado, insector. Dicitur de iis, qui temere in artem Medicam insultant, & nundinantur quaestus gratia, Hippocr. I. de arte I. 13. Emprion, ἐμπρίων, serratus, est epitheton pulsus inaequalis, in quo pars arteriae alia magis distenta videtur, alta atinus, & proprius habetur omnis magnae inflammationis, Galen. l. de puls, ad tyr. c. tr. Emprosthotonos, ἐμπροσθότονος., est species convulsionis. Vide Convulsio. Empsychosis, ἐμψύχωσις, significat animae in corpus migrationem , sive animae cum corpore conjunctionem. Dicitur & μεπμψυχάσις, Gal. sragm. desubste fac. natur. Meminit & Helmont. hujus vocabuli tr. Jus duumviratus, §. 9. Latine dici posset Animatio. Empyema, ἐμπύημα, item ἐμπύησις, ἐμπύη, Aretaeo triplicem habet significationem : (1) Significat omnem suppurationem in genere, sive mutationem in abscessum purulentum, & ita coincidit cum vocab. Αιεκίνμα, Diapyema, Galen. com. ad 5. aph. 8. ad 7. aph. aa. 1. de Tum. p. n. c.i.com. I. in prognosi. t. 40. (2) significat collectionem puris in pulmonibus, qui affectus & Vomica pulmonis dicitur, & coincidit cum Phthisi; quo pertinet 5. aph. ro. (3) & quidem usitatissime significat puris collectionem in cavitate Thoracis extra pulmonum substantiam. Huc spectant 5. aph. 8. 7. aph. 38. Comm. Galen. in 6. aphor. 27. et 7. aphor. 44. AEgrofi, in quibus suppuratio fit, dicuntur ἔμπειοι, νεΐἐμπνικοὶ, Gal. l. 4. de cauff. puls. c. 2. & alibi. Jung. Foes. Oec. p. 205. Diet. n. 284. 285. Empyos, ἔμπυος, suppuratione affectus. Vide Empyema. Dicitur etiam de linamentis ad sordes purulentas abstergendus, ἔμπειοιμοτάι, Hippocr. I. 2. de morb. mul. XLVI. 1 2. Empyreuma, ἐμπύρευμα, significat ignitionem quandam, sive calorem siccum adventitium, veluti combusta accipiunt, Galen. l. 9. de S. Fac. inprinc. cx Aiistot. 1. 2. de part. anim. c. 2. in fin. Tale empyreuma etiam aqulS destillatiS inesse, testatur Lang. I. r. ep. 53. & C. Hofm. in praesat. super Officinalia. Empyreuma quoque notat reliquiaS caloris febrilis post paroxysmum. Dispositio quaedam est neutra, mediaque inter febrem & febris intermissionem, intermittentium & putridarum febrium propria, ut soluta accessione supersit nonnihil caloris, vel in ipsis humoribus relicti, ve) adhuc solidis etiam partibus impressi . quem aliqui febris fomitem appellant. Huic contraria est ἀπνρεξία, sive Insebricitatio. Haec Castell. & Gorr. p. 138. Empyros, ἔμπυρος, Hipp, dicitur febricitans, qui ’febre desinetur, l. 2. de morb. XXXVI. 23. Emulgentes Arteriae & Venae dicuntur rami ab Arteriae Aortae & Venae Cavae trunco descendente excurrentes ad Renes insignes, quorum illa sanguinem adferunt, ut superfluum & inutile serum cum salinie porfionibus effcetis deponant; hi vero sanguinem ab illis recrementiS liberatum revehunt ad truncum Venae Cavae. Barthol. libell. 1. e. 8. et libell. z. c. e. Emulsio, est nomen medicamenti liquidi à junioribus inventi, quod lac colore aemulatur, ex medulla fructuum, seminumve lactescentium contusorum & tritorum paratum, interveniente liquore appropriato. Pertinet formula inter medicamenta Magistralia, quae ex tempore praescribuntur & parantur, non Officinalia, qula mox mucum contrahit & corrumpitur. Hujus hi. storiam & descriptionem vide apud Weker. Annd.spec. sesso. P. Morell. Form.Rem. l. r.s.7. c.y. Schroder. i. 2. c. 14. Schenk. de med. compi.p. 150. Emttlsortum legitur pro Emulfione apud Forest. l. Z6. 0. 6. Emunctorium dicitur locus, per quem fit expurgatio vitiosi aut inutilis, Rul. & Iohns. Ita Glandulae dicuntur Emunctoria. Ita Cutis est corporis emunctorium, Paracels. Paramir, tract. i. c. 9.seqq. l. 3. Tnict.4. etc. Ita Nasus cerebri dicitur Emunctorium &c. Enae Chartarum apud Marc. Empir. pro imae, id est, filamenta Chartae tenuia, quae ipsam reddunt horridam, Salinas, in Solinum. Enæmos, ἔναιμος, & ἐναίμων, (1) dicitur de meditamento topico, quod glutinat, Galen. I.4. M.Med. c.5. imponiturque maxime cruentis vulneribus sistendo (anguini, l. 2. de C. M. P. G. c, 21. cum eruor, qui ἄιμα dicitur, ex cute ipsiI vulnerata, vel esiam ex carne in roris speciem dissiliat, atque ideo & sanguinarium, & eruentis opitulans, &c glutinataerium dicitur, i.3. d. tita.z. Meminit aliquoties Hipp. 3. desract. n3.l.4. deartic. ui6. l. 5. Epid. XXXIV. It. l. de ulcer. II. 13. Constat ex medicarnentis non pinguibus, ideoque ἀλιπάι.α ( vide lupra Alipæna ) nominantur ; cum debeant siccare, & citra abstersionem leniter adstringere. Maxime ex bitumine componuntur, cumque varii sint generis, duo tamen habentur praestantissirna t unum βάρβαρον, Barbarum t alterum Cyzicenum, κυζικηνὸν, appellatum (de quibus supra suis locis.) Celsus I. 5. c. I9. (2) dicitur de corpore, & ejus pattibus l. 2. fect. 3. n. 1 Io. l. c. Epid. s. ct. t. 27. de veniS, i. de venis XXVII. 7. ubi opponitur ὀλίγαιμος, paucifanguinis vena, de nervo, l. de Humid. Us. V. 6. ad quem locum Interpretes non conveniunt, quid per Nervum sanguineum intelligendum sit. Foes, existimat, panniculum carnosum, qui sub cute Occurnt, denotari. Erctian. vero per venam exponit. Jung. Linden. Ex. XIII. §. 449. seqq. Enaeorema, ἐναιώρημα, significat Hippocrati & aliis iublime quiddam in urina innatans, & per mediam urinam pendulum, Lang. I. 2. ep. 41. Sublimamentum Latine dici posset. Dicitur & νεφέλη, Nubes vel Nubecula , Gal. com. 2. in Progn. t. 29. & ErotianuS, «spi es Hippocr, ἐπαναμἄρημα dicit forte rectius. Variant vero ἐναιωρήματα in aegris. Interdum est tenuius, & nubeculae simile, quod vocat Hipp, ἐναιωπὴμα ἐπινέφελον, l. 3. Fnid.aegr.I.3. et 5. interdum geniturae vel massae seminali simile, & vocatur γονοειδες, ί. I. .Epid.aegr.I. et/,3. Epid, aegr. q. interdum rotundum, dispersum, non residens, στρογχύλον, δίεσπαρμένον, ἥτι ουχ ύδρντο, ί. I. Epid. aegr, I. et ί. 3. ‘rgr- ι I -poststat- pest ldern dicitur & μετέωρον, i. e.sublime, superficiem superiorem occupans, l. 3. Epid. aegr. 3.9. 12. post st. pest Urina cum sublimam entis dicitur οὺρον ἐν αιωρευμἐ.ον, ἢ clycuaifsmirer s ITrorrhs.l.t.y. et 31. Coac. t. 198. Sed aliquando oculi dicuntur ἐναιωρευμένοι, sublimes, suspensi, quales cernuntur in moribundis, I. Prognosis t. Io. Vide Foës. p. 208. Enantesis, ἐνάντησις, dicitur Galeno occursus vasorum sanguiferOrum, quando vasis descendentibus alia descendentia obviam veluti veniunt, notante Boneto Anat. Pract, lib. I. Part. I. Obs. 8. p. 11. Qualem occursum aliquando Observari inter venam mammariam & epigastricam in recto abdominis musculo, testatur Barthol. lib. 1. An. c. 6. p. 55. Enantios, ἐναντίος. Vide Contrarius. Enarges, ἐναργὴς, manifestus. Usurpavit Hipp, de insomniis 1. Prorrh.s. t. t. 5. et Coac, t. 90. Dicitur & liquidus, Galen. /. 2. desan. tu. cap. 4. Enaricymon, ἐναρικύμων, idem, quod ἀρικύμων, fœcundus, da. Vide Aricymon. Enarthrosis, ἐνάρθρωσις, est species διαρθρώσεως, cum cavum excipientis Otiis altIIm admodum elt, caputque, quod in id inseritur, oblongum, Galen. I. de ossib. in procem. Ejus pauca lunt exempla, ut cruris cum ischio, & forte tali cum osse navis zspeciem referente. Latine dici potest Inarticulatio. Barthol. libell. 4. Anat. c. 2. Enaulia, ἐναυλίη, proprie dicitur via interior, vel trames, aut fistularis via aut interior habitatio, ac domicilium. Sed Hippocr, metaphorice usurpavit de vulvae interiori cavitate, sive vagina, vel collo., l. 2. de morb, mul. XJIX. 13. Verbum ἐναυλίζὄμαι significat immorati, permanere, 2. de nat. httm, t. Io. Encanthis, ἐγκανθὶς, duplicem habet significa. tionem. Vel enim accipitur pro immoderato augmento angulorum oculi, cui opponitur ρόιὰς, Rhoeas, immoderata eorundem dirninutio, Galen. i. de diff morb. c. 9, Vel sumitur pro excessu & carniS excrescentia in oculi angui- majore, l. desin medic. nec est tumor toto genere p. n. i. de tum. p. n. cap 17. Pterygio Oculorum plerumque succedere solet. Alias malum hoc canibus frequens minus homines corripit, & eos, magis, qui in mari versantur. Cujus duae differentiae observantur : siquidem aliquando hoc carnis incrementum benignum est, & tenerum, laxum, & fine dolore, quod medican.entis siccis co sumendum est t aliquando vero malignum, durum, inaequrle, & cum dolore punctorio, quod manu curare, & scalpto evellere oportet, Castell. De tuc icamentiS πρὸς έγκανθιδας vide Galen. l. 4, de C. M.S.c.7. De hoc affectu legatur & Aquapendens tr. Operat. CJtir. h, tit. Quod & Caruncula in angulo majori naturali er (e habens dicatut ἐγκανθιὰ, vult C. HofnI. comm. ad Galen, l, de V, P, n. 750. Encardion, ἐγκάρδιον, late significat medium uniuscujusque rei, meditullium. Stricte vero dicitur medulla caudicis, έγκοέρδίον, quae & ἐνπριἄνη apud DiOfcor. /.1. c. 12. Strictissime quoque locum significat, ubi cor situm Obtinet. GOrr. p. I22. Encarpos, ἔγκαρπος, fructuosus, in so fructum habens. Unde ἐγκάρπια dicuntur fructus, vel poma, quae multum seminis in se habent, & haec sttnt διαχαρησικά, alvum subducentia, Hipp. i. 2. de diaet. XXIIX. 2. Encarsios, ἐγκάρσιος, transversus. Refertur ad modos frictionis à Galen. /. 2. desan. tu. c. 3. princ, Encatacecleismenos, ἐγκατακεκλεισμένος, interclusus, interceptus. Usurpat Hipp, de excrementis, quae longo tempore non dejecit alvus, 1. de R, V. I. A. (.3I. Encatadamasthen, ἐγκαταδαμασθὲν, dicitur corpus assiictum, perdomitum, Hippocr, i, 7. Epid. XXXIX. 3. Encataleipomae, ἐγκαταλείπομαι, ἢ ἐγκαταλιμπάνωμαι, significat relinquor, & dicitur apud Hipp, de iis relictis, vel morborum reliquiis, quae post morbi judicationem aut solutionem adhuc in corpore humano de materia peccante, vel ejus effectu residua sunt eX I. aph. 12. i. 2. Fpid.scct.3. n.yt. I. e.sect. z. t. I 2. vel 3 2. juxta Linden. in qua sectione aliquoties hoc verbum legitur. Vid. Dieter. n. 233. Encatalepsis, ἐγκατάληψις, idem, quod ἀπόληψις, vel κατάληψις. Vide Apolepsis, Catalepsis. Legitur apud Hipp. l. 6. Epid.s. Z. t. 12. Encatantlesis, ἐγκατάντλησις, significat apud Hippocr, perfusionem aqua lactant, atque coincidit cum ἐπαντλήσςι. Vide Epantlesis. Legitur i. de decent, ornat. VII. 17. Encathisma, ἐγκάθισμα, est sessio in aqua medicata ab imis pedibus, vel feminibus, usque ad umbilicum, ita ut lupernae partes non madescant, Galen. l. 5. de C. M. P. G. c. 13. Hodieque vocatur Semicupiurn. In quibus affectibus hoc remedii externi genus conveniat, non est hujus loci determinare. Alias vocatur & Insessio, Vide Insessio. Meminit For. /. 27. Obs. 24. Schol. Hild. de dysent. e. 19. et de lithotom. c. 9. Habet & Pathologicam significationem, qua denotat corporis abfcessus, tumoreS, excrescentiaS, corpori velet insidentes & balneis fomentifque indigentes, Apul. l. de medic. herb. c. 38. n. 3. Humelberg. comm, ad h- l. pag- 143. Legitur & Encathesma, Diatinutivum ἐγκαθισμγάβν legitur apud Moscliion. de morb. mul, c. 3 5. Encauma, ἔγκαυμα, in genere significat Inttstionem , pustulam ex ustione contractam. Deinde ita dicitur ulcus in oculo, quod à febre utplurimum cum crusta impura in nigro, aut albo oritur. Ac in nigro quidem dum fit, saepe profundum est, ac fere sernper in ipta expurgatione major tunicarum erosio contingit, adeo, ut humores paulatim diffluant, & totus oculus effundatur. Haec ex Aetio 1,7, c. 16. Gorraeus p. 122; Caussa est eadem, quae aliorum ulcerum, materia nimirum ichorofa falinis, lixiviosis, corrosivifque particulis fcatens. AEgineta ἐπίκανμα appellavit, l. 3. c. n. Encausis, ἔγκαυσις, vocatur AEstus, ardor, incensio , inustio. Dicitur vero ita à Galen. l. 1. de diff.sebr. c.3. illa caloris actio in corpus, quam inducunt causae externae, sive solis operatio, sive ignis, sive affectus vehementiores &c. Encansis quoque dicitur pictura, vel caelatura per cauteria potentialia peracta, de qua Libav. Synt. Arc. Ch. l. r. C. 23. et l. 6. c. 6. Vocatur & Pictura Encaustica, & Artifex Encaustes. Encaustum, ἔγκαυστον, materia illa, qua perfioitur coelatura, vel pictura Encaustica, cujus tres numerantur species t Cerograpltia, ??? Cestrographia, r-trpypeupia, & tertia, quae penicillo peragitur, Libav. d. l. Hinc & coelati, sculpti, dicuntur ἐγκαυςοὶ, teste Rhod. ad Scribon. n. 231. In Officinis quoque quibusdam materia Atramenti scriptorii dici solet Encaustum. Quod nomen etiam in re vitraria idem significat, quod Amausum vel Smaltum, Merett. in Neci Art. vitraria l. 6. c. 93. p. m. 16e. De Encausto Hermetico ad Chr. ad. Balduino invento videatur in Ejusidem Hermete Curioso Inventum VI. Enceimae, ἔγκειμαι, i. e. incumbo. Usurpatur de utero, quando ischio incumbit, Hippocr. 5. aph. 47. DIet. n. 234. Encephalos, ἐγκέφαλος, Cerebrum. Vid. supra suo loco. Enceris, ἐγκηρὶς, grumus cerae, vel massa informis, quando liquata infunduntur mortario in frigore, Galen. I. 2. de C. M. P. G. c. 2. I. 3. c. 4. l, 4. c. 5. Encerosis, ἐγκήρωσις. Vide Inceratio. Enchalinomae, ἐγχαλινῶμαι, significat frenor, vel frenis cingor, Hipp, I. de venis XXV II. 8. Encharaxis, ἐγχάραξις, Medicis dicitur Scarificatio , quae est cutis & subjectae carnis per scalpellum Pectio, non punctiru, sed caesim facta. Differt à Phlebotornia, quod haec uno.vulnere venam adaperiat; illa multis vulnusculis & sectionibus cutem dividar. Differentiae potissimum tres constitui possunt. Aut enim tenuis & superficiaria est scarificatio, aut magna & profundior, aut intermedia, Galen. l. 2. ad Glauc.c.y. Plura de scarificatione vide apud eundem integro libell. de cucurbitul. scarificat, rsuc. Imprimis vero ad renutritionern facere, testatur Oribas. I. defcarific. cap. 2o. citante Rhodio ad Scrib. n. 5 5. Jung. & Petri Pauli Magni Romani Chirurgi libellus Italicus inscriptus t Discorsu supra le ventose. Encheiresis, ἐγχείρησις, proprie significat generationem, vel tractationem manibus factam ; vel si quls negotium aliquod propria manu aggreditur, ExerCitium. Ita Galen. libros scripsit ἐγχειρήσεως ἀνατομικῶν, de culus tituli Latina vetsione vide C. Hofm. Var. Lect. l , 2. c. 13. Encheiria, ἐγχειρία, idem, quod ἐγχείρησις, manus aggressio, administratio manuaria. Legitur apud Hipp. 2. de artic, t. 40. Libavius partem Chymiae, quae agit de instrumentis & operationibus, vocavit Enchexian , tract. de Igne naturae cap. 36. Enchondros, ἔγχονδρος, duplicem habet significationem, à primitivo χόνδρος, quod &granum, & cartilaginem notat. Itaque & derivativum hoc 1. significat granulosum, grumosum, in qua significatione usus est Dioscorid. libr. 1. c. 83. deinde Cartilagineum, teste Gorraeo, pag. I 23. Enchorios, ἐγχώριος, idem quod ἐνδήμιος, vernaculus, vide Endemius, Epichorius. Enchrimpto, Enchripto, ἐγκρίμπτω, ἐγκρίπτω, idem, quod χρίμπτω, significat applico, admoveo, implico appropinquo. Usus Hippocr, de ossibus, quae in fracturis inter se implicantur, & mutuo attactu se offendunt, 2. de artic. t. 35. & de compos. προσΕγχρμίπῖω, l. 3. t. n 2. de utero ad inguina, pectinem & vesicam procumbente, l. 2. de morb. mul. XXXIII. I5. Junge Foës. p. I79. Enchrista, ἔγχριστα, vocantur medicamenta liquida, quae illinuntur, Cels. /. 5. c. 24. Enchylos, ἔγχυλος, quasi dicas, Insuccatus, udus, madidus. Idem, quod ναστὸς, Galen. I. 4. de diff. puls. c. 2. Enchyma, ἔγχυμα, idem, quod ἔγχυσις, infusionem significat. Ita plenitudo quoad vasa vocatur πλῆθος κατὰ τὸ ἔγχυμα Am τὸ ἔγχυμα. Non solum sunguinis, verum etiam ad omnem valorum arte factorum repletionem applicari potest, Gorraeus p. I24. Vide Infusio. Enchymoma, Enchymosis, ἐγχύμωμα, ἐγχύμωσις, humorum vitalium in partes solidas infusionem significat ap. Hippocr. /. 2. Epid.s. 4. n. 26. quale quid fieri videmus in ira, verecundia, aut gaudio, quod sanguis in venulas cutaneas rapiatur, ut color vividus, floridusque appareat. Huic opponitur Ecchymoma & Ecchymosis , de quo superius. Enchytos, ἔγχυτος, dicitur de eo, quod infunditur &C instillatur, ln specie ἔγχυτα vocantur medicamenta, quae oculis instillantur, ut Foenugraeci decoctum, Lac muliebre, & alia Collyria liquida, Gal. l. de rem.fac, parab. c. Io. Encisseuomae, ἐγκισσεύομαι, significat implicor, instar hederae. Legitur apud Hippocr, de venis ΧΧ. 7. Posset etiam usurpari de venis spermaticis pampiniformibus. Enclydasticos, ἐγκλυδαστικὸς, h. e. intus fluctuans , aut fluctus faciens. Dicitur de aqua apud Hipp. 3 de R. V. I. A. t. 4o. De pure lib. I. de morb. XI. 4. Enclysma, ἔγκλυσμα, idem, quod Clysma, vel Enema, significat. Vide Enema. Clyster. Legitur apud D.oicorid. Encoelion, ἐγκοίλιον, significat Abdomen, Hira, videlicet omnia viscera sub costis recondita, ἐγκοίλια vocantur. Linden. Ex. IX. §. 57.58. Encolpismus, ἐγκολπισμὸς, proprie insinuationem significat. Ullirpatur vero de applicatione remediorum uterinorum In sinum muliebrem à Moschione de morb. mul. c, I 3 2. Encope, ἐγκοπὴ, significat proprie incisionem, qualis aliquando contingit in capitis ossibus, estque soluta continuitas ab aliquo acuto dissecante lacta. Coincidit cum vocibus δίακοπὴ & ἕδρα. .Castell. Gorr. p. 123. Improprie etiam significare potest impedimentum, Interceptionem. Derivatur à verbo ἐγκὸπτω, incido, impedio; in qua posteriori significatione legitur apud Hipp, in praecept. XI. 3. Encranis, Encranion, ἐγκρανὶς, ἐγκράνιον. Vide Cerebellum. Encrasicholus, ἐγκρασίχολος, nomen pisciculi littoralis , ad Sardas vel Sardonos Italorum pertinentis. Sale conditus usurpatur ad cibum. Cujus descriptionem vide apud Aldrov. I. 2. de pise. c. 3. Encrates, ἐγκρατὴς, id est, validus, firmus, robustus. Hipp. l. 7. JSpid. VII. 14. IIX. 14. Encris, ἐγκρὶς, placentae genus, dum farina bene subacta in oleo primum coquitur, mox mel adjicitur. Ταγηνίαν Pollux vocavit, quod patinis fere frigatur. Gorr. d.l. C.Hofm. l. t, V. L. c. IT sin. Encryphias, ἐγκρυφίας, epitheton panis, qui & ἀγοραῖος, i. e. forensis aut venalis dicitur, quod in loro vendendus exponatur. Gorr. d. l. Encylindotos, ἐγκυλίνδωτος, in orbem vel eyl.tndxi formam convolutus. Dicitur de lana utero applicanda, l. 1. de morb. mul. CII. ey. Foës.p, 178. Encymon, ἐγκύμων, dicitur praegnans, gravida, ab ἐγκύω, concipio. Gal. c, 3. inprogn. t. 30. Encyro, ἐγκύρω, ἢ ἐγκυρέω, significat incido, irruo. Hipp, usurpat de flatibus l. de vet. med. XLI.I. Jung. I. de artic. t. 45. At vero ερὶκυράται definit Erotianus, quod ἐπουλωΐικὸν vel κατουλωτικὸν est : sed mendum subesse auguratur in Hippocratis libris Foësius, quod anne forte in voce ἐγκυράσαμ potius quaerendum, & άγκνράσαμ legendum est motaphorica significatione. Endedinemenos, ἐνδεδινημένος, intro convolutus , introrsum conversus. Est epitheton oculorum vitiose se habentium, aut etiam Instabilium, & Jinsms quadam affectorum, apud Hippocr. I. 6. Epid.s. 1. t. 27. Linden. reddidit per tremulos oculos, à tremore, vel motu convulsivo musculorum ocularium mira celeritate atque incessanter oculi Orbitam tn omnem partem rapC antium, Ex. IV. §. 93. Endeia, ἔνδεια, indigentia, defectus, penuria diCitur, quae Opponitur Ps. nitudini, Abundantiae. Huo pertinet κενεαγγείκ, vasorum inanitio. I. aph. 2. Endeixis, Indicatio, communitas, scopus. Terminus frequentissimus in arte Medica, & praesertim in Methodo Medicinali. Estque nihil aliud, quam monstratio, vel determinatio juvantiS, vel Indicati ex indicante, h. c. curata determinatio agendorum in Medicina ex causiS modoque generationis cum sanitatiS, tum morbi. Hinc duplicis generis sunt Indicationes. Aliae sunt Confervatoriae, ad methodum ὑγεεινὴν spectantes: aliae Curatoriae, ad methodum θεραπεντιπὴν pertinentes. Quamvis plerique confundant, & in genere tres constituant etiam medendi methodum concernentes indicationes, Praeservatoriam , quam ad caussam, Gr. προφνλακτικὴν t Curatoriam, quam ad morbum : & Vitalem , quam ad vires corporis referunt. De quibus vide passim in Autoribus, praesertim apud Roifinli, Ord. ac M, Med. Sp. l. a.sect. 1. cap. 11.seqq. Nostram vero sentensiam invenies in Dogm. Med. Gen. Part. IV. c. 1. 2. 3. et 4. Egregie quoque de Indicationibus, Indicantibus, & Indicatis disseruit Linden. Ex. VIII. §. 63. seqq- & alibi , quorum loca vide in Indice illius AutoriS. Endemos, Endemios, ἔνδημος, ἐνδήμιος, Vernaculus , alicui populo familiaris, quasi Patrium dixeris, est epitheton morborum communium, multis in una regione viventibus Ob caussam communem illi regioni familiarem, Galen. c. 1. in 1. Epid. in procem. & in desin. Vernaculi morbi sunt, qui in quibusdam locis abundare folent. Differunt ab Epidemicis e quod hi certis saltem temporibus infestaresoleant, propter caussam vitio aëris infecti aut intemperatioris constantis praegredi contractam. Illi vero nullo non tempore folent esse familiares, v. g. ScorbutuS maritimorum.. & palustrium locorum incolis. Vid. Dogm. nostr. P. II. c. n. Dogm. II. Vernaculo morbo revera vernaculum remedium extare asseruit Hartmann in Disp- Chymico- Medic. 1. Auctar. 7. Endesis, ἔνδεσις, colligationem, connexionem per vinculum significat, & ea pedis pars apud Hippocr, hoc vocabulo intelligitur, in quam tibiae ossa desinunt, & ad taloS ligamentis connectitur, i. de venis XXIV. 2. Endica, significat feces in fundo. Moriones vero lia scripsit : Endicam quaere in vitreis vasis & repcne tantisper, donec acescat. Nam In dulci materia nihil praestare poteris. Haec corporibuS addita & in terram sic mutatis, conservat illa, ne comburantur. Quando enim corpora amittunt animam, tunc facile comburuntur. Endica omnibus corporibus utilis, idonea reddens & vitalia, praeservat à putredine & ignis consumtione. Dicitur & Mose hazuania. HaecRuland. Endoeastos, ἐνδοιαστὸς, significat dubius, anceps. Frequens vocab. Hippocr, i. 2. Prorrhet. XXIV. I. Coac, t. I 2I. l. de Crisib. IV. 11. i. I. de morb. 1. p. III. Io. 1. 2. Epid. s. 4. n. 2 0. Endon, ἔνδον, Interne. Vide Exo. Endosis; ἔνδοσις, remissio; intermissio, dicitur de febribus, praesertim continuarum, quando suis particularibus accessionibus insignes habent ad remissionem, aut declinationem mutationes, Galen. c. 3. in I. Epida.z. Differt ab ἀπυρεξμί, quod haec de febrium intermiptentium totali remissione dicatur. Verbum ώδίδῶμι significat remitto, & non modo de febribus, fed & dc aliis mor- bis & symptomatibus cessantibus & remittentibus accipitur, com. 3. in progn. t. 73. De corpore quoque sumitur, quando à morbo non minuitur, nec decrementum capit, x.aphor. 28. Dieter. n. 289. Endromis, vestis dicitur balnearia, hirsuta villi longioris, quae ex Gallia mittebatur, cujus ufus in balneis & gymnasiis praecipuus erat. Ant. Furnanell. de Baln in princ. Enedre, ἐνέδρη, significat proprie insessionem. Hinc & ἔνεδροι dicuntur Hippocrati, qui equis firmiter insident. I. de A. L. & Aq. XLVII. 7. Verum vocahi ἐνέδρη strictius usurpavit de applicatione & impositione ferularum Chirurgica, s. de fract. t. 65.s. 3. t. 13. 4o. Alias Vocab, ’ενεδρα etiam cavillationem denotare, monstravit Linden. Ex- X. §. 266. Enellagmenos, ἐνηλλαγμένος, i. e. inter se alternatus, alius alium recipiens. Usurpatur de vertebris, quarum processus ita committuntur, ut vertebra vertebram alteram vicissirn excipere videatur, 3. de artic. t. 45. vel 46. Enema, ἔνεμα. Vide Clyster, Infusum. Eneos, ἐνεὸς, idem, quod κενεὸς, vanus, inutilis, & per tropum stolidus, qui nec audit, nec videt. Hippocr. 2. de iis, q. in med. u 9. Enereisis, ἐνέρεισις, compressionem, illisionem significat Hipp. d. tit. l. 3. t. 6. Unde & ἐνερασθεὶς, impactus, infixus: denotat, I. 6. Epid.s. 6. t. 26. Energema, ἐνέργημα, proprie Opus significat, quod sequitur actionem tanquarn effectus. Ita Excernenda & Retinenda sunt opus functionum naturalium. Chylus est ἐνένγαμα chylificantis ventriculi &c. Interdum tomen pro ἐνεργετὰ sumitur. Ita Cruciatus ἐνέργαμα ὀδίνης, opus doloris vocatur. Linden. Ex.XIll. §. 309. Energia, ἐνέργεια, Victe Actio. Operatio. Energos, ἐνεργὸς, significat non lolum actuosum, alacrem ad functiones, sed & moribus cultis praeditum, humanum apud Hippocr. I. de A. L. & Aq. notante Joh. Bapt. Persona comm. in Gal. l. quod an. mor, seq. et c. p. m. 289. Energumeni, ἐνεργούμενοι in malam partem fumto vocabulo dicuntur, Obsessi it Daemonio, sive vere tales, sive falso & ex mentis errore. Qua significatione accepit D. Binninger Observ. Medic. Cent. 5. Obs. 32, p. 523. seqq- Singularem etiam & plane admirandam Energumenae historiam refert Joh. Mattii. Nelter. Obr serv. 2. Promtuacio Macasu annexa. Enervatio, aequivocum est. Vel enim idem significat, quod ἀπονεύρωσις, id est, tendo, Gal. l. I. de L. Aff. cap. 6. de q.uo supra : vel proprie notat repurga, tionem à fibris & membranulis, quae etiam Curatio dici solet, teste Rhod. ad Scribon. n. 212. vel tropice accipitur pro debilitatione, Gr. ἕκλυσις. Vide Eclysis, Dieter. n. 253. Engastrimythos, ἐγγαστρίμυθος, dicitur proprie, qui concluso ore loquitur, quod ventre vocem edere videbatur. Transtatum vero ad mulierem fatidicam Pythiam, quae divaricatis cruribus ex venire inferiore & partibus genitalibus vaticinium protulit. Hippocr. 1. 5. Epid. XXV. 8. i. 7. XVII. 7. lung. Jac. Rolandi de Belebad. Aglossestomographiam c. 6. in Anno III. Ephemer. Nat.suir.p.5 88. Latine dici potest Ventriloquus, de quo vocab. etiam infra suo loco. Engenes, ἐγγενὴς, ingenitus, congenitus, idem etiam, quod οἰκεῖος, domesticus, familiaris. Gal. in Exeg. dies. Hipp. Engerasco, ἐγγηράσκω, senesco, insenesco. Hipp. 2. aph. 54. idem, quod ἀπογηράσκω, d.l.aph. 53. Dieter. n. 231. Engignomae, ἐγγίγνομαι vel ἐγγίνομαι significat insum, innascor, invado. Usus Hippocr. 4. aph. XIAV, de tuberculis aut doloribus post febres longas sese in articulos insinuantibus. Et mirum, quod neque liioësius neque Dietorich. verbi hujus emphasin expcslierint. Engisoma, ἐγγείσωμα, ἐγγίσωμα, instrumentum dicitur, quod in calvariae fracturis dum suit adhibitum, vel etiam juxta alios est ossis pertusso, cum pars affecta in profundum descendit, ac super illaesttrn OS corruit. Galen. i. 6. Μ. Μ. cap. 6. & des. Med. Englottogastor, ἐγγλωττογάστωρ, i. e. ltn- guam in ventre habens, dicitur, cui in solius ventris commodum cura est intenta. Linden. Exerc. XI. §. 131, Engomphosis, ἐγγόμφωσις, idem, quod γόμφωσις. Vide Gomphosis. Engonios, ἐγγώνιος., Angulaxis, quatido duo membra connectuntur ad angulum sive rectum, sive obliquum. Hippocr, i. de iis, quae in medic. t. I7,s.3.t.2o. Mochstc. IX 14. XXII. 5. Gal. l. 6, Μ. M.c.p. Vide Foës. Oec. p. 176. Eniautos, ἐνιαυτὸς. Vide Annus. Hinc ἐνιαύσιος, annuus, dicitur de morbis & ulceribus, 6, aph. 45. et l. I. de nat. bum. t. 42. Enischomenos, ἐνισχόμενος. Vide Contentus. Enistemi, ἐνίστημι, insisto, inhaereo, urgeo. Hipp, l. 5. Epid, XXXI. 7. Unde ἔνστασις, instantia, dictio Democriti sectatoribus familiaris, cum rnorboS atomorum in vacuos meatus ingressu & obstructione oriri docuit, hujusmodi ingressionem & infixionem significans. Hier, Mercur. l, 4. Var. Lect. c. 13. Foës p. 2I I. Enixa, idem, quod Puerpera, & aliquoties legitur in scriptis P. M. de Calderia, Tom.II. Oper. p. 74.77. etc, Alias apud Chymicos Enixum est epitheton Salium tertii generis ex acido & alcali geniti, quod alias Neutrum, Tertium , juxta Glauber. Mirabile, juxta alios Anomalttrn dicitur, & utriusque vires, sed refractas, pes.- sidet. Vide David. von der Beke, Barnerurn castigat. HodierniS etiam Sal salsum appellari solet, quod eg acido & alcali junctis resultat, v.g, Tartarus VitriOla.. tus, & alia. Haec Enlaa vel Media salia rgrsqs dividjj lunken in Acida, Salsa, Armonicaliai Vitriolica, Nitrosa & Aluminosa , quemadmodum eorum descriptiones videri possunt in Corpore esus Pharmaceutico sect. III. c - 27. p. 297. Enneapharmacos, ἐννεαφάρμακος, medicamentum ex novem simplicibus constat s. Ita dicitur Pelsils quidam, qui ad uteri & sedis inflammationes confert. Galen. l. 9. de C. M. S. L. c. 6. AEginet. I. 7. c. 24. fin. Antidotus Heraclidis apud Gal. l. 2. de antidou c.I4. Ita & Emplastra quaedam apud AëL & Cell. enneapharmaca dicuntur, teste Gorraeo p. 142. Enneazo, ἐννεάζω, significat adolesco, juvenor. Hipp. 2. aph. 54. Dieter. n. 293. Enoch creditur Hermes Trismegistus suisse, juxta plerosque Spagyricos. Zacharius in opusculo Th. Chym. Vol. I. p. ytT. Menens Aurei Veller. l. 1. c. 4. in Vol. V. p - Enochdianus Paracelso dicitur, qui longaevitate aemulatur Enochum Prophetamur Hinc Enochdiana vita eidem est vita admirabiliter longaeva. Vid. l. 4. de zlita long. c. 6. l. 5. C. 2. et 5. Enochleo, ἐνοχλέω, insesto, perturbo, molestia afficio significat. Coac. t. 195. et 2. aph. 50. 4. aph. py. Vid. Dieter. n. 294. Vide Infesto. Enodios, ἐνόδιος, in via positus, in via habitans. Apud Hipp, vero est nomen proprium, l. de morb.sacr. IV. 4o. Junge Foës. p. 211. 2I 2. Enoecesis, ἐνόικησιςἐνοίκησις, vide Inhabitatio. Enomos, ἔνωμος, crudus. Vide Cruditas. Hipp. 5. aph. 67. Vid. Dieter. n. 296. Enormon, ἐνορμῶν, impetum faciens. Dicitur & simpliciter ὁρμῶν, epitheton Spirituum aptissimum, & rei naturam exprimens, videlicet summam levitatem, tenuitatem, & activitatem. Vide Pneuma. Hipp. l. 6. Epid.s. 8. t. I9. ubi tamen simplex verbum legitur ὀρμῶντοι, quod idem est, Gal. I. de rigor, c, 5. Enphlebotomeo, ἐνφλεβοτομέω, significat Hipp, distribuo venas in multas partes, vel ramos, vel propagines, l. de ven. XXVI. n. Cons. Erotianus. Enrhythmos, ἔνῥυθμος, epitheton pulsus aliculus, qui ordinis rationem observat aliquam. Differt ab ἐνῥύθμῳ, saltem gradu, cum hic ita dicatur, quando exactus ordo inter pulsus invicem fubsequenteS observatur, respectu celeritatis, vehementiae & aequalitatis; Nihilominus adhuc ἔνῥυθμος dici potest, licet unum attributum non plenarie adsit. Junge Gal. ί. I. de diff. puls, ce 9. Ens, τὸ ὂν, vel Metaphysice, vel Medice exponi potest. Illa significatio (Ion est hujus loci, sed petenda à Philosophis. Secundum hanc coincidit cum Existente, Substantia, dmlpfët , ὑφεστὸς, Gr. dictis. Gal. 1. 2. Meth. med. c.y.sin. A Paracelsicis & Chymicis aliter describitur Ens, quod sit extractum minerarum primum, quae nondum attigerunt perfectionem, sttntque seminales potentiae foecundiores. Hinc nominari folet & materia prima, quae est cujusque generis, & vim ad id proximam habet, ex qua primum motus naturalis ad substantiam existit. Petitur primum Ens e Mineralibus potillimum. Hinc enim metallorum & gemmarum atctu quidem illis vacuae, at potentia foecundae inveniuntur. Ita Illustr. Boyleus Ens suum Veneris e Cole cothar Vitrioli prius edulcorato aqua pluviali svibli— mando cum duplici quantitate Salis Arnmoniaci conficit, notante Joh. Franc. Vigani, Medull. Chym. p. 5. Paulo aliter à Marggravio paratum legitur in Motley Coll. Chym. I. Leid. c. 530. Descriptio Entis Veneris si- milis legitur in Ros. Lentilii Miscell. Medico - Cusos. P. II.p. 577. lunken. Lex.Ch. Ph. P. Lp.IoS. & Joseph. Iakson in curatione Maniae aliquoties loco Vomitorii commendavit Enchirid. c.y. & 8. Ens Horizontis dicitur Electrum minerale immaturum, uti patet ex lunken. Chym. Exp. Cur. P, II. sect. I. c. 7. p. 549. ln Vegetabilibus quaeritur ex plantis, cum adhuc sunt in herba, vel immaturis fructibus. Animalium classis non multa praebet, nisi e sanguine conficere velis, & ovis. Ita & Ranarum similiumque spermata ad hunc vocantur utum. Haec Ruland. & Iohns. Ita & Paracelsus Ens dixit esse originem, vel scaturiginem, quae potentiam habet corpus regendi, Paramir, de quinque entib. morb. l. prolog. 2. num. 7. prologo 3. Hinc varia passim occurrunt Entia : Ens Dei, creatum astrorum, humorum, seminis t Ens Naturae Longum & Breve t Ens virtutis, morborum, veneni &c. de quibus omnibus in Indice Operum suorum quaerere licet, quae tamen pleraque, ceu figmenta exoterica & inepta, partim etiam magica, rejicit Libav. in scriptis suis aliquoties. In Lapidis Philosophici magisterio Ens primum dicitur illa Tinctura, cujus beneficio metalla transmutantur, Ger. Dornaeus de transm. metall. cap. 14. Th. Cdiym. Vol. I. p. 534. Ens primum Auri abusive Chymicis audit Pulvis quidam Antimonialis, cujus descriptio quaedam extat ( si fides illi tribuenda ) in Morley Coll. Chym. Leid c. 49. proc. 8. Helmontius rurstIs Ens aliter exposuit, tria constituens Entia .. Ens reale, quod est veritas t Ens mentale, quod est Ratio: & Ens RationiS, quod est Non Ens, putatione matre oriundum, tr. Venatio scientiarum, n. 27. Ens veneni vocatur impuritas rnucilaginosa, & tartarea, quae non habet in se virtutem expulsivam, sed stypticam, aluminosam & adstringentern, & omnibus alimentis inest, Introductione ad vitalem Philosophiam Tract. altero. Part. priori c. 14. 15. imo etiam Astris visibilibus Eus veneni spirituale attribuitur c. 5. p. 19. Tom. VII. Operum Hartmanni in sol. Ensiformis, Ensiculatus, ξιφοειδὴς, estepitheton Cartilaginis parti infimae Sterni adnatae gladii vel ensis effigie, figura triangula 5 interdum penitus osseae; Dicitur & Mucronata, cujus descriptionem vide apud ASiatomicos, praesertim Bartholin. libell.4. de Anat. c.I8.’ Vocatur alias & Furcella, vel Furcula, quod in fine non., nunquam bifida obfervetur. Enstacton, ἔνστακτον, q.d. Instillantium, nomen Collyrii ita dicti, quod oculis instillaretur liquidum. Gal. I. 4. de C. M. S. L. c. 7. AEgineta vero vocavit στακτικὸν, I. 7. e. 16. Rhod. ad Scrib. ttttttt. 34. Enstalaxis, ἐνστάλαξις. Vide Instillatio. Enstasis, ἔνστασις, Instantia. Vide Enistemi. Entalium, Entali, Entale, Vide Dentalium. Entali quoque idem, quod Alumen scissum, quod aliquando generatur ex Sale gemmae, Paracels. tr. 2. Chirurg, magnae cap. 8. Rul. Unde & In genere Sal Entalicum dicitur acidum aluminosum, quae omnia ex frigido coagulantur. Parac Paramir, l. 2. c. 6. Tale Sal Entalicum statuit idem caussam icteritiae, 1. de Icterit. c. 1. Sal Entalicum Microcosmi rejicitur per alvum. Paragraphor, l. t.c. 2. §. 2. Entasis, ἔντασις, intensionem, aut internam tensionem significat, quae & simpliciter τάσις, aut ξύντασις vocatur. Legitur in Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 17. 2r. l. ‘y. Epid. XIII. 19. Galen. Com. in 3. Epicl. t. 5. et comm. 3. d. I. t. I 7. Entaticos, ἐντατικὸς, intensivus, tribuitur medicamentis internis & externis Venerem stimulantibus; alias Incentiva, dictis; item Satycica. Dieter. n. 206. in sin. Tale Emplastrum legitur apud AEgin. i. 7. c. 17. Enteradenes, ἐντεραδένες, h. e. Glandulae intestinales, quas D. Joh. Conr. Pejerus egregie descripsit peculiaribus Exercitationibus, & hoc nomen Graecum ipsis attribuit in ep. ad D. Joh. Jac. Harder. quae occurrit in Poeonis & Pythagorae Exercitationibus Epistolicis Anatomico-Medicis Ex. 32. Voeavit & illius scriptum hic Enderadenographiam. Enterenchytae, ἐντερεγχύται, vocantur instrumenta Chirurgica ad Clysteres intestinis injiciendum destinata. Scult. Arm. Chirurg. Part. I. Tab.XIII.fig.a.e. Enterione, ἐντεριώνη, idem, quod ἐγκάρδιον. Vide Encardion, Enterocele, ἐντεροκήλη, est Hernia intestinalis, quando intestina prolabuniur vel ad inguina, vel ad scrotum, ob rupturam peritonaei, & tumorem gignunt, Galen. l. de differ, morb. cap. Io. Hujus observationes & curationes vide apud Hildan. Cent, 2. observ.^s.seqq, cent. 6. observ. 73. et alias. TaleS aegri vocantur Enterocelici, d. l. Enteromphalos, ἐντερόμφαλος, dicitur Hernia umbilicalis , quando intestina umbilicum protuberare faoiunt. Dicitur & ἐξόμφαλος, quamvis hoc vocab. omnem umbilici protuberandam denotet, ab aliis quoque caussis obortam. Hildan. epistol. ad Mich Doring. in oper, p. 9oo. AffectuS hic mulieribus praesertim tempore partus haud raro contingere solet. Enteron, ἔντερον, Intestinum, & pluraliter ἔντερα, Intestina, dicuntur corpora clilcnga, cava, rotunda, membranula, àventriculi orificio dextro ad extremum anum protensa, distribuendi ad vasa lactea chyli & continendi, expellendarumque fcecum iustiumenta, fibris circularibus aliisque praedita, & varie circumgyrata, quorum prolixiorem descriptionem reperies in Anatomicis, specialiter Bartholin. i. 1. Anat. c. to. n. & D. Bidloo Anat. Tab. 39. et 40. Etsi vero revera unum & continuum fit Intestinorum corpus, loco tamen, magnitudine, numero orbium & anfractuum variare & distingui, hincque senarium resultasse numerum, ita ut tria priora dicantur Tenuia : Duodenum, Jejunum & Ileum  ; tria reliqua Craffa : Coecum, Colon & Rectum, notum est, de quibus omnibus suo loco. Gal. I. 5. de V. P. c. 3. et I. 6. Anat. admin. cap. et. Jung, Diet. n.295. Ob hanc divisionem dixit Linden. Intestinum re unum, appellatione geminum. Ex. IIX. §. 2. Aliquando & ἕνπρον in singulari καὶ ἐξοχὰν denotat Colon, apud Hippocr. I. 6. Epid.s. 4. l. 3. notante Gal. in comm, Jung. I. de humor. XI. I6, ’μὸνπρα quoque significant sacculum, vel folliculum, in quem medicamenta ad fotum immittuntur, forte quia ut vesica, sic & Intestina ad eum usum accommodari possunt. Hipp. i. 3. de morb. I. 2o, Foël.p. 2I2. Per metaphoram etiam Lumbrici terrestres dicuntur ἕνσερα γῆς, intestina terrae, notante Forest. I. 2 I. obs. 29. Schol. Enteropiplocele, ἐντεροπιπλοκήλη, est nomen Herniae in scroto potissimum, quando omentum & intestina simul devolvuntur & ptolabuntur. Hinc Gal. ad tumores compositos refert. I. de tum. p. n. c. i 5. Enteroscheocele, ἐντεροσχεοκήλη, dicitur nonnullis ex licentia Graecis familiari componendi voces, Hennia scrotalis Intestinalis, quando intestina in scrotum prolabuntur t vide Oscheocele. Entheasticos, ἐνθεαστικὸς, epitheton Melaneholici, qui putat, à majori quadam vi se defendi & exornari, vaticinaturque sutura. Videatur AEginet. I. 3. C. 4. Latine Divinaculus, Vaticinator. Enthemata, ἐνθέματα, vocari, quae cruentis vulneribus confestim injiciuntur, ad reprimendas inflammationes & inhibendum stnguinem scripsit Andr. Tiraquell. de Nobil. c. XXXI. §. 275.sal. I3o. b. sed nullum autorem, ubi occurrat, addidit, quamvis ipsius autoritas omni exceptione major sufficere possit. Enthermos, ἔνθερμος, idem, quod πσλύθερμος, impense calidus. Hipp. i. 6. Epid.s. 4. t. 13. I9. Gal. in comm. Enthetos, ἐνθετὸς, in genere dicitur Impositus ; Inditus. Specialiter vero sumitur de medicamentis, quae naribus imponuntur, ad sistendam haemorrhagiam, Hipp, vocat ἐνπθύντα, l. 4. Epid. XXII. a. & l. 6.s. 6, t.ae,. X verbo ἐντιθῆμι, impono i ingero, i. 6.s. 2. t. 2. Enthlasis, ἔνθλασις, internam collisionem & contusionenl. Illisionem significat, à verbo ἐνθλάζω, imprimo, introrsum cogo, quod usurpavit H ppocr. l. de int. aff, XLVII. II. I3. Jutg. Foës, p- 2I I. Gal. l.de diff morb, c , 11. Vide Illisio. Sennert. Instit. Med. 1. 2. part. 1. c. Io. Enthrasso, ἐνθράσσω, idem, quod θράσσω, perturbo, molestiam affero, pungo. Hipp. 3. de artic. t. ay. Enthusiasmus, ἐνθουσιασμὸς, Id eit, fanatica perculsio, seu numiniS afllatio est, veluti cum quidam in sacris faciendis mente capiuntur, si quae viderint, aut ii tympana, vel tibias, vel signa audierint. Gal. in def.Med. Pertinet ad deliria Melancholica. Enthusiasmum ParaCelsicum pro singulari artis Medicae notitia acquirenda vocat Diabolicum Libav. Tom. IV. oper.p. yy, Vocatur & Raptus. Vide infra. Enthymematicos, ἐνθυμηματικὸς, ephhetor & proprietas boni Medici, quod debeat esse argutus praemeditatus, & acris in respondendo, Hippocr, de dec, orn. II. t.6. Entomon, ἔντομον. Vide Insectum, Entrichoma, ἐντρίχωμα dicitur à quibufdan extremus palpebrarum amlutus, sive extrema ora, ir qua excrescunt cilia. Gorr.p. I44. Entrimma, ἔντριμμα. Vide Intritum. Entrope, Entropia, ἐντροπὴ, ἐντροπίη, significat pudorem, verecundiam, Hipp. l. de dec. orn. I. I 6. V. 5. Linden. reddidit, Modesta correctio. Ex. II. §. 20. Entyposis, ἐντύπωσις, dicitur Humeri acetabulum, aliaS ὠμοκοτύλη. Estque articulatio humeri cum brachio. Gorr.p, I44. Enulon, ἔνουλον, caro dicitur gingivarum interna i quemadmodum externa dicitur οὖλον, & media intet dentes ἀρμὸς, Gorr. ex Polluce, p. 143. Enur, est occultus vapor aquae, ex quo lapides generantur. Rul. & lohns. Enureo, ἐνουρέω, idem, quod οὐρέω, mingo, mejo, immingo. Hipp, l. 7. Epid. XV. 43. ubi tamen Linden. cum Cornario exponit per mingere in stratum, in qua significatione etiam usus Nic. Piso d. Μ. C. & C.I.3.C.4I. & antiquior Nonus de Μ. P, C. c. ISo, Hinc etiam nomen ἐνουπὴσις, immictio, h, e. Urinae incontinentia, quod una cum verbo legitur apud SOlenandr. Consil. XI. p «. 345. Enydreomae, ἐνυδρέομαι, id est, m adesto s bu- mector. Erotian. Onom.p.  4I. c. I. Enypnion, ἐνύπνιον, Insomnium, idem, quod ὄναρ, ὄνειρος, ὄνειρον, quid significet, notum esu Referuntui Insomnia à Medicis inter signa sanitatis & morborum: quamvis valde dubia & incerta. Hinc Hippocr, integrum scripsit libellum de insomniis, & Gal. tractatum de praestigio ex insomniis, EX recentioribus vero egregie de insomniis, quid sint, & eorum generationis modo egit Th. Willis Anim. Brutor. Part.I.t. 16. Insomnia vel sunt Divina, vel Naturalia, (sub quibus tamen & aegrotorum comprehenduntur) vel Diabolica. Dicitur & Somnium. Videatur & tle Insomniis Casp. Rejes C. El.q. 37. Jungatur descriptio Somnii apud Linden. Ex. XV. §. 37. Enyposapros, ἐνυπόσαπρος, intus subputridus fi- gnificat, & usurpavit Hippocr, de sputo in hepatictS, Coac t. 446. Enystron, ἤνυστρον, est VentriS sinus in quadrupedibus, dictus Abomasum. Hlc venter est rnagnttudine amplior Omaso, quod εχινον vocant, forma Oblongior, cancellis intus & eruitis multis, magnis & levibus inornatus. Ab eo proxime intestinum sequitur. Gorr. p. I78. Jung. Arist. 1. 3. depart. an. c. 14. Bart. ί. I. An. c. 9. Abomasum prorfus esse fictilium contra Gazam scripsit C. Hofm. I. 2. Inst. Med. c. 3 I. §.8. Eon, ἠὼν, dicitur totuS oculorum ambitus. Gorr. Epacmasticos, ἐπακμαστικὸς, accrescens. Vide Acme. Dicitur & ἀναβατικὸς. Vide Anabasis. Epacros, ἔπακρος, dicitur de eo, quod in summitate acutum est, vel in angustum tendit. Hipp. i. 2. de morb. LIX 25. Foës. p. 221. Epaeiromae, ἐπαείρομαι, attollor, insurgo, significat. ’ Usurpatur de humoribus inordinate commolis. Hipp. I. de bumid. usu. Epagogion, ἐπαγώγιον, dicitur genitalis membri Praeputium, apud Dioscor. I. 3. c. 25. quamvis dubitet, apud quem eit caput 23. Verum approbat C. Hofmann. l. 4. Var. Lect. c. 33. Quod vero Gorraeus p. 146. scripserit ἐπιιγὼγεα significare praeputia tantum male affecta, nullam prorsus video rationem. Epaio, ἐπαΐω, sentio, percipio. FrequenS verbum Hippocr. 2. Prorrh. XXVI. t. 4. i,2. de morb. XXI. ?. l.I. de morb. mul. XLIl. 5. l. 2. LUX. 15. Epaisso, ἐπαΐσσω, & med, ἑπαΐσσομαι, significat cum impetu irruo, irrumpo. Legitur in Hipp. l. de nat, puer. IX. 7. Linden. vertit per Exsilio. Epaleipho, ἐπαλείφω, proprie significat superlino , translatitie exacuo, irrito, in qua significatione legitur de cancro exasperato, Hipp. I. 5. Epid. X. 2 r. Epanaclesis, ἐπανάκλησις, revocatio. Dicitur de calore Hipp. l. 5. aph. 21. et l. de humid. us. XI. I6. Diet. «. 307. Junge Dogmata nostra Med. Gen. P. IV. 2, pag. 480. 481. Epanadidomi, ἐπαναδίδωμι, significat incresco, ingravesco. Usurpatur de morbiS ab initio minus vehementibus, progressu vero temporiS in gravius tendentibus, 1. 6. Epid, s. I. t. 29. et l. I. de morb. mul. XLI. 5. Epanadiplosis, ἐπαναδίπλωσις, reduplicatio. Vide Anadiplosis. Vocatur & ἐπανάληψις, repetitio. Gal. I. de morb, tempor. c. 8. Epanalepsis, ἐπανάληψις, repetitio. Vide Epanadiplosis. Epanaphero, ἐπαναφέρω, reassumo, repeto, significat , & quidem apud Hipp, de vstibus resumptis usurpatur, Coac. t, I, ubi επά,ενέγκανπς, sese recolligentes , occurrit. Epanapneo, ἐπαναπνέω, subinde & crebro respiro, Hipp. I. 7. Epid. XLVI. 13. Epanastasis, ἐπανάστασις, prorumpens eminentia, eruptio , pustula. Legitur in Hippocr. Coac- t. 22o. Epancylotos, ἐπαγκυλωτὸς, dicitur Laquei species apud Oribasium, quo sinus fuper sinum injicitur, faciens ad corpora figuranda. Gorr. p.  I46. Epanemeo, ἐπανεμέω, significat vomitum subinde repeto, revomo. Hipp. Coac. t. 568. Epanereugomae, ἐπανερεύγομαι, crebro eructo. Hipp. 3. de R. V. I. A. t, 59. Epanorthumæ, ἐπανορθοῦμαι, idem, quod διορθοῦμαι. Vide Diorthosis. Epanthisma, ἐπάνθισμα, significat Efflorescentiam , idem, quod ἐπάνθημα. Occurrit apud Hipp. 1. Prorrh.s. I, t. 2 I.s. i.t. 25. Coac, t.ey^.it verbo επάνθεἄ, essioresco, quod legitur /. 7. Epid. XXIII. 19. Epantlesis, ἐπάντλησις, perfusionem aquae, aut infusionem significat, qualis fieri solet in balneiS, Hipp. 3. de R. V. I. A. t. 50. Epaphaeresis, ἐπαφαίρεσις, in genere dicitur repetita sublatio, vel evacuatio. In specie vero vocatur ita sanguinis missio repetita, apud Gal. l. de cur. rat. per sang. c. I. Epaphros, ἔπαφρος, spumans significat, idem, quod ἀφρώδης. Occurrit in Hipp.s. I. Prorrh.s. 2. t. 6o. & f. 3. n I. ubi mendose legitur ἐπάιφων, notante C. Hofm. in Notis ἀνεκδὸτοις ad Gal. opera, h.l. Foës.p.223. Epargemos, ἐπάργεμος, dicitur, qui in ulcusculo oculi, quod ἄργημα dicitur, laborat. Vide Argemon. Eparita dicitur Paracelso lutum quoddam argillaceum, haud dttbie à calore atrorubente. Unde & Tartarus Eparitinus, i. de morb. Tartareis c. 4. Eparma, Eparsis, ἔπαρμα, ἔπαρσις, in genere omnem tumorem , vel intumescentium in parte aliqua obortam significat. Neque ullam video sufficientem rationem, quam ob Interpretes statuerint, stricte & specialiter denotare tumorem ad aures obortum, cum Hippocr, semper exprimat addendo παρ ούς, ad aures, v.g. Coac.t.ërd, l. 1. Epid.s. I. t. to. Lib. vero 6. Epid.sin.t.I. vocalu ἔπαρμα plane omiierit, notante Gal. in comm. Usurpatur vero etiam de praecordiorum tumore, l, 3. Epid, aegr. 3, poscst. pest. item de ventris tumore, Coac. t. 86.142. Epauriscomae, ἐπαυρίσκομαι, significat haurio, frnor , fructum capio. Frequens Hippocr, l. 4. de morb. II. i. a, XI. 1 2. i8. XVI. 38. 39. XIIX. 2. Epauxes, ἐπαυξὴς, increscens, incrementum capiens significat, diciturque de morbis. Fere idem, quod άναβατικὸς, vel ἐπακμαστικὸς. Legitur apud Hipp. /. 6. Epid.s. 5. t. 26. Aët. i. 2. c. 8. nota te liioes.p. 222. Epedanos, ἠπεδανὸς, significat Debilis, infirtnus, quasi ἀπεδανὸς. Cui opponitur ἔμπεδος. Legitur illud apud Hipp. 1. 1.de morb. mul. XIII. 9. XLIV. 3. CVI. q. Epencranis, ἐπεγκρανὶς, vide Cerebellum. Sic vocat Erasistratus apud Galen. lib. 8. de V. P. cap. 13. Ephebaeon, ἐφήβαιον, Pubes, Pecten, item Aqualiculus , id totum dicitur, quod est ab Hypogastrio, fieu imo ventre, ( quem & Sumen vocant) usque ad pudenda. Gorr. Castell. ex Galen. Introd. c. to. ubi & ἐπίσςιον & ἥ«η vocatur. Unde & Ephebia, ἐφηβτά, Pubertas, & Ephebi, itpeflet, Puberes, denominantur. Gal. l. 2. de temper. cap. 5. et comm. de sal. diaet. t. 7. ubi puberum describitur aetas, quod sit media inter pueroS & adultos. Alias Ephebaeum quoque vocabatur apud Romanos & Graecos locus peculiaris in palaestris & medius, & erat exedra amplissima, in qua Rhetores, Philosophi & alii liberalibus studiis addicti sedentes disputabant. Lang. /. I. ep. 5 I. Ephedra, ἐφέδρα, est nomen herbae arboribus insidentis, quae Polygonum bacciferum scandens Bauhitlo dicitur in Pinace. Alias hoc nomine quoque venire instrumentum quoddam Chirurgicum reponendiS membris luxatis idoneum, scribit Joh. Laurent. Amalth. Onorn. p. 3 09. Ephedrana, ἐφέδρανα, idem, quod γλουτοὶ, nates , vel natium prominentiae, Gotraeus Destn. p. I6I. ex Polluce, Coel. Rhodig. Ephedria, ἐφεδρεία, apud Gal. significat oblervationem, dijudicationem, & correctionem, I. de cogn. eur. animi morb. c. t. Ephedron, ἔφεδρον, est sella firmior, & sedile stabile, in quo aeger, vel etiam Chirurgus, aut Medicus, firmiter desidere possit. Hipp, I.2. de morb. XLV, 9. & 2. defract. t. 3. Ephelcis, ἐφελκὶς, dicitur ramentum, seu cruoris exigua guttula, quae interdum tufli in haemoptica passione rejicitur, Galen. I.4. de L. Aff. c. 5. item ulcerum crustula, Z. 3. desymptom. cauff. c. z. Ephelis, ἐφηλὶς, elt aspredo 8c nigrities in facie ex ardore solis progenita, aut etiam ab inflammatione ortum ducens; Quaecunque enim caussa similem asperitatem & colorem «xcitarit, perinde est. Legitur apud Hippocr. I. 2. Prorrh. XXXI. 9. /, de Aliment. IV I 8.1. de steril. VI. 8. i. 2. de morb. mul. LXIIXi I. Plinius aliquando discolorem a Sole cutem, aliquando à Sole usta, vel à Sole adusta interpretatur, eoque vitio deformes Solatos appellat. Alii vitia cutis simpliciter Latine reddunt. Linden. vertit Maculas Solares, Ex. XI. §. 189. Ephemerides, ἐφημερίδες, vocantur proprie ..consignationes, & calendaria, quae siderum ortus & occasus ac tempestates diesque fastos indicant. Lang. I. r, ep. 36. Per translationem vero apud Helmont. Morbi concentrici , qui astra respiciunt, & praesertim ad Lunae syzygiam moventur, vocantur Ephemerides aegrorum, v. g. Epilepsia, tr. de Morb. Archeal. n. 18. VulguS etiam vernacule dicere solet: Perpetuum habet calendarium hic, vel ille aeger. Ephemerus, ἐφήμερος, est epitheton quarumdam febrium intermittentium, quaram tota constitutio unica accessione horarum viginti quatuor circumfcrihittIr, Gal. 4. aph. Se. Jung. Dieter. n. 3(5. Latine Diaria, unicum durans diem, scil. ut plurimum. Nani Syttochussimplex non putris dicitur etiam Med cis Eplutmera plurium dierum. Ephemerae meminit Hippocr. 4. aph ye. l. 2. Epid.s. III. «. 6o. CaussaiII veram harum febrium vide apud Willis I. defebr. c. 8. quae est fubtilium & spiltuosarum sanguinis portionum, aecensio, vel effervescentia. Jung. Sylv. l. I. P. M. c. 28. Fr. Piens defebr. paruspec. c. I. Quod vero Helmont. scripsit, Ephemeram sedere in stomachi cavo, & plerunque ex vitiato cibo oriri, propterea etiam à vomitu, vel peracta digestione sponte cellare, particulariter (altem verum est. Tr. de febrib. c. 9. §. 23. Richart. Morton. in Pyretologia Exercit, I. c. z. caussam constituit harum febrium spiritus animales agitatos & nimium motos, qui tamen potius videntur esse productum accensi vel effervescentis sanguinis spiritu si, qui spiritus animales in cerebro commovet & exagitat. Ephesis, ἔφεσις, significat provocationem in jus, vel ad litem. Applicatur vero non inepte desiderio lascivo feminarum, dum viri congressum anxie desiderant & ad Venerem quasi provocant. Mofchion de morb, mul. c. 128. 138. Ephestias, ἐφεστιὰς, nomen Emplastri egregie resiccanus, quod &sinpoc alio nonsine dicitur. Ejus deicriptio habetur apud Aët. l. Io. inter remedia Hydropicorum. Gorr. p. I6i. Ephialtes, ἐφιάλτης, Latine Incubus, vel Incubo, Gr. etiam ἐπιβολὴ καὶ πνιγαλίων, est nocturna corporis oppressio, & quaedam quasi suffocatio, cum quis ab initio somni supinus jacens, grandi se mole opprimi, atque ab alio invadi imaginatur, cum difficili respiratione, immobilitate ac voce praepedita prope suffocari aeger videatur. Forte ex veteribus quidam Daemonem, alii Cupidinem, alii incubantem vetulam, aut externam quandam vim, quae quiescentes invaderet, & pondere oppressos gravaret, este voluerunt, quamvis tota mali causa intra corpus esset. Vid. Rhod. ad Scrib. n. Ioo. Ea autem caussa nulla est alia, quam materies quaedam vaporosa incongrua spiritibus animalibus, praesertim in cerebello, itnporem aliquem inducens, ut mox à functionum suarum sensitivarum & locomotivae muniis paululum ceflent. Hinc una cum Corde Pulmones, Diaphragma, & Thoracis musculi impediuntur & quasi constringuntur, quemadmodum egregie modum generationis Incubi descripsit Th. Willis An. Brut. P. 2. c. 6, Hinc nostro judicio Incubus potius ad morbos pectoris vel medii ventris, quam ad capitis morbos referendus esset. Ephidrosis, ἐφίδρωσις, ambiguae significationis est vocabulum apud Hipp, monente Galeno aliquotieS in comm. ad Prorrh. v. g. com. t. t.y. c. t. t. 7. et 6o. c. 3. t. 33. Plerumque tamen Sudatittnculam tenuem significat inutilem & malae notae. Nihilominus aliquando etiam usurpatur de sudore bono & critico, c. 3. in I. Prorrh. t '7. Coac, t 36. et I36. A Th. W.llisio accipitur genera l lier pro Omni Sudatione vel Sudore, Pharm, Rat. Part. I. s.e. c. t.seqq. Vide Hidros. Ephippium, ἐφίππιον, hujus vocabuli propria significatio non est hujus loci, ex aliis LexiciS jam nota. Per comparationem tributum hoc nomen ossi sphaetwideo , sive cuneiformi, ob quatuor parvos processus formam ephippii, sive sellae, quae equo imponitur, repraefentanteS; Sinus glandulam pituitariam excipit. Barthol. Anat. libell. IV. c. 8. p. m. 718. Ephistamae, ἐφίσταμαι, significat innato, & dicitur de materia urinae innatante, Hipp. 7. aph. 34. Diet. n. 366. Ephodos, ἔφοδος, triplicem habet significationem apud Hippocr. (1) significat viaS & meatus, per quos corporis recrementa deponuntur, l. 6. Epid.sin. t. 34. et s. 5. t. 2. ( quarnviS alii textum hunc aliter explicent per aggressiones naturae. Verum ex subfeqq. verbis patet, de viis & meatibus eicretoriis s.ermonem esse.) (2) invasionem notat hostilem & incursilm, vel insultum, 3. Progn. t - 3. (3) ἔφοδοι Hipp, saepe dicuntur rerum similium, vel dissimilium accessiones, quae corporis temperaturam juvant,vel laedunt,I. dediaeuXXIV.u.XXV.e.7 Foës.p.256. Epialos, ἐπίαλος, est epitheton febris cujufdam, in qua simul aegri febricitant, & rigore corripiuntur, uti describit Gal. l. 1. de diff.febr. c, 6. Dici posset febris algida , aut cum tremore, ab antiquis Latinis Quercera dicta. Est vero lenta & mitis febris, cujus meminit Hippocr. I. de A. L. & Aq. IV. y. l. desupersint. XXIX, q. l. 4. Epid. X. 9. De genere Quotidianarum esse videtur, unde veteres à pituita vitrea & acida deduxerunt. Verum caussa ejus vera ex caussa febris Quotidianae potius deducenda, de qua vide Willis defeb. c. 5. & Piens part. fpec. de febr. c. 10. Vide Quotidiana. Ab hoc est ἐπιαλώδης πιιρετὸς febris, in qua rigor & cremor concurrunt juxta Erotianum in Ηπιαλώῥὴς πυρετές. Epialtes, ἐπίαλτης, idem, quod Ephialtes, i. e. Incubus. Vide Ephialtes. Epibeblemenos, ἐπιβεβλημένος, dicitur Hipp, vestimentis, vel stragulis tectus, aut amiculo opertus, l. 6. Epid.s. 4, t. 14. Epibroche, ἐπιβροχὴ. Vide Embregma. Epicæros, ἐπίκαιρος, vel significat opportunus, tempestivus, Hipp. l. I. Epid.s. 3.t. I 2.1. q.s. 3. t.29. et l. I.de R.VA.A, t. 2. et 24. Vel idem est, quod insignis, magnus, notabilis, & usurpatur de morbis & membris corporis, Hipp. 2. de R. V. l. A. 1. 51. I. 2. defract. t. 17. 22. ets. 3. t. 47. 63. i. 3. de artic. t. 59. Io8. Vel etiam notat periculosum valde & insignem habens malignitatem, l. de virgin. morb. II. 18. et i.I. Epid. aegr.8. Vide Foës. p. 227. Epicanthides, ἐπικανθίδες, dicuntur ambo oculorum angttl.t , alias κανθοὶ licti. Gorr. p. I49. Epicar, ἐπίκαρ, i. e. ad partem inferiorem. Opponitur τῷ ἀνάκαρ. Vide supra Anacar. Epicarpium, ἐπικάρπιον, dicitur medicamentum regioni pulsus in carpis manuum applicandum, qualia sijnt Emplastra, vel Unguenta antifebrilia, item Confortativa, ut Sacculi pro puisibus &c. Aliis Pericarpia dicuntur. Vide suo loco. Epicauma, ἐπίκαυμα, est velut ex igne facta cru- stofa exulceratio, quae Oculi nigro accidit. Inuffto Lat.’ dici posset. Galen. defin. Med. Vide Encauma. Jung. Fo* rest. l. XI. obs. I7. Schol. Epicerasticos, ἐπικεραστικὸς, dicitur & κατακεραστικὸς epitheton medicamentorum, quae vim habent temperandi & Obtundendi malignitatem vel morsum, i. e. ichOrescentiam salinam corrosivam & ulcerofam humorum in aliqua parte contentorum ; veluti uva passa mordentes in ventriculo humores obtundit. Galen. l. I. de Al.fac. cap. 2. vide & I. 2. de Simpl.fac, c. r 2. ubi & ἐπικεράννυ,στα dicuntur. Videatur & Pet. MOrell. de Materia medica p. m. 342.. edit. Ger. Blasiu. Epiceros, ἐπίκηρος. Vide Hypoceros. Epichaerecacia, ἐπιχαιρεκακία, malevolentia, quando quis alterius malis Oblectatur. Refertur inter caussas morbificas à Rolf. Ο. ac M. M. Sp. l. i.s. 3. C.I07. Epicheiron, Epicheirion, ἐπίχειρον, ἐπιχείριον, idem, quod σῶστρον, sive praemium, quod Medico, vel Chirurgo solvitur pro Opera & studio Hipp, in praec?pt, II. 9. à verbo ἐπιχειρίζω & έπιχυιριζομμι, manum admoveo alicui negotio. Hipp. I. 5. Epid. X. I8. Epichliaenomae, ἐπιχλιαίνομαι, subinde calesco, intepesco , significat, & quidem plerumque praeternaturaliter ap. Hipp. Coac.LazI. i.4.Sp.xsx.6.I.2.s.2.n.I9 l.gsinu.t. Epichnus, ἐπίχνους, significat sordes, vel lanuginosam concretionem , & metaphorice aliquoties tribuitur oculis squalidis, & obtenebratis, Hipp. I. Prorrh.s. 1. 1. 17. Coac. t. 56I. Epicholos, ἐπίχολος, i.e. biliosus, dicitur de corpore, Hipp. I. 5. Epid. XI. I4. XIII. 6. Idem quod Cholericus. Epichordis, ἐπιχορδὶς, dicitur Mesenterium Aretaeo 1. 2. de cattff, & sin. ac. morb. c. 6. citante Foës.p. 235. Ita vero vocatur, quia supra chordas, i e. intestina situm est. Epichorios, ἐπιχώριος, idem significat, quod ἐπιδήμιος. Vide Epidemius, quamvis etiam sinuatur pro ἐγχωρίῳ sive Endemio de Scorbuto apud Suidam i. 6. Geo- graph. Vid. Ephemerid. Nat. Curios.DecA.AnnAI.Obs.iSy. Epicindynos, ἐπικίνδυνος, valde periculosus. Hipp. 4. aph. 43. Vid. Dieter. n. 317. Opponitur τῷ ἀσφαλὴς, securus, item ἀνέυδυνος. Ibid. Epicoelis, ἐπικοιλὶς, Cilium significat, uti interpretatur Gaza, quo nomine veteres extremum ambitum genae iuperioriS designarunt. Gorr. p. 140. Epicoemasis, ἐπικοίμασις, decubitum ad dormiendum, 8c ipsam dormitionem significat, à verbo ἐπικοιμοέομαμ, 5. irpfe. 27. Jung. Dieter. n. 3 I6. Legitur & hoc vocab. 2. de artic. t.50. Sed quomodo verfio Latina quadret, vellicationem aut scalpturam reddens, non Video. An cum Cornario legendum ἐπάνησις ? Epicolica dicitur GlissoniO ea corporia pars, quae colo intestino accumbit, notante Blancardo in Lexitc. Epicophosis, ἐπικόφωσις idem, quod κώφωσις, surditas. Vide Cophosis, quamvis stricte surditatem potius alii morbo supervenientem significare videatur, Legitur apud Hipp. I. Prorrlt.sect. 3. t. 49. Epicrasis, ἐπίκρασις, proprie contemperauonaem significat, ln Medicina vero ita dicitur curationis ratio per vices instituta, quae opponitur ei, qua confertim & in totum caussa morbifica removetur. Gal. l.p. meth med. c. 10. Neque vero necesse est semper evacuationem intelligi : sed & per ἐτάκρασιν curatio perfici potest tuecelsive & per vices alterando, mitigando, ad excretionem disponendo vitiosos humores, permissa soli naturae evacuatione, quae eorum partem vel convertat in alimentum sanguinis, vel per alvum, urinas, sudorem, aut aliter expurget. Castelli Epicrateia, ἐπικράτεια, significat exsuperantiam, quae duplex est : alia materialis, alia virtualis, vel qualitativa. Gal. /. 3. de S. Fac. c. 16. Epicrateticus, ἐπικρατητικὸς, apud Galen. stricte dicitur de facultate coercendi, aut retinendi alvum, quae tribuitur juri gallinarum, & opponitur τῷ νπάκτικῷ, fubducendi virtuti, l. 11. de S. Fac. Epicratis, ἐπικρατὶς, apud Hipp, significat su- darium, sive linteum ad detergendos sildores, item ex tenui stamine paratum capitis tegumentum & involucrum. Hipp, in Praecepi. IX. 14. Epicrisis, ἐπίκρισις, id est, Adjudicatio, Gal. ad Thrasyb. c. 6. Quae mutua inter se dependentia connectuntur, per appellatam έπάρασιν, à Graecis, id est, adjudicationem, judicanda sunt. Epicrusis, ἐπίκρουσις, certa quaedam dicitur percussio , qua mangones puerorum tanquam praesidio succurrunt iis, quibus à natali die gracilia sunt membra. Gal. l. 14. Meth. med. c. I 6. Epictenion, ἐπικτένιον, locus est imi ventris supra pectinem, unde & ἐπίσειον, &Pubes alias dicitur, Hipp. l. 1. de morb. mtd. LXXXVI. q. Significat & lanttginem in lanificio pectini insidentem, & Galenus notat exegesi Hipp, quam insubditio medicamento exhibet, Hipp. ibid. C. Io. CXX. 8. Jung. Foes. p. 228. Epicyema, Epicyesis, ἐπικύημα, ἐπικύησις} Supersintatio, Superimpraegnatio , estque secundus foetus conceptus gravida jam exiltente muliere, id quod fit, cum foetu jam concepto non clauditur exacte uterus, sed (ernen aliud, vel potius ovuium, etiam postea intro admittit, lib. desuperfoetat. Tempore partus rem ncn carere periculo, experientia nos quoque docuit. Aliquando & mola carnea cum foetu conjuncta ἐπιηύημα vocatur, lib. S. Epid. V. 14. Jung. Diet. Iat. p. 875.seqq- Epideipnon, ἐπίδειπνον. Vide Postcœnium. Epidelos, ἐπίδηλος, significat conspicuus, evidens, & dicitur vel de homine, qtti iensu increscere deprehenditur, ut primo, secundo, tertio & quarto septenario &c. Hipp. I. de Carnibus XIII. 13. Vel usurpatur de diebus futuram crisin manifestantibus, qui i tine Indices , vel indicativi vocantur, a.aph.za. Vid. Diet. n.314. Epidemios, Epidemos, ἐπιδήμιος, ἐπίδημος, est epitheton morborum ex genere communium, id est populariter grassens, à communi, led tameu insolita & minus familiari, caussa ortus. Caussa vero illorum non femper eit aëris vitium malignum & venenatum, sive pestilens, sed interdum etiam saltem constans & diu perdurans anni temporum intemperies & dyscrafia, humores & spiritus ad communem vitiositatem disponens; quemadmodum patet ex historiis febrium Epidemicarum apud Willis cap 17. Qui ab illa caufa proveniunt, sunt vere Contagiosi, Pestilentes, hi non Item, quamvis recte dicantur Maligni. Epitheton hoc postea ipsis remediis contra pestem & morbos pestilentes addi cepit; hinc legitur Aqua Epidemia Londinensis in D. David. de Spina Manuali Pharm. Chym. p. 59. quamvis in ipfo Dispensatorio Londinensi ΐ68ο. edito non extet. Epideris, ἐπιδερὶς, sic dicitur aliquibus in pudendo muliebri adnata caruncula, quae aliis Nympha, aut Clitoris vocatur. Gorr. ex Polluce p. 145. Rols. de Part. generat. Part. 2ur. 42. Epidermis, ἐπιδερμὶς. Vide Cuticula. Epidesis, ἐπίδεσις, genus ligationis est ad sanguinis profluvium fluentibus vasis injectae, quanquam ipsctm vas circulo non complectatur, sicut vinculum; Verum cum ex parte scio complexu committat quodarnmodo vulnerati rnemlui labra dissidentia, &, quae superimposita sunt, contineat, merito inter claudentia remedia numeratur, ex Gal. l. 5. meth. med. cap. 3. Verum non video, quid obstet, quo minus omnis deligatio in genere ἐπίδεσις vocari possit. Vide Deligatio. Epidesmos, ἐπίδεσμος, dicitur fascia, quae plagulis aut fpleniis superinducitur & superligatur. Latine superfasciauo, fuperl.tgamen, Hippocr. 3. de iis, quae in med. t. 6. Huic opponitur ὑπεδεσμίς, de quo suo loco. Epididymis, ἐπιδιδυμὶς, ita dicitur appendix & parvus quidam veluti testiculis, testis capiti superimpositus, cujus historiam & usum vide apud AnatomiceS, praefertim Barthol. i. I. Anat. c. 22. 23. Inepte vertitur Supergeminalis. C. Hofruann. in Comm. ad Gal. de V. P. n. 1016. Epidorpion, ἐπιδόρπιον, dicitur mensu secunda, ubi bellaria, quae etiam hoc nomine venire solent, apponuntur. Lang. l. 2. ep. 51. Epidosis, ἐπίδοσις, Additamentum, vel incrementum significat, à verbo ἐπιδίδωμι, augeor, incresco. Utrumque & de corporis naturali incremento, & de morborum augmento fumi potest. Idem ergo est, quod augmentum, vel augmentatio Hipp. I. 2. aph. 31. 32. 1.5. Epid. XIII. 8. l. d.s. 4. t. tct. Gal. I. 1. de cris. c. q. esu l. de Morb. tempor.c. z. Jung. Foës. 5.2 25. Dieter. n.3I 5. Ltnden. Ex.XV. §.91. Est species secunda temporum morbi particularium, fectIntlum Galen. de opt.fect. c. 37. Epidrome, ἐπιδρομὴ, ac cursionem, afiluXumve huIrorum significat. Galenus exponit per ἐπιῤῥοὴν, 3. de iis, quae in med. t. 3 I. Epieices, ἐπιεικὴς, significat sequtis, moderatus, lenis. Fioequedti in usu apud Hippocr, praesertim etiam .adverbium ἐπιεικέως. Tribuuntur ygro vel homiiIibus, Gal. c. 3. in Prorrh. t. 67. vel morbis & symptomatibus morbos comitantibus, & leniter sale habentibus. 1. Prorrh.f. s.t. 12.Coac. 1.143.2°9.255-374 l.5.Epil.XV.i. XXIIX.3. & alibi fepius. Lind. Ex.VII. §.5. Vide Foës, p. 226. Substantivum quoque ἐπιπάεια, aeqtcitatem, moderationem &i lenitatem significat, 3. de fract. t. 34. Tropice notat probabilitatem, verosimilitudinem. Epigastrion, ἐπιγάστριον. Vide Abdomen. Barthol. I. 1. Anat. in prini. Epigastricam Venam & Arteriam descriptas vide in Anatomicorum monumentis. Epigeios, ἐπίγειος, terrestris terrae propior, humilis. De plantis dicitur humilibus, Galen, l. 4. de S. F. c. 1 y. Epigennema, Epigenesis, ἐπιγέννημα, ἐπιγένεσις, Superveniens, accidens priori accedens, ab ἐπιγίνομαι, supervenio, accedo. Dicitur de omni re pra tematurali, quae manente priori supervenit, sive morbus novus fuerit, sive symptoma. Causa quoque rnorbifica propagata dicitur κατ ἐπιγέ,εσιν. Differt à μεταππότέι, quod in hac prior focus morbidus cesset & alius fiat. Legitur substantivum apud Hipp. Coac. t. 230. Verbum vero ἐπιγίτομαι frequentius occurrit. Unde & symptomata, ceu signa, quae non statirn à principio morbi adsunt, dicuntur ἐπιγενέυενα, accedentia, supervenientia, 6. aph. 35. & alibi, Vid. Galen. in comm. Foës.p. 224. Dieter. n. 3 I 2. Rolf Ο. ac Μ. Μ. Sp. lib, x.s. i.c. 5. et l. j.s. 2. c. 48. Linden. Ex. III. §. zt.seqq. Vll. §. I2. 14. XII. §. I2 5. Έπεγέ,εσις etiam Latinitati donatum usilrpatur de modo formationis foetus & animalium, qui fit per additionem partis post partem, quemadmodum patet ex Harveji de gener, animal. Exerc. 45. Epiglottis, ἐπιγλωττὶς, id est, Superlingula, est membrana cartilaginose, rotunditatis oblongae, in interiori gutturis parte collocata, Gal. I. 1. de Loc. aff. cap. I. vel est laryngis quinta cartilago, quae rimam Glottis dictam ex junctura duarum A rytaenoide.Irum obortam tegit & claudit, ne ex elbo & potu aliquid in afperam arteriam decidat, fed clausa in gulam abeat; quamvis Bartholinus existimet, aliquid de liquidis in tracheam transire, l. 2. Anat. c. 11. Legitur apud Hipp. lib. de Corde, II. I, Vid? & Lang. l. 2. ep. 44. Epiglottum, Paracelso dicitur instrumentum argenteum simile ferreo instrumento, quo utuntur calcearii, & adhibetur ad palpebras sursum tollendas, poniturque subtus supercilia, & pili diriguntur. Scholio in libr. 6. Paragraphor. de Lepra. Epiglutis, ἐπιγλουτὶς, dicitur femoris esu natis pars exterior , quemadmodum pars sub natibus ad femur depressa υττγλουτὶς vocatur. Gorr. ex Acisi. l.i. Hist. an. c. 14. vid. p. 145. Epigonatis, Epigonis, ἐπιγονατὶς, ἐπιγονὶς, & ἐπίγουνὶς, dicitur μύλη, Mola, sive Patella genu, estque os cartilaginosum, latum, rotundum, intus laeve, & cavum, toti genu suprapositum. Duabus constat substantiis, ossea jnlelipra j altera oanilagiasa exteriori. Ad latera âsperum eft, quo commodius tendines tibiam extendentes aptarentur. De hac vide AnatomicoS, & in specte Barthol. libell.a. Anauc. τι. Legitur apud Hipp. i. de ven. XXIV. 3. XXV. 2. An Patella frangi possit, frustra in dubium vocatur, siquidem D. Fr. Ruyschius in Centur. Observat. Anatomico-Chirurgic. Obs. III , exemplum notatu dignum proposuit, simul docens, patellam aliter esse constitutam in corporibus vivis, aliter in sceletis, nimirum in his per exsiccationem ita Indurantur, ut difficile sit eas frangere ; in illis sunt extrinsece duriori lamina solum obductae, intus vero substantia osseospongiosa praeditae. Epigonon, ἐπίγονον, Hipp, idem est, quod ἐπικύημα, superfœtatio, l. i. dedicet. XXIV. I. Gorr, d.l. Epilabe, ἐπιλαβὴ, ita dicitur apprehensio, ansa, & locus, qui prehendi possit, quique injectum vinculum firmat & retinet, eminentiam aliquam habet, quae injectis laqueis morae sit, ut inhaereant, nec elabantur. Hipp. 3. de artic. t. 50. Jung. Foës. p. 228. à verbo ἐπιλαμβάιω, aporciiendo. Epilampsis, ἐπίλαμψις. Effulges.centia. Vide Eclampsis. Epilathera, est particularis Anatomia. Epilathera ad hunc modum debet considerari, quod in ornniuin minutissima gutta quoque Anatomia Microccsmi constet. Quilibet enim Spagyricus gradus virtutis suae tinctura eil. Et cuilibet Medico intelligendum venit, in unaquaque gutta, quotquot etiam sunt, tot etiam integras esse Apatomias, ut in MicrocosmiS & in Elementatis. Ita Iohnsionus explicavit hunc terminum. Unde vero excerpserit has subtilitates, reperire non patui. Rulandus plane non habet. Epilempsis, ἐπίλημψις, idem, quod Epilepsia. Legitur apud Hipp. Coac. t. 5 99. ex mente Foës. p. 228. quamvis Linden. Ἐπίληψιν legerit, quod etiam verosimilius, & magis congruum. Vide Epilepsia. Epilentia, Paracetso dicitur quoque Epilepsia, Des.z. Epilepsia, ἐπιληψία, ἐπίληψις, Morbus Comitialis, (vide Comitia) Morbus Caducus, Morbus Herculeus, Morbus Sacer, Morbus Puerilis. Vide Dieter- n. 3 I9. Lang. l. r. Epist. 25. Late etiam Convulsionis s cTsuxsco, nomine venit, (vide Convulsio) est primaria species morborum convullivorum, poteitque ex principiis recentiorum veris commode ita describi, quod sit vatia & mixta actionum animalium laesio, imprimis vero motus animalis depravatus, interdum & abolitus, convulfivus, clonicus, vel totius corporis, vel quarundam ejus partium, cum aliiS pluribus symptomatibus, stridore, spuma oris, clamore, compressione dentium, praelërtim vero contractione pollicis, proveniens à fpiiituum animalium, sive nervosi liquoris, per auram malignam nitrosam, vel vitriolaceam explofivam, vel congelativarn irregulari commotione, expansione, agitatione, praesertim in appendice cerebri medullari & nervorum principio facta, ex hypotheiibus Tsi. WIliis, de morb, convuls. c. 2. et 3. ParacelluS refert inter morbos Caducos, quorum lex numerat, Theriao® morbor. Tab. V. cujus caussam statuit Mercurium, vel potius fumum Mercurii, Scholion ad I.3. Paragraphor. c. 2. §. 3. Helmontius ab Archeo furioso deducit, tr. de Ideis morbos , n. 34. & virus vocat inebrians, soporiferum, & quodammodo furiosum, quod primitus circa ventriculum âlucescit, tr. de morb. Archeal. n. 17. Epilepsiae per consensum ab aura adscendente exemplum evidens vide in Ephem, Nat, Cur. Ann. III. Observ.336. ut & in tract. Galeni de puero Epileptico, De Epilepsiae caussa fuisse votum CratoniS : Utinam ante finem vitae suae exitum aliquis ostendat ? testatur D. Hofin. Com. ad Gal. de V. P. n , Qui hoc morbo laborant, vocantur ἐπιληπτικὰι, Hippocr. 2. aph. 45. & lymptomata convulsiva τὰ ἐπιληπτικὰ, 5. aph. 7. Coac. t. 522. Epilesmon, ἐπιλήσμων, obliviosum significat, cui memoria debilitata est ex spirituum animalium impedita actuatione. Legitur apud Hipp. Coac. t. 161. Epilogismus, ἐπιλογισμὸς, communis est quaedam ratio, & omnium assenstI comprobata. Vide Analogismus. Epimeles, ἐπιμελὴς, sollicitus, curiosus. In specie usurpatur de eo, cui victus ratio curae est, i.Prorr.XV.8. Epimorios, ἐπιμόριος, superpartialis, epitheton differentiae pulsuum, respectu numeri ad numerum, cum, quot est distentio sive iliastOle temporum, totidem est systole, sive concidentia, Gal. l. 1. de diff puls. c. 9. Epimylis, ἐπιμυλὶς, idem, quod μύλη, ἐπιγονατὶς. Mola, Patella genu. Vide Epigonatis. Junge Foës, p. 229. Epinemesis, ἐπινέμησις, ἢ ἐπινέμωσις, adminisirationem , aut distributionem significat; qualis Medico necessaria propter subjectorum varietatem, ut sciat addere, vel adimere, prout circumstantiae exigunt. Hipp. in praecept. VI. 29. . Epineneucos, ἐπινενευκὼς, id est , annuens, vel innuenS. Est epitheton pullus inaequalia in una pulsatione & diversis arteriae partibus, quoties pulsus magnus circa duos Medici digitos medios sentitur, minor autem sub extremis, Gorr.p.I 51. ex Galen. in Isag.puls. Dicitur & περινενευκώς, ctrcumnuens, Gal. 1. I. de diff. puls c. 20. HecticiS familiaris, l. 14. de cauff. puls. c. Io. Epinephelos, ἐπινέφελος, nubeculam offerens, nubilosus. Dicitur de urinae sedimento nubeculam repraesentante, Hipp. 4.apb.7 I .Coaca.57 y.l.q.Epid.aegr.I. sin 3. Usurpatur etiam de Autumno nubiloso, 1, 3. Lpid.s.3.t.3. Epinoema, ἐπινόημα, commentum, inventum significat, hoc seculo in Medicina frequens. Legitur vero apud Hippocr, de scala quadam, in qua perverla spina reducebatur, 3 de artic. t. 20. Epinotion, ἐπινώτιον, idem, quod ὠμοπλάτη, Scapula, Gorr. p. I 52. Epinyctis, ἐπινυκτὶς, pustulam nocturnam significat. Est species exanthematis, ἐξαυθήματος. Vide Exanthema. Plinio dicitur Pustula livens & noctibus inquittans. HInc enim nomen sumit, vel quod noctu oria- tur, vel quod infestet, magnumque dolorem moveat. Caussa eadem, quae aliarum s.olutionum continui superficialium, sive exulcerationum cutanearum, scii, portioneS subtiliores salinae, vel feri sanguinei, vel succi nutritii lymphatici. Epios, ἤπιος, id est, mitis, lenis. Usurpatur de febribus benignioribus, ab Hippocr, l. 5. Epid. XXIIX.y. l. 7. Ep. I. 6. I4, Epiparoxynesthae, ἐπιπαροξύνεσθαι, i. e. su- perexacerbari, accessionem morbi repetere, ingravescere, veluti reduplicare. Dicitur de febribus, quarum paroxysmi plures habent insultus ac veluti reduplicationes, uti in Semitertiana, quae tertio die duplicatam habet accessionem cum quotidiana continua & ἀναδίπλώσεις quasdam. Provenit hoc à materiae febrilis heterogenea turgescentia, Hipp. l. I. Estd.s. I. l. 23. Est & ἐπιπαροξσίεσθαι, irritari, & de abscessibus sub aure abortis dicitur, 1. Prorrhet. s. 3. t. 70. Finxisse hinc videtur propria autoritate Blancard. nomen Epoparoxysmus, in alio enim scriptore Medico vix occurret. Epipastos, ἐπιπαστὸς, idem, quod καταπαστὸς. Vide Catapasma. Gorr. ἐπίπαστα quoque olim vocabantur, medicamenta, quae vulneribus fanandis apponuntur, Lind. Ex. XIII. §. 323. Epipechy, ἐπίπηχυ, dicitur pars cubui superior, sicut ἀγοστὸς, inferior, de quo vide fupra. Vide Agostus. Gorraeus p. I 52. Epipephycos, ἐπιπεφυκὼς, Adnatus. Vide Adnata tunica. Epiphaenomenos, ἐπιφαινόμενος, dicitur de iis symptomatibus, quae post morbum praesentem apparent, nec una cum morbo statirn simt praesentia. Hipp. I. aph. 12. An aliqua differentia sit τῶν ἐπιφαινορ,ένων, ab ἐπίγενομένοις, uti vult Linden. Ex- XU. §.125. valde dubito. C. Hofm. vocat νεωπρισμὸν, novationem vanam, Instit. libr. 4. c. 28. §. I8. Vide Epigennema, Dieter. n. 3 I2. 33 I. Epiphania, ἐπιφάνεια, significat habitum corporis exteriorem, lummam corporis. Ulus est TheOn Medicus /. 4. de particul. exercitus, teste Gal. l. 3. de tuend.san. c. 8. Vide Superficies. Epiphlebos, ἐπίφλεβος, dicitur, cui venae sunt amplae & prominentes, quales sunt gracilioris & calidioris temperamenti, Hipp. I. 6. Epid.s. a.L 25. Aretaeus l. z. de cur. morb. ac. c. 2. Epiphlogisma, ἐπιφλόγισμα, Deflagratio, incendium supervenienS, sive ardor, vel fervor alicujus partis, veluti à flamma obortus, propter exuberantem humorum, praesertim sanguinis, caliditatem, Hippocr. 5. aph. a. Jung. Dieter. n. 332. Epiphoiteos, ἐπιφοιτέος, accedens, silperveniens. De dolore legitur Coac. t. 332. Epiphora, ’ἐπιφορὰ, generaliter omnem impetum humorum , imprimis sanguinis, inflammatorium in totum corpus, vel aliquam partem significat, ab ἐπίφέρεσθαι, cum impetu ferri, Scrib. Larg. n. 243, Vide Rhod. in Lex. Scribon. Specialiter vero influxum humoris in Oculos inflammatorium denotat, Gal. /. 4. de C, M. S, L. c. 7. et I. Introduct. c. 15. Dieter. n. 89I. Epiphoros, ἐπίφορος, dicitur foemina Gravida, sive utero gerens, aut vicina partui; aut juxta alios sumitur de illa, quae facile concipit. Legitur apud Hipp. I. Prorrhet.s. 3. t. 11. ( vide Gal. in comm.s Coac, u 5I4. 5I7. 5I9. 523. 537. Jung. Holler. 2. in comm. ad haec loca p. IoIo. et 1017. lonston. in Not. ad d, t. Epiphysis, ἐπίφυσις, i. e. Appendix, est ossi quid adnapum, non continuum, sed contiguum, veluti accretio ab ἀπὸ φύσει, quae processus est ossis continuus, seu ejus continua portio, Hipp. 2. defract. t. 3 5. Vide Gorr, p.I 53. & Foës. Barthol. libell.a. c. I.sin. 'Επιφύσιες quoque dicuntur prominentiae palpebris adnatae ex crassioribus quibuldam humoribus excrementitiis obortae, i.3. Epid.s. 3. t. 48. Epipigma, quod & Epipoma, ἐπίπωμα, dicitur, est instrumentum ligneum, figuram habens literae Π. & inversi n. usurpatum ad prolapsum humeri caput reponendum, Oribas. de machinam, c. 4. Epiplasma, ἐπίπλασμα, in genere idem est, quod Cataplasma. Specialiter dicitur de farina triticea in hydrelaeo decocta, & vulneribus imposita apud Galen, l. q. de C. M. S. L. c. 2. in princ. Epiplerosis, ἐπιπλήρωσις, superimpletio ex opinione Erasistrati dicebatur, quando arteriae in dilatatione replebantur spiritu à corde immisso, Gal. I. 4. de diff. pul. c.6.& i 7. Epiplexis, ἐπίπληξις,increpatio,objurgatio Medico quandoque necessaria, Hipp. l. de dec. orn. IX 16. & verbum ἐπιπλήασω, increpo. XI. I 8. Epiploce, ἐπιπλοκὴ, idem, quod συμπλοκὴ. Vide Complexio. Epiplocele, ἐπιπλοκήλη, est species Herniae, quando Omentum prolabitur in tunicas & cavitatem scroti. Galen. de diff. morb. cap. Io. Estque morbus in situ, Epiploocomistes, ἐπιπλοοκομιστὴς, epitheton hominis, qui prae brutis maximum habet omentum. QuamviS hoc impugnaverit Vefalius, scribens, quod Omnia fere quadrupeda majori Omento supra intestina explicato undique donata sint, quam homines, & ita de hominibus extraordinario & quodammodo praeternaturali omenti augmento praeditis exposuerit. Lat. Ο- menti gestatores reddens, I. 5. de H. C. F. c. 4. Vel etiam ita dicitur, qui hernia laborat omenti Epiplocele dicta, Gal. i. 6. Adm. AnM. c. 5. Epiploomphalon, ἐπιπλοόμφαλον, est Hernia umbilicalis , orta à prolapsu Omenti in umbilicum per violentiam continuum (ulventem excitata, Gal. in desin. Epiploon, Epiplun, ἐπίπλοον, ἐπίπλουν, Omentum, quasi Operimentum, aliis Rete, Reticulum, Zirbus, est pars membranula duplicata, veluti ex duplici peritoileo & adipofa suultantia constans, arteriis venisque & paucis nervuliS Intertexta, lntestinlS veluti innatando incumbens. Ejus historiam vide in Anatomicis, praesertim Barthol./.Lc.8. Vocab. Graecum occurrit apud Hipp. 5. aph. 46. 6. aph. 5 8, lib. 1, de morb. III. 3 6, Coac. t. 502, /. de nat. mul. XIXi 5. et alibi saepitis. Adde Diet. n. 322. Epiploscheocele, ἐπιπλοσχεοκήλη, herniam omentalem in scroto significat, quo vocabulo usus est D. D. ChristoplI. Maur. Hoffmannus in Dissertatione sua Inaugurati hoc titulo. Epipolaeos, ἐπιπόλαιος, levis, perfunctorius, superficiarius, mitis. Dicitur de siti parva, Hipp. l. 6. Epid.s. 4. t. 23. Vide Exercu. de Remor. purg. Disp. V. i. 2. de osse, quod minus profundum est, sed in superficie extat, l. de cap. vuln. XXV. 4. XXIX. 2. de febre miti, 2. aph. 28. Vide Dieter. n. 323. Epipolasis, ἐπιπόλασις, redundantiam humorum & fluctuationem significat, Hippocr. I. de hum. II. 51. ubi opponitur κατὰβασιν, descensus humorum. Defcen. dit à verbo ἐπιπσλάζω, redundo, fluctuo. Hippocr. I.de Nat. hum. t. 22. l. 1. Epid. s. 2. t. 67. l. 2. de diaet. XXV. 3. Apud Chyrnicos Epipolasis est, cum sublimatum ad superficiem duntaxat ascendit, eique insidet. Et quidem primum e centro ad superficiem essentiae extrahuntur, sed nonnunquanr eadem operatio inservit repurgationi. Duplex est t Httmida, &e Sicca. Illa dicitur, cum e re in humore excedente collocata sublimatum enatat, emergitque usque ad summum, ubi subsistens apparet. Itaque & Sublimatio per Enatationem seu Emersionem appellari potest. Adjuvatur autem haec levitatis naturalis inclinatione & dissidio diversarum, & procuratur non modo per calorem actualem, sed & potentialern. Epipolasissicca est, cum immediate ex reipsa sublimatum efflorescit, eique cohaeret proxime in sicco. Et peragitur modis vatiis, opera, caloris elevantis, & clausuris apertis viam egressui laxantis. Haec Rul. in Lex. Epipoma, ἐπίπωμα. Vide Epipigma. Epiponos,ἐπίπονος, significat laboriosus, molestus, difficilis. Usurpatur de excrementis diificulter prodeuntibus, Hipp. 1. Epid.s. i. t.t 5. iibr.2. Epid.s.3.n.5 I. 1. I. Prorrh.s. 2. t. 24. Epiporoma, ἐπιπώρωμα, dicitur Callus, vel tophus in articulis enatus & induratus, apud Hipp, libr. 2. Prorrhet. XV. 2.7. Epiptyxis, ἐπίπτυξις, complicatio, occlusio labiorum , C. Hofmann. comm. in Gal, de V. P. n. I I69, Epipyretto, ἐπιπυρέττω, significat insuper febricito, diciturque de aegro, in quo febris & repetit, & ingravescit, I. Prorrhet.sect. t. t. 1 5. Coac, t, py. Epirigeo, ἐπιριγέω,, significat insuper, vel subinde rigeo, quando rigores frrquentiores & repetiti urgent. Hipp. i. 6. Epid.s. 2. t. 7. Epirrhoe, ἐπιῤῥοὴ, influxum significat, vel aflluxurn humorum lu uartem, à vetbo ἐπιῤῥέω, influo, Hip’ pocr. 5. aph. 23. Vide Influentia, Influxus. Episarcidium, ἐπισαρκίδιον, idem, quod Hyposarcidium. , Vide Anasarca. Epischesis, ἐπίσχεσις, inhibitionem, suppressionem, retentionem excernendorum denotat. Gal. c.2. in 3.Epid. t. 4. ab ἐπίχω i cohibeo, supprimo, sisto, 5. aph. 50. Epischion, ἐπισχίον, dicitur Os pubis, Pecten, quod est os transversum & latum in imo ventre, quod pubi subjacet & munit intestina. Gorraeus p. 153. Epischon, ἐπισχὼν, dicitur de aegro, in quo morbosa accessio cessat, inhibetur, aut differtur. Hippocr. Coac. t.79.l. 5. Epid. XXXI. 7.l.7. IX 5- I5- Xl.lVr 5. Episcleros, ἐπίσκληρος, induratus. Legitur de ventre, Hipp. I. Prorrhet.s. 3. t. 46. Episeion, ἐπίσειον, ἐπίσιον, idem, quod ἐφήβαιον. Vide Ephebæum, id est, Pubes, Aqualiculus. Occurrit apud Hipp. l. I. de morb. mul. LXXXIX. 5. l. 2. VI. 5. et alibi saepius. Piccolorn. Praei. Anat. p. 72. Episemasia, ἐπισημασία, in genere significationem , vel Consignisicationem & Annotationem significat, à verbo ἐπιμκά,ω, indicium vel signum aliquod praebeo, quod in hac significatione legitur apud Hipp. i. de nat. puer. V. 5. et 4. de R. V. I. A. t. 89. Astrologorum judicia de tempestatibus ex siderum phasihus dicuntur ἐπισημασίαμ, Linden. Ex. XI. §. I9I. In specie vero significat primum insultum febrilem, in quo aegri folent horrere, refrigerari, oscitare, pandiculari, dormitare, aut aliud quid simile pati. Vide Annotatio. Denique & specialissime verbum ἐπισιχωμίνεσθαι, significat suscipere aliquam notam , aut characterem, ex epilepsiae paroxysmo. Unde & pueri tales dicuntur ἐπίσημα παιδία, & qui carent, ἄσημα Hipp. /. de morb. sacro. IX 5.9.X. I. Epispaden, ἐπισπάδην, affatim, unico haustu, avide. Inter Compotatores vulgo effertur t hausticos. Occurrit apud Hipp. l. de int. aff XXIX. 4. Epispasmos, ἐπισπασμὸς, vel idem est, quod ἐισπνοὴεἰσπνοὴ, Inspiratio, uti vult Galen. c. 5. in 5. Epid. t. 3 2. vel juxta alios celeriorem & praeternaturaliter crebram inspirationem notat. Posset etiam exponi de Attractione in genere. Unde ἐπισπαστικά φά,μακα, idem . quod ἐλκτικὰἑλκτικὰ, Attrahentia, Attractiva dicta, de quibus vide in genere supta Attractio. Quas Hippocrates intellexerit sorbitiones per ἐπισπαστικά ῥοφὴματα in febribus ardentibus, 4. de R. V. I. A. l, i 8. Galen. ι« comm. constare posse negat ; At Hor. Augen, exponendum esse textum per alimenta (orbilia purgantibus mixta. Tom.II. Epist. (fi Consil. Medic. p. m. 344. Specialiter Epispasticum dicitur medicamentum aridum inspersile ad inalignorum ulcerum curationem non inefficax, Galen, l. a. de C. M. S. L, cap, 5. ἐπισπαστικὸν Emplastrum, quod aperit & educit pus, Vel si quid aliud subest, Scribon. L. n. 2 16. Episphacelizo, ἐπισφακελίζω, significat prorsus sphacelo, II. e. totali mortificatione & νεκρώσει corrumpor. Hipp. I. de artic- t. 63. unde & 'ἐπισφακήλισις, totalis mortificatio r T de artic- t. 5 5. Junge t. s9. Episphaeria, ἐπισφαίρια, dicuntur anfractus CCrebri & gyri exteriores, ut vaia fangulnea per cerebri fubstantiam melius distribuantur, uti notavit Blancard. iit Lex. Episphales, ἐπισφαλὴς, valde periculosus, Hipp. 2. aph. 35, & l.devet. med. XVII. 13. Jung. Dieterich. n.327. Episphragizomae, ἐπισφραγίζωμαι, significat obsigno, insigno. Ita Chynrici obsignant vasa sigillo lilermetico. Vide Sigillum. Rhod. in Lex. Scribon. Signare vas, ne vires evanescant. Episphyrion, ἐπισφύριον, dicitur fibulae species, qua antiqui ocreas supra malleolum conIlrinxiise ex Homeri Il.tad. V. scribit Rhod. de Acia p. 19. Episplenos, ἐπίσπληνος, lienosum, lienis tumore vexatum significat, Hipp. I. 7. Epid. LII. 7. Epistagmos, ἐπισταγμὸς, instillationem in genere significat. Quod vero apud Dioscorid. I. 3. c. 23. catarrbum denotet, existimat C. V. Schneider. de Catarrho, l. I.sect. I. c. 4. Epistasis, ἐπίστασις, vel significat apud Hippocratem idem, quod ἐπίσχεσις, suppressio, retentio excernendorum, l.t.Prorrh.s.I. t.46.6 2. Co.-rc. t.2 33.2 44.487.etc. vel significat superficiem urinae, insidentiam, & opponitur ὑπσσάπιι, subsidentiae in urina. In hac significatione sumitur, 7. aph. 35. & verbum icpsmsysu aph- 34. Vide Foës. p. 232. Dieter. n. 325. Epistateo, ἐπιστατέω, significat Hippocr, morbis praesum aegrorum curam habeo, l. Praecepi. V. 13. X. 12. Dicitur & προστατέω,praeficior, dicto loco, X. 8. Epistaxis, ἐπισταξις, significat στάξιν, i. e. sanguinis e naribus stillationem repetitam , à verbo ἐπιστάζω, fatpius sanguinem e naribus stillo. I. Prorrh. s. 3. t. p6. Coac. t. 87. 237. Episteme, ἐπιστήμη. Vide Scientia. Epistomion, ἐπιστόμιον, in genere significat Operimentum , vel Obturamentum. Chymicis vero epistomia dicuntur spiracula in furnis, sive Ventilia, quae & Registra vocantur. Morley in Collect. Chym. Leidens. Prolegomen. Epistoreo, ἐπιστορέω, significat insterno, videlicet corpus durum re molli, uti fit in Chirurgicis operationibus, quando instrumenta dura involvuntur & supersternuntur stragulis, aut linteis mollibus, ne laedant, Hipp. 3. de artic, t. 49. et si 4. t. 59. Epistrophe, ἐπιστροφὴ, in genere inversionem significat. Specialiter vcro sumitur pro Recidiva morbi, quando morbus, qui cessavit, revertitur, Hippocr. Coac» r. 256. Dicitur alias ὑποστροφὴ, aut ὑποτροπὴ. Verbum quoque ἐπιστρέφω sumitur de vertebrarum perverfione, quando collum intorquetur, 4. apii.35. Vide Dieter. n. 32 6. Epistropheus, ἐπιστροφεὺς, nomen primae colli vertebrae apud Medicos antiquos. Nam ea super secundam vertitur, veluti super axem, quam ob caussam etiam secunda haec ἄξων à Veteribus dicta suili Gcrt: raeus d. l. Episynanche, ἐπισυνάγχη, Occurrit nomen hoc in Epistola quadam MictI. Piccarti ad Casp. Hofmannum, in qua descripsit suam adveriam valetudinem, quando post febrem catarrlialem curatam Noribergarrl profectus & per Octiduum ibidem commoratus morbo alio infestatus fuit, quem Medicos Episynanchen appellare scribit, in quo collum ita assiciebatur, ut cibum respueret & potus per nares rediret, à quo tamen etiam feliciter liberatus fuit. Extat Epistola in Manstffa II. Epistolarum ad C. Hofmannum annexa G. Richtert Epistolis selectioribus p. m. 5S7. Verum in nullo Graeco autore Medico, neque etiam in al is Lexicis reperire potui. Legitur quidem in veteri quodam Lexico ἐπισιινάγγαμ ex Theophralt. i. 4. de caust plantar. c. i 2. fed significat locum in Asia; quamvis & alia lectio annotata sit, nempe ἀιπυσννάγγαμ. An fortassis Epllynanche idem erit affectus cum Paralynanche ? Episynthetice, ἐπισυνθετικὴ. Vide Supercompositiva. Epitasis, ἐπίτασις, Hippocr, dicitur morborum, praesertim febrium, intentio accessioniS initium, 4. de R. V. I. H. t. I I4. Verbum quoque ἐπιτείνομαι significat augesco, glisco, Coac. t. II6. et libr. 5. Epid. XXI. 18. Vtde Lind. Exerc. XV. §, 94. Interdum vero ἐπίτασις quoque idem significare videtur, quod ἐπίστασις, suppressio retentio, 2. in I. Prorrh. t. 46. et 48. quamvis alii legant ἐπιστασις. Foës. p. 233. Epitecnos, ἐπίτεκνος, fecundus, II. e. dispositus ad generationem libeiorum. Dicitur de utroque sexu. Hipp. 5. aph. fu Fecunditatis caussa potissimum in bona temperie maris & feminae consistit. Dieter. n. 486. Imprimis vero lobria victus ratio exigitur. Lang. I. 2. ep. 9. Foecunditatem seminis oriri potissimum ex motu in actu amoris minimis particulis impresso, probabiliter hodierni docent Doctores, inter quts celeb. D. Bohn. Circttl. Physiolog.progymn I.p. 17.18. & JolI.Bapt.LanIzve e er de de Hister, molar, uter. c. zi.p. 246, Epitedeuma, ἐπιτήδευμα, vocatur vitae institutum vel genus, quod homo obit, aut utilitate, aut necessitate adductus, Gal. com. a. in 1. Epid. t. 1. Legitur & apud Hipp. 2. Prorrhet. XI. 23. XV. 9. Epitex, ἐπίτεξ, Ionice, significat partui vicinam, Hipp. l. I. de morb. mul. I I, 9. Epithema, ἐπίθημα, ἐπίθεμα, varias habet significationes; (I) notat Operculum, Hipp. l.t. de morb. XXV. 15.1.6. Epid.s. 4. t.8. Gal. 1.2. de V. P. c 9. (2) est nomen A rnedioamenti externi, sive tcpici generale, sive liquidum sit, sive solidum. Specialiter tamen in Praxi denotat recentioribus medicamentum liquidum, quod panno, spongia, linteo, stuppa exceptum pani alicui imponitur, quorum descrintionem & exempla vide apud Schrod. l. 2. c. 56. Weker. Ancid. gen. l. I. c. 19. et Spec. /. 2. sect. 13. P. Morell, Forrn, remed. l, 2. sect. t. c. 3. ( 3 ) apud Veteres Epithema notabat medicamentum externum Ceratis valentius, ex unguentiS & sinsi- lem vim habentibus compositum, Galen. 1. 7. Meth, Med. c. 4, Epithesis, ἐπίθεσις, varias in LexiciS obtinet significationes. In genere significat impositionem, item invasionem, porro etiam defensionem. In Chirurgicis vero significare cOrrectionem membrorum curvatorum, quae fit mediantibus instrumentis, ad differentiam δίαπλάσεως, quae correctio fit manibus, in tenellis corporibus, me legisse memini in Collegio quodam manuscripto Chirurgico. Epithreptos, ἐπίθρεπτος, bene habituS, bene nutritus. Legitur in Hippocr. I. 2. Prorrhet, XXXIII. 4. Epithtmia, ἐπιθυμία. Vide Cupiditas. Epitocos, ἐπίτοκος, fecundus, de Fcsminis legitur, Hipp /. 6. Epid.s. 8. t. 55. Alias dicuntur ἐπίτεκνοι, 5. aph. 6t. de quo p. a. Epitome, ἐπιτομὴ, idem, quod Synopsis. Vide Compendium. Epitrope, ἐπιτροπὴ, Cura, procuratio. Vide Cura. Hipp. l. dec. orn. XII. 8. Epoche, ἐποχὴ, primum dicitur suspensa sententia, nihilque certi definiens: quod est de nulla re pronunciare, nec asseverare certo, Gal. de opt. doc.gen.inprinc. Deinde aliquando idem ac ἐπίσχεσις, suppressio, retentio, e. 2. in 3. Epid. t. 4. Vide Epischesis. Epocheteusis, ἐποχέτευσις, Derivatio, idem, quod παροχέτευσις, vide Derivatio; à verbo ἐπωχετεύομαι μαι, derivor, quod legitur apud Hipp, i. de Venis XXI.p. quamvis Lind. ἐποχιπύομαι pofuerit, quam scriptionem reprobavit Foës. p. 136. Epode, ἐπωδὴ, ἐπωδὸς, in genere Incantationem si- gnificat. Vide Incantatio. In ipecie vero notat curandi rationem praestigiosam per certa carmina & cantilenas, de qua vide Lang. I. I. ep. qq. & 1. 2. ep. 46. Rolu Keuchen. in proleg. ad Serenum. Qui tales cantiones accinit, dicitur ἐπωδὸς. Jung. Gal. Ι.17. de V.P. insim. & C.Hofrn. comm. ad d. l. n. 114o. Epodynos, ἐπώδυνος, valde dolens significat, Hippocr. C. 2. in l. I. Prorrhet. t. I8. Epoedeon, ἐποιδέων, intumescens, tumidus. Idem, quod ὀιδαλέοςοἰδαλέος, d. l. t. 1 S. Epombros, ἔπομβρος, significat pluviosus, valde pluvius, de tempestate dicitur apud Hipp. 3.ιιγά.ιιμ2.ι3. Unde ἐπσμβρία, tempestas pluviosa,q.aph. 1 5.Dieter.tt.33 5. Epomis, ἐπωμὶς, dicitur silperior humeri pars, quae superjecta est humeri articulo cum brachio, Superhumerale. Occurrit apud Hipp. I.deurt.t.q.et i.3.t.44.Gal./T. Admin. Anat. c. I t. Vide C.Hofin. ad Gal- de V.P. n.toS. Epomphalion, ἐπομφάλιον, ἐπομφαλικὸν, dicitur medicamentum, quod umbilico impositum alvum movet. Talia vide apud AEgim l. 7, c. p. Epops, ἔποψ. Vide Upupa. Eporediana balnea, vulgo Porretana. Joan. Per. Arlunus de Balneis. Eposilinga, id est. Squama serxi, Rul. lohns. Epsilomenos, ἐψιλώμενος, denudatus, carne exutus. Dicitur de Ossibus 5. aph. 22. Epulis, ἐπουλὶς, dicitur Tuberculum& carniS eXcrescentia in Gingivis provenienS, & ad intimos molares dentes sese extendens, ita ut aeger aliquando os operire nequeat, Gal. I. 5. de C. M. S. L. c. 9. Caussa eit solutio continui, facta per inflammationem, & siiccum nutritium sanguinis dimittenS. Vid. Scribon. n. 6ι. & Rhod. in not. Ephem. Nat. C. An. II. Obs. 255. Epuloticus, ἐπουλωτικὸς, epitheton medicamentorum, quae non liquare, fed indurare carnem, desiccare, & cicatricem inducere apta funt, Suntque omnia terrestri siccitate praedita, & adstringentia. Vide Gal. I. 5. de S. Fac. c. 16. Dicitur & συνουλιυτικόν, Gal. I. 13. M. M. C. 5. Epureo, ἐπουρέω, lucinam facio, idem, quod simplex οὐρέω. Lind. Ex. V. § . 71. Equicervus. Vide Alce, culus descriptionem vide etiam apud Aldrov. libri. de qttadruped. bisulc. c.3 2, Equi Clibanus, fimus equinus Chyrnic. Alb. Magnus de mineralibus l. 3. t, 1. c. 10. Equitatio, ἱππεία, ἱππασία, ἵππευσις, est motus corporis quandoque fortior, quando equo insidens cursum abfolvit. Equitatio continuata iolet etiam sterilitati anfam dare, teste Hipp, de A. L. & A. & Lang. I. 2. ep. p. Quod Th. Sydenham equitationem in phthisi tanquam certissimum remedium commendaverit & D. D. Statilius illud specios.e propugnare non dubitaverit in quodam Propemptico ad Difp. Inattgur. de Fundamentis pathologiae practicis Dn. Joh. Sam. Carl. Oerittg. ulteriori adhuc disquisitione & confirmatione indigere omnino arbitror, de qua phthisi, de quo morbi tempore particulari, an in principio, vel augmento &c. intelligendum sit, & quaenam alia circa usum illius remedii adhuc observanda sint ? quandoquidem phthisiiI adeo esse intricatum & difficilem morbum nemo inficiabitur, atque ideo praeter equitationem recte adhibendam etiam aliis adminiculis & remediis congruis opus esse nullum mihi est dubium. Interea nihil de autoritate & fide laudatissimorum illorum autorum volo derogatum. Equus,ἵππος, homonymon est vocabulum. Proprie notat animal quadrupes notissimum, solidipes; ntrlusque sexus, cujus prolixam descriptionem reperies in Aldrovand. i. 1. de quadruped.folidip. cap. 1. & ufijm medicum apud Schroder. /. 5. cl. I. n. XXI. Equi Anatome descripta legitur in Act. Hasystens. Vol. I. Obs. Xi. p. $6.seqq. De Equis prasinis lege Lang. l. 1. ep- 78. & Fr. Hofmann. in clavi ad Schrod. I. De Equis Magicis & DiaboliciS praestat tacere, quam fcribsre. Imprr - prie vero'ίππος, Equus r dicitur oculorum quidam affectus, quibuldarn insitus, quibus oculi nullo tempore manere possunt quieti, sitd subinde nictant instabiles; Gal. Z. def.med. et c. I. prognosis t,2I. ete.2. in I.prorrhe . t. II. Caussa sine dubio in inveterata spirituum ania maliurn agitatione in musculis palpebras moventibus consistet. An vero propterea non sit-morbus dicendus, quia Medicorum nemo meminit, non est nunc mearum partium ventilare. Sane In ipsa actione visus aliquod impedimentum praebere mihi non videtur dubium. Eradicativus dictum olim fuit de purgatione fortiori & de purgantibus violentioribus, ad oppositionem Minorativae purgationis. Fallop. de purg.stmpl. c. 16. Tom. I.p. 6I. Erectimancus, ὀρθόκυλλος, ὀρθόκωλος. Vide Orthocolos. Erectus, ὀρθὸς, idem, quod Rectus, dicitur de corpore vivo & plerumque sano. Unde & Galen. egregie hoc demonstravit, Erectum esse, provenire & Itb animo & spirituum praesertim animalium vigore. Nam illis absentibus corpus deorsum fertur & in terram declinat, l. de pa/pit. trem. rigor, c. 4. Eregmos, ἐρεγμὸς, in fpecie Fabam fresam fractamque significat, ttt ita sit idem in faba, quod ptisana in hordeo, Μίχεῖδρος in alica. Late tamen aliquando de omni legumine freso accipitur, notante Gal. com. 4. aph. 46. Foes etiam vult, interdum pro lomento, aut farina fabarum sumi, quod negat Gorraeus p. 154. Dicitur & ἔρεγμα, ἔριγμα, ab ἐρεικω,frango, quod aliquoties occurrit in Hipp. v. g. l. 2. de morb. LXV. I4II.I. de morb. mul. CIV. 5. l. 2. VI. 28. Substantivum ἕριγμα legitur Coac. t. 63 I. I. 2. de morb. mul. LXXIV. 13. Ereisma, ἔρεισμα, figttificat fulcimentum, vel stabilimentum. Idem quod ἔρμασμα, στήριγμα, v. g. in Chirurgicis, per fasciam & vinculum, Gal. c. 3. de Fis, q. in med, L$6.& 2. defractur. t. 77. Deinde significat illisionem cum impressione, aut impetu, Hippocr, a. de fract. t. 24. Descendit ab έρεἰδο, innitor, adurgeo. Unde άν.πρεἰδο, renitor. Eremaeos, ἠρεμαῖος, quietus, lenis. Dicitur de igne apud Hipp. 1. t.de morb. mul. LXIV. 11. Eremos, ἔρημος, desertus, derelictus, destitutus : Usiirpat Hipp, de osse curasione destituto, l. 7. ep. in sin. Erethismos, ἐρεθισμὸς, generaliter in Medicina significat omne incitamentum comprehendens cuncta, quae quovis Tnodo vires vitales reddunt infirmiores, & ita flammam sive calorem vitalem labefactant, aut criticos conatus impediunt, sive sint acres & vitiosi humores in corpore, & alia praeternaturalia, lumbrici, calculi &c. sive res externae, vigiliae, ira, moeror, quernadrnodum ita exposuit Gal. c. 2. de R. V I. A. t. 54. Unde &C hujusmodi res dicuntur σημὀια ιγὼθιστικά, signa irritantia. Legitur in hac significatione vocab. ἐρεθισμὸς, l.irpb.io. ln specie aliquando sumitur pro irritatione facta per alvum, I. 1. Epid. aegr. 2. et I2. Vid. Foës. Oec.p. 237. Eretria, Eretrias, ἐρετρία, ἢ ἐρετριὰς, Ic. γῆ, terra t Est species serrae, quae nomen habet ab urbe Euboeae Eretria, sita prope Chalcidem. Arab. dicitur Cana- sii/. Sunt duae ipsi colorum differentiae, Alba & Cinerea. Modice pinguis. Vim habet extergendi validam; fi lavetur, aut uratur & postea lavetur, magis adhuc siccat. Vide Diofcor. /. 5. c. 171. Gal. i. 9. de S. Fac. Quod vero Forest. terram rubram minutam, ut arenam, scripsit l. 7. Chirurg. Obs. XI in Schol. non quadrat cum DioscOridis descriptione. Meminit & Hippocr, libr. 3. de Morb. XXVII. 7. n. Terrae Eretriadis, quae rubram tincturam praebet, sed an cum illa coiiIcidat, quae à Dioscoride describitur, certo non constat. Ereuthos, ἔρευθος, significat Ruborem, v. g. faciei, signum plenitudinis sanguinis, sed etiam aliquando lixiviositatis nimiae & ichorositatis salinae, praesertim in scorbuticis. Vocabulum legitur apud Hipp. I. 3. Epid. aegr. 12. post stat. pest. à verbo ἐρεώθύ, rubeos l. a. Epid. s.s.n.jts. Ereuxis, Eryge, Ereugmos, ἔρευξις, ἐρυγὴ, ἐρευγμὸς, dicitur Latine Ructus, estque proprie nihil aliud, quam excretio flatuum per os. Dicitur & Eructatio, cujus caussa nulla alia elt, quam inordinata ferrnentatio & dissolutiO alimentorum facta à fermento quodam heterogeneo & improportionato ad materiam dissolvendam, unde effluvia vaporosa & halitus excitantur, qui coagmentati prius, postmodo fursum tendentes, cum impetu exitum per stomachum & gulam sibi parant, & hinc sonora flatus excretio, quae Ructus nomine venit. Vid. Sylv. I. I. Pr. Med. c. 9. In hypochondriacis haud dubie ab aciditate succi pancreatici & fermenti chylificantis acidi ructus sunt frequentes, unde ὀξυρεγμία dicitur. Vide Oxyregmia. Vocab, ἔρευξις legitur apud Hipp. l. 6. Epid.s. 2. t. 3 2. vel 33. et I. de Humor. II. I 7. Foës, etiam scripsit, quibusdam ἕρευξιν omnem transpirationem & emissionem spirituum per corpus denotare. Sed nullo probavit exemplo. Legitur & aliquando ἔρευξις, 1. 6. Epid.s. 8. t. 22. Ergalia Andr. Libavio dicitur pars ministra Encheriae , explicans instrumenta alchemica. Aichymiae l. I. c. 2. et 3. Ergasterium, ἐργαστήριον, idem, quod Laboratorium. In specie ergasierton quoque dicitur pars furni, in qua materia medica mediante capella, alembicO, retorta , &c. reponitur, & Chyrnice alteratur. Morley in Collect. Leid. proleg. c. 2. Ergata, nomen machinamenti, vel instrumenti attractocii, quod ad cochleae foeminae, περικόχλιον dictae, constitutionem concurrit. Oribas. de machinam. Ergma, ἔργμα, impedimentum significat, vel septum , Hipp. I. de Steril III. 2. Ergon, ἔργον, Opus, omnem partium corporis actionem & functionem indicatae, praecipue tamen ad sensiles animi facultates referri vult Foës. Oec. p. 263. & quidem ex Hipp. l. 6. Ep-s. 8- t- 3 5. In specie ἔργα τῆς φύσεως , opera naturae dicuntur, quando irritata agit in alienum subjectum cum vi quadam, sed felici succesu sii, v. g. in sternutatione, tussi, ex Gal. 1.6. Epid.s5.L3. C Hoirnann. 1.3. Instit. c.?. §. 2. Linden. Ex,XV. §.142. Imprimis vero ἔργον tale notat actum, vel opus, quod cum molestia quadam conjunctum est, aut difficultatem quandam prae se fert t Hinc ἐργὼδης idem, quod quodχαλεπός, difficilis, molestus, Hipp. 2. aph, 37. et q. aph. I 5. Vid, Diet. n. 3 3 7. Nec molestia carent ἔργα κύπριδος, munia Veneris, de quibus vide Rob. Keuch. adQ. Seren. «ot. p. 217. Vide Opus. Ericeron, ἐρικηρὸν, est species Collyriorum τῶν στατικῶν, cujus aliquot differentiae ab Aetio recensentur. στατικῶν, cujus aliquot differentiae ab Aetio recensentur. Non dubium elt, sic vocari à fructu Lrices, quem recipiunt, quem Gal. l. 4. de C. M. S. L. inter mediocriter adstringentia enumerat. Gorr. p. I55. Ericis, ἐρικὶς, Hordeum crassius divisum etiam significat, teste Galen. in Exeg. dies. Hipp. Erictos, ἐρικτὸς, fresus, fractus. Vide Ereigma. Erigma, ἔριγμα. Vide Eregmos. Erimoides, legitur apud Parac. /. 2. de Tartar. tr. 3. cap. 3. in comm.& videtur ex contextu innotescere, quod denotet sabulum, vel subsidentiam in urina arenosam. Erinaceus, ἐχῖνος. Vide Echinus. Erion, ἔριον, Lanam significat, magni in Medicina Usus. Ejus duae lunt differentiae, pura & fordida : Pura dicitur, quae lota elt, fordida vero illota, quam Graeci ἔριον ῥυπαρόν καὶ ὀισυπηρόν, Hippocr, vero τάνοον & πινῶδες appellant. Est autem πόνος idem, quod ῥύπος, fordes. VIde Eurion, Lana. Eriphos, ἔριφος, i. e. Haedus, pullus caprinus tenellus, seu caper tenellus, ea propter uri natura cum capris convenit, ita & viribus, quas tamen ratione juventutis teneriores & imbecilliores obtinet. Schroder. /. 5. cl. 1. n. 9. Ermesia, ἐρμεσία, compositionis ctfjufdam nomen est, qua Magos quondam usios esse perhibent ad liberos generandos pulchros bonosque. Constabat nucleis pineae nucis tritis cum melle, myrrha, croco & palmeo vino, atque ita admixto lacte bibere jubebant. Similiter & à conceptu puerperas partum enutrientes sic fieri constantes animo & forma excellentes atque bonos alumnos pollicebantur. Haec Gorraeus pag. 156. Erodinium, est indicium alicujus rei, vel futurae historiae, quae tantisper adhuc latet homines, donec adveniat, tum demum vocatur ex incerto notum, & certius praesagium. Hinc dicitur Erodenium corpus, quod indicat dispositionem singularem. Item Historia Erodenia , Paracels. de Podagricis l. 2. §. Necromantia. Rul. in Lex. Eros, ἔρως. Vide Amor. Erosio, διάβρωσις, idem, quod Corrosio, vide supra. Erotoleptos, ἐρωτόληπτος, dicitur proprie is, qui ardet amore mulieris honesto. Linden. Ex. XVr §. 46. Erotomanes, ἐρωτομανὴς, vocatur, qui furore nuodam s.ectatur vaPas & illicitas libidines, Lind. d. 1. Erotomaniam etiam aliquando in canibuS venaticis sutile veram observatam, ita ut libidinarentur, non tamen coiverint vel (e commiscuerint, notavit Lentilius Mifcell. Medico-Practic. Part. II. p. 530. Erraticus, ἄτακτος, ἄτυπος, vide Atactos, Atypos. Erraticae LuiS Venereae meminit Parac. i. 8. de Gallicis papulis & aliis fymptom. cap. 9. & Locorum erraticorum in morbo Gallico, lib. 3. Chirurg, magn. de morb. Gall. cap. 5. Erratum, Error, ἁμαρτία, διαμαρτία, σφάλμα, πλάνη, quid significet, notum est. Erroribus quoque expositam esse aTtem Medicam, & eoS, qui eam exercent, fatetur, Gal. I. 2. de C. M. S. L.c. ι. ubi caulsas quoque errorum adduxit, ignorantiam, malam judicationern, negligentiam in conscribendo. Errores hujusmodi notari, interest & artis & posteritatis. Lind. Ex. XII. §. Iao.seqq. Errhinon, ἔῤῥινον, Latine, Nasale, epitheton medicamentorurn, quae naribus, quas Graeci ῥῖνας vocant, capitis purgandi gratia induntur. Gal. /. 5. Simpl. Fac. e. 2o. Materiae & formulae variae sunt, de quibus vide Weker. Anndot. Gen, l. 1. c. I8. et 47. Spec. l. t..sect. 1 i. P. Morell. Form. Rem, l. z.s. 2. c. 8. Schroder. /.2. cap.) r. Rolfink. Ο. ac. M. M. Sp. l. a.sect. 4. c. 1. Errhinorttm species s.unt Ptarmica, ‘Zixfyeisu, Sternutatoria, quae Sternutationem movent. Errhipsis, ἔῤῥιψις, projectio, prostratio& dejectio dicitur apud Hippocr, cum corpus velut mortuum ac inanime omni robore persecte exoleto & remisso prostratum est, quod extremum virium lapsum denotat, l. de humor. III. t 5. Junge Gal. com, 1. ad hunc lib. t. 24. ἔῥῥιψις ὄμματος, oculorum projectio, cum Oculi prae imbecillitate amplius aperti esse nequeunt, sed eortnn v.S omnino languida est & prostrata, Oculoque ferocien i Opponitur, qui delirium portendit, l. 6. Epid.s. t.si.b sin. Vide Foës.p. 242. Errhomenos, ἐῤῥώμενος, valens, validus, sunttatern prae fe ferens. Usurpatur de diversis rebus natura » libus & non naturalibuS apud Hippocr, v. g. de vultu, Coac, t. tyfi. lib. 2. Epid.s. Vl. 1 2. de vigiliis l. de Crisib. IXi I. de animo vel mente, i.aph.^q. Vid. Linden. Ex. XIII. §, 298. 491. Error externus, ἀποτυχία τῆς ἐνεργείας. dicitur quando natura in agendo excidere cogitur ab intentione operis destinati, ob non bene se habentes causas externas. Idem Ex. XV. §, I.j7. Vid. Seno. Inst. l. 2. P. 3.s. i. c. 2. & C. Hosm. i, p Inst. c, p. §. 7. et 9. Errores hujusmodi externi fiunt postea caussae morborum. Rolfink. Ο. ac Med, Sp. i. z.s. 3. C. 25. Error lymphaticus vocatur Hydropis species Anasarca à Q. Seren, notante Keuchen. in not.p. 193. Eruca, vocabulum est homonymon, & plantam & animal insectum significans. Priorem BotaniciS relinquimus. Juxta posteriorem Gr. dicitur κάμντη, Latine etiam Bruchus- Estque insectum vulgaris notitiae, originem trahens, vel ex stirpium excrementis vel eX ovis papilionis. Species totidem sunt, quot plantarum, inquit Schroder. l. 4. cl. 4. n. 102, Erucarum vero descriptionem prolixiorem pete ex Aldrov. libris de infectis, praesertim /. 2. c. I.feqq. Erucas ex opere pueri prodiisse una cum aliis mirandis notavit Lentil. d. l. Part. I.p. 90. In specie Erucas, quae in piceiS nascuntur, & propterea πιποκαγέπαι appellantur, facultate esse Cantharidum, testatur Gal. I. I t. de S. F. tit. Pityocampe, Jung. Lang. l. I. ep. 8t. Eructatio, ἔρευξις. Vide Ereuxis. Erugo, ἐκρυτίζω. Vide Ecrytizo. Eruptio, ἔκρηξις, ἔκρηγμα, κατάῤῥηξις, vel significat excretionem alicujus materiae confertim & largiter factam, verbi gratia, Eruptio ianguluis, puris, in qua significatione aliquoties legitur apud Scribon. Larg. n. 46, 66.84. 2o6. 240. Vide Lexic.Scribon. Rhodii. Vel notat affectiones ulcerosas cutaneas, & ita idem est, quod Exanthema, ἐξάνθημα, Gal. I. 5. de C. M, S. L. c.g. AEginet. I. 4. c. 9. Vide Ecregma. Eryge, ἐρυγὴ, ἔρυγμα, Ructus. Vide Ereuxis. Erygmatodes, ἐρυγματώδης, epitheton morbi statttlenti & ructuum effectivi, qualis est Hypochondriaca affectio. Gorr. ex Hipp. p. 157. Conati Galen. exegesi. Eryma, ἔρυμα, significat munimentum, vallum,pro- pugnaculum, & tribuitur Deo apud Hipp, de morb.sacr. IV. 56. Viris bonis in Efftst. ad S. P. Ο. Abder. in prine. Erysibe, ἐρυσίβη, vocatur Rutcigo, morbus frugum & fructuum. Vide Rubigo. Erysipelas, ἐρυσίπελας, est tumor praeter naturam, non alte descendens, sed in cute consistens, à bilioso sanguine obortus, colore pallido rubente, Galen. l. 14. meth. med. c. I. et i. 2. ad Glauc. c. I. vel ex veriS principiis ita describi potest : Erysipelas est intemperies calida & sicca cum materia, plerunqt e particular.S certi membri, rartssime totius habitus externi corporis, cum tumore leviori, rubedine diluta, dolore acerrimo, proveniens ab effervescentis languinis biliosi portionibus ichorosiS tenuioribus subsistentibus & essioreisoentibus. Dividitur in Purum & Sputium 3 quod posterius pari icipat vel cum inflammatione, vel alterius Tumoris p, n, genere, Galen, dicto loco. Erysipelas vero vocatur, quasi Vicinitraha aut Vicinirubra. ab ἐρ.ού, & τέλος, vel ἐρυθργέ, c. 3. de iis, quae in med. t, 30. Habet & alia nomina, ut Ignis Sacer, S. Antonii. Vale Dieter. n.343. Helmont. appellavit Apostema maxime igneum, in quo ex. Candescit spiritus vitalisà caussa motbifica lacessitus, & veluti ad iram provocatus, tr. Natura Contr. nescia n, 30. & Bias humanum. 2 8. Species Erysipelatis est Zona, vel ζωστήρ, de quo infra. Jung. Eph. Ni C. Ann. III. Obs 4. Iunken. etiam meminit alius Erysipelatis, quod Puerile vocat, inter morbos infantiles referens; quodque sepe purpurae miliaris specie efflorescit, alias inte.nis torminibus infantes affligit, quiete privat, & eX. crementa alvi ex flavo viridescentia stcedere facit, hile juS caussam refert in matrum dispositionem biliosam texturamque rariorem & externas subitam sanguini phiogosin inducentes, Chym. Med. Phys. Part. II.sect. 2. c. z. p. ypr.seq. Drysipelatodes, tfvtr.TstxwrnJec 1 dicitur, quod indolem erysipelatis prae se fert, quarnviS non sit ex asse. Erythacos, ἐρυθακὸς, Vide Rubecula. Erythema, ἐρύθημα, ruborem, vel rubedinem significat, Idem, quod ἔρευθος. Vide Ereuthos. Usurpatur saepe ab Hipp. 7. aphorismo 49. s.4. de R- V I. A- t-x6. l. 1. Epid. aegr. I 4. & in Coacis textibus aliquoties. Vide Foës. p. 242. Erythrinus, ἐρύθρινος, al. ἐρυθρῖνος. Lat. Plinio Rubellio ( quamvis hoc nomine aliud piscis genus veniat) eit piscis marinus, ita dictus à colore rubro, cujus descriptionem & usum in cibis vide apud Aldrovand. /. 2. de Piscib, c. 9. Erythrion, ἐρύθριον, nomen est Malagmatis, cujus descriptio habetur apud AEginet. I. 7. c. 18. Erythroeides, ἐρυθροειδὴς, epitheton tunicae testium intimae, Vide Elytron. Erythros, ἐρυθρὸς, Ruber, rubenS dicitur. Hipp. 4saph. 7I. 5. aph. 65. & alibi stfpius. Vide Ereuthos. Esaphe, ἐσαφὴ, contrectationem digitis immissis factam significat, à verbo ἐσαφάω vel ἐσαφάσσω, digitis contrecto , quo aliquoties usus Hipp. i. de nat. mul. XI. I2. XXXI. Is. XXXIII. II & alibi saepius. Vide Esmasamenos. Esca, Esculentum, βρῶμα, σῖτος, idem, quod Cibus. Vide Broma. Cibus. Eschara, ἐσχάρα, crustam significat, vide Crusta. Altas proprie significat locum, ubi focus struitur. Rhod. ad Scribon. n. 25. Escharas fieri ministerio salium acutorum, docet Helmont. tr. potestas medicam, n. 4. Hinc Escitaroticus, ???, crustam inducens, de quo etiam supra in voc. Crusta. Escharopepa, ἐσχαρόπεπα, epitheton τῶν κρημνῶν rur farinarum crassiorum apud Hippocr, l. IV. Epidem. XXIII. Foes. Oeconom. p. 245. Eschatiae, ἐσχατιαὶ, dicuntur Hippocrati membrorum extremitates , aut extremae partes, t. desract-140. Eschatos, ἔσχατος, extremus, summus, ultimus. Quando tribuitur morbis, significat extreme periculoius, quibus nulli alii fiant acutiores, I.aph. 6. quando doloribus, exprimit acutissimam etiam & maximam molestiam, I. apir. 7. quando diaetae, vel victui tenui, sum’ mam tenuitatem denotat ibid. Jung. Diet. n. 345. Esciamenos, ἐσκιαμένος, dicitur de membris corporis velatis & tectis, veluti umbraculo. Hipp. l. 2. de morb. XXXV. 3. Escura, idem, quod Eschara, caro nigra emortua, quae per cauterium, vel medicamentum corrosivum à bona vivaque carne separatur ac deciditur, Rul. Lex. Esdra, ἔσδρα, est nomen Antidoti cujufdam prolixæ ex valde contrariis compositae, & quidem ex 50. circiter simplicibus apud AEgin. /. 7. c. n. qui πολύχρηστον vocat, & vehementer desiccandi vim tribuit. Esebon, vel Aisebon, id est, Sal commune. Rul. & Iohns. Esmasamenos, ἐσμασάμενος, manum immittens, ad contrectandum, vel implorandum. Verbum ἐσμάσσω vel ἐσματτω, imprimo, legitur apud Hippocratem i. 1. de morb. mul. XCVI. 20, et 3. de art, tex. yy. Coincidit cum ἐσαφάω. Vide Esaphe. Esmyrnismenos, ἐσμυρνισμένος, Myrrhatus. Epitheton vini myrrha conditi; quale Christo Servatori Judaeos crucifigendo dedisse existimat Linden. Ex. X. §. I4I. Esoche, ἐσωχὴ, dicitur eminentia & excrescentia, aut tuberculum intus latens in anno, quemadmodum ἐξοχὰ tale significat in dicta parte foriS eminens. Apud Gal. utrumque legitur cum remediis, defac. parabil. i. . c. 6. 7. et 5 I. Esphlasis, ἔσφλασις, Intropulsio, significat cessionem partis introrsum suctam à re externa violenter imprimente. Legitur de olse Cranii apud Hippocr. I. dec. vuln.VII. 5. ubi & verbum ἐσφλἀσθαι & ἐστφλώμενον, imprimi, impressum, Occurrit. De hac legitur observatio singularis apud Bonet. Mecl. Septentr. l. I.sect. 3. c. 17. p. 54. & Act. Hafn, Vol. III. Obs. 69. Essatum potentiale est virtus, potentia & vis medicamentosa, quae inest vegetabilibus & mineralibus. Quam virtutem si beneficio extractionis sibi junxerit Spiritus vini, vocatur Vinum Effatum, quando vino destillato rectificatoque adduntur herbae, ut earum extraha, essentias, ut Vinum de Melissa, Pulmonaria &C. Rul. & lohns. in Lex. ex Parac. I. 8. Paragraph. c. 2. §. 2, item in Schol. ad h. l. & in Thessallo II. de gradibus & compos, c. 2, Quin & alia medicamenta insigni virtute medicamentosa impraegnata Effata vocari patet ex eodem I. 2. de Tartaro Tract. i.c. 6. Ita quondam D. Mi. chaëi Rupertus Beslerus, Medicus Norimbergensis, juncta duorum Pharmacopneorum, Joh Schmidii & Murtini Brentelii opera Anatomiam Effatam instituit, in qua, mediante Vulcano, & omnibus & singulis corporis humani partibus, membris & excrementis medicamenta sine ulla alia additione confici posse demonstratum fuit. Verum an non potius ad ostentationem, quam utilitatem, hic labor fuerit, alii judicent. Essentia, οὐσία, dupliciter accipitur t Physice & Medice, velChymice. Juxta illam significat rerum naturalium quidditatern, sive internum principium litbstantiale, aut formam, quae dat esse rei t Vocatur & Natura, de quo infra. Cbytnice accipitur generaliter & specialiter. Generaliter Essentia est extractum simplex e rebus tota sua natura perfectis productum. Et nominatur Essentia ideo, quod in elementariis loculamentis nata & comprehenia totius substantiae misturae pars fit perfecta, natura & essentiali ratione vi.tutcque instructa. Talis potest fieri ex omni mistorum genere, Minerali, Vegetabili & Animali, magno cum proventu, quemadmodum hoc plurimis exemplis monstravit Rolfink. Chyrniae l. 4. sect. I. per totum. Junge Libav. Synt. Arc. Ch. l. 8,c. I. 2. 3. D. D. Wedel. Pharmac. in A.F.R. lib. 2.sect. 2. cap. 7. & 8. Plures etiam extant in Morley Coll. Chymic. Leid. quae loca videantur in .Indice. Specialiter Essentia est duplex. Succus & Mysterium, Rul. Ad Mystertunuaprstnei Essentia quinta, sive Quinta Essentia , quae eitmateria corporalis ex omnibus, quibus vita inest, separata ab Omnibus impuritatibus ac corruptibilitatibus subtilissime purgata, in qua omnis rerum pctentia est & medicina. Vel est aliquid praeter elementa, nec ex crasi horum Ortum, divinum auctore & effectis, Rul. & Iohns. in Lexic. vide Quinta. Quod in Essentiarum Chymicarum praesertim ex Antimonio & similibus mineralibus venenosis elaboratione vanae occurrant saepe jactationes, testatur Libav. Tract. de Igne Nat. c. 3 5. De differentia inter Essentiam Philosophice & Chymice acceptam non inepte scripsit Helmont, tract. Tria prima Chymic. princip. csu c. n. ya. 77. Abusive quoque vocab. Essentiae sumi, quando Eleosaccharis tribuitur, notavit Schrod. l. I. c. 3. /it. E, Essentiale, οὐσιῶδες, m genere dicitur, quod participat de essentia alicujus rei, live ad essentiam pertinet. In specie vero Chymicis Salia Essentialia vocantur, quae parantur ex Decoctis vegetabilium, & modus describitur ab Ang. Sala, ut & Rosii Chym. l.e.s.r. art.I, c. 5.seqq. p. m. t.8(i.seqq. quamvis juxta aliorum sententiam, non sint vera Salia, sed saltem saliniformia. Haec salia Essentialia sunt nihil aliud quam Tartarus plantarum conflatus ex acido & alcali t Morley Collect, Chym. Leid. cap. II. In specie Essentiale suum principale vocavit Kreuohnerus Nitrum Vitriolaturn d. l. c. 300. Essentificatum, dicitur de Mercurio, vel argento vivo sublimato puro, quando instar crystalli pctlucet. Hinc Effentificatum Crystallinum Libav. Apocal. Hermeu part. I. c. 8. Tom. II. Oper. p. 452. Vel dicitur de Spiritibus Alcalicis destillatis, addito Sale proprio v. g. Spiritus C. C. essentificatus. Esserae, Efferoe, Saire, vocantur pustulae, parvae fcabiei, bullarum instar, vel squamarum, nili quod carnern habeant exuberantem, Rul. Paracellus vocat squamulas pediculares , & deducit ex vaporibus Talci, vtl Cachituiae, hinc morbum familiarissimum metaliifofloribus dixit, tr. de nlcerib. et apeflemat. c. ay. Forellus ad Epinyctidas retulit Obs. Chirurg, l, L Obs. 15. Schol. Jungatur quoque de hoc affectu legendus Ingraflias comm. ad Avic. de tum, p. n. p. 186.seqq. Essodinum, elt certum ret suturae praesagium eX indicio. Rul. Opponitur igitur Erodinios de quo p-supr. Esthiomenos, ἐσθιόμενος, dicitor depascens, exedens r corrosivus, de morbis, qtIorurn caussa consistens in falinis corrosivis & acerrimis portionibus depascia tur & corrumpit solidam quoque carnOsaIum & alia-, rum parttum mollium, quin & aliquando durarum siibstantiam. Ita dicitur Herpes idFtsuir®r, sive exedens , Ulcus depascens, Lupus, ZOnaserpenS, vel Zoster, Galen. 1. de tum. p. n. c. 9. Rul. in Lex. Paracels. in fragm. Med. ad Tom. II. pertinentibus omne Esthtomenon à slele Arfenicali deducit t item, ex sale Mercuriali Herpetem sive Lupum : l. de ulcerib. c. 7 et alibi. Excrementa quoque alvi quaedam dicuntur ἐσθιόμενα, cor- rodentia, Hippocr, l. 4. Epidem, XII. 7tya, Esuries, & Esuritio, idem, quod Fames, Gr. λιμὸς, Vide Fames. Esurinum, Paracelso dicitur, Acetosum medicamentum , quod sua natura famem tantam excitare valet, ut etiam appetat non es.culer.ta, & eadem concoquat, i. de Tartareis morb. cap. I 6. Non inepte quoque Charltonus Fermentum ventriculi chylificans vocavit Acidum Esurinum, Oeam. An, Ex, II. §. 6. Ita & Spiritus Veneris nonnullis vocatur Acetosa Esurina, Morley Collect. Chym. Lcid, c. apy. Aceti esurini descriptio videatur apud Poterium Pharmac. Spag. l. t. c. Io. Etesiae, ἐτησίαι, dicuntur quidam Venti atrniversaxii , qui post exortum caniculae spirant BorealeS, vel Aquilonares, ternperantque aestum solarem per 40. circiter dies. Unde si defecerint, non temere suspectum reddunt aeris statum, teste Hipp. I. in 1. Epid. t. 7. et eap. 3. in 3. Epid. t. 8. & l. 2.s. III, 5. Ethas, ἐθὰς & ἠθὰς dicitur, qui alicui rei assuetus est. Ita uterus vocatur assuetus geniturae & conceptui, l.i. de morb.mul, l.tz. XXVII. 5. Homines morbis assueti, GdJtc ris νούσῳ, l. de morb. sacr. XIV. I, Morbi consueti vel familiares etiam ita appellantur, I. 2. de morb. mul. XVII. 12. Ethees, dicitur Aurum Rhenanum, pretiosum, Rul. Lex. Ethel, &ignem & nigredinem denotat. Turba fol.6I. Ethciia est corpus adustum siccum, rubrum & album, Auri colla. Ethelia Tinctura rubra. Elt & flos albus auri. Haec Ruland. Idem quod Terra alba, Sulphur album, Magnesia, Langn. Harm. Chym. c. I. Vol. IV. p. 729. Ethesius, dicitur Chrysolithus lapis. Rul. & Iohns. Vide Chrysolithus. Ethica, idem, quod Hectica. Vide Hectica. Ethmoides, Ethmos, ἠθμοειδὴς, ἠθμὸς. Vide Cribratorium. Ethos, ἔθος, ἔθισμὸς. Vide Consuetudo. Ethos, ἦθος. Vide Mos. Etnos, ἔτνος, significat edulium ex omnis generis leguminibus confractis & elixis. Legitur apud Hipp. I. 4. de R. V. I. A. t. I I2. l. 2. de nwrb. LII. I4. l. 2. de Morb. mul. XXIIX. 33. l. 7. Epid. XXXIII. 11. Etos, ἔτος, idem, quod ἐνιαυτὸς. Vide Annus. Etron, ἦτρον, parS infima ventris, Hypogastrium- Vide Abdomen. Etymologia, ἐτυμολογία, i. e. explicatiO nominiS, ratione suae originis. Ea licet scitu necessaria Medico sit, fallax tamen, & incestum praebet argumentum, teste Galen. l. 2. dc Hippocr. & Plau decr. c, i, Evacuatio, κένωσις. Vide Cenosis. Duplex est, alia naturalis, artificialis alia. Id quod iupra omissum est. Euaemia, εὐαιμία, i. e. bonitas sanguinis. Legitur apud Fernel. 1. z. Pathol.c. 14. Eualthes, εὐαλθὴς, qui facile sanatur, Hipp. 2. de artic. t. 47. et c. 4. t. 3 5. inde Erotianus εὐαλθέα, εὐθεράπευτα. Euanaleptos, εὐανάληπτος, qui facile ex morbo vires recolligit; fere idem qui cum priori, Hipp. I.6. s, 4. Epid. t. 8. Euanasphaltos, εὐανάσφαλτος, idem, quod εὐαλθὴς, cui opponitur δυσανάσφαλτος, qui difficulter curatur , Hipp. i. de Alim. VI. 5. 7. Evanesco, ἀφανίζομαι. Vide Aphanizomæ. Euanthes, εὐανθὴς, floridus. Pro diversa tamen subjectorum, de quinus dicitur, natura, diversimode quoque exponi debet, v. g. quando de sanguine, significat rutilantem, Hippocr. Coac. t. 631. Si de urina, rubicundam & pellucidam notat, ibid. t. 586. Descendit à verbo εὐανθειυ, bene floreo, l. de nat. mul. VIII.I. quamvis suspecta lectio videatur pro ἐκθετὸ, excurro. Euaphion, εὐάφιον, nomen medicamenti ad haemorrhoidas, sic dicti à lenitudine, cujus meminit Gal. I. 9. de C. M. S. L. c. 7. Euapolytos, εὐαπόλυτος, dicitur de eo, quod facile abfolvttur , recedit, aut abscedit, Hippocr, I.de artic. t. fiet, & in Mochlic. Evaporatio, Evaporans, διαφόρησις, διαφορητικὸς. Vide Diaphoresis. Evaporatio quoque Chymicis dicitur sublimatio liquidae materiae, & resolutio in halitus. Est & secundus modus Dissolutionis artificialis aquarum Thermalium ad investigandas particulas minerales. Vide Dissolutio. De Evaporatione aquae, quae fit, ctim Aqua paradisi adscendit In coelum, ac guttatim in terram decidit, vide M. Joh. Isaaci oper. miner, cap. 24. in Th. Chymic. Tom. III. p. 430. Eubastactos, εὐβάστακτος, i. e. qui probe sustentatur. Usurpatur de vulnere in deligatione re aliqua molli, silpposita probe sustento, Hipp. 3. desyact. t.31. Eucardios, εὐκάρδιος, idem, quod ἐυστόμαχος, ventriculo gratus, Galen. in Exeg. Dict. Hipp. Eucatasceptos, εὐκατάσκεπτος, bene deorsum vergens. Junctum legitur cum p. a. dicto εὐβάστακτος, de vulnere. Hipp. d. l. Eucheres, εὐχερὴς, facitis, periculo vacans. Dicitur de convulsionibus, Hipp. I. Prorrhet.sin. t.27. Coac. t.349. Opponitur δυχερὴς, difficilis. Vide supra Dyscheres. Euchroea, ἔυχροια, bonitas coloris, v.g. Faciei, Hipp. Coac. t.6y. et 2 t 3. Dicitur alias saturus rubor, qui fixus & stabilis, non refluus, ut in verecundiam datis, Linden. Ex. IV. §. 6o. Index est sanguinis boni, & sanitatis documentum. Tales homines dicuntur ἔυχροοι, Hipp; 5. ικαὶ. 42. cui opponuntur δύδηχροοι. Jung. Diel. n. 364. "Ευχροον quoque nomen est Emplastri ap. Seribon. Larg. eomp. 203. & meirlinit quoque Gal. /, 4. de C. M S. L. c. y. Junge Rhod. in not. ad Scribon loc. Euchylos, ἔυχυλος, succi bonitate praeditus. Adv. ἐυχύλως legitur apud Hipp l.I. de morb. mulier. XXXIII. Z , Dicitur & ϊνχυμος. Euchymia, ἐυχυμία, i. e. succorum in corpore bonitas , Gal. l. t.. S. Fac. c. 13. ImprirniS dicitur de alimentis. bonum succum nutricium praebentibus. Unde Gal. integrum libellum conscripsit de boni & moli succi elbis, περὶ ἐυχυμίας και κακοχυμίας. ρὶυχυμος quoque dicitur τροφὴ, nutrimentum boni succi, l. 6. desan, tu. c. 7. Eucinetos, εὐκίνητος, motu facilis, expeditus ad motum, mobilis, Hipp. 3. aph. 17. Vid. Diet. n.353. Eucoelios, εὐκοίλιος, dicitur de cerasis recentibus, quod alvum leniter subducant, plus tamen, quam natura per se faceret, apud Diolcorid. i, I.c. I34. vel juxta Saracen. 1 57. Eucrasia, εὐκρασια. Temperamentum bonum si- gnificat, id est, conveniens uniuscujusque naturae, aetati, sexui, & vitae cOnditioni. Hinc magna est ejus latitudo, Galen. l. s. desan. tu. 5. Et qui tales adeptus est, dicitur ἔνκρατος, bene temperatus i qui caret, δισκρατος, Galen. 2. de Temper. c. I. ln quo vero consistat tempera mentum, de eo vide supra Crasis. Eucrines, εὐκρίνης, duplicem habet significationem. Vel enim notat distinctum, explicatum, discretum , Galen. c.2. de iis, q. in med. t.2. et 2 2, vel significat judicatu facilis, & dicitur de morbis, Hipp. 3. aph. 8. ubi opponuntur etiam δυσαριτοι, judicatu difficiles. Item l. t. Epidrs. I. Io. 21. Idem de signis bonisudicii, v. gr. de excrementis alvi, Coac. t. 61 5. Dicitur & ἔυκριτος, I. aph. I2, Jung. Diet. n. 354. 355. Eucyclos, ἔυκυκλος, orbicularis, circularis. Dicitur de deligatione partem affectam circumcirca complectente, Hippocr, 2, de iis, q. in med, t, 2. quamvis alii ἔγκυκλος legant. Eudepsetos, bene mollitus, subactus. Legitur de Corio, Hipp. 2. de artic. t. 13. Eudia, εὐδία, significat serenitatem, & tranquillitatem aeris, maris, coeli, regionis. Occurrit aliquoties, ut & adjectivum ἔυδίος, serenus, apud Hipp. v.g. 3. aph. 12. i. de A. L. et A. XXV. 4. XXVI. 4. XXXII. 2. l-de Insamn. XI. 1. I. 7. Epid, LI. tg. y,de Foës. Oecon. p. 247. Diet. n. 349. Eudiapneustos, εὐδιάπνευστος, dicitur, cui libera est corporis tranfpiratio , quod hominum genus nec assidue aegrotat, ncc longo tempore, ideo quod excrementa fuliginosà & vaporosa fajle per halitum digerantur, Gor p. I 59. Euecoos, εὐήκοος, dicitur qui auditu pollet, Hipp. 3, aph. I7. Jung. Diet. n. 35I. Euecplytos, εὐέκπλυτος, dicitur de eo , quod vim habet detergendi, abluendi. Epitheton Ptisanae apud Hipp, I.deR. V.I. A.t. 18. Euecticus, εὐεκτικὸς. Vide Euexia. Eueides, εὐειδὴς. Vide Pulchritudo. Euelces, εὐελκὴς, cui ulcera facile sanantur. Vide Dyselcia. Euelpidion, εὐελπίδιον, epitheton Collyrii liquidi Diarrhodon dicti, quod &Diasmyrnum vocatur apud Gal. I. 4. de C. M. S. L, C. 7. Euembolos, εὐέμβολος, dicitur Chirurgus luxata instaurandi & restituendi probe peritus , teste Lang. I. I. ep. 82. Euemes, εὐεμὴς, facitis ad vomendum, propensus ad vomitum, cui Opponitur δυσεμὴς, Hipp. 4. aph. 6. 7. Dieter. n. 352. Euenios, εὐήνιος dicitur, finsaci/e cedit,&compescitur, v. gr. Torpor, ap. Hipp. I. de Virgin, morb. II. 16. Eventatorius, hoc epitheton legitur apud I. C. Claudinum de ingressu ab infirmos l. 2. c. 2. & usurpatur de Venae sectione, quae solum refrigerationis, non evacuationis, gratia instltuitur. FortassiS retctius ulceretur, Eventilatoria, Eventilatio, proprie dicitur, quando aliquid jactatur in aere, v. gr. linteamina, Ruland. Verbum eventilo Gr. dicitJr λικμάω, vel ἐνλικκαὶ ". ., Eventus, ἀποβαῖνον, ἀποβησόμενον, ἐκβησόμενον, Hippocr, dictus, 2. Prorrh. XVII. 6. de dec. orn. IX. 3. s. 4. de R. V. I. A. t. 6fi. terminus est notissimus, deno. tans exitum morborum sive ad salutem, sive ad mortem. Dicitur & Terminatio morbi, Dieter. nttm. 823. De eventus divisione. Vid. Dogm- Med. G. P. III. c- a, Dogm. 3. Euepaesthetos, εὐεπαίσθητος, sensu acri & exquisito praeditus, Hippocr, i. 1. de morb. mul. LXV. 4. Euepia, εὐεπίη,, facundia r verborum elegantia etiam Medico conveniens ad persuadendum aegris, Hipp. I. de dec. orn. II. 33. Eueres, ἐυηρὴς, significat proprie remigationi aptum. Late tamen tribuitur omni instrumento etiam Me. dico & Chirurgico idoneo, & ad usum expedito, Hipp. l. de Medico, IIl. 8. Everriculum dicitur Paraeo Specillum, quo post extractura calculum vesica expurgari potest à sabulo, sanguinis grumis aliisque praeter naturam corpulculiS. l. 16. Chir. c. 4 2. Eversio, ἐκτροπὴ, ἐκτρόπιον, stricte dicitur de affectu palpebrarum. Vide supra Ectropion. lung. liorest. I. I 5. Ο s 4I. Evestrum, dicitur Pirmamentt perpetuum lta quatuot elementorum mundi. Idem Spiritus Propheticus , qui per praecedens signum praesagit, & aliquid certo praedicit, liem Corpus sidereum hominis, quod nobis aut mortem futuram, aut aliud malum indicat i Rul. & lohns. in Lexicis. Confer, ad Paracels. Tract. 2. de peflelitat. item /. 9. de Nat. rer. fere ad sin. l.x. Philos. ad Atheniensi t. iS.seqq. Euethes, εὐήθης, i. e. boni moris. Vide Benignus. Euexia, εὐεξία, est bona corporis habitudo, velbonus corporis habitus , Galen. I. de fan. tu. c. 8. uti huic opposita Cachexia, i. e. pravus corporis habitus, εὐεξία καὶ καχιξία. De ha« superius dictum in Cachexia, lllam complent bona omnium partium temperies, actionum robur, euchymia, sanguinis, carnis, totlusque corporis symmetria, quemadmodum hoc patet ex eleganti descriptione apud Hippocr, in praecepi. IX. I.jeqq. Est autem duplex ἡ εὐεξία, una est, αστόλῶς, quae in optima corporis constitutione deprehenditur : altera vero μετὰ προσθήκης εὐεξτά, quam habent singulae corporum naturae propriam, & in comparatione dictam. Itaque ἡ αστόλῶς εὐεξτά nihil aliud est, quam perfecta & absoluta fanitas, quaeque non facile à caussis insalubribus offenditur, sed quia ἥξις, i. e, habitus est, firma conllansque perfeverat. Quae autem ab hac deficit, modo nondum vitiosa sit, non jam εὐεξτά, sied ab omnibus ὑγίεια, fanitas, nuncupatur, scii, in latitudine, quae eadem est cum μετὰ τῆς προσθήκης εὐεξμί, Tunc enim non simpliciter, tëd hujus vel illius εὐεξιἀ dicitur. Sic ἡ τῶν ἀθλητῶν εὐεξία, bonus athletarum habitus3 non simpliciter talis dicitur, quoniam optima non est, quam periculo proximam esse Hippocr, pronunciavit, & negavit, natura esse comparatam. Nam ut reliqua habuerit optima, attamen fanguiS, & praecipue carnosum genus in ea silpra modum excrevit, ex i.aphor. 3. Haec Castell. Derivatur ab Ettexia Euecticus, εὐεκτικὸς, & non modo dicitur de hominibus, qui tali gaudent εὐεξία, Dieter. n.3 50. ex Plutarcho; sed etiam ars, & pars Medicinae, quam alii Gymnasticam vocant, Euectica appellatur, quae optimum corpori habitum inducere studet, Gal. ad Thrafybul. c. 3o. et desubsig. emp. c. 4. Jungatur Lang. l. I. ep. 51. Evistiola, denotat affectum externum in nucha excrescentem, à cerebri impuritate inveterata, quam Lepram vocat abusive Paracels. Schol. in lib. 6. Paragraphor. Eule, εὐλὴ, vermis. Et quidem εὐλαὶ dicuntur peculiariter illi, qui in corpore ex vulnere, vel ulcere nascuntur. Occurrit hoc vocabulum apud Hipp. l. t. de morb. mul. CI. 43. 47. Eulogium, dicuntur Rhasi Exanthemata, Variolae, & Morbilli i teste Foiest. l. 6, Obs. ar. in Schol. Eulytos, ἔυλυτος, solutu facilis. De excrementis usurpatur apud Hippocr. 2. Prognosis t. 65. Coac. 1.135.455.644. De orificio uteri, l. 2. de morb. mul. IIX. 19. Eumenes, εὐμενὴς, benevolus, amicus, Hippocr. 2. de It 17. I. Α. t T.mt lih. i Ap vnnvlH tn-fil Τ. VITT - » o A Itquando & firmum, scil. absque violentia, notat, i.de artic. t. 28. 32. Eune, εὐνὴ, cubile, cubatio, Hippocr. 2. de R. V. I.A. t. 50. ubi jungitur cum κοίτη. Vide Cubile. Interdum vero etiam coitum significat, i. 2. de morb. mul. LXI. 6. Eunosos, ἔυνοσος, dicitur, qui proclivis est ad morbum sive labilis in passionem, uti scripsit Coel. Aurei. 1. 1. Auct.morb. c. I.p.m. Io. Eunuchion, lactuca, ab effectu, qulavenerem comprimit, Rod*. à Castro lib. 1. cap. 15. de morb. mul. Eunuchus, εὐνοῦχος. Vide Castratus. Meminit Hippocr. 6. aph. 28. Jung. Dieter. n. 357. Dicitur & Latinis Spado. Euochia, εὐωχία, Convivium, epulae lautae, opiparae. Hinc verbum εὐωχέομαι, epulor large, quo usils Hippocr, s. i. de morb. mul. XIV. 4. 7. Euochos, ἔυοχος, validus, firmus, firmiter tenenS. De vinculo usurpatur, Hipp. 3. de artic. t. 22. & de figura corporis, sive positu ad membrum laesum citra molestiam tenendum, 3. defractur. t. 6q. Euodes, εὐώδης, suaveolens; contra δυσώδης. Vide Dysodes. EvAJiis legitur i. 5. Epid. XXVII. 7. est & no., rnen Collyrii εὐῶδες apud Scrib. L. n. 26. Vid. Rhod. in not. ad h. l. Euodia, Euodos, εὐοδία, εὐοδὸς, εὐοδὴς, facilis via. Vide Anodia. Evomitio, idem, quod Vomitus. Vide Emetos. Euoncos, ἔυογκος, justa mole praeditus, mediocriter tumidus. De ventre Hippocr. 2. prognosi, t. 19. Euparagogos, εὐπαράγωγος, agilis, dispositus. De ossibus apud Hipp. I. defract, t. 41. Eupathia, εὐπάθεια. Vide Dyspathia. Eupeges, εὐπηγὴς, folidus, compactus, densus. Tribuitur utero, Hipp. I. I. de morb. mul. LXXVII. 3. Eupetes, εὐπετὴς, promtus, facilis, proclivis. Usurpatur de excretionibus & fluxionibus, l. r. de morb. mul. XCI. 9. l. 2. de morb. XXVII. 13. de gestatione iri utero, l. de Septim. partu III. 1 5. & alibi siepius. Ενσάπιιε quoque significat otium, ignaviam, 2. de Nat. hum. (.14. Jung. Foës. Oec. p. 251. Euphlectos, ἔυφλεκτος, dicitur de eo, quod facile flammam concipit , Linden. Ex. IX. § .6t. Euphorbium, εὐφόρβιον, est succus concretus alicujus Plantae atborescentis, quae &Euphorbia dicitur Plinio & Sereno (vide Keuchen. in not.ad Seren.p.tSa.) acerrimae & causticae facultatis. Unde correctione opus est. Vide Schroder- l. 4. cl. 4. n. 444. Euphoria, Euphoros, εὐφορία, ἔυφορος, tolerantia, toleratu facilis. Pertinet inter Criteria dextri usus remediorum, una cum altero ξυμφοριἄ, Hipp. I.upb.2. et 23. cap. 3. in r. Prorrh. t. 22. Coac. Lzpy. l.6. Epid.sin, l. 12. ets. 7. t. 6. Jung. Dieter. n. 363. Euphrone, εὐφρόνη, idem, quod νὺξ, Nox. Non solum vocab. VoëtiS usitatum, sed & Hippocr, l. de nati j#itl. CVIIl. 4.1.1. de morb. mul. LXT1.ιΤἔχο. 22; et alibi. Foës.p. 254. Euphyia, ἐυφυΐα, bonitatem naturae significat, Hipp. 4. de artic. t. 64. Gal. I. I. de V. P. c. 9. Ευφυΐα, i. e. partium naturalis constitutio, & bona dispositio. C. Hofm. com. ad d. Gal. l. n. 37. Eupnoea, ἔυπνοια, respirationis facilitas, vel Respiratio sec. naturam, cui Opponitur δύσπνοια, Dissis cultas respirandi , de qua supra in Dyspnoea. Indicat vero ἔνπεοια neque thoracem, neque cor, neque pulmonem, neque septum transversum, neque ullas partes adjacentes affectu aliquo detineri, Galen. c. I. Prognosi, t. 25. Balneum quoque, quod levem respirationem facit, dicitur ἔνπνοιον, 3. de R. V. l. A- t. 58. Euporia, εὐπορία, promsttudo, expeditio, facilitas operandi, Hippocr, 2. de iis, q. in mel. t. I, Hinc εὐπόριστα dicuntur Medicis remedia, velsaci/e parabilia , quae apud singulos copiose in promtu sunt, Galen. I. 2. de C. M. S. L, c. I, vel promtae activitatis. Ita Gal. & Dioscor. integros libellos περὶ εὐπορίςων scripserunt, quoS & alii recentiores sunt imitati. Eurhythmia, εὐρυθμία, vel dicitur de pulsus concinnitate , quando silum rhythmum &C ordinem aetati, naturae, & temperamento proprium fervat, & talis pullus dicitur ἔνρνθμος, à sanguinis homogenea fermentatione & distributione aequabili dependens, Galen. i. r, de Affer, puls. c. 9. Alias & εὐρυθμία in genere dicitur de chirurgica curandi ratione jucunda, cum Chirurgus composite & expedite instrumentis utitur ad artem accommodatis, Hipp. i. de dec. orn. VII. 20. et 2. de iis, q. in medic. t. I. Jung. Lind. Ex. XVI. §. 2. Euroeos, ἔυροιος, à qulbufdam Ita dictus lapis Judaicus , quasi facile fluens, quod urinam movere, & calculos frangere dicatur. Gorr. p. I60. Euros, εὐρὼς, significat situm, mucorem, humorem corruptum & putrefactum. Legitur ap. Willis de ferm. c. 8. ubi rationem illius corruptionis tradidit. Unde εὐρώδης, vel εὐρώεις, de eo dicitur, quod mucoris particeps est, ibid. Eurrhus, ἔυῤῥοος, ἔυῤῥους, fluidus, facile fluens. Dicitur de corporibus difpositis ad exorationem, Hipp, 2. aph. 9. Vide Dieter. n. 3 5 8. Eurus, εὖρος, ventus ab Oriente spirans, Galen. 5. M. M. 7. lalutaris prae aliis. Dicitur &Subs.olamts. Vide Dieter. n. 578. Commentum Paracelsicum de Euro Microcofmico hominis in Pyloro vide Parac. de Colica. Euronotus est ventus participans de plaga coeli Septentrionali & Orientali. Eurychoria, εὐρυχωρία, sinus, spatium, cavitas interna, Gorr. Capacitatem reddidit. Casp. Hofm. com. ad Gal. l. de V. P, n , 1167. Eusarcos, ἔυσαρκος, bene earnosum, quadratum significat, sed tamen σύμμετρον, cujus carnosa moles non est impedimento in actionibus obeundis. Tale «Crpus nec gracile, nec minus crassum, sed medium inter haec constituitur, Galen. I. r. de Temper. e.9. et 1. ; de cattff. puls. c. n. Gal. com. defal. diaet. t. 5- Egregiam εὐούρκου descriptionem reperies apud Linden. Ex. XV, §. 109. Junge Diet. n. 359. Legitur vocab. apud Hipp, 4. aph. 7. y. aph. 11. Euschemosyne, εὐσχημοσύνη, significat decentem habitum Medici, sive ornatum, cum artis silae, quam sibi longo praeceptionum usit confirmavit, dignitatem & autoritatern morum honestate & probitate, omnisque Philosophiae & melioris literaturae utilis & necese fariae cognitione veluti ccnditam exornat, atque inde sibi gratiam, existimationem, & celebritatem apud alios conciliat. De hac integrum libellum scripsit Hippocrates περὶ εὐχημοσύνης. Jungatur Linden. Exerc. II. ξ. IS.seqq. Euschetos, ἔυσχετος, significat bene retentum, apud Hipp. 3. de iis, q. in med. t. 2r. Eusemia, εὐσημέιη, bonam significationem, sive bonorum signorum praesentiam significat. Legitur apud Hippocr, I. d. Epid. s. 2. t. 34. Hinc ἕνοημος κριτὸς dicitur, quae cum bonis signis à (ua indicatoria die fuit indicata, ut quum undecimo die coctionem in urina, noctem gravem, quae accessionem praecedit, insultus cum concussione pulsuum, criticam commotionem & sudores bonos citra horrenda pericula habuit, Gal. l. I. de dieb. Critic. c. 7. Eusitia, εὐσιτία, bonum appetitum ad cibos & bonam cibationem, denotat, Inde ἔυσιτοι dicuntur, qui cibi desiderio tenentur, & bono silnt ventriculo. Verbum est djmsm cibum appetentia capio, cui opponitur ἀσιτέω, aversior cibos. Utrumque legitur in Hippocr. 2. aph. 31. 32. Vid. Dieter. n. 360. ἔυσιτος vero in Coac. L 127. Eusplanchnos, ἔυσπλαγχνος, dicitur is, qui robustis est visceribus , Hippocr, l. 2. Prorrh. XI. 6. XVII. 8. Eustalia, ἐυσταλίη, decens ac succincta dispositio ac constitutio alicujtts rei, vel partis dicitur. Ita de genu legitur apud Hippocr. 4. de artic. t. 64, & Adjectivum ἐυσταλὴς de membris corporis, 3. de fractttr. t. 52. I. de supersint. V. 5. Adverb. ΰισταλέιυς quoque non infrequens Hipp, notat, decenter, succincte, composite, l. de dec. orn. XI. 13. l. de iis, q. in med, t, 16. l. 2. ». 14. Eustathes, ἐυσταθὴς, stabitis, constans, firmus.; Tribuitur ab Hippocr, anni temporibuS, l. 3. Epid. sub finem status pestilentis; & morbis, 3, aph. 8. ubi & ἀκατάστατοι opponuntur, i. e. inconstantes. Item l. 2. .Eptd.s. I. 2o. 2I. Usurpari etiam potest de firma corPuris constitutione sana, & de mutitione firma, uti Ostendit Dieterich. n. 36I. Eustomachus, ἐυστόμαχος, i. e. stomacho vel ventriculo conveniens & utilis. Fluitheton cibi ventriculo grati, apud Gal. I. 6. de Tu.san, c, 9.sin, Eutamieutos, ἐυταμίευτος, facile parabilis, Dicitur de extensione, quae facile promitur, & reconditur, Hipp. 2. de artic. t. 32. Eutaxia, εὐταξὶα, h. e. ordinata corporis constitutio, &C legitur apud G. Thomson, in Acu Magnettc. Latine reddita per Gothofred. Heniken. c, Io.p.  65. Euthanasia, εὐθανασία, uti Theologis notat beatam & placidam mortem fidelium : ita in Medicina significat mortem facilem ablque gravioribus symptornatibus, v. g. convulsionibus. Iu qua significatione Octavium Caesarem Augustum accepisse autor est SueIon. in vit. Octav. cap. 99. Euthenia, εὐθηνία, vigor, exuberantia, prospera valetudo, à verbo εὐθηνέω, prospere habeo, bene valeo, exubero , quo usus Hippocr. 1. de A. L. & Aq. XXXII. 9. I. fi. Epid.s. 4. t. 26. Euthesia, εὐθεσίη, exponitur à Galeno per ingenitum corporis habitum , quemadmodum & annuS εὐθεττς vocatur, h. e. fertilis & foecundus, in Exeg. dicti. Hipp. Proprie tamen & stricte potius videtur significare partium corporis bonam collocationem & suum optimum. Hinc ἔνθετα Hippocrati dicuntur, quae bene sunt collocata & disposita. 3. de iis, q. in med. t.ii. & verbum εὐθετίζω, de ossibus bene collocatis, 1. defracti t. 65. et I. I. de artic. t. 73. TranSfertur etiam ad firmam & bonam deligationem, & spleniorum collocationem, 1. defract. t. 32. Metaphorice vero ἔνθετοι Hippocr, dicuntur accommodati, opportuni, I. de dec. orn. II. 2I. 27. Euthymia, εὐθυμία, dicitur animi tranquillitas, bonitas, laetitia, securitas, quae in aegris etiam utilis ad excitandam spirituascentiam. Meminit Hippocr. I. 5. Epid. XXXI. 15. et i. 7. XLV. r. ubi simul ἀθύμιτὸ, animi abjectio, opponitur. Qui laetum hujusmodi animum habet, dicitur ἔυθύμος. Euthyntos, εὐθυντὸς, dicitur de eo, quod e curvo in rectum reduci potest. Huic opponitur τὸ καμπτὸν. Vide Camptos. Gorr. p. 160. Euthyoria, εὐθυωρία, Rectitudo, rectus trames, recta via. Non eit aliud, quam directio quaedam meatuum, per quos humorum deductioneS fieri commode possunt. Hipp, alias peculiari nomine/ξιν vocavit, de Ii. V. I. A. t. 29. ( vide comm. Gal. ad h. l. ) l 1. de morb. mul. XXXIII. I2. & aliquoties in L. de fract, Vide Foes. Oecon. p. 284. Etiam ίθύωρίη legitur 3. de fract. t. 3I. Quamvis vero haec rectitudo & consensus partium καὶ ιξιν quotidiana experientia confirmata sit, ejus tamen rationem reddere valde difficile, si non impossibile, latente Linden. Med. Phys. l.i. c.i 5. §.I 2.seqq. et §. 63. quamvis à vero minime aberrasse nobis videatur Anton. AlvareZ, Rectitudinem & directionem, dicens, in locorum communione & fibrarum ratione consistere. Part. I. Cons. (su epistol. Me dic in. depulse II. eontra Salvium Sclanum p. m. 64. Euthyporos, εὐθύπορος, directus, in rectum procedens, Epitheton tensionis ρ quando membrum fractum tenditur in directum, Galen. 1. 6. Meth. Med. c. e. Euthys, εὐθὺς. Rectus. Dicitur & ἰθὺς. Unde κατ’ ἰθὺ, e directo, legitur apud Hippocr. I. de iis, q. in med. t. I5. Eutocos, ἔυτοκοςεὔτοκος, idem, quod ἐπίτεκνος, fœcundus. Vide Epitecnos. Eutolmia, εὐτολμία, est affectus animi sanitatem conservando aut recuperando adjuvans, qul dicitur Considentia, sive animi concitatio, cum ad adipiscendum magnum aliquod bonum, aut depellendum malum animus movetur. Martin, Akakia in Gal. art. parv. p. 113. Gr 124. Opponitur huic ἀτολμία, diffidentia, animi dejectio , Eutonos, ἔυτονος, valens, firmus, robustus. Praesertim dicitur de corpore, ejufque membris iC,lidis debitum tonum, vel tenorem Obtinentibus, Hippocr. 3. aph. I6. Usurpavit etiam de exercitio valido absque celeritate, Gal. /. 2. de san. tuend. c. Lind. Ex. X. §. no. ita scripsit. Graeci ἕυτονσι vocant, cui unus velut & perpetuus tenor atque constantia virtutis ac mollitudinis est. Eutrapelia, εὐτραπελία, significat comitatem, affabilitatem, & debitam facilitatem, quam requirit in Medico Hippocr, de dec. orn.VII. 2. ubi άν5ηρόν, austeritas, n. 3. opponitur. Eutrophia, εὐτροφία, id est, bona & uberior nutritio , Gal. l. 3. desan. tu. c. 8. Opponitur huic ὀλιγοτροφία, parcior nutritio, lbid. Eutropos, ἔυτροπος, variabilis, facile mutabilis. Hoc vocabulo veteres ambigua significatione ufos esse, partim in bona, partim In mala, testatur Galen. c. 3. in 1. Prorrhet. t. fi. Eutychia, εὐτυχία, selicitatem, fortunam bonam significat, qua quandoque gaudent imperitiores Medici, Hippocr, de arte V. 8. Opponitur ἡ άπχύα, fortuna adversa. Evulsio, ἀποτιλμὸς, ἐκτιλμὸς, τιλμὸς, à verbo ἀποτίλλω, evello, cujus meminit Hipp. I. Prognosis t. 23. Dentium evulsionem invenisse AEfculapium tertium e Ciceron. l. 3. de Nat. Deor. c, 22. notavit Th. Jans. ab Almelov. R. I. On. p. 2o. Exacerbatio, παροξυσμὸς. Vide Paroxysmus. Exactus, σκεθρὸς, idem, quod ἀκριβὴς, accuratus , Hipp. i. 3. de artic. t. 6o. Vide Gal. com. ad h. l. & c. F defractur. t. 45. Exactior usus legitur apud Scribon. Larg. n. 97. ubi tamen Rhodius in Lexic. notat, cultioribus Latinis non esse vocem adeo puram ; Martiali vcro & Plinio Juniori non displicuisse. Exaeireumenos, ἐξαειρευμένος, elevatus, assurgeus. Dicitur de tumoribus p. n. apud Hippocr. 2. de fract. t. 72. & verbum ἐξαεἰρομαι, attollor, t. 6q. Exaemos, ἔξαιμος, exsanguis, idem, quod λείφαιμος, defectus sanguine ob multam profusionem. Unde ver » bum έξαιμακαὶμαΐ, sanguinor, Lind. Ex.XHl. 462. .feq. Exærumæ, ἐξαιροῦμαι, significat perflari, ab aëre perspirari. Legitur in Hippocr, de nat. puer. XXXI. 5. quod male Scapula reddidit evanesco, contra sensum. Exaesios, ἐξαίσιος, significat immoderatum, ingens, excedens. Hipp. l. 7. Epid. XLVII. 19. Exaethriazomenos, ἐξαιθριαζόμενος, aeri libero , vel iub dio expositus. Hipp. i. 2. Epid.s. III, 9. Exaliptes, ἐξαλείπτης, ἐξαλίπτης, idem, quod Alipta, unctor. Vide Alipta. Exallage, ἐξαλλαγὴ, cum additamento τοῦ χροὸς, dicitur immutatio coloris, & refertur inter vitia oculorum, quando humores in oculis calore peccaverint, unde παρόρασις sive depravatum de coloribus judicium sequitur, ut ictero laborantibus, qui quicquid viderint, flavere arbitrantur. Theophrast. ί. 4. de cauff. plan. tar. Nonus & alii. Exalma, Exalsis, ἔξαλμα, ἔξαλσις, i. e. laltus, exultus, in specie de vertebrarum e fuo loco eruptione, aut expulsione dicitur, Hippocr. 3. de artic. t. 45. 46. à verbo ἐξάλλομαι, exitio. Ibid. Exaltatio, Gr. dici potest μετεωρισμὸς, terminus est Spagyricus, denotatque Sublimationem. Vel est Operatio, qua res affectionibus mutata ad altiOrem substantiae & virtutis dignitatem perducitur. Estque duplex : Maturatio, quae nihil aliud est, quam exalta, tio e rudi cruditate ad maturum & perfectum ; cujus species quatuor sunt; Digestio, Circulatio, Fermentatio & Projectio , de quibus suis vide locis. De Gradatione vide etiam suo loco. Vel Exaltatio ita describitur, quod sit subtiliatio, μικρρχρονικὴ, res sensim dissolvendo in puriorem ac majorem virtutis suae gradum transponens; & fit Circulatione, aut Ablutione, Haec Rul. & lohnson. Vide & Georg. Riplei Axiomata Philosophica XII. Portarum in Th. Chym. Vol. II. & Jos. Quercetani ad Jac. Auberturn, Ibid. nec non Libav. Apocal. Hermestc. purt. poster. Notabilia & Porta X. de Exaltatione in Tom. II. p.aTTseq. Exaltatio Aquae dicitur ipse Lapis Philosophi apud Lagn. Harm. Chym. Vol. IV. p- 7I9. Examblosis, Exambloma, ἐξάμβλωσις, ἐξάμβλωμα, i. e. Abortus. Vide Abortus. Examen, ἐξέτασις, ἐξετασμὸς, significat accuratam pervestigationem alicujus rel. Ita dicitur Examen, Examinatio alimentorum, medicamentorum, aegrorum, membrorum &c. Examen VItrioli legitur in Ger. Dorneo Genealog. miner, c. I 5. Exanastomosis, ἐξαναστόμωσις, idem, quod ἀναστόμωσις, obsculorum in vasis apertio. Vide Anastomosis. Exanastrophe, ἐξαναστροφὴ, Reconvalescensiai & verbum ἐξαναστρέφω, reconvalesco, significat. Dieier. n. 298. Exanemumae, ἐξανεμοῦμαι, flatu, vel vento distendor, elevor. Hippocr, l. 1. de morb, mttl. LII. I. et de nat, mul. LXIV. I. Exangizo, ἐξαγγίζω, exhaurioῤ evacuo. Hipp. l, de ves. med. XL. 9. Exanguis, ἔξαιμος, .vide Exæmos. Exangues quoque corporis partes dicuntur ossa, cartilagines, quae humore naturae suae analogo aluntur lentore & albedine praedito, Gal. c. 3. de aruc.t. ep, Exanimatio, duplicem admittit significationem: (1) denotat veram mortem, & ita idem est, quod θάνατος. Quo sensu legitur apud Scrib. n. I96. (2) apparentem saltem mortem, & ita colucidit cum animi deliquio, Graece dicitur ἀχυψία, ἐκψυχία, ἔκλυσις. Vide Apsychia, Eclysis, Ecpsychia. Exantes, ἐξάντης, id est, sanus, incolumis, q.d. ἔξω τῆς ἄντης, extra noxam. Legitur in Hipp. l. 1. de morb. X. 56.1. 3. III. n. I. 5. Epid, XIX. i.lib.s. de morb. mul. LXIX. 4. Exanthema, ἐξάνθημα, item ἐξάνθισμα, in genere denotat omnem essiorescentiam, aut eruptionem praeternaturalem in cute, sive cum aliqua solutione continui fuerit, ut funt Pustulae, Papulae, Variolae, quo etiam pertinent alia nomina, Ecbrasmata, Eczesmatae Stic. Sive absque soluta continuitate colorem saltem cutis mutatum, sive maculas cutaneas. Quo pertinent Morbilli, Petechiae, Maculae Scorbuticae, Hepaticae, Lentigines, &c. Vide Gal. com. ad l. 6. aph. 9. Hipp. Dieter. n. 299. Foës. Oec.p. 2I3.seq. Verbum est ἐξανθσώ, effloresco , erumpo. Quod etiam Hipp, de ulceribus usurpavit, l. de morb.facr. VlI. 8. Exanthropia, ἐξανθρωπία, idem est, quod ἀπανθρωπία , tertius gradus Melancholiae juxta Wedel. Patholog. Dogmausect. II. C. 9. p. 597. Vide Apanthropia, Exaplosis, ἐξάπλωσις. Vide Synneusis. Exapsis, ἔξαψις, accensionem, inflamnIationem significat. Usurpatur de alimentorum corruptione, quando in ventriculo fucccnduntur & aestuosi fiunt, quem effectum caseo tribuit Hippocr. 4. de si. V. I. A. t. 91. Provenit vero hoc à fermenti chylificantis nidorosu & salina sulphurea qualitate vitiosa. Exaragma, ἐξάραγμα, idem, quod σύντριμμα, significare vult Gal. collisionem, confractionem, in Exeg. dies. Hipp. Exarchiatros, ἐξαρχίατρος, dubium est, quid proprie significet. C. Hofm. inclinat in hanc significationern, quod Exarchsutri sint Comites Archiatrorum, qui praefuns Collegio Medico, l. 5. Var. Lect. c. 28. Quemadmodum & ἐξτάτρος denotat talem Medicum, qui prae aliis artis sibi insignem peritiam paravit, d, l. c. t.6. Exarma, ἔξαρμα ; idem, quod ἔπαρμα, tumor elatus. Hipp. /.4. Epid. XX 14. Exarsio significat intemperiem valde Calidam absque tumore à sanguinis exaestuatione & nimia effervescentia inductam, & quidem cum siccitate, qualis in febribus hecticis repentur, Fallop. deTitm.p. n. cap. 3. Torn. I,p. 6x1. Exartema, ἐξάρτημα, idem, quod amuletum, periaptum, ligatura, ubi plerumque superstitiosa, aut vana, aut magica coincidunl. Robert. Keuchen. in prol:g. ad QuSeren. p. 54. Exarthrema, ἐξάρθρημα, ἐξάρθρωμα, ἐξάρθρωσις, Luxatio dicitur, & quidem totalis, quando totus articulus à sua sede naturali excidiC Gal. l. 2. M. M. c. i. Dicitur & ἔκπῖωσις, & ἔκπὴινμα. Vide Ecptoma. Luxuria vero parva vocatur παράρθρημα. Vide Luxatio. Exarthros, ἔξαρθρος, Hippocrat. dicitur quasi exarticulatus, cui articuli natura prominent & exerti sunt, I. de artic. t. 3 5. Gal. in cornm. ad h. l. quamvis & aeger, cui membrum luxatum est, ἔξαρθρος dici possit. Exarticulatio, ἐξάρθρωσις. Vide Exarthrema. Exarysis, ἐξάρυσις, exhaustionem significat, idem, quod ἀπάντλησις, vel ἐξάντλησις, Gorr.p.  I44. Derivatur à verbo ἐξαρύω, quo saepe usus Hipp. /. de Loc. in hom. XT. 3.12. Exasperatio, ἀπαγρίωσις, ἐξαγρίωσις,τραχύτης, idem, quod Asperitas. Vide Asperitas. Dicitur vel de morbo in superficie, quando partis alicujus superficies praeternaturaliter inaequaliS fit, quae levis esse debeat, Dogm. Med. Gen. l. i.c. 4. dogm. 5. Et in hac significatione legitur apud Scribon. L. num. 72. et 222. Ita fauces exasperatae &c. vel de remedio, quo nimium laevigata exasperantur. Hipp. 6. Epid. s. 2. t. 4. & Galen, in comm. Talia medicamenta dicuntur τραχύνοντα, Exasperantia, qualia sunt acria, acida, & adstringentia, Gal. c. t.de R. V. I. A. tu. I 8. Exasperare etiam saepe à Medicis usurpatur pro Exacerbare, quando v.g. Dolor dicitur exasperari, h. e. augeri, exacerbari. Excalefactio, idem, quod Calefactio, θερμότης, vel θέρμανσις. Excandescentia, ὀξυθυμίη, dicitur species Irae celerioris, quando quis levi etiam de caussa ad iracundiam commovetur. Praeceps ira quoque vocatur, & consistit in spirituum vitalium & animalium praeproPera accensione & agitatione, fanguinisque praesertim circa praecordia aestu & ebullitione ad habitum corpoFis quoque diff.-sa. Pertinet igitur inter affectus & pathemata animi, qtiae medio modo sese habent, ita ut quandoque caussa mcrbifica esse possit, Gal. l.3. de dissic. respir. c. lo. quandoque vero hmedium praebeat pro calore excitando, Hippocr, l. 2. Epid s IV. 16. Qui ad hujusmodi iram proclives sunt, appellantur ὀξύθύμοι, Galen. c. 2. in 1. Epid. t. 78. Vide Foes. Oec p. 457. Excantatoria, est species Magiae praestigiosa &. diabolisae, quae &Incantatoria vocatur, de qua vide Libav. Tom. IV. Oper. p. z?. Excastratus, idem, quod Castratus. Vide supra. Scrib. L. n. 9. Rhod. in Lexic. Scrib. Excavatio, λόρδωσις, vide Lordosis. Alias in genere Excavatum, idem, quod Cavatum, Vide Cavatus. Exceptio dicitur de medicamentis siccis, quando incorporantur liquore quodam. Ita pulveres & species Thetiacam ingredientes dicuntur excipi meile, & simile quid etiam fieri solet in syrupis compositis, ubi sicca saccharo excipiuntur. Excerebratus, ἀνεγκέφαλος, tropice dicitur insipiens, amens, Galen. l. 3. de Hipp, esu Pl. decr. c. 4. Excerniculum vocant haud raro recentiores Medici partes excretioni alicujus humoris dicatas, lta capsulas renales atrabiliares Petruccius vocavit excerniculum , & receptaculum atrae bilis, Spicii. Anat.p. 71. & D. D. Wedel. Pathol.sect. II. c. 3. culum & cuticulam, uterum, penem, inter flatuum excernicula & emissaria recenset. Excerptum, ἐκλογὴ. Vide Ecloge. Excestrense vocatur oleum quoddam e multis ingredientibus vegetabilibus oleo maceratis & coctis, cujus descriptio extat in Pharmacopoca Coll. Lond.p.jipo systisc Excidentia, ἔκπτωσις. Vide Ecptosis. Excipulum dicitur Vasculum vitreum, quo excipitur liquor e retorta vel alembici rostro destillans. Occurrit apud Paraeum Chirurg, l. 26. c. 5. et 9. Legitur & in Petri Guissonii Dissertat, Epistolica de txibtu Chymicorum principiis. Excisio, ἐκκοπὴ, ἐκτομὴ. Vide Eccope. Excitatio refertur inter species motuum naturalium, quae comprehendit fissi se fermentationem, digestionem, maturationem, volatilisationem, putrefactionem &c. quando videlicet à caussa vel interna substantia spirituosa à tenuiori vel externa agente particulae misti inter se moventur, ut varias novas determinationes suscipiant à textura, pons & dispositione corporis, quemadmodum terminum hunc ita accepisse P.Frauciscum Tertium de Lanis S. I. Brixiensem Tom. III. Magisterii Arus & Naturae Libr. XV. legitur in Actis Eruditor. Lips. de Anno tstii. m. April.p. I46. Exclamatio, βοὴ, idem, quod Clamor. Vide supra suo loco. Exclusorium idem significat, quod Foetum pellens vel abortum promovens medicamentum. Us.urPatur à Theodoro Prisciano in Phoenomen. Euportstor. l. 3. Gynaecia dicto c. 6. p. m. I47. Excoctio, ἐφθότης, est species Elixationis, vel Colliquationis, quae fit ob nimiam hurniditatem, non autem siccitatem, uti fit in carnibus elixis, quae nimia redundante humiditate excoctae r &. exactae sunt. Et tribuitur metaphorice corpori, quod per nimium somnum, veluti per quandam elixationem, dissolvitur. Hipp, st.de R. V. I. A. t. y p. Gal. in comm. Excoctio, & Excoctor dicitur de liquatione metallorum crudorum, vulgo fcljnIelljeB Rul, Excoecatio, idem, quod Caecitas. Excoriatio, δάρσις. Vide Darsis: Excoriatorius, vel Excorians , Vide Ecdorius. Excors, ἀκάρδιος, idem, quod Secors, quasi fine corde. Epitheton tropicum meticulosi. Gal. l. 3. de Hipp. & Pl. Decr. c. 4. Excorticatio, λέπισμα, idem, quod Decorticatio , id est. Corticis exterioris detractio, usitata v.g. in 4. feminibus frtgidiS majoribus, Schroder.l. i.c. I4. Fr. Hofm. in Clav.p. 28. Excrementum, Excretum, Excernendum, item haud raro abstrsctive Excretio, Gr. περίττωμα, διαχώρημα, ( vide Diachorema) in genere notat omne id, quod in corpore alendo nec confici, nec assirnilari potuit. Cumque corpori non adnascatur, nec adcrefcat, propterea per ipsius laxiora intus spatia supervacaneurn errat, Gal. I. 1. de san. tu. c. 3. Vel Excrementum generaliter est omne superfluum per naturam ejectum. Rul. Accuratius vero ita describi possunt Excrementa, quod sint ea, quae vel ex opificis instituto vel propter copiam, vel propter degenerem conditionem ex corpore secerni & ejici postulant. Unde fluit quoque divisio in Excrementa Naturalia sive fec. naturam., & Praeternaturalia, Utrorumque Catalogum vide in nostris Dogm. Medic. Gen. P. 1. c. 9. & P. II. c. II. Jung. Dietr. n. 205. 206. Notanda quoque distinctio in liquida & solida, Linden. Ex. XI. §. Io8. Dividuntur & in Excrementa primae, fecundae & tertiae coctionis. Dieter. & plerique institutionistae. Maculas in Astris, ut & Ignes cadenteS & similia Meteora ignita Excrementa vocasse Parac. patet ex tract. 1. de spestilitate, & confirmat Libav. T. IV. Oper. P 147 - Excrescentia, ὑπερσάρκωσις, σαρκοφυΐα, cavo excrescens , luxurians, est species morbi in numero excedente, quando massa quaedam carnosa p. naturaliter parti alicui accrescit, ex luxuriante succo nutritio, aut per solutionem continui aberrante; quo periment σύκιυσις, ficus, polypus, wtgtcis in oculo &c. Χαρκοφνίας meminit Hippocr. 3. de sract. t. 45. quamvis TnitIi videatur potius significare regenerationem carnis deperditae necessariam non superfluam, ὑπερσάρκωσις Vocatur à Gal. I. 3. meth. med. c, 6. ulcus, cum excrescentia carnis dicitur ὑπεῤσταρκον, I. 2. M. M. c. 2. Vid. & Scribon. n. 37. et 228. Verrucas simileique excres.centias collecto in conum lumine Lunae per vitrum superradiatas, donec frigus intro senserint, sponte deinceps evaWbfcere, scripsit Helmont. tr. Formar.Ort. n - 5 5. Excretio, διαχώρησις, vel sumitur proprie pro ipsa actione excernenda rejiciendi, estque Naturae mutius, Lind. Ex. XIII. §. 258. vel, quod frequentius, pro Excremento ipso actioijem excretoriam praesiIpponente. Vide Excrementum. Excussio quibusdam receutioribus significat exiitentiam causiae morb.ficae extra partem affectam, v. g. in palpitatione cordis caussa morbifica est vel ab intra & circa cor, & dicitur ah Oppressione, vel aliunde est, & dicitur ab Excussione. Bonet. Anal. Pract. lib, z, sect. 8. Obs. 31. in not. p. 6pp. Excussus, Itali scrollato, dicitur, quando quid madefactum iterum in aere agitatur, ut fuperflua humiditas adhaerens separetur, ne medicamentum, cui intingitur, nimis adhaereat. Scrib. L. num. Io. Vide KIIod. in not. Excutatio, ἐκβύρσωμα. Vide Ecbyrsoma. Exechebronchos, ἐξεχέβρογχος, gutturosus. dicitur, qui guttur in anteriorem partem prominenS ha. bet. Hipp. 3. de artic. t. 8. Execheglutos, ἐξεχέγλουτος, Vocatur, qui prominentes habet nateS, q. d. Cluneminulus, quales funt, quibus utrumque femur in exteriorem partem luxatum est. Hipp. d. i. t. 95. Exedens, ἐσθιόμενος. Vide Esthiomenos. Exegesis, ἐξήγησις, est obscura orationis exp/i- eatio. Gal. 1.1, de diff. respo c. 1. et com. 2. in 1. Epid. t. i 6. Medico quoque necessaria & utilis. Dicitur & Explanatio. Exelasis, ἐξέλασις, vide Explosio. Exelcosis, ἐξέλκωσις, i. e. Exulceratio. Legitur apud Moschi de morb. mul. c. i 3 5. Exelcysmus, ἐξελκυσμὸς, est Ossis, vel ossium deductio à superficie in profundum. Gal. in des. Med. fin. Exemplum, παράδειγμα, quid significet, notum. Horum observationes Medico maxime necessarias esse, docet Gal. l. $. Meth. med. c. 4. in princ. et i, 2. de cattsse puls. c. 13. Exenterizo, ἐξεντερίζω. Vide Emedullo. Exenthropismenos, ἐξηνθρωπισμένος, ab ἐξανθρωπίζω, id est, ad hominis usum & naturam accommodatus. Legitur apud Hippocr, l. de octimestr. partu. III, Z6. Exerama, ἐξέραμα, vomitum, vel materiam vomitu rejectam significat, à verbo ἐξεράω, vomitu rejicio , quo usus Hipp. I. 4. de morb. XXIII. I6. Significat etiam exhaurio lri. de morb. LIX 28. Exercitatio, ἄσκησις, Exercitium, ἄσκημα, γυμνάσιον. Dicitur de corpore & animo. U.raque necessaria sititu in Medicina, & utilis. Interdum etiam per abusum noxia. Exercitatio corporis consistit in motu locali corporis, & membrorum validiori. Cujus varias esse differentiaS docuit Fr. Valluriola hbr. 1. LL. CC. cap. Io. Vide Dogm. Nostra Med. Gen. P. V. c. y. dogm. 1. &. dividi possunt in Serias & Ludicras. Illae Laborum, hae Ludorum nomine venire solent. Quid sit Exercitatio sanitatis, ἄσκησις ὑγάς, docet Hippocr, 1.6. Epid.sri. t. 22. Quando exercitatio salubris, vel insalubris sit, monstrat Gal. Art. Med. c. 85. Exercitatio acuta, cujus culereS funt motus, γνμεάσταν ὀξὺ, corpus extenuat; contraria cratium reddit, Muita corpus siccat, mediocris obesum ptaestat, l. j. de san. tu. c. 3. Mentis exersteatio dicitur, quando animus exercetur in artis alicujus studio cum afliduitate, & cura. Hippocr, etiam vocat τριβὴν, item χειροτριβίκν, ustum artis praeceptorum, 1. Praecepo. Xi I6. I8. Hanc quoque inculcavit, ceu necessariam Gal. I. 2. de loc. Aff. cap. I. ubi ires modos proposuit; quorum primus versatur circa corporis partes & membra ; secundus circa caussas & dispositiones; tertius circa accidentia & symptomata. Videantur plura loca, si placet, in Theatro Mundellae, aliis que Autoribus. Exerchomae, ἐξέρχομαι, abeo, recedo, & usurpatur aliquoties de morbo apud Hippocr. I. 2. de morb. XIIl.zq.LXVII. 23.1.deint.aff.XLIX.ry .LI.eo.UII.t7, Exerrhosis, ἐξέῤῥωσις, ἐξεῤῥύησις, ὴ ἐξέῤῥευσις, idem, quod ἐκροὴ, Effluxus, effluvium. Legitur iH Hipp. Z. 6. Epid.s. 6. t. 27. Exerythros, ἐξέρυθρος, significat praerubrum, sive valde rubrum. Alii de rubore extritaleco exponunt. Utrumque verum esse potest, pro diversitate subjecti, de quo dicitur, licet prior significatio sit usitatior. Usurpatur vero apud Hippocr, de oculis c. 3. l.t. Prorrh. 1.45. de excrementis & urinis d. 1.s. 1.31. Coac. t. 569. Vide Foës.pv. 2I7. Exestiae, ἐξεστίαι, dicuntur eminentiae &extantia fila in linteis , quae interdum dedita opera, interdum etiam temere fiunt. Et meminit hujus vocabuli Hippocr. 2. de iis, q. in medic. t. 26. Mendose legitur à Gal. & Erotiano ἐξάστιν vel ἐξατίας. Exesus, διαβεβρωσμένος, idem, quod Corrosus, corruptus, σηπτὸς Dicitur de dentibus apud Scrib. L. ». 53.95. Exetriasmenos, ἐξητριασμένος, id est, colatus , percolatus, Galen. in Exeg. dict. Hipp. Exeucrineo, ἐξευκρινέω, significat Hippocr. eoapto, distincte & convenienter compono, diciturque de ossibus rite in naturalem sedem restitutis, 2.-de fract. t. 61. Exeunuchizo, ἐξευνουχίζω, significat castro. Vide Castratus. Exfoliativum, vide Desquamatorium. Exhalatio, ἀναθυμίασις, dicitur &Evaporatio. Graece etiam πνεῦμα vocatur, uti patet ex Dieter. n. 697. quia nihil aliud est, quam aër, vel spiritus per calorem in aërem e corporibus mixtis elevatus & discedens. Tres exhalationum species constituit Gal. i. de eauff. morb. c. 3. suliginosam, vaporosam, & fumosam, quamvis alibi etiamflatuosae meminerit, com. 5. in g, Epid. t. 15. Verum nimis stricte usurpavit vocabulum Exhalationis de excrementitiis & praeternaturalibus ; cum tamen revera etiam ipse calor noster vitalis & Flammula, sive Biolychniurn nihil aliud sit, quam Exhalatio spirituosa, ignea, quemadmodum hoc jam olim in publica quadam Disput. de Fermentat.sanguinis defendere non dubitavi, & suo calculo Charlton. in Oecon. Anim. Ex. I. aliiqtIe comprobarunt. Exhalatio quoque Artificialis, vel Chymica datur cum spiritus sicci per calorem in aërem elevati discedunt. Et fit potissimum in siccis tritis, pcsitifque super tabulis ferreis, vel catinis plani fundi, vel etiam clibanorum pavimentis 5 Igni succenso, vel circum fuprave adhibito torrentur, donec halitus sint absiImpti, ut in venis metallicis evenit. Rul. & Iohns. Exhalata naturalia in universum faecem post se relinquere tam in vivis, quam inanimatis, excepto fanguine, vuk Helmont. tr. Plas httman. n. 34. Verum adhuc dubitatur de assertionis hujus veritate. Exhaustio, ἐξάρυσις. Vide Exarysis. Exhibitio, πάρεξις, dicitur Hippocrati, quando aeger le Medico exhibet & sistit, ad dignoscendum & curandum, 3. de iis, q. in med. t. I9. ( vide Gal. in comm. ad h. l.  ) Ita & verbum παρἐχω, exhibeo, hac sighificatione sumitur l. de int. aff. XXXVII. 13. Sed & de Medici officio dicitur, quod & reciproce sese aegro exhibere debeat expeditum, 1, aph. 1. Vid. Dieter. n. 654. Exiatros, ἐξίατρος. Vide Exarchiatros. Exinanitio, κένωσις. Vide Cenosis. Exipoticos, ἐξιπωτικὸς, epitheton aliquod medicamentorum digerentium aut praeparantium, quod Gal. coincidere existimat cum ἐπισπαστικοῖς, vel attrahentibus, l. y. de C, M. P. G. c. 9. Enimvero major emphasis latet in hoc vocabulo ἐξιπωτικὸν, ad hodierna principia faciens ; quatenus modum tacite exprimit, per quem operantur : Nimirum segregando excrementitias portiones ab utilibus & in organis visceribusque colatoriis veluti exprimendo, & ad excretionem ita disponendo, de quo modo plura legantur in Dts.p- nostr. de Purgat, modo ac viis ad alvum, annexa Remoris Purgationis, 6 -43. seqq- Exischios, ἐξίσχιος, dicitur specialiter Os femoris luxatum ex acetabulo Ischii, vel coxae, item Coxa luxata. Unde & illi homines, quibus nates rotundae extant & coxa eminet, ἐξίχιοι vocantur, quos paulo superius ἐξεχυγλούτους diximus. Vid. Hippocr. Mochlic. XI. Io. XXIV. Io. et 3. de art. t. 103. Exischon, ἐξίσχων, id est, prominens, tumidus, extans, cui opponitur ἔγκοιλος, incavatus. Dicitur utrumqHe de oculis, I. Prognosi, t. to. Existimativa Virtus vocatur species animae sensitivae exaltata, ultra Imaginauvatmr qua animal ’ judicat, quod lupus est inimicus, & proles diledtta. Accedit proxime ad Rationalem, Avic. l. I. sen. 2. doctr. 1. c. y. Exitelos, ἐξίτηλος, significat evanidum, exolescens, exile, diciturque de alimentis nullum incre-t mentum conferentibus. Hippocr, de Alim. I. 7. Praedicatur etiam de defectu aliquo naturae minori, Praecepo. IX Io. inde Erotianus idem dicit ἀσθενὴς, ac infirmus. Exitialis, Exitium, ὄλεθρος, ὀλέθριος, idem; quod Perniciosus, Pernicies. Dicitur de eventu morbi funesto, & signis eundem indicantibus. Exitura generaliter est omne Apostema, quod faniem ejicit, Rul. Walther, in Sylv. Med. p, Io. Latine etiam Abscessus suppuratus dici potest. Saepe legitur hoc vocab. in Avicenna, idem significanS, quod Abscessus, quando materia colligitur in tumorem calidum, l. 4. fen. 3, tr. I, c. 2o. seqq. Jung. Forest. i. I. Obs. Chirurg. I. Schol. Paracel.sus vero latius extendit, Exituram dicens, quod omne excrementum alias naturale quidem, sed corruptum sit Exitura, v. g. mucus purulentus, urina putrescens, sudor & stercus putrescens. Pus in auribus ipsi dicuntur Exiturae, i. de Ulceribus & Apostem. suppur. «.J9. Exitus, ἔξοδος, διέξοδος. Vide Diexodos. Scribon. L. n. I92. Sumitur etiam aliquando pro Eventu morbi. Exmiraldus Vocatur lapis quidam facticius, aut nativus, cujus compositio, vel generatio satis obscure describitur à Lullio Tract. Animae transmutat. Th. Ch. Vol. IV. p. I9o. Exo, Exothen, ἔξω, ἔξωθεν, particula usitata Hippocrati, in genere significanS Externe. Juncta vero cum articulo τὰ, vel significat partes corporis externas & reInotiOres à corde, ceu fonte caloriS, ut sunt, manus, pedes, naius, aureS, labia, & aliquando tota cutis, Uti patet ex 4. aph. 48. costato cum 2. Prognosis t. 4. Videatur Linden. Med. Phystol. l.i. c. I 5. C I i. vel denotat caussus externas remOtiOreS concurrenteS in sanitatis, vel morborum generatione. Quo pertinet 1. aph. 1. Jungatur Dieter. n. 306. Aliquando simpliciter positum ἔξω, foras, notat locum exteriorem, quo vergit materia rnorbifica salutariter, 6. opfc. 37. et I. Prognosis t. 40. Huic opponitur όισω, intus. Exochas, Exoche, ἐξοχὰς, ἐξοχὴ, dicitur in ano genitum tuberculum, quod callum nondum contraXit. Si namque jam contraxit, κονδύλωμα vocatur. ρ. 146. Exoculatio, ἐξομμάτωσις, dicitur vel totalis Oculi ablatio , vel virtualis ejusdem privatio, C. Hofm. V. L. l. 4. C. 39. Exoculatus legitur apud D. Henr. à Deventer in Arte obstetricandi Cap. XLV.p.  200. pro orbo OculiS, aut cujus oculi lumen non capiunt. Exodos, ἔξοδος, Exitus. Vide Diexodos. Exolcysmos, ἐξολκυσμὸς, idem, quod Exelcysmos. Vide p. superius. Exomphalos, ἐξόμφαλος, substantive & adjective accipitur. Substantive significat Umbilici prominentiam , quae variis de caussis fit, Gal. desin. med. Hinc Herniae umbilicalis species complectitur. Adjective notat homines tali umbilici prominentia laborantes, sive rupto omento, aut peritonaeo, aut procidente intestino, vel laxatis musculis transversis, sive carne stIbnata, sive sungulne, aut alio humore ibidem collecto. Gal. /. de tum.p. n. c. 16. Exoncoma, ἐξόγκωμα, vocatur magnus & valde prominens tumor, Latin. Protuberantia, & usurpatur à Galeno de protuberante vertebra post luxationem, l. 4. de L. A. c. 3. Legitur apud Hippocr. 1. II. Epid. sect. 2. edit. Foës.p. IOI7. & mirum, quod Foes, neque in Oeconomia sua, neque in Annotationibus ad illum locum vocem hanc exposuerit. Exoneirosis, ἐξονείρωσις, pollutio nocturna, sive seminis in somno excretio. Est species Genor- rhoeae. De hac voce & verbo ἐξονειρώασω lege Linden. Ex. XV. §. 35. seqq- sere per totum. Vide infra Gonorrhœa. Exophthalmia, ἐξοφθαλμία, dicitur Oculi tostus prominentia extra suam orbitam, qualem ex hypochondriaca Obstructione cum insigni tumore conjuncta obortam notavit Bonetus Med. Septentr. l. r.s. 22. c. 64. p. 160. Exoptos, ἔξοπτος, percoctus, excoctus. Hippocr. l. 7. Epid. LV. 15. Vlde Bifcocttts. Exorcismus, ἐξορκισμὸς, Adjurationem significat, & quidem magicam, qaa daemonia, quae hornineS Obsidebant, & morbis affligebant, profligantur. Cujus inventio Salomoni accepta refertur, teste Langio l. I. Ep. 34. Exorcista est superstitiosus artifex, qui manes ac spiritus adjurationibus evocat, ac apparere facit. Rul. Cur vero Exorcistarum verba non semper operentur, vide apud Helmont. tr. de magnet. vuln, cur. n. 172. Exorescentia febr. exacerbatio. Petrus Merenda de rat, evacuationis l. 2. Exornatorius, κοσμητικὸς, κομμωτικὸς. VIdO Commonens, Cosmetica, Exosis, ἔξωσις, expulsionem significat, Hippocr. 3. de artic. t. 45. à verbo ἔξῶσαι, expellere, quod legitur i. 6. Epid.s. 2. t. 2. quod idem est, quod ἐκκενοῦν, evacuare , Gal. in comm. Exossis, Exos, epitheton piscis Husanis Ichthyo-, collae , ita dicti, quod oflibus & fpiniS careat. Vide Schrod. I. 5. cl. 3. n. 8r. Aldrov. 1. 4. de pise- c. n. et l. e.c. 4. Hirudo quoque Exos dicitur, teste R. Keuchen. ad Seren. p. 233. Exostosis, ἐξόστωσις, Lat. Exoffatio, ossis emsu nentia & extuberatio, quacunque corporis parte praeter naturam contigerit. Peculiari tamen nOmine ostium tubera, quae in genis contingunt, σμτνριασμοὶ dicuntur. Non dubium eit, hujus tumoris, qui praeter naturam est, materiam crassam eile & melancholicam. Sunt autem hujusinOdi tumores Gallico morbo laborantibus familiares. Haec Gorr. p. I45. & Castell. ex Galen, l. de Tum. p. n, c. 14. Meminit c. l. 14. ili. M, c. 7. Exothen, ἔξωθεν. Vide Exo. Exoticomania, ἐξωτικομανία nomine hoc à Ros. LentiliO efficto indicatur amor remediordm peregrinorum, qua simplicium, qua compositorum, quam etiam rectissime improbavit in Miseeli. Medico- Practicis Part. II. p. 548. cui opponitur Exoticadenta, ἐξουδενιτὸ, h. e. odium erga medicamenta peregrina, quae etiam nulla digna laude est. d. l, Exoticus, ἐξωτικὸς, extraneus, peregrinus. Remedia exotica dicuntur, quae aliunde e peregrinis terris transferuntur I & horum usum non semper praeferendum esse domesticis, judicat Schroder. 1. I. c. I3. & Fr, Hofm. in clav. ad h. l. p. 26. Expansus, ἐκπεπταμένος. Vide Ecpeptamenos. Expeditio, εὐπορία, idem, quod promtitudo, facilitas in operationibus Medicis & Chirurgicis. Hipp. 2. de iis, q. in medic, t. I. Vide Euporia. Expeditus pro Liberatus, curatus, legitur apud Scrib. L. n. i7r. Expellens, ὠτικὸς, ἐκκριτικὸς, epitheton est medicamentorum virtutem expellendi habentium, praefertim virus pestilens ad exteriora. Ita Decoctum ex- pellens ejusmodi legitur apud Iunken in Corpor. Pharmaeeut. Sect. III. c. 7. p. 40I. Expergefactio, ἐγρήγορσις, Vide Egregorsis. Experientia, .πεῖρα, ἐμπειρία. Vide Empeiria. Experientiae varias species proposuit Corneli Bontekoe in opusculo de experientia. Experimentator dicitur Paracelso, qui utitur remediis sine scientia ad fortem. Paragran. tr. t.de Philofoph, tr. de Epilepsia , i. t. de morb. Podagric. Experimentum, vocatur remedium, quod per experientiam innotuit; quamvis ratio virtutis nondum latis perspecta. Paracels. vocat Experimentum ad fortem & sine scientia, Labyrinth. Medicor, c. 6. Alias etiam saepe sumitur pro ipsa Experientia. Vide Dieter. n. 665. Quod saepe etiam Experimenta lallant, testis est magistra stultorum Experientia. Explanatio, ἐξήγησις, idem, quod Explicatio. Vide Exegesis. Explantatio, ἀπόφυσις, vide Apophysis. Legitur apud Ingratis, comm. in Gal. 1. de Ossib.po 22. Expletio, πλήρωσις, πλησμονὴ, idem, quod Repletio, Impletio. Exploratio quid significet, ex aliis LeXtcis jam notum esse debet. Refertur autem in foro Medico inter Chirurgicas operationes, denotans modum per instrumenta inquirendi in affectus attributa, v. g; profunditatem, cuniculos &c. Blas. Medic. Un. p. 38. Exploratoria instrumenta lege apud eund. d. I. pag. 7I. Explosio, ἐξέλασις, ἐξέλαυσις, ἐκκροτισμὸς, hodieque terminus est receptissimus, quo exprimitur impetus ille, quem praestat pulvis pyrius, aurum fulminans & similes mixturae nitro-sulphureae, dum igni admoventur. Postea tropice applicatur ad spiritus ani. males, dum motum animalem sive localem efficiunt ia statu sec. & praeternat. ex hypothesi Wlllisii defermenl. c. Io. et Patholog. cerebr. c. 1. 2. altbique. Expositio, ἔκθεσις, idem, quod ἐξήγησις, explicatio. Expressio, ἐκπιεσμὸς, ἔκθλιψις, est humidae & tenuis substantiae separatio à sicca & crassa per violentam & validam compressionem facta. Fit autem vel torculari, vel prelo, vel manu, vel aliis instrumentis, prout necessitas, aut vis major exigit. Expressionis usus latissime patet in insusiS, decoctis, syrupis, oleis, & id genus aliis. Wcker. Ant. Gen. l. 3. c. 3I. Rulandus paulo aliter descripsit t Expressio est extractio per praelum, quo coacta res substantiam forma liquida effundit. Ejus ulus excellit in succis, & aliis quibusdam extrahendis. Expulsio, ὦσις, ἀπόκρισις, ἔκκρισις, vide Apocrisis, Eccrisis. Adde & Rols. O. ac M. M. Sp. l. t.s. 3. e. 28. Expulseria ligatura dicitur, quae in antiquis ulceribus & sinubus locuin habet, ut collectam e fundo materiam & colluviem extrudat, &, ne quid amplius in locum affectum confluat, valide prohibeat. Forest. l. 6. Obs. Chirurg. 11. Schol. Expultrix facultas. ἀποκριτικὴ δύναμις. Vid# Apocrisis. Gal. I. 5. de Loc. Aff. c. 7. Expurgatio, ἐκκάθαρσις, idem, quod Purgatio. Vide inf. in Pur, Exquisitus, ἀκριβὴς, γνήσιος. Vide Acribes. Exsiccatio, Exiccatio, ξήρανσις, ἀποξήρανσις. Exsiccans, ξηραντικὸς. Vide Siccatio, Siccans, Siccus. Exsolutio, Exolutio, ἔκλυσις. Vide Eclysis. Exspiratio, Expiratio, ἐκπνοὴ Vide Ecpnoë. De Exspirationis specie convulsiva vide Gal, l, 2. de fympo. cauff. c. 2. et 4. aph. 68. Exspuitio, πτύσμα, πτύσις, Vide Ptysis. Hujus organon linguam esse vult Jacob. Kolandus de Belebad in tr. Gloffostomograph. c. 3. Vid. Epliem. N. C. Ann. III. in sin. Exsuccatio, ἐκχύμωμα, idem, quod Sugillatio. Vide Ecchymoma. Hipp. 3. de iis, q. in med. t. 30. Exsuctio, ἐκμύζησις, idem, quod suctio, h. e. violenta attractio liquoris, quemadmodum inlanteS lac e papilla eliciunt ore. Exsudatio, ἐφίδρωσις. Vide Ephidrosis. Exsufflatio, ἐκφύσησις. Vide Ecphysesis. Exsuperantia, ἐπικράτεια. Vide Epicrateia. Exsurrectio, ἀνάστασις. Vide Anastasis. Exta, σπλάγχνα, ἱερὰ, idem, quod viscera, praesertim abdominis. In specie etiam solum de Hepate ulurpatur à Poetis, feste Aldrov. l. 19. Ornith. c. 17. Coincidit cum vocabulis ἐγκοίλιον, & Hira. Vide Enccœlion. Unde & olim Sacrifici gentilium vaticinantes ex inspectione viscerum Extispices vocabantur, teste C. Hofm. C. ad Gal. de V. P. m 189. - Extensio, τάσις, ἔκτασις, κατάστασις, ἀνάστασις. Vide Anatasis, Ectasis, Catatasis, Tasis. Extensio qualitatum in fubjecto aliquo est acquisitio formae accidentariae, Th. Chym. Vol. IV. p. 377. Extenuatio, λεπτυσμὸς, λέπτυσις, dicitur totius molis corporis detractio, imminutio & collapsio, aut subsidentia, aut utcunque appellare libet: cui opponitur παχυσμὸς, Incraffatio, Gal. c, 3. in s. Epid. t. 29. Duplex vero esse potest Extenuatio .. .alia, quae fit ab evacuatione sensibili, aut insensibili portionum utilium & nutritiarum excedente : altera, quae oritur à cacochymia, sive collectione & praesentia portionum vitiosarum & inutilium Dieter. n. 499. Extergens, Extersorius, ῥυπτικὸς, idem, quod Abstergens, Detergens. Vide Abluentia. Exterior, Externus, Extimus, ἔξω, ἔξωθεν. Vide Exo. Extinctio, σβέσις, communiter dicitur de flamma ignis vi quadam oppressa & e medio sublata. In foro Medico vero à nonnullis accipitur de specie quadam mortis, quando flamma vitalis suffocatur & supprimitur. Id quod etiam in iis, qui naturali morte intereunt, fieri circa dextrum ventriculum folet. Verbum exunguo etiam Gr. dicitur ἀποσβένννμι. Hipp. 1. aph. I4. Jung. Dieter. n. 88. Verbum σβεσθῆναμ etiam usurpatur de tuberculis praeter rationem evanescentibus, Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 63. Gal. com. ad h, l. Vide Foës. p. 560. Extra, ἔξω. Vide Exo. Extractio, ἐξαγωγὴ, ἐξολκὴ, ἐξελκυσμὸς, ἐκχύλωσις, accipitur dupliciter : ι. & proprie, chirurgice & corporaliter, quando opera manuaria & instrumentorum congruorum aliquid extrahitur. Quo pertinet Extractio foetus, calculi, globorum e vulnere ; de quibus vide in Chirurgicis t 2. Pharmaceutice & improprie, & ita Extractio est digestio e corporea concretione partes fubtiliores ac puriores ab affuso aliquo menstruo apprehensas, relictiS foecibus, dissolVens. V. g. fiImo Rheubarbari q. v. illique pulverilato tantum spiritus infundo, ut quatuor digitis illi lupernatet, clausoque vafe per quatriduum ad digestionem in balneum colloco. Postea aperto vase per inclinationem spiritum coloratum à radice separo, affufoque alio spiritu vas claulum rurfus ad digestionem pono, idque tantisper, donec spiritus non amplius coloratur. Tunc enim omniS Tinctura & Essentia e Rheubarbaro extracta est. Porro confusis Omnibus Extractionibus spiritum in B. M. abstraho, refiduamque essentiam in vitreo vafe ad ufum refervo, diciturque Extractum Rhabarbarl. Vel Extractio est segregatio essentiae, quae e corpore suo extrahitur. Fit hic una etiam distractio, & potissimum ei famulatur resolutio commistorum, nonnunquam etiam calcinatio, coactio & similes, & intelligitur extrahi essentia in unum collecta, & veluti prolici, quanquam id non fiat sine solutione continui & divulsione. Et sic nobiliores esse distractionibus Extractione: manifestum est, quanquam interdum vel famulentur aliis vel eorum locum cedant. Haec Ruland. Addo Weker. Antidot. Gen. I. 3. c. 35. Rolf. Chym. i. a.s. T c. i. seqq- Jacob. le Mort Chym. Medico - Phys- cap. 15. Interdum etiam Extractio sumitur pro Evacuatione , & coincidit cum Eductione. Vid. Dieter. n. 6ι et 54. Extractum, Gr. dici posset ὀπὸς vel ἐκχύλωμα, est, quod e corporea concretione, relicta crassiti® elementari, extrahitur. Estque hoc quasi medulla & pars nobilissima substantiae totius in elementiS producta, & quasi seminata, in quorum quoque sinu confervata est, & ad nobilitatis iuae perfectionem innutrita. Habet quidem radicem quadantenus ab elementis, unde etiam existit familiaritas congeneratlonis & siIstentationiS, sed principaliter à vi creantis Dei, & per coeli Occultos influxus, porro etiam in natura conservantis dependet. Hinc Extracta praesertim nobiliora aethereae & coelestia naturae dicuntur aemula, beneque praeparata & dextre ad salutem humanam adhibita, Deo simul benedicente, multum in re medica possimt. Cum vero etiam ab elementis seu matricibus suis pleraque quam exatctissime liberentur, ( nam inaequalis est in his quoque elaboratio ) constat inde, quomodo à magisteriis differant, cum quibus elementa potius conjuncta manent, ( nisi interdum negligatur quiddam, aut inter depurandum secedat ) veruntamen exaltantur ad aemulationem Extractorum. Deinde etiam, quantas habeant in celeriter juvando, ob subtilitatem essentiae penetrantem corpora tota, praerogativas, patet. Istis autem appellatur nominibus, non quod plane ad elementa non pertineant Extracta, sed quod in collatione cum parte crassa, nobilis altera videatur Anima, Ballamus vitae, Essentia purissima, & coelestis naturae esse ( quanquam IsonulhiJ etiam àcoelo habeat) vel secundum materiam, si his aliqua fides est, qui in segregatione coelestis lucis à terra Obscura non Omne absceflisse aethereuIII ex Platone putant, aut saltem postea in Ortu mistorum aliquid in* de repetitum, idque comprobat ratio agentium e coe« lo corporum in haec inferiora. Haec Ruianul & lohnson. Confer, etiam ad Lib. Synt. Arc. Ch. l. r. tt. 5. et I. 8. c. 9.seqq. Liquor ille pro diversitate materiae varius, quo fit Extractio, dicitur à Medicis & Chy-' micis Menstruum. Plura circa Extractorum Historiam vide apud Weker. Antidot. gen. l. I. e. 34. et Spec. l. z; s. 26. Schroder. I. 2.C. 57. cum Clavi Frid. Hofmann, Ratis, d. l. Wedel. Pharmac. Acroam. l. 2, sect. 2. C. 8. lunken. Corp. Pharmaceut. sect. III. c, I2. p. 677. seqq, plur. ubi etiam Essentias liquidas ad Extracta refert. Alias idem Autor notanter in Lex. Ch. Ph. P. I. p. 113. scripsit ; Prout diversu funt vegetabilium & animalium constitutiva, pro eo & diversa requiruntur menstrua, gummosu aquosis, resinosa spirituofis extrahi amant generaliter. Dispensatoria Norimberg. & Augustam cum Zvzolferi Animadverse & alios Aulores, imprimiS & D. D. Wedel. Ph. I, A. F. l. i.s. 2. c. 7. et 8. Impugnavit earum Virtutem & Magisteria praetulit Helmonl. tract. Pharmac, ac Dispensat, modern. n. 2I. 2 2. Extraneus, ἐξωτικὸς. Vide Exoticus. Extravasatus, Extravenatus, dicitur de sanguine, qui e vasis effluxit, sive adhuc haereat intra partes corporis mollioreS, siIggillationem, vel ecctIymoma constituens; sive penitus e corpore feparatus suerit. Illud vocabulum frequentius in ufu est. Hoc legitur apud loh. Bapt. Carcan. serm. 2. lect. 5.sol. m. 84. b. Extravenari vel etiam Extravasari etiam dicitur de fanguine propter laetam arteriam rei cOalescentem in aneurisrnate stagnante & sacculum efformante apud Hildan. de gangr. & sphacelo. C. 4. Extraversio, Extravertens, Extraversum hodieque à Chymicis usurpari solet pro Opposito Concentrationis , quando vis quaedam salina, alcalica vel acida, prius intus delitescens evocatur, ut eo citius vireS suas exerat, v. g. in Mercurio vivo Sulphur peregrinum in mineris associatum operibus artis folet extraverti , unde vomitus, secessus, salivationes, &c. Extremus, ἔσχατος. Vide Eschatos. Omnium metallorurn extrema vocantur Sulphur & Argentum vivum à Nicol. Flamello in Annotauon. additis Th. Chym. Vol. I.p. 733. Extuberatio, idem, quod protuberantia. Dicitur etiam de ἐξαρθρώσει vertebri, vel luxatione. Gal. 1. 9. de Hipp. & Pl.it. decr. c. 4. Extussio, ἀναβήττω, ἐκβήττω, significat materiam per tussim excerno. Occurrit apud Gal. 7. aph, 37. l. 7. de Simpl. Fac. §. Conus. Extussitum dicitur ἀναβηχθεν l.de const. art. med. c. I 6. Exuberatio, dicitur de Labore Spagyrico, quando tanquam eX uberibus emulgetur & extrahitur labore, v. g. cum Argento vivo minerali fit aqua prima. Libav. Apoc. Hermet. Part. poster. Vid. Tom. II. Oper. p. 42 1. Aliter Lull. in Practicac. 27. quod Exuberatio humidi nutritivi & nutrientis sit appropriare nutrirnentale ad temperamentum proportionatum qualitatibus nutriti, ut non sit nimis frigidum, aut calidum, &c. Vol. IV. Th. Ch. p. 164. Exuberes, alias Graece ἀπογάλακτοι, dicuntur pueri, qui uberum luctum jam desueverunt, quemadmodum Sububeres, ὑπομὸστιοι, qui adhuc fugunt, & sunt sub ubere. Keuchen. ad Seren. p. 206. Exulceratio, ἕλκωσις, ἕλκωμα, ἕλκος, vide Helcoma, Helcos. Exumbilicatio, ἐξόμφαλος, ὀμφαλοκήλη, edicitur alias Hernia umbilicalis, Umbilici procidentia, eseirrmrnc τοῦ supuxS, AEgin. i. 3. cap. 5I. AEgri quoque vocantur Exumbilicati, ab lngrassia comm. ad Avic, de Ium. p. n. p. 249. Exungulare, rofarum folia liberare à soliis, i. e. partibus albis, quae capiti proximae. Nic. Menander de Ros. Exuros, ἔξουρος, significat in angustum tendens, coarctatum. Usus Hippocr, de pudendis lib. 2. de morb. mulier. XLl. 6. dt. de pessariis d. l, XXV. I 3. Exustio, idem, quod Deustio, ἔγκαυσις. Vide Encausis. Exuviae, ἔναρα, λάφυρα, λεβηρὶς, vocantur cuticulae, quas serpenteS praesertim tempore verno exuunt & deponunt. Appellatur etiam ab aliis Senecta r Syphar, Spolium, Vernatio, Exuvium , Foës. p. 376. Vide Aldrov. lib. r. Hist. Serpo & drac. e, I. Harum Exuviarum vero virtutem medicam lege apud Schroder. l. 5. cl. 1. c.33. Alias & in latiori significatione Exuviae quoque significant omnia tegmina, vestes, lectos, indumenta, & ipsam quoque corporis cutem, teste Keuchen. ad Qu Seren. p. 214. Vide Leberis, Geras. Exydatoo, ἐξυδατόω, i. e. in aquam resolvo, diluo, in aqueam naturam converto. Legitur apud Hipp. I. desistul. III. 2, et /. 4. Epid. XXVII. 21. Hinc ἐξνδατωσις, idem, quod λούπχέα τῆς αιμμτωτέως, frustrata sanguisicauo , quando loco sanguimS humor aquosiis generatur & colligitur, unde promte aqua inter cutem emergit. Gorr. pag. 146. Exygiaeno, ἐξυγιαίνω, significat convalesco. Hipp. 2, defract. t. 12. Exygros, Exygraenomenos, ἔξυγρος, ἐξυγραινόμενος, h. e. perhumidus, valde humidus, perliquidus. Dicitur de Excrementis, Hippocr. 4. de R. V. I. A. t. 4. Coac. t.epo.c. 1. de morb. mulier. XXII , 4. Ezezich, id est, Sal. Ruland. & lohnson. in Lex. Faba, κύαμος, est vocabulum aequivocum. Proprie notat legumen& fructum siliquosum, de quo vide Botanicos, & Schroder. lib. 4. cl. I. n. I4o. & passim apud Gal. Diolcor. Mercur. V. L. l. 2. c. 6. & alios. Ob cujus aliqualem similitudinem, praesertim re se pectu hili, glans penis Faba à quibusdam nationibus dicta fuit, teste Rols. Ο. ac Meth, part. gener, dicat. Part. I. c. 52. Deinde & improprie Faba est nomen ponderis, nimirum tertia pars scrupuli. Rul. & Iohns. quamvis & circa hujus determinationem res valde sit incerta propter varietatem fabarum. Siquidem Faba Aiigypua multo major, quam vulgaris, vel nostra, teste Galen. lib. I.de Al. Fac. c. 19. Apud Scribon. aliquoties occurrit desis medicamenti determinata per magnitudinem fabae, ubi tamen interdum intelligenda est faba major drachmae ponderi respondenS, interdum Lupini granum quatuor granis pondere respondens. Vide Rhod. in Not. ad Compos. I3. 74. 75.95.’ Pythagoram quoque Ovum Philosophorum, h. e. Lapidem vegetabilem, animalem & metallicum Fabam appellasse, vult Marcellus, docente Joh. Chrysippo Faniano tr. de Artis metallicae metamorphosi, in tr, Chyrnic. Vol. I. p. 4I. Vide Cyamos. Fabacium olim dicebatur edulium ex fabis paratum. C. Hofm. i, 4 V. L. c. 3 8. Legitur etiam in foernim Fabacia, genus libi e fabis confecti. Apitius in Culina- ribus. Ital. Torta di fave, Favanella. Joh. Laurent. Amalth. Onom. p. 348. Faber, Fabricator, τέκτων, δημιουργὸς, quid proprie significet, pueris quoque notum est, videlicet opificem, qui e materia folida & dura opus aliquod perficit. In foro Medico sumitur tropice. Ita natura, anima, flamma vitalis, imo & Deus ipfe dicuntur Fabri naturales. Vide Demiurgos. Quam comparationem etiam Ger. Dorneus ita prosecutus ad Physicam Trismegisti Vol. I. Th. Chym. p, 372. Uti lignum & ipsa dolabra nihil efficiunt, nisi suber illa moverit ad actum ; ita coelum & elementa nihil generare poterunt, nififaber, aurfabri coelestes in instrumento coelo motum, ut animam excitent, medium instrumentum inter fabrum & materiam Elementorum. Fatetur hoc & Paracels. Paramir, l. 2. c. 6. Quo sensiI etiam Helmont. Archeum silum Fabri titulo exornavit, tr. Ara cheus faber. Vide Archeus. Faber quoque nomen Piscis, cujus descriptionem & usiIm vide apud Aldrov. 1. I. de Pifcib.c. 25. Athenaeoχαλκεὺς dicitur. Instrumentum etiam aliquod operosum & magnum faber vocatur apud Oribas. de machinam, cap. 25. in classi 7. oper. Gal. edit. Basil. Latina. Facetiæ, κόμψευμα. Vide Compseuomenos. Fach est Medicina Turcica, conserens omnibus venenis, Sautes Ardoyn. l. I. de venen. p. m. 6$. Facies, πρόσωπον, vultus, dicitur pars capitis antenor in homine non capillata, comprehendenS quicquid tota fronte, auribus, oculis, naso, & ore ad mentum ulatie circumfcribitur, Gal. l. Introduct. c. ιο. Dividitur in superiorem, quae frons dicitur, vel inferiorem, in qua organa sensuum externorum funt, ut oculi, nares, aures, & oS, in quo lingua aliaeque partes latitant. Barth. IT. Anat. in procem. Vide & C.Hofm. C. in Gal. de V. P. n- 763. In brutis vocari sinent ssefreosis, &C in avibus ῥάμφον, notarunt ex Polluce Gorr. & Castell. Faciei consideratio ad prognosin utilis est, vel in statu lec. vel p. n. De illa egit Hipp. Coac, s. 128. 296. de bono colore, ibid. t. 2 I 3. 2 I4.1. Prorrh. s. t-. t. ra. l.fi. Epid.s. 2.L 34. Ad hanc vero pertinet, sacres cadaverofa, sive Hippocratica dicta προσάτου διαφθορὴ, quae descripta legitur Coac. t. 2 t 2. Vide Dogm. nostra P. III. C. 6. d. 4. Sylv. Prax. Med. l. I. c. 37. §. 17. Utr imque considerationem conjunxit Rolf. Ord. ac M, Med. Sp, l.^.s. z.c. xy. De faciei consensu cum aliis corporis partibus vide Ephem. Nat. Cur. Ann. I. obs. 2o. Per metaphoram aliarum quoque rerum eminentiae πρόσωπα, sive facies dicuntur, uti patet ex Hippocr, ί. i, de morb, XII. 9r Facilitas, Facilis, ῥαστώνη, ῥάδιος, ῥᾶος, ἐυφορία. Vide Euphoria, Rhadios, vel Rhastone. Facinum dicitur metallum, vel rninera metalli. Rul. Facio, ποιέω, est proprietas quoque artis Medicae, & pertinet ad Medici, aegri, adstansium officia, ex Hippocr, t. aph. 1. Vid. Diet. n, 702. Alias verbum Facio varias habet significationes, omnes tamen ex LexiciS Latinis communibus notas. Confer, si placet etiam ad I. Rhodii Lex. Scrib, p, 383. Facultas, δύναμις, vide Dynamis. Confer etiam ad Dogm. Nostr, p.  2o. S 5. you.seqq, Fæcula, Fæx, Vide Fecula, Fex. Falcanos, alio nOmine est Arsenicum, vulgariter Auripigmentum. Rul. Falciformis, δρεπανοειδὴς, vocatur sinus ille, quem efformat membrana cerebri exterior, sive Dura Mater reduplicatione in capitis vertice, & cerebrum dividit in dextram & sinistram partem, quia parte posteriore latior, angustiore arctatur, ut falcis messoriae figuram repraesentet. Falx etiam ab anatOmicis vocatur, Barth. l. q. Anat. c. 2. Falco, φαλκὼν, est nomen avis rapacis ad Accipitris pertinentis, cujus prolixam descriptionem, differentias, usum, & morbos ei familiares vide apud Aldrov. /. 6. Ornitholog. per totum. Meminit & Helmontius Falconis peste correpti, qui per plateam delatus infecerit alios omnes falcones, qui triduo abinde istbac delati sunt. Turnus. Pestis § proprietas pestis. Faldella vocatur splenium sive linamentum tortile, τρεπτὸς μοτὸς, ad ulum Chirurgicum. Legitur in Jcremiae Martii Observationibus apud Velschium in Sylloge Observ. 54. Falernum, φάλερνος, epitheton vini generosi à loco, monte Campaniae Falerno, ita dicti, crassioris & fulvi coloris, culus meminit Gal. l. 2. de C. M, i’. G. c. Io. Dicitur & Aminaeum, ab oppido hujus nominis in Campania. Hinc & vitis & uva Aminaea. Rhod, ad Scribon. n. 64. Adde n. 30. Confer. & ad Jul. Alex. Annou ad Gal. l. I. de Ansis c. 1. Fallacia, ἀπάτη. Vide Apateon, Dolus. Falsitas, Falsum, τὸ ψεῦδος, quld significet, notum, nimirum quicquid vero contrarium est, & esse non debet, Ger. Dorneus in Philos. speculat. e. 2. Th. Ch. Vol. p. 240. Non admittit excusationem, vel confolationem, Galen. c. 3. in 1. Prorrh. t. 13. quamviS non omne falsum statim sit deridendum, l. 8. de Hippocr. & Plat. decr. cap. 9. Falx, δρεπάνη, δρέπανον. Vide Falciformis. Fama, φήμη, δόξα. Vi le Doxa’ Fama describitur, quod sit Nomen bonum, Lind. Ex. X- § . 90. Qui famam proiequuntur, saepe famem assequuntur. Ex. XI. §. 42. Famelicus, λιμώδης, λιμῷ ἐχόμενος, λιμουκρατούμενος, fame correptus, vel detentus. Vide Fames. Febres quoque Famelicas vOcavit Sylvius, quibus con- juncta est Fames inexplebilis & rabida, l. I. Prax. capi 3o. §, 27. 147. Fames, λιμὸς, πείνη, in genere significat omnem ciborum defectum & inediam, Galen. 2. aph. 16. Accuratius tamen, exponitur per άίσθπσιν ἐνδείτη, persensum indigentiae , qui fit in orificio ventriculi sinistro & nervis ad illud excurrentibus, i. 4. de V. P. c. 7. Et haec dicitur Fames Animalis; quemadmodum defectus alimenti in toto corpore Fames Naturalis, C. Hofm. C. ad Gal. L. L. de V. P. n. I98, Fames considerari potest dupliciter, in statu secundum, & in statu praeter naturam. Illo modo considerata est cupiditas, vel desiderium esculentorum, proveniens ab effluviis & halitibus acidis, spiritus animales in orificio ventriculi sinistro & ejusdem nervis & per continuitatis conlenfum ipsius ventriculi gulaeque tunica interna molestiae quodam sensu afficientibus, & contrahentibus, quorum impressio cerebro communicatur, in quo itidem spiritus animales cerebri afficiuntur, & per hos prosecutio rei desideratae exsuscitatur; quemadmodum hoc nervose descripsit Th. Will. de An. Brttt. P. I. c. p. Jungatur BOhn. Circttl. Anat. Progyrnn. VIII. ubi recte negare videtur famem naturalem qua talem, Vulgo descriptam, quia in sanis oritur desiderium ad alimenta, antequam defectus alimenti in corpore animadverti possit. Caussam vero illorum halituum blande acidorum recte censet Sylvius Alimentorum prius assumtorum reliquias restitantes, atque à deglutitae continuo salivae parte ipsis adhaerente magis magiique fermentatas, lib. I. Prax. Med. c, 2. §. 3. Commenta vero sunt, quae vetereS de suctione venarum, primum extremarum, deinde majorum ramorum, deinceps trunci, & per hunc denique venarum stomachi & mesenterii, proposuerunt; quemadmodum nec Heimontii Opinio cum rei veritate quadrare videtur, qui famem à splene inspirari in stomachum docuit, tr. Pylorus Rector, n , 20. Fames praeternaturalis quadruplex est t Aucta, Abolita, Imminuta, Depravata, de quibus videatur Sylv. d. /. Ad rnmiam etiam pertinet βούλιμος, vide supra Bulimos, λιμαγχία, λιμοκτονία, de quibus infra lit. L. Ad abolitam απόρεξτά, ἀσιτία, ἀποσιπά. Vide Anorexia. Ad depravatam pertinent voca !), Pica, Citta, Malacia, de quibus etiam suis in locis. A vocabulo Fames del-endunt Famelicus, λιμώδης, Famesco vel Fameo, λιμένα. Dieter. n. 5O4. Linden. Ex. XIII. §. I46. Familiaris, οἰκεῖος. Vide Domesticus. Famula, οἰκέτης, vide Hippocr. I. de A. L. & Aq. XLIX. 1. Far, χόνδρος, vide Alica. Far est nomen commune; Huic Far adoreum, triticeum, hordeaceum, Zeaeum, Jul. Alex. Not. in lib- 8. Meth. med- Gal. c. 2. et in / 4. desan tu. c. 4. Ad hordeum incisum restrinxit Mercurial. libr. 4. V. L. cap. I8. Farciminalis, ἀλλαντοειδὴς. Vide Allantoides. Farctura, Fartura dicitur in Pharmaceuticis ; quando exenterata animalia, aut excavati fructus medicamentosis, vel alimentosis rebus, sive ad jucunditatem sive ad peculiarem utilitatem replentur. Joh. Dan. HOrst. PartA. Dispensi Pharm.Uxiv. l. 2. C. 30. p.XXXVI. Farctus, Infarctus, ἔμφραξις, idem, quod Obstructio. Vide Emphraxis. Farina, ἄλφιτον, κρίμνον. Vide Alphiton, Crimnon. Farinarum Oificinaiium Catalogum vide apud Schrod. I. 2. C. 58. Jungatur & D. D. Wedel. Pharm, I. A. E R. 1. 2.s. 3. c. I. Farrea nubes, dicitur Sereno Sammonico Fursurasio , sive Pityriasis, cap, 3. Junge Heurn, de morb. cap. 5.,. Fascia, σπάργανον, ἐπίδεσμος. Vide Epidesmos, Fasciola, σπαργάνιον. Unde & Fasciatio, ἐπίδεσμος, ό σπαργάνωσις dicitur. Varium fasciarum apparatum, delineationem & usum quaere in Scultet, Armam. Chirurg. & Indice. De verbo fasciare vide Keuchen. ad Seren. p. 9o. Per metaphoram Fascia quoque tribuitur quibusdam corporis partibus. Ita membrana exterior renum à Peritonaeo laxe adhaerens Fafcita renum vocatur, Barthol. I. 1. Anat. c. 17. Et musculus tibiae. Abductor dictus, Fascia lata appellatur; Id. l. 4.C.I2. Vocatur & Instita, Taenia. Fascialis Musculus vocatur inter flexorios Tibiae, qui & Sartorius dicitur Omniumque fere musculorum longissimus. Barthol. d. l. p. 5SI. Fafcialis est quoque epitheton lumbricorum latorum intestinalium, qui aequaliter sunt extenti, ad differentiam cucurbitinorum, qui instar feminum cucurbitae cohaerentium exhibent suas connexiones. Bias. Med. Un. p. 336. Fasciculus, δεσμήδιον, χειροπληθὲς, in foro Medico idem est, quod Manipulus, sive quantum manu comprehendi potest, Rhod. in Lex. Scribon. Ant. vero Mula Brassavolus in Indice Galenico vult, esse, quantum duobus digitis comprehendi potest. Φάκελλος etiam Graece dicitur Hippocr, l. I, de morb. mul. XCIII. 11. Vide Foës. p. 649. Quid per fasciculos in substantia renum intelligat D. Gothofr. Bidloo, unum eorum delineatum exhibeus, videatur in Anatomic, Tabui. XLIIl. sig. 4. et 5. Fascinum, βάσκανον, Fascinatio,βασκανία, habetur pro genere quodam incantationis, quando (eu intuitu, leu laudatione, non Iclum infantes & homines, sed & agni, pulli gallinae, equi &c. inficiuntur, ut marcescant, & emoriantur. Refertur inter caussas morborum occultas. De hoc ajrgumento vide I. Lang. I. 2. ep. 36. Sennert. Med. Pr. l. 6. part. 9. c. 1. Inter novissirnos prolixissime hoc argumentum pertractavit D. D. Frornmannus, integro libro h. tit. Fascinum quoque cl m vocatum fuisse Membrum virile, teltis est Rolfii.k. de partibus generationis, part. I. c.eII, Fastidium est cibi & potus, vel alterutrius averfatio, Gr, ἀνορεξία, ἀποσιτία, de quibus omnibus supra lit. A. dictum. Junge, si placet, Sylvium l. I; P. M.c. 3. Fastigiati Furni vocantur, qui pluribus aludel sive sublimatoriis impositis silnt exornati, D. Ludovic. Pharmac. p. 2o3. Videatur eIiam de his Giauber. in Furn. Philos. Fatalis Linea quae dicatur, vide Linea. Fatigatio, κόπος, πόνος. Vide Copos. Fatuitas, μώρωσις, νωθρότης, coincidit cum Amenda, de qua supra. Est enim mentis laesio, qua una cum memoria ratio etiam perit, Foës. Oec. p- 423. Willifius expressit per Stupiditatem, qui hoc argumentum egregie explicavit, de An. Brut. Part. 2. c. 13. Fatum, εἱμαρμένη, significat aliquam necessitatem inevitabilem à caussa quadam superiori dependentem. Quo etiam pertiiIet Adrastea, de qua supra. Duplex Fatum constituit Lang. Z. 1. ep. 78. Aliud Divinum & naturale , quod ex indissolubili caussarum cohaerentia dependet : aliud condicionale, sive necessaria ex hypothesi sitii, veritatis, aut quaesiti consecutio. Paracels. per Fatum signa quaedam ex homine, vel re mortua delutnta intelligit, item Manes, l. 1. de vit. long. c. 7. i. 2. Philos.oph. c. 1. & de modo pharmacandi, tr. 4. Rulandus ita descripsit : Fatum est perpetuum quiddam & intënsile astrorum coeli, solis & lunae. Praedictionem ex sato, vel hujusinodi signis Paracelsus vocavit d. 1. Faiomanciarn. EIdem quoque Praedestinatio passim in scriptvs appellatur. Fauces, φάρυγξ, dicuntur spatium illud internum, sive interior oris locus, ubi simul conveniunt & gulae & gutturis partes extremae, Gal, l. 4. de L.Aff c.3. infin. & c. a.prognost. t. I6. Jungatur Dieter. Iatr. num. 889. Appellantur & Graece ισθμὸς, Isthmus, vel ἕσθμιον, Galen, 3. aph. 16. Vocab, vero φαρυγξ aliquando & ipsum Gulam denotat, teste Lang. l. z.ep. 4 3. & confirmatur ex eptit. Democriti ad Hipp, in hujus operibus occurrente, de Natura hominis n. 4o. Videatur Foës. Oecon. p. 6, I. In plurali φαόυγγες, affectus, sive morbossau- cium significare constat ex Hippocr, posis e.lib.e.Epid. s. VlI. t t-. I2. Adde Galen. com. 3. in 3. Epid. t. 66. ' Faviformis, Graece dici posset μηριοειδὴς, est epitheton abscessuum vel ulcerum putridorum & caecorum, quae circum adductis digitis primoribus expressa fano um mucorem forulatim reddunt, ad eum fere modum, quo favus mel. Legitur apud Μ. Aur. Severinu.rt de novissime observatis abscessib, c. 2o. Favilla, ἀιθάληαἰθάλη, idem, quod fuligo, estque nihil aliud, quam ἔκκαυμα τοῦ λιγνυώδεος, h. e. fuligo usta. Applicatur commote portionibus sanguinis adustis. Vide Lind. Ex. Xtr. §, ifi I27. Faulex, id est, chalybs Rul. Favonius, ζέφυρος, nomen venti ab occidente spirantis, sive occideniaii,. Ruland. Estque humidus & lenis, Galen. comm. 3 de hum. t., .. Faunorum ludibria, Plin. Natur, irist. lib, 25. e. 4. lncubus. Idem lib, eodem c,y. morbus sonticus; idem Comitialis. Faunus, φαῦνος, nomen Deastri, vel Daemonis gentilium fictitii, sive Satyri la sci vi, cujus idoO mentio fit in foro Medico, quod olim Ethnici superstitiosi perstiadere voluerint, incubuin ab hujusmodi daemonibus insultantibus oriri, quod ceu fabulosum merito repudiandum. Forest. I. Io. Obs. 5o. 51. in Schol, Rhod. ad Scrib. Helmont. tr. Venatio seientiar. n. 35. vocat EiIs rationis. Favus, κηρίον. Vide Cerion. Favi singularem destillationem pro solutione auri vide apud Libav. Synt. Arc. Chym. lib. 3. C. 5. Dicitur & ab Ingrassia Fu- vofa tinea, item Favositas, comm. in Avic. de Tum.p.n. p. I72. 175. Febris, πυρετὸς, & frequentissime quoque apud Hippocr, in Epidemus πῦρ, teste Foës. Oec. p. 545. Secundum communem omnium hominum consensum est caliditas praeter naturam, maxime quidem in totum animal effusa ; sin minus, at Omnino vel in plurimis partibus, vel in nobilissimis accensa, Galen. com, 1. in 6. Epid. t. 2 9. cum is calor adeo auctus est, ut hominem offendat, & actionem cordis laedat, lib.8. meth.med. c.I. Accuratius tamen & ex hodiernis artis principiis Febris generaliter describi potest seq. in modum, quod sit intemperies cordis & totius corporis p, n. calida, sed diversi generis, cum variis symptomatibus, mitioribus vel vehementioribus, proveniens à sanguinis diversimode sese habentis varia praeternaturali fermentatione, benigna vel maligna, cum vel fine corruptione aut congelatione, aut coagulatione putrefactivu. Velcausfaliter ex Willis de febr. c. 3. quod sit motus inordina. tus sanguinis, ejufque nimia effervescentia, cum calore, siti, aliisque praeterea symptomatis, quibus oeco.. nomia naturalis varie perturbatur. Qui plura circa Febrium etymologiam, descriptionem, differentias desiderat, ille quaerat, & inveniet passim in vet. & rec. scriptis, praesertim Galen. de diff. & caitff, febr. & ex recentioribus C, Hofmann. de febr. Sennert. h. t. Dieterich. n. 7 8. Sylv. lib. 1. Pr. Med. c. 27. seqq. Franc. Pvens de febb. Th. Sydenham tit. eod. & quamplures alios. Potiores quoque differentias defcriptas vide in hoc Lexic. suis locis, v. g. Ephemera, Quotidiana, Ter. tiana &c. Descriptio Febris apud Lind. Ex. XV, §, 34. strictior esse videtur, competens sirltem benignioribus, salutaribus, & intermittentibus, quando scripsit : Febris est fervor toties repetitus & à Natura excitatus in spiritu, ut le impedientem materiam subigat & disponat ad excretionem, & excernat, quam primum possit, eaque excteta viribusque receptis, quarum in laborioso hoc opere fecit jacturam, deinceps pergat libere & inculpate sungi ossicio suo. Helmontii hypothefin de febrium natura vide sis in pec. tr. de inaud. febrium doctrina. Quae adverius 'Willisium scribere absque ap_ plausil ausus est Edmund. Demeara, lege in Examine Diatribes IVillisianae. Cornel. quoque Bontekoë non veritus elt ad unum omnes de febribus autores veteres ac recentiores incusare errorum cum circa theoriam, tum circa praxin, in quadam Diatriba, sed qualem ille sententiam defenderit, hactenus nobis nondum innotuit. Novissime etiam de Febribus D. Laur. Bellini labor in publicum prodiit in operis lui argumenta varia continentis Membro IV. h. ut. ap. 247. ad 437. quamvis, pace illius Viri laudatissimi, ejusdem descriptio justo latior videatur, quae ita se habet t Febris est vitium sanguinis aut in motu, aur in quantitate, aut in qualitate, aut in herum aliquibus, aut in omnibus, cum haec definitio salva veritate pluribus aliis morbis humoralibus, praesertim à sanguine dependentibus, facile possit applicari. Rich. Morton, Collega Londin. Regius & Censor in sua Pyretologia statuit de omnibus febribus etiam levissimis, fomitem febriferum esse deleterium sive venenum, uti patet ex Act. Eruditor. Lips. A. 1693. m.April.p. Ieo.seq. Non inepte quoque febrium generatiohis modum succincte licet & generaliter proposuit Joh. de Muralto in Vade mecum Anatomico Exerc. III. sad.p. m. 85. 86. Qui febre laborat, dicitur Febricitans, Febriens , paisim in Autoribus. Febrifuga, ληξιπύρετα, dicuntur medicamenta febrem sedantia, vel tollentia, vel Anufebril.ta, Galen. 2. de AntidoL c. 6. Tale Acopon describit l. 7. de C, M. Ρ. G. c. 12. Dieter. «.745. etiam vocari dicit τὰ τοῦ πυρετοῦ σβεστήρια, febrem extinguentia. Alii scribunt ἀλεξιπόρετα, sed melius ληξιπόρετα. Rhod. ad Scrib. n. 95. Febrifugi admirabilis praeparationem ex Stanno & Mercurio tradit Libav. Synt. A. Ch. l. 7. C. 3 5. Centaurium minus καὶ ἐξοχὰν Febrifuga vocatur testimonio Botanicorum & Scbrod. 1. 4. cl. t. num. 83. Antisebrile Crollii vide in Dis.penfatoriis, & d. Schroder. lib. 5. c/.3. n. 78. Fecla, φέκλη, Gal. l.I. de C.M.S.L. c.S.& σφέκλη, AEginet. l. 7. c. 3. in τρὺξ, Rhod. in Lex. Scrib. id est,fex vini, vel aceti. Rul. & Iohns. Idem quod Fecula. Fecositas, idem, quod Feculentia, refertur inter species luti, & exponitur per quandam spurcitiem. Fallop. tr. de Therm. aq. & metall. cap. 16. Tom. I. Oper, p. m. 252. Fecula, Faecula, τρὺξ, generaliter idem significat, quod Fex, de quo paulo inferius. Scrib. n.226. 228. 230. Specialiter est terminus Pharmaceuticus, vel Chymicus, ( quamvis modus praeparandi non adeo sit artificiosus, ut inter Chymicos labores relatus fuerit) & notat Extractum farinaceum, sive Amylum ex radicibus quibus.dam viridibus paratum per subsidentiam ad instar fecum, Libav. Alchym. Pharmaceut. c.I. et 2I. qui etiam existimat, in despectum artis hoc nomen esse impofitum, cum hujusmodi farina sit potius medulla, cremor, & floS quidam fessilis talium radicum. At Zwolferus contrarium statuit, dicens, Feculas esse pulveres farinaceos fucco siIO nativo orbatos, consequenter etiam omnis virtutis & efficaciae expertes. Animadv. in Pharmac. Attgustan. in Mansisse Hermetic, h. tit. Vocantur & Cersa, Ceruffae, ibid. Fecularum Catalogum lege apud Scbrod. /.2.0.59. Confirmat judicium Zwolferi F.Hofm. in Clav. ad Schrod. d. 1. At Cl. D. D. Wedelius duriorem sententiam Zwolferi statuens laudem debitam feculis concessit, Ph. I. A. F. R. l. t.s. 3. cap. 3. Fecula vocatur etiam condimentum ex fece vini factum acidum, Turneb. Adversar. Item Uva pinguis decocta usque ad crassitudinem mellis, Joh. Laurent. Am. On- p. 349. Fecula, φίκλη & σφδηλη, notat etiam livivium, vel condimentum lixivii ad instar sarmentorum acrimoniam habenS, quo mulieres capillum, ungere sialent, ut ru. tilus esset crinis, Keuchen. ad Q. Seren. p. Io3. Paracelfo Fecula Urina vocatur, cum urina vernacule frangi dicitur, feu corrumpitur, signum nutrimenti, lib. 1. de Urin. Judic. tract. 2. C. I. Elt species Rubini in urina, in Schol.tis ad d. l. Feculentus, τρυγώδης. Vide Fex. Fedum, id est, Crocus. Rul. & IolIn!. Fel, χολὴ, idem, quod Bilis. Vide Bilis. Helmontii de felle opinionem lege in Scholar. Humorst. passiv. decept. c. 2. §. 24. Fellis genera in officinis usitata tradit Schroder. l. 2. c. 30. quamvis omiserit piscium fel, quod tamen non minus laudatur in medicamentis ophthalrnicis, teste Galeno & aliis. Fei vitri vocatur spuma vitri, Ruland. Libav. Apoc. Herm.part. prior, c, 17. Dicitur alias Aphronitrum. Fel Draconis eit Argentum vivum ex Stanno, Rul. & Iohnson. Centauriurn minus quoque appellatur Fel terrae. Scribon. n. 227. Rhod. in not. ad h. I. Fel etiam refertur inter nomina Lapidis Philos. in Theatr. Chym. Vol. IV. p. 727. Felebris, Fellebris, θηλάσιμος, θηλοτὲς, dicitur, qtu lac sugit, vel qui adhuc lacte vivit, Keuchen. ad Seren. p.  290. Felicitas, εὐτυχία. Vide Eutychia. Felilech, Faules, est Ferrum. Rul. Iohns. Felis, ἄλουρος, vide Catus. De fele per os pariente eX Bartholino vid. Ann. I. Ephemer, Nat. Cur. Observ. 109. Schol. & Rolfink. de part. gen. inferv. Part. 2. C. 45. Felis eX ore mulieris & viri rejectae geminam historiam vid. d. I. Ephemerid. Fella, id est, Aqua Sulphurea, vel sulphurata. Rul. Felliflua passio dicitur Cholera apud Coel. Aurelianum, notante Dolaeo Encyclopaed. l. 3. C. 4. § . I. p. 4 I 5. Femen, περίναιον. Vide Interfemineum. Femina. Vide Fœmina. Femur, Fæmur, μηρὸς, an Latinum à ferendo de. scendat, quod tostus corporis reliquum ferat & sustineat, veluti onus, in medio relinquimus. Idem fere, quod Crus. OS magnitudine cunctis animantis ossibus praestat, lupra coxendici, infra tibiae ossi alligatur. Cujus cervicis duo siInt exigui processus, quos Trochanteres; τροχανπὴρας, vocant, quorum exteriorem, qui longe major est, Gluton rγλουτὸν, appellant. Galen. de ossis. c. 21, Barthol. libell. 4. AnaL c. 21. Fenestra, θυρὶς, ὀπὴ, quid proprie significet, notum est, nec hujus loci exponere. Per metaphoram Fenestra quoque ab Anatomicis vocatur meatus auditorius interior, nec non duo foramina in cavitate conchae statim post tympanum Occurrentia, unum ovale, alterum rotundum, Barthol. libell. 4. Anat. c. 6. Hc. Lind. Medic. Physiolog. l. 2. C. II. §. 15. 16. Fera, θὴρ, θηρίον, significat animal infensum, quod difficillime, aut plane non cicurari potest. Qualia danturin lolo saloque, Linden. Ex. XI. §.9I. Leonem & alia similia grandiora & ferociora animalia καὶ ἐξοχὰν feras appellari, testatur Galen. l. quod axim. mor. seq. temp. c. z. Fera regia, βασιλικὸν θηρίον, idem est, quod Basiliscus , de quo adhuc dubitatur, an fuerit in rerum natura, Galen. /.io. de Si. Sac. in procem. Per transtationem θῆρίον etiam non s.olum de hominibus dici, patet ex Linden. d. l. §. I I 5.119. sed estam ex Hippocr, constat, quofidam morboS θῆρία, feras, appellari, v. g. ulcera maligna, Coac. t. 467. 468. uti quidem vult Foës. Oec. p. 270. quamviS Linden. & alii animalcula in interaDeiS genita, v. g. lumbricos sive vermes intellexerint. Utrumque opinionem admisit Ionston. in Nous ad hos textus. Jung. lib. 6. Epid.s. 7. t. 7. cum comm. Galen. Ferculum, idem, quod Cibus, Cibarium, βρῶμα. Ferinus, θηριώδης . significat naturam, vel indolem fere nocivam & malignam obtinens. Transfertur ad morbos malignos insignem humorum pravitatem praesilpponentes, Galen. C. I. in 6. Epid. t. 14. Ita lumbrici non solum hoc nomine veniunt, s.ed & Tussis, 6. Epid. s.ect. 2. t. 17. Desipientia sive mentis ernotio, c. r. in 1. Prorrh. t. 25. et O 3. t. 3 I. Coac. t. 85. (s I 55. de ulceribus mali moriS theriomata dicta praectpue ab aliquibus dici monet Erotianus, qui addit & vermes, quia in illis gignantur, ita dici, & ipsamphthisin, forte quoniam pulmonum ulcus. AEgri quoque vocantur θῆριάδεις, ferini, hujusmodi morbis malignis correpti, l. 4. Epid. VIII. 7. Jung. Foes. Oec. d. l. Victus quoque ferinus, θῆριώδης, vocabatur brutis communis, quo prifcis seculis homines utebantur, Hipp, de veter, medic. VII. 4. XIII. 22. Ad animum etiam referri posse fini- talem, τὸ ἄγριον, ἀγριὀτηστα, quod idem est, ac τὸ θῆριιυδες, vide Agrion. Ferion, terminus fictilius SpagyricuS, qui legitur in Th. Chym. Vol. V.pag- 159. Quid vero significet, ex descriptione Ibidem data nemo percipiet. Fermentatio, ζύμωσις, quid proprie significaverit olim, minus fuit perspectum. Hinc faltem apud Hippocr, meatio Fermentationis, ζυμώπωί, & verbi ζυμοῦσθαι, fermentari, facta in statu p. n. quibuS nihil aliud indicavit, quam elevationem aliquam in tatto, n e. intumescentia, l. 5. Epid. III. 24. Venter fermentatus l. de vet. med. XX. 8. Et quamviS hoc in loco non fiat fermo de statu p.n. tamen minus perspicua est Fermentationis significatio, UIinae fermentacio, c. 2. in 1, Prorrhet. t. 40. Alvi fecum fermentatio, Coac, t. 604. lta nec apud Galen. alio fenfu Occurrit. Recentiores vero Medici ex Philosophia Platonica in usttm revocarunt, generaliter perfermentastonem intelligentes terreni cujtIsdam & solidi motionem & ab aëre intus concepto distentionem, inflationem, & in tumorem levem elevationem. Quam Platonicam descriptionem integro libello Anatomta Fermentationis Platonicae dicto declaravit Ant. Giinth, Billichius, & hunc vicissim Exercitationibus illustravit Conrlogius. Hos postmodo alii iecuti siI.nt viri doctissimi, applicantes ad humores, praesertim sanguinem & chylum, v. gr. Th. WilliS Exerc, defermeru. rsu de febrib. Jung. Marr, Kerger. tract. de fermento : Mart. Schook. h. t. Ex quibus haec dcscriptio sufficere potest. Fermentatio est motus quidam intrinsecus & varia agitatio panicularum alicujus corporis mixti activarum & pasiivarum cum tendentia ad perfectionem, vel propter mutationem ad aliud. Et ita duplicis generiS est : Naturalis una, alia praeternaturalis. De sarmentatione in ventriculo, vide voc. Chylificatio. Adde Barthol. lib. 1. Anat. c. 9. & alioi. A ChymiciS quoque fermentatio in usum transtata. Hinc Rul. & Iohns. descripserunt, quod sit rei in substantia per admistionem fermenti, quod virtute per spiritum distributa totam penetrat malsam, & in suam materiam immutat, exaltatio, ldeo enim inventa est, ut ex symbolico ignobiliore, efficacia medicinae fermentantis , nobilissima fiat substantia, ad quam pervenire natura sinit. Potissimum autem in metallis, quorum natura ad mutua est proclivis, locum habet, & ab imitatione massae fermentatae nomen invenit. Vel Fermentatio est fermenti cum re fermentanda incorporatio. Rollinlt. Fermentastonem cum Putrefactione conjunxit, ceu gradu saltem differentes, Chymiae lib. 2. c. 2. Jung. Jac. le Mort Chym. Medico-Phys. cap. 4. lunken. Cfcyrn. Exp. Cur. P. I. s. I. c. 4. p. fio. seqq. Imprimis vero & singulariterfermentatio ad negotium lapidis Philosophici applicata legitur in scriptis Spagyricorum, praesertim Gerard. Dornaei Theatr. Chym. Vol. I. Tit. Artificium ssis pernaturale, p. 292. 313. Jung. Libav. Apoc. Hermetic, Part. poster, deporta Fermentationis Riplaei, Tom. II. Oper, p. 4o6. et 43 4 .seq. Fermentum, ζύμη, quid sit, obscurum. Communiter, sed strictius justo tribuitur in panificio massae farinaceae, quae acorem contraxit, Gal. l. e. de S. F, §. Zyme. Sed revera etiam aliis rebus similem affectum praestantibus attribui potest, & in genere describi, quod sit materia firma, tanquam fixa, quae suae naturae materiam ad suam firmatam conditionem praeparat, quae etiam ante praeparationem non magis, quam illa habebat, ut, fermentum panis est farina firmasa in pastam, quae farinam similem, raram & discontinuam in aliam pastam fermentatam adducit, Rul. De varietate fermentorum pro diversc, ufu & materiae fermentandae conditione vid. Willis d. l. c. 6. et seqq. Kerger.s.ect. 2. c. r. de fermento. De fermento chylificante vide Chylificatio. An particularia dentur fermenta naturalia in diversis corporis partibus, nOn concedit loci angustia hic ventilare. A Spagyricis fermenti vox saepe abusive sumitur pro anima, sole, luna. Vide Theatr. Chym. Vol. III. Libav. dicto loco. Ita Dornaeus in Philos. Chyrnic. scripsit t Minus perfectum in majus posse progredi in infinitum, mediante forma & coelo, tanquamsarmentis , quod paucissimis etiam artificibus hactenus cognitum suit. Vide Vol- I. Theatr. Chymic. 8i quaere in Indice. Imo ipfum Lapidem Philosophicum, metalla ipsa nomine fermentorum complectuntur. Unde RulanduS ita descripsit : Quale fermentum, tale & fermentatum. Et sicuti parum fermenti pastae multam farinam in suam naturam & pastam convertere pctest : ita etiam fermentum Chymicum fermentandum, cui adjunctum est, sibi assimilat. Intelligunt autem Philosophi, i.e. Spagyrici, per fermentum verum corpus & veram materiam, quae proprio suo Mercurio conjuncta illam in siIam naturam convertit. Deinde etiam lapidem ipstIm volunt esse fermentum corporis perfecti. Cum enim lapis adeo subtilis, ( ut Philosophi asserunt ) sit, ut filper corpus imperfectum projectum in modum olei slipernatet, neque cum illo permifceatur, opus est corpore aliquo primam illius affinitatem redolente, quod illum recipiat, atque in alia corpora introducat. Nam quamprimum corpus illud lapide infectum & fermenratum est, statim in tincturam abit. Haec Rul. & lohns. De fermentatione- & fermentis Lapidis Physici, Vel Philosophici vide plura in Th. Chym. Volum. IV. p. 607. Vol. VI. p. no. seq- Fermentum album, id est, argentum. Felda idem. Fermentum, id est, Elixir, idem. Ferox, θρασὺς. Vide Thrasos. Ferramentum, σιδήριον, instrumentum ferreum Chirurgis necessarium significat. Hippocr, l. -t. defract. t. 39. et l. I. de artic. t. 43. Vocatur & σίδηρος, 6. Epid. s. 6. t. 5. Ita & apud Ruland. instrumenta metallifosso. ribus usitata vocantur Ferramenta. Ferratus, σιδηρόδετος, vel dicitur de re aliqua ferro munita, vel etiam à Medicis sumitur de liquore spiritu ferri impraegnato, v.g. Aquae ferratae. Acidulae ferratae. Rolfinlt. Ο. ac Meth. M. Sp. l. 9. sin. c. I. Libav. Synt. Arc. Chym. l. I. c. Io. Ferretum vocatur Ais nigrum., vel Cyprium, . vel ex ferro factum, quod officinae plus nimio urendo efficiunt. Libav. Synt. Chymic. l. 6. c. 4. Ferretum Hispanicum est optimum aes ustum. Fallop. fle Metall. s. sossil. c. I4. Tom. I. p. 3 II. C. Merettus Not. in Anton. Nari Artem vitrar. l. I. c. 14. et I5.p. 332. Ferrugo, ἐὸς σιδήρου, id est, rubigo ferri. De hujus virtute Medica vide Dios.cor./. 5. c. 93. Ferrugo vel sumitur pro ferri vitio & situ, & ita idem est, qttod Rubigo, vel etiam pro scoria ferri, vel caca, Graec. σκωρία dicta, quae & Stercus dicitur, Scribon. n. 188. Paliod. in annot. Ruland. & Fr. Hofmann. in Clav. ad Schroder. l. t.c. 2. Ferruginis & ulcerum eandem esso generationem, vult Paracels. Paragran. tract. 1. Ferrum, σίδηρος, dicitur metallum ignobilius constans eX Mercurio & Sulphure minus liquabili, crudiori, seu, si mavis, ex Sale, quae partibus terreis crudioribus immixta funt, Schrod. I.3.C.II. Fr.Holluann. vero in Clavi negat, de Sale nobis aliquid constare. Ferrum invenit Celmes & Damanaeus in Cypro item Idaeus Dactylus, sicut e Clemente Alexandr. Strom. notavit Th. Jani, ab Almelov. R. I. On. p. 2 6. ubi plura ad ferrum pertinentia occurrunt. Purgatum ferrum per ignem in furno Anemio fortissimum fit Chalybs. Unde etiam Medulla ferri dicitur Libavio Apocal. Herm. Part. prior, c. 20. Modus conficiendi chalybem e ferro juxta le Mort legatur in Iunken. Lex. Ch. Ph. P. t.p. 82. Fer- rum potabile Willis apud eundem d. l. p. 116. Et in ufu interno loco ferri s.emper Chalybem recipere praestat, monente Schrodero. De Chalybis & ferri depurati Virtutibus variis, praeparationibus & medicamentorum formuliS, consulantur veteres & recentiores Practici, & inter hos Libav. d. l. & Synt. Arc. Chym. l. z.c.n, Schroder. & F. Hofm. d. l. Willis Patholog. cerebri c.I I. & alii. Ruland. ita descripsit t Ferrum est metallum lividum, multum, parum, rubrum, albedine non pura participanS, durum. Nam si siIlphur fixum, terreum argento vivo fixo terreo commixtum fuerit, & haec ambo non purae, fed lividae albedinis fuerint, si (uperat sijlphur, fit ferrum. In summa, si argentum vivum fuerit porostim, terreum & immundum, foetidum & terreum, & fixae substantiae ( tanquam si pene morbidus cum muliere menstruosa coit ) ferrum generatur. Tribuitur autem istud metallum à Chymistis Marti, & Mars dicitur, utpote cujus usiIs plurimum sit in bello. Porro Ferrum est duplex : Nativum & Factitiam. Nativum est purum, & reperitur in fodinis, grana veluti, feu massa. Alterum autem conflatum, seu excoctum est id, quod excoquitur in officinis ferreis, & quidem vel ex lapidibus ferreis, vel ex terra rubra ferrugine quasi laela, ut in Silesia, Marchia. Species singulas enumerare huc non pertinet. Sufficiant haec ex Rulando & lohnson. Aliquando & Ferrum, σίδηρος, accipitur pro Ferramentis, sive instrumentis ferreis, ad sectionem, vel ustionem necessariis. Hipp. 8. aph. 6. Add. Dieter. Iatr. n. 771. Rhod. ad Scribon. in procem, p. 19. Ferrum quoque vocatur LapiS Phil, Theatr. Chym. Vol. IV. p. yay. Fersae vulgo dicuntur Morbilli, à fervore fortassis; juxta Forest. i. 6. Obs. 32. in Schol. Feru, Zegi, id est, Stannum, Metallum. Rul. & lohns. Ferula, νάρδηξ, aequivocum est, I. notat plantam, de qua vide Botanicos, 2. in Chirurgicis significat ad deligationem fracturarum usitatissimum instrumentum, videl. Assulas leves ad firmandum ossa reposita necefsarias, Hipp. 1. defract. t. 4I. l. 3. t. 12. et 3. de iis, q. in med. t. 11. Harum apparatum cum ufu monstravit etiam Scultet. Arm. Chirurg. Part. I. Tab, LII.sig, X. & explicavit ad Tab, LVI.p, 145, Fervor, idem, quod Æstus, Effervescentia, Graec. καῦμα, ζέσις, φλόγωσις. Vide Æstus, Cauma, Effervescentia. Festinatio, Festinantia, quid significet, notum est. Ejus detrimentum in opere lapidis Phil, inculcatur in Th, Chym. Vol. IV. p, 77 t.seq. Fex, Faex, Graece, τρὺξ, proprie dicitur de recremento inutili vini, quod Gr. σφέκλη dicitur. Rhod, in Lexitc. Scribon. p. 384. quemadmodum Olei recrementum Amurca vocatur. Gal. l. 1. de S. Fac. c. I7. Diofcor. ί. 5. c. I32. Vocatur aliaS exiccata fex Vini Tartarum vel Tartarus, De fece usta, quod acre est medicamentum, Galen. iibr. 1. de C. M. S. L. c. 7. & alibi, Diosi:. d. l. Latius vero denotat omne excrementum. Hinc & frequentissime Feces pro excremento alvi ponuntur. Sedimentum quoque in urina hoc nomine venit; unde Urina suculenta. Chymicis in genere Fex inter adjectanea est, quae à puris essentiis separata seponuntur & subsidunt. Fex vitri, id est, Sal vinci. Rul. De fecibus Lapidis Philosophici videantur Oper. Mineral. M. lsaaci l. t.c. 113. & l. 2.c. 33.34. Quid per Fecem Coeli intellexerit Libavius, legatur Tom. II. Oper. p. 43. sqil. in Tract. de Igne naturae c. 23. Fiber, κάστωρ, vide Castor. Fibra, ἲς, Villus. Plur. Iris, fibrae, dicuntur fila quaedam oblonga, grasilia, aloa, solida, valida, Omnis generis corporis partibus inserta, uti recte describit GOrraeus p. 195. Vel ex Galeno : Fibrae fiant tenues quaedam, & subtiliores nervorum, & ligamentorum propagines, aponeuroses & derivationes, quibus Opitulantibus ( perinde ut manus digitis) nervi & musculi actiones suas obeunt, I. 5, deV.P.c.n. & l. I. de Hipp. & Plaudecr.c. Io. Accuratiorem vero Fibrarum considerationem tradunt Willis Anat. Cerebr, c. I9. Bartholin. Anat. l. t.c. 5. Dividuntur in Nervosas 8c Sanguineas. Illarum potissimum tres sunt; Rectae, obliquae & orbiculares, vel circulares. Harum vero meminit Hipp. l. de carn. vel Principiis IV. I6. et I. 2. de Morb. XLV. 34. Etbrae vocantur & κτηδοἔες, l. de Cord. XII. Io. Vid. Foës. p. 282. Fibra jecoris pro jecinore : Keuchen. ad sa. Serem p. I 7 I. Alias Lobi hepatiS Fibrarum nomine venerunt, ut est apud TheoplI. Protospatarium l. z. de II C. E. c. 1 j. Dicitur & in diminutivo Fibrilla, prosibra, à Cartefio Barthol. d. loc. c. 2. A Botanicis per tranflationem Fibrae sumuntur vel pro filamentis & staminibus plantarum, arborum, intextis 5 vel capillamentis extrinsecus adnascentibus, e. g. radicibus & similibus, Schroder. 1.1. ei 1. l.it. F. Priores etiam κτηδύνες vocantur à Theophrasto l. 5. Hisl. pl. cap. 1. Fibula, περόνη, stricte significat 0S tibiae exterius & tenuius, quod &Sura, Canna minor, Focitle minus appellatur, cujus descriptionem vide apud Bartholin. Anau libell. 4. c. 21. Tibiae extrinsecus attensilm, ut radius cubito. Late vero varias obtinet significationes: v. g. siImitur pro Radio, qui cubito in brachio jungitur, Hipp. /. de Loc. in hom. XI. 7. 8.seqq. Etiam pro appendice ossis, d. l. XI. 5. e.seqq. Plura loca vide apud Foës. p. 503. Fibula quoque ad instrumenta Chirurgica & machinas refertur ad Oribas. de Machio. c. 4. Rul. Unde actio illa fibulatio vel insibulasto dicitur, & pars fibulis arctata legitur apud Scrib. n. 206. Caeterum doctissimus Rhodius magnam operam impendit propo.- nendi Fibulae notationem, descriptionem & differentiam in fua Exercitat, de Acia cap. 4. seqq, verum cum ipse; fateatur, quasdam fibulas non esse Medicas, non operae pretium mihi videtur, prolixiorem hic proponere singularum expositionem, praesertim quod cap. 2. p. 6. scripserit de Fibula praeter raritatem parum constate, ac fere voce tenus. Hinc etiam alia nomina in dicta dissertatione occurrentia, ut Fibularium, Fibulatio Fibularum , & fortassis composita suo loco relinquere placet. Fibularum Chirurgicarum obscuritatem laudatus autor aliquoties agnoscit c. 7. ut non nisi conjecturis earum notitia nitatur, lnterim, cui placet, autorem sibi comparet, & si quae sibi commoda visa fuerint, ad vocem Fibulae in hoc Lexico pro lubitu adjungat, Fipula, Fixula, Fisula, quia non lunt amplius in usu, praetermittuntur. Ficatio, σύκωσις. Vide Ficus. Ficatus, συκωτὸς, dicitur, cum de visceribus animalium ficuum siccarum efu scginatis, tum de eduliis ex hujusiuodi visceribuS paratis, praesertim vero de jecinore, Galen. lib. 3. de Alim. Fac. c, I2. com. de R, V. I. A, t. II. Jul. Alex. not. ad loc, prior, Foës. Oec, pag - 594- Ficedula, συκαλὶς, à ficuum elu sic dicta, nomen avis aequivocum est. Primo enim notat aviculam parvam, quae & Passer gramineus. Atracafitlla vocatur, cujus descriptionem, usumque in labo & Medicina pete ex Aldrov. l. II. Orttitliol, c. 36. deinde avem maiorem, alias Gall.tnago dictam, de qua inferius Gall.tnago. lia eX AlbertO vocavit Schrod. /. 5. cl. 2. n. 54. Fictile, scilicet vas, κεράμιον, ὀστράκιον, ἀγγεῖον, I. e. vas figulinum, testaceuni, Hippocr, l. de nat. mul, Gl. 12. l. 2. de morb, mul. LXXII. I4. Scribon. Larg. n. 6p. Z69. Ficus, σῦκον, primo significat fructum arhoals, quae Ficus dicitur, Gr. συκὴ, quae significatio non est hujus loci. Hinc συκίτηςοι.ος, vinum ex ficulnis, sive Caricis maceratis paratum, quod & κατορχέτης οιἔιος dicitur, Diofcor. lib. 5. c, 41. Et συκιὸν, decoctum sicuttm sive taxicarum appellatur, Hippocr. I. 2. de morb. mul. XXlIXi 8. XXXI. j. Deinde denotat affectum p. n. nimirum excrescendam aliquam carneam, & quidem vel in Oculo, ejusque palpebris, Hqp. & Gal. 3. in 3. Epid. t. 48. vel in mento, & est tumor natus ex crassiori humore, & serosiori tenuitate, quam Varus, Gal. i. 5. de C. M. S. L. c. 4. et 7, in sin. vel in ano, à thymo sola magnitudine differens. Vel in digito-um extremis, Jul. Cael. Arantius 1. de Tum. p. n. c 7 2. p, m. 299. Synonyma horum affectuum sunt σιδηωσις, σύκωμα, Fica- sto, Ficoftis tumor, vel Ficosa eminentia, Marisca. Caussa Vero tn llicco nutritio corrupto, & propter solutio.nem continui aberrante & collecto consistit. Ficus cutis, Lichen Plini: & Dioscor. dicitur verruca innascens cuti ad crura equorum, quae medicamentum aptum ad matricem praebent. Rul. Ficus edam surnttur pro Linea, & ulcerum capitis manantium specte, teste Heurn. de morb. capitis c. y. Capivacc. Med. Pr. l. i.c, 5. Fida, i. e. Aurum, argentum, Rul. Fidda, Fidde, id est, Luna. Idem legitur in Theatr. Chym. Vol. IV. p. 9S7. Fides, πίστις. Non intelligitur hic Theologica vel Christtana, quamvis & hanc necessiriam esse Medico pio proboque nemo dubitabit. E contrario valde dubito, an venia, vel excusatione digni sint illi inter Christianos, qui Medici fine Christiana prorsus carentis, v. gr, Judaei, opera utuntur? Sed Fides hoc loco notat assensum, quem Medicus praebet ad ea, quae audivit, aur legit. Hanc IIOn temere esse temerariam, sed perspectam & cautam, aliquotieS inculcavit Galen. V. g. I. 1. desem. c. t. & l.de peccator, animi proprior, cognit. & medela c. 6. etc. Fidem Hippocratis scriptis habendam esse, demonstravit Lind. Ex. VI. §.7. Fides naturalis Magica , sive miraculosa Paracelsicorum merito reprobatur à Libav. Tom. IV. Oper. p. 70-seq. Fidicinalis, epitheton est mus.culorum in digitis, qui alias lumbricales AnatomiciS vocantur, ab Illu dictorum Fidicinales, quem praestant iis, qui Musicam instrumentalem fidibus exercent, Guil. KOuper. in Myologia Reformata c. 2 8. vid. Supplementa Actor. Lipfiens. Tom. II.sect. XI.p. 509. Fiducia, πεποίθησις, Confidentia, est fides aegrorum in Medicos firma. Haec quantum valeat ad curationem feli, em reddendam, docet Hippocrates in Prognosis procem. & ex hoc Linden, E.v. XV. §, 4, Et Avic. dixit: Confidentia, quam habet infirmus de Medico, plus facit ad sanitatem, quam Medicus cum Omnibus stlis instrumentis. Fiens, ἀγιόμενος. Quaenam sit differentiae ratio in’er Flentem & Factum morbum, explicare quoque non infeliciter ausus mihi videtur lngrassias comm. ad Avic. de Tum. p, n. pag. 49. comparatione instituta ab Homine Eiente & Facto Homo siens dicitur & dici potest non solum ille, qui esse suum adhuc in generatione habet & formatione, in utero perficienda, Postquam vero perfectus in lucem egreditur, homo procul dubio factus est; fed etiam ille quoque, qui factus licet, toto tam n adulescentiae tempore, dum adhuc increscit & augetur, propter illam suturam quantitatem siens dicendus; postquam vero jam adultus, factus dici tueretur. lta & morbus siens dicendus, cum ille, qui gigni incipit, estque in principio; tum hic, qui nondum ad vigore n suum pervenit, vel statum, partibus aliis denuo adductiS continui increleit Imo illi quOquefientes dici solent & possunt, qui etiam in statu luo opus habent portionibus causse morhificae cotitinuo succedentibus, ut esse suum retmeat, quales funt CausuS, Tertiana, & alii similes. Vide plura d. l. Figens, vide Fixatio. Figulinus, vide Fictile. Figura, σχῆμα. Figuratio, varias habet significationeS t I. dicitur illa dispositio & constitutio extremitatis corporis, sive species corporis externa, quae iu oculum incurrit, Jul. Alex. ann. in Gal- l. 7. de Hipp- & Piat, decr. c. 7. ubi quidem in genere Figura Sphaerica, sive circularis, praerogativam obtinet ante reliquas omnes, teste Gal. l. 1. de V. P. c. 11. /. 4. C. 7. I. 7. C. 7.1, 8. c. II. I. 10. e. 15. Jung. C. Hofm. comment. ad dict. loc. praesertim «.641.642. Schroder. in genere figuratu latius descripsit, quod fit, quae refultat ex conformatione & configuratione, quae res scil. vel bene habita, pinguis. carnosa, succulenta, vel e contra male habita, macilenta, strigosa, gracilis: vel ampla, magna, extensa, vel e contra, l. I. c. 34. In specie vero membro, rum corporis figura media optima dicitur, ubi nulla exceffiva tensio aut flexio nimia occurrit, quae sunt extremae, Gal. I. 2. de mot. muscul. c. I. Hinc & recta membri figura servanda, & Observanda in Chirurgicis, & ea vocatur, quae est maxime accommodata ad functionem illius membri propriam, Hipp. I. de artic. t. 49. Galen. in comm. in Forest. l. 8. Obs. Chirurg. 2. Schol. Qualis figura corporis naturalis fi suerit vitiata, constituit morbos figurae, vel adventitios, vel nativos, Galen. de dtff morb. c. 7. In hac significatione quoque tribuitur medicamentis, v. gr. Figura Emplastri, Scribon. Larg. «. I 57. Vide Rhod. in Lex. 2. Figura etiam de morbis ipsis dicitur, Hipp. 6. Epid. i. S. n. 44. 3. Figura idem significat, quod Character. Vide supra Character. Rhod. ad Scribon n. I99. Dieter. n. 683. Figurata medicamenta dicuntur FastopiO, quae certam obtinent forrram vel figuram externam, ut sunt: Rotulae, 1 rocliisci, Pilulae, &c. Filamentum tropice dicitur de materia illa vitcida concreta pilorum instar in urinis qucrundam aegrorum occurrente, quam à sale volatili & oleoso gigni existimat Sylv. 1.1. Pr. Med- c- 5 J. §. 48. Vide Trichiasis. Filellum, vide Canis. Filetum dicitur vinculum illud nervosilm sub lingua ? quod obstetrices solent ungue, Rut numuli acte resecare statim post partum t laepe etiam à Chirurgastris sorfice, aut phlebotomo dissecatur non sine vitae & sermonis periculo, teste etiam nuperrima experientia, cum tamen rarissime illam necessariam observaverimus operationem. Occurrit vocabulum Illud apud Omnibon. Ferrar. Ftbr- 3. de morb. insunt, c, 44 p. m, 130. Filius, ὑιὸς, quid proprie significet, & pueris in trivio notum est; ita & quid Filia, sasinmf, sit. Tropice tamen & aenigrnatice à Spagyricis applicatur variis operibus, v. g. in negotio Lapidis Philosophici. Post albedinem emergens Rubedo, quae dicitur Rex diadematus , vel coronatus, vocatur etiam Filius nigri & Mi, non quod albedo & nigredo efficiendi vim habeant, fed quod talis facta sit successio colorum, Libav. Apocal. Hermet. Part. poster. Tom. II. Oper. p. 395. Jung. & T. IV. p. 736. 758. Imo non verentur ipsum Filium in Sacrosancta Divina Trinitate illis figmentis applicare, uti patet ex Fr. Basilii Valentini conclusionibus. Filius quoque unius ostum est Vitciolum vel Auripigmentum. Filius unius dici dicitur Ovum, item Lapis Philosophicus, Filius Venexis, Aurichalcum. Rul. & Iohns. Filletin, i. e. Lamina ferri. Rul. Filones dicuntur fibrae lapidum. Fallop. tr. de Metall.s.fossil. c. 8, Tom. I. p.  287. Filtratio, est subductio per filtrum. Id autem colum Chyrnicurn est. ltaque &colatura, feu percolatio appellari potest. Fit potissimum in humidis, e quibus aquositas tenuis transit, resistentibus spissis & oleosis. Praxis ejus principaliter sic habet. Charta emporetica convolvitur, aut complicatur, vel loco ejus pannus villosus consuitur in sacci formam, aut vasi applicatur, veluti infundibulo &c. Liquor infusus sinitur paulatim in excipulum destillari, unde haec operatio destillatio persiltrurn dicitur. Vel Filtratio est delcensio frigida, humores aquosos per filtrum, seu chartam bibulam convolutam, vel complicatam, in modum infundibuli, relictis in siltro fecibus, dimittetis. Sed pro siltro etiam alia adhibentur, utpote Manica Hippocr. Pannus laneus, lineus, setaceus &c. Haec Rul. & Iohns. Vide supra Colatio. Jung. Rols. Chym. l. 2. c. 2. Wedel. Pharm. Acroam. l. I.sect. 2. c. 4. Filtratura quoque apud quofdam recentioreS legitur pro Colatura, h. e. massa illa, quae per filtrum aut colum jam transiit. Filtrauo quoque Physiologice dicitur peculiaris cujuidam fluidi à sanguine per glandulas quasi per cribra secretio à D. Bernhardo Conor in Epistola de secretione animali p. 5. quae extat in suo Evangelio Medici, cujus mentio supra facta in voce Evangelium. Filtrum, quid in genere, significet in foro Medico -Chymico, ex praecedentibus jam constat. Novissime autem nomen hoc tributum legitur cutdarn lapidi exotico Mexicano rariori & pretiosissimo, qui sisti profundo aquarum in quibusdam sinus Mextcani locis instar fungi ad centum circiter ulnarum succrescit altitudicem & in aperto aërc lapidescit, cujus frusta majora magno in pretio habita, vel in formam ollae aut mortarii redacta, ut aquam recipere possint, singulari virtute pollent aquam purificandi, ut certam etiam fecum insensibilium quantitatem deponat, quo purior & levior retenta etiam frigiditate reddatur. Prolixior ejus historia Gallice & latine annexa est. Dissertationi PhysicoMedicae D. D. Mich. Bernhardi Valentini Professoris Giessenfis, Naturae Scrutatoris celeberrimi, de Filtro Lapide , Refpondente Joh. Georgio Freudenbergio Argent, editae A. 1702. Filum, νῆμα, quid significet, notissimum esu Usus ejus quoque est in operationibus Chirurgicis varius, ad suturas & deligationes. Filttm scricuvn, ,ῆμα τηρικὸν, nectendis arteriis & venis commodissimum esse scripsit Gal. I. 13. meth. med. c. 22. in sin. De variis sili speciebus videatur Rhodius de Acia p. 194. ubi definitio Fili ex Non. Marcell. sumta, quod sit ducta res quaeque ad tenuitatem habetur, quam ventilare non est mei instituti. Tropice Filum Arsenicale dicitur arsenicum sublimatum, & Filum ex alumine plumoso.' Ruland. Fimbria, πάραρμα, vocatur resegmentum indumentorum , aut, quod ab indumentis detrahitur; qualia ob mollitiem continendis, aut constringendis deligationibus superponuntur, unde & καταβλήματα vocantur, Hippocr. 3. de iis, q. in med. t. 8. Galen. in com. ad h. I. & cap. 2. de art. t. 3 1. Fimus, κόπρος. Vide Copros. Fimi cur quidam incalelcant, quidam non ? vide Helmont. de febrib. c. 2. n. 11. seqq. Fimus quoque vocatur aenigrnatice Mercurius, Th. Chym. Vol. IV. p. 722. Finis, τέλος, dicitur id in genere, in quo artifex; cum fecerit, acquiescit, Galen. l. adThrasybul. cap. 16. Est igitur perfectio quaedam, & bonum, c. 13. Artis Medicae fixis omnium consensu est Saxitas, isque est ultimus. Verum intermedius est Medici officium, hoc est, facere & prospicere omnia, quae ad illum obtinendum funt necessaria. Estque geminum : Confervare omnia, quae sitnt secundam naturam ; & Removere omnia, quae sunt praeter naturam. Vid. Dogm. nostr. in proleg. dogm. 4. An vero in Natura omnia fiant propter finem, recte negavit C. Hofm. com. ad Galen. l. de V. P. n. 666. seq. lnterdurn coincidit cum Termino, Gr. xipyts , dicto. Firex, i. e. Oleum. Rul. Iohns. Firfir, id est, color rubeus. Iidem; Firmamentum, est vox aequivoca; Vel enim sumitur pro coelo naturali toto, à lunae situ elementis proximo, usque ad extremam universi cerati naturaliS concavitatem, Ger. Dorn. in tr. Physica genesis, in Th. Chym. Vol. I p. 345. Hocque dicitur Macrocosmicum. Vel huic Analogice aequiparatur Firmamentum hominis, seu Microcosmi; de quo Parac. passim in scriptis suis, praesertim vero Paramiri, tr. 3. c..I. 2. 3. etc. Crol- lius Firmamentum vocat Lumen naturae, quod homini omnia naturaliter influit. Hoc egregie, ceu commentitiurn, perstrinxit. Libav. tr. de princip. fcient. Paracelsicae Magiae siec. Croll.sect. ι t. T. IV, Oper.p. 2t. Vel significat idem, quod fulcimentum. Gr. ἔρεισμα, στήριγμα, Gal. I. 3. de iis, q. in med. t. 36. Vide Ereisma. Hinc & Firmamentum dicitur ἐστηριγμένον, 4. aph. 30. VelFir- mamentum notat Lazurium. Rul. Iohns Firmitas, Firmus, ἀσφάλεια, ἀσφαλὴς, βεβαιότης, βέβαιος. Vide Asphalia, Bebæos, Constans. Firmitas particularum est illarum quies. Jac. le Mort Chym. Medico-Phys. c. Io. Opponitur FltuHtatl. Firnisium mineralium vocat Anumonium Parac. de morb. metall.tfossurum, l. 1. c. 7. Fisarum, id est, Confectio Salis Ammoniaci. Rul. Iohns. Fissiculatio& verbum Fissiculo sumitur pro Anatomicis dissectionibus in corpore humano ejufque partibus institutis, à D. Jacobo Menselio Medico Parisienfi in epist. ad Joh. Pecquetum Messi Aureae Anatomicae Sibold. Hemsterrusii annexa p. 343. et 3 53. Fissura, ῥαγὴ, est ipecies solutionis continui potissimum in ossibus, quando secundum longitudinem franguntur; quamvis & de naturalibus rimis & poris usurpetur ab Hippocr, l. de nat. puer, I. IS. De Fissura in hepate vide supra Diasphage. Vide Rhagas. Fistula, σύριγξ, proprie notat instrumentum aliquod concavum, oblongum, instar arundinis excavatum, qualia lunt Tibiae Musicae, Gal. c. 2. inprogn. Hipp, t. Ita Siphunculus, quo aliquid loco cuidam infunditur, & in specie, per quem clysteres injiciuntur, Fistula dicitur, Rhod. ad Scrib. n. 39. Lind. Ex.IVs tot. & novissime Henr. à Deventer D. in Lttm. Nov. obstetricant. c. Z6. Ita & Fistula Cochleariformis pto uvula relaxata descripta apud Scultet. conspicitur Arm, Chirurg. Patt. I. Tab. IX.stg. 7. Dicitur Latine etiam Syringa s qualem tentativam exhibet idem Tab. XVII. fig. 7, Transtatum vero vocabulum etiam (1) ad panes quasdam naturales, v.g. Penis, aut potius meatus in pene intermedius vocatur Fistula urinaria : uno verbo, Urethra  ; & penis ipie nervus fistulosus, i. 6. de L. Aff. cap.6. Aspera arteria dsmlur fistula pulmonis, Hipp. 2. de morb. XIAIX. t. & Vena por.ae in hepate, lib. de nat. mul. XLVI. t. Foramen, per quod medulla spinalis per vertebras omnes transit, nonnullis vocatur Fistula sacra, teste Barthol. libell. 4. Anat. c. I4.p. 733. (2) ad morbosam constitutionem, & significat sinum angustum, oblongum, & caliofum, Qàlen. l. de tum, p. n. c. 5. pertinet ad abicesius, quorum materia, sive sanies, sibi sinum parat in partibus mollioribus, unde Hipp, dicitur ννριγγοῦσθαι, ἐκσυριγγοὺσθαι, ἀποσυριγγοῦσθαι, Hippocr. a. progn. I. 64. Coac. t. 395. Junge totum libell. de Fi- sudis. Plura de his in Chirurgiae Scriptoribus, Paraeo, Aquapendente, Hildano, Barbette, & aliis. SpecieS sunt Fistula lachryrnalis, Fstula axi. Fistularum conformationis caussam in salem releIIe conatur Paraculs. Paramir, l. 2. c. y. Descriptio generalis haec dari potest : Fistula est ulcus cum uno, vel pluribus cuniculis callo magis, vel minus obductis, sine insigni dolore, proveniens à materiae putridae portionibus retentis, falinli, coagulativis, & carnosas partes indurantibus. Fixatio, Fixio, Graece dici posset πῆξις, παγίωσις, terminus est technicus Chymiccrum, denotanS spectem Coagulationis. Estque rei volatilis & fugacis ad permanendum in igne firrnatio, & assuefactio, ut non ampiius fugiat. Comparatur imprimiS rei fixae additione, Rolfink. Chymic. l. 2.c.4. Rulandus ita descripsit: Fixatio est rei ignem fugientis, ut eum non amplias fugiat, sed in eosixa permaneat, per ignem assuefactio, sive ea fiat per caleinationem, sive per decoctionem lentam & diuturnam, sive per crebram fublimationem, sive per crebro iteratam solutionem & coagulationem, sive tandem per rei fixae additionem perficiatur. Adde Libav. Synt. Arch. Ch. l. 6. c. II. et Alchym. Pharmac. c. i 5. Jac. le Mort Chym. Medico-Phys. cap. 5. Morb. Coll. Chym. Leid, cap. poy. Wedel. Pharm. Acroam. l.t.sect.a. c. 7. Quae ita figuntur, dicuntur Fixa. Per quae vero fit fixatio, vocantur Fixatocia. Item Figentia. Fixa eum cibis assumta fieri volatilia, vult Helmont. de Lithias. c. 3. n. 24. De fixatione vide plura in Th. Chym. Vol. IV. quae loca quaeras in Indice. Flabellum, ῥιπίδιον, instrumentum ad refingendam faciem usitatum. Unde & ῥιπίζω, ventilo, si- gnificat. Utrumque legitur apud Mofchicm de morb. mul. c. 136. Gallicum Eventail. Flagae, sunt spiritus, qui norunt secreta hominum, vel spiritus à rebus in fpeculo apparentibus. Rul, & Iohns. ex Paracelfo Tract. z.de Pestilitate, & l.t. Philofoph.fagac. tit. de Nectromantia. Flagellatio, Flagellum, μαστίγιον, quid proprie significet, notum eit Tropice dicitur quoque de morbis, Parac. Paramir. Tract. V. c. 2. etc. Ita Lues Gallica vocatur flagellum scortatorum, Forest. lib. 3 2. Observ. 2. in Schol. Quod flagellatione larguens Venus excitari possit, vide Dieter. num. Ioo. Veteres quoque ufosflagellis ad curandam maciem corporis, & id operis fecllfe ferulis parvis levibus modice illitis, quae gracilibus partibus incuterentur, donec modice intumescerent, e Gal. I. I4. M. M, c. I6. notavit Laur. Brliin. tr. desang. misse inter Opuscula p. I 83. Flamma, Flammula, φλὸξ, φλογίον, φλογμὸς, proprie de igne dicitur. Est enim ignis genus, Galen. I.4. de C, M. S. L c. z.fin. & fit aëre, vel aëreo in ignem mutato, l. 3. de Temp. c. 1. Flammae acidum quoddam inesie demonstravit Fr. Hofmannus Clav. ad Schroder. - p. 226. 23 2. 244. Helmont. defcripfit per accensam fuliginem, tr. Complexio», atque mistion. Elemental. figment. n. 7. & per exhalationem pinguem, tr. Formar. Ortus n. 28. Hujusiuodiflammae generationem e puteo, item e ventriculo & intestinis, qua vivorum, qua mortuorum ρ per observationes confirmatam vid. in Ephemerid. Nat. Curios. Ann. I. Obs. 33. et 77. Per transtationem vero vocabulum Flamma à Medicis accipitur vel de ealore nativo vitali, qui propterea βιολήχνιον dicitur. Vide Biolychnion, Calidum. Jung. Willis paru I. de An, brutor. c. z.seqq. Barthol. I. 2. Anat. c, 6, Vel de calore praeternaturali corporis & partium ejus, Hippocr, l. de veter, med. XXXII. 9. l. de capit, vttln. XXII, 1. ί. I. de morb. mul. LX. 2. Flammabilitas, idem significat, quod inflammabilitas. Illud legitur apud D. Joh. de Muralto in suo Vade mecum Anatomico Exerc. I. in annexo Io. p. 2 8. Flatuarii(qui nobis CIIyrnici) Constantino Imperatori. Marcellus Donat. Dilucidar. in Flav. Vopiscum. Flatus, φύσα, φύση, item πνεῦμα, flatttosus spiritus , in genere significat congeriem halituum, vel vaporum, veluti quadam membrana inclusorum. Specialiter vero à Medicis accipitur de hujusiuodi congerie halituum in corpore humano genita, praesertim in ventriculo, intestinis, hypochondriis, utero, vesica, &c. Horum generationem quamvis plurimi veterum & recetItiorum deducere ausi sint, v. gr. Hipp, integro l. deflatib. Galen. i. 3. desympt. cauff c. 2. Jung. ex recentioribus Helmont. de flatibus, Dieter. Iatr. n. 9I2. & alii plures. Videantur & Notae nostrae ad lessen. judic. de sang. V.S. misse, p. I93. seqq, tamen vix clarius haec doctrina apud ullum alium repelletur, quam apud Willis Pharm. Ration. P. t.sect. 3. c. I. Lindenus non male cruditatis fobolem dixit, Ex. VII. §.45. De statibus e pene erumpentibus vid. Ann. II. Ephemer. Nat. Cur, Obs. 46. Vide etiam supra Crepitus, Flatulentus Gr. dicitur φυσώδης. Flatulenta affectio dicitur morbus Hypochondriacus. Flatus furiosus qui dicatur, vid. supra Ambulo. Flavus, ξανθὸς, Luteus, nomen coloris à rubore igneo ad albedinem declinantis, Galen. c. 2. de R. V, I. A. t. 2 2. intensioris tamen, quam ωχρὸς, pallidus color. Flavedinem excrementorum non ex bilis tinctura, sed ex propriae putrefactionis vitio obcriri, vult Helmont. tr. Scholar. Hami poff. decepi, c. 5. n. I5. sed videtur committere f. llaciatn oppositorum ; siquidem bilis excrementinae admistio, ut & succi pancreatici promovet illam putrefactionem portionum ab assurntis chylificatiS faeculentarum & terrestrium. Vide Xanthos. Flemen, quasi Flegmen i Gr κέδμα dici posset τοῦ ποδος, significat tumorem ped s circa talos. Flemina ποδος, significat tumorem ped s circa talos. Flemina dicuntur, quum labcre viae sanguis defluit circa tales & tumorem facit. Alitur Flavius Caper : Flemina sunt, ubi abundant crura sanguine. Flemina, cum in manibus vel pedibus callosi sulci sunt, Dieter. n. 465. Keuchen. ad QuSeren. p. 28o. Fleresin, Flerecin, idem est, quod Arthritis, sicut legitur apud Stephan. Blancardum descorbttto c, 2o. Fletus, κλαυθμὸς, lamentatio, pertinet inter caussas s.anitatis, & morborum procatarcticas. Vide Dacryon, Clauthmerizo. Flexio, κάμπη. Vide Campe. Unde & καμπύλον, & καμπυλότης ap. Hipp, legitur. Incurvatum, seu flexum & Incurvatio. Vide Campilon. Floccus, κροκὶς. Vide Crocidizo. Floccus notat lanuginem, aut teneros fructus, Rhod. ad Scribon. n. I54. Non est sempfr signum lethale, in febribus acutis floccos evellere, siipbew. Nat. Cur. Ann, 111. Obs. xcip. Floridus, ἀνθηρὸς. Vide Anthera. Hippocr. 6. Epid.s 3. t. 7. Flos, ἄνθος. Vide Anthos. Quibus addi postsunt quoad chymicam significationem descriptiones. Flos est bolus per sublimationem extractus. Ex centtO & imis partibus elevandus & producendus est, ut in summitate forma sicca coagulet. Flos spirituosa rei substantia est. Turbith vero magis terrea. Omnis Flos per le volatilis est & spirituosus, quanquam ingenio magistrali possit figi, & ad naturam Turbith aliquando adduci, Ruland. & Iohnson. Flores in Chymia sunt subtiliores partes corporis per sublimationem à crassioribus particulis sub forma sicca separatae, Schrod. l. 2. c. 6o. ubi simul Catalogum Florum Chymicorum invenies. Descriptiones quoque eorum leguntur in lunken Lex. Ch. Ph. Ρ. I. p. 116. seqq. De vocab. Flos homonymia & Chymica acceptione legito etiam Rolfink. Chym. l. y.sect. 4. c, t.seqq. Flos etiam vocatur farina illa tenuissima, quae lapidibus innascitur, v. g. Flos Assit lapidas, Rhod. Scribon. n. 72. Flos capillorum vocatur color naturalis it) aetate vegeta, & opponitur canitiei, Keuch. ad Se» ren. p. 101. Flos aeris, i. e. Viride aeris. Flos Cheiri, id est, Auri essentia. An Flores Auri dentur revera tales, quorum meminit Rolfink. Differt. Chymic, ί V. & Blancard. in Chymia vernac. c. §. I6. Chemicis ventilandum relinquitur, quamvis placeat mihi candor Blancardi dicentis, nihil singulare in illis Floribus Solis contineri, quia fiant Flores Salis Ammoniaci. Flos Coeli, vide Cælifolium. Flos Salis, Gr. ἀλὸς ἄνθος. Flos sectorem Croë alii volunt esse Croci flores, cb additionem croë, putantes errorem illorum, qui scripttt Paracelsi manu non exacte legu t e pro ci. Rulandus vero per transpositionem deprehendit, esse florem nucis molchatae, ut sonath anthos denotat : alii florem Chelidoniae extractum. Flos quoque vocatur ipse Lapis Philas. Th. Chym. Vol. It/, p. 727. Flos vl.nl, vide Anthosmias. Jung. Linden. Ex. io. §. 131. seqq. Flos virginitatis vocatur ille sanguis, qui in primo coitu à mulieribus post deflorationem funditur : vel ipsa membranula, Hymen dicta. Barthol. I. I. An. c. 31. Fluctuatio, κλύδων. Vide Clydon. Meminit & FOrest. I. 2o. Obs. 4. in Schol. Fluctuatio corporiS navigantium promovet digestionem. Helmont. tr. Blas human. n. 3 6. Fluiditas, Fluidus, quid significet, ex aliis LeXicis notum. Scilicet dicitur de omni eo, quod mobilitate facili praeditum est. Refertur autem hodieque inter differentias essentiales primigenias corporum compositorum, Dividitur Fhcidum similare in .AEthereum sive spirituosum, quod in continuo modo consistit, estque subtilissimum ; & in Aqueum, crassiorem consistendam habens. Fluidum Dissimilare & compositum etiam duplex statuitur t aliud Ramosum, cujus textura libere à se moveri potest vehiculo spirituoso interno adjuta. Tenui enim materiae innatantes globulos super & juxta se invicem positos microscopio conspicuos ramosorum figura exhibet. Aliud Fltudttm viscosum, in quo praepollet materia aquea, aërea crassior, ut & salina, quemadmodum prolixius de his disseruit Jacobus le Mort in Pharmac. Medico-Phystca. 'Nimirum eo hodieque perventum est, ut quilibet sibi licentiam sumat fingendi nova Artis principia Physica e suo cerebro, ut non male quis cerebrina principia dicere posset. Fluor, Fluxio, Fluxus, ῥεῦμα, ῥόος, ῥοῦς, ῥῦσις, varias habet apud Medicos significationes. Accipitur enim aliquando late pro omni defluxione, & ita convenit cum vocibus Catarrliysis, Catarrhus, de quibus supra. Hippocr, species varias recenset I. de Glandulis fere toto. Aliquando stricte & cum additione, v. gr. Fluxus ventris, cum semper & assidue humida dejiciuntur excrementa sine tenesmo & lienteria, Gal. c. 2. in I. Epid. t. 36. Jung. Keuchen. ad Qu Seren. p. 2o2. Fluxus hepaticus, ἡπατικὸς, in quo ob imbecillitatem hepatis ab intemperie frigida inductam alvi sedimenta, aquae, in qua nuper mactata caro abluta est, redduntur simillima, Gal. /. 5. de Loc. Aff. c.7. Sylvius negat, se unquam hunc affectum vidisse, existimat vero causam ejus in copioso sero sanguini admisto, & vasa simul relaxante consistere, /. 1. Prax. Med. c. 13. §, 24. P. Barbette putat, esse speciem fluxus haernorrhOidalis, Pr. l. 4. cap. 6. Aliquando strictissime cum & sine additione de Fluxu muliebri, Hippocr. I. de nat. mulier. XV. II. XLV. 1. LXXXIV. seqq - Cujus variae sunt ratione coloris excretorum species : Fluor albus, cujus descriptionem & cautam vide infra in Gonorrhœa : Ruber, sive Cruentus, & hic vel coincidit cum menstruo, κα.ταμηνιὸις, I. 2. de morb. mtsl. LIX. 5. ( est alias infin. i. de loc. in homines LXI. 6. LXIII. seqq , vel diversus, & ita caussa eadem cum aliis sirnguiniS prolusionibus, solutio continui venarum uteri ob copiam, vel acrimoniam sanguinis. Crocei fluoris historiam vide Ephem. Nat. Cur, A. III. Gbferv. 11 e. Aliquando accipitur pro Defluvio capillorum Keuchen. ad Qu Seren. p. II 7. ἡ ῥῦσις τῶν τρι- ssitr. Trallian. ί. 2. c. 2. Denique Fluores dicuntur lapideS ex fodinis, similes gemmis ipsis, sed minus durl. Metallici vocant fluores. Siquidem ignis calore, ut glacies sole, liquescunt & fluunt. Flueres sunt quasi contrarii metallis istis mediis, feu remotis, qua in spiritus & aërern resialvuntur. Theophrastus ipsos si novisset, ἐκ trvsporic vocasset, quod fluxu in terra fierent. Sed videtur, ignotos omnino fuisse veteribus. Sunt variae species à colorum & formae, vel figurae differentia desumtae, quas prolixe collegit Ruland. in Lexic. p. zty.feqq. Sed omnia compilare non est hujus loci. Fluta, idem quod Muræna. Vide infra suo loco Ut. M. Focale, σφαραγεῖον, ἀσφαραγεῖον, σκεπαστήριον λάρυγγος, dicebatur veteribus fascia, vel ligaculum, quo adversus aëris injurias fauces muniebant, ex Quinctiliano Infici. Or. l. 5. c. 3. Rhod. ad Scribon. n. 80. Hodie Germanis receptissimum est. Focha, quid proprie sit, non licet certo determinare. Interpretes Avicennae Costaeus & Magius exposuerunt, quod fit potus factus ex hordeo, idem ex passulis. Avic. de removend. nocum. in usu rerum non natur, tr. 5. c. i 8. alii tamen Focham etiam tribuit potui aromatico, qui facit ad coitum, I. 1. sum. I. tr. 6. Focile majus & minus, dicuntur duo ossa cubili, quorum alterum majus, alias Radius, alterum minus Cereis vocatur. Vide Brachium, Cubitus. BartlIol. etiam Tibiae geminis ossibus attribuit. Vide Libell. 4. Anat. c. 20. 2I. Focus, ἑστία, proprie dicitur arte factus locus planus, aut concavus, ex fictilibus, aut ferro, in quo ignis struitur, & vel coctio, vel liquatio perficitur. Ita in metallurgia Focus excoctorum, in quo uinmbum purgatur, aut in quo massae plumbeae liquantur, Ruland. & Iohns. Per transtationem vero etiam Focus morbi, v. gr. febris, dicitur ea corporis pars, quae prima solida lua in substantia immodice fuerit calefacta, quae Cor, vel Jecur, vel Ventriculus statuitur, Galen. I. de marasmo cap. 7. Aut aliter : Focus febris dicitur particula, quam vel obstructio, vel putredo, vel inflammatio obsederit, I. n. meth. med cap. 2o. Jung. Petr. Mich. de Calderia Toni. I. Oper. p. Ii8. seqq. In Anatomicis quoque metaphorica occurrit significatio, quando Lobus hepatis primus dicebatur olim Focus, ex vana persuasione, illam partem facere ad coctionem, quemadmodum secundus Mensa dictus suit, quod alimenta membrorum in ipsum apponi credebantur, tertius, Culter, quartus Auriga, ceu ad distributionem alimentorum facientes, de quibus nominibus legi poterit Theoph. Prctospatarius lib. 2. de H. C. F. cap. II. Vocabulum Graecum ἐπά etiam est nomen Emplastri alicujuS nobilis apud veteres, quod sic dictum est, quia ex Graeci nominis literarum calculo, quae in iri» continentur, indicatur, ipsum Drachmis DXVL constare. Refertur ad Neceps.onem Regem. Conducit omni vulnerum generi. Descriptio ejus habetur apud Aët. l. 15. Haec Gorraeus in desim Fodina, μέταλλον, in genere idem significat, quod fovea, vel cuniculus sisuterraneus. Specialiter vero notat ea loca fubterranea, e quibus metalla eruuntur. Hinc Aucifodina &c. Tropice in aure cavitas illa anfractucsa Labyrinthus dicta vocatur etiam Fodina. Barthol, libell. 4. c. 6. Foecundus, Fœcunditas, ἐπίτεκνος. Vide Epitecnos. Foemina, Foemella, γυνὴ, γύναιξ, θῆλυ, nomen sexus muliebris proprium. Lind. persimplex e femina scribit, Ex. X. §, loc. 164. XIII. §. 542. etc. Sumitur late & stricte. Late complectitur puellas, virgines, viduas & coniuges, & saltem differentiam fexus indicat. Stricte significat mulierem, quae vel in conjugio vixit, vel adhuc vivit. Ejus officia vide ap. Gal. l. 3. de caus. puls. c. 2. Eit imperfectior mare, C. Hofm, ad Gal. de V. P. n. 98o.seqq, Foeminam in marem mutatam refert Rhodius cent. Iis. Obs. 4. Quid sumina Spagyricis dicatur in lapidis Philosophici magisterio, vide apud Libav. Alchym. Pharmac. c. 7. Basii. Valentin. tr. de Lapide Philosaph. & simileS AutOreS &c. Th. Chym. Vol. IV. p. 724. 736. & alibi. Foeminitas, Foeminans. Vide Masculinitas. Foetabulum idem significat, quod Abscessus cum folliculo. Quod nomen excogitavit Μ. Aurei. Severin. l. de Abscessibus anomalis, commodius illud, statuens, quam germen, siquidem in animante tales abscessus gignuntur. Germinis autem vox ad Vegetabilia potius spectat, d. l. c. 3.sin. & seqq. Foetatio, Fœtificatio, idem, quod Imprægnatio, γονοτοκία, κύησις, Gal. I. desepnmestri part. in prine. & l. an omnes paniculae animalis, quod satatur,fiant simul: quamvis neutrum in Graeco habeatur Codice. Foetidus, Foetor, δυσώδης, δυσωδία. Vide Dysodes. Exempla gravissimi sutoris in hominibus vivis vide Ann. II. Ephem. N. Cur. Obs. I91. Foetens quoque habetur LaptS Philos. in Th. Chym. Vol. IV. p. 745. Foetisare, barbarum verbum, id est, gignere, producere. Legitur in Th. Chym. Vol, V.p.  454. Foetus, κύημα, proprie vocatur conceptus in utero, ex semine sactus, quando viscerum cordis, jecoris, cerebri indistincta adhuc & informia adsiant rudimenta, & ita carnea apparet substantia, non vero amplius seminalis, quam alias Hippocr, genituram, διαον, appellat, Gal. i. I. desem. c.9. Foetus duplex: Masculus & Foemininus. Varias foetus humani figuras ratione magnitudinis & temporiS à conceptione diversi delineatas videre licet in I). Gothofr. Bidloo Tabb. Anatom. LVII. & LX1I. Se selectorum e diversce magnitudinis fcetibus paratorum lcones Tabb, C. Cl. & CII. De nutrtt onefoetus in utero eleganrem tractatum scripsit Claudius de Courvee. Vide Conceptus. Junge iBarthol. l. 1. An. cap. 28. Foetus à Ger. Dorneo describitur, quod sit mixtum ex utriusque parentis substantia productum ad sui perfectionem, alrt. Alchymist. l. 3. C. se. sin. Faetus Spagyricus vocatur illa medicina catholica Spagyricorum. ld. in Philos. Chemica Th. Chym. Vol. I. Foliata terra vocatur Sulphur perfecte munda tum, purificaturo, & dealbatum. Th. Ch. Vol. IV. p.  720. Hodieque etiam Sal Turturi Essentiale & Chymicorum Arcanum Terrae foliatae Tartari titulo insignitur, magnopere laudibus extollitur, estque nihil almd, quam Tartarus regeneratus, cujus descriptionem vide apud Rolfink. Chymic. l. p. s. 1. art. 1. C. 14. D. Ludovic. Pharmac. Diff l.p. 392. ad quem locum junge Etmulleri Annotationes in sins opecibus. Morley Collect. Chym. cap. 467. Iunken Corp. Pharmac. sect. III. c. 18. p. 8 2. aliifq.ae in Chymicorum monumentia praesertim MSS. Foliatum, φουλίατον, nomen ungueuti pretiosi, quo divites solum utebantur Romae ad stomachum & caput. Dictum etiam Spicatum, στάκατον, Gal. l. 2. de C. M, S. L. c. I. l. 8. C. I. et l. 7. de C. M. P. G. c. I2. nec non alibi.IS* . V® Folium, φύλλον, hujus significatio propria & nota pertinet ad Botanicos, qua lata, qua stricta pro Malabathro, Rhod. ad Scribon. n. 170. Improprie Folia daturae dicuntur, quasi folia aurea. Folia notant pura & à sordibus separata. Hinc quando Spagyrici dicunt : Vertite aurum in folia, volunt indicare ; Solvite in liquorem, ut anima parce extrahatur, quae Sulphur tingens est, Rul. lohns. In Mineralogia Folia Auri & Argenti sunt tenuissimae laminae dictorum metallorum. Schrod. I. I. c. 2. Folium quoque vocatur ipse Lapis Philos. in Theatr. Vol. IV, p. 717. In Anatomicis quoque lacunam illam triangularem, ubi concursus est suturae sagittalis & coronaliS in infantibus, membranaceam folium vocari, scribit Blas. Med. Un. p. m. Io6. Anatomico-Pathologice folium quoque dicitur Columella laxata apud Arnoldum de Villanova Breviarii l. z. c. 2. allegante WaltlIerO in fylva Medica p. m. 372.ικὰνκ. Follis, Folliculus, φυσητὴρ, est instrumentum, quo non modo aurilabri, fed & alii artificeS utuntur ad inflandum aërenr, Gal. I. 9. Anat. admin. c. 2. sin, qua ratione corium ad folles conficiendoS debeat praeparari, vide apud Libav. Synt. Arc. Chym. l 6. c. 14. Ab Anatomicis sumitur pro Vesicula, κύστιγξ dicta, ut Folliculus sellis. Vide Cistis. Barthol. l. t. Anat. c. 15. Botanicis & Pharmaceuticis folliculus dicitur theca tenuis, quae granum vel semen continet involutum. Schr, d. I. Ita in Chirurgico- Pathologicis folliculus vocatur exterior superficies membranam met alens, quae conti., net materiam abscessuum anomalorum, sive cutn folliculo dletorum, quales funt Steatoma, Atheroma, Meliceris. De quibus suo loco, Fom, i. e.fontts, vel vox. Rul. Fomentum, πυρία, θέρμασμα, dicitur omne id, quod quovis modo foris applicatum corpus calefacit actu, ut spongia aqua calida imbuta, & similia, Gal. I. t. de R. V. I. A.t. I. a. seqq. Fomenta pertinent ad Epi- themata. Vide Antid. Weker. Gen. I. I. c. 2o. P. Morell. I. z.fect. r.c. 3. Dicitur & Fotus, Fomentatio. Harum noxam attingit Sylv. l.I. Pr. M. c. 15. §. 23. Vide Pyria. Alias egregie fomentorum differentias & species enumeravit Celsus I. 2. c. 17. & in certas classes redegit Wilh. Pantinus in annot. al h. i. p. 271. Fomes, ἔναυσμα, ζώπυρον, quid proprie significet, notum. Nimirum ignis suscitabulum. Fomites praesentaneos parandi modum docet Libav. S. A. Chym. l. 6. c. 1. Per metaphoram ita dicitur caussa interna, vel antecedens, qua morbus fovetur & continuatur. Jul. Alex. i. 1. Annot, in Gal. l.I. Art. Cur. ad Glauc. c.4. p. 601. Fons, πηγὴ, quid proprie significet, non est hujus loci, nisi quatenus aqua fontana inter res non naturales quoque refertur. De fontium varietate disseruit Hclmont. tr. Supplem. de Spadanis fontibus, n. I, seqq. Impropria & tropica significatio frequentior est in foro Medico. Hipp, vocavit sanguinem, bilem, pituitam, & aquam quatuor fontes aorporis, I. 4. de morb. X. 17. XI. I. Ita Fontes Signorum appellantur eae res, vel circumstantiae, e quibus signa sanitatis & morborum desumuntur, Dogm. nostr. Part. 3.C. I. dogm. 7. Materia quoque praesidiorum Medicorum triplex Fontium nomine venit ap. Institutionibus : Fons Diaetencus, Pharmaceuticus , Chirurgicus, Rols. Ο. ac M. Med. Spec. I. a.sect. I. c. 3. Anatomicis pars illa, quae in infantibus recens natis membranosa reperitur ad commissuram coronalem & scgittalem, quaeque progressu temporis in os, sed tenuius induratur, Fons pulsans vel pullatilis, aliis Fontana & Fontanella dicitur. C. Hofm. ad Gal. de V. P. n. 574. Barthol. libell. 4. de ossitb. c. 6. Joh. van Horne Microc. §. 42. D. D. Hofmann. in Diff. ad h. l. p. 177. quamvis & in adulto observatas suisse Fontanellas ex Friderico Lachrnund notaverit Bonet. Med. Septentr. 1. I. sect. III. c. 5. & 6. p. 45. ChyrniciS Mercurius fons Chymiae indigitatur. Nic. Flamellus annot. in Dionyse Zacliariae opuscul. Theatr. Chymic. Vol. I. (su IV. p. 721. 725. Libav. Apoc. Hermct. Part. prior, c. 5. Fons Philofophorum est Balneum Maris, vel Mariae. Rul. & Iohns. Fontale acetosum, idem, quod Acidulæ. Parac. l. de Tartar. morb. C. I 6. Fonticulus, Fontanella, est nomen remedii Chirurgici, nihilque aliud significat, quam ulcusculum in aliqua corporis parte, ' plerunque vero in brachio ad mulculum deltoidem, in pede vero vel lupra, vel infra genu, sive ferro ignito, sive cauterio potentiali paratum, ad blande & leniter educendos vitiosos humores superfluor. Est vero Fonticulorum usus in variis morbis, imo in omnibus ferrne corporis nostri affectionibus, à defluxione dependentibus, in quacunque intemperie Fontanellae conveniunt, teste Dieter. n. 744. Jung. Eph. N. C. A. III. Obs. I56. et 2I4. Plura apud BartlIolin. Syntagm. de Catueriis, Glandorpium in Gan zophylacio Fonucul. & Seton. D. Schorerum tract. German. de fonucul. & ex novissimis Reimund Restaurant, tractatum, dictum Hippocrates de Inufftonibus sive Fonticulis, cujus etiam mentio fit in Act. Erud. Lips. I683. Jungatur Epistola D. Joh. Lud. Hannemanni ad G. Barthol. in Act. Hasm Vol. III. Obs. I2. p. n.seq. Quinam impugnaverint Autores, lege apud Rolfink. O. ac M. Med. Sp. l. 4. part. 1. c. S. seqq. Vide supra Cauterium. Fonticulorum naturalium historiam vide in Ephem. N. Cur. Ann. II. Obs. 257. Alteram Fontanellae significationem vide p. a, in Fons. Foramen, τρῆμα, dicitur locus quidam apertus, forando veluti factus, Galen. i. de cauff. morb. c. II. Linden. Ex. V. §. 37. Foratio, τρῆσμα, dicitur Gal. ibid. Foramen caecum quid sit in Anatomicis, vide supra Cœcus. Foratio idem est, ac Perforatio, sive Trepanatio, qua utimur in fracturis capitis, cum usque ad cerebri membranas calvariam dividimus, Gal. i. 6. de C. M. S. L. c. 2. ubi Gr. ἀνάτρησιν vocavit. Foraminulentum oS dicitur quoque Cribriforme, sive Ethmoides. Forbicina(rectius fortassis Forficina, aut Forcipina) est nomen insecti sive vermis auricularis vulgo dicti, quia Germani & Belgae credunt, quod in aures irrepat, ui cerebrum offendat. Ita vocatur à cauda bid furcata ad instar forficis, vel forcipis. Describitur ab Ul. Aldrovando de insectis I. 5. C. 8. p. 570. ed. Bon. Forceps, πυράγρα, (ita dicta, quod ignita teneri possint ) καρκῖνος, est nomen instrumenti Chirurgici ferrei, variae formae, quo aliquid apprehenditur, eximitur, aut effringitur. Ita forceps dentium, ὀδοντάγρα. Vide Dentiducum. Dicitur & Dentarpaga. Forcipes pro calculo eximendo, Paraeus l. 16. Chirurg, c. 42. For- ceps ocularis, Hildan. cent. 1. Observ. 2. Forceps pro extrahenda mola, Cent. 2. Observ. 52. pro abscissione mammarum, Obs. 79. pro apprehendendo vase sanguineo ad constringendum laqueo, I. de gangr. CPsphacelo cap. 19. Forceps parva in Cista miliI. cl. 19. Confunditur cum Forfice & Forpice. Vid. Rhod. ad Scribon. n. 53. Vide Forfex. Forcipum delineationem quaere in Aquapendent. Paraei, Hildani Operibus & in Scultet. Arm. Chirurg. Fort. I. Tabulis , quae loca monstrabit Index primus. Forfex, ψαλὶς, τομὶς, est instrumentum Chirurgicum ferreum, vel ex chalybe paratum, bifidum, vel bisulcum, quo aliquid resecatur, Rhod. d.l. quamvis ibidem cOnsundatur cum forcipe, quod & Rul. fecit, describens : Forfex est instrumentum oblongum & biceps, quod manibus facile comprimi & dilatari potest, igni imponendis dirigendisque prunis atque Vasis aptum. Est & alia forficum lpecies, qua vasa tantum ex igne siIstollimus, quae instar forcipis complicatur. Mentio fit smsicum apud Oribas. de machinam. c. 5. Forfices etiam dicuntur, quibus pili resecantur, diversce tamen à novaculis, quia bifidae. Hildan. Cissi mil. ci.Ip. Junge Sculteti Arm. Chirurg. PartA. Tab. XIl.fig. 4. Tab. XVIl.sig. 4. et Tab. XXifig. I. Foris, foras, ἔξω. Vide Exo. Forma, εἶδος, ἰδέα, μορφὴ, est aequivocae significationis. Vel enim significat internam & substantialem naturam & principium activum corporis naturalis, qualiS est anima in homine, animalibus, & vegetabilibus, Gal. quod anim, mor. temper. corp.feq. c. 3. l, 2. de sem. c. i. vel denotat externam speciem & pulchritudinem, Orat.suas, ad artes c. p.seq. Unde ἀειδὴς, deformis, & ἐυειδης, formosus, Diet. «. 9. Juxta priorem significationem opponitur materiae, & speciem constituit, unde & substantiae modus vocatur, Linden. Exerc. X. §. I9. quamvis Cartesianam sapiant Philosophiam, quae ibi traduntur, qui negat formam substantialem specificam. Verius mihi videtur scripsisse Fr. Hofm, in Cdav. ad Schroder. lib. I. cap. 11. pag. 16. Α formarum specificarum in feminibus, aut his analogis delitescentium diversitate ex aqua producuntur diversu vegetabilium, terrarum, mineralium, salium, liquorum, lapidum, animalium genera, & per fpecieS exiurgunt. Ab his formis specificis dependent virtutes medicamentosae, quae sunt veluti formae siibordinatae, uti vocat Idem ad l. I. c. 36. p. 38. Helmont. rursus aliter de formarum essentiali ratione docuit, uti videre est in tr. Formarum ortus. Egregie quoque de forma rerum naturalium intrinseca scripsit Iunken. Chym. Exp. Cur. P. I. s. t.c. i.p. iffeq. Chymici per formam intelligunt vel spiritum mundi, à quo corpora naturalia producuntur: vel describunt, quod forma rerum sit virtus generativa, quae sibi simile quodque producere potest, ut, hominis forma latet in homine, & non in alio ; arboris in arbore, nec non in metallo metalli, Ger. Dorneus tr. Artisic. supernatur. c. 5. in Th. Chym, Vol. I. Vel Formae rerum sunt influxus coelestium, quas à iuperioribus habent inferiora t occultata- potentia, vis & virtus cujusque rei, Rul. & Iohns. Vel Forma ipsis idem est, quod Quinta Essentia, Libav. passim in scriptis. Vel etiam de externa alicujus rei figura. Hinc formas plantarum resuscitare, formas fundere apud eundem legitur in Syntagm. Art. Chym. & alibi. Formatio, σχηματισμὸς, plerumque ponitur pro externa figuratione, v. gr. formare pilulas, globulos, pastillos, apud Scrib. "Vide in Lex- Rhod- Sumitur tamen & pro generatione, v. g. Formatio foetus palsim legitur. Formatrix virtus, δύναμις πλαστικὴ. Vide Dynamis. Α Galeno describitur, quod fit ea, quae jacto, in uterum semine, sive in terram, statis temporibus universas & singulas confiat partes ejus, quod gignitur. quae est optima & summa ars, quae omnia alicujus gratia molitur, sic, ut nihil otiosum sit, aut supervaca- neum, lib. de nat. fac. c. 6. Vocatur ibidem δύναμις γεννητικὴ, facultas generatrix. Est ipsa anima vegetativa, Lang. l. 1. ep. I4. Formatus, epitheton est MuiculOrum proprie dictorum, ad differentiam Non-formatorurn sive informium, non inepte excogitatam à D. D. Bohnio Circul. Anat. Phys. Prog- XXIX. p. 452. per illos intelhgenS partes carneo tendineas omnes, quas dudum Anatomici uno ore Musculorum nomine dignas judicarunt; per hoS vero carneo-fibrosas congeries, v. g. tunicas praesertim medias, ventriculi, intestinorum &c. Formica, μύρμηξ, est nomen iniecti mira providentia dotati, ita ut inter rationalia Cicero & Celsits referre non suerint veriti, cujus descriptionem prolixam & usum in Medicina vide ap. Aldr. l. y. de insect. cap. 1. Schroder. /. 5. cl. a. n. 103. Fr. Hofmann. in clav. ad h. l. Jungantur observationes communicatae à D. Edmundo King, Societatis Regiae Anglicanae Socio apud Henric. Oldenhurg. in Act. nilosoph. Ann. 166fi. Formicas ex melle & pane secalitio generari, docet Helmont. tr. potestas medic. n. r,y. Formica quoque dicitur Verrucae Ipecies, quae Gr. μνρμηκία, verruca formicaria vocatur, tumens & callosa, colore nigricans, basi lata, & cute sessili, in excisione dolores afferens, morsiunculis formicae simillimos, à quo etiam nomen accepit, Forest. I. 23. obs. 9. Meminit illarum Hipp. l. de humid. usu VIII. I I. Dolor ille etiam μυρμηκιασμὸς, μνρμηκάασις, formicatio vocatur, Galen. I. 3. de fac. parab. Foës. Oec. p. 42o. Dieter. «. 38. Formicae , verrucalia apostemata vel porralia, fessiles verrucae formicantes, formicationes, myrmeciae. Ruland. & Iohns. Lex. vel clarius t Formicae quoque vocantur exilissimorum vasculorum sanguineorum varicose inturnelcentiae subtilissimae cum in ano, tum in glande penis, quae vix absque venereo inquinamento nascuntur, notante DD. Stahlio in Differt, de motu haemorrhoidali. c. 4. p. 13. Formica etiam non solum de Verrucis, quae Myrmeciae dicuntur, accipitur; verum & notat Herpetem Miliarem , docente lngrassi comm. ad Avic. de tum, pr.n. p. I8 i .seqq. Formicans, μυρμηκίζων, est epitheton pulsus inaequalis, & Omnium minimi, apud Gal. formicarum motui similis, estque nullus alius, quam vermiculans imminutus, à fumma-paupertate flammae vitalis & cordis systole imbecilla dependens, l, de Puls, ad Tyron, c. 8. et I. t. de dtffpuls. c. z6. xy. Formix, idem, quod Noli me tangere, sive Herpes esthiomenos, alias Lupus dictus, WaltlIer. Sylv. Med. p’ C54. Formula, est terminus technicus, diciturque de medicamentorum, qua simplicium, qua compositorum, constitutione, cum quoad consistendam, tum quoad descriptionem. Formularum differentias vide apud Schrod. l.I.c.32. Formula urina Paracelso dicitur urina rubra, clara, de qua in lib. de Urinis & Scholiis passim legere est. Fornax, καμίνος, quid significet, omnibus notum est. Dicitur &Furnus. Fornacum& Furnorum Medicorum historiam &. differentias vide apud Schr. ί. ι. C. το. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. p. 29. Theodor. ab Hoghelande, 1. de Alchem, dtffic. septem furnorum genera numerat: Calcinatorium, Sublimatorium, Destillatorium, Descensorium, Fusorium, Solutorium, & Fixatorium, ex Gebro. His addit Furnum secretum. Ger. Dorn. Art. Chemistic. 1. i, c. i. seqq, tres peculiares formas fornacum exhibet, secundum tres motus perpendiculares extractas, surfum, deorsum, & lateraliter latum. Plura de hac re vide apud Dan. Milium i. 2. Basii, Philos. de furnis & vasis Philos. c. 2. Bois. Chym. l. 2. c. i 7. Rul. potissimum fornacum meminit, quarum usus est circa metaliifodinas, v. g. Fornax prima vitrariorum, & etiam ea, in qua excoquuntur venae. Fornax, in qna plumbum ab argento separatur. Forn ιχ, in qua plumbum & argentum ab aere separantur. Fornax, in qua fertum excoquitur. Fornax, in qua panes aerei coquuntur torrefacti. Fornax , in qua calefiunt panes aerei. Fornax, quae foraminibus vento inspiratur. Fornax, furno similis. For. nacem anemiam porro sic descripsit, quod fiat e ferro instar tripodis, cum conisterio & foco, quae duae regiones per craticulam discernuntur. Conisterium clauditur janua ferrea, per quam aër subintrat. Focus autem est apertus & intus luto crasso obductus. Ergastulum est liberum spatium. Plerumque enim accommodantur res per sartaginem, ollam, catinum triangularem, & similia, ita ut insistant prunis, vel parumper demittantur. Quanquam autem igniS nonnunquam flabello vel follibus intendatur, tamen subintrantis aëris, seu venti vis maxima est. Itaque & eo in loco collocari debet, ut janua conisteri vento, Vel aëris motui exponatur, sitque nullus alius exitus undiquaque fenestris & aliis clausis, praeter sursum tendens fumarium, ut ita aër cogatur per prunas elabi, ld autem tunc maxime fit, cum liquare aliquid magno igni, aut cal inare volumus. Vide infra Furnus. De Fornace balneariorum vide Rhod. ad Scribon. Larg. n. 60. Fornacula est diminutivum. Fornix, καμάρα, item, ψαλὶς. Vide Camara. Quid sit fornix cerebri, vide apud Barthol. l. q. Anat. e. 6. Forpex, vide Forfex. Fortificans, idem, quod Confortans, Corroborans. Helmont. defbrib, c. 8. n. i4. Fortuitus, τυχαῖος, dicitur de iis, quae sine humano consilii’, vel casu, vel natura eveniunt, Galen. ί de subfig. Empir. c. 2. Fortuitam curationem merito improbat Libav. tract. Arus ipped. Hippocr, & Herm. typus Tom. III , Oper.p. n?, V;de Eortuna, Fortuna, τύχη, opponitur Arti & Naturae, Gal. l. 11. de V. P. c. 7. Verissime existimavit Helmontius, omnes omnium fortunas, tam prosperas, quam adversas, concernere dispositionem divinam, non autem inclinationem, multoque minus ab astris dependere, licet in firmamento sint praesignatae, tr. Astra necessis tant, non inclin. n. 41. An fortuna aliquid possit, in arte Medica & Medico disceptatur. Negare videtur Hipp. I. de loc. in hom. LVIII. & ex eo Mercurial. I. 2. Var. L. c. 12. Enimvero distinguendum est inter fortunam temerariam, sive paganam, & christianarn, cumque scientia, prudentia, & vera pietate conjunctam. Haec omnino requiritur in Medico, Vide de hac re plura ap. Rols. Chymiae l. I. c. 4. Fortunatus, ἐυτυχὴςεὐτυχὴς, idem quod Felix. Vide Eutychiæ. Fossa, σκάμμα, praeter vulgarem significationem Anatomicis dicitur interior cavitas, &rima magna pudendi muliebris, quae apparet diductis labiis, quae & Fossu navicularis dicitur. Barthol. I. i. Anat. c. 32. Fossicius, Idem, quod Fossilis, ὀρυκτὸς. Dicitur de eo, quod e terra effodi lolet, estque epithet. Salis ap. Scribon. L. n. 59. 6o. Diofc. l. 5. C. I26. Vocatur alias Montanus, Rhod. in not, ad h. I. Offic. Sal gemmaes Schrod. /. 3. c. 22. Fossio, σκαφὴ, σκαπάνη, refertur à Gal.ulnter exercitia corporis validiora i. 2. de san. tuend. c. 8. et 9. à verbo σκάπτω, fodio. Hinc suffires dicuntur, qui mineratB metallorum e terris eruunt. Gr. σκαπτὴρες. Fossula, βόθριον, ita vocatur affectus oculi apud Capivaccium, Practs. I. c. 33. vide Bothrion. Fotus. Vide Fomentum. Fovea, βόθρος, praeter receptam significationem etiam ab Anatomicis accipitur pro pudendo & sinu muliebri. Rols. de part. genu, part. 2. c. 32. Vide Fossa. Foveola, βόθριον. Vide Bothrion. ln fpecte Foveola, stieeaeri, est parvum ulcus, & cavum in nigro oculi, Gal. def. med. ln Therapeuticis Fovea J. C. Claudino dicitur Vaporarium vel Sudatorium particulare minus, in quod unum vel duo ttntum crura inseri possunt ad fiIdandum, & hac ratione differt à Stupha, quae totum corpus vel plura hominum corpora recipere, potest. Appendic. ad libros de Ingressu, ad insirmos sect. I. p. m. 391. Fraces, στέμφυλα τῶν ἐλαιῶν, dicuntur carnes olivarum expressae, unde. Amurca, sive feces in oleo, Plin. 1. 15. c. I6. Lind. Ex. X §. I99. Hinc Fracedo descendunt & Fracidus odor, de quibus vide Helmont. tr. Bias meteoron. n. 12. & tr. Tumulus Pestis, §. Fermentum pestis , ubi fermentationem & exhalationem putidam & foetidam significat. Fractura, κλάσις, κλάσμα, item ἄγμα, κάταγμα, passim apud Hippocratem lib, περὶ ἀγμῶν, & Galen. in comm, est spectes lolutae unitatis In partibus duris ; Ossibus & cartilaginibus durioribus, prOveniens ab externo violenter continuitatem dissolvente. Ejus differentias vide in Chirurgiae Scriptoribus, praesertirn Hiercn. Fabr. ab Aquapend. Pentateuchi l. 4. c. 1. Sennert. M. Pr. lib. 5. part. 5. per totum. P. Barbeue Cfci- rurgiae part. i.c.3. & alios. Dicitur & Fractior Dieter. num. 437. De fracturis gravidarum curatu difficilibus vide Ephem. N. Cur. Ann. I. Obs. t. 5. Fraenator est epitheton musculorum quorundam diversis motibus capitis super primam & secundam cervicis vertebram inservientium, novissime inventorum, à Dn. Duprë Chirurgo Patisiensi in Xenodochio Hotel-Dieu, quemadmodum legere est in Act. Erudit. Lips. de A. 1699. in Septembr.se pol-seqq- Gall. vocatur Rengorgeurs, cul Graecum responderet χαλινωτὴριοι. Frœnum, vide Frenum. Fragiformis est epitheton trium naevorum in capite Helwigii occurrentium, de qua observatione legatur Bonet. Medic. Septentr. l. I.sect. 1. c. 8. p. n. Fragilis, κραυρὸς, dicitur de sicco, quod facile in minores particulas dissolvi potest, Gal, i. de Simpl. Fac. c. r 1. et lib. de bon. & mal.succ, c. Io. Hinc fragilitas, Ibid. De Fragilitate, vel Frisiilitate metallorum lege Jacoburn le Mort Metallttrg, contract. p. m. 27 I. estque nihil aliud, quam ineptitudo ad sustinendum malleum. Opponitur Malleabilitau, de quo infra. Fragmen, Fragmentum, ἄγμα, κάταγμα, vel idem est, quod Fractura : Vel particulas quasdam à toto solido corpore separatas significat. Ita fragmina calculi dicuntur sabulum & granula. Scrib. Larg. n.152. Vide Lex. Rhodii. Fraternitas, ἀδελφιξία, item Fratratio. Vide Adelphixia. Peculiaris quoque est Spagyricorum quorundam Fraternitas de Rosea Cruce, de qua vide judicium Libavii integro tract. de Philofophia Harmonica Magica Fratrum Roseae Crucis, Operum Tom. IV. 8c Dieter. Iatr. p. 1208. Fratres Lombardorum, vel Salernitanorum dicuntur partus monstrosi, verminosi. Ephem. N. Cur. An. I. Observ. t. Frater quoque vocatur & fratris uterini lapis Philosophi Th. Chym. Vol. IV. pag.yty. & Frater Mercurii dicitur Sol, vel Aurum, F725. Fraus, ἀπάτη, idem quod dolus, impostura, deceptio. De fraudibus Pharmacopoeorum nonnullorum legatur elegans libellus inscriptus : Declaratio Fraudum (su Errorum apud Pharrnacopoeos commissurum Lisseti Benancii cum Dialogo Joh. Anton. Lodetti Dialogo ejusdem argumenti à celeberrimo quondam Bartholino Latinitate donatus. Optandum vero esset, ut in gratiam boni publici potius vernacula lingua divulgaretur, ut & Magistratui & subditis fraudes illae melius innotescerent, & communi opera adversuS illas competentia investigarentur & excogitarentur. Frena, dentium alveoli apud Atium Cletum de morbis sirangttlator. c. 3. Frenans medicamentum, χαλιναγωγὸν dicitur Fernelio, quod ferocientes humores, turgentes & quoquoversum impulsos coërcet atque compescit, Therap. l. p. c. 2. Idem, quod Domans. Frengo, σαρκάζω, significat proprie supremis labris, vel etiam dentibus aliquid evelio, uti faciunt bruta άμβοδοντα, uttinque dentata. Hippocr. I. de artic. t. 28. Gal. in comm. Adde Foës. Oec. p. 558. Improprie significat subsannare morsis labris & irridere. Unde sarcafmus sive subsannatio vocatur in Rhetoricis. Frenum, Fraenum, κυνοδέσμιον, dicitur vinculum illud, quo praeputium glandi penis adhaeret. Alii Canem vocant. Rols. de part. Ρ. 1. c. 3. Barthol. Z. I. An. c. 24. Frenum etiam vocatur in foeminis angustia tenuis sinus pudoris externi, labia arctius jungens uteri sinus colli ex parte obtendens, quae aliquam notam virginitatis praebet in virum nondum expertis. Linden. Phystol. Med. l. z, c. 7. art. I5. p. 3 I8. Vide etiam Chalinos. Frequens, πυκνὸς, idem, quod Creber. Vide Creber. Frequentia specialiter dicitur Ger. Dorneo in Philos. Speculativa capitul. 5. concepti circa veritatis amorem perseverantia. Fresum, ἔρεγμα, à frendo. Vide Eregmos. Friabilis, ψαθυρὸς, Friabilitas, ψαθυρότης, dicitur de eo corpore, quod elt inter humiuum & siccum medium, & facile in minimas particulas potest dissolvi, Galen. de bon. & mal.succ. c. Io. Ita caro friabilis nulli legitur i. 3. de Al. Fac. c. 27. Dicitur & ψαφερὸς, vide Psapheros, item θραυστὸς, vide Thraustos. Fricatio, Frictio, τρίψις, ἀνάτριψις, vide Anatripsis. Duplex est : sicca &. httmida. Ilia est, quando corpus universum, vel membrum ejus solis manibus, vel linteo, nullo admisto humido, aut pingui corpore fricatur. Eadem & chirothecis aliquando perficitur, δίἀ χυιρίδον, Rhod. ad Scribon. n. I8o. Haec vero dicitur, quae fit per aquae & olei admistionem. Alias frictio in genere duobus modis usurpatur ; uno quidem, pro omni motu, qui extrinsecus tam fanis, quam aegris adhibetur ad cutem, quovis tempore : altero vero, vel est pars exercitationis, vel potius, ut ait Gal. exercitationi subservit. Differentiae sex frictionum numerantur. Mollis, Dura, & inter eas media; Multa, Pauca , & in eo genere mediocris. Dura ligandi, mollis solvendi, multa minuendi, mediocris carnem generandi vim habet, Galen. L 2. de san.tuend. c, 3; & in specie de frictione cum oleo, l. 2. de Sim. Fac. c. r8. & alibi. Vide Rolfink. Ο. et M, Med. l.ey.s. 10. part. I, c, I. Frigefactio, Frigefaciens, Frigiditas, Frigus, Frigidus, ψυχρότης, ψυχρὸς, ψύξις, ψύγμα. Termi. notum significatio nota est. Opus est distinctione. Vide infra Frigefaciens. Frigidarium, vocabatur ahenum in balneis veterum, frigidam continenS aquam, quemadmodum reliqua duo, Caldarium, calidam, & Tepidarium tepidam continentia, Fumanell. de Baln. mox aprine. Frigidum etiam accipi potest, prout supra de Calido diximus, substantialiter, & accidentaliter. Substantialiter dicitur de aqua, nive, glacie, aut aliis, quae destituuntur principio calido substantiali. Hinc Helmontius recte dixit, Frigus non est principium vitale, sed extinctionis., tr. Progymnafm. Meteor. n. 25. Imo etiam homines, quibus calor, vel flamma vitalis est imbecillior secundum vel p. ii. dicunturfin- gidi. Ita Foerninae respectu virorum dicuntur syigidae. Impotentes quoque ad Venerem vocantur frigidi. C. Hofm. V. L. I. 4. c. 43. Accidentaliter, vel qualitative iterum dupliciter sumitur t efficienter, & effective, sive ut eiliciens, & effectus. Ad illum respectum pertinent Frigefaciens, Refrigerans, Frigefactio, & consistit in actuali, vel potentiali sufflaminatione, oppressione, vel extinctione caloris & flammae vitalis. Remedia refrigerantia Hipp, dicuntur ψυρὶματα, i. 2. de morb. XVI. 15. 18. XIX. 9. l. de nat. mul. XII. 19. l. 2, de morb. mul. XXXIIX. 8. Haec virtus consistere hodieque creditur in particulis acidis nitro - tartareis, rigidis, quae coagulum inducere possunt aliis corporibus, illaque à motu nimio cohibere, ita ut in statum Pliqualem quietis reducantur, verbis Jac. le Mort Pharm. Medic. Phys. c. 8. Effectus respectu frigidum dicitur, & quidem in statu iec. naturam, quando caloris vitalis excessus est correctus. Usitatius vero in praeternaturali & frequentius occurrit. Ita extrema membra frigida osissuc ἀκροτηρίων, 7. aph. 1. 26. frigiditas pedum, 4. de R. V. I. A. t. 3 9. Frigus paroxysmos febriles quosdam praecedens, praesertim in intermittentibus, dependens à portionum succi nutritii acescentia, (uccum quoque nervosum corrumpente. Vid. Will. defebr.c. T seqq. Sylvius ex acido lucco pancreatico lympha & pituita deducit, Pr. M. i. 1. c. 27. §. 33. Dicitur hoc etiam Gtaec. χυιμίη. Vide Cheimon. Alias quidam volunt, quod frigor dicatur frigus febrile, frigus vero illud, quod hyemis proprium est. Illud vocatur & frigidor, ut est apud Schneider. de Catarrho l. 1. sect. I. c. 2. circa finem, Frigus etiam aliquando sumi pro c.atarrhO & affectu capitis à vitiosis humoribus dependente, monstrat Keuchtn. ad Seren. p. 122. Fringilla, nomen aviculae notissimae, quae etiam vulgo Vinco rubeus dicitur. Usus ejus est In cibis. Alias descilptionem vide in Aldrov. I. I8. Ornith. c. g. Fritta est nomen speciale ad artem vitrariam pertinens, defumtum à verbo Frittare, quod est frigere. Significat vero materiam illam, quae nihil aliud est, quam Sal cineresve in arena frigendo concreti. Antiquis dicta fuit Hammonitrurn, ab aliis & quidem rectius Ammonitrum, ab ἄμμος, arena. Plin. 1. osu. H. N. c. 16. Videantur NOtae Christoph. Meretti in Ant. Neri Artem Vttrar. l. I. C. 8. p, 308.seqq. Italis dicitur Bosttto. Frixus, Frictus, φρυκτὸς, φρυγόμενος, τηγόμενος, τετηγανισμένος, τηγανιστὸς, dicitur de iis, quae in sartagine torrentur, vel friguntur. Unde & panis τηγα- riosis, in sartagine frixus. Omnia frixa siccius dare alimentum & flatulentia carere, docet Galen. l. I. de Al. Fac. cap. 22. et lib. 3. cap. 2. Confirmat Linden. Exerc. V. §. to5. Fricta resina, vel frixa, quae κατ ἐξοχὰν Graec. φρνκνὴ dicitur, notat Colophoniam, ad differentiam liquidae, sive humidae. Ita vero vocatur, quia torretur, aut uritur, uti docet Diioscor. l. 1. c.93. Substitui potest Terebinthina, teste Galen. l. 6. meth. med. & al.tbl. Vid. Foës. Oec. p. 668. Scribon. aliquoties meminit n. toq.seq. Vid. Rhod. in not. ad pcimttm n. 203. Frondis, φυλλὰς, θαλλὸς, item Frundis, prO Frons, notat ramufculum arboris, vel fruticis foliosum, ut Delphica, vel Persica frondis. Keuch. ad Seren. p. I34. 2io. Frons, Frondis, idem, quod Frondis. Frons, frontis vero Gr, μέτωπον, dicitur pars capitis anterior depilis, supra oculos sita, & ad tempora usque protensa. Frons corrugata, contracta, dicitur Hippocr, μεπόπου συναγωγῆ, Coac. t. 213. Sudor frontis, μετωπιδαῖος ίδρως, l. 1. de morb. mul. LVI. e. Vena in fronte, y. aph. 68. vide Dieter. n. 546. Frontis descriptionem vide apud Barthol. lib. 3. Anat. c. 7. Frontale, προμετωπίδιον, nomen medicamenti externi, vel topici, quod fronti applicatur. In specie vero significat topicum refrigerans & hypnoticum ex cephalicis frigidis contusis sacculo lineo quatuor, vel quinque digitos lato exceptis, vel etiam idem, quod ἀνακόλλημα. Vide Anacollema. Descriptionem lege apud Morell. de form. remed. l. 2. s. z.c. 1. Meminit & Forest. I. 7. Observ. 23. et in Schol. Fronto, μετωπίας, Polluci dicitur, cui frons ampla & lata. Differt à Cilone, cui frons prominens. Lind. Ex. XI. §. 38. Fructus, καρπὸς, in genere significat omne id, quod plantae ultimo proferunt, adeoque & semina, vel grana complectitur, Gal. c. I. de nat. hum. t. 15. In specie tamen id nominis sibi reservant fructus majoreS, pyra, poma, pruna, nuces, & his similia, Schroder. l. 2. c. 12, ubi catalogum ossicinaliurnfructtntm invenies. Dividuntur in fugaces & folidioreS, qui reponi pos-- lunt. De utrorumque facultatibus, vide passim apud Galen, praesertim l. de atten. vict. rat, c. Io. Dividuntur & in maturoS, vel immaturoS. Tropice fructus terrae etiam Vocantur metalla, quatenus ex siIa matre, aqua, in aliam matrem subintrant, nempe terram, in qua perficitur arborum suarum operatio, radicibus in aqua defixis. Ger. Dorneus de geneal. mineral. c. 3. et 4. Fructus etiam metaphorice omne commodum significat. Frugalitas, ἐυτέλεια, σωφροσύνη, notat mediocritatem in assumendis cibis, &temperantiam. Haec est noverca Medicorum, &’ apud priscos tanta fuit, ut ad victum nihil Opsonii deesse existimaverint, modo ne deesset olus, verbis Scatigeri apud Lind. Ex.XVsco.t 6o. Fruges, in genere idem, quod Fructus. In .specie tamen denotat duo genera t Frumenta & Legumina. Claud.Deod.it. l. 1. Panth. Hyg. c. xp. Jul. Alex. 1.8. Sal. c. 8. C. Hofm. Instit. l. i. c. 4. Fruitio, ἀπόλαυσις. Vide Apolausis. Frumentum, Gr. σῖτος, significat omnia granorum genera, ex quibus panis conficitur. Idem quod Fruges. Hinc Frumentacea gustamenta, σιτηρά γεύματνκ, Hippocr, t. de R. V, I. A. t. I8. Jung. Gal. in comm. De frumentorum conservatione, morbis &c. vide Ephem. N. Cur. An. II. Observ. II 2. Quod puellae cuidam in Norwegia frumentum ex Oculis & alia stillaverint, quemadmodum e Thorna Barthol. notavit Bonet. Med. Septentr. l. r.sect. 22. c.53. p. 254. fides sit penes Autores, Fuca, φυκὶς, Phycis etiam Lat. est nomen piscis saxatilis bonae carnis, & grati saporis, cujus meminit Galen. l. 3. de Alim. Fac. c. 3o. et i. de atten. vict.rat. c.8. Ejus vero descriptionem usumque in cibis & medicina pete ex Aldrov. i. I. depisc. c. 8. Fucatus, idem tropice, quod Palliativus. Ita fucata elephantiasis curatio eorum aegrorum, qui nullo remedio in integrum restitui possunt, traditur & legitur apud Julian. Palmarium de morbis contagios. l. de Elephantias, c. 7, Fucus, φῦκος, est homonymum, Vel enim significat Insectum quoddam vespis, vel apibus simile, cujus descriptionem vide apud Aldrov. l. 1. de Insect. c. 5. Vel significat colorem, vel pigmentum & ornatum peregrtnurn, quo fucamus aut faciem, quod pertinet ad Cosa meucarn quorum fucorum exempla vide apud Forest. ί. 3 I. per totum ; aut capillos, Keuchen. ad Qu Seren. p. Ioo. Gtaec. χρῶμα. Hinc & herba marina, species Algae, unde tinctura quaedam desumitur, φύκος, sucus, dicitur, C. Hofm. l. 2. de V. L. c. 18. 29. Fuga, φυγὴ, refertur inter affectus animi, & opponitur cupiditati, estque passio animi consistens in depressione spirituum, & malum absens e longinquo adspiciens, de quo affectu vid, Willis An. Brut. Part, II. c. 9. Fugax, ὡραῖος, idem, quod Horarius, est epitheton fructuum qirorundam, qui nascuntur eo tempore, quod Horam vocant. Est autem Hora Graecis id anni tempus, in cujus medio caniculam exoriri contingit. Dicuntur vero fugaces ) quod recentes ad reponendum sint inepti, v.g. Cucurbitae, Mora, Pepones, Melopepones, &c. de his vid. plura apud Galen. i. 2. de Al. Fac. c. 2. Abscessus fugaces dicuntur Μ. A. Severino, qui de loco uno leviter in alium transferuntur. /. de Absceff Critic.c. 14.p.m. IS. Fugile, vel excrementum auris denotat, & ita cum Cerumine coincidit. Ad cujus similitudinem etiam s.ordes flavae in urina apparentes Fugitis nomine veniunt apud Paracelsum, cerebrique & aurium dolores sigrnfieant, in Schol. ad Lib. i. de Urin. cap. I. Vel Apostema circa aures notat, quod Parotis vocatur. Rul. & Iohns. WaltlI. Sylv. Med. p. I2Io. Paracels. & Fugilativurn vocat I. 2. de Tartar. tr. 2. c. 5. Apud Forestum dicitur Fugil.la, & in genere idem est, quod Bubo, i, e. Apostema glandulosum. In specie vero Parotis sive tumor glandularum sub ipsas auribus ita vocatur. Obs. Chirurg, l. 3. Obs. 7. Schol, Fugitivus, addito Servus, vocatur Chymicis Mercurius, ideo, quod, etsi putent se probe eum ligasse, nihilominus effugiat. Vide Servus. Fulcimen, Fulcimentum, ἔρεισμα, στήριγμα. Vide Ereisma. D. Henr. à Deventer fulcimenti osisl’ lsaosis nomine insignivit in sella parturientium perforata asteris posterioris partem superiorem, cui parturiens dorio lumbifque incumbit & acclinata quiescit. Lum. Nov. pro obstetr. c. 26. p. 9o. Fulica, λοῦφα, ἐρωδιὸς, juxta Ciceron. est nomen avis aquaticae, cujus delcriptionem & ulurn in cibis ac medicina vide apud Aldrov. l. 19. Ornith. c, 13, Meminit & Jul. Alex. Salubr, l. 13. c. 4. Fuligo, λιγνὺς, est terreae materiae ad plenum perustae exhalatio, & differt à fumo, qui est exhalatio à semiusta & humida materia proveniens, Galen. adversi Lyc.c. t..sin. Fuligo vapor terrestris, Fumus niiitio quaedam ex terrestri & aquea substantia, lib. 8. metlt. med. c. e.sin. De ejus natura & facultatibus medicamentosis vide Gal. I. 7. de Sim. Fac. h. t. Schrod. lib. 4. cl. 2. n. 384. Fr. Hofm. in Clav. p. fSa.seq. Fuliginem e fumo provenire vult lunken Chym. Exp, Cur. P. I, sect. 3. c. I I. p. m. 242. Fuligo quoque est, qua pictores utuntur, & fit variis modis, & multis ex rebus. Apud nos fit ex taeda. Dioscor. fuliginem praedicat e vitrariis officinis, cujus viS medica est, adstrlagere & erodere, l. 5. c. I 82. ( de fuligine thuris & alia ex myrrba, resina & styrace, vid. eund. i.I. c. 84.85.) Rul. & Iohns. in Lexic. Per similitudinem fuligo quoque vocatur excrementum terreum oleosi iànguiniS, quod illi in flantmulam vitalem, quem Spiritum vocamus, accenlo & deflagrato fuperest, Linden. Ex. XV. §. I 25. D.D.Hosul. in Dissert. Anat. ad Horne Microc. p. 152. fuliginem excrementum aqueum vapidum, salis & seIlphuris spirituosi parte maxima orbatum pronunciavit, Estque vel naturalis, vel praeternaturalis, quando excedit. Haec evacuari debet per poros cutis, Lind. Ex, XIII, rIoo.seqq. A purgantibus vero augetur, §.374, Retentae vero fuligines valde nocent, Ex. XV. §.132. Inde Oritur lingua λιγννώδης, suliginosa, nigra, Hippocr lib. 3. Epid. aegr. ra. possessis, pefftl. Gr l. 6. Epid.s. 5. t. 14. Saliva sultginosu & sputum, I. 2. de Morb. L. 2. Coac, t, 390. Jung. Foës, pag. 384. 385. Hanc de Fuliginibus sententiam praesertim per exspirationem à natura propellendis adeo absurdam dixit Charltonus, ut Heraclito risum excutere posset, Oecon. Ann. Ex, IIX. §. 14. an vero sutis probaverit, merito adhuc dubitatur. Fuligo metallorum proprie dicitur Arsenicum, saepe etiam Mercurius. Rul. Iohns. Helmont. paulo aliter de fuliginis natura docuit, statuens, omnem fuliginem partim esse lal volatile concreti praeservatum ab inflammatione propter aquae evolantis commissionem, partim esse oleum, quod evolandi celeritate combustionem praeterfugii, tr. Complex. atque Misi. Element.sigm. n. 33. Fuliginessangtunis non esse causiam Asthmatis, aut Tussis, vult Idem tr. Asthma & Tussis n. ea.feqq. De spiritu fuliginis vid. Schrod. d. I. & HOfmann. Willis Pharm. Rat. Part. I. fect. 5. c. 2. Spagyricis fuligo duplex est t Humida & sicca. Humida est coelestis vapor per destillationem prolectus : Sicca per ollam & cooperculum aereum, ut, à Cinnabari vapor albus. Nicol. Flammellus Annot. Theatr. Chym. Tom. I. p. 778. Fulmen, κεραυνὸς, quid proprie significet, Physicorum est, docere t Nimirum ignis in nubibus accensus, & cum fragore, quem Tonitru vocant, disjectus, in nitrosis, sulphureis & aliis particulis, quales ad pulveris pyrii constitutionem concurrere solent, consistens. Vide plura apud Joh. Marc. Marci Philos. vet. rosis Pan. II. sect. v.frtbs. I. & Ephem. N. Cur. Ann. II. Obs. 27. Fulmen Chymicis dicuntur flores cupellati argenti in ipsius cum plumbo repurgatione. Unde Fulminare metalla idem est, ac repurgare, potissimum quae perfecta dicuntur. Vide Tonitru. Fulminatio, (an non Gr. κεραύνωσις dici posset  ? ) est gradatio metallica cum excoctione ad purum in cineritio, cujus perfectio veluti effulgente indicatur splendore. Inde etiam nomen operi est, quod Coruscatio veluti in fulmine apparente fulgure fiat. Nam postquam assomtae segregataeque sunt alienitates ( veluti fluores adjecti, plumbum mineralia conjuncta ) nubecula quaedam sulphurea obequitat per superficiem, unde postea purpureus elucet splendor, quem fttlgur, vel fulmen, aut etiam florem nuncupare solent, qui cum disparet, relictus Regulus refrigeratur. Rul. & Iohnl. De lapide fulminari, Auro fulminante, vide Ceraunios, Ceraunochrysos. De musco clavellato & similibus herbis fulminantibus Ephem. N. Cur. A. I. Obs. $7. in Schol. Fulvus, κιῤῥὸς. Vide Cirrhos. Fumans est apud Chymicos epitheton culusdam Spiritus, cujus duo habentur processus; Unus quidem est Mercurialis & Jovialis, qui & Fumitorium perpetuum vocatur, organis respirationis valde noxius, nihilominuS Steph. Blancardus ufum aliquem externum assignat,; nimirum si tophis gallicis illinitur, in suo vernaculo tractatu de Venere obsessu & examinata, p. 192. Alter est III. Rob. Boyle in Tract. de Odorib. Experim. 34 & e floribus sin & θ X ci paratur cum calce viva mixtis, eltque minus noxius, ita ut ipsi usus simularis in asthmate pituitoso & promovenda expectoratione, tero etiam coagulato retolvendo attribuatur. Fumans ni.v dicitur Calx viva, Rob. Keuchen. ad Q. Seren. p. 243.seq. Fumaria corporiS majora, Arteria & stomachus. Caelius Aurei. Chronic, l. r. c. t. Fumigatio, Gr. καπνισμὸς, ἀποκαπνισμὸς, ὑποκαπνισμὸς, Chymicis est per llimum acrem corrodentemque calcinatio. Et fit diverso modo t Metalla nobiliora afflatu plumbi fusi, vel hydrargyri fragilia redduntur & postea comminuuntur terendo cum sale. Rul. & lohns. Vel Fumigatio dicitur lpecies solutionis Chymicae & ad calcinationes pertinet, quando metallum, vel materia solvenda, per vaporem vel furnum adscendentem e particulis salinis cujuscunque notae iuperficietenus corroditur, & temporis tractu in pulverem redigitur. Jac. le Mort Chymic. Medico-Phys. c. 3. p. 20. Ita & Calcinatio philosophica vulgo dicta Cornu Cervi est nihil aliud, quam Fumigatio. Morley Coll. Chym. Leid. c. 141. Alias fumigata dicuntur καπνιτὰ, ut sunt carnes, pilees &c. Parac. I. 2. de Iartar. tract. 1. cap. I. Apud Medicos vero fumigatio, ἀπὸ καπνισμὸς, dicitur, quando rei alicujus nidor suffitae per infundibulum imbibitur, vel per arundinem furnus haustus excipitur, uti fircum Nicotiana, vel Tabaco. Dioscor. 1. 3. c. I 26. Plin. I. 26. II. N. f. 6. Vocatur & Fumigium Forest. Fumitorium, cum epitheto, perpetuum, vocatur Spiritus Fumans prior. Vide Fumans. Fumus, καπνὸς, quid fit, & qualis exhalatio, vide Fuligo. Fumus proprie est id, quod ex rebus, cum cremantur, exhalat, Lind. Exerc. XV. §. I24. 128. In nobis est idem, quod fuligo. Paracels. omnem fumum existimat esse de narcotico anodynO cum stupelactione innata, l. Io. Paragr. §. 2. Spagyricis & Metaliurgis Fumus albus est Mercurius. Fumus citrinus est Sulphur, Rubeus est Auripigmentum. Fumus virosus, vel virus est aura illa, vel vapor venenosus, qui aliquando oritur cum periculo vitae in metallisodinis, vulgo felfinq&iiI. Sunt & Fumi Alchemici venenosi, v. g. in operationibus Mercurialibus & Antimonialibus, contra quorum virus opus est remediis, de quibus vide Magistri Odornari Practicam ad discipulum in lom. III. Iheatr. Chym. Fumus duplex est materia lapidis Philoscvphcrum, i. e. Sulphur & Argentum vivum. Efferarius Monachus de lap. Philofoph, ibidem. Funambulo, σχοινοβάτης, VOcatur histrio quidanIi qui agilitate membrorum mira praeditus graditur, saltat s.uper funem, suspendens se variis modis. Exempla rariora Vide apud I. Alex. i. 6. Salubr. c. 4, & Lang. I. I. ep. Io. χοινοβαπὴ, funambulatio, Foës. n. 609. Functio, ἐνέργεια, idem, quod Actio, de quo supra suo loco. Adde Barthol. in procem. Anat, & Willis An. Brut. P. I. c. 4. Funda, σφενδόνη, Medicis est nomen fasciae, vel Mitellae, vel deligationis certae, naso, jugulo, labio inferiori applicandae, Gal. de fasciis. Hipp. I. de arte t. 74. Foes. p. 604. Fundalia, vocavit Lullius Feculas, sive Gersas, teste Libav. Alchym. Pharmac. c. 21. Vide Fecula. Fundamentum, βάσις. Vide Basis. Fundo. Vide Fusio. Fundulus, κωβιὸς. Vide Cobites. Fundula etiam dicitur alia pisciculi species, quae alias Capito dicitur, aut Gobio capitatus. Aldrov. libr. 5. c. 27. Fundus, πυθμὴν, dicitur de inferiore parte ventriculi, Galen. /. 5. de L. A. c. 6. Item de inferiore parte testium, uti ex Polluce notavit Fallop. in Obs. Anat. T. i.p.4I8. De Fundorum terrae varietate vide Helmont. paradox. 1. n. 3. 16. πνθμενόθεν,funditus, pro omnino, prorsus, legitur apud Hippocr, 2, de R. V. I. A. t. 42. Adde Foës.p. 543. Fundus urinae, idem, quod se- dimentum, Parac. de Urin,judic. l. r. Tr. 1. c. 3, et alibi. Funestus, θανάσιμος, θανατώδης, idem, quod Lethalis, dicitur de eventu morbi ad mortem terminante, & quidem dupliciter, vel simpliciter & necessario, vel magna ex parte, Gal. 5. aph. 2. et 3. Vide Dieter. Iatr. n. 385. Linde Ex. XII. §. 27. Fungus, μύκης, diversimode accipitur. Aut enim notat excrescentiam terrae, vel excrementum terrae qucddam variae formae & figurae, suntque hujusinodi Fungi rudimenta plantarum: Eph.N.C.A. II.O. 54. quorum tres species recensentur: Esculenti, Ossicinales, & Venenosi fungi r de quibus vide Botanicos, praesertim Clusium de fungis. Oflicinalium Catalogum lege apud Schroder. l. 2.C.I3. Tales fungos terrestres dicit Helmonr. esse Leffas terrae pelle obductas, sive fumum transccrticem, tr. Imagoferrn. impraegn. n, 3I. Fungus minimus dicitur Ftmgillus Mhhridaticus, Eph. N. Cur. A. III. Obs. 34. Inter omnia efculentafungi pessimi funt cibi - Galen. 1. de bon, ir mal.succ. c. 4. & de puer. epil. Aut significat Fungus excrescentiam quandam in partibus ulceratis ex humore nutritio corrupto natam, veluti tuberosam eminentiam, cujus meminit Hippocr, lib. a. de morb, XLIIX. ro. Clarius vero apud Galen. /. I. de L. Aff c. 1. et c. 3. in 3. Epid. t. 49. Horum plures observationes quaere in Hildan. Cent. I, Obs. 15. Cent. 2. Ο. 35. 36 Cent. 3. Ο. r. l. de Ich. & Melicer. c. 23. Funiculus, cum epitheto umbilicalis dicitur congeries vasoium umbilicalium foetus cum siio involucro, cujus miram cotjtorsionem observavit & delineavit D, Ruyschius in Centur. observ. Anat. Chirurg. Obs. XI. Ejus naturalis descriptio videatur apud Atia, tomi cos, & inter novissimos apud D, D, M, Hoffmann. Jd. Machin. hum. sect. 13. §. Ii. Conf. Barthol. lib. I. Anat, c, qy. Funis, σχοῖνος, σχοινίον, quid sit, non indiget declaratione. Pertinet inter instrumenta Chirurgis necefe saria, uti patet ex Hipp. 4. de artic. t. 63. ex quo loco simul patet, navium funes vocari ἥπλα, armamenta, teste Gal. in comm, ad h, l, Arabes venam Medianam vocasse Funem brachii, testatur Joh. Zecchius lect. Ii. infect. 1. Aph. Hipp. p. m, Iop. Furcula, idem, quod Clavicula. Avie. /.a.sen.p, tr. I.c. 8. Vide supra, Clavicula. Furcilla etiam idem est, quod Bulimus, quae significatio, uti minus est obvia, ita passim ignorata. Lind. Ex. XIII. §.58. Furfur, πίτυρον, proprie significat pelliculam sive corticem, quae à frumento inter molendum abscedit. In qua significatione apud Hipp. & Gal. aliquotleS occurrit, v. g. Hipp. I. 7. Epid. XXXIII. 8. l. 2. de diaeta XI. I9. Gal. /. t. de C. M. S. L. c. 8, et alibi, ubi furfurum facultatem detergentem ad gargarismata laudau Qua fini & frequenter Clysterum decoctis addere solent Galli, uti patet ex Philiberti Guybert. Medecin Charitable idiomate Gallico expressu, in principio. Ab hujusmodi furfuribus panis dicitur πιτυρίας, furfuraceus, ubi furfur à farina non est separatus, qui & ἀυτέπυρος συγκομιστὸς, vocatur Gal. 1. c. 2. & omne furfureum πιτυρῶδες habere vim detersoriam dicitur e. 12. abeo, rum similitudine etiam τάτιιρα, furfures, dicuntur particulae excrementorum cum urina prodeuntes, Hippocr. 2. de Nat. hum, t. 21. unde & πιτορωδης mftnru, furfureum sedimentum 3 & urina fursurea vocatur, Coac, t. 581. com. 2. Progn. tex. 28. libr. 7. aph. 44. Vide Diet. n. 684. Furfurosi quoque vocantur, quibus assidue squamulae, veluti fursures in scabie gignuntur, quae & pectendo, aut scalpendo decidunt. Unde & affectus πίτορα, furfures, aut πιτυρίκσις, fursuratio vocatur, quae Porrigo dicitur, Gal. I. I. de C. M. S. L. c. 6. Seren. de re medica c. 3. ubi & Farrea nubes appellatur, Keuchen. in not. p 94. Caussa ejus consistit in portionibus siccioribus salinis & ad scabiem siccam referri potest. Furfucisea etiam vocatur ille morbus. Vitalis de Furno Medicini, c. fic). p. m. 74. Furiosus, μανιακὸς, vide p. p. Furor. Porro est etiam epitheton Flatus, de quo vide supra Ambulo. Furnus, idem, quod Fornax, vide supra. Rolfink. expresse scripsit, pari passu ambulare, Chym.l.z.c. \y. Furnus est locus, caplà, & velut officina Vulcania ignis coërcendi, tegendi, recteque administrandi gratia excogitata. Vocatur ibidem Domicilium & Claustrum Vulcanium. Ruland. ita descripsit t Furnus est .locus, in quo igne ad materiam Chymice tractandam dextre & convenienter accommodatur Estque Apertus vel Tectus. Apertus est, cujus pars superior est aperta. Estque tum Probatorius, tum Ventosus. Probatcrius vel docimasticus diciiur, in quo metalla perfectiora purgantur, exanIinaiitur, vel, ut usitatiori rem voca- bulo delineem, fulminantur. Furnus ventosius feu Anemia tlicitur, in quo beneficio venti ignis vim augentis mineralia liquantur & funduntur. Furnus tectus est, cujus superficies tecta est. Estque vel simplex, vel compositus. Ille, qui simpliciter & absolute alterius adminiculo constat, estque vel Calcinatorius, vel Disfolutorius. Ad calcinatorium pertinet Coementatorius & Reverberatorius. Diffolutorius elt vel Aseenforitts, vel Descensorius. Ille est ve! siccus, & quidem aut in veste a , aut in catino arenario; vel Humidus, sive Balnci, Furni compositi dicuntur ii, ubi uno igne plures furni foventur, ut sunt Athanor Acediae surnus, de quibus supra Rul. Plura legantur apud D. D. Wedel. Pharm, in A. F. R. l , I.s. 5. c. 2. Joh, Franc. Vigani Meduli. (hyrniae circa sin. de Furnis & Vasis. Morley Coll. Chym. Leid. c. ipe.seqq. lunken Chym. Exp. Cur. P. Is. i. c. 2. se 36.seqq. Furo, ἰκτὶς, idem, quod Viverra, sive Mustela Sylvestris. Vide Ictis. Furor, μανία, est species vehementioris delirii absque febre, cujus accuratam descriptionem invenire licet in Willis An. Brta. part. II. c. I2. Vide supra Delirium. Junge Dieter. n. 512. 5I8. Ejus species est Furor ἐρωτικὸς, amatorius. Helmont, negat furorem esse mentis affectum, aut animam rationalem laedi, tr. Formar. onus n. T). & tr. Imago mentis n. 6. Qui tali affectu laborant, vocantur furiosi, μανιακοὶ, μαρογέενοι. Vide Mania. Furunculus, δοθιὴν. Vide Dothien. Fusaneus,χυτὸς, ῥυὰς, dicitur de piscibus, qui gregatim simul natant, & fu sim retibus capiuntur. Aldrov. ex Aristotele l.i. depifc. c.t 8. et I.3. C, I8. Quando vero de morbis dicitur, est Gr. σποραδίκὸς, vide Sporadicus, & opponitur Endemiis, vel EpIdemiis. Gal. in des. Med. Fuscus, φαιὸς, πελὸς, est nomen coloris inter ni. geum & candidum medii, magis tamen ad nigrum vergentis, Gal. c.3. in 3.Lpid.tg. Dicitur umbrosus, σκιαρός, σκιάδης. Hinc quaedam medicamenta Galen. dicuntur φαιὰ, fusca, Gal. i. 6. de C. M. S. G. cap. 8. Io. Fufcedo sacitei legitur apud Forest. l. 3I. Obs. 3. in Schol, Fuscedo linguae vulgo dicitur Angina, teste Lang. /. 1. ep. 4. Fusio, χύσις, terminus est Chymicus, exprimenS in genere liquationis speciem per ignem. Unde & fusco & solutio per ignem pati passu ambulant. Tract. de Alchemia incerti Autoris c. 3 2. in Volum. Chym. III, Usitatius vero Fusio de metallorum & mineralium liquatione dicitur, Liquefactio de pinguibus & concretis, notante lunken Corp. Pharmacettt, fect. 1. c. 2. num.a.p.9. et c. 4. num. 2. p. 18. Jungatur & Wedel, Pharmac. Acroam, l. i.sect. 4. c. 2. p. 145.seqq. Specialiter Fusio per Anstmonium dicitur, qua verum aurum non modo à metallis irnperfectiS, fed etiam ab ipsO argento separamus, & fit hoc modo : Accipio aurum aliis metallis mixtum, ipsique tres partes Amimonii pulveri. 'ati commisceO, & in crucihulo igni contumaci IIT furnum ventosum pono. Postea juvante, si placet, folle probe liquefactum in pyramidem calefactam sevoque illitam transfundo, ubi labiis malleo concussis regulus aurum continens in apice residebit, quem malleo detrunco. AntinIonium porro residuum rursus in tigillo igni ad tertiam etiam vicem imponO, & praedicto modo procedo, ut Omne aurum ex antimonio protrudatur. Tandem regulos hOfce singulos in catillo terreo prope follem pono, carbotiibuique superpositis in modum fornicis ignem accendo, tam diuque fiam, mam superinduco, quousque Omni antimonio evaporato aurum putum putumque resideat, quod statim coagulatur. Haec Rul. & lobns. Vide & Rolfink. Chym. l. z.cap. 2. Fusarum, quae Gr. χυτὰ vel τακεντὰ dicuntur, Catalogum lege apud Libav. Synt. A. ch. l. z. cap.eI. syU - Fusor proprie dicitur in Arte vitraria, qui debitum s.ali, cineribus & arenae pondus assignans vehementi igne efficit, ut in massam coëant & alhedinem cum diaphaneitate acquirant, quod si metallum julto durius atque adeo fragile sit, fal vel cineres, fi tenerius vel mollius, arenam addit mis.cendo, usque dum illud temperamentum assequatur, quod non aliter, quam Operando dignoscitur. Chrilt. Meretti ad Anu Nexi Art. Vitr. p. 2 69. Fustigatio quid significet, ex aliis Lexicis peti & haberi potest, nimirum plagas baculo vel fuste inflictas. An vero fustigatio, nec non tortura, remedii loco esse possit podagricis f quaestionem movet P. Ammann Irenic.p. I74. refpondens esse quidem liberrimae voluntatis, st;d remedium ignominiosum. Fustis pistillaris, ξύλον ὑπεροειδὲς, Inter instrumenta refertur ad articulos reponendos ab Hippocr. 4. de artic. t. 57. Fyada, id est, Mercurius, Fumus albus. Rulantl. & lohns. G GRaecum Γ apud Medicos GraecoS unciam notatJ Rhod. ad Scribon, n. 7I. Vide textum Graecum Galen. in libris de compos. Medic. & facile parabilibus i item de pond. esu mens. Gabal, vide Cabales. Gaballa, Gaballia. Vide Cabala. Gabanala, nomen dicit fuisse primaevum artis Cabulisticae ab Autore. Paracellus Philos. fagac. l. I. § . Probatio in Necromantiam. Gabirea, γαβιρέα, species est Myrrhae pinguissima laeto & pingui (olo nascens, quae copiosam sudat Stacten, teste Diosc. I. 1. c 77. Gorr. Gabricu, terminus est Spagyricus, denotans Μιι- ritum Philosophicum, i. e. Sulphur Philosophorum, cujus foemina dicitur Beya, i. e. Aqua Mercurialis, Th- ChymVol. III. p. 6Hj. esu Vol, IV. p. ps6. Gados, γάδος, idem, quod Galeus; de quo infra suo loco. Vide Lindem Ex. XI. § . 24.seqq. Gæa, γαῖα, Terra. Vide Ge Gæodes, γαιώδης, vel appellative, vel proprie accipitur. In illa significatione idem est, quod Terrestris, Terrenus, à γαία, terra. Vide Ge. Hac vero significatione notat lapidem de genere Aeutarum, etiamsi Dioscorid. separatim de utroque disserat i. 5. c. i 61. 169. Terram in se complectitur, utplurimum quidem candidam, sied aliquando pallidam, aliquando luteam, Folaque figura à Belentte differt. Hic enim instar sagittae oblongus est, Gaeodes vero rotundus. Mulcus, qui ei adhaerescit, olet violam. Hic lapis adstringit, siccat, caligines oculorum discutit, & illitus ex aqua testium mammarumque inflammationes sedat. Haec ex Dioscor. d. l. Gorraeus. Gagates, γαγάτης, est species lapidiS minus pretiosi, ita dicta à fluvio Gagas in Lycia, vel secundum alios in Cilicia, ex liquido bitumine, vel ex succo pingui & bituminoso concreti, qui igni admotus ardet & bituminis odorem reddit. Perperam à nonnullis confunditur cum Succino. De hujus differentiiS & usil Medico vide Gal. i. 9. de S. Fac, l. 9. de C. M. S, L. c. 2. ScribOn. «. 225. Rhod. in Not.adhd. Dioscor. i.5. c.I46. Lang. /. 1. ep. 75. ChiOccurn Mus Cxiceol.sect. 3. p. 355. seq. Schroder. l. 3, c- 33. Hofm- in clav. ad h. l. Rulanclus cum succino conludisse videtur. Gaietanus, γαϊτανὸς, est epitheton vinculorum ex materia aegre putrescibili factorum, cujus meminit Gal. i. 13. Meth. med. cap. 2 2. ad sin. Jul. vero Alexandrinus opinatur, significari hoc nomine fides chordasque ex animalium nervis eductas concinnatafque, quae vulgo Gavetae dicuntur, & materia est corrumpi aut putrescere non admodum facilis, in notis ad h. l. Gala, γάλα, Lac significat. Est vocabulum valde aequivocum. Proprie & usitatissime ita dicitur liquor ille candicans, calidus, dulcis, tenuis ad mammas & ubeta collectus, & suctione, vel pressione externa papillarum infantibus & brutis noviter exclusis pro nutrimento elicitus & excretus. De hujus materia ingens est Medicorum veterum & recentiorum dissensus, dum alii sanguinem & quidem menstruum Lactis materiam statuerunt, inter quos est ipse Hippocr, quamvis non penitus expresse scriptum reliquerit, tamen facile colligi posse videtur ex 5. aphor. ipo. Galenus vero διαῥῥήδην. asseruit i. de V. S. adv. Erasiffratum c. 5. unam esse οὺσίαν vel essentiam lactis menstruorum & amborum communes fontes, nempe venas. Quos principes secutus fuit postmodo totus pene Doctorum Medicorum chorus. Alii tamen pauciores recesserunt ab illa recepta sententia, & Chylum pro Lactis materia substituerunt, inter quos primus nobis videtur Prosper Martianus in praestat, ad Hippocr, librum de Nat. Pueri p. 42.43. quamvis sanguinem ex parte adhuc admiserit. Hunc secuti & alii ex recentioribus, solum chylum urgentes, de quibus videatur Bartholin. An at. libr.z. c.I. Prostant & novissime habitae Exercitationes Academicae de hoc argumento tn hoc Lyceo Altdorfiino, & alibi habitae. Egregie etiam ventilavit opiniones de materia fanguinis secundum recentiorum phaenomena lunken, Chym. Exp. Cur. P. l. s. 2. c, 2. p. 93.seqq. Solus Hier. Barbatus serum lactis materiam pronunciavit, illud à sanguine feparari & in lac assimilari judicans. Verum rectissime Barthol. d. l, de hac hypOthesi scripsit: Recte, sed non salum. Pinguius enim lac chylum requirit, q. d. ii lolurn serum lactis esset materia, unde provenirent butyrolie & pingues ejus portiones quandoque sat copiolae  ? Inter Alimenta vero optimi succi & laudabilis cum coctionis, tum distributionis, principatum obtinere, verissime docuit Gal. l. 3. de Al. fac. c. 15. & cum eo plures alii. Jungatur Dieter. n. I65. Quo alimenti respectu triplex potissimum praeter humanum nobis in usu esse Bubulum, Cagcillum, & Ovillum, novimus ex C. Hofmann. Insiti, Med. l. 5. c. 19. §. 1. & aliis. Verum quoad usum medicamentosum addi debent equinum & asininum. Lac virtutibus medicamentosis egregiis humectandi, refrigerandi, mitigandi pollere, etiam ex Gal. & aliis constat. Vid. Linden. Ex. XVI. §. 7 8. Hinc utus & internus & externus esse solet. Ad artificiosas lactis praeparationes pertinet lac πεπυρωμένον, quod & διακοχλάκιον vocatum fuit, quando igniti silices in illo fuerunt extincti, Idem d. l. §. 82. γάλα σεσεισμένον, lac quassum nihil aliud est, quam lac ebutyratum, & portione sua butyrosa per agitationem & conquassationem privatum. Id. §. IoS.seqq. Improprie & tropice lac quoque terminus est Pharmaceuticus, & tribuitur diversis medicamentorum simplicium & compositorum formulis, v. g, Emulsionibus. Schroder. 1. 2. c. 14. succis herbarum expressis, Libav. Synt. Are. Chym. l. 8. c. 6. v. g. PapaveriS, Scribon. n. 22. Peucedani, n. I 66. I70. ( vid. Rhod. in not. ad haec loca ) Lac Papaveris, i. e. Opium, Ruland. Ita & aliae praeparationes hoc nomine veniunt. Lac Sulphuris, perlarum t Lac Virginis. De quibus videantur Dispensatoria, SchroderuS, Libav. & alii. Caeterum Lac Virginis quoque vocatur mixtura e lixivio acri sinegmatopoeorum & olei viridis sambuci, Chr. Meret fi ad Neri A. Vitr. p. 327. e novissimis Iunlt. Lex. Ch. Pii. P. I. p. 125. i26. Denique in lapid.s Philosophici labore Mercurius, sive materia ad album redacta, Lac Philosophorum, item Lac virginis vocatur, quae & fuccus Ltmariae dicitur. Rul. Ger. DOtiIeus in Pltilos. Chemica. Item de transmttt, metall. Dionys. ZIcharius in opnsc. Theatr. Chym. Vol. I. III. & alibi , de quibus in lndice, Libav. Apoc. Hermet. Part. posterior. Heptad. Hermet. monad. S. in Tom. II. Oper, p. aoi.seqq. Imo & ipse Lapis Pbil. vocatur etiam Lac, Th.Chym Vol. IV. p.ytr. Lacte, pro Lac veteres quoque posuisse, testatur Rhod. ad Scribon, n. 2 2. Lactes quid sint, vide infra Lactes. Galactina, γαλάκτινα, vide Lacticinia. Galactites, γαλακτίτης, dicitur lapis ex faxo calcario nalcens, sicut &Melitites, μελιτίτης, cui & in reliquis notis valde similis est, cinereo colore, qui cum coti atteritur, luccum reddit lacteum & dulcem, ex quo nomen suum accepit. Singulis fere annis capit incrementum, quo fit, ut aliquando magnitudme pueri Caput exaequet. CaloriS aliquid habet atque abstergit, 'ad oculorum fluxiones & ulcera inungitur. Oportet autem in aqua tritum pyxide plumbea recondere, propter vim glutini, quod obhaeret. Idem mulieres lacte copioso implet, si tritus post b. liIeum cum aqua aut vino dulci bibatur. Haec Gorraeus. De hoc lapide legatur Gal. l 9. de Sim. Fac. § Haematitei. DioscOr. i. 5. cap. 150. AEgin. l. 7. c. 3. lit. L. Chioccus Mus. Calceol. sect- }.p. 277. 399. Galactodes, γαλακτώδης, duplicem habet significationem (1) notat tepidum in modum lactis recentis, quo 1 neque calidum, neque frigidum est. Dicitur & Egelidum, Ita dicitur de vino, Hipp. /. 7. Epid. L. 7. de qua Aët. i. ;.Tetrabil. I. c. I7O. ubi frigidae opponitur. Et apud Gal. I. 7. mesa. med. sic/acc-m. yuxux-msn vocantur edulia tepida : (2) significat colorem lacteum, & ita dicitur de excrementis lacteum colorem Obtinentibus. Hippocr, l. 3. Epid. aegr. 13. post. stat, pest, de urina. Gorraeus. Galactophoros, γαλακτοφόρος, i. e. Lacttferus. Epitheton canalium, vel vasorum, aut chylum ad mammas recta pro materia Lactis deferendum, quos omnino adesse nonnulli sibi perfu.rsum habent, vel potius ductus illi & tubuli, qui e glandulosa mammarum silbstantia ad papillam, veluti ad centrum colligunt, de quibus tubulis legi poterit Bartholin. l. 2. Anat. cap. I. p. 332. Dicitur & communiter Lacteus, de quo vocabulo paulo inferius. Galactopoeetica, γαλακτοποιητικὴ, fcil. facul tas, dicitur aptitudo ilia in mammis, lac vel e chylo, vel ex s.anguinea massa, conficiendi. Galactoposia, γαλακτοποσία, dicitur curatio morborum quorundam v. g arthritidis, phthiseos, per potum lactiS. Chr. Benettus in Theatr. Tabid. Exerc. 16. Th. Bonet. Anat. Pract. l. 14. sect. I. Obs. 32. §. 5. p. 1440. Galactopotes, γαλακτοπότης, i. e. Lactipotor. Pollux. Galarias. γαλαρίας, idem, quod Callarias, nomen piscis, qui &Asellus dicitur. Lind. Ex. XI. § . 28. Galaricides, vel Galaractis lapis, idem, qui Galactites. Aibert. & Anshelm. Boëtius de Boou histor. gemm CrAapid p. e ep. seqq Galaturae, dicuntur mucilagines semin.cydonior. aut psyliii factae per aquas, v. gr. cancrorum, aut fpermat. tanar. in affectibus Oculorum efficaces. Meminit hujus vocabuli D Ludovic. Pharmar. diff 1. p. 41 5. Galax, γάλαξ, idem, quod γλαὺξ. Vide Glaux. Galaxa, Galacia, terminus ParacelsicuS. Dicitur esse fpina ignis, lib. 1. de Gallicis pustulis, ulceribus cap. 5. Alias communiter notat lineam illam albam in coelo, quam Cic. Circulum lacteum quoque vocavit, Gr. γαλοξίτη κύκλος, eitque nihil aliud, quam congeries minutissimarum stellarum fixarum, sive nebulo» s.arum stellarum. Vid. Dn. Sturm. in Scientiae Cosmicae Part. Gen Tab.q. Hujus principium esse sulphur subsilissimum, esse caussam hyemis, nebulas producere, docet Paracels. Fragment. de Anat. oculor, item l. 1. de morbis metallifostor. tr. 2. c. I. et in fragmentis huc pertinentibus. Idem etiam analogice Calaxam in homine statuit Paragran. tr. 2. de Astronomia, specialiter in eranio porofitates hoc nomine insignivit, l, 1. de Podagricis. Charlton. quoque vias & dillributionem chyli Galaxiae nomine exornavit, Exerc. 3. Oec. Animal. Galaxias, γαλαξίας, elt etiam nomen lapidis, qui alias μόροχθος, vel μόροξος, item, λευκογραφὶς vocatur, quem Gal. cum Galactite confundit, lib. P. de Si. Fac. §.Schistus. DiOscorides vero separavit, /.5.1.150. et 152. Galbanetum Paracelso dicitur balsamuS, qui penetrat venas & ligamenta, cujus descriptiones vide l. 2. de Tartaro tr. I, c. (i. & in explicatione. Iohnsonus vero Galbanetum describit, quod sit liquor ex Galbano de Terebinthina dilutus. Lexic. Chym. lib. 2. Ejus descriptio habetur apud Schrod. l. 4. classe t. p. I96. quam etiam B. Etrniillerus suo calculo comprobavit. Junge Jac. le Mort Pharm. Chym. Phyf Sc ex hoc Mcrley Coll, Chym. Leid. c. 2oo. Significat & felem, de quo animali vide supra Felis. Galbanum, γάλβανον, γαλβάνη, vocatur gumrni quoddam plantae ferulaceae Syriacae, quae Metopium dicitur, intense flavum, inflammabile, vitn habens calefaciendi, resolvendi, Galem 1.8. de Sim. Fac. Dioscoritl. I. 3. c. p?. Schroder. iib.4. cl.z. n.t 8 5. Fst.Hosul. in Clav. ad h. l. Rhod. ad Scribon. n. 8I. In specie quomodo Sgnum praebeat foecunditattS, lege apud Lang. I.I. ep-49. Galbani Crocati descriptio & ulus videatur apud MytIsicht. in armamentar. Chymic. Galbeum, & in plur. Galbei, vel Calbei, κόσμια, κόσμοι, dicuntur Armillae, quae & Ornatus, & juvandae valetudinis caussa uiurpantur, uti demonstravit ex Sueton. in vita Galbae c. 3. Keuch. in not. ad Serem p. 272. Galbula, num. plur. nuces Cuptefli. Fal. c. 2 I. Galbulus, Galgulus, Galbula, Galgula, est nomen avis, quae alias Picus nidum suspendens, item, Chlorion, Gr. χλωρίων, κελεὸς, κολεὸς , κελεὸς, κολεὸς di ntur, cujus descriptionem & usttm in Medicina vide apud Aldrov. i. I t. Ornithol, c. 39. Alia quoque avicula lutea Galgulae nomine venit, quae aliaS Cirius mas appellatur, apud eundem lib. 18. Ornithol. c. 2i. cujus hodieque usus in cibo notissimus. Keuchen, vocat Galgalttm & Hianticillum, proleg. ad Q. Seren. p. 53. Dicitur & Charadrius, de cujus vi adversus icterum occulta vide Lang. I. 2. ep. 36. Gale, γαλὴ, γαλεὴ, Mustela} est nomen animalculi, quadrupediS, vivipari, digitati, cujus species, differentias, descriptionem, usumque in cibis & medicina vid. apud Aldrov. l. t.de quadr. digit. vivip. c. I5. 16. Anatomiam Mustelae succincte proposuit JOh. de Muralto in vade mecum Anatomico ExercAII.subsinem p.IcS. Sed & piscis notissimus Mustela vocatur, qui Gr, σταῦρος, Lat. Gobius fluviatilis dicitur, Schroder. /. 5. c/. 3. «.84. Descriptionem & ulum lege in Aldrov. l. 5. depisc. c. 7. de ustI cineris mustelae combustae quadrupediS vide apud Gal. l. 11. de S. Fac. & AEgifi. l. 7. Galea, κράνος, γαλέα, quid proprie significet, non spectat ad Medicum. Improprie & per metaphorarn ita dicitur Amnios membrana. Vide Amnios. Barthol. lib. I. Anat.c. 36. Elt & nomen fasciae, sive deligationis in capite factae apud Gal. de fasciis, n.29. Piscis etiam, qui & Asellus vocatur, Galea & Galeus vocatur, Lind. Ex. XI. §. 54. Galea ; dicitur quoque Capitis Dolor. Valesc. de Tarant. Phil. Pharm. l. 1. c. 7. Galeanthropia, γαλεανθρωπία, dicitur speCies delirii melancholici similis lycanthropiae, aut cynanthropiae, cum homines arbitrantur, se factos esse feleS, eorurnque mores aemulantur, à γαλὴ vel γαλδη, felis, Laur. Bellin. de Urin. & Pulsib. in Opufcul. suis Medicis p. 5 I 3. Galena, Galene, γαλήνη, aequivocum esu Vel enim idem significat, quod Molybdæna, μολυβδαίνα, quae est vel nativa, vel factitia, llla est minera plumbi, vel potius plumbi & argenti simul. Plin. l. 34. c. 8. Rhod. ad Scribon. n. 22o. Latine Plumbago dicitur. Ruland. & lohnson. in Lex. Chym. l. 2. Haec est species licitar— gyrti , videlicet recrementum illud, quod in purificatione argenti, vel auri per plumbum fornacis folio concretum adhaeret & peruitum. Schrod. I.3. c. I9.ChiOcc. in Mus. Calceol. sect, 3. p. 397, Ejus virtus similis est lithargyrii, videlicet siccare & refrigerare, Galen. i. 9. de Stm. Fac. Deinde γαλήνη suit olim primum nomen Theriacae, sic ab Andromacho & aliis, qui anteibant, appellabatur, si videlicet viperae carnes nondum admistas haberet. Est autem ita dicta γαλήνη, quia corporibus tanquarn aliqua morborum tempestate vexatis tranquillitatem & veluti serenitatem inducit, Galen, I. de Theriaca ad Pamphilian. Gorr, Libav, Alchym. Pharmac. cap. 14. Galenion, γαλήνιον, nomen est Malagmatis anodyni, cujus composit onem habet P. .AEginet. /, 7. c. 18. Galenus. Nomen alterius Artis Medicae post Hippocratem Principis, praenomine Claudius& à patria cognomine Pergamenus dicti. Cujus singularem industriam in amplificanda arte HippOcratica scriptis quldem quamplurimis & prolixioribus per Omnes Medicinae partes, ltcet Helmontius & multi ex Neotericis hodleque adhuc vel subsannare vel asperioribus verbis perstringere non erubescant, rectius tamen illi nobis facere videntur, qui gloriam illius sartam tectamque cupiunt. Quamvis enim prolixitate nimia molestus esse videatur, neque ad vera hodierna principia ipsi tum temporis ignota ncn quadrent hujus scripta, multa tamen in illis continentur lectu pariter & notatu utilia. Quid ? quod sine dubio haud pauci temere de illo judicent, veluti coccus de coloribus, cum vel ob ignorantiam Graecae linguae, vel ob pretii, quo opera AutoriS illius veniunt, magnitudinem nunquam viderint, aut legerint, saltem aliorum judicio sese mancipantes. Qui vero nimium Galeni scriptis tribuunt, & omnia pro oraculo habent, illi jure merito Galenici, vel Galentstae, & eorum Medicina Galenica appellatur. Galeonymos, γαλεώνυμος, idem, quod Galeus, Gal. l. 3. de Al. fac. c. 3 I. Galerita, vide Alauda. Galeus, γαλεὸς, Lat. Mustelus, dicitur genuS quoddam piscium carne dura praeditorum, Gal. i. 3. de Al. Fac. c. II. Suntque ejus variae rursus species, de quibus erudlie disserit Lir.den. Ex. XI. §. y6.seqq. Dorioni idem esse Galeum -, cum Asino & Gado pisce, testatur Idem §. 26. Prolixiorem descriptionem Galeorum, vel Mustelorum & usiIm vide apud Aldrov. iib.3. de pise. 1.31. 32. 33. Galexias, γαλεξίας, etiam γαλαξίας, dicitur, piscis e Mustelorum genere, sed delicatior, & molliori carne praeditus, proptcrea apud Romanos magni aestimatus, Gal. /, 3. de Al. Fac. c. t, I. Galgalus, Galgula, Galgulus, vide Galbulus. Galiancones, γαλιάγκωνες, dicuntur HippOcrati, qui ob capitis humeri in alam prolapsiIm brachium justo brevius & gracilius habent, partes vero circa cubitum tumentiores, mustelaeque cubito praediti sunt, quos ideo Mustelancos quidem vocant, alii simpliciter Ancos. Hujus mali vero duplex à Galen, assignatur caussa : vel quando adhuc in utero humeri luxantur, vel quando post ortum adhuc tenera aetate juxta humeri caput in intimis partibus alteque suppurationes oriuntur, sive secentur, sive urantur, sive per se pus aperiatur, ut ab eo scriptum. Meminit aliquoties eorum Hipp. I. de arstc. t. 59. 6O. et l. 3. t. 88. Z. 6. Epid.s. I. t. 18. Vid. Gal. commem, ad illa loca. Adde Foës. Oecon. p. 132. Forest. i. 9. Chirurg. Obs. 4. in Schol. Galias, γαλίας, nomen pifiois minoris, quam Galetts. Dicitur &Asellus, Catellus. Linden. Ex. XI. §. 2 8, Vid. Aldrov. d. l. c. 34. Galla, κηκὶς, duplicem habet significationem; unam ad Botanicos pertinentem, quando notat excrementum quercuum globosum, interdum solidum, interdum perforatum t alteram, quando sumitur pro atro & aspero vino, docente Keuchen. ad Seren. p. 98. Gallatura, vocatur portio illa albuminis tn ovo paulo densior & crassior, quam vernacule &II bugct appellant, & creditur esse signum foecunditatis ad pulli generationem. Legitur apud Eustach. Rudium Pract. lib. 1. c. το. citante Sennerto Med. Pract, l, 5. P, q.s. 2. capo 23. Galleridas, γαλλερίδας, idem, quod Asinus piscis. LitIden. Exerc. XI. § . 24. 28. 34. 4I. Jul. Alex. l. Ia.salubr. c. 9. Gallia, & Algalia odoramentum unde Galla Alphagina, MOsclIaFa. Pet. Castellus, de Hyaena odorifera. Gallicula, σανδάλιον, est species calceamenti, de quo egregie disterit Rhod. ad Scribon. ntim, I6I. Gallicus, epitheton vel venti intermedii inter Eurum & Boream, magis tamen ad Septentrionem accsdentiS, vulgo 9lerb Ulerb Osp Rul. in Lex, vel morbi gravissimi, ita ut mirum sit, Italos & GalloS hodieque pene pudorem omnem exuisse, ut morbum hunc vilipendant, ceu minime sordidum & obfcoenum, cum sit totius corporis virulenta & contagiosa cachexia, uti recte vocavit Ionston. Syntagm. Nosocomic. spec. l. 6. Tit. I. Dicitur alias Lues Venerea, Morbus Gallicus, Hispanicus, Italicus, Neapolitanus, Syphilis, Pudendograi Variola magna , Senn. Med. Pr. l. 6. Ρ.4. c. I I. FerneliO dignum scortatorum flagellum. Quamvis vero de hoc affectu, ejus natura, caussis, & curatione integra in publicum Prodierint Volumina, inter quae sub titulo Aosisodisiaci ingens prostat Volumen compilatum, & ah Aloysio Lusino Utinensi collectum & editum, praeter Practicorum aliorum scripta, à quibus hoc argumentum pertractatum est; vix tamen ac ne vix quidem adhuc de vera & accurata iiujus morbi indole, caussis, & generatione certos nos esse licet, oh indeterminabilem symptomatum in diversis individuis varietôtein. Nihilominus hanc addere libet deicrtptionem ex hodiernis Artis principiis erutam t Morbus Gallicus eit intemperies cum materia universalis, sive totius corporis IIIaligna, lenta, per varios affectus particulares & symptornata, tumores, ulcera, exanthemata, nodos, gummata ’, atrophiam, dolorem nocturnum in scapulis & artubus, virium prostrationem, gonorrhoeam & alia sese exeretIs, ortaque ab intricate heterogenea sanguinis, succi nutritii, & nervosi corruptione, congelatione, coagulatione, lenta putredine, per fermentationem inordinatam sese multiplicante & continuante. Junge, fi placet, Iunken Chym. Exp. Cur. P.Il.s.I.c.ii.pTqci.seqq. Gallina, vide Gallus. Gallinago, σκολόπαξ, rustica perdix, Scolopax, Rusticula , dicitur avis longiori rostro praedita, vulgo Sneppa dicta, inter delicias & dapes nobilioreS pettinenS, cujus descriptionem & diversas specieS cum usu in cibis & Medicina vide aptati Aldrov. i. 2o. c.5 t.seqq, Claud. Deedat. Panthei Hygiast. l. I. c. 3 7,p. m. 368. Gallinula, nomen est generale avis aquaticae, variaS fpecies sub se comprehendens, quarum descriptionem & usum alimentarium vide apud Aldrov. d.l. c. 32 seqq - Gallopavo, (an Me/eugris?) Gallus Indicus Pavo Indicus , item Calecutensis, cum Gallina funi volatilia hodieque rotisstima, quorum descriptionem & usum in cibis vide apud Aldrovand. ί.13. Ornithol. cap.su Cl. Deodat. l. d. p. 3 59. Gallos, γάλλος, idem, quod Eunuchus, ἀπόκοπος. Castratus, cui execta (unt virilia. Spado. Foës. Oecon. p.  132. Est & nomen Dropacis apud P, AEgitl. l. 7. c. 19. & Actium I. 3. c. 180. citante Gorraeo. Gallus, ἀλέκτωρ, ἀλεκτρυὼν, Gallina, ἀλεκτορὶς, ἀλεκτρύαινα, significat animal pennatum domesticum, biceps, notissimum, cristatum, tatiiusque sexus. Prima est inter aves pulveratrices dictas. Mas vocatur cum additione Gallus gallinaceus. Castratus vero Capo vel Capus appellatur. Horum omnium prolixam descriptionem & usum in cibis ac medicina amplissimum invenies praeter Galen. 1. 3. de Al.fac. c. 31. 33. in Aldrov. i. 14. Ornith, c. I.seqq. Jung. Schroder. i. 5. cl. 2. n. 55. Frid. Hofrnann. in clav. ad h. I. Deodat. d. l. De Gallis gallinaceis cornutis vile. Ephem. Nat. Cur. An. I. Observ. 30. Gallus &c Gallina refertur inter nomina Lapidis Phil. Theatr. Chym. Vol. IV. p. 727. Galreda, est species Gelaunae, nimirum succus inspissatus, viscOsias, lucidus, fitque plerunque ex Decoctis partibus animalium cartilaginosis, v. g. ex pedibus vituli, porcellorum &c. Schroder. iib. I. cap- 3. /it. G, Galredam quoque prO mucagine accipi excrementitia, patet ex Paracels. lib. 2, de morsu metall.tfoffor. tract. 2. c. 3. Galtihenum, Galithenum, terminus Paracelsicus satis obscurus, quo tamen indicare videtur virtutem illam occultam curae Caduci, quae debet induci in esisentiam Mundae, tr. Berthonea l. i.c. 15. Gamaheu, Gamahœi, Gamathei, sirnt lapides, quibus coelestes vites & supernae constellationes imprimuntur, mirandis characteribus, imaginibus & figuriS insigniti, quales aliquando natura fabrefactos videre contingit e montibus etutoS, quandoque secundum ripas aquarum. Ruland. & lohnson. in Lexic. Gamahe vim obtinet astralem in commovendis spiritibus & principiis Microcosmi. Paracelsus quoque plurimum attribuit hujusmodi Gamahaeis imaginibus & characteriimis, quod à coeli influentia proveniant, uti passim in scriptis suis videre est. Unde quartam speciem Magicae aitis Gamaheos quoque vocavit, Philof.sagac. i. I. c. 4. Dicitur alias TaUsmanica. Verum Helmont. inter scurrilia daemonia refert, tr. Potestas medicaminum n. 61. Damnavit quoque Libavius in Paracelsica sentem. Biblicar. depravatione ex Crollio Tom. I V. oper. p. 53. seqq. Gamaheum conjugium dictum fuit à Magis virium & proprietatum coelestium cum elementaribus conjunctio. Dorneus tr. congeries trans.m. metallor. c. 19. Gamandra. Vide Gamboidea. Gamboidea scil. Gutta, Epitheton Gumrni, quod alias communiter dicitur Gummi Gotte, item Gummi ad Podagram, de cujus historia & viribus vide Rolfiult. tr, de Purgant.sect, I3. art. 8. p. 417.seqq- Vocatur & Succus Indicus Purgans, Item Gttmmi Gamandrae , de quo etiam integrum fcripfit libellum Mich. ReudeniuS Medicus quondam Narifcorum Curiensis. Jung. Schroder. fub fit. Glutta Iemau l. 4. cl. 4. p. 255. Fr. Hofm, in Clave ad h. l. D. Ludov. Pharm. Diff. I. p. 144. Vide infra Ghitta Iemau. Gammaros, vide Cancer. Gammaut Italis dicitur scalpellus falcatus, quo apostemata commode aperiuntur, in parte gibba retusus, in cava acutus. Scult. Arm. Chir. Part. I, Tab. XIV. fig. 5. Gamphele, γαμφηλὴ, idem, quod γένυς, Maxilla. Vide Genys. Gorr. Gampsonyx, vel Gampsonychos, γαμψώνυξ, γαμψώνυχος, i. e. aduncos ungues habens. Epitheton animalium rapacium, ut sunt leoneS, lupi &c. C. Hofrnann. ad Gal. Libb. de V. P. n. I38. Gampsos, γαμψὸς, incurvum, inflexum, aduncum significat. G.l. in exeges. voc. Hipp. Foës. Oec. p.  133. Lind. Ex. XI. §. 68. Gangamon, γαγγαμὼν, sic à plerisque appellatum est Omentum, quia propter varium venarum & arteriarum contextum reti piicatorto, quod Graece γάγγαμον dicitur, simile videatur, Aliis autem, qui circa umbilicum cernitur, quasi nervorum quidam contextus γαγγαμών vocatur. Gorr. Gangitis, γαγγίτις, idem quod Gagates, de quo superius. Gorr. Ganglion, γάγγλιον, dicitur nervi nodosa & renitens contractio, nullo praeter naturam colore, doloris expers, proveniens à succi nervosi propter Ordinem fibrarum per caussam externam, plagam videlicet, vel nimiam compressionem nervorum turbatum concretione & nervi consequente induratione, Galen. in des. med. & com. 2. de artic. t. 56. ubi quidem Hipp, ipse in contextu vocat γαγγλιώδεα. His sere notis deprehenditur. Tumor elt pravus, non in profundo, fed Iub cute saltem delitescens, inaequaliS in compressione ad latera recedens. In multis corporis partibus occurrere potest, led in manibus & pedibus frequenter, rarius in cubito & capite oritur. Gorr. Forelt. l. 26. obs. 8. penis Ganglion notavit. De Gangliis in artubus vid. Ephem. N. Cur. An. III. O. 326. Ganglii in Carpo paulo ante partum plane evanescentis & post partum in pristinum locum redeuntis observationem vide in Act. Hafn. Vol. I. Obs. 56. p. ito. Ganglia quoque vocari corpora olivaria vel potius oliviformia, Gallice les corps olivaires, legitur in Anonymi libello Gallico : Essiais d’Anatomie, Difcours 4. des nerfs. Gangraena, γάγγραινα, MedleiS. vocatur partiS alicujus ob inflammationis, qua conflictatur, magnitudinem, incipiens mortificatio & corruptio T Gal. I. 2. ad Glattc. capo 9. Cum enim pars omnino emortua est, σφάκελος, Sphacedus, h. e. Sideratio, nominatur, quae est Gangraenae terminus. Gangraena vero est ad Sphacelum via. Foës. Oec. p. I3o. Dieter. n. 8o7. Dicitur & Ignis S. Marcelli, Antonii, &c. Gal. in def. med. paulo aliter descripsit: Gangraena est mutatio cOloriS à statu naturali in alienum, & mortificatio membri cum vel sine ulcere. Caussa est sanguinis & succi nutritii νέκρωσις, sive corruptio totalis cum flammae vitalis extinctione & continuatione abolita conjuncta. Plura de Gangraena vide apud Fracticos, praesertim Hildan. integro tractatu : de Gangraena & Sphacelo. Gangraena quoque quibusdam vocatur avis quaedam, quae Merops alias dicitur, teste Aldrov. l. Ia.Orxitholog. c. 45. Ganimedes, Chymicis dicitur Sulphur album & verus Ganymedes p.  203. Fabri Pancbymici, quia in coelum rapitur & extollitur, seu sliblimatur, IOlIns. in Lex. l. 2. Gargale, Gargalos, Gargalismos, γαργάλη, γάργαλος, γαργαλισμὸς, titillationem, irritationem, prucitttm quoque significat. Erotianus in Onomastic. Hipp. Gargara, proprie summitatem Idae montis notare, docent Historici. Late etiam pro omni summitate montium accipi posse, vult Keucben. tn proleg. ad Seren. p. 73. Gargareon, γαργαρέων, GUrguUo. Vide Culumella. Et praeter ea notandum, gargareonem dici à gargalisrno sive titillatione, quae in trachea arteria fit, teste ErotianO. Gargarisma, Gargarismus, γαργάρισμα, γαργαρισμὸς, accipitur quandoque late pro omni Collutione oris , quae alias δίάκλυσμα dicitur, de quo supra. Proprie vero est hujus saltem species, diciturque ita medicamentum.liquidum, affectibus oris3 gingivarum, faucium, laryngis, aliquando & capitis dicatum, :gur- garisando, ut vocant, fauces colluens., sine degl utitione. P. Morell. de remed.formul- 1. z.sect. 2. c. 5. Weker. Antidotar.gen. l. 1. c. 17. Special. l. 1.secti Io. Schr. lib. 2. c. 61. Gargathum vocabatur .lectus, in quo mente devii & spiritibus affiati immundis detinebantur, Joh. Laurent. Amalth. Onorn. p. 377. Garip, id est, aliquid aliud, Th. Chym. Vol. IV. p.  370. Gabon, γάρον, etiam mascul. γάρος, Garum dicitur liquamen ex piscibus scle conditis, aut maceratis paratum, ita dictum à Garo pisce, quem tamen fe ignorare latetur Aldrov. l. 2. de pise, c, 39. Qualis veterum ratio componendi; & parandi Garum fueritὸ etiam incertum est. Vide Jul. Alexandr. l. IGSalubr. c..9e et I. I8. i. I6. Aldrov. l.i.de pisc.-i. 53. Linden. Ex. IX. §. 69. Garo tribuitur vis alvum laxandi, Gal. i. 2. de AI. fac. c. 22.. si ante alios cibos fumatur, Alias facultas ejus est calida. & sicca, unde ad ulcera putrescentia quidam usi sunt. Nonnulli & dysentericis injecerunt, l. ne.de Sim. Fac. in sin Species Gari funt σπάνιον γάρος, Hispanum,ὸξύπορον,' oxypoa rum, nigrum, & Sociorum dictum Gal. l. 3. de C. M. S. L. c. I. αίματάν, cruentum, Lind. d. l. Foës. Oec, S.I33.. Garrulus, nomen est avis ad picas pertinentiS, unde &Pica marina dicitur, circa Argentoratum urbem abundantis, culus descriptionem & usum in cibo vide apud Aldrov. Ornithol. l. I2.C. 15. Quid Garruli sint Bohemici, vide lupra in Ampelis. Alias Garrulus & garrulitas, ἀδολεχος, ἀδολεχτά, quale notet vitium in Medico quoque improbantium, non est hujus loci. De hoc Galen. i. 3.. 'de Hipp. & Plat. decr. c. 4. Garsella, animal rnotchum producens, Merour. cle comp. med. i. I. c. 15. Garum ex intestinis, & oxelo, Senert. pract. 1. 3. prax. 1. § . 2. c. I. Gas, nomen est Helmontianum, in genere denotans spiritum non coagulabilem, qualis e fermentante vino, itemque rubet ille, qui Chrysulca operante eructatur. Specialiter vero de variis subjectis praedicatuin diversas quoque obtinet significationes, v. g. Gas vif de est spiritus vitae nostrae, lumen & ballamus, praeservans à corruptione &c. tr. Complex, atque Misiion. sigm. n - 42. Gas pingue sulphureum, quod enecat homines, praesertim in cryptis & fodinis : Gassylvestre: Ad quam significationem quoque respexit G. Thomson in Explicatione Terminor, Artis praemissu acui Magneticae^ dicens, quod GaS sit fylvestris & invisibilis spiritus; qui coerceri & concludi non potest sine noxa ejus, in quo continetur, exurgens ex fermentatione concurrentium quorundam corporum, quae quasi eructant aut expellunt inimicam hanc materiam. Gas ventosum, quod, est Aër t Gas siccum, quod est sublimatum t Gas cerevisiae , i. e. exhalans spiritus e doliis, vel lacubuS, quando fermentatur, tr. de flanb. 3. 4. seqq. Gas salium est aqua, item uvae &c. d. i. Complex. Ci c. n. 37. 38. ' Gasar, i. e. lomus. Ruland. Gassela, vel Gazella, idem quod Capra Sylvestris Africana, vel Dorcas. Vide Rupicapra. Gaster, γαστὴρ,, Venter, accipitur late & Ilricte. Late significat totum abdomen, sive eam corporis regionem, quae septo transverso, hypochondriis & pube circumscribitur. Gal. i, 4. de Us. part. c. 9. princ. Junge C. Hofrn. comm. in h. l. n. 2Io, Specialiter vero & communiori usu γαστήρ notat ventriculum, cibi scil. & potus receptaculum, officinam illam chylificantem, cujus descriptionem vide apud Anatomicos, Barthol. i. 1. Anat. cap- 9. WtlliS Pharmac. rat. Part. t.sect. 1. c. 2. Ita sumitur apud Hippocr, lib. 6. Epid. s. 4. t. 7. Hinc γαστρός ἔκφυσιστ., i. e. ventriculi appendix, vocatur intesternum duodenum . Galen. i. 2. de temper, c. 6. Aliquando totam alvum inferiorem, id est, ventriculum cum intestinis notat, lib. 4. Epid. I. 19. Saepe vero accipitur pro utero, Hippocr. 5. aph. 30. 3r. 34. 37- 38. 51. 52. 55. 6o. 61. et 7. aph. 27. Junge Dieter. n. i 57. Adde Lind. Ex. XI. §. 109 Iio. Iit..seqq Ex. XIII. §. 94. γαστήρ quoque dicta suit Rapa apud Lacedaemonios, ut lctibit Athenaeus, Gorraeus. Gasteranax, est vocabulum novissitne effictum à Dolaeo, quo exprimere voluit facultatem veterum nutritivam, sive animae vegetativam specialem, in ventriculo & intestinis sedem habentem, praesident chylificatlonis, distributionis, & excrementorum secretionis, & si quae sunt aliae s.ubordinatae functiones. Vocatur eidem etiam Brithnimalia ( de quo vocab. supra suo loco.) De utroque videatur I). Autor Encyclopaed. l.q. & loca specialia quaerantur in Indice. Qua necessitate & utilitate talia fingantur nomina, judicare nolumus. Gastrica vasa, Vena & Arteria, nec non Gastroepiploica, quae in Anatomicis dicantur, quaere in Barthojin. Anatom. /ibeiZ. 1. et 2. & loca i» Indice. Gastrimargos, γαστρίμαργος, intemperantem) qui ventre insanit, comedonem, significat, apud Helychiurn. Lind. Ex. XI. §. 126. Gastrinum, id est, cinis clavellatus. Rul. & lohns. Gastrocnemia, & Gastrocnemion, γαστροκνημία, γαστροκνήμιον, significat Suram, estque posterior carnosae tibiae pars, seu tibiae venter, siquidem extuberat, propter musculorum eam tibiae ledern occupantium crassitiam, ut anterior pars tibiae carnis expers dicitur Anucnemium, ἀντικνήμιον, Hipp. 4. de artic. t. Io. I. 2. de iis, q. in med. t. tfi. Galen. i. t. de mufculor. anatom. c , 32. I. 2. Anat. admintslr. cap. 4. i. 3. de V. P. c. Io. et I. 16. c. 8. Hinc & Musculi Gastrocnemii vocantur, quia suram constituunt. Barthol. i. 4. Anat. c. 13. Gastroraphia, γαστροραφία, significat, Abdominis suturam , cujus operationis Chirurgicae meminit Gal. lib. 5. Anat. admin. c. e. Scribon. n. 2o6, Jung. Rhod. in not. ad b. l. Hanc defcripsit ex Petro Ptgraeo Chirurgo Regio lobus à Meekren. in Observ. Medico- Cbirurg. c.48.p. in.feq. Gaudium, χαρὰ, ἐυθυμία, ἐυφροσύνη, est mter affectus animi etiam quandoque vehementiores, estque jucunda commotio animae de fruitione boni, quod imptelsiones cerebri ei repraesentarunt, ut suum, sibi impense gratulantis, dum spiritus e cerebro in cor & sanguinem copiose motu interdum placido, interdum vehernentiori effusi efficiunt, ut hic celeriori motu circuletur. Charlton. Exerc- VIII. Pathol. §. 29. Gaudium nimium aliquando morborum & mortis caussa existit. Gal. l. 2. de cattsse Symptom. c. 5. Forest. I. 17. obs. g; Schol. Rols. Ο. ac M. Med. Sp. l. 2.s. 3. c, Io6. Differentiam inter Gaudium & Iram docuit Jul. Alex. I. zzl Salubr. c. 4. Discrimen inter Laeuuam Si Gaudium à Rolfink. propositum non observatur. De pulsu laetitiae & laetorum Vide Gal. l, 4. de cattff. puls. c. q. Gaveta, vide Gajetanus. Gausos,γαῦσος, & γαυσὸς, gibbosum, obssippum incurvum, significat. Dicitur de femore apud Hippocr. 2. de fractur. t. 69. & 4 de art- t. 61. Gazel, Gazella, idem, quod Capra, Indica Gazella est capra rnoschi. vide Moschus. Ge, γῆ, γαῖα, i. e. Terra- Significatio ejus triplex  : Physica, Medica, Spagyrica. Physice accipitur, vel sirnilariter pro Elemento siccissimo & frigido, vel dissimilariter & mixte pro globo terrae sive Tellure alia corpora naturalia comprehendente, quae consideratio e Physicis petenda, cum non sit hujus Joci. Medice fignific.it glebam & portionem Terrae virtute medicamentosa varia pro diversitate regionum, mineralium, aliarumque circumstantiarum à spiritu Macrocosmico, vel universali imbutam, cujus varias species earurnque historiam & catalogum, usilm & ptaepa ationiS modos vide apud Schroder. I. 3. c. 2. Frid. Hofm. in Clav. ad h. l. Legi quoque poterit, cui ad manus fuerit Rul. in Lex. Quid ? quod species terrarum, vel omnes, vel praecipuas sigillatirn & unamquamque in litera sua initiali explicatam in hoc Lexico reperturus siS. Apud Hippocr, mentio fit γῆς κεραμικῆς, i, e. argillae, σμηκτίδος vel σαηκτικἡς, de- tergendi verti habentis,χαλκιτίδος, δρετριάδος, Eretriae, quarum expositio etiam haberi potest In propriis silis literis initialibus. Ad Spagyricam vel ChymicanI significationem pertinet, 1. quatenus constituit corporum substantiam & reliquarum fluidarum & mobilium retardat motum. Sunt enim particulae terrestres fluidarum & mobilium solida & quieta receptacula, in quibus medium quendam adscitcunt statum fixo volatilem. 2. quatenus à nonnullis Terra inter caussas efficientes principales Operationum Chymicarum refertur, v. g. quando in destillatione Salis, Nitri additur argilla, bolus, Rolt. Chym. l. 2. c. 13. Item, quando proponunt Terram Elementatam, quae nihil aliud est, quam Sal Paracelsi, in quo quatuor elementa, velat in proprio suo domicilio, sedem habent atque mansionem. Ger. DorneuS tr. Physica Genes, die tertio. Vel Terra à corporibus inetallicis in Sulphur elevata Naturae Sal dicitur Philosophorum, vel Mercurius vegetabilis , vel medium extrema conjungens omnia ad unum finem, id est coelum, cum forma, vel Clavem Philosophicam cum perfectis corporibus, & haec terra etiam dicitur Elementata Mercuriata. Idem in Philosoph, Chemica. Lapis Spagyricus etiam dicitur Terra foliata , in quam oleum fixum litta, germen est. Id. ibid. Terra damnata mortua vocatur in ArgyrO & Chrysopoeia portio illa impura in fuperficie LapidiS coquendi fupematans & abjicienda. Gasto Claveus in Apologia & Chrysop. Theatr. Chym. Vol. II. & tr. de Alchemta incerti Antoris c. 33. in Theatr. Chym. Vol. III. Alias Terra Mortua damnata in gerere est omnis materia terrestris ab elixivatione residua & ita orn-t nibus facultatibus efficacibus destituta. Medicamenta quoque Chym. quaedam Terrae nomine veniunt, ut Terra Tartari foliata secretissima, Rols. Chym. l. y.s. 1. artic. 1. c, 14. Terra sancta Rulandina, ld. /. 5.s. 7. c. I. Terra Salomonis vocatur Hartmanno materia quaedam & pasta, e qua vala formari queunt, & describitur in Miscellaneis Medico-Chymicis p. 58. Operum in folio. Gebulum, i. e. reparandium. Coagulare idem. Rul. in Lex. Gechyton, γήχυτον, significat externam terrae partem, mollem ac minime lapidosam, apud Gal. in Exeg. voc. Hipp. Gorr. Gegoneo, Gegonisco, γεγωνέω, γεγωνίσκω, sigrlificat vociferor alta voce, & musculorum Omnium expirationi inservientium contentione exclamo. Juli AleXandr; annot. in Gal. l. 2. de motu mttseul. c. 9. Gegyiomenos, γεγυιόμενος, significat enervatum, & viribus exsolutum, à γυιόω, membra frango, enervo. Defcendit à nomine γῦινν, membrum. Hippocrat. 3. V. R. I. Ac, t. 59. Galen, in comm. ad h. l. Geison, γεῖσον, & γεῖσσον, itenr, γείσσωμα per metaphoram dicitur parS, quae in superciliis prominet, veluti imbricamentum quoddam aliorsum humores derivans. Proprie grundam vel suggrundium notat, h. e. tecti partem, prominentem, qua stillicidia, arcentur à parietibus. Gorr. Gelasinos, γελασινὸς, epitheton dentium quatuor mediorum & anteriorum, qui per risum patent. Vocantur alias Incifores, τομστῖς. An & cavum illud, quod in media bucca per ritum apparet, Gelasinus Martiali dicitur ? Gorr. Gelatina, Gr. γαλακτινὴ, teste Jul. Alexandr. V. t9.falubr. c. I6. est terminus Pharmaceuticus ( Rols. inter Chymicas operationes refert Chym. l 6. s. 4. c. 1. sed non video, quid labor hic subtilitatis Chyrnicae contineat ) denOtarque succum inspissatum puriorem, cum saccharo in scatulas effusum & congelatum. Harum historiam vide apud Schrod. l. 2. c. 62. & Rols. d. l. Parari sialet quoque à coquis e decoctis pedum vitulinorum, suillorum, vervecinorum, cujus modum tradit J. Alex. d. I. Gelatio, πῆξις, Gelatum, idem, quod Congelatio, Congelatum. Legitur apud Scrib. n. 179. Isso. Vide Congelatio. Gelanti quoque dicitur Anton. Benivenio aeger Catoche vel Catalepsi laborans, quando in paroxysmo memoria amissa eodem habitu corporis, quo deprehenttiS, permanet, patentibus oculis & inconnivis nilloquens, nil cognoscens, nil audiens, donec remittente paroxysmo ad fe redeat, fn Ooservat. rarior, medicina. apud Rembert. Dodonaeum c. 102.p. m. I94. Gelbum, Gelfum, nomen Marchasuae iri Ungaria, vel potius Pyritis faepe atge.tto praegnantis, Lib.S.H. CE. l. a. c, 24. Gelbum Yel Geldum quoque dicitur Lapis Phil. Th. Ch, Volum. IV. p. 727. Gelidus, ψυχρὸς, idem, quod Frigidus. Et Gelu, idem, quod Frigus. Gelion, idem, quod Folium, φύλλον, Rul. in Lex. Gelos, γέλως, Risus, est motus ex contractione labiorum & expiratione intercisa sonora hilaritatem declarans, Gorr. Pertinet ad affectus animi, qui cum voluptate conjuncti sunt, & quidem vehementiori, Charlton. Exerc, IIX. Pathol. § 24. In ilatu p. n. llisas est fpecieS convulsionis, vel spasmi convulsivi, qualiS oritur ex usu herbae Sardoniae, sive Alpii risus dicti, item ex abusu Croci, aut à praecordiorum inflammatione. Vide Senn. M. Pr. l. 6. p. 7. c. II. De vocab. γέλως vide quoque DietericlI. n. 158. Talia pharmaca rilum p. n. moventia vocari possunt γελωτοποιὰ, Libav. Syn. A. Ch. l. 8. c. 7. Risus etiam vehementior referri potest inter remedia potentiora, uti patet ex ridicula illa historia curati apostematis ex spina retenta in gutture MarchioniS de Ferraria, qui à muliere quadam per verba quaedam in autem MarchioniS dicta : Si anum meum invenies, anum meum verberabis : Si anum meum invenies, anum meum pungeS ; terque repetita addendo signum Crucis; ita ad risilm commotusfuit, ut apostema ruptum fuerit cum profusione puris albi & spinae, ita MarchiO liberatus, uti notavit Galeacius de sancta Sophia in l. p. Rhas. c. 49.sin.sin. m. sinb.seq. Gemelli, δίδυμοι, idem, quod Gemini. Vide Didymi. Gemellos quoque oculos vocavit ParacelluS in Fragm. Anatorniae Oculor. Gemini, δίδυμοι, idem, quod Gemelli. Apud Marhematicos est nomen alterismi certi in Zodiaco, quae significatio non est hujus loct. Gemma, λίθος, diversimode accipitur. I.Genera,. liter pro Omni lapide pretioso, quorum singulorum mentio fit in suis locis & litteris initialibus. In hac significatione occurrit apud Schroder. l. 3. c. 5. Chiocc. in Mus. Calceolar. sect. 3. & alios. De Gemmarum sive lapidum pretnsorum generationis n.odo vide Th.Cl.ym. p. 427. 2. Specialiter pro unione, sive margarita, quales reperiuntur in certis concharum, quae propterea margaritiferae vocantur, generibus t De quibus vide Aldrovand. i. 3. de Testac. c. a1. l.eq. De utrisque valde adhuc controversum., an recte in usum Medicum veniant, an secus i De qua co.rroversia vide Fr. Hofm. i« Clav. ad cl. Schroder. loc. Paracelfus passim in scriptis sôjis videtur fortassis nimium extollere earum utilitatem. An quoque distinguendum inter Gemmas in speciali significatione, quibus propter vim vegetativam major efficacia concedi potest, quam mineralibus inanimalis, Gemmarum nomine venientibus ? Nostrarum jam non est partium, litem hanc exacte dirimere. Helmontius Gemmarum in genere originem tribuit aquae, quae continet Ideam seminalem & mineralem, tr. de Lithiasi c, I. n, p, 8. Idem negare quo-t que videtur, Gemmas, quae lapideam habent duritiem, qulequam agere, aut pati in nos, aut à nobis, defebrib. c. 15. n. 15. 3. Abusive, quando ParacelluS lur- tarum quoque in genere Gemmam vocat /. i. de Tart. tr. 1. c, i. et tract. 2. c. 2. et 3. et in fragmen, ad h. l. Gemmae quoque artificiales, sive factitiae ita dicuntur καταχρηστικῶς, de quibus vide Libav. Synt. A. Ch. l. 3. c. 8. i. 7. c. 21. Tr. Ckymic. de Igne natur, c. 43. etc. De variis tincturis Gemmarum artificialium vide Morley Coll. Cosis. Leid. C. 202. An & Sal Gemmae, nec non Pulvis Mynsichti ex illo paratus & Gemma vitae ab eodem appellatus, Armam. Medico-Chym. sect. 1. p. m. 2 8. abusiva saltem hujus vocabuli fluuntur significatione  ? Gemonis, γεμωνὶς, idem, quod Aëtites, lapidis nomen, sic dictum, quoniam quasi praegnans fit, id, quod etiam Aëtitae proprium est, Gorr. à γέε..ω, plenus sum. Gemursa, nomen morbi apud priscos inter digitos pedum nascentis, hodieque penitus obliteratum, teste Plinio l.26. c. I. & ex hoc Lang. l. 2. ep. 13. Gena, γένυς, dicitur ea faciei pars, quae inter nasum & aures sita est, quae bene coloratiS & ingenuis pudore suffusis rubet. Vocatur & Mala, Gal. Introduct. c. I o. Ima γέννς, Gena, significat Maxillam tam superiorem, quam inferiorem. Additur autem ad distinctionem ἡ ἄνω καὶ ἡ κατὰ. Dicitur & alio nomine γνάθος, sed ambigua pariter significatione. Vocatur ἡ ἄνω γεἔυς, Maxilla superior, pars faciei fronti proxime subjecta, auris utrinque ab imo & gingiviS terminata. Non unico osse, fed pluribus solidis, duris, & levibus constat, ἡ κὰτω γένος, Mas xtlla inferior , dicitur faciei pars infima & mobilis, dentes inferiores continenS, Constat osse non simplici, ut plerique putant, sed gemino, sicuti Hippocr. & Galeno visum est, quorum distinctio medio in mento est, ubi sutura apparet, in pueris quidem evidenter, in adultioribus autem paulo obscurius, quae etiam in provectis tamen coctura fatiscit. Aliter namque ea duo ossa feparari vix possunt, adeo inter se τίσνμφύπι coaluerunt. Haec Castell. Gorraeus. Accuratam Genae utIiuique descriptionem vide inscriptis Anatomicis , praesertim Bartholin. libell. 4. Anatom. c. 9. Geneias, γενειὰς, lanugo prima, qua genae investiuntur. Sic dicitur & fasciae genus, sive circuitus, qui ittb mento circumagitur, ut habetur apud Gal. de fasciis. Gorr. Geneion, γένειον, i. e. Mentum, dicitur pars ge.’ nae, vel maxillae inferioris in acumen tendens. Rusfo quoque dicitur ἀνθερεών, de quo supra, vide Anthereon. Ab aliis ὀξύγενυς vocatur, teste Polluce. Hac in parte duo ossa genae inferioris συμφύινει conjunguntur, de qua junctura p. a. dictum. Vocab. γένειον legitur apud Hipp, in Epist. vel potius in Epist. Democriti ad Hippocr, de nat. httm. n. 31. Gener, vocatur Lapis Phil. in Th. Ch. Vol. IV. p. 727. Generalis, γενικός, κοινὸς, idem, quod Universalis, ὁ καθόλου Gal. l. 1. de C. M. P. G, c. 6. dicitur de praeceptionibus Medicis praemittendis, antequam ad exercitium artis circa particularia, vel singularia deveniamus, passim apud Gal. Generatio, γένεσις, in genere dicitur via eX imperfecto ad actum perfectum, Gal. /ib. an omnes particulae siant simul ? in princ. Proprie Generatio est ortus rerum naturalium ex semine, i. e. quo principia rerum, quae proxime in lemine existunt, ex praeexistente materia, parantur ac subinde fotu matricis in actum secundum, spectem suam, emergunt. Partes itaque generauonis sunt tum seminis praeparatio, tum ejusdem emersio. Et hic modus oriendi proprius est rebus nativis primariiS, videlicet vegetabilibus & animalibus, horurnque membris genuinis. Schroder. l. 1. capo 4. Quo & collirnat Helmont, Ita describens, quod Generatio nihil dicat aliud, quam fluxum feminis ad perfectionem, maturitatem, proprietatem, explicationem Occultorum, & consummationem Ordinum ad suos fines, tr. Ignotus Hospes morbus n, 38. Dividi solet in Univocam & Aiquivocam. Verum hanc divisionem non solum improbavit C.Hofm. I. 1. de gen. hom. c. i. /it. D. sed & Fr. Hofm. in Clav. ad d. Schrod. loc. In specie de Generatione animalium & hominis plurima vide in libris Physiologicis & Anatomicis praesertim recentioribus ; Siquidem nobis nec licet, nec libet, omnia huc referre. Improprie etiam dicitur Generatio productio Excrementorum aut vitiosarum portionum, v. g. PuriS, Hippocr. 2. aph. 47. Accomrnodatum quoque Generationis nomen chymicis operationibus, & in genere describitur, quod sit ex occultatione manifesti mox occulti manifestatio, quod qua ratione intelligendum sit, vide apud Rols. Chymiae l. 2. c. 5. Generosus, idem quod vehemens, potens, efficax. Dici solet, vel de vino, quod Gr. πολυφόρον, item, καρωτικὸν vocatur, Linden. Ex. X. §. III. seqq , vel de remediiS, praesertim universalibus, venae lectione & purgatione. De V. S. vide Not. nostras ad Ieffen. tr. de Iud. Sang. V. S. misse p. 31- seqq- Genesis, γένεσις. Vide Generatio. Genethliacus, γενεθλιακὸς, jam olim dicebatur de quibusdam μάντεσι, sive vatibus, uti patet ex Gal. c. 1. de R. V, I. A, t. 16. Hodieque tribuitur astrologis ex figura coeli tempore nativitatis thema quoddam vel computurn aliquod instituentibus, & de natura hominis non solum, verum etiam de mere contingentibus & fortunis vaticinantibus, quorum vanitatem tamen egregie hactenus & cordate detexit Clarissimus & Excell. Dn. Sturmius, passim in scriptis. Genioglossi, vocantur musculi linguae proprii, quos Riolanus Myloglosses appellat, apud Barthol. l. 3. Anat, c. I2. p. 546. et 549. Alii vero qui ad os hyoides pertinere existimant, vocant Geniohyoi. deos. Genitalis, γεννητικὸς, dicitur cum de membris & partibus organicis utriufque sexus generationi inservientibus, quae alias αιδοτά, Pudenda vocantur, Rols. hoc tit. part, I. c. 2. tum de meatu, quem parastatam Varicosum vocant, qui maxima via est, quod genitu. ram à testibus haustam ad colis radicem defert, Galen. I. 1. des.em, c. 15. tum etiam de semine ipio, qui Genitalis humor appellari solet à Medicis. Vide Genitura. Mediante humore dicitur etiam de spiritu, qui caussa generationis existit & ex animali vitalique spiritu compositus esse videtur; seminalis crassioris materiae veluti amiculo inclusus, de quo etiam erudite disseruit D. D. Hofmann. Iun. in Diff Anat. ad Joh. van Horne Microc.p. 176. 179. Genitura, γονὴ, γόνος, duplicem habet significationem. Vel enim plerumque notat semen, &c quidern genitale, sive faecundum, aut utero jam injectum, Gal. l. 1. de sem. c. 9. quamvis haec disserentia inter γονὴν καὶ σταίρμα non fe.mper observetur, imo rarissime, cum & ipse Hipp, pro semine posuerit, uti patet ex 6. aph. 2. Vel significat ipsas partes genitales utriusque sexus, ex Hippocr, i. de Hitmid. usu VI. 2. 3. Jung.' Prosp. Martiam in Annot. ad h. l. p. 129. Dieter. n. I67. Foës. Oec. p. trto.seqq. Genius, δαίμων,, Vide Dæmon. Deum singulis hominibus Genium dedisse, qui in suprema corporiS parte habitat, & nos à terra ad coelestem cognitionem extollit, docet Gal. I. 6. de Hipp. & Pl. decr. 2. Plura circa vocis Genius variam significationem vide apud Caljp. Rejes p. 89. Genos, γένος, genus, proprie non est terminus Medicus, sed Logicus. Hinc etiam in foro Medico varias obtinet significationes. Interdum indifferenter genus pro specie, differentis, forntaque dicitur. Gorraeus, Rhod. in Lex. Interdum contradistinguitur ab illis. Interdum etiam notat stirpem vel familiam aliquam certam, Gal. e. aph. 59. Tria genera generalissima vocat Trismegistus Mineralia, Vegetabilia & Animalia, in Physica. Vol. I. Theatr. Chymici. Gentilitius, Epitheton morborum à parentibus in liberos propagatorum, & ita idem significanS, quod Hæreditarius. Dicitur & Parentalis. Rolfink. Ord. & M. M. Sp. l. q.s. 2. c. 28. 35. & ex hoc D. D. Joh. Zeller. Medicus CharitopolitanuS, Disp. Inattg. de Asfectib. HaereUtar. theor. 1. §. 2. Genu, γόνυ, est femoris & tibiae dearticulatio & artificiosissima connexio, in qua simas est quidam proIninens, alterius caput excipiens, quod anteriori parte. quo firmius fieret, rotula, sive patella munivit, quam μύλην & ἐπιγονατίδα vocant, quae prohibet, ne femur curvatis, aut per declivia currentibus loco excidat & dilabatur, Gal. l. de ossib. c. 21. seqq. & l. Introd, c. Io. Est autem ea dearticulatio omnium expeditissima, justissimaque, ut scripsit Hipp. 4. de arnc. t. 66. praeterea firmissima magroque naturae artificio comparata, ut quae in ea epiphyseS & cavitates ita construxit & fabricata est, ut neque laxior sit Epiphyseon in cavitates ingressos, neque etiam adstrictior. Continentur autem & firmantur extrinsecus superciliis quibusdam ipsorum ossium & ligamentis, aliis quidem in profundo positis, aliis autem in circuitu totam dearticulationem comprehendentibus. Haec Gorr. & Castell. Jungatur & Dieter. n. i 68. Genugra, terminus Paracelsicus pro Gonagra, denotans speciem Arthritidis in Genu. Genuinus, ὀψίγονος. Vide Opsigonos. Genys, γένυς. Vide Gena. Geodes, γεώδης, nomen lapidis à terra, quam intra se comprehendit, ita dicti, ejusdem cum ostracite virtutis, siccatoriae & adstrictoriae. Galen. i. 9. de S. Fac. §. de Ostraxite, & P. AEgin, i. 7. c, 3. §. Lithi. Affinis habetur Aëtiti, estque fortassis hic immaturus adhuc. Geographia, γεωγραφία, proprie dicitur scientia Mathematica quaedam, quae docet descriptionem mundi sive globi terrestris, & distinctionem in suas regiones, regna & urbes. Paracel.sus vero mors solito etiam finxit Geographiam Microcosincicam, tr. Labyrinthi Medicor, c. 4. sin. Imo nec veritus est, comminisci Geographiam coelestem, ceu partem Mathematicae adeptae, tr. Phtlosopli. sagacis l. 2. c. 4. Geomantia. γεωμαντία, proprie est ars & scientia terrarum notissima. Sed /t. l. juxta Paraceisum dicitur, cum astra terrae se patefaciunt hominibus, ut inde prophetiam, aut praesagium sumam, quod sortitur effectum Dicitur etiam Astronomia terrae, quae dupliciter operatur, aut ner Astronomicas calculationes, aut per puncta. Rul. & lohns. in Lex. Meminit aliquoties Paracels. in scriptis silis v.g. de Caducis trabi. 2. et in fragment. Medic, Geometria, γεωμετρία, proprie etiam dicitur pars scientiae Mathematicae, docentis, agros & partes terrae metiri ; unde & Rulandus descripsit, Geometria , finitura, decempedatura, agri mensura. Paracelsus tamen etiam commentus est Geometriam Medicam , quae docet metiri altitudinem coeli & terrae, & ecrum, quae in se continent, tr. Alia declaratio totius Astronomiae. Geonomus, γεωνόμος, legitur apud Paracels. I. 3. de Tartar. tr, 2. c. 3. & videtur idem esse, quod <æ>Geomantes , i, e. vates ex astns terrae. Geopilysia, γεοπιλυσία, est separatio per dilutionem. RulandtIs quidem in suo Lexico nominis hujus Graeci meminit in descriptione Separationis per dilutionem , verum in nullo Graeco Autore invenire potui, neque in Lexico Graeco Latino. Vide Separatio. Geraeteros, γεραίτερος, natu major, senior. Usurpatur ab Hippocr, de iis, non qui simpliciter senes simt, sed in collatione & comparatione ad eos, qui trigesimum annum excesserunt. Qui enim ab ea aetate ad senectam usque annis excedunt, hi per cornparationem seniores ab eo appellantur, Gorr. & Foës. Occurrit apud Hippocr. 2. prognosi, t. 69. ubi opponitur τοῖς, εωτέροις, junioribus. Vide Comm. Gal. ad h. l. Gerandryon, γεράνδρυον, dicitur vetus quaecun. que arbor. Gorr. Geranion, γεράνιον, Η nomen est herbae, rujus variae sunt species, quae spectant ad Botanicos. 2. est nomen emplastri, sic dicti, quod praeter caetera gruis pennas ustas recipiat. Tribuitur Polleti. Descriptio ejtrs habetur apud Aëtiurn. Haec Gorraeus. Γεράνη, ἢ γεράνια, quoque notat instrumentum quoddam, de quO supra. Vide Ciconia. Latine etiam Grtts vocatur. Geranis, γερανὶς, nomen fasciae vel vinculi ad humerum excidentem, vel jugulum fractum ab Hippocrate, vel, ut aliis placet, à Petigene inventi, Gal. 'lib. de fasciis n. 74. Meminit & vEginet. /. 6. c. 99. Gerarat, dicuntur animalcula venenata, sicut scorpiones, habentia corpus gibbosum & caudas acutas, de quorum veneno calido, ejus laesione & cura vide Avic. i. 4.scn. 6. tr. 5. c. 4. Geras, γῆρας, senectus, senium, vocatur illa aetaS, quae habetur utplurimum frigida & sicca, quando horno jam est in descensu, hoc est, quando humores vitales, praesertim sanguis & spiritus animalis, defectionem naturalem patiuntur spirituaseentiae & activitatis, unde corpus ejusque membra organica, digestio, mctus fluidorum progressivus & reliqua corpotis animique munia paulatim elanguescunt, donec fanguis neque laudabili chylo reparatus, neque debita filtratione depuratus, indies magis magisque vappescit, & tandem mors naturalis fponte fua furtirn obrepit. Cumque certe aetatum cum anni temporibus sit correfponsio, senectus respondet hyemi . quia sicut sol tempore hyemis, velut alto axe descendit, & saltem oblique radiis luis terram petit ; ita quoque calor vitalis refractis plane viribus partes solidas afficit. Dividi quoque solet Senectus in tres classes, crudam, mediam, & decrepitam. Plura vide apud Dieter. n. i6I. Qui in senectute sunt constituti, dicuntur Graecis γεκαὶπς, item πρεσβύται, senes, de quibus lege eundem n. 160. De proverbio t Γέρβνσες δίς τὰδες. Senes bis pueri, vide Lang. l t. ep. 55. & Chiliad, Erasini. Γῆρας ἐκ νόσου, senectus ex morbo dicitur marcoris species, vel febris μαρασμώδης, tabida. Galen; l. 2. de praesag. ex puls. c. 4. et l. de marcore c- N Vide Foës. Oecon. p. I3 5. & C. HOfm. comm. in Gal. de V. P. n. ritjy. Sumitur etiam pro Exuvio serpentttm, Gr. alias λεβηρὶς dicto. Galen. in Exeg. et i. 3. de C. M. S. L. c. I. Erot. in Onom. De Senecta serpentttm vide Lib. Tom. II. Op.p. I yi.seqq. Germanus, aequivocum est vocabulum. Vel enim appellat;vam habet significationem, & respondet Graeco ἀδελφὸς, aut ἡδελφισμένος, siquidem Omnia, quae similia congruentiaque existunt, atque ut quispiam diXerit, genere juncta cognataque sunt, consuevit Hipp, vocare ὴδελφισμένα, h. e. germana, teste Galen. 2. de R. V. I. A, t. 33. Vide Adelphixia. Vel est nomen proprium certorum Europae populorum, de quibus Geographi consulantur. De Germanulis sive cadaveribus exiccatis fere tripedalibus in Insulis Canariis & Fortunatis repertis lege Helmont. tr, Demonstratur Thesis n , 82. Germen, βλαστὸς, βλάστημα, proprie, arborum κυήματα vel κύματα, primas eruptiones denotat, de quibus Galen, l. 2. de Al. fac. c. 6o. Transfertur etiam ad alia, de quibus lupra in Blastema. Quae dicatur Spagyrica germinis pullulatio & augmentatio, legatur in JodOci Greveri Presbyteri Secreto, si poteris intelligere & hariolari ex obscuris illis aenigmatibus, Vol. III. Theatr. Chymici. Germinatio, praeter propriam significationem Physicis & Botanicis relictam, qua notat additionem novellarum partium in plantis, teste Andr. Caefalpino l. I. de Plant. c. 3. et 4. Spagyricis quoque dicitur quaedam peculiaris tranfmutatio metallorum, praesertim argenti, quando mediante aqua forti, Mercurio, parvàque quantitate argenti fuper prunarum igne mediocriter valido in vitro progerminant rami argentei, de qua germinatione videantur ex relafione Olai Borriclui Acta Philos.oph. Oldenbutg. Ann. 1668. m. Septembr, & Novembr. Gerocomice, γηροκομικὴ, dicitur ea medicinae pars, quae senum regimen tradit, iifdemque convenientem vitae ac victus rationem praescribit, Gal. 1. 5. defan. tu. c. 4. et desubsig. empir. c. 4. Laiig. I. 1. ep. 79. Incertum vero videtur, an ad ὑγεει,ὴν, an ad θεραπεντιπὴν pertineat, cum fenum corpus neutrum esse videatur, & senectus non exacta plane fanitas, fed vel morbi & sanitatis affectio quaedam media, vel omnino ejus generis non est, quae firma constansijue sit, quam ἐξιν appellant, fed potius fallax & incerta, quae dicitur. Plures tamen eam salubris Medicinae partem esse statuunt. Haec Gorr. & Castell. & quidem recte. Nam & fenum sanitas est siInitas, licet infirmior, & inconstantior, quam aliarum aetatum. Hinc & nos inter methodos lanitatis tuendae particulares referre non dubitavimus, Dogmat. Med. Gen. P. IV. c. 2. d, 5. p. 475. Geron, γέρων. Vide Presbyter. Gersa, id est, Cerussa. Rui. in Lex. Sumitur & pro Fecula. Vide supra Fecula. Gerula, Paracel.so dicitur mcnstrosa planta, vel degeneratio ex transplantata Pastinaca, l. q. de pustulis Gallicis, ulceribus &c. c , 4. Geryon, γηρύων, nomen monstri vel Centauri tricorporis, quem Hercules dicitur confecisse.. Tribuitur per metaphoram Mercurio à Libav. Syra. A. Ch- i. 7.1.15. Gesor, id est, Galbanum, Rul. in Lex, Gestatio, φορὰ, quid in genere fignifi:et, notum est, nimirum oneris alicujus portationem. Unde Gal. dixit I. i 2. de V. P. capo 13. quod gestatum, g.aerosisseucr, minus esse oporteat gestante, fixrussivnc. Stricte vero Gestatio Medicis dicitur nihil aliud, quam geniti in utero infantis ad partum ufque permansio atque mora, totum id complectens tempus, quod à genito intus infante ad ejus exclusionem iiIterest. Dieterich. num, 486. pag. 661. Geuma, γεῦμα, Hippocrati dicitur id, quod gustatur, h. e, cibus, edulium, l. I. Eptd.s. 1. t. 59. I. 2,s. 3. n. 3 I. I. 3. aegr. 6. Foës. Oec.p. 13 5. Geusis, γεῦσις, gustus. Vide infra Gustus. Ghitta lemou, nomen exoticum purgantis simplicis vehementioris, & haud dubie venenosi, quod alias Gummi Gotte, Gumrni ad podagram, Gutta Cambodia , aliifque nominibus appellari folet. Plura de hoc purgante vide apud Schrod. I.4. cl. 4. n. 445. Fr. Hofm. in clav, ad h. I. Rolfink. tr. de purgant, sect. 13. art. 8. Nos experienda docuit, ejus usum non adeo securum esse, uti quidem Autores eundem commendant. Gialappa, Gialapium, item Jalappa, & hoc no.. men est purgantis electivi vulgo dicti, mitioris tamen & propter majorem securitatem hodieque frcquentissimi usus, cujus descriptionem prolixam pete sis e Schroder. I. 4, cl. 13. n. 427. Fr.HofnI. in ciav. ad loc. RolfiiIk. d. l.s. 2. art. 3. Gibar, id est, medicina metallica. Rul. & Iohns. Gibberositas, Gibbositas, Gibber, Gibbus, κύφωσις , κυφὸς. Vide Cyphosis. Gibum, id est, Caseus. Rul. & Iohns. Gich, Gepsin, i. e. Gypsum. Rul. & Iohns. Giffae, idem simt, quod Fugillae, h. e. humores pone aureS. BayruS in Encliirid. Practic. l. 4. c. I o. p. 118. Vide Fugile. Gigarton, γίγαρτον, significat nucleum vel granum acinorum uvae, virtutis liccantiS in fecundo, & refrigerantis in primo. AEginst. l. 7. c. 3. Meminit & Litiden. Ex. Χ. §. I92. ubi docet, Latinis vinacium quoque vocari. Vocantur illi nuclei etiam Latine Acillae, quamvis nomen hoc non in omnibus Lexicis occurrat. EX axillis passularum industria ClIymicorunI elicere audet Spiritum acidulum, item oleum Empyreumaticurn, imo sunt, qui Sal volatile ex IiS parasse jactitant. Verum cui bono haec superflua curiositas ? Gigas, γίγας, dicitur de hominibus praeter leves naturae proceris & elatiS, Rul. & lolins. cujus caussam peculiarem investigare quidem conatus est Parac. sqd magis obscuravit, quam declaravit. NobiS videtur acquiescendum esse in liberrima & imperscrutabili volutitate summi & maximi CreatoriS. De Vocab. Gigas vid. etiam Casp. à Rejes q. 25. n. 8. Gigeriæ, significat τὰ ἔντερα, σπλάγχνα ἢ ἀκρῶα (vel ἀκραῖα ) intestina, viscera, & extremas partes gallinarum, uti exponit HesyehiuS, teste Keuchen. not. ad O. Seren. p. 261. Non. Marcell. & Nic. Percitus exposuerunt per intestina gallinarum, & quae cum iis coquuntur. Gilla, vel Grillus, est vitriolum sila sponte resolutum in aquam. Nonnulli putant, à natura talem exhiberi liquorem. Sunt, qui hoc nomine Salis Armoniaci aquam appellant. Purgat ventriculum, Rul. & lobus. Meminit Parac. de vicibus membror, l. 2. c. 4. Gilla est Sal Vitrioli solutum emeticum, inquit Frid. Hofnr. in clav, ad Schr. l. I. c. 3. p. 4. Gilla Theophrasti est Vitriolum album, aqua solutum, sistratum, iterum inspissatum & siccatum. lunken. Lex. Ch. Ph. P. L p. 12 5. ubi merito ejus usum improbavit, quod & nos experti sumus in defectu commodioris Emetici semel jam olim praescribentes, non tamen in tanta dosi, quam dictus Autor posuit, ubi quidem effectum praestitit aliquoties, verum postea per aliquot dies siiporem induxit stomacho & ori cuperofum v ut persona quae assumserat, Omnes cibos fastidiverit, & difficulter ab eo fastidio liberata fuerit." Gilvus, Helvus, κιῤῥὸς, medium inter album & russum significat colorem. Dicitur &Melinus, Citcintts. Rul. & lohns. Jul. Alex. not. ad Gal. I. 2. de C. M. P. G. c. 4. Vide Cirrhos. Dichromos. Gingiber, pro Zingiber, nomen aromatis notissimi, de quo in BotaniciS. Vid. Rhod. in not. ad Scribon. n. 165. Gingibrachium & Gingipedium, idem, quod Scorbutus ; qui ita dictus à quodam Regnero Snoy, multae eruditionis & exercitatae praxis Medico, à gingivis, brachiiS & pedibus corrupto (anguine insestis. Forest. l. Io. Obs. I I. in Scbol. Denominatio quidem crassa & pingui Minerva lacta, judicio Sal. Albetti apud Senn. de Scorbut. c. I. Vide infra Scorbutus. Gingivæ, τὰ οὖλα, carnes sunt, quae fiunt circa denteS, Gal. i. 9. de V- P- c. I5. ubi primum e locellis silis vel alveolis emergunt, I. 5. de C. Μ. S. L. c. 8. quarum connexio χαλινὸς dioitur. In iis dentes nuper natorum latent, & velati in praesepiolis conditi sunt, & ut siccioribus adstrictioribus.que continentur, ita redundante humiditate laxioribuS decidunt. Nervos hahent à tertio pari, ut & dentes, per quos sentiunt & dolent, iaepeque in iis dolor est, qui in dente putatur esse. Haec Castell. Vid. Ulon. Jung. Dieter. «. 632. Barthcl. l. q. Anat. c. I2. Ginglymos, γίγγλυμος, proprie cardinem si. gnificat, qui cum porta vertitur, aut potitis ferramenta illa duo pectinatirn invicem se subeuntia, clavo transfixa, quorum alterum Ostio, alterum parieti inleritur, in quibus ostium ipfum ceujcardinibuS vertitur. Cardo masculus dicitur Clavus ferreus, qui ingreditur in cavitatem, quae Cavitas vocatur Cardo sumina. Fallop. Expos. de Ossib. c. 12. Tom. 1. p. 482. Hinc vocab. translatum ad speciem Diarthroseos, sive Dearticulatioxis, qua ossa s.ese invicem ingredienda conjunguntur, ut vertebrae inter se, ac cubitus humeruique colligantur, Galen. de ossib. in prooem. ita, ut unius caputt in alterius cavitatem condatur, & vicissirn hujus caput in illius sinum excipiatur ; qui tamen in exegesi Hipp , videtur γεγγλυμὸν, qui cardo januae est, & γίγγλνμα, quod huc pertinet, distinguere. Ab hac articulationis specie Humeri orbita dicitur VesiIl. lib. I. de H. C. F. cap. 23. Est enim haec δίάρθρωσις plerisque ostiorum cardinibus similis, in quibus ferramenti utriufque ( quod proprie à Graecis γίγγλυμος appellatur ) tum ejus, quod parieti infixum est, tum alterius, quod ostio adhaeret, pectines mutuo implexu s.efe fubeunt. Quae quidem compositionis ratio non videtur ἀπὸ τὴς ῥαφῆς, à sutura, valde differre. In quibus vero ostiis clavus crassior pariati affixus ostii verticillum subit, non γίγγλυμος, fed verius γομφωσις dicitur. Haec Gor. & Castellus. Adde Bartholin. libello IV, Anat. c. 1. p. edit, ult. Ginseng, nomen Sifiicae radicis, Japonibus Nisi dictae, hominis divaricatis cruribus praediti figuram referentes, cui hodieque majus encornium tribuitur, quam Thee, quippe virtute spiritus vitales excitandi & calorem corporis suavem largiendi pollenti, tametsi in duodecima unciae vix parte sumptae & in B. Μ, coctae ; de qua plura legantur apud P. Ammann. ire. nic. p. 268. seqq- ubi ostendit non esse Mandragorae, sed potius Dauci Iavanici speciem. Gir, Gith, i. e. Calx viva. Rul. Girgies, i. e. albi lapides fluminis. Idem. Girmer, i. e. Tartarum, Id. & lohns. Gisisim, i. e. Gummi. Iidem. Git, Gith, diversimode sumitur. Vel enim idem est, quod Gir, Rul. vel significat herbam Nigella, sive Melanthium, dictam; ve! Piper, teste Rhod. ad Scribon. n. 69. Gitenon, i. e. satum commune. Rul. Glabrities, Glaber, μαδαρότης, μαδαρὸς. Vide Calvities. Madaros. Glacies, Glacialis, κρύσταλλος, κρυστάλλινος. Vide Crystallus, Crystallinus. Glaciem in Helvetiae montibus inveteratam, duobus tribulire annorum millibus communem exuere & crystallinam duritiem perennitatemque acquirere, scripsit Joh. Jacob. Wagnerus in Histor. Helvetiae curiosa sect. II. aru V. p. 24. De Glacie Mercuriali vide Libav. Apocal. Herm. P- l. c- 9. Glaciale leprae venenum describit Helmont. de Lithias. c.9. n. 22. De Glacie & Coagulatione scalpsisse tractatum Dan. Bartoli, patet ex Act, Lips. A. I682. Gladialis, est.ars, qua juxta firmamenti cursum astrorum gladii cuduntur & enfes, quibus & incudes resistere nequeunt. Inde vocatur & Incustda. Parac. dicit esse speciem Philosophiae adeptae, l, I. Pxilos. sagacis. Gladiator, μονομάχος, qui cum altero certamen subit gladio. Horum vulneratorum curam olim Galeno fuisse demandatam ob peritiam Anatomicam scripsit l. 3. de C. M.P. G, c. 2. Clius illorum frequens fuerunt fabae, i. I. de Al. Fac.c. 19. De hoc vocabulo vide & Rhod. Scrib. «. 101. Gladius, μάχαιρα, ξίφος, σπάθη, quid significet, notum est. Optimus qualis esse debeat, docet Galen. I. I. de V. P. c. 1 t. Gladiolus, μαχαίριον refertur inter instrumenta Chirurgica, quo in excidendo utuntur Medici. Dicitur & Cultellus. Legitur apud Hippocr. lib. t. de morb. mul. XCVl. t. 22. I. de Medico V. 2. Alibi usurpat vocabul. μαχαιρις, ί. 2. de Morb. XLV. 2i. Gladiolus cum addito ὀξνμελὴς, quod GalenuS interpretatur φλεβότομον, venae sectorium ; alibi autem cum epitheto ςηθοειδὴς usurpatur de scalpello utrinque acuto ad perforandum pectus vel locum intercostalem, in abscessu pulmonum vel empyemate, uti descripsit Scultet. Arm. Chir. Part. I. Tab. II. fi.g. I. dicenS ab Hippocr, etiam Spatham vocari, de quo tamen dubitamus, cum nec Foesius notaverit in Oecon. neque nos locum invenire potuerimus. De Gladio Delphico vide C. Hofm. com. ad Galen. V , P. n. 248. Gladius, sapias, est nomen piscis marini, de quo videatur Aldtov. /. 3. de pifc. c, 2i. Cbiocc. Mus. Calc.s. I.p. SI. Glagos, γλάγος, idem, quod γάλα, Lac. Hinc γλαγόεις, lacteus. Lind. Ex. XI. § . 43. Glama, Gleme, γλάμα, γλήμη, sardes oculorum, lippitudo, pro λήμη. Unde γλαμυροὶ ὀφθαλμοὶ, glamiosi aut gramiosi oculi dicuntur, sordidi ac humidi, pituita laborantes, Hippocr, l. 2. de Morb. mul. IX. 6. XII. 5. Vide Foës. Oec. p. I 36. Keuchen. Not. ad Serem p - 24I. Glandium, vide Thymus. Glandosum corpus Vesalio dicuntur Prostata, 1 , 5. de H. C. F. c. I3, p, gae.seqq. Failopitis vero vocavit glandosum adsisiens in Instit. Anat. Vide Prostatæ. Glandula, ἀδὴν, corpus qttoddam Car.niforme est, laxum & fungoium, quod utique velut cunei quidam vasorum divisionibus incubantes, fulcimentum ipsis suggerunt, ut à nullo violento cafu afficiantur, Galen. l. 4. de V. P. c. 20. Sunt aptem proprie sic dictae Glandulae, quas Graeci άδε,ες vocant, imbecilliores corporis partes, ad quas valentiores corporis parteS superVacua sibi tum quantitate, tum qualitate, & praefertim adeaS, quae rariores natura lunt, transmittunt, quippe valentius est arteriarum, venarum, nervorum, musculorum robur, imbecillius autem, aut prorsus nullum corporum, quae Glandularum sunt naturae, I. I3. Metit. Med, C. 5. in princ. Haec Castellus de Glandatl.is iri genere. Videatur & Hippocr, iib. de Glandulis, & Galen. i. 3. de Al.fac. c. 6. Verum earum descriptio, differentia & usus hodieque accuratior habetur ap. TltI. War. thon. integro Adenographiae libello. Nic. Stenon. de Musculis & Glandulis. Quibus jungatur Illustris & Excellentissimi Dn. Frid, Ferdin. Illmeri à AVartenberg. Phil. & Med. D. S. Caesi Majest. Archiatri, & in incluto Viennensi Athenaeo Profess. PIIbl. Adenographiae Exercitatio , succincte essentiam & naturam Glandularum in genere & specie comprehendens. Ex his libet hanc adjicere descriptionem t Glandula est parenchyma spermaticum, molle, friabile, & spongiosum, una communi membrana univerfim & frequenter pluribus privatis frustulatim coagmentatis inclusum, ex materia spermatica fabricatum, vasis omnis generis stipatum, partim depurationi, partim secretioni, partim etiam elaborationi inserviens. E recentioribus D. Bcrnhardt.s Conor Medicus Regius Anglus in Epistol. de Secretione animali p. 7. rejiciens illorum deicriptionern, qui cre., diderunt, Glandulas nihil aliud eise, quam venas, arterias, nervos & alia vaicula in nodum complicata aliam substituit, quod Glandula sit membranula cava foraminalis pertus.I, arteria, vena, nervo & excretorio vasculo stipata. Dividuntur trifariam Glandulae t I. in Conglobatas & Conglomeratas t 2. in perpetuas & adventitias : 3. in exteriores & interiores. De ufu glandularum alimentario vide Gal. 1.3. de Al. Fac.c. (ly Glandularum poliorum defcripriones reperies quoque sub propriis nominibus, sub literis eorum initialibus. Glandulosa corpora, su ἀδενώὸὴ σώματα, olim distinxerunt à Glandulis, teste Galen. /. 14. Meth. Med. cap. 1 r, laxitate & raritate majori. Verum hodieqtIe illa distinctio non amplius observatur, teste laudatiss D. Ille mero d. I. th. 3. Glandula quoque Arabib. dicitur apo-, sterna scirrhosum, sicut Nux avellana, aut etiam paulo minus, m.ultoties iuper volam manus, interdum super frontem, in principio dum comprimitur, dissolvitur, aliquando vero redit in pristinam formam. Avicen. l. 4. fen. 3. tr. 2. c. 6. et 7. Videtur autem Ganglion intel.le gere. Ita & Glandula Guidonis est Tumor glandi fio milis, mollis, solus mobilis, sine radicibus à circum., jectis partibus separatus, maxime in emunctoriis & juncturis proveniens. Blancard. in Lex, Glandulosocarneus, Graece dici posset, ἀδενοσαρκώδης, vel ἀδενόσαρκος, quamvis fortassis itl nullo Graeco sutore vetere reperiatur, est epitheton excrescentiarum quarundam, quas in vesica observavit D. Ruyfchius in Cent. I, Observ. LXXlIX. p. m. 99. Glanis, γλάνις, nomen est piscis marini & fles viatilis, cujus descriptionem & usum in cibis vide apud Aldrovand. l. 5. depisc. c. 5. Habetur à nonnullis similis Siluro: Idem. Glans, βάλανος, aequivocum est vocabulum. I. notat fructum arboris, Quercus dictae. 2. cum additione Myrepsica sive Unguentaria est fructus arboris exoticae Myricae, de quo Galen. l. 6. de Simpl. Fac. quae duae significationes ad Botanicos pertinent, Lang. l. I. ep. 66. 3. Glans dicitur extrema totius colis, sive membri virilis pars, cujus cutis, quae eam vestit, Praeputium, πόσθη, dicitur, Galen. l. 5. Meth. M. c. 15. Rolfink. de pari, genit. Part. 1. c, 5I. Barthol. l. 4. Anat. c. 24. Porro 4. Glans idem est, quod Suppositorium, ceu medicamentum topicum anodicatum, oblongum duos, tres, quatuorve digitos transversos, figura tereti & rotunda, candelae instar, Olim glandis forma ad alvum solicitandam maxime, & ad alios ani affectus comparatum, P. Morell, l. 2.S. 2. c. 13. deform. remed. Weker. Antidot. Gener, lib. I. c. 49. Spec. s. 44. Schroder. l. 2. c. 83. In hac significatione Glans, βάλανος, occurrit apud Hipp. 4. de R. V. I. A, t. 83. et l. 3. de Morb. XV. 2o. Gal. l. 6. de C. M. S. L. c. 3. Aliquando & pro Pesso sumitur, Hippocr, i. 1. de Morb. mul. CXIIXi 2. 5. 14. CXIX. 13. CXX. 9. Peffaria minora βαλανήδες, sive glandes parvae eidem dicuntur, lib. 2. de morb, mttl. XLV. 6. Tandem 5. accipi pro strumis & scrophulis, quas Graeci Naphthas vocant, patet ex Lang. lib. 3. ep. 4. in sin. Glarealis, idem, quod sabulosus, Gr. ψαμμώδης, à glarea, sive arena. Aquae glarealis, in vulnere meminit Helmont. de Lidstas. c. 6. n. 2o. Glassa, est genus verrucis siccioris. Rul. & Iohns. Glaucos, γλαυκὸς, glaucus, est nomen coloriS misti ex viridi & albo. Dicitur Caesius, Dissert Omnino à fusco, uti recte demonst rat Lihav. Defens. Syntagm. contra Scheunemann. not. 48. Tom. 3. p. 95. 96. γλαυκὸς quoque Hippocrati vocatur, qui caesiis est oculis, l. 2. Epid. s.6.n. 7. Usurpatur & de urina, οὺρόν γλαυκὸν, quae est cornu pellucido sirnil.S, media inter lacteam & charopam, apud Actuar. I. 1. c. 8. teste Gorraeo in definit. Glaucus quoque veteribus fuit nomen piscis majotiS pelagii, sive marini, cujus descriptionem usumque in cibis & Medicina tradidit Aldrov. l. 3. de fftfc. c. 16. Glaucosis, Glaucoma, γλαύκωμα, γλαύκωμα, accipitur late & stricte. Late, pro omni coloris naturalis in oculo mutatione in pra ternaturalern & glaucum. Stricte; pro humoris cryitallini colore in glaucum mutato, proveniens ab illius humoris nimia siccitate & concretione. Differt à suffusione, ἀπὸ τοῦ ὑπιχυ 'ματος, quod in hoc affectu peccet extranei humoris, & aliunde affluentis concretio t in illo ipsius humoris crystallini coatiensatio & reficcatio. Vid. Dicter. n.I63. Foës. Oecon. d. l. C. Hofiri. Comm. in Galen. de V. P. ii. 73 I. Aliquando tamen color ille est absque manifesta laesione visus, & tales homines dicuntur γλαυκώτνεις, unde & Minerva γλαυκῶπις dicta, caesioS OculeS habetis. Glaura, Glaure est nomen Paracelsicum mine-. ralis, cum epitheto Augurelli, quod &Electrum minerale immaturum , item Nympha vocatur, Th, Chym.^Vvl. VI. p. 64?. Meminit & Helmont. tr. Pharm. ac Difp. modern.n. 5o, & Frid.Hofnr. in Clav. Schroder. l. 3. cap. I 5. in sine. Legitur & hoc vocabulum apud Ludov. Pharm. Dffert. I.p. I2I. Glaux, γλαὺξ. Vide Noctua. Gleba, βῶλος. Vide Bolus. Glechonites, γληχωνίτης, scil,, οἶνος vini medicati ex Pulegio, \quod Graec. γλήχων dicitur, parati. Diolcor. i. 5. c. 62. Glene, γλήνη, proprie & primario oculi cavitatem & pupillam significat. Per transtationem quoque ita dicitur ofliurn cavitas, & sinus leviter depressus, ae obscurus, ac leviter sinuosa cavitas, & obscure desidens, in quam os inseritur, quemadmodum contra profundior cavitas, & altius descendens κοτέλη, h. e. Acetabulum , vocatur, Galen. l. de ossis, prooem. & c.z. defracti t. 52. Hippocr, vero γλσὲη, vocatχαρά, γληνοειδῆ, i. e. sinum pupillae oculi adinsiar leviter depressum, 4. de artic. t. 64. Jung. FOës.p. 136. Hinc primae cervicis vertebrae sinus in inferiori regione leviter tantum cavi γληνοειδεῖς appellati sunt. Valles. Z. 1. de H. C. F. c. 15. Glenoides, γληνοειδὴς. Vide Glene. Gleucinon, γλεύκινον, epitheton Unguenti cujuldam, Lat. Musteum, à mustum. Meminit illius Galen. l. 7. de C. M. P. G. c. 14. ubi varias compositiones tradit. Simpliciorem compositionem proponit DIiolc. 1. i. C. 67. Inter acopa refertur & relaxantia à Gal. Emollit, calefacit, horroribus & nervorum, vulvaeqtte vitiis auxiliatur. Dios.c. Gorr. Gleucos, γλεῦκος. Mustum significat. EstqtIe fuccus uvarum recens expressus, crudus, ~ flatuosus, unum hoc in se boni continens, quod alvum laxet; quod nisi contingat, tanto magis noxium corpori evadit, Hippocr, l. 2. de diaet. XXIII. I. Mustum duplex habetur t Lixivium, Gr. πρόχυμα, item cires rseoreaTses, πρὸδρομος, h. e. sponte defluens, antequam calcentur uvae; alterum vulgare, quod vi expressum est, quam vim vel pes, vel prelum praestet, Graece τραπητὸς οΖνος, Linden. Ex. X. §. tya.feqq. ubi plura de musto reperies. Idem Autor etiam erudite demonstrat τὸ γλεῦκος aliquando significare vinum dulce, generosum, valde inebrians, & caput aggravans, quod de musto alias dici nequit. Unde & γλενκίσας olim dictus suit, qui tali vino dulci nimium utebatur, §. 252. Gleuxis, γλεῦξις, vel γλῦξις, dicitur vinum, quod inultum hepsematis, i. e. làpae, aut defruti admixtum sibi habet. Linden. d. l. §. 62. Glis, ἔλειος, γέλειος, μυοξὸς, vel μυοξίας, dicitur muris species, eitque animal quadrupeS somnolentum, ita, ut dormiendo pinguescat. Cujus descriptionem, usiImque in cibiS & Medicina prolixe tradidit Ul. Aldr. l. 2. de quadr. dig. vivipar. c. ap. De symptomatibus ex esu pulveriS gliriurn edulcorato obortis videantur Ephem. N. Cur. An. III. Obs. 40. Glis montanus idem est, quod Mus Alpinus, sive Marmota, aut Murmentum. Glischrasma, γλίσχρασμα, idem, quod γλισχρότης, lentor, viscositas. Hippocr. I. de R. V. I. A. t. I8. Glischrocholos, γλισχρόχολος, dicitur de excrementis glutinosiS, & simul biliosis. Hippocr, l. 4. Epid. XXIIX. 4. quamvis γλιχρόχροα alii legerint, verura inepte, siquidem glutinositas non de colore dici poterit. Vide Erot. p. 33. Glischrodes, γλισχρώδης, Idem, quod γλισχρὸς. Glischros, γλισχρὸς, lentum, viscosum, glutinosum significat. Per metaphoram usiIrpavit Hipp, de febribus I. 4. Epid.XXII. 15. Hinc verbum γλιχρατίειν, viscosum reddere significat, & προσγλιχραίνςιν magis viscosum reddere, quod legitur apud eundem 3. de R. V. I. A. t. 26. Ita & καταγλιχραινειν, d. /. t. I o. Diet, n.67 I, Glisco, αὔξω, ἐπιτείνομαι, idem est, quod augesco, paularim vires sumendo & intendendo, proprie de incremento ignis dici videtur. Per transtationem vero eleganter etiam de flamma vitali, de calore febrili, aliisque vomtibus morbosis accipi potest & assolet. Febris dicitur gliscere, quae de paroxysmo in paroxysmum ingravescit. Linden. Ex. XV. §. 94. 95. Glisomargo, est Creta candida. Rul. & lohni. in Lex. Globus, Globulus, σφαῖρα, σφαίριον, quid significet, notum est, & partirn hujus non ett loci. Reliqua vide infra voc. Pila, Pilula, & fupra voc. Cataposis. Reseruntur & Globi ad instrumenta Chirurgica ; Ita Globi & Globuli uterini adversus procidentiam describuntur apud Scultet. Arm. Chir. Part. I. Tab. XXII. stg. 8. In Anatomicis Globulus Nasi vel Orbiculus dicitur parS nasi inferior catilaginea & mobilis. Barthol. l. 3. Anat. c. I I. p. 527. Globulos etiam vocavit prominentias illas rotundas & vesiculares, quae inter alias cuspidatas ungues & ungulae dictas, aliquando etiam bicipites conspiciuntur in peculiari linguae involucro, & delineatas exhibet Goihofr. Bidloo Tabe Anat. XIII. fig. 2. 3. 4. Alias Globosae particulae hodieque etiam referuntur inter principia materialia corporum naturalium praesertim liquidorum, . de quibus videantur Observationes Microscopicae Ant. Lewenhoek, quarum mentio fit in Act. Erud. Lits. I682. Ita Caip. Bartholinus Th. filius gloriatur te vidisse beneficio micros.copii globulos in sanguine existentes, de quo legatur in Act. Hafn. Vol. II s. Obs. 3. Gloeos, γλοιὸς, strigmentum ; ita dicuntur sordes, quae in balneis, aut palaestra ab hominum cute deradebantur, multi quondam in Medicina usirs. Calefaciunt enim modice, emollipnt, & discutiunt, Diosccr, 1. t. c. 34. seqq- nbi ῥύπινι diountur, AEgin. lib. 7. c. 3. t, Gloeos. Inde descendit γλοιώδης, strigmentosus, h. e. strigmenti modo crassus & viscidus. Dicitur de excrementis vpud Hippocr, i. 7. Epid. lI. 27. quamvis in Edit. novisT. Linden. legatur ιλυώδεες. visosu. Alia exemplaria habent γλνώδεες. Foës. Oecon. p. I37. Et verbum γλοιάζειν, quod significat conniventes oculos verIare exponente Galen. in Exeg. dict. Hippocr. Glomer, id est, rotundum. Rul. & Iohns. in Lex. Inde Glomeratus, & vetbum Glomerari, quod de nubibus ufurpat Q. Seren. c. 3. Vid. not. Keuchen. pag. 99. Substantivum quoque habetur Glomus, Gr. στροστόβος. Scrib. n. I42. Adde Rhod. in not. Glomus, στρόμφος, quid significet, p. a. dictum. In foro Medico Glomus pilosus descriptus. & depictus legitur in D. Ruyschii Observat. Anatom. Chirurg. Obs. XVIII. Gloria, δόξα ; Vide Doxa. Gloria Medicorum Deus fit, & huic cedant, Lind. Ex. III. § . I6. Horridum est, Gloriam Deo debitam ratione aliqua frivola sibi ex parte attribuisse, vere scripsit Helrncnt. tr. Confessio Autocis n. I4. Qui vero magis gloriae studiolijs est, quam veritatis, succumbit, ut amator puellarum, Gal. 2. de iis, q. in med. t. r. Sophistis solius gloriae, nullam veritatis esse curam, dixit Idem i. I o. de V. P. c.p. ignis gloria vocatur id, in quo velut gloriatur & exu rat ignis, quod est omnis materia facilis ad exardescendum, & in qua, ut citissime concipitur, ita & arrfet singulari cum vigore tumoreque, h. e. vivida & frgax flamma e virgultis ad repentinos usus excitata, aliisque id genus cremiis, στήφλεκτα vocant Gr. Gloriam vero καύγωμα. Linden. Exi IX. §. 6. Glossa, Glotta, γλῶσσα, γλῶττα. Lingua dicitur pars illa carnosa, laxa & fungota, praecipuum sermonis & gustus instrumentum; cujus Anatomicam desqriptionern vide apud Barthol. sce.Anau c.tt. & alios Atiatomicos, praesertim Malpighium & Fracaisatum hoc tit, Gothofr. Bidloo Tab. Anat. XIII. linguae specificum involucrum egregie delineatum exhibet. Haud raro etiam accipitur tropice de voce & sermone, v. gr. γλιῦασσμ ἀσαφὴς, lingua obicura. Hippocr, lib. 7. Epid. XII. 1 3. XIII. 19. άκρατὴς, incontinens, 7. aphorifm. 40. etc. Vid. Foës. Oec.pag. I3 8. Dieter. n. I64. Γλῶττα ἄκρη lingua summa vocatur fummum linguae cacuinen, Coac, t. 230. Vide Lingua. Glossocatochos, γλωσσοκάτοχος, dicitur instrumentum illud Chirurgicum, quo lingua deprimitur, P, AEgin. l. 6. c. 3 0. Glossocomon, Glossocomion, γλωσσόκομον, γλωσσοκόμιον, Vel κομεῖον, nomen est Atticum, ut scribit Galenus, & proprie significat arculam, in qua homines recondunt res pretioscs, & qusrn multi iter facientes portant. Est autem oblonga & angulta. Nam ejus similitudine Medici Hippocrate posteriores ( uam Ηίppocratem id genis instrumenti non novisse, Galenus autor est ) machinam quandam chirurgicam fracto femori, vel cruri, ubi callus circumdatur, accommoda, tam γλωασσοκομὸ, appellarunt. Elt autem machina cava, oblonga, & ad femoris proportionem arcta, super, na parte trochleas utrinque singulas habens ad latera sitaS, & inferna parte transversum axem,' ad quem alligati laquei contrarium nixum toti membro gemina tensione efficiunt, uti depictam exhibet Gorr. in desin. quamvis hodieque non amplius sit in uiu, led minori apparatu arcula, aut theca cruribus reponendis idcnea adhibeatur, quae etiam hoc nomine jure venire potest. Meminit hujus Instrumenti Galen. i. 7. de V. P. c. 14. et 2. defract. t. 64. Jung. C. Hofrn. comm. ad LL. de V. P. n. 479. Foës. pag. 137. De hoc instrumento vide & Fiabr. Hildan. cent. 5. Obferv. 86. quamvis nomen hoc non uittrparit, necioon Scultet. Arm. Chirurg. Pan. I. Tab. XXIV.fig. 4. et T. XLIX.fig. 4. Glossomanes, γλωσσομανὴς, dicitur iS, qui materno linguae amore vulano captus mavult non intelligo in conversatione civili, quam peregrinis in sermone Vocibus uti, quantumvis receptis, Lind. .Ex. X. §. 208. Glossopetrae dicuntur linguae serpentum in insula Melitea sive Maltha repertae, quarum quemadmodum & oculorum luteorum singularem vim alexipharmacarn intus & foris applicatam nonnulli indubitatae veritatis existimant. Vide Frid. HofirI. in Clav.ad Schrod. l. 3. c. 2. p. 13. seq. Plura de Gloffopetris vide apud Chiocc. Mus. Calceol.s. 3. p. 417.418. Annumerat quoque Idem lapidibus fulmineis d. l. p. 3 io. seq. Sunt vero corpora triangularia, quorum alia fossilia, alia marina statuuntur, D. Etmiillerus de his credidisse videtur, quod sint dentes ex pilee Carcharia mortuo excidentes, in mari mediterraneo ad infulam Malthae appellentes speluncis insinuando, induratione lapidis speciem acquirentes, in annotat, ad D.D. Ludovic, Diff. I. Pharmacetuic. Glottis, γλωττὶς, Anatomicis proprie dicitur illa rimula modulandae voci accommoda. quam efformant cartilagines duae arytaenoides cum muiculis ad angustationem & dilatationem illius rimulae destinatis. Videantur Anatomici, praesertim Bauhin. lib. 3. c. ga.seq. C. Hofrn. in Gal. de V. P. n. 473. Aquapend, de Larynge vocis Organ. c , 2. Gluta, dicitur vis tenacis picis & efficaciae, Rul. & Iohns. Glutaeus, γλουταῖος, epitheton musculorum nates constituentium, & femur extendentium, quorum descriptionem vide in Anatomicis, praesertim Barthol. Anat. l. 4, c. n, p. 579. Gluten, κόλλα, Glutinum, in genere omne id significat, quo duo corpora sicca firmiter uniuntur. Variat vero prO corporum uniendorum diversitate. Vulgare gluten dicitur ξυλοκὸλλα, τανροκολλα, item κὸλλα πκτοτικὴ, gluten fabrile, Galen, l. 5. de C. Μ. S. L. c. 7. Praestantissimurn sit ex auribus taurorum & genitalibus. Fit & ex quibusvis pellibus inveteratis & decoctis, Rhodiacum caeteliS praestantius. De hujus virtute Medica legatur DioscOr. I. q.c. IoI. Scrib. n. 254. Rhod. in not. Qui autor etiam plura de Glutino tradit in Differ., de Acia-., quae loca in indice quaerantur, cum noc liceat nec libeat omnia huc afferre, siquidem quae ad nominis significationem pro instituti ratione jam adducta sunt, sufficere quoque possunt. Metallis alia sunt glutina : v. g. auro est fanrerna, aut borax, ferro argilla, massis aeris cadrnia, laminis alumen, aeramentis stannum, stanno argentum, marmori & plumbo resina, vitro mastiche &c. Gorr. Gluten librarium ex simila & polline (aliis garo) paratum, vim habet emplasticam & concoquendi, Galen. I. 7. de S. Fac. t. Colla. De glutine Chondrillae Lemniae vide Libav. Syntagm. A. Ch. l. 8. C. 6. Giuten quoque est fel tauri. Item Gluten vel Synovia est pars corporis nobilissima, subtilis, pura, alba, perspicua, sal resolutum dulce & humor naturalis, seu liquor in omnibus juncturis membrorum instar albuminis ovorum, in qua perspicua materia si generetur Tartarus ob sal resolutum, quod habet in se quandoque coagulatum, oritur inde podagra, cujus etiam locum & verum domicilium esse asserit Rul. Iohns. in Lex. De hoc legi etiam potest Paracels. passim in scriptis, praesertim l. 1. de Tartaro tract. 4. cap. 2. Spiritus quoque vocatur Gluten animae & corporis ab Hartmann. Dis.p. Chymico- Medica IV. Gluten de aquatico vocatur prima ranarum materia sive crystallina ranarum mucilago, vulgo Sperrna ranarum dicta, Helrnont. tr. Formarum ortus n. 57. Fr. Hofmann. in Clav. l. I.c.z.p.^. Gluten Spagyricum Asiniae est vera Aqua Mercurialis, Libav. Apoc. Hermet. pan. post. Tom. II. Oper. p. 3 51. Glutia, γλουτία, i. e. parvae nates Cerebri, dicuntur duae eminentiae Cerebri oblongo rotundae, quarum concursum hominum conjunctis inter se femoribus & natibus rectissime comparaveris, quibus & aliae duae minores conjunguntur, Didymia sive Testes cerebri dictae. Quarum omnium veram descriptionem & usum repeTire licet in Anatomicis, praesertim Bartholin. l. 3. Anat. c. 6. & Th. Willis Anat. Cerebr. c. 14. Glutinatio, κόλλησις. Vide Conglutinatio. Glutinatorius, κολλητικὸς Vide Colleticus. Glutinosus, κολλώδης, vide Colla. Glutos, γλουτὸς, Nates, i. e. musculosa illa caro in summa femoris parte prominens, quae sedentibus pulvini vicem praebet. Hipp. 2. de fract. t. 44. γλουτὸς quoque dicitur processus alter cervicis ossis femoris gibbolus & exterior, quem & τροχαντῆρα μέγαν appellant, dictus vel à similitudine, quam habet cum natibus, vel quod musculi, quibus nates constant, ei praecipue inserantur. Galen. /. de Ossib. c. 21. Gorr. & Castellus. Musculi nates constituentes vocantur Glutael. Barthol. i. 4. Anat. c. u.p. 579. Vide Nates. Gluttupatens, epitheton ventriculi, vel stomachiapud Q. Serenum, quod Keuchen. ita declaravit: id est, in quam crebris glutis laliva, sive decocta deglutiuntur & absorbentur. Gluttire proprie est salivam sorbere, quod fit per intervalla in gargarizantibus, in not. p. I49. Glycasma. γλύκασμα, γλυκασμὸς, significare conjectatur Linden. vinum dulce ex musto paratum, Exerc. X. §. I5. Glycea, potio dulcis. Janus Cornatius cap. 22. Glycychymos, γλυκύχυμος . dicitur de iis, quae dulcem habent succum, Galen. /. 2. de Sim. Fac. Glycypicros, γλυκύπικρος, dulcamarus, praeter significationem Botanicam, qua speciem Solani notat, significat saporis genus ex meile & absinthio mixtis oriundum, de quo Gal. I. 3. de S. Fac. c. I6. ubi etiam occurrit, quod Poëtae amorem γλνκύπικρο, vocarint ob effectum, quem producit, diversum. Glycys, Glycytes, γλυκὺς, γλυκύτης. Vide Dulcis, Dulcedo, Passum, γλυκέα quoque vocari fella κατ’ ἀντίφρασιν ἀντίφρασιν h. e. dulcia v cum sint amarissima, scripsit Coel. Aurei. Tard. passi i. 3. c. 1. p. m, 394. Glypho, γλύφω, scalpere, sculpere significat. Di. citur de phreniticis pilos evellentibus, vel scalpentibus. Hippocr. I. 3. Epid. aegr. 1 5. post,stat.pefftl. Glyxis, γλύξις. Vide Gleuxis. Gnathos, γνάθος, ambigue accipitur. Interdum idem est, ac Gena, γένυς, & patet ex l. 5. Epid. XXVI. Io. notante Galen. i. 2. de art. t. 19. Interdum strictius significat Maxillam & Buccam, seu eam partem, quae iub mala est, vel gena, totumque illud spatium, quod ab aure ad aurem porrigitur. Hippocr. 4. aph. 31. et 6. aph. 19. Dieter. n. I65. Interdum sumitur pro ea tantum maxillae parte, qua latescit & articulatur. Hippocr. z.dsartic, t. I9. Interdum pro integris ossibus maxillae, quibus dentes infiguntur, i, 5. Epid. VII. 7. XIl. 1.3. XXXV. 14. Adde Foës. p. tsu.seq. Vide Maxilla. Gnesios, γνήσιος, idem, quod Legitimus, genuinus. Dicitur frequenter de morbis, qui praestitutam sibi formam & ideam non excedunt. Hippocr, etiam de sudoribus usus est 4. de R. V. I. A. t. Io. Gnidius, κνίδιος, ab insula Gnido, κνίδω, sub Zona temperata, sita in mari AEgeo, Gal. 4. aph. 14. Epitheton sententiarum Medicarum ibidem conscriptarum de victu acutorum, quarum meminit Hipp, statim in prine, de R. V. I. AI. Jung. Gal. in comm, ad priores textus illos. Est & Epitheton grani alicujus purgantis, quod Coccum gnidium vocatur, Gal. l. 7. de S. F. estque fructus Laureolae, de quo vide Botanicos, & Schrod. I. 4. cl. 3. n. 429. cum Rolfink. tr. de purg.fect. p, art. z. qui laltern sub Mezerei nomine exposuit. Gniest est suxi species. Rul. & Iohns. in Lex. Gnome, γνώμη, est aequivocum. Interdum apud Hippocratem notat mentem, & est idem, quod διάνοια, νοῦς, animus, v. g. 2. aphorifm, 6. 5. aphortsm. 16. et I. de iis, q. in med. t. 3. iibr. 6. Epid.sect.8. n. 5. 41. 74. &. Passim alibi. Vid. Dieter. n, 166. Lind.AEx, XV. §.4o. Deinde etiam significat sententiam aliquam determinatam & ah opinione distinctam. Vide Galen. in comm. ad d. 1. de iis, q. in medic. Gnomi dicuntur homunciones, vel spiritus corporei sub terra viventes, aliaS Pygmaei, cubitali vix altitudine. Ruland. & Iohns. Meminit & Paracelsus, v. g. Tract.su depestilit. cap. 1. in fragmenu ad T. IV. & alibi. Gnomologia, γνωμολογία, dicitur sententiarum elocutio, cum quis fenteniias loquitur & oracula, aut sententiosus sermo, qualis à Medico elegante requiritur. Hippocr, l. de dec. ornat. V. 13. Jung. Lind. Ex. II. §. 28. Gnorimos, γνώριμος, communiter significat cognitum, notum. Hippocr, vero specialiter usurpavit de infantibus, qui communi & usitato tempore partus ex. eluduntur, h. e. nonimestribus, l.deSeptimest. part.V. I 5. Gnyx, γνὺξ, i. e. genu flexo, aut in genua, ἐπὶ τὸ γόνυ. Cui etiam relpcndet ὀκλὰξ, geniculatim. Galen. i. 3. de V.P. c.I5. Adde C. Hoftn. in comm. ad h. l. n. I66. Gobeira, Mespila, Agabor, i. e. Pulvis. F.ul. & Iohns. Lex. Gobio, Gobius, κώβιος, item, χλωρὸς. Rondel. l. 6. depisrib.c. 16. est nomen pisitis, cujus multae sunt differentiae, quocirca nihil mirum, si diversi actores diversa de his scripserint, & rerum ipsarum distinctio difficilior inde facta fuerit. Videatur Rondelet. d. I. & cap. seqq. 8c Aldrovand. l. I. de pise, c. 2o. Apud Galenum aliquoties Gobionum mentio fit. Semper vero inter cibos meliores & boni succi referuntur, /ib.3. de bon. & mal.succ. cibis cap. 9. Sclirod. Mustelam quoque fluviatilem appellat Gobium fluviatilem, Gr. σιαῦρον, ί. 5. cl. 3. n. 48. An Gobii saxatilis species mutetur brevi tempore in vitro Herrnetice clauso asservatus in apum regem, fides sit penes Autorem Paracels. de Pestilit. Tract. 1 , Goetia, γοητεία, est species magiae diabolicae, id est, invocatio daemonum maleficorum juxta sepulchra facta, quae ob id aspergine lustralis aquae & taedarum igne expiabantur, ne vel daemones ea obsiderent, vel obelsent, quem ritum ad Pontificios emanasse quispiam suspicari posset. Lang. i. I. ep. 33. Est loror Necromantiae, ibid. & l. 2. ep. 46. Differre volunt à Magia in hoc, quod haec sit imploratio daemonum bonorum ad boni alicujus assecutionem, SuidaS & Libav. Tom. IV. Opercip. 23. Gomorrinus, epitheton feminis & conjunctionis impurae generativae apud Patacelsum, quando foetus producitur partim brutalis, partim humano similis. Cum vero ipse Autor fateatur esse turpissimum de hac re scribere tract. de Vermibus, igitur & nos tacere praestat, Gomphiasis, γομφίασις, γομφιασμὸς, vocabulum Dioscoridi, uti videtur, proprium, I. 2, c. 63. denotans morbum dentium 3, & quidem molarium ; in specte vero eorundem mobilitatem. Hinc non absque ratione C. Hofm. manu sua addidit loco illi DioscoridiS pot ur ἀγομφ/ασιν dici debere, aut ἀγέμφωσιν, quia γομφωσι0 dentibus fere molaribus propria conjunctio, vei infertio est. Vid. & Annot. Job. Antom Serraceni ad d. Dioseor, loci Vacillatio vero dentium illorum,, sue mobilitas oritur à superfluo serosi humoris corrupti per ductus salivales affluxts & collectione, gingivarum que relaxatione & corruptione, quale quid scorbuticis familiare esse, patet ex Willis de seorbut. c. 3. ψ 9. Gomphios, γόμφιος, & in plurali γόμφιοι dicuntur dentes molares, sive clavales, quod clavorum modo genis infigantur. Unde & γέαφωσις dentium fere propria. Sunt vero dentes asperi, ampli, lati, molendis atterendiique cibis destinati, à caninis ad extremam tIsijue mandibulam pluribus radicibus infixi. Dicuntur alias & μύλαμ, vel μύλοι, h. e. Molares, quia molis usu & asperitate quodammodo similes sunt. Ultimi sive extremi eorum vocantur σώφρονιστήρες, qui omnium novillimi oriuntur quasi dentes sapientiae, item Genuini. Gorr. Gomphos, γόμφος, vide Clavus. Gomphosis, γόμφωσις, species συναρθρώσεως, sive Coarttculationis, cum adinstar clavi os ossi infigitur, vel cum os unum alteri penitus est infixum, ita Iit ne tantillum quidem ( veluti dentes suis alveolis) moveantur. Galen. l. de ossibus procem. Per γέμφωσιν quoque juncta quaedam ossa dici possunt in Carpo, Metacarpo, Tarso, Pedio, & aliis quibusdam partibus. Synarthroses enarthrosi & arthrodiae similes, sola motuum magnitudine ab ea differentes. Gorr. & Castell. Barthol. libell. 4. Anat. c. I. Latine Clavauo dicitur D. D. Hofmanno Jun, ad Microcosm. Horne Differt. An.p. 27. Gonagra, γονάγρα, est species arthritidis, quando caussa folutionis continui dolorinca genua occupat. Vide Arthrius. Paracelso passim dicitur Genugra. Gonchotos, γογχωτὸς, idem, quod γλωχηνωτὸς, sulcatus. Usurpatur de telis ab AEginet. I. 6. c. 88. Gone, γονὴ, vide Genitura. Aliquando etiam pro matre poni, ex Hesychio demonstravit Linden. Ex. IIX. §. 26. Gongrona, γογγρώνη, in genere notat omnem tumorem nervosorum corporum cum duritie rotundiorem, à rotundis in arborum truncis tuberculis fungosis & eminentiis (quas γέγγρους Graeci vocant) nominatum; uti ita sumitur in Hippocr, l. 6. Epid. s. 3. i. 14. Gal. in comm. Caussa in succo nutritio aut nervoso congelativo consistit. Specialiter vero tumorem in collo, qui βρργχο.στήλη, Bronchecele dicitur, significat. Vide Bronchocele. Gongrona, psyferirn, dicitur tumor quidarn, estque Bronchoceles fpecies sive Strumae, rotundor gutturis eminentia, cum duritie, quales in quibusdam arboribus appendices sunt, quas Gongros vocat Ingrass. ad Avicen. de Ium. p. n. p. 37I. Gongylion, vel Gongylidion, γογγύλιον, γογγυλίδίον, significat pilulam parvam, idem, quod καταπότιον. Erotian. Onomasi. p. qq.s. Galen. in Exeg, à γογγνλὶς, quod rapam significat, Hippocrat. /. de intern. affect. XI.III. 33. Gongyzo, γογγύζω, significat murmuro, Quod ipstlm verbum fictum est ad imitationem soni, quem murmurantes ita proferunt, ut loqui audias ; verum quod dicant, non intelligaS. Lind. Ex. X. p. 37. Gonimos, γόνιμος, est πολύσημον, in Medicina, proprie & primo significat fœcundum, ad generationem 1 idoneum. Ita usurpatur de aetate ab Hippocr, lib, 1. de diaeL XIIXi 14. Deinde idem est, quod vitalis, βιώσιμος alias dictum, & dicitur de foetu, vel infante in utero. Hippocr, d. l. XIXi 9, l. de superfetat. II. 2o. IIl. I. IPX. 3. Vel etiam accipitur pro genuino & germano foetu, non adoptivo, ὀ ἐκ άσποιητὸς, Foës. Oec. ρ. 140. Denique cum de tempore, die, mense, vel anno praedicatur, significat impar, criticum, quia tempus impar fere criticum existit, & aliquid commodi gignit. Hipp, i. 2. Epid. s. V. arj. pos.sect. VI. 8. II. 18. 2o. Huic opponitur ἄγονος, dies vel mensis par, ibid. 19. 24. Ero. tian. p. 32. A. Β. Goniosis, γωνίωσις, dicitur ab Archigene species pullus decurtati, sive flexus in pulsil decurtato, quem in alto repraesentat, non autem circuli figuram. Fit hujusmodi pulllis ob imbecillitatem flammae vitalis, quae attollere onus nequeat, Gal. I. 2. depraesag. expulse c. 11. Gorr. Gonoides, γονοειδὴς, geniturae similis, dicitur de recrementis alvi & urinae albis, viscidis, crassis. Hipp. l. I. Prorrhet. s. r. t. 60. Coac. t. 186. 233. 362. 580. l. 1. Epid. aegr. i. lib. 2. Epod.s. III. 9 e. l.p. Epid. aegr.T et 4. I. 6. Epid.sect. 2. t. 28. I. 7. Epid. XV, 44. Vide & Erotian, d. /. C. Foës. Oecon. p. 141. Gonorrhoea, γονόῤῥοια, generali quidem significatione dicitur omnis involuntaria feminis excretio, sive intento pudendo, sive citra hujus tensionem. Sed quae proprie Gonorrhoea dicitur, est, autore Galen. 6. de L. Aff. c. 6. perpetua s.eminis excretio sine pudendi tensione. Quae vero intento pudendo fit, propter convulsionem accidit, inque ea duo morbi conjunguntur, videlicet Priapismus & Gonorrhoea. Gorr. & Castelli De triplici Gonorrhoeae differentia vide & Lang. i.2. ep.5. Est utrique sexui communis, & cum noctu plerumque contingat, ὀνειρωγμὸς, vel ἐξονειρωγμὸς, Pollutio nocturna vocatur, de quo affectu vide Linden. Ex. XV per totum. Nobis libet hanc annectere descriptionem t Gonorrhoea est praeternaturalis, involuntaria & intempestiva materiae seminalis, vel verae, vel vitiosae, vel materiae cujusdam excrementitiae & corruptae excretio - e genitalibus, cum corporis macie, oculis concavis, interdum & magna virium prostratione, proveniens à partium seminis asservationi dicatarum intemperie, laxitate aut soluta continuitate, per varias caussaS externas oborta & excitata. Gonos, γόνος, idem, quod γονὴ. Vide Genitura. Gony, γόνυ. Vide Genu. Gonyalgia, γονυαλγία, i.e. Dolor genu occupanti, & idem fere, quod Gonagra, legiturque apud .lohi Stephan. Constl. Med. Dec. 4. cons.p. pag. qqfi. operum ed. Venet. Gorgonei fontes dicuntur illi, in quibus inest Vis lapidifica, ita ut corpora indurentur in soliditatem lapideam, quorum meminit Libav. Synt. Arc. Ch. l. 6. c. 14. Hinc & Spiritus lapidisicus à quibusilam effictus Vocatur Gorgonicus, verum praeter necessitatem videtur introductus, cum particularum diversarum excrementitiarum concursus in loco quieto, praesertim terrestrium & salinarum sufficere possit ad calculi generationem. Gorgonias, γοργονίας, dicitur à quibusdam Corallium , propterea, quod quamprimum, ubi ex alto in aërem profertur, solet lapidescere, à Gorginibus filiabus Phoni, praesertim Medusa, cujus crines in serpentes mutatos, qui aspexit, in laxum conversils est, imo & virgulae in littore lectae, quas Perseus in littore subjecerat, induruerunt, nomenque Corallium adeptae sunt, uti fabulantur Poëtae, praefertim Oeid. l. 4. Metamorph. sub. 16. 17. seqq. Gosel, id est, animal cornutum. Rul. & lohns. in Lex. Gossipium, γοσσίπιον, idem, quod Bombax, Cotonum. Vide Bombax. Gossum, idem, quod Botium Gulæ. Vide Bronchocele. For. l. 3. Chir. Obf. 13. in Schol. Gotte, vide Gamboidea. Ghitta Jemou. Gracilis, ἰσχνὸς, Gracilitas, ἰσχνότης, item ἰσχνασμὸς, idem fere elt, quod λεπτὸς, tenuis, & λεπτότης, tenuitas, nisi, quod haec differentia intercedere videatur, quod Gracilitas plus sapiat aliquid ptaeternaturale, & maciem includat, quam tenuitas ; quamvis nec hoc dissimulandum, quod utrumque indifferenter & de statu naturali & praeternaturali aliquando accipiatur ab autoribus. Cl. Ros. LentiliuS Graciles descripsit, qui non habent carnes multas, sed sufficientes tamen ob constitutionem calidam & siccam. Miscell. Medico-Pract. P. Ill.p. i9I. Praedicatur vero de variis rebus: v. g. de toto corpore ejusque partibus. Hippocr. 4. aph, 6. 2. de sract. t. 57. de faucibus, 2.s. 1. prrncrh. tex. 54. etfect. 3. tex. t2. Coac. t. i6i. 265. de mammis 5. aph. 37.38. 53. de musculis. In specie Gracilis Musculus dicitur quartus tibiam flectens apud Bartholin. i. 4. Anat. c. n.p. 582. de respiratione i. 4. Epid. XIIX. Io. de pulsu Gal. l. I. de diff. puls. c. 5. de linteis & fasciis 2. de sract. t. 72. de tumoribus subsistentibus & detumescentibus d. l. t. y-p. de doloribus Coac. 1,491. Verbum quoque σὲχτάινειν, gracilescere, legitur y.aph.ie. 5 5. et de humid, usu X. 14. et 2. de sract. t. yx. Plura vide apud Foës. Oec. p. 289. Dieter. n. 411. 4I 2. Linden. Ex. XV. §. 7. 22. a^.feqq. Graculus, Gracculus, κολοιὸς, κορακίας primario nomen avis est, cujus variae dantur fpecieS, de quibus earumque utu in cibis & medicina vide Aldrovand. l. I2. Ornithol. c. 6.seqq. Deinde Graculus piscis marinus est, qui Graec. κορακίνος vocatur. Vide Coracinos. Gradatio, Gr. dici posset κλίμαξ, dicitur rnetallorurn in gradu affectionum exaltatio, qua pondus, color & constantia potissimum ad gradum excellentem perducitur. Neque enim in substantiam per se transfigurandam vim habet, sed duntaxat qualitates, vel quantitates In gradu ex Occulto in manifestum producit, nihil mutata specie priori, veluti si natura dedit Aurum album, Gradatio id ruhisicat t si volatile, figit, si impurum, purificat &c. Rul. & lohns.in Lexitco. Gerard. Domeus tr. de tranfmut. quattuordecim gradationes recenset C.2I. quae tamen omnes vel per aquas fortes, vel per olea, vel per liquores fiunt. Paracels. de transi mttt. metall. in princip. Gradus, Galeno Gr. dicitur τάξις ; in Medicina denotat determinationem ordinatam excessus alicujus in qualitatibus medicamentorum in coIBparatioHe & reipectu ad temperatissimum, sive ad το σύμμετρον. Galen. l. 3. de sim. fac. c. 13. et l. 1. de C. M. P. G. cap.z. De graduum vero inventione quae nostra sit setItentia, vide in Dogm. Med. Gen. P. VI. c. 2. dogm. y.p.yop.seqq. Chymici alios gradus rerum tradunt, & quidem quatuor, juxta ordines matricum. Nam quae ex terra proVeniunt, primi dicuntur gradus t Quae ex aëre, fecundi gradus : Quae ex aqua, tertii, & quae ex igne, quarti vocantur gradus. Porro, qua virtute singulo gradu seorsim aliud ab alio vincitur, punctorum est, non graduum, lohns. in Lex. ex Paracels. l. 2. Paramir, c. 6. Helmontius partim alios commentus est, & quidem Chymicos respectu ignis quindecim ; tr. Calor efficienter non digerit num. 33.seqq. Gradus quoque applicantur in Physiologicis & PathologiciS caloris in sanguine diversae virtuti excsssivae vel deficienti. Hinc recte scripsit P. M. de Calderia, Gradum non polle simul esse naturalem & violentum. Tom. I. Oper. p. 24. Hecticae Gradus communiter numerari solent tres. In scala transmutationis metallorum septem gradus recensentur principales calculatio, sublimatio, s.Olutio, putrefactio, destillatio, coagulatio & tinctura. Ger. Dorn. de Transmut. metall. c. 1. Graea, γραῖα, γραὶς, Mos.chion. de morb. mul. c.rpl significat 1. anum five vetulam. 2. pelliculam illam, quae lacti, aut pulticulae refrigeratae inducitur concrefcenS. 3. cutem rugosam circa umbilicum, senectutis indicium, qualem vetulae habent. Dicitur & γραῦς. Gorr. Graecus, ἕλλην, est denominativum à Graecia regione Europae. Graeca Magia est ars superstitiosa à Graecis inventa, vel sialtem culta, visiones vanas tractans, qua efficiebant, ut apparerent ea, quae vere non erant; ludeque magnam apud ignarum vulgus sapientiae captarent existimationem, cum nihil aliud esset, quam oculorum aciei per obfulcationem transmutatio, ex imaginationibus hominum sijmens exordium, quorum assensus cum infideli conatu per Omnis mendacii imaginationem conjungebatur in similitudinem. stul. & lohns. in Lex. qui merito addidit seqq- Quid non molitur in vaniS hominibus nequam artifex  ? Grallae funt instrumenta lignea ambulatoria, quibus utuntur claudicantes, aut plane pedum usu destituti ad ambulandum, vulgr. scelsun Ita saepius loco trophaeorum relinqui lolent in thermis aliisque aquis falutiferiS dictis, quamvis interdum fraus & dolus malus ex conventione delitescere soleat, teste experientia. Meminit harum in paralysi WilliS Anat. Brttt, Part. II. c. r). Gramia, idem, quod Glama, λήμη, sordes oculorum. Passim legitur in Practicis, praesertim apud Plemp. Ophthalrnogr. l. 5. c. 3. vide Glama. Graminulae vocantur ranunculi, nondum otnnibus pedibus instructi, uti refert ex Athanasio Kirchero Oligerus Jacobaeus de Ranis & Lacertis cap. 1. S. I5. Gramma, γράμμα, primo sign.ficat Hieram, Scriptum. Vide Litera. Deinde notat Scrupulum, scripulum, vel scriptulum, quod eit vigesima quarta pars unciae, Gal. Fib. de pond. & mens. c. t, Ita vero dicebatur ponderis id genus, quod uncia in tot parteS divideretur, quot essent apud Graecos literae, quae illi pgdiafaa.m vocant. Ejus nota apud Latinos suit inversum J. HOdieque signatur 9. Gramme, γραμμὴ, Lineam significat. In Anatomicis circulus pupillam ambiens, Iris vocatus, dicitur quoque γραμμὴ κυκλοπρὴς, linea circularis, Gorr. Vide Linea. Grana. Vide Migrana. Granagranum Paracelso dicitur Arcanum aliquod in morbo caduco matricis ob similitudinem formae, quamvis incertum sit, quid per Granagranum velit intellectum, tr. de Caduco Matricis §. 9. Granatristum Paracelso idem est, quod Anthrax sive Carbunculus. Chirurgiae l. 5. tr. I. c. 5. Granatus inter lapides pretiosos refertur, est. que gemma pellucida ex flavedine rubens, ignis instar, miniique nativi, vel sactttii colorem fere referens. Est ipecies Carbunculi. Nomen obtinet à pomo Granato -, cujus granorum colorem aemulatur. Dividuntur Granau in Orientales & Occidentales. Inter hos Bohemici reliquos antecellunt. De virtutibus harum geminarum vid. Schroder. /. 3. c. 5. n. 2. Rui, & lohns. in Lex. Fr. Hofmann. in Cdav. ad Schroder, d. l. De monte Granatorum in Bohemia lege Anri. II. Ephem, Nat. Cur. Obs 78. Paracelsus abusive quoque accepit vocalu Granatus, omnibus Elementis attribuens, & scribens: Granatus aqueus coagulatur t igneus carbcniZatur : terreus herbatur : aereus nubulcatur. Sic hominis sàtiguisatur . i» Fragm. Medac. ad Iom. 1. reserendis. Tartari qu-que spectem quandam esse formam Granatam statuit fragm- ad Tom. III. reserendis. Granatum pomum à Barbaris appellati cartilaginem mucro: natam scribit Fallop. in Expos. de Ossib. Tomi l. Opexi p. m. 518. seqq. Granda est nomen LapidiS Philos. in Th. Ch. Vol. IV. p. 717. Grandebalae vocantur Hadr. Junio pili subalares , quorum uiuS est, ne partes illae, quae citissime & maxime sudant, à frequentioribus & valentioribuS brachii motibus atterantur, Caip. Bauhin. Anat. 1. 2. cttp. 1. Grando, χάλαζα, vide Chalaza. Paracels. quoque abusive portioneS calculosaS & tartareas congelatas in ventriculo, renibus, aut vesica, hoc nomine indigitat, dicens t Grando est granum generatum à liquido per salem. Ita grandines Tartari, l. 1. Tract. 1. cap. I. in explicat. & in fragm. Grandinosumos idem est, quod os Cubiforme sive Tesserae, Bartholin. libell, 4. Anat, cap. 21. p. 753. Granula dicitur Chymicis pusula, sive pulvis pusillus granulando concinnatus. Libav. Synt. Arc. Chym. l. 4, c. 3-seqq, ubi granula metallorum in specie quoque exponit. Granulatio, est in granula comminatio. Ei fervit fusio. Est enim propria metallorum, & perficitur variis modis. Fusa metalla in aquam effunduntur, cujus vi diverberata dissiliunt. Fundi vero in catino, vel trulla cochleari ferreo debent. Normunquam aquae imponuntur sctopae e viminibus exilibus, ut eo'melius dissiliant. Loco scoparum tabella, vel colatorium angustissime pertulum, vel crates ad usum venit, stul. & lohns. in Lex. Granum, κόκκος, χόνδρος, vide Coccos, Chondros. Granum nil est lernen Indici. Est & nomen penderis, quorum 20. vel 24. scrupulum, vel scripulum constituunt t Gr. σιτάριςν, Galen. de ponder. & mensttr. c. 3. Intelligi autem debent grana hordei, vel piperis integra & perfecta. Granum nostrum SpagyriciS quid significet, Boeoticum aenigma est, de quo Libav. in Apoc. Hermct. Part. poster. Tom. II. Oper. p. 443. et 448. Granum frumenti dicitur Lapis Philos. in Th. Chym. Volum.IV.p. 7I9. Granum incombustibile metallorum est radicsle eorum humidum, & quasi semen quoddam solis & lunae, quod natura iis insevit, ut data occasione in solem & lunam excoquerentur per naturam longo tempore, & per artem brevi, p.729. Graphicon, γραφικὸν, κατ’ ἐξοχὴν dicitur arramentum scriptorium 3 Galen. A. de C. M° S. L. C. 8. Adde Lind. Ex. V. §, 26. Graphioides, γραφιοειδὴς, idem, quod βελονοειδὴς, ὴ’ στυλοειδὴς, id est, acui vel stylo similis. Estque epitheton processus tenuis oblongi in osse petroso. BaTtholin. libell. 4. Anatoni. cap. 6. Vide Acus. Eodem quoque nomine Venit cubiti processus, quem e directo parvi digiti porrectum à Graphii, seu styli modo Graeci AnatoIIIici sic vocant. Galen, l. I. de admin. Anat. cap. Io. Graphiscos, γραφίσκος ; nomen ferramenti chirurgici cum epitheto διοκλέος, Diociis, ab autore, qui inter priscos Medicos maximus habitus est. Fuit vero instrumentum teliS e corpore extrahendis accommOdatum, constans ex lamina ferrea, vel aenea ab altero capite duos utrinque deorsum conversos uncos habente, ab altero duplicata lateribus leniterque extrema in eam partem inclinata, quae sinuata est, insuper ibi etiam parte, quae persqrata est. Haec juxta telum transversu demittitur, deinde ubi ad imum mucronem ventum est, paulum torquetur, ut telum foramine luo excipiat. Cum in cavo mucro est, illico duo digiti subjecti partis alterius uncis simul & ferramentum illud extrahunt & telum. Celsus l. 7. c. 5. Grappa, morbus apud Solem s. 5. Con. 1 5. Grassa, i. e. Atticar, vel Borax. Rul. & Iohns. Grastis, γράστις, dicitur à quibuldam hordeacea farrago , quanquarn & multi non indocte semiaeridum foenum interpretentur. Repetitur & κράςις. Gorr. Gratia, χάρις, vide Charis. Pestem quoque vocari Gratiam Dei, eo quod hoc malum Flagellum Dei sit, quo nos castigat & in gratiam revocat, testatur Forelt. i. 6. Obf 2I. Schol. Gravativus, βαρὺς, idem quod Gravis. Vide Baros, Dolor. Epitheton doloris, quando caussa pondere, vel mole s.altem molesta in partibus nervosis solutionem continui tentat. Gravedo, idem, quod Gravitas, βάρος, vide Baros, Carebacia. Deinde significat fpeciem Catarrhi, quae dicitur Coryza. Vide Coryza, Catarrhus. RhOd. in Lex. Scribon. Graveolens, Graveolentia, δυσώδης, δυσωδία. Vide Dysodes. Galen. i. 4. de Sim. Fac. c. 22. Graveolentia in Ileo mortis signum. Linden. Ex, IV. §.86. Gravida, ἡ κύουσα, Hesych. κυμὰς, ἡ ἐν γαστρὶ ἔχουσα, Hippocr, sect. 5. aphorism. 2^.seqq. plur. dicitur ἔχουσα, Hippocr, sect. 5. aphorism. 2^.seqq. plur. dicitur foemina, quae concepit & in utero gerit. Vide Cyesis, Conceptio &c. Gravis, Gravitas, βαρὺς, βαρύτης. Vide Baros. Quibus addi potest, quod etiam morbus magnus vocetur gravis, vel propter excellentiam partis, vel propter vehementiam symptomatum, vel propter malignitatem. Alias gravitas in genere notat molestiam insignem ex praesentia rei obortam Iia gravitas ventris, corporis, apud Scrib. n. 5o. I83. iSS. etc. Vide Lex. Scribon. Rhodii. Huc pertinet & verbum Gravari, id est, premi. Keuch. in nor ad Q. Serem Graus, γραῦς. Vide Græa. Gal. I. 4 desan. tu.c. 4. Legitur & apud Hi. pocr. l. de Sterilib. XXII. 2. & apud Gal com. 2. in 'prognosi. Hipp. t. 35. Gravus, Marmor, Porphyrites, manuor porphyreticus, rubeus, ad modum Purpurae, cujus usirs est in spontanela rerum folutip.nibus, Ruland. & lobus, in Lex. Gressura, πληχὰς, πλιχὰς ; Vocatur locus inter duo crura medius, quo videlicet in diductione lenonum, gressuum vicissitudines deambulando efficiuntur. Locus est medius inter anum & pudenda, culus me. « dia pars περίναιον, Interfemineum vocatur, eo quod duobus feminibus interjacet. Legitur apud Hippocr. 2, de sract. t. 70. 3. de artic. t. 90. Adde Gal. com. ad haec loca & in 4. de art. t. 45. Jung. Foës, it; Oeten. p. 5I5. Gressus, βάδισις, idem, quod Ambulatio, Gal. I. 3. de V. P. c. 2. Est igitur Gressus motionis species, quando animal transferendo universam suam molem pedibus ab uno ad alium locum transit, Job. Alphons.us Borellus de motu animal. Pari. l. c. I. inprincip. . Griphomenos, γριφόμενος, Implicatus, revo. lutus, irretitus, à rete pis.catorio γρίφος, aliis γρίπος dicto. Us.urpatur de doloribus ctrca praecordia implicatis. Hippocr, r. Prorrb. c. 3. t. 8e Vide Gal. comm. ad h. i. C. Hofmann, in Nons ἀνεκδήτοις notavit, alios γρειπωμενα, quosilam γριπάμενα, altos γραφάμενα, legere. Vide Foës. p. 142. & Gorr. in des. sinpes etiam quaestionem aenigmaticam tropice significat. Lang. l. I. ep. 27. et l. 3. ep. 6. Grossus, a, um, terminus barbarus, sed tamen in Pharmaceuticis & ChymiciS usitatus, significans Crassum. Legitur & in Th. Chym. Vol. IV. p. 770. Apud Avicenn. discrimen habetur inter Grossum & Viscosum, quod illud indigeat dissolutione, hoc incisione & attenuatione, & ita differant, ut lutum à glutino, l. 1. fen. 4. doctr. 5. c. 24. Gruma est Tartarus vini. Rul. in Lex. Grumus, θρόμβος, est liquidae rei in unam masfam concretae & coagulatae frustum. Ad lac & sanguinern transtata vox est medicis, imprimis Hippocr. frequenter de sanguine uius est concreto, 4. aph. 8o. Coac. t. 123. i. 5. Epid. V. 5. Idem tamen etiam de excrementis usurpavit, v. g. bilis grumo l. 2. de moro. LXXIII. 2. de urinis grttmosis 4. aph. 69. et Coac. tr 597. de vomitu grumoso t. 6i6. Hujusmodi concretiO dicitur Latin. Grumescensta, Gr. θρόμβωσις, Gal. c. 2. de sract, t. I6. Jung. Dieter. l.ttr. n. 395. Haec,Grumesa centia in sanguine est indicium & effectus acidi peccantis. Chymicis Grumus dicitur species pusulae, sive pulveriS crassioris ex sijccorum consistentium congerie coacervatus, qualis fit in dilutis & lixiviis, in quihuS crystallinorum granorum minuta congeries coagulando existit. Iia cum muria coquitur, fit grumus salis. Libav. Synt. A. C h. l. 4. C. 3. Grus, γέρανος, aequivocum est. Proprie notat animal volucre magnum, cujus descriptionem prolixam us.umque in cibis & medicina vide apud Altirovand. l. Io. Ornitholog. c. 5. Adde Schroder. lib. ‘j.cl. 2. n. 5 6. Deinde significat pileis marini speciem Gladio pifci congenerem, uti patet ex AEliano? l. xj, FI. An. c. 9. Tertio Lapidem quoque qucndam ChymiciS notare testatur Aldrov. d. l. §. Aiquivoca, quamvis in nullo scripto Chymico reperire licuerit. Tandem & machinam sive instrumentum quoddam notat, quod & Ciconia, Geranium vocantur. Vide Ciconia, Geranium. Grygallus, γρυκόκκυξ, major & minor vooantur aveS montanae in Helvetiae montibus repertae, summae bonitatiS carnem habentes, notante J. J. Wagnero Histor, Helvet. Curios. fect. IV. Artic. 2. p. 199. Jung. Aldrovaati. Omitholog. l. 13. c. 8. et 9. ed. Bon. p. se), seqq. _ Gryllus, γρύλλος proprie dtcitur Insectum alatum vaginipenne, scarabaeis potius, quam cicadis simile, focorum terrarumque acidarum incola, stridulo suo cantu sedulum, cujus descriptionem ulteriorem cum usu in Medicina vide in Aldrovand. /. 4. de In- fect. c, 2. Schroder. I. 5. cl. 4. n. Io4. Mustelam marinam Italis quoque Grillum dici, autor est idem Aldrov. d. l. Grillus vel Gcilla vocatur quoque Vitriolum, teste Ger. Dornaeo de Genealog. rnineral. c. I6. Rul. in Lex. vocab. Gilla. Grypalopex, γρυπαλώπηξ, cognomen quidem Saliri cujufilam apud Hippocr. I. 6. Epid.s. 8. t. 52. qui ex nimio seminis profluvio, vel gonorrhoea diurna & nocturna in tabem lethalem incidit. Potuit tamen fortassis ita fuisse appellatus, quod lumbis fuerit incurvis & dorso inflexo, ex tabe dorfali. ’Αλώπεκες enim dicuntur musculi dorsi inferiores ad lumboS siti. Foës. Oec. p. I43. Gryphius. Vide Pes. Gryphus vocatur Lapis Philofophicus in Th. Chym. Vol. IV. p.  727. Gryposis, γρύπωσις, generaliter dicitur incurvatio , aut inflexio, & restringitur ad unguium adunca- tionern e Coel. Aurelian. l. t. acut.cap. 32. quemadmodum & verbum γρνποῦσθαι de unguibus usurpatur apud Hipp, z.progn. t. 6o. Coac. t. 402. Foës.p. Ii2. Gryps, γρυπὶς, γρὺψ, nomen avis peregrinae, unde adhuc dubitatur, an in rerum natura detur ? Legi poterit Aldrov. i. io. Ornithol. c. 1. Guaiacum, Guajacan, Lignum sanctum, Gr. ἀγιόξυλον, est Lignum urbortS culustlam exoticae ex India allatum, cujus virtutes in lue Venerea cu~ randa omnia reliqua simplicia alias commendata antecellunt. Fertur, Reges Castiliae & Portugalliae Fernandum, Jobannem Henricum, & Emanueletn primum ex AustraliS Oceani insulis ad nos attulisse. Lang. lib. I.ep, 63. Lignum & Cortex solent in usum vocari. Plura vide apud Schroder. I. 4. cl. I. n. r6r. Fr. Hofm. in clav. ad h. 1. Claudin. append. lib. de ingresse ad infirm, tit. de remediis generosiocibus fect. 3. De extractione gummi Guajacini, Libav. Alchym. Pharma- ceut. c. 20. Guarini funt homines ex influentia coeli viventes. Rul. & Iohns. Meminit eorum Paracels. l. S. de viti long - c. 2. Guassem vocantur Stigmata, sive Maculae nigricantes, de quarum cura vide Avic. l. 4. sen. 7. tr. 2. c. 7. Guavil, id est, Stellio, species Lacertae marinae. Rul. & Iohns. in Lex. Gula, ὀισόφαγος, λαιμὸς, vide Læmos, olim & στόμαχος dicta. Veteres ita nominabant eam partem, quae inter fauces & os ventriculi siIperius intermedia est. Aristoteles vero & qui post ejus seculum scripserunt, stomachum, quod nos gulam appellamus, vocarunt. Via est eorum, quae cum devorantur, tum vomitione rejiciuntur. Gal. l. 5. de 1. Aff c. 5. Hippocr, meminit & descripsit libell. de Anatomia, vel Rosectione II. 13. Pleniorem juxta partes descriptionem vide apud Anatomicos, & inter hos Bartholin. lib. 2. Anat. C. I2. Willis Pharm. Rat. P. I.s. I.c. 2. Lang. existimat. Gulam quoque vocari φἄρνγγα, quae tamen vox in genere fauces, & principium oesophagi & laringis potius significat, i. 2. ep. 43. Gulo, Gulosus, γαστρίμαργος, dicitur, qui gulae nimium indulget. Vide Gastrimargos. Gulo est quoque nomen animalis voracissimi, in Suecia notissimi. Helmont. tr. de magnetic. vuln. cur, n. sëy. Aldr. Z. r.’ de quadr. dtgit. vivip. c. 11. Historiam quoque illius animalis Gulo vernacule Vielsras dicti breviter scripsit Apollon. Menabenus Medicus Insubris in tractatu de Alce. Guma, Gumma, est vocab, aequivocum. Vel enim est idem, quod Mercurius, Argentum vivum. Guma gumi oleum, sulphur coagulum. Guma paradisi, Auripigmentum. Guma cupri est stillicidium Veneris. Ruland. & Iohns. in Lex. Gumma Philosophicum vocatur fermentum illud compositum ex Mercurio & materia prima metallorum & oleo facta laceratione conjunctis. Dorn. tr. de Artificio supernatural, c. I4. in Theatr, Chym. Vol. I. & plura Tom. IV. 5.77,719. seqq. 987. Quaere in Indice plura. Vol. V.p. 15. Gumma quoque notat tumorem, vel tuberculum durius, plerumque indolens, in lue Venerea periostio adhaerens, à materia viscida congelata & corrupta fucci nervosi, aut potius lymphae obortum, de quo affectu vide Aquapend, tr. de operat. Chirurgic. M. de Gummatibus. Meminit & Helmont. tr. Tumulus pestis. §. Praeparata sedes. Gummi, κόμμι, dicitur &Gammis, Commis in foernin. Rhod. in Lex. Scrib. & in not. ad Scribon. n. 72. in genere ita dicitur lachryrna congelata concretaque, sive liquor concretus in truncis arborum ipsam producentium, velut resina quoque in multis visitur, quae resinam proferre possunt. Caeterum quod Emplasticae sit potentiae, constat, Gal. I. 7. de S. Fac. §. Gommi. Gummi simpliciter dictum significat Arabicum , Rhod. ad Scrib. n. τι. Gummata vel sunt Naturalia , vel Artificialia. De utriique vide Schrod; I. 2. c. 15. Naturalium resolutionem succincte tradidit lunken Chym. Exp. Cur. P. I. s. 3. c. 7.p. 2o6. Artificialium extractio proponitur & à Libav. Alchym. Pharmacent. cap. 2o. Nec Chymici destituuntur Gummatibus. Ita Gummi legitur Joviale apud Schrod. l. 3. c. I4. Gummi crystallinum Mercurii tr. Ignis naturae c. 3 5. Gummi Benedictum in Magisterio Lapidis Philosophorum. Idem Tom. II. Oper. p. 35I. Gummi ad Podagram, Gummi Gamandrae &c. Vide supra Gamboidea, Ghitta Jemou. Gummi resinae, vocantur concretae arborum lachrymae in oleo pronatius, attamen & in aqua, licet difficulter solubiles. Schrod. i. 2. c. 20. Gummositas, idem, quod Guma, vel Gumma. Forest. lib. 32. Obs. I9. in Schol, Gunalges, γουναλγὴς, dicitur Hippocr, qui genuum dolore conflictatur, i. 6. Epid.s. 4. t. 13. Gur, terminus Spagyricus, cujus significatio ignota. Legitur Th. Ch. T. VI. p.  322. Gurgulio, γαργαρεὼν. Vide Columella. Gurguliones quoque vocantur insecta sive vermiculi in sàrina, uvis Corinthiacis atque passis geniti. Legitur haec vox in Act. PUlofoph. Oldenburg. Ann. I668. m. Jun. quamvis alias Curculiones dicantur. Vide Curculio. Gustabilis, γευστὸς, dicitur de qualitatibus ad gustum pertinentibus. Gal. l. t. de L. Aff c. 8. Gustus, γεῦσις, item Gustatus. Hujus vocabuli homonymiarn j Im olim indicavit Gal. I. de odor. Instrum. c. 1. ia princ. Non foliim earum rerum sensum, quae in gustatum cadunt, sed etiam vim gustandi gustum appellant. Nimirum gustus, γεῦσις, active lumto vocabulo denotat lpeciein sensuum externorum quandam tactui plane similem : cujus organum sensorium omnium Doctorum consensu Lingua habetur, cui aliquatenus scIbobscure tamen palatum & superior gulae pars subserviunt. Quaenam vero proprie pars linguae primarium sit instrumentum, in eo nondum conveniunt. Varias sententias collegit Barthol. i. 3. Anat. c. 13. e quibus verosimillima videtur Malpighii & Fracassati sententia, papillas nerveas linguae statuentium, in Exercitat. h. t. quam & confirmavit D. Car. Reygerus in not. ad Jac. Rul. de Bellebad Gloffostomographiam, Ann. III, Ephemer. N. Cur. p. 569. Alias de hujus sensus natura egregie quoque & accurate scripsit Th. Vallis An. Brut, P. I. c. i 2. Helmontius alium gustum linguae & alium stomachi esse scripsit tr. Potestas medicam , §. 27. Passiva significatione Gustus idem est, quod Sapor, de quo suo loco. Ita sumferunt vocati. Scrib. Larg. n.Ipo.seq. Adde Rhod. itj Lex. Scrib. Paracels, in Fragm. Med. & alebi. Gutta, σταγὼν, στάγμα, aequlvocum est. Proprie notat particulam minimam, sive stillam materiae liquidae, & ita refertur inter minimas mensuras PharInaeeuticas j qua ratione ingredi folent liquores Chymici nonnulli efficacissimi, v. g. olea quaedam & spiritus, aut SaleS liquidi. Gutta quoque vocatur Ros, Th. Chym. Vol. VI. p. 753. Gutta etiam silmitur pro Embrocha sive Stillicidio. Fallop. de Therm. aq. & met. c. 13. Tom. I. p.m. 249. Tropice vocati. Gutta de quibusdam morbis dici solet, v. g. Apoplexia ita dicta suit, quia creditum à nonnullis sanguinis gnatam e capite ad cor delabi, idque suffocare, Dieter, num. 85. Parac. Paragr. l. 1. §.7. Gutta serena vocatur affectus quidam oculorum, ubi visus eit abolitus propter nervorum opticorum angustiam, nihilque vitii in oculis animadvertitur, nisi quod pupilla nigrior & amplior apparet. Gutta rosacea dicitur que que rubedo in facie, similis illi, quae tinctura est leprae incipientis. Rul. & lobus, cujus caussa siunt portioneS iixivios.ae s.anguinis coagulatae & stagnantes sub cute. Foresl. lib. 2. Chirurg. Obs. 9. in Schol. & alii Practici. Guttalis, rectius Gutturniformis, ἀρυταινοειδὴς, dicitur Cartilago apud Barthol. l. 2. Anat. i. 11. p. 443. Guttatim contabescere significat lente consumi, Linden. Ex. IX. § .52. Sudor στάγδην, fluens, i. e. guttatim , est modulus exercitationum. Hipp. 6. Epid. s. 3. t. 8. Gutteo, id est, gumma, quae est marinum. Rul. & lohns. in Lex. Gutteta est epitheton Pulveris de Gutteta dicti, cujus ex officinis MonispelienfibuS descriptionem exhibet L. Riverius Prax. Med. I. 1. c. 8. & novissime laudibus extollit Georg. Baglivus Med. Rom. L. 1. Prax. Med. c. 9. tit. de Dolore in genere, convulsione & motibus convulsivis p. m. 78. contra dolores capitis pertinacissimos & fere ad maniam accedenteS. An fortassis à voce Gallica Goutte, quae inter alias significationes etiam convulsionem sive spasmum denotat. Guttur, λάρυγξ. Vide Arteria aspera, Larynx. Gutturnium, ἀρυταίνα. Gutturnisormis. Vide Arytænoides. Gutturosus, ἐξεχέβρογχος, vide Exechebronchos. Guttus dicebatur vas guttatim oleum fundens, quo post lavationem in balneo utebantur. Fumanell. de baln. mox fiprinc. Gyion, γυῖον, Hippocr, significat vel totum corpus , uti patet ex l. de intern. affect. XI. 13. XXXV. 6, XXXVI. l. y. vel membra maiora, juxta Erotianum. Junge Foës. Oec. p. 143. Scribitur & absque s solo v. Gyioo, γυιόω, significat membra frango, enervo., dicitur de corporis & membrorum imbecillitate. Frequenti in usu apud Hippocr. 3. de II. V. I. As I. 3 3. etc.. Vide Gegyiomenus. Gymnasion, γυμνάσιον, non folum locum fle gnificat Palaestra quoque dictum, ubi se exercebant athletae & alli, uti vult Dlelerichi tt. 1651, sed & ipsuna Exercitium vel Exercitationem, uti patet ex Hippocr.' i. 6. Lipid.s. I. t. 6. ets. 3. t. 8.scc. Galen. Foës. d. 1. Jul. Alex. l. 6. Salubr. c, t. Vide Exercitatio. Gymnastes, γνμναστὴς, dicebatur olim is, qui exercitationibus publicis, & loco, ubi fiebant, praeerat. Callebat enim omnia exercitationum genera, & earum ufum & modum noverat. Gotr. in des. Lang. I. ep. 5r. Gymnastica, γυμναστικὴ, dicitur pars Methodi ὑγιεινῆς, sanitatem exercitatione conservans, de qua palsim videatur Gal. in libris de san. tuend. Sed est & alia ars athletis propria, sed magis vitiosa, quia plerunque extra naturae limites progreditur, & qui eam callent, vocantur γνμναστικοὶ, athletae, quorum corporiS habitus videtur quidem summe bonus, sed revera periculosissimus ex Hipp. I. aph. Gymnocrithon, γυμνόκριθον, quasi Hordeum nudum. Latine Scandella, Cereale semen in Cappadocia proveniens, ut scribit Oribas. l. I. Collect. Med. c. I. forte id hordeum, quod decorticatum nascitur, & quod vulgo hordeum mundatum appellatur. Gorr. Meminit Gal. l. I. de Al. fac. c. Is. & Jul. Alex, l. 8. Salubr. c. 6. ut & in not. ad Gal. d. l. item in not. ad l. 6. de Sim. Fac. c. de Aigilope, ubi γνμνοκριθῆ legitur. Gymnos, γυμνὸς. Vide Nudus. Gymnospermos, γυμνόσπερμος. vide Angiospermos. Gynæceia, γυναικεῖα, muliebres purgationes sanguinis significat, cum menstruas, Hippocr, l. u. Epid. s. I. t. y.sec. Gal. ets. 8. t. 55. 56. Dicitur etiam κατικμήνια, ἐμμήνια. Vide Menstruum ; tum partus purgationes 5. aph. 28. ( ubi utraeque intelligi possunt) Coac, t. 5I3. 5I8. 522. 548. Junge Foës. d. l, Diet. n. !7o. Vide Lochia. Gynæceum, γυναικεῖον, interdum idem est, quod γυναικωνῖτις, mulierum conclave, cujus meminit Gal./. I. meth. med. c. 2. Unde & olim Gynaeceorum praefectas Obstetrices plerunque fuisse, demonstrare conatur Rhodius ad Scribon. n. I22. Interdum vero γνναικεῖον a quibuidam dicitur Stibium sive Antimonium, quod eo mulieres decoris caussa cilia illinerent. Gorraeus. Gynaecomanes, γυναικομανὴς, dicitur nimio & insano fbeminarum amore captus. Linden. Ex. X. §. 208. Gynaecomaston, γυναικομαστὸν, muliebris mammae & subjectae additaeque mammis pinguedinis auctio est praeter naturam. Gal. in des. muliebrium mamamarum nimium incrementum. Castell. & Gorr. Caussa haud dubie in copia succi nutritii chylosi excessiva consistit. Gynaecomastos, γυναικόμαστος, dicitur tumor mammillarum in viris p. p. adeo ut mammis mulierum similes fiant. Est morbus auctae magnitudinis. Gal. in desin. Ingrass. com. ad Avic. de Tum. p. n. p. 37 5. Gynaecomystax, γυναικομύσταξ, i. e. Barba muliebris , & ita dicitur pubes supra pudenda muliebria erumpens, quando pubescunt. Rolfink. de part. genital. Part , II. c. 34. Gynanthropos, γυνάνθρωπος, dicitur homo ex hermaphroditorum genere, qui foeminini fexus genitale recte conformatum habet, virile non item, quemadmodum Androgynus vocatur masculinum sexum recte conformatum habens, uti e Domino de Val Riolanum notasse de Hermaphroditis c. I 2. refert P.Zacchias Quaesi. Medico-Legsil. l. 7. Tit. I. quaesi. 8. n. 6. Gyne, γυνὴ, mulierem significat, estque nomen, quod ambitu suo tam conjugem feminam, quam sejugem complectitur, quamvis rarius de virgine usure petur. Dieter. n. 171. Linden. Ex. IIX. §, z^.seq. Gyps, γὺψ. Vide Vultur. Gypsos, γύψος, Gypsum, ita dicitur, quod ex lapidibus tostis & ambustis exprimitur. Cognata calci res est, sed non est ita calidum. Differunt, quod calx restincta humore aliquo acquirit calorem.; Gypsum non accenditur. Duo sunt potiilimum ejus genera : Unum nativum, feu fossile e terra, summitate potisfituum illius, estque simile fere nitro, latiS venis t Aliferum sactittum ex lapide albo, simile alabastro, cujus tamen varia funt genera pro diversitate locorum. Rul. & lohns. De virtute Medica Gypsi lege Galen. I. 9. de S. Fac. h. t. Dioscor. I. 4. c. 134. AEgin. I. 7. c. 3. In specie vinum conlervare, testatur I. Alex. l. 17. c. 6. Salubr. Hinc Gypsata vina accepta veneniS Omnibus contraria esse scripsit Ardoyn. i. de venen. p. 34. Nocet vero intus sumptum Senn. Med. Pr. l. 6. part. 6. c, 2. Gyrinus dicitur apud Plin, rana recenS nata adhuc quoad formam imperfecta nigra, Oculo saltem & cauda insignis l. 9. H. N. c. 51. teste AldtOv. i. 3. de Pise, c. 61. Verum contra Plinium animadvertit Oliger. Jacobaeus de Ran, & Laceri, c. 7. pag. 5. seqq, per autopsiam perfuastIS, quod macula saltem nigra in Ovulis racernatim cohaerentibus conspiciatur à ranis foeminis excretis, quae macula progressu temporis in gyrinum permutetur; & fortassis si Etymologiae aliquid tribuendum, nomen γῦριςος à γῦρος OrbiS descendenS, competeret ipsi maculae vel globulo nigro,cum primo ranarum rudimento in Ovulis Observato. Gyris, γῦρις, id est, pollen ex farina, qui amylo virtute fua respondet. AEgin. I. 7. c. 3. h, t. Gal. l. 9. de C. M. S. L. c. 3. Moschion. de morb. mul. c. 136. Gorr. Gyrofalco, Girfalco, nOmen avis rapacis ad falcones pertinentis, cujus descriptionem & usiIm vide ap. Aldrov. l- 7- Cmithol. c. 3. Habena, τελαμὼν, ad instrumenta Chirurgica refertur, & significat speciem vinculi, quo vulnerum labia contrahuntur, & vices suturae sustinet. Legitur apud Gal. 2. de tis, q, in med. t. 8.sin. Habeo, ἔχω. Vide Echo. Habilis, ne. dispositus, commodus. Ita Corpus habilissimum quadratum vocatur, neque gracile, neque obesum. Celsus l. i. c. I. Jung. Pantin. not. ad h. l. Habitatio, οἴκησις, locum, in quo cOmmorari & vivere solemus, significat, id est, domicilium. Pertinet inter τὰ ἔξωθεν, quae etiam consideranda sunt in Medicina, ex Gal. c. I. aph. I. Habitudo, κατάστασις, vide Catastasis. Constitutionem corporiS vel bonam, vel malam significat. Gal. /. de opt. corp. consut. & l. de opt. habitu. Habitus, ἕξις, variis gaudet significationibus, etiam in foro Medico. In genere notat constitutionem, vel habitudinem corporis, aut alterius alicujus rei constantem & perennantem sive firmam, cui opponitur δίάθεσις, Dispositio. Gal. ad Thrafybul. c. 12. et l. de opt. habitu in princ. quae δίάθεσις etiam vocatur χέσις, de quo suo loco. Deinde significat corporis & partium constitutionem sive habitudinem, structuram & compositionem, qua ratione dicitur corpus esse habitus densi, rari, solidi, compacti, laxi. Hipp. 2. de R. V. l. AE t.31. et 4o. Galen. in comm. Est vero corporis habitus duplex  : Bonus, Gr. έυεξύκ, & malus, καχεξτά. Vide Euexia, Cachexia. Habitus, ἕξις, etiam sumitur pro membrorum vinctorum habitu & figura, sive constitutione post deligationis tempus, & huic θεσίς, positio, situs Opponitur. Hipp, 3. de iis, q. in mefftc. t. 21. Gal. in comm. ad h. l. Adde Foës. Oecon, p. 2T8. Hades, ἅδης, infernus. Vide Orcus. Hadid, id est, ferrum. Rul. & lohnson. in Lex. Hadros, ἁδρὸς, significat uberem, largum, abundantem ; & dicitur de homine bene nutrito, crasso, pingui, adulto. Hippocr, l. de genitur. IV. p. de pulsu largo, Galen. def. med. cui Opponitur ιχνὸς, gracilis; de diaeta vel victu largiore & pleniori, I. aph. I. & 7. de purgatione fortiori, 4. aph. y. Jung. Dieter. n. 7. & C. Hofm. com. in Gal. de V. P. n. hye.seqq. Haecceitas, Scoto dicitur quhita essentia Chymicorum, sive essentia specifica, principium vitale activum, cujus virtute medicamenta operantur. Libav. rr. de igne naturae, c, le.fin. Haema, αἷμα, Graecis vocatur Sangtcis, liquor ille vitaliS, & naturae nostrae familiarissimus, de cujus origine, generatione, motu circulari, fermentasione, ufu & examine, quoad statum secundum & praeter naturam, passim in scriptis veterum & recensiorum Medicorum quamplurima leguntur. Apud illos imprimis Hipp. Gal. & Avic. nunc sanguis sumitur pro omni in venis concluso succo, h. e. massa liquida e quatuor humoribus pituita, utraque bile, flava & atra, & sanguine stricte dicto constante; nunc stricte pro quarta ejus parte reliquis tribus e directo opposita. Enimvero cum illa opinio jam dudum propter varias absurditates, quibus scatet, absoleverit, praestat, recentiorum scripta consistere, praesertim Thomae Willis Exerc, de Febribus cap. I. et z.seqq. Gualt. Charlton. Exerc. Oecon. Axiim. IV. V. D. D. Maur. Hoffrnanni Synops. & Prudent. Medic. Notas nostras in Jessenti Judicium de Sang. V. S. misse, & alios plures, quamvis nec in bis omnibus cuncta applausum mereri, Adrastea cogat fateri, praesertim quando statuitur, universtam Medicinam dependere ex sanguinis sec. & p. n. cognitione, qua bypothesi & morborum externorum plerorumque cognitio & curatio e foro Medicinae excludi, & internorum quoque plurium à succo nervoso, spiritibus, flatibus, quin & sxcrementis immediate dependentium tractatio magiS Obscurari, quam illustrari videtur. NobiS hac Vice sufficit, ex veris principiis & neotericorum monumentis hanc annectere descriptionem sanguinis Physiologicam  : Sanguis est humor vitaliS, sive substantia in brutiS & homine fluida, e particulis diversis activis & passivis constans, rubicunda, primum in conceptu ex colliquamento seminali producta, & successive virtute flammae, sive spiritus vitaliS multiplicata, & ex chylo quotidie accedente continuata, & ita cum ad individui conservationem, tum ad speciei propagationem destinata. In resolutione Chymicasanguinem promere Aquam, Spiritum, Sal volatile, Oleum & sal fixum, praeter alioS demonstravit etiam lunken. Chym. Exp. Cur. P. I.s. 2. c. I. p. ya.seqq. An vero talia sint propterea pro principiis constitutivis habenda, non est Hujus loci ventilare. Sanguinis Anatomiam Physicam exhibet etiam D. Gothofr. Bidloo Tab. Anat, XXIII.sig, 16. & globosas veficulaS, fibrillaS, massulam striatam ovi albumini similem monstrans. Potus sanguinis calentis contra epilepsiam merito suspectus habendus. Tropice & abusive quoque vocabulum sanguis dicitur de vegetabilibus & mineralibus. Dornaeus de transutu, metallor.c , 17. lia Sanguis Draconis Arabibus Medicis ett succus Anchusie. Fallop. de Metall. S.fossil. c.36. Tom. I. p. 343. Sanguis Satyrii ( vitiose Satytionis) est liquor sanguineo colore ex radicibus Satyrii cum pane pistis, & longa digestione quasi in oleum sanguineum liquescentibus. lohnson. in Lex. Sanguis Antimonii legitur apud Libav. Synt. Arc. Chym. l.8.c.zz. Sanguis viri russi est Sulphur marcasitae. Libav. de igne naturae.2o. et Apocal. Hermet.part. prior, c. 15. lohns. Sanguis duorum fratrum ests.angtiis draconis vena terrae. In magisterio lapi- dis Philosophici Mercurius quoque Sanguis dicitur Philosophorum, Libav. Synt. A. Chym, l. y.c. 8. Ger. Dornaeus tr. Artisse,superstatur, c. 5. ubi quidem variis epithetis aenigmaticiS insignitur, v. gr. Sanguinis Leonis, russi, viridis, Medusae &c. Vide Libav. Tom. II. operum , & quaere in Indice. Hæmalops, αἱμάλωψ, proprie dicitur cruenta suffusio in oculis ex plaga, ictu, effuso nimirum fusi locum laesum sanguine oborta, Gal. i. 4. de C. M. S. L, c. 8. et l. de fac. parabil. Unde & Archigenes dicebat, Haemalopa idem esse malum cum Hyposphagmate, atque etiam in omni alia parte contingere posse, praeterqnam in oculo. Dicitur autem αιγάθλωψ quasi αιμα ἐν ώτὸ. In latiori vero significatione (umsit Hippocr, pro omni Sanguine concreto, & veluti sugillato, l. de natur, puer. IV. 29. XV. 6. Coac. t. 553. Dioscor. i.2,c.95. ubi αἱμαλωπὶς legitur. Jung. Foës. Oecon. p. Io. Hemasso, αἱμάσσω, significat sanguinare, cruentare, sitnguinem profundere. Legitur de gingivis apud Nonum de Μ. P.C.c. t i 3. et 114. αιδια^οσ-ομενα ύλα, i.e. crttore suffusae gingivae. Dicitur & ἐξαιμὸασω. Linden. Ex. XIII §. 463. Haemateros, αἱματηρὸς, id est, fang uineus. Di. citur alias κάθαιμος, vel ἔναιμος. Linden. d. i. § . 449. Ita δισινπρία αμίατηρά vocatur, quando sanguis evacuatur per intestina absque exulceratione Galen. c.e.aph.ee. Sanguinea Chymicis quoque dicitur Nitrum. Rul. Iohns. Haematia, Haemation, αἱματιὰ, αἱμάτειον, est epitheton Gari sive liquaminis cujusdam lubrubicundt, ex intestinis piscium, caeterisque, quae abjicienda essent, fale maceratiS parati. Lat. dicitur Sanguiculum. Lind. Ex. IX. §. 69. Hæmaticos, αἱματικὸς, sanguineus dicitur de partibus, quae ex langulae primrtrn credebantur constitutae, Linden. Ex. XIII. §. 446. Vid. Sanguineus. Hæmatinos, αἱμάτινος, sanguineus, dicitur de iis, quae à sanguine sunt colorata, tanquam à caussa. Lind. d. l. §. 447. Haematites, αἱματίτης, nomen est lapidis, vel glebae duriusculae & mediae naturae inter terram, lapidem, & metallum, ita dictae, vel quod colore fanguinem aemuletur, vel quod sanguinem sistendi vim obtinear. De cujus speciebus & usu vid. Gal. l. 9. de S. Fac. Schrod. I. 3. c. 8. n. 9. Fr. Hofm. in Clav. ad h, l. Andr, Chioccus in Mus. Calceolar. sect. 3. p. zep.seqq. 4o3. Arab. Sedeneg. Rul. & Iohns. in Lex. Parac. negat quoque esse lapidem, fed potius lutum coagulatum, I. de morb. Tartareis c- 4. Haematites quoque vocatur Lapis Philosophi Th. Chym. Vol IV. p. 727. Haematitinos, αἱματίτινος, Epitheton Collyrii cujusdam ap. Gal. d. l. quod ex lapide Haematite paratur. Alias & Tartarus Haemauftnus legitur apud Parac. d. I. qui facilius resolvitur, quia instar lapidis non induruit. Haematitis, αἱματῖτις, sanguinaria, est epithee ton venarum sanguinem vehentium. Hipp. I. de morb. sacr. XVI. 28. qualiS si intumuerit, vocatur κονδυλώδης osua-sirti, I. de Haemorrhoid. III. 12. ubi & simpliciter κονδυλιὑσις appellatur. Haematocele, ἁιματοκήλη, & in specie, αἱματόμφαλος dicitur specieS Herniae, juxta lngrassiam, quae à fanguineis portionibus occlusis oritur. Cornm. in Avic. de Tum. p. n. p. m. 254. Hæmatochysis, ἁιματόχυσιςαἱματόχυσις, effusionem vel profusionem s.anguinis praecipue spontaneam, qua criticam qua fymptomaticam, significare videtur, & ita idem est quod Hæmorrhagia. Legitur vero aliquoties apud Th. Willis praesertim in Pharrn. Rat. P. II. Sect. III. c. 1. Haematodes, αἱματώδης, sanguineus, cruentus; idem, quod αἱματηρὸς. Haematophloeboestasis, αἱματοφλοιβοίστασις, dicitur sanguinis siio impetu exundantis ac intumescentis suppressio , Gal. in exeg. diei. Hipp, quasi dic. αίματος φλεβῶν σάσις. De hujus vocis varia scriptione vid. Foës. p. 11. De affectu vero ipio junge Bonet. AnM. Pract. l. I.fect. 1. Obs. u Schol. p. 2. Haematosis, αἱμάτωσις, fangutsicauonem significat, cujus rationem pete ex descriptione sanguinis. Vide Hæma. Junge AutoreS ibid. citatoS. Hæmocerchnos, αἱμόκερχνος, exponitur bifariam ab interpretibus. Vel enim dicitur de sanguine excreto per os cum stridore quodam in faucibus, Gal. in Exeg. voc. Hipp, vel de excretis cruentis, sive langulae perfusis, sed siccis; κστὸχνος enim & stridorem & Atticis siccum significat t Erotian. p. 12. Consi Gal. in Lex. Hipp. Haemodia, αἱμωδία, est affectus, qui dentes gingivasque infestare folet, cum quispiam & austeros & acidos cibos ingesserit, adeoque dentium quidam quasi stupor cum dolore conjunctus inde sequitur, qui portulacam manducatam mederi experientia probat, Gal. l. 2. de L. A. c. 6. Legitur & apud Hipp. i. 2. Prorrhet. XXXV. II. i. 2. de morb. XVI. 7. Verbum quoque αίμωδῷν ipsi in usu suit, i. e. dentes obstupelcere, /. de Humor. IV. 6. lib. 2. de morb. L1IL 7. L XXL 11. l. de int. aff. VII. 14. Sunt &, qui .σῆς αμίωδίας nomine omnem simpliciter dentium dolorem intelligunt. Haemophobus, αἱμοφόβος, i.e. sanguinem mittendi timidus , Gal. i. 9. de meth. med. cap. 5. circa sin. Haemoptyicus, αἱμοπτυϊκὸς, id est, qui sanguinem sputo per oS ejicit, Gal. i. 7. de C. Μ. S. L, c. 4. sive vomendo, sive tussiendo, sive screando, sive simpliciter expuendo, l. 4. de L. A- c. 4. Haemoptysis, αἱμόπτυσις, dicitur symptoma retinendi excreti, h. e. sanguinis per os ejectio, ἀναγωγὴ τοῦ αἵματος τοῦ αίματος, Gal. /. 7. de C. M. S. L. cap, 4. Aliquando elt symptoma pestis aëreae. Parac. tr. 2. de pestil. c. I. de curat. Observationem Haemoptys.eos sine tussi, vide in Ephem. N, Cur. Ann. II. Obs. ay. Quod Haemoptysis non semper periculum Phthiseos conjunctum habeat, testatur Observatio D. Joh. Henr. Brechtfeld in Act. Hafn, Vol. I. Obs. 105. p. 196. cui plane similem ( exceptiS periodis, quae in nostro subjecto non fuerunt statae, fed incertae ) in quodam Studioso ὀμωνὑμῳ & nos notavimus, seliciterque curavimus. Perperam scribitur aut pronunciatur Haemoptosis Si Haemoptoicus. Haemorrhagia, αἱμοῤῥαγία, generaliter significat sanguinis profluvium copiosum, largum, quacunque ex parte effundatur; ἀπὸ τοῦ μίγῆναμ. Vide Diet. Iatr. n. 20. 21. Huc pertinet iocus 6. Epid. sa. t.p. & a. aph. 27, ubi verbum αιμοῥῥαγετὸ legitur. Specialiter dicitur de ea, quae per nares sit, sanguinis profusione. Ita accipitur passirn apud Hipp. 1. Prorrhet. com. 3. t. TI.seqq. pluribus, 8c posisrn in Epidemus. Vide Foës. p. 12. Est vero αιμοῥῥαγία alia critica, & cum sanitatis commodo, alia symptomatica & noxia. Caussa omnis consistit in aliqua solutionis continui fpecie, sive ἀναστόμωσι.-, sive διαπὴδησις, sive δίάζοωσις fuerit, de quibus singulis in Iliis locis. Dicitur & αέμοῥῥοια, Hippocr. Coac. t. 63 2. Unde & αέμοῤῥοικὸς fanguinis eruptionem efficiens, 5. aph.za. quamvis & Gal. xifosissuyeosis legerit. Diet. 12.22. Haemorrhois, αἱμοῤῥοις, strictiori & frequentioti usti MediciS significat profluvium sanguinis ex venis, quae sunt in ano. Hipp, l. 3. aph. 3o. l. u, aph, I2. 21. et alibi. Interdum vero saltem tumorem illarum venarum absque sivnguinis eruptione denotat, quem paulo fuperius αιμασίτιδα κονδυλώδη, ἢ κονδύλωσιν vocari notavimus. Latinis appellantur Haemorrhoides caecae, ad differentiam fluentium, quae apertae vocantur. Aliquando & ipsae venae in ano Haemorrhoidum nomine veniunt, quae alias Venae Haemorrhoidales vocantur Anatomicis, & de his vide Barthol. libell. 1. Anan c. 4. Profluvium Haemorrhoidum est vel criticum & salutare, quod & hyperbolice Germanis vocatur aurea vena, tle gulone 2(tter,. vel symptomaticum & periculofum. Plura ue hoc argumento lege apud Diet, n. 23. De Haemorrhoidibus morbosis integrum libellum scripsit Hippocr, h. tit. Plane abusive vocavit Haemorrhoides narium excrelcentias carneas p. n. in natibus ValescuS de Taranta, easqtie duplices vel albas, molles & doloris expertes, vel duras, rubras & fuscas constituens. Philon. Pharmaceut. l. 2. C. 56. in principio., Haemorrhoscopia, αἱμοῤῥοσκοπία, h. e. san » gttinis effinxi inspectio Hi contemplatio ; qui terminus inepte fictus legitur ap. Helmont. tract. Scholar. Hurnorist. Passi Decept. c. I, n. 5i. ubi deceptoriam vocat illam artem, nec abfque verisimilitudine, siquidem & eXperienria confirmat, ariolatores & cruoris inspectores saepe falli & fallere, praesertim qui vulgari, vana, & superstitiosa tabula Haemorrhosiopiae etiam Calendariis quibusilam adjungi solita utuntur. Haemorrhus, αἱμόῤῥους, contracte pro αἱμόῤῥοος, primo est epitheton vas.orum ampliorum & insignium, quae aperta magnam sanguinis copiam profundunt. Hipp. 2. desractur. t. 24. /. de Venis Xr I.2.3. XIIX. y. l. de Haemorrhoid. IV. 8. l. de Affection. XXX. 9. Io. I. r. de morb. III, 4. VIl. 2I. etc. Vide Foës. d./. Deinde eit nomen s.erpentis venenosi, qui & Lucano Haemorrhots in foemin. dicitur, cujus morsu multus (anguis prorumpit. P. AEginet. l. 5. c. I6. FOrest. i. 30. Observ. tn Schol. Hujus serpentis descriptionem vero prolixius tradit Aldrovand. de dracon. & serpem, l. I. c. 5. Haemostasia, αἱμοστασία, significat fangulnis stagnationem. & motum à copia impeditum, & legitur apud Theophil. Bierling. in Thesauro Medico Pract. p. II 07. quamvis in nullo alio autore Graeco repetire licuerit. Hæreditarius, vide Hœreditarius. Haeresis, αἵρεσις, sectam significat h. e. peculiarem aliquam in arte, vel scientia praeceptorum & fundamentorum rationem. Ita in Medicina tres potissimum Sectas Occurrere decuit Galen. i. de opt, secta c. 7. & alibi, Dogmaticam, Empiricam, & Methodicam. Neque hodie ars Medica destituitur sectis de sectariis, quamvis facile ad illas tres referIi possint, v. g. Chymica & Helmontiana ad Empiricam, & Compendiaria Medicina ad Methodicam. Enirnvero consultius est, non le addicere uni sectae. Non ambitio unius sectae indelebile malum est, Galen. l. 1. de fac. natur, c. I7. & uni sectae addicti facile mentiri folent, l. t,. de L. Aff c. 2. Circa Anatomiam quoque hodieque sectae occurrunt, v. gr. de Bilis fucci Pancreatici usiI singulari, &c. Hager, Hagiar, Arab. i, e. Armenius lapis, de quo supra suo loco. Hagioxylon, ἀγιόξυλον. Vide Guajacum. Hal, dicitur Sal. Rul. & Iohns. Halation, ἁλάτιον, dicitur medicamentum ex sale confectum, purgandi vim habens. Constat utplurimurn magna falis portione cum purgàntibus, sicammonio, lathyridibus, epitbymo, ut & aliis tenuium partium simplicibus, cujus formulam tradit /Egineta lib. 7.c. 5. Usijs est cum cibis, sicut lalis, aut mane etiam aliquo liquore dilutus jejunis certa mensura ex. hiberi potest. Gorraeus. Halchemia, vocatur Artificium vel ratio s lerrt fusilem praeparandi, παρὰ τὸν ἄλα χίειν. Lioav. Alcliyml Pharmac. c. 6. Halcyonion, ἁλκυώνιον, est fpuma maris Concreta admistis fordibus tenuissimis. Ita dicitur ab Halcyonibus avibus, quae ex fpuma innatante nidos eifingunt. De quibus aviDus, ut & Halcyonio vide prolixe Aldrov. Ub. 2o. Ornithol. C, 60. Schroder. lib. 5. cl.a. n. 44. Quinque genera HalcyonU refert Diostt l. 5. c. 136. & ex hoc Ruland. & Iohns. in Lex. Theophrastus Halcyoxium pumicem esse scribit. Hodieque Halcyonia minus sunt usitata, unde nolumus esse prolixiores. Halec, Halex, Alec, μαινὶς. Vide Harengus. Halelaeon, ἁλέλαιον, dicitur oleum sali mixtum, & fal ex oleo diligenter tritus, quo in laxis articulorum doloribus utitur Galen. i. de factl, parabil.c. 2 3. ceu remedio confirmandis articulis idoneo, annotante FoëfiO Oecon. p. 27. Hoc nomine etiam exornavit Ο1. Borrichius succum sulphureum rubei coloris infiammabilem una cum cubiciS salinis crystallis per processum destillatorium aquae nivalis, vel pluvialis productum, de quo processit legatur laud. Autor in HerIuetica & -AEgyptiorunI sapientia vindicata contra Conring. I. 2. c. 7. Hales, ἅλης, ἁλὴς, significat confertum, coacervatum, cumulatum. Frequenter occurrit apud Hippocr. praesertim neutrum ἄλες, v. g. I. ι. de Morb, X. 50. XII. 2. XXX 24. I. 2. II, Io. IX. 2.1. 4. XXV. I4. Coac. t. 300. & in plurimis aliis locis, quae collegit Foës, p. 28. Hinc descendit verbum άλιζύμαι, quod colligi, coacervari significat, & non minus Hippocr, usitatum, v. g. Coac. t, 339. & alibi saepissime, & adversi ἄλις fatis, cumulate. Haliaeetus, ἁλιαίετος, nomen volucris rapacis. Lat. Aquila marina, Accipiter marinus, qui circa mare, & in littoribus & oriS piscibus & aquatilibus insidiatur, cujus descriptionem, usuwque in cibo & Medicina vide apud Aldrov. l. 2. Ornithol. c. II Halica, pro Alica, χόνδρος. Vide Alica. Occurrit cum aspiratione apud Scribon. Mercurialem, & alios. Halices dicuntur Pandiculationes post somnum. Avie. l. 1. Fen. T doctr. 2. c. 13. Halieuticon, nomen Emplastri, quod duplex habetur apud Aëtium /. 15. cap. de Emplastr. dtfeufforiis & attractortis. Gorr. Halimar, id est, Cuprum. Rul. & lohnf. Halinitron, ἁλίνιτρον, i. e.s.alnitrttm. Fr. HofIriann. in clav. ad Schr. p. 3. GorraeuS descripsit, quod sit succi concreti species, acris, falsi, subamari, rari, tenuis, levis, & aerei, qui facile in pulverem solvi potest, & ignem concipere, & in ignem mutari. EX eo pulvis torrnentaaluS paratur, ad excutiendoS globos ferreos & plumbeos. Ubique fere salpetrum vocatur. Abstergit, & vires non valde à nitro dissidentes possidet, etiamsi ab amaro & vero illo Nitro multum differat. Haec Gorr. Libavius vero ex Paracelfo duplex Halinitrum statuit, unum animale ex lotiis hominum & bestiarum in terra natum, inque ea coagulatum in corpus : alterum minerale, quod Petraeum, jive Salem petrae nominat. Plura de Halinitro vide apud illum Apocal. Herm. part. pr. c. 17. Modum purificandi tradit Synt. Arc. Ch. l.y. c, 32. et 4. Vide Nitrum. Haliscomæ, ἁλίσκομαι, capior, teneor. Dicitur de iis, qui lentis morbis & chronicis infestantur. Hip. j oct. 5. aph. 70. Gal. iit cornm. Dieter. n. 41. Halitus, ἀλιτμὸς. Halituosus, ἀτμώδης. Halitus idem est, quod Vapor, estque humor attenuatus, describente Gal. /. 1. desympo, cattff. cap. 6. Halitttofusspi- ratits, άτμώδες π-νεῦμικ., idem.. quod Fatus 3 de sympi cattff. c. 3i et l. 14. messi, med. c. y. Vide Flatus. Sumitur & aliquando latius, comprehendens & exhalationem hurnidam, quae vapor, & siccam, quae Fumus vocatur, Gal. c. 3. de humor, t. 13. Vide quoque Exhalatio, Vapor. Alimenta halitttosa dicuntur, quaecunque per cutem foras exhalare apta sunt. Gal. i. 8, meth. med. c. 2. Vocantur alias Diaphoretica. Halle, ἅλλη, i, e. saluti. Dicitur de sanguine à circumferentia & partibus externiS ad interiora recurrente in horrore & tremore. Hippocr, i. deflattb. XI. y. Foës. Oec. p. 30. Hallereon, Halereon, juxta Hermetem vera Aquila est. Parac. Scholiis in l. de grad. & compos, l. 4. c. 6. Iobns. Lex. Chym. Hallucinatio, παρόρασις ; vide Parorasis. Halma, ἅλμα, idem, quod ἅλλη, saltum significat; Vocatur & Gr. πήδημα. Et Hefychius scribit, ἅλμα vocari primam foetus in utero agitationem & commotionem. Foës. p. 3 2. Halme, ἅλμη, significat Muriam, quae est nihil aliud, quam aqua lalla, iri qua res condiuntur, ut melius conserventur. Tres ejus summae differentiae recensentur à Gortaeo. Prima est muria valde diluta, in qua etiam caseus mollior demergitur, & in qua s.al conjectus adhuc liquescit. Secunda est muria temperata, in qua nec sal amplius liquescit, nec caseus mergitur. Tertia est nimium làlsa, ita, utplurirnum salis, minimum aquae insit. Ab ἄλνμ», muria, vocantur olivae ἀλμώδες, i. e. muria conditae, sicut κολνμβάδες eae dicuntur, quae fuo Oleo innatant, quamvis Graeci hos terminos haud raro confundant, uti videtur fecisse P. AEgin. l. 1. c. 81. Vide Muria. Halmyrax, ἁλμύραξ, est Nuci species, quae fua sponte ex terra efflorescit, & extra terram reperitur, vel in convallibus, & campis, vel in lacu. Et per aestatem canescunt convalles apud Medos, ut Plinius scribit I. 31. II. N. c. Io. Sic autem dicitur partim ex sapore, quem habet subsalsum, partim ex eo, quod e terra erumpit. Gorr. Halmyris, ἁλμυρὶς, in genere notat salsuginem, Hipp. l. de humis usu VII. 8, ln specie nomen Brassicae est, teste Gonaeo. Halmyrodes, ἁλμυρώδης, salsuginosus. Est Epitheton quarundam febrium apud Hippocr. 6. Epid. S. 1. t. 29. quo tangentibus pruritum quendam excitant, perinde atque à lale & aliis corporibus salsis. Unde & cutiS δστὸμα ἀλμνρῶδες vocatur ibid. s. 6. t. n. Excretio quoque sulsuginosa cum alvi perturbatione occurrit, Coac. t. 64I. Aliquando legitur ἁλμῶδες, quod idem est, ac ἀλμυρῶδες, l. de httmid. us. XI. 8, et 1. y, Epid. XIV. 9. Halo proprie dicitur circulus ille candicans circa folem aëre vaporibus nebulosis referto apparens, uti constat ex Meteorologicis. Unde translatum nometI ajj Anatomicis, Area rubra utrique papillam mammarum ambiens Halo quoque vocatur. Apud Bartholinum dicitur Areola l. 2. Anat.c. I.p. ql6. Halosachne, ἁλοσάχνη, pro ἁλὸς ἄχνη, salis spuma , quae est lpumosi maris lanugo, sive ramentum in exilibus petris inventum, ut scribit Dioscorides /, 5. c. 127. estque nativi salis species ad mare geniti ex fpuma maris exiccata. Virtus quoque salina, de qua Gal, Ftb. I I. de S. Fac. fere in fine. Halosanthos, ἁλόσανθος, pro ἁλὸς ἄνθος, Galen. d. l. salit flos, quid proprie sit, non fatis certum esse scribit. Gorr. Dioscoritl. docet d. I. e.r29. ex flumine Nilo defluere, & lacubus quibusdam innatare ; crocei coloris, & Odoris ingratioris. Geortr. vero Agricola hunc non florem salis, sed florem maris esse docet, quamvis florem salis non describat. Hals, ἅλς, Sal, quamviS, quid vulgo significet; etiam pueris notum esse videatur ; in foro tamen Medico valde aequivocum, Obscurum, & intrieatum est nomen, ita, ut, si Omnes de Salis significatione opiniones vellemus proponere, integto tractatu opus esset & volumine. Vulgaris acceptio Salis est de corpore quodam minerali, in aqua solubili ac denuO in salinam ctystallinamque formam cOagulabili. Et ita Sal duplex est : naturalis Si artificialis. Illius lpecies primariae sunt, Sal commune, Gemmae, Nitrum, ( haec vocat satia muriatica naturalia Jac. le MOrt Chym. Med. Phys. c. 13.5. 130. ) Alumen, Ammoniacum, Vitriolum, quorum historiam, usitm, praeparandi modos, & alia vide apud Schroder. l. 3. c. 2o. Frid. Hofmann. clav. ad h. l. in’ hoc Lexico sius fub literis initialibus. Artificialium materia triplex est, vegetabilis, animalis, & mineralis , quorum falium tantus est numerus, ut non liceat omnes recensere. Videatur Schroder. l. 2. c. 79. Hofm. in clav. Rols. Chym. lib. y.sect. 1. per tot. Libav. & alios Practicos. In specie de Sale Auri placet judicium Blavicardi, quod sit potius particulae Salis quam auri. Praeparatio videatur in ejus Chymia vernacula c. r, §. I6. Sal Panis apud Mesilen sol. 78. vocatur Sui cun. narius ad cibos, quemadmodum vulgo paneS vocant saccharum in formas fusilm. Dividuntur Salia artificialia in essentialia & cinericia t item in volatilia vel fixa. Sal essentiale quid sit, vide Essentiale. Chymicis vero & recentioribus Philofophis Sal accipitur pro simplieiori corpore & principio corporum naturalium universali & essentiali, sine cujus praesentia corpus consistere, & persecte mixtum corpus dici nequit. De qua significatione legatur Vallis Ex. de serment. cap. 2. & Joh. soach. Becher. in Oelip. Chymic. Tit. II. §.I. 2.seqq. Consistit vero in corpusculis minimis variam figuram angulolam obtinentibus & proinde penetrandi incidendtque vi pollentibus. Corpuscula illa esse duplicia, acida & alcal.tna, communis suit hactenus Chymicorum sententia, quam etiam arripuit Iunken Chym. Exp. Cur. Ρ. 1. s. I. c- I. p- I5. seqq- quamvis alii sint negantes Alcali naturaliter inesse corporibus naturalibus actu; sed aitis opera faltem produci. NoS litem hane non facimus nostram. Missos quoque facimus ingenii JusiIs, quoS Helwigius de Sale Naturae prodidit in suo Introitu ad Physicam. A salini illius principii boiia constitutione fanitaS, corruptione morbi deduci siolent. Medicamentorum quoque vires pleraeque salino principio acceptae referuntur. Impugnare tamen universalitatem hujus opinionis non dubitavit Fr, HosIn. in Clav. negans, ad omnium corporum naturalium constitutionem salem tanquam principium concurrere, quia multa dantur salis expertia, l. 1. cap. II. et I. 2. cap. 79. Atque haec pro instituti ratione hoc loco sufficere possunt. Halsinellæ dicuntur in arte vitraria unci in latere fornacis firmati, in quibus utensilia, dum calefiunt, vertuntur & quiescunt. C. Meretti in Neci praesat. de arte Vitrar. p. 27 2. Halter, ἁλτὴρ, massam significat plumbeam; lapideam, aut ex alia materia metallica, aut similiter graviori factam, qua utebantur Olim palaestritae in exercendis corporibus, teste Galen. l. 2. desati. tu. c.I I. /.5. c, 3. l. 6. c. 14. Hujusmodi jactus halterum Gr. dicitur ἀλτηροβολτά, apud Oribal. Foëi. p. 33. Meminit &.' hujus exercitii, vel ludi Jul. Alexand. i. 6. Salnbr. cap. Io. ἀλτὴρ.ς quoque alias vocantur palangae vel perticae illae, sive hastilia, quibus funambuli utuntur ad firmius aequilibrium , aut transilientes fossam ad majorem vim faltus. Hamalgama, ἁμάλγημα, pl.O Ama lgama, i. e. calcinatio per Mercurium. Libav. tr. de Igne natur. cTo. Hamartema, Hamartia, Hamartolia, Hamartas, ἁμάρτημα, ἁμαρτία, ἁμαρτωλία, ἁμαρτὰς, errorem, erratum, delictum in foro Medico significat.apud Hipp. Vide Erratum. Error, adde Foës. p. 36. Hamia, pro Amia, nomen piscis durae carnis. Gal. I. 3. de Al.sac. c. 3 I. Vide Amia. Hamma, ἅμμα, dicitur Nodus, vinculum & nexus, qui in fafciarum connexione & colligatione effici lolet. Hippocr, de iis, quae in medicatr. t. 7. 8.9.seqq, ubi vid. comm. Galeni. Vide Nodus. Hammonitrum vitiosis pro Ammonitrum. Vide Fritta. Hamulus, ἄγκιστρον, Hamus, instrumentum Chirurgicum, quo aliquid apprehenditur, aut elevatur. Ita pro nervis elevandis hamuli meminit Galen, I. 8. admin, Anat. c. 4, Hildan. Hamulum pro mola extrahenda exhibet Cent. 2. obs. 52. Plura vide in Chirurgiae scriptoribus, in fpecie apud Scultet. in Armam. Cbi- yurg. Pari. I.- Tab, VIII.fig. T. XV.s. 5. T- XXXI.sin. T. XXXIV.s. 3. Hamus quoque nomen fasciae est apud Galen. desasciis n. 9I. Qui plura de Hami notatiotie, differentiis, usu legere desiderat, adeat, si placet, Rhodium in differt. de Acia c. 1 I.p. Isu.seqq. Hapalos, ἁπαλὸς, mollis, mitis, lenis, significat. Ita ἁπαλὸν φάρμακον, molle rr.edtcariientum dicitur quale ex ovi luteo & rosaceo cerato confici potest, & oculorum inflammationibus adhibetur. Item ἀπαλὸ, κολλούριον, lene & mite oollyrium. Gorr. Hinc verbum ἀπαλύνω, emollio, lenio, quot aliquot es occurrit apud Hipp. i. de Humid. Us. 1. I7 IIX. I i. MochHc. XXI Ii.3. de artic. t 6^c Lingua ἀπαλννομένη, l. e. mollis retidita per afflexum humidurn. Coac. t. 232. Substantivum ἀπαλνσμὰς, emollitio occurrit 3. d artic. t. 64. Haphe, ἁφὴ . idem, quod ἅψις. Vide Hapsis. Haplotomia, ἁπλοτομία, dicitur simplex sectio, pertinetque ad Chirurgiam. Galen. Introduct. c, i 8. Haplus, ἁπλοῦς, simplex significat. Usilrpatur de linteis Hipp. d. l. t. i4. Significat &Similare, Gal. i. I. de nat. fac. c. ei. Tropice de animi simplicitate, l. de vet. rned. XXII. I8. Hapsicoros, ἁψίκορος, vocatur, qui, simulatque dapes vel libavit, veluti satiatus prorsus statim abstinet. Latine Taedulus. Linden. Ex. XIV. §. 63. Hapsis, ἅψις, item, ἁφὴ, diversa significat, juxta verbi ἅπτω & ἅπτομαι variam significationem. I. notat Tactum, qui est senius externus amplissimus, consistens in perceptione Objecti tangibilis beneficio fibrarum nerveatum spirituum animalium copia refertarum lacta, & per nervorum ductus ad commune fensorium propagata. De quo plura apud Willis de Anim. Brtttor. Part. I. c. II. Deinde significat connexionem, & fere idem, quod ἅμμα. Tertio læsionem significat; Hinc Hipp, de mentis alienatione ufurpat, ἅψις φρενῶν. 3. de R.V.I. A.t.ai.l. I. de morb. mul. LXXXIIXi 24. Vide Foës. p. 87. Hapsus, glomum stuparum, filamentorum, aut lanae significat, quibus Chirurgi utuntur. Hildan. de cista militari. Hapto, Haptomae, ἅπτω, ἅπτομαι, tango, necto, laedo, significat. Vide Hapsis. ψώμμος significat &accendo. Linden. Ex. XI. §.171. Harena, idem quod Arena, vide Arena. Harenchus, Harengus, Harenga, μαινὶς, nomen pifcis notissimi in cibo & medicina usitati, cujus descriptionem & usilm vid. apud Aldrov. /. 3. de pise. cap. Io. Schrod. l. 5. cl. 3. «. 8o. qui Halecam vocat, quod tamen improbat Aldrov. Harma, Harmation, ἅρμα, ἁρμάτιον, nomen collyrii τραχωματικοῦ, quod efficax eit ad asperitatem pale pebrarum, cujus descriptio habetur apud AEginet. l. 7. c. I6. & Sctib.n. 28. Ita vero dicitur, quasi Quadriga i. e. currus cum quatuor equis, quo Ptolemaeus rex Usus esse dicitur. Rbod. ad h. Scribon. loc. Harmodia, ἁρμοδία, adverbium pro ἁρμοδίως, significat congrue, apte, apud Hipp. l. 1. de morb. mul. XXXVII. II. ubi tamen apud Linden. ἄλλως legitur, Foës. p. 94. Harmonia; ἁρμονία, in genere concordandam, concentum significat sive concinnitatem, ln specie veto άρμονιτὸ est species συναρθρώςϊως, qua inter Ie ossa apte committuntur & concinne junguntur, ut in capite. Sunt autem maxillae superioriS Ossa, adhaec narium & quaedam capitis Ossa ad hunc modum inter se juncta, Gal. i. de ossib. in prooern. Differt à siltura, quod in hac sint extremitates ossium veluti serratae t in Harmonia vero per lineam simplicem combinentur. Bartbol. libell. 4. Anaf. c. 1. Ita omnes fere epiphyfes contiectuntur. Harmonia etiam medicamenti nomen est in catapotia coacti, & perutilis ad sistendas fluxiones sive destillationes, apud Galen. libr. 7, de C. M. S. L. c. 2. in sin. Est etiam medicamentum άνώδυνον βηχικὸν, h. e. ad tussim comparatum, doloris expers, cujus descriptio est apud Aerium I. 8. Est quoque emplastri nomen apud eundem. Ad generalem Harmoniae significationem pertinet locus elegans apud Langium l. I. ep. 41. ubi per harmoniam in qualitatum proportione & membrorum corporis compaginis unitate consistentem contemperatam fieri voluptatem, per solutam vero dolorem excitari, ex Socrate docuit. De Harmonia Macrocosmi & Microcosmi vid. Paracels. in paragran. & alibi. Harmos, ἁρμὸς, dicitur Polluci spatium illud, qu.Od est inter dentes, sieu caro inter denteS media. Gorraeus. Harmozomae, ἁρμοζόμαι, significat apte compingor, coaptor, firmor, fulcior, apud Hipp. 2. de iis, q, in med. t. 6. & c. q, c. i6. Galen. 2. defract. t. 36. Harpa, Harpyja, ἁρπυΐα, nomen monstrosi & verminosi partus uteri, ex crebro fructuum, olerum, aliorumque ciborum mali fucci usti geniti. Ephem. N. Cur. An. l. obs. I. Vocantur Lombardorum fratres. Est & nomen monstrosae volucris apud Aldrov. /. io. Ornithol. c. 2. quae tamen pleraque figmenta videntur Poetica. Harpax, ἅρπαξ, vulgo significat rapax, epitheton ferarum quarundarn volatilium & terrestrium. A qui- ^Isilam vero ita vocatur Succinum, quod affrictu calelactum paleas & reS alias leves ad fe trahat, & retineat. Gorr. Harpax, mistura ex calce, & sulphure viviS, Holler. institut. Chirurg, l. q. cap. 5. Harundo,κάλαμος, pro Arundo. Ejus significatio propria pertinet ad Botanicos. Tropice Harnndines vocavit Helmont. venas, arterias, intestina & canales omnes, tr. Tumulus Pestis. §. Imaginat. Pestis requasua &c. ' Hasacium, id est, Sal Ammoxiacum. Rul. & Ichns. in Lex. Hastellae vocantur Plagulae, vel Asserculi, qui adhiberi solent in deltgatione fracturarum ad firmitatem membri, Avicen. iib. 4. fen. 5. tr. 1. c. 7. 8. Vide Ferula. Haustus, Gr. ῥόφημα dici posset, dicitur quantitas certa potus, quantum videlicet uno spiritu aliquis ebibere potest. Refertur inter dofeS medicamentorum liquidorum, purgantium & alterantium. Hinc usiIs obtinuit, ut Haustus nominemus, qui uno veluti haustu sorberi queunt. lLind. Ex. XIII. §. 356. Hebdomada, Hebdomas, ἑβδομὰς, significat tempus feptem dierum naturalium. Dicitur &Septimana. Quod temporis spatium quomodo in crisibus numerari debeat, docet Gal. comm, 2. de humor, t. 2o. Hebe, ἥβη, tria notat haecvox : I. Lanuginem pudendorum, sive pilos scipra pudendorum regionem erumpentes: 2. locum, ubi ista lanugo succrescit t & 3. aetatem r, qua incipit crescere, quae Lat. Pubertas dicitur, nec certo definiri tempore potest. Dieter. «. 371. Jung. Galen. c. 3. aph. 27. 28. et l. 5. aph. 7. Hebes, Hebetudo, ἀμβλὺς, ἀμβλυωπία. Vide Amaurosis, Amblyopia. Hecatombe, ἑκατόμβη, nomen collyrii vel medicamenti ophthalmici ad cicatrices crassas apud P. AEiginet. i, 7. c. i 6. Hecatondrachmon, ἑκατόνδραχμα, scilicet ἔμπλαστρος, nomen emplastri viridis apud Galen. l. 2. de C. M. P. G. c. 2. Hecteus, ἑκτεὺς, dicitur mensura Attica sex, aut octo choenices capieus, &sexta pars medimni. Meminit Hippocr. I. 2. de rnorb. «Iui. XXIV. 21. Adde Foës, p. I93. Hectica febris, ἑκτικὸς πυρετὸς, saepe simpliciter Hectica, duplicem habet significationem. Primum sic dicitur omnis febris folutu difficilis, qualiscunque fuerit; & Ita opponitur τὴ χετικῷ, h. e. febri folutu faciU. C. Hofm. de febrib. c. 12. et 29. Deinde speeiatim magis dicitur Hectica febris, quae diariae & putridae opponitur, diciturque juxta nonnullos Hectica, quod in habitu corporis, ἔξιν appellant, h. e. in partibus folidiS, tanquam in su.vjecto consistat. Est enim Hectica febris calor p. n. in solidis partibus ipsius cordis accensus. Castell. & Gorr. Verum Sennert. hanc denominationis rationem improbat, tr.defebrib. l. 3. c. 1. & Piens tr. de febribus in specie c. 4. p. 45.46. Nobis naturam hujuS febris optime descripsisse videtur ex recentioribus ThomaS WilliS, quando inter symptomaticas retulit, & lentam vocavit, & caussam ejus in mala sanguinis diathesi, videlicet nimis Palfa & acri, ideoque circulationi & nutritioni minus apta posuit. Hinc vel obstructiones pulmonis & viscerum, vel ulcera (equi docuit, c. It. de febribus. Ex quibus hanc libet siibjicere descriptionem  : Febris Hectica est intemperies calida & sicca totius corporiS cum variiS symptomatibus, praesertim vero caloriS externi in extremis partibus post pastum exacerbatione, corporis macie, sudore nocturno, & aliis conjuncta, proveniens à sanguinis acrioris & siIlsi effervescentia p. n, lente continuata. Apud Pa. racels. saepe batbare dicitur Febris Ethica pro Hectica, Paramir. & alibi. Hecticus pulsus, ἐκτικὸς σφυγμὸς, Galeno dicitur, qui non magnopere variat, sed manet in perpetuum sibi similia, nec solvitur unquam 3 quod totus corporiS habitus morbum induat in ejusmodi hecticis febribus, 1. de puls, ad Tyron, c. 8. EstqtIe species inaequalis pullus confinis formicanti, qui Graecis μνρμηκίζων dicitur, sed eo adhuc minor. Phthisi, Empyemati & Febri Hecticae proprius est. Galen. l. 3. de praesag. ex puls. c. 4. ubi etiam stabilem dici posse scribit. Gr. μὸνι.. μον ἀρωμμλιἀψ στφιὲιχμοῦ. Hecticus spiritus, ἑκτικὸν πνεῦμα, dicitur tertia species insiti spiritus, Gr. ἐμφύτου, qui lapides continet; contradistinctus à reliquis duobus ; Naturali, qui animantia & stirpes nutrit, & Animali, qui sentiendi, omnisque motus facultatem animantibus exhibet. He- cticus in toto corpore sedem suam habere creditur, Gal. l. Introdtiction. c. 13. Verum tota doctrina de Spiritibus insitis non caret absurditate, teste C, Hofm. Insiti. l. 2. c. ISO. §. 10.seqq. Hecusios, ἑκούσιος, idem, quod καθ’ ὁρμὴν. Vide Voluntarius. Hederaceus, ἑλικοειδὴς, Hederacius, epitheton vasorum praeparantium arteriae & venae, ad testes utrinque excurrentium inter se intricato plexu conjunctarum, unde & Plexus pampiniformis, Capreolaris, κιασσοειδὴς vocatur, Galen. l. I. desem. c. 12. Hedone, ἡδονὴ, Voluptas, quid significet, notum est; estque perceptio animae sensitivae extrema, in qua omnes reliqui affectus acquiescunt. Consistit vero In grata & concinna spirituum per objecta sensoria lacta alteratione, expansione, agitatione & motu, uti prolixius eam describere ausiIs est T1I. WIllis An. Bruu P. I.cap. 9. Add. Charlton. Ex. 11Χ. Patholog. §. 21. et 22. Vide Voluptas. Hedos, ἕδος. Vide Sedile. Hedra, ἕδρα, aequivocum nomen est. Vel enim significat podicem, sive anum, ἀρχὸν, δακτύλιον, vide Anus; vel etiam excretionem ipfam alvi, Lind. Ex.ΙΖ. §. 99. Hippocr, l. 5. Epid. XXIV. I2. et l. 7. XIIX. 1 5. Unde & vernacule Sedis nomine venire folet. Vide Lind. Ex. IV. §. 99. vel denotat sedem & basin, ut in abscessibus & sinubus subjectam abscedenti corpori partem. Hippocr. 2. de iis, q. in medic. t. 27. Et in Mochlico XXII. ri. locum proprium & fellem partis congruam notat. "έΕδρη quoque Hippocr, dicitur ossis fracturae species, ita ut teli vestigium maneat osse discisso, &, qua infesterit, appareat. Dicitur alias δίακοπὴ, l. de capo vulner. XIV. 6. 7 et XVI. 12. Galen. c. 2. de artic. t- $- Jung. Foës.piig. IIio. Hedraeos, ἑδραῖος, significat sedentarius, sessilis. Epitheton somni sessim facti apud Hippocr, l. 6. Epiisc s.4.t. I5. Hedricos, ἑδρικὸς, epitheton remediorum ad podiciS, vel festis affectus, apud .AEgitI. I.3.C. 59. ex quo allegavit Forest. I. 23. obf 9. in Schol. Hedychroon, ἡδύχροον, est Magma per pastillos digestum multis aromatis constans. Primum ab Andromacho inventum & descriptum proditur. Descriptio habetur apud Gal. l. I. de Anstdol. c. Io. et de Theriaci ad Pisem c. I3. P. .AEginet. l.y.c. n. Hedynthos, ἡδυντὸς, suaveolens, sive odoribus, vel aromatibus suaviter imbutum significat. Legitur apud Hippocr, l. 2. de morb. mul, LXXXIV. 7. et l. de Steril. XI. 2 6. Hedys, ἡδύς, significat suavis, jucundus, gratus. Hippocr, vero sumit strictius de condimento aromatico, I. 2. de morb. mul. XLVIl. 21. et LXXXIV. 3. ut ita idem sit cum τῷ ἡδυντὸς. Foës. Oec.pag. 26I. Vide Jucundus. Hedysma, ἥδυσμα, in genere significat condimentum omne, alteri gratiam & suavitatem concilians. In qua significatione Galen. i. 3. de alim.sac. c. Ir.pin. guedinem quoque & adipem carnium ἡδίσμαστα esse dixit. Cibis enim suavitatem potius conciliant, quam in alimentum convertuntur. Strictiori vero significatione ἡδισμαστα vocantur illa, quibus suavis odor unguentis conciliatur. Hipp. l. 2. demorb. mul. LXXXI. 2. Rfiod. ad Scribon. n. 122. Erant autem petius liquida, & plerumque, uti patet ex Gal. l. ι. de C. M. S. L. c. 2. in sine fere ad differentiam τῶι ςυμμὸτων, quae corpus & consistentiam dabant unguentis; utrisque tamen eadem odoris gratia, uti patet ex Plin. l. 13. II. Ν. cap. I. Jung. Linden. Ex. X. §. 77. Hegemonicos, ἡγεμονικὸς, principalis, primarius  : Epitheton facultatum animalium quarundam, quales sunt ratiocinatrix, irnaginatrix & recordatrix. Gal. 1. de diffsympt. c. 3. ἡγεμονικοῦ fedeS est in cerebra. C. Hofrn. oomm. in Gal. de V. P. n. 5 50. Heileos, ἑολεῖς, idem, quod εἰλεὸς. Vide Eileos. Heilesis, εἵλησις, Idem, quod εἵλη vel ἕλη, estque solisardor, is.lendor & aestus. Gal. i. quod anirn. mar. seq. temp. corp. c. 9. Heilipus, εἱλίπους, quasi flexipes. Epitheton bonum apud Hipp. I. de art. t. 28. Hel, id est, mel. Rul. & IOhns. in Lex. Ch. Helcoma, ἕλκωμα, exulceratio, idem quod ἕλκωσις, ἕλκος. Occurrit apud Hipp. l. 3. Epici.s. q. t.47. Vide Holcos. Helcos, ἕλκος, Latine Ulcus vel Hiulcus. Accipitur late & stricte. In illa significatione notat omnem solutionem continui in panibus carnosis & mollibus factam. Hinc Hippocr, ἕλκεα carniS vitia & calamitateS dicuntur l, de Medico IX. I I. & ita (sepe confunditur cum vulnere, 2. Prorrhet. XIX. 1 o. XXII. 12. XXIII. I. I. 5. Epid. XIV. 7. l. 4. de morb, XXV, 1. Imo generaliflime omnes morboS ἕλκεα vocare non est veritus Hipp, ^.defract. t. 4. Stricte vero Ulcus, ἕλκος, ea dicitur folutionis continui species in partibus mollibus, quae cum deperditione substantiae ab erosione facta esu Vid. Dogm. nosir. Pan. II. c. 5. dogm, a.p. lIsus.eq- & jungantur Chirurgiae fcriptores. Helcosis, ἕλκωσις, idem, quod ἕλκος, exulceratio. Helcticos, ἑλκτικὸς, attrahens ; attractivuS. Dicitur de facultate ministra & de medicamentis. Vide Attractio. Epispasmos. Helcydrion, ἑλκύδριον, i. e. ulcusculum aut pustula ulcerosa. Galen. I. 1. 3e C.M.S. L. c.9. & P. AEgin. l. 3. c. 3. Foës.p. 2oo. Helcysma, ἕλκυσμα, voeatuc argenti scoria, quia uncino e catinis eximitur, iisilem fere viribus pollens, quibus faosisilosisiei. Galen. l. p. de S. Fac. Diotcor. 1, 5. c. IoI. AEgyn. t. 7. c. 3. Helcyster, ἑλκυστὴρ, dicitur Hippocr, instru-i mentum ferreum, fetui extrahendo accommodatum. Tractor, vel attractorius dici posset. Estque uncus quidam ferreus, qul fetui mortuo infixus ex utero extrahit, ἐμβρνουλκαὶ, de quo Vocab, siipra. lllud occurrit l. 1. de morb. mul. XCVI, 6. Alibi vocavit ὄννχα, Unguem, i. de superfoet. V. I. Heliacum, ἡλιακὸν, est epitheton τοῦ κύφεως, quod alias κῦφι μέγα vocatur, rebus 36. conflans. Ejus compositio habetur apud AEigyn. /. 7. c. 22. Vide Cyphi. Helicia, ἡλικία. Vide Ætas. Heliocaes, ἡλιοκαὲς, est nomen compositi medicamenti aridi, quod vel maximas camis excrefcentias usijue ad penitiora adurit. Descriptio legitur apud .AEgin. I. 7. c. 13". Helios, ἥλιος. Vide Sol. Heliosis, ἡλίωσις, Insolasto, h. e. corporis in solo apricatio. Remedium veteribus Medicis ad multos corporis affectus, Hydropem, Ifchiadem, Nephritin, Paralysin &c. usitatum. Gorr. & Foës. p. 26I. Heliotropium, ἡλιοτρόπιον, est proprie nomen diversiS plantis attributum, v. g. Cichorio, Flori Solis &c. quod pertinet ad Botanicos. Verum hoc nomine quoque appellatur Gemma quaedam, quae-nascitur in AEithiopia, Africa, Cypro, porracei coloris, smaragdo similis, iànguineiS tamen distincta est guttis. Heliotropium vero dicunt, quia dejecta in vas aquae fulgorem sessis accedentem percussu sanguineo mutat, maxime AEthiopica. Eadem juxta aquam speculi rnodo solem accipit deprehenditque defectus subeuntem lunam ostendens. Magorum impudentia Heliotropium, valere dicit, unctum succo herbae ejufdem nominis, ne gerenS illam conspiciatur. Hanc & reddere divites & homines bonae lamae, valere contra venena & fluxus languiniS, vide Plin. 1.37.C. Io. Haec Rul. & lohns. Vid. & Andr. Chioccus in Muse. Calceol.sect. 3. pug. 219. Helissomenos, ἑλισσόμενος, est epitheton doloris Iliaci vehementioris, qui facit, ut intestinum verti videatur, uti eleganter Celsius l. 4. c. 14. Videtur autem verti, quod torminibus & tumultuantibus undis Urgeri videtur. Linden. Ex. VII. §. 5. Helitis, ἡλῖτις, dicitur fquam a aecis, sic dicta quasi clavaris, quae principem in desiccando locum obtinet. Gal. lib. 9, de S. sidp, DiosCCr. lib. 5. §. 89. Gorr. Helix, ἕλιξ, vocatur ambitus auris exterior, qui & Capreolus dicitur ob tortuositatem. -Barthol. l. 3. An at. c. fi. Lind. Med. Physiol. lib. 2. c. ι I. §. 4. Alias ἕλιξ etiam idem est, quod εἱλίπους, flexilis pedibus, estque epitheton boum, teste Foës. Oec. p. I99. Occurrit apud Hipp. I. de art. t. 28. Helle, id est, Viscus. Rul, & lohns. in Lex. Chym. Helleboros, ἑλλέβορος, faepe etiam sine adspiratione ἐλλέβορος, significat Veratrum, estque nomen plantae duplicis, quarum una album Veratrum, altera Nigrum, sive Helleborus albus & Niger vocatur. Pertinet inter purgantia fortiora & deleteria utrumque. Plura quoque de utroque vide non solum in scriptis BotaniciS, verum etiam apud Dieter. Iatr. n, 174. Foës. Oec. p. σοι. Rolfink. de purgant.sect. 7. art. 1. Purgatio facta per Hell.borum vocatur Hippocr. ἐλλεβορισμοἼ, de quo integrum vide ejus tractatum. Hellespontia, ἑλλησποντία, nomen Emplastri, cujus duplex legitur descriptio, una quidem Andromacho autore, altera Hera apud Gal. /. 6. de C. M. P. G. c , 10. II, Helminthagogum, ἑλμινθαγωγὸν dicitur meulcamentum vermes expellens. Helminthes, ἕλμινθες, interdum etiam sine alspiratione ἔλμινθες, Lumbrici dicuntur, in genere vermes in corpore humano geniti, quorum tria genera notiora numerantur : 1. Teretes rotundi, ἕλμινθες στρογχύλαμ, qui in intestinis tenuibus plerunque consistunt, & aliquando ventriculum subeunt, ita ut interdum per os rejiciantur, quibusdam e naribus egrediantur. Frequentes sunt pueris & puberibus. 2. Lati, ἕλμινθες πλατεῖαμ, aliquando κειρίαι, item ταινιαί, fasciae. Vocantur & Cucurbitini oh figurae cum semine cucurbitae similitudinem. Longitudine hi adeo interdum excedunt, ut ego quoque excretum aliquem notaverim longitudine quinque circiter ulnarum Norirnbergensium Plin. Z. 11. II. N. capo 33. tradit, tricenum pedum taenias ventris aliquando visas, interdum plurium. Hi per tota intestina extenduntur, quibus arctissime cohaerent. De lumbrico lato novissime discursum edidit Eduard. Tyson, Medicus Long. Anglus, uti constat ex Act. Erud. Angl. 1684. 3. ἀσκαρὶδες, Ascaridis , teretes & tenues lumbrici, & vermiculi, qui in extremo intestino plerunque inveniuntur, innantibus & pueris maxime familiares; hisce nomen ascaridum uniee tribuit Galenus in exeges. Plura circa vermium in homine natorum descriptionem vide apud Ulyss. Aldrov. Z. 6. de Insect. c. 2. ut & in Practicis. Pertinent vero Lumbrici, ἕλμινθες, ad excreta, vel excernenda toto genere praeter naturam, licet eorum generatio à succo non plane excrementitio, sed crudo & vitalibus portionibus scatente, dependeat. Passim quoque leguntur Observationes vermium in aliis corporis partibus genitorum, v. g. in Pericardio, Sylv. l. I. Prax- cap- 3 5- §. 22. in Renibus, l. I. c. 55. §. 54. Ita quoque aliae adhuc dantur vermium differentiae, à forma, figura, magnitudine, de quibus consulantur Observationum & Historiarum Medicarum scriptores. Vide Lumbricus. Helnesed, id est, Corallus. Rul. & lohns. Helodes, ἑλώδης, quae & τυφώδης. Epitheton febris httmidae, cum à prima statim die aegrotantes sildant, sijdoreque iulo aut nihil, aut certe parum levantur. E contra sicca ac scabra visitur lingua, duraque tanquam corium cutis, plurimusque adest in corpore squalor, Gal. advers. Lycum c, 2. Jung. C. Hofmann. defebrib, c. 54. Haud dubie est species febris ardentis colliquativae à sanguinis icborosi effervescentia & accensione dependentiS. An huc pertinet Anglicus sudor , sive febris sudatoria ? Vide supra Anglicus sudor. Helos, ἕλος. Vide Limne. Helos, ἧλος. Vide Clavus. Helosis, ἥλωσις, vocatur palpebrarum inversio, & in utroque oculi musculo convulsio, qui affectus & κάμπυλον vocatur. Vide Campylon. Galen. l. Io. de V. P. c. 9. Verum C. Hofrnann. in comm. ad h. l. n 747. vitium subesse, & potius appellandum esse ίλλωσιν, ab έλλαίιειν, ex Fcëfio docet. Vide Illosis. Helotis dicitur nonnulliS Plica Polonica, sive cirrus capillorum, teste Senneru Med. Pract. l. 5. part. 3. s. 2. c. 9. vide etiam Difpp. Medic. Bastliens. Decad. IV. di/p. 7. & infra Plica. Helunhai, id est, annulus Salomonis in arte nigromantiae. Rul. lohns. Helvus, color dicitur similis coagulo, quo alutarii coria praeparant. Iheatr. Chym, Vol, IV. pag. 765. Hemera, ἡμέρα. Vide Dies. Hemeralops, ἡμεράλωψ, dicitur de affectu oculorum, opposito τῷ νυκτάλωψ, & haud dubie notat illum morbum, quando aliquis interdia saltem videt, noctu vero, vel vesperi nihil videre potest. Meminit Gal. in Introduct. c. te. in princ. sed in seqq, non exposuit. Substant, ἡοεεραλωτάα. Hemeresios, ἡμερήσιος, diurnus, sive unius diei. Vel etiam de eo, quod interdiu fit, dicitur, & opponitur τῶ νύατωρ, nocturno. Hippocr, l. 1. de morb. mul. XXIII. 4. Hemerocoetos, &Hemerocoeits, ἡμερόκοιτος, ἡμεροκοίτις, nomen piscis, qui & οὐρανοσκόπος, & καλλιώνυμος 'νυμος vocatur, de quo (lipra in Callionymus, Vide C. Hofrnann. in comm. ad Galen. de V. P. n. 129. Hemiandros, ἡμίανδρος, id est, Semimas, vel semivir, ita dicitur Hermaphroditus apud Lucianurn. Hemianthropos, ἡμιάνθρωπος, q. d. Semihomo, idem, quod Maniacus, apud Joh. Stephànurn Decad,1. Consil. 1. in Operib. p. tgy. Hemiceraunios, ἡμικεραύνιος, fit sciae, nomen ad dorsi & pectoris deligationem, refertur à Galen. de fascinis n.95. sub nomine Apollonii Jussioris. Gorraeus. Hemichoon, ἡμίχοον, id est, dimidiatus congius. Est norne.r mensurae, quod legitur apud Hippocr, l. de int. affect. XLV. y). Hemicongion, ἡμικόγγιον. Vide Semicongius, Hemicotylion, ἡμικοτύλιον. Vide Quartus. Hemicrania . ἡμικρανία, alias & ἑτεροκρανία, est fpecies doloris capit s circa dimidiam capitis partem, aliquando dextram, aliquando sinistram, modo in latere, modo in syncipite, modo in vertice, modo tn occipite, quae varietas hauddu ie dependet à mala quadam praediipofirione partis affectae, de qua legatur Vallis P. 1/. An. Brutor. c. I, Ex quo etiam caussa illius doloris peti potest. Jungantur huc ea, quae supra tradidimus ad Vocab. Cephalaea, Cephalalgia. Ήμικρα νικά φάρμακα vocamur medicamenta Topica, curandis hemicraniis convenientia, florr. & Casteil. Singularem Hemicraniae curationem vide in Ephem, Nat. Cur, An. III. Obs. I 84. Hemidolichos, ἡμιδόλιχος, i. e. dimidiatus dolichi cursus , qui juxta Scaliger. in Addendis est ter repetitus δίπάλος. De quo vide C. Hofrnann. comm. in Gal. de V. P. n. 48 t , Pertinet ad motum corporiS. Vide supra Diaulos, & Dolichos. Hemidrachmon, ἡμίδραχμον, pondus drachmae dimidiae. Gorraeus. Hemiecton, Hemiecteon, ἡμίεκτον, ἡμιέκτεον, quasi semisexuam rneniuram significat dimidiati sextarii quatuor choenices capientem, estque pars duodecima Medimni Attici. Gal. de ponder. & mens, c, 5. AEigin. l.y.c. ie. sin. eous. Erotianus. Apud Hipp, vero l. de Sterilib, XIIX. I4. 15. videtur potius significare siellam pro suffitu immittendo mulieri. Aut etiam ollam significare potest, quatuor choenices capientem, cui veluti sellae insidere debet mulier ad capiendum suffitum diductis cruribus, notante Foës. Oec. p. 262. Hemimoerion, ἡμιμοίριον, exponit Erotian. in Dnomastsc. p. m. 5I. Ε. per dimidium drachmae & ita idem esset, quod ἡμίδραχμον. Alias ἡμιμορίον dimidiam partem significat Polluci, i. 6. c. 36. Foës. d. I. Hemina, ἡμίνα, κοτύλη, est nomen mensurae & ponderis, cujus tamen magna est differentia pro locorum & rerum mensurandarum diversitate. Ita alia est Hemina Atttca, alia Italica, alia Ephesina, Alexandrina alia, & hujusmodi. Porro si Hemina oleum accipiat, minus pendet, quam si eadem vino impleatur, ac vino etiam ponderosius rnel invenitur, verbis Jul, Alexandr. comm. in Calem l. 4. de tuend.san. & l. 1. de C. Μ. P. G. c. I 5, Iom. II. oper. p. 409. 4I0. 747. 748. Vide Acetabulum. Refertur & Hemina inter mensuras aridorum, & continet cyathos octo. Gal. deponder. & mensus c.p. AEgin. l 7 in sin. Hemiobolion, Hemiobolon, ἡμιοβόλιον, ἡμιωβόλιον, ἡμιόβολον, pondus est dimidii oboli sive duodecima βόλιον, ημίόβολον, pondus est dimidii oboli sive duodecima pars drachmae. Drachma enim sex obolos habes J Gorr. Erunt ergo circiter quinque grana. Gal. i. de pond. & mens. Hemiolium, ἡμιόλιον, est pondus drachmarum duodecim , Galen. l. 4. de C. M. S. L.c. 5. Significat alias sesquialterum, sive totum cum dimidio. Lat. Sesqui" uncia, Sescuncia. Hemionis, ἡμιονὶς, id est, muli stercus. Hipp. l. de nat. mul. LXXXV. 4. et i. 2. de morb. mul. LXXI. y. Lind. legit ἡμεόνου όνίδα Hemiopon, ἡμίοπον, exponit Galen. per dimsu dium, ’sparso, in Exeg. voc. Hipp. Foës. p. 262. Hemipeptos, ἡμίπεπτος. Vide Semicoctus. Hemiplegia. Hemiplexia, ἡμιπληγία, ἢ ἡμιπληξία, idem, quod παραπληγία, παραπληξία, en plerumque in alterutro latere corporis immobilitas, sensusque privatio, quam, etiam Apoplexiam vocat Hippocr. c. 2. I. Prorrhet. t. 5o. Differt igitur ab Apoplexia, ut à toto pars differt, quamvis differentia haec potius cum Paralysi locum habeat. In Apoplexia eni.n & mente & corpore reiolutos & attonitos esse constat; in Paralysi, quemadmodum & in Paraplegia, aut Hemiplegia , mente sanos esse notamus aegrotos. Galen, desin. med. Vide Apoplexia, Paralysis. Hemirhombion, ἡμιρόμβιον. Vide Hemitomon. Hemirypos, ἡμίρυπος, semisuccidus. Dicitur de lana Hipp. l. t. de morb. mul. LXXXIV. Io. Hemisy, ἥμισυ, i. e. Dimidium In Officinis exprimitur vocabulo Semis. Vide Dimidium. Hemitomon, ἡμίτομον, dimidiatum& semisectum dicitur. Estque nomen alicujus deligationis, quae alias ημίρόμβιον, sive semirltombut dicitur, & ad eosdem pene usiIs, ad quos rhombus, adhibetur. Meminit Hippocr. 2. de iis, q. in med. t. 2. Gal. in com. adh. l. Foës. d. l. & cons. Erotianus. Hemitritaeos, ἡμιτριταῖος, quasi Semitertiana, quamvis hoc Latinum nomen, ceu ineptum, improbet Keuchen. ad Serem p. 274. Legitur apud Hippocr. 1. Epid.s I. t. 23. s. I. t- 16.s. 3. t. 2. et 5. Quemadmodum vero nomen hoc febris quandam gravissimam speciem denotare, unanimis Medicorum est consensus; lta e contrario tantus inter eos est dissensiIs, qualis sit febris, & quae ejus natura, ut nec hodieque certo constare possit de hac re. Spiegel. integrum tractatum de Semitertiana fcripsit. Videatur & Sennert. de sin brib. I. 2. c. τι. C. Hofiri. de sebrib. c. eI. Ex recentioribus Wiliis & Sylvius piane omiserunt. Franc. Piens eam dari, aut peculiarem speciem constituere δίαῥῥήδην negavit, tract.spec desabr, c. 13. Ut nostram, salvo aliorum judicio, addamus sententiam, statui-; mus, non qualem necessarium esse, ut haec febris tpe-i cies asseratur, cum implicite sub malignis & implicatis comprehendatur. Quod fi tamen placuerit peculiatiter illam determinare . posset describi, quod sit ftbIis composita P maligna, putrida, participans ira qulbusdam de tertiana, provenienS à sanguinis biliosi cum ferosis & crudis portionibus permixti fermentatione praeternaturali ad dissolutionem malignam, vel putredinem vergente. Qui possunt, meliora in men dium proferant. Hemitybion, ἡμιτύβιον, dicitur esse indumentum lineum utrinque fimbricaturn, & pro sudario, aut peplo sumitur. Legitur apud Hipp. l. 2. de morb, LII, 33. et 2. de artic, t, 46. Vide Foës. p. 263. Hemiungion, ἡμιούγγιον. Vide Semuncia, Hemixeston, ἡμιξεστον, idem, quod ἡ κοτύλη,’ Acetabulum, quia ξέστης capit duas κοτύλας. GOrr. Henosis, ἕνωσις. Vide Unio. Unitio. Henricus rubeus, est VitriOlum ad rubedinem calcinatunr. Rul. & lohns. Heolos, ἕωλος, hesternus, pridianus, item vetus. Usurpatur apud Hippocr, de pane biscocto, l. de int. aff. XXI. 8, & inteliigendum de tempore praeterito, sive propius illud ab hodierno, sive longius absit, Linden. Ex. XVI. §. 148. Hepar, ἧπαρ, Jecur, dicitur viscus illud maximum abdominis, situm in dextro hypochondrio, cujus historiam vide apud Anatomicos, praesertim Barthol. l. 1. An at. c. 14. accuratius adhuc delineatum apud Gothofr. Bidloo Tab. Anatom. XXXIIXi Circa hujus usum maxima inter veteres & recentiores est dissensio, quorum illi principatum tribuerunt, & languificationis organum constituerunt, & venarum omnium principium, Hi vero de principatu illo dejecerunt, exequias illi pararunt, & saltem usum colatorium bilis eidem attribuerunt; quamvis hodieque denuo veterum opinionem ab orco revocare ausius sit D. D. Joh. Jac. AValdsohmid, Ileos. Ρ. Marpurgenfis, in quadam Disputatione, iu qua sanguificationem in hepate fieri δίαῥἠούδητ, defendere ausus est. An vefo fat firmis rationibus  ? alii videant. Mihi fane nop videtur. Post illam nuperrime D. D. Georg. Ern. Stahl in sua accurata & lecttt digna Dissertatione de Sanguisicastone c. a. hepati fanguificationis praerogativam per venas Mesaraicas chylum recipiendo vindicare non est veritus, Verum an hypothesis illa de chyli in venas MesàraicaS ingressu satis fit confirmata, non est nostrarum partium jam ventilare. Ejus substantiam esse glandulosam, MalpighiuS in Exerc, de Hepate demonstrare conatus est. Aliquando Hepatis magnitudinem nimium quantum excedere, patet ex Observationibus apud Schenkium, Hemsterhusium, & alios; addi poterit & haec nostra Observatio hepatis in gallo gallinaceo unius anni reperto tantae magnitudinis, ut discum sta. neum vulgarem tegeret, & quindecim unciarum pondus haberet. SirniliS legitur in Act. Hafn. Vol. I. Obs. 92. p. I8o. seq. In utero quoque massa illa carnosa, quae alias Placentae nomine venit, Hepar uterinum vocari, constat ex Anatomicis scriptis. Vide Placenta. In meditullio lapidum ad aedificia erutorum haud raro nëperitur massa quaedam friabilis, veluti luccus concrctus, insigni virtute siccante praedita, quam vulgo Hepar lapidum vocant. Vide Ephem. Nat. Cur. An. II. Obferv.63. Saepe etiam legitur vocabulum Epar absque aspiratione. Hepar quoque est nomen Lapidis Philus. Theatr. Chym. Vol. IV. p. 7 27. A ChymiciS etiam Hepar cum additione Antimonii, vocatur ob colorem obsiture rubescentem Massa illa Antimonii, quae alias Crocus Metallorum dicitur. Vide Crocus. Hepatarius, idem, quod Hepaticus. Linden, Ex. X, § , 60. Hepateros, ἡπατηρὸς, hepaticus, sive jecorarius. Est epitheton dysenteriae cujusdam, quando aquosus sanguis excernitur, ei aquae persimilis, in qua caro recenS mactata lota sit, Gorr. Vocatur alias Fluxus, scil. alvi hepaticus. Hunc P. Barbette negavit Prax. l. 4. c. 6. Sylvius qtioque nunquam se observasse scripsit, /. 1. P. M. c. 13. §. 24. Vide Fluor. Hepaticus, ἡπατικὸς, generaliter dici potest de omni illo, quod ad hepar sive jecur pertinet. Ita vena hepatica, alias jecoraria, arteria hepatica, ductus biliarii hepatici, Medicamenta hepatica vocantur, ln statu quoque praeternaturali late vocari possunt Hepatici omnes, qui morbo quodam hepatis laborant. Veteres tamen ita appellarunt eos, qui inflammatione hepatis laborarunt, quemadmodum pleuriticos, phreniticos, à parte affecta inflammata vocare solent. Ita & Hippocr, videtur accepisse Coac. t. 446. seq. monente Foës, in Oecon. p. tsp Hinc & inflammatio ipsa ὴπατίτις dicta fuit. Verum recentioreS vocabula Hepatitis & Hepaticus ufurparunt de affectu Hepatis citra inflammationern, quando imbecillitas Hepatis peccat, ut secretionis Officio non rite fungatur, cum vel sine tumore & duritie. Hinc cachexia aut fluxus hepaticus alvi Oritur. Gal. /. de differ.sympt. c. 5. et i. 3. desympt- cauff. c. 2. i. 5. de L. A. c. 7. l. 8. de C. M. S. L. c. 6. Linden. Sel. Med. Ex. IX. §. 6. seqq, pluribus. Hepaticum rusarum vocatur medicamentum e Crystallis Tartari cum Tinctura santaii rubri nutritiS & imbibitis paratum, uti fcribit D. D. V/edel. Pharm. Acroam. l. I.fect. I. c. 5. p.iy.fin. Hepatitis, ἡπατίτις. Vide Hepaticus. Dicitur etiam de vena apud Hipp. l. de Ven. XIV. I. 9. XV. y. alibique. Lind. Ex. XIII. §. 4I9. Verum vanam non esse hanc appellationem venae in brachio vel manu, patet ex circulationis invento, & ex anatomica inspectione, qua constat, Venam illam nihil de Hepatis substantia participare. Hepatus, ἥπατος, λεβίας, nomen piscis, cujus deicriptionem, usumque in cibo & medicina, vide apud Aldrovand. I. I. de pise. c. 12. Meminit & Jul. Alex, inter mediae constitutionis pisces, & Citharis jungit, l. I.4. Salubr. c. 8. Hephaestias, ἡφαιστίας, nomen emplastri ad inducendam cicatricem Optimi. Parabatur eX testa, eu maxime, quae in fornacibus usta esset, eo; quod dessocandi, abstergendlaue vim majorem haberet. Hephaestos, ἥφαιστος. Vide Vulcanus. Hephthotes, ἑφθότης, generaliter coctionem ; elixationem significat. Specialiter dicitur de excoctione corporis, & cclliquatione, apud Hippocr. 2. de K. V. I. A. t. 55. quod Galen. in comm. per, ωθρὀτητα τοῦ σώματος, tarditatem corporis, exponit. Sic ἐφθρὶ dicuntur, qui febricitantes Ob nimiam humiditatem corpus exoletum acquirunt, l. 4. Epid, IIX, 6. Foës, p, 2 54.fin. Hepsana, ἕψανα, dicuntur cocta alimenta, elixa cum jure. Hipp. /. 2. de morb. mul. X. 9. Hepsema, ἕψημα. Vide Defrutum. Heptamenos, ἑπτάμηνος. Vide Septimestris. Heptapharmacum, ἑπταφάρμακον, medicamentum laxanS, suptIuranS, carnemque gignens, sic dictum à numero ingrediendum septenario, ut sunt cerussa, spuma argenti, cera, pix, colophonia, adeps taurinus, thuS, ut habetur apud Aët. i. 15. c. 22. Gorr. Heptapleuros, ἑπτάπλευρος, i. e. septem C0. stas habens. Fuit olim epitheton Ligurum apud Pollucem, teste VesaliO l. 1. de II. C. F. c. I6. quamvis ordinarie omnibus hominibus competat, si costas spurias à legitimis separaveris. Heracleios, ἡράκλειος, i. e. Herculeus. Epitheton Epilepsiae, quae Herculeus morbus, nsinxxsm diota suit, Hippocr. I. 1. de rnorb. mul.. XVII. 6. vel quia solus Hercules ex heroibus hoc morbo laboravit; vel propter magnitudinem & vehementiam morbi, & expugnandi difficultatem, uti voluit Gal. c. 6. in 6. Epid. u 7. cum quo consensit Aristoteles apud Erotianum, qui etiam addit maniam ita nominari, qua salus heros olim correptus fuit. Magnes quoque vocatur lapis Heraclius, Gal. i. 6. de V. P. c, 15. et I. 6. de L. Aff. c. S. Vide Magnes, item Lapis LydiuS. ChiOcc. Mus. Calc.s q.p. 353. Herba, βοτάνη, dupliciter accipitur. Interdum late pro integra planta ; interdum stricte, videl. in Osi. ficinis Pharmaceuticis, ubi herbae idem fere funt quod folia, & distinguuntur à floribus, Schr. i. 2.c. 11. De Herba Ossifraga vide Eph. N. Cur. An.l. Obs.38. Herba quoque dicitur lapis Phil. Th. Chym. Vol. IV. p. 727. item Herbalis, quia habet animam vitalem, seu multiplicabilem, p. 721. Herba inguinalis ad tumores commendata, Aster atticus, Dodon. in histor. plantarum. Herba inguinalis. Ital. al. Bubonium Taber. neon. vulgo a 11 er atticus. Massar. de peste lib. 2. Herba salutaris, id est, fpina alba, qua Christus coronatus est. Marcell. Burdigallens. c. 23. Herba Sancti Fiaci, Verrucaria. Holler. I. 1. c. 43. Herba S. Innocentii, Poligonum majus, Daret » Enarrat, in Holler, l, I. c. 58, Herba Sancti Pauli, aliis herba paralytica. Vulgo Primula Veris. Herba Viperaria, ScorZonera. Bauhin. Herba vitri, id est parietaria. Matth. de Grad. cl tpo. in 9. Rhasis. Herba Ungarica, Aleaea, Anonym. Sylv. de tned. compositione l. 2. C. 34 Herbarius, βοτανικὸς, dicitur apud Gal. 1. I. de Antidou c. 2. qui herbas & plantas colligit, & vendit ad ufum Medicum. Hodieque etiam Herbarum ScriptoreS Botanici sive Herbarii vocari lolent. Herbeus, ὠχρὸς, nomen coloris, quem vulgo olivastrtsm vocant. Estque pallor luteus, luror buxeus, color Ictericis proprius, llind. Ex. IX. §. IS. Herbivorus, ποηφάγος, epitheton animalium ad differentiam σαρκοφάγων, carnivororum brutorum, quorum haec robustiora & magis ferocia sunt illis. Haec etiam pedes habent multifidos t Illa vero ungulas folidas, ὸπλὰς, aut bifidas, γωλὰς, Gal. l. 3. de V. Ρ. c. 2. princ. Hercules, ἡρακλῆς, nomen proprium Herois fortissimi apud Gentiles, diciturque fuisse Jovis & Alcmenae filius. A quo Herculeus morbus, h. e. Epilepsia, nomen suum juxta nonnulloS accepit, uti p. a. dictum. Cujus ratio gemina dari solet; vel quod Hercules hoc morbo laboraverit; & coturnicis ope ab hoc liberatus fuerit; vel quod per comparationem, sicut Hercules invictus fuit habitus, ita & hic morbus inveteratus nulla Medicorum ope superetur. Vincent. Alfar. à Cruce de Epileps l. I. lect. I.fol. mihi 3. 6. De hoc Hercule refert Athenaeus ex Epicharmo, quod aures non minus, quam quadrupeda, movere potuerit, notante C. Hofrn. comm. in Gal. de V. P. n. Ino. Per transtationem nomen hoc quoque tribuitur quibusdam validioribus medicamentis. Ita ἡρακλῆς, Hercules, fuit nomen collyrii fistularis, quod aegilopas radicitus tollere credebatur, ap. Aëu /. I4.c. 55. & alius medicamenti siccantis, carnemque, quae fupercrefcit, excedentiS, quod recipit squamae aeris, misyos, chalcitidiS ustae atramenti sutorii, aluminis usti aequas portiones. Nomen fuit ἡρακλέους ξηρὸι, i. e. Herculis siccum, sive fic- cans, uti ex eodem notavit Gorraeus. Inter Chymica celebre est catharticum & emeticum, quod dicitur Hercules Bovti, de quo vide Schrod. l. 3. c. 15. & Willis Pharm. Rau Part. I. s. 2. c. 2. Hereditarius, σύμφυτος, ξυγγενὴς, alii cum diphthongo scribunt. Hereditatis legitur .apud Grems Arbor, integr. & ruinos. l. 2. c. 4. §. Io. Latinum idem, quod Connatus. Epitheton morborum, quorum causia cum parentum femine in liberos aut posteros translata est, quasi transplantatione facta, quales funt Phthisis, Arthritis, Litbiasis &c. Charlton. Ex. III. Pathol. §. 7. Caip. à Rejes Camp. Elys. q. 54. «. 17. Parac. Paramirl l. 2. c. 7. De haereditariorum morborum natura, caussis, & differentiiS ex professo fcripsit Dermutius de Meara tractatum Pathologia Hereditaria inscriptum, & à filio Edmundo de Meara editum & annexum Examini suo de Febrib. Egregiam quoque industriam impendit in conscribenda disquisitione Inaugurati de Morbis Hereditartis D. D. JOhannes Zellerus, non ita pridem Professor Publ. in Illustri Tubingensi Studiorum Universitate constitutus. Rolfink. etiam vocavit Parentales. Vide Parentalis. Hereos, specieS amoris imaginarii apud Parac. in pollutione nocturna, l. 3. de ocig. morb. invisibil. Herma, Hermasma, ἕρμα, ἕρμασμα, fulcimentum, idem, quod στήριγμα, ab ἑρμάζω ; item ἐρματίζω, fulcio. Dicitur & ἕρεισμαἔρεισμα. Vide Ereisma, Legitur & apud Hippocr, στό,μασμὰς. 3. defract. t. 22. Hermaphroditus, ἑρμαφρόδιτος, dicitur, cui vitiosa, est genitalium conformatio, ita, ut utriusque fexus pudenda adsint, vel adesse videantur. Hinc & hujufmodi hornineS vocantur ἀνδρόγννοι. Plura de Hermaphroditis videantur apud Casp. Rejes Campo Elys. q. 48. per totum, ubi simul tractat: An dentur Hermaphroditi , qui utriusque sexus perfecta habent genitalia  ? quod negasse videtur Galen. I. 2. de fem. c. 3. in sine. Addantur & Observationes aliae, v. gr. Ephem. N. Cur. An. II. Obs. 203. 253. et τὸ». III. Obs. 168. Historia singularismi Hermaphroditi utriusque sexus membra genitalia simul referentis habetur in Oldenburg. Actis Philofoph. Ann. 1667. M. Febr. Quid Paracelsus per Hermaphrodiuca experimenta & medicamenta velit, Lector ipse arioletur ex l. 4. Paramir, de ocig. morbor. matric. De Hermaphrodito Spagyrico vide in Th. Chym. Vol. V. p. 804. Hermes, ἑρμῆς, nomen proprium, & notat 1. Mercurium , Ethnicorum Deum, ceu Deorum nunciurn & interpretem. 2. Philosophum post Mosen in AEgypto clarissimum, qui Trismegistus appellatus fuit, teite Suida. Huic tribuitur peculiaris Philosophia Spagyrica paucis aenigrnatieis dicteriis, sub titulo Tabula Smaragdina Hermetis comprehensa , de qua videatur Theatr. Chyrnic. Vol. I. sub titulo Physica Trismegisti, cum notis Gerardi Dornei. Hinc & Pater Alchemistarum vocatur in tr. Alchemia incerti Autoris, c. 30. Vol. III. Theatri Chym. p. 28. 29. Ferunt etiam de eo, quod 25000. Volumina conscripserit. Vol.V. p.256. Quam Hermestcam doctrinam salse perstringit Dieter. n. 829. Jungatur & Conring. tract. de Hermestca Medicina. Libavius vero dupliceS constituit Hermeticos Doctores, quorum alii sunt Dogmatici, horum antesignanum constituit Quercetanum, alii vero sunt Empirici, quos vocat flagitiosos Paracelsistas, eOfque repudiat in defens. Syntagm. Chym. contra Scheunem. Vide Mercurius. Hermetis avis vocatur in processu Lapidis Philosophi quando vi sublimationis, ceu quarto igne separatur à corpore fpirituS, Th. Chymic. Vol. IV. p. 5 5o, Hermestcum sigillum quid sit, vide Sigillum. Hermesia quoque vocatur Chymta Hermestca apud Libav. tr. de Igne Natur. Hermeticus. Vide Hermes. Hermolaos, ἑρμόλαος, nomen collyrii τοῦ στατικοῦ, hoc est, reprimentis bstentisque fluxiones, Estque duplex  : unus magnus, alter parvus, apud Aëtium, & ex hoc Gorr. Hernia, κήλη, Ramex, ruptura, dicitur item cre- patura, est in genere tumor p. n. umbilici, inguinum, scroti, obortus ex relaxatione, aut ruptura peritonaei, substantiam aliquam corporis, vel Omentum, vel intestina , aut aliam materiam carnosam, flatulentam, scirrhOsarn, serosam admittente & continente. Ejus quoad. subjectum & causas variae surit differentiae, v. g. Enterocele, Omphalocele, Hydrocele, Sarcocele &c. de quibus omnibus & singulis propriis in locis & literis initialibus. Herodius, idem, quod Chrysaëtos, aut Hierofalco , h. e. Aquilae species maxima, & veluti heros inter aquilas. Aldrov. l. 2. Omithol. c. 2. Heroion, Heroon, ἡρωΐον, ἡρῶον, h. e. monumentum, sive fanum heroi extructum. Legitur apud Hippocr. 2. in 6. Epid. t. 3 5. Heros, ἥρως, quid proprie significet, notum est, nec hujus est loci ulterius exponere. Obiter saltem notari potest, Paracelsum spiritum Ialis vocasse Heroem coagulationis , i. de morb. Tartar. c. 9. Herpes, ἥρπης, est tumor eryfipelaceus, pustulosus, sive cum exulceratione, proveniens à portionibus ichorosiS, & lixiviofis sanguinis, in Habitu corporIS subsistentibus, corrodentibus, sive exulcerantibus, aut etiam ulterius depascentibus. Ejus duplex habetur species : Miliaris, κεγχρίτη, & EsthiomenmTsive exedetis. Vide supra Cenchrias, & Esthiomenos, quorum ille benignioris est indolis, hic malignioris. De utroque vide Galen. I. 2. de art. cur. ad Glauc. c. I. In specie ἐσθιομνέυ meminit & Hippocr. 5. aph. 22. Plura ex Practleis & Chirurgiae Scriptoribus petantur, v. g. Hier. Fabr. ab Aquapend, ί. I. Pentateuch. Chir. c. 2O. Hildan, cent. t. Obs. 99. Senn. Med. Pr. l. 5. part. I, c. 17. P. Barbetto Chirurg. Part. II. libr. I. c. I, Latine Serpigo quibusdam dicitur. Castell. Herpeton, ἑρπητὸν, ἑρπηστικὸν, idem, quod Herpes , vocatur ulcus serpiginosum, pustulae serpiginosa, apud Hippocr, l 2. Epid. s. t. n 58. et Coac. p. 628. ἐρπετά quoque reptilia, vocari pediculos capitis & reliqui corporis, scribit Gorr. in desim Alias & feles, mures &C. reptilibus annumeravit Galen. l. 6. de Anat. adm. cap. 4. Herpsis, ἕρψις, ἑρπυσμὸς. Vide Reptatio. Hesmic, i. e. quarta pars librae. Rul. & lohns. in Lex. Hespera, ἑσπέρα, vespera, si vocis hujus uiurn spectemus, tripliciter accipitur. Primum de ternpor, quando sol inclinat ad vesperam. Deinde, quando sol jam occidit. Denique sera vespera dicitur fub ere-' pusculo. Lindcn. Ex. XVI. §. 2 I9.seqq. Hestia, ἑστία i e. Focus. Vide Focus; cui adde; quod cor dicatpr ἑστία τῆς φύσεως, focus naturae. C. HOfmanu, corn. in Galen. de V. P. n. 179. 3 n. Έπά quoque nomen est emplastri apud veteres nobiliS, cujus descriptio habetur apud Aët, /. I 5. ita dictum, quod ex Graeci nominis literarum calculo indicetur, constare 516. drachmis. Refertur ad Nicepsonem Regem. GorraeuS. Hesychia, ἡσυχία, h. e. Quies t estque res non naturalis motui opposita, & ita indifferens causia procatarctica ad sanitatem & morbum, quatenus vel moderata & opportuna, vel immoderata & importuna fuerit. De noxis quietis vitioste vide Charlton. Ex. VII. §. 3. Ήσυχὰς, quietus, sumitur etiam pro moderato, sive non molesto. UsiIrpatur de tussi leviori, Hippocr. i. 4. Epid. XIIX. 19. Vide etiam de hoc vocati. Dieter. nttm. 38I. Heterocrania, ἑτεροκρανία, idem, quod Hemicrania. Gal. i. 2. de C. M. S. L. c. 3. Heterogeneus, ἀνομοιομερὴς, vel idem est, quod Dissimilaris, vide Anomœomeres : vel etiam hodieque usurpatur ad exprimendam naturam, & indolem alicujus rei naturae nostri corporis, humorum & s.pirituum adversam & purgantem, v. g. quando sanguis portionibus vitiosis excrementitiiS scatet, dicitur scnguis heterogeneus apud recentiores. Helmont. tr. Schol. Humorisi. passe decept. c. I. n. 1 5. Heterorrhopos, ἑτερόῤῥοπος, dicitur de eo, quod in alteram partem vergit, hoc est, ambiguum, v. gr. de tumoribus Hippocr, i. Epid.s. 1. t. Io. I3. I. 2. Epid.s. II. 6o, 79. Et aegri dicuntur ἐττρρόῥπάες, quando in illis insignis mutatio notatur, vel ad salutem, vel ad mortem, it. de R. V. I. A. t. 56. Vide Foës.p. 245. Heterorrhythmos, ἑτερόῤῥυθμος, est epitheton & species pullus ἀρύθμου, quando aliquis alterius aetatis habet pulsum. Gal. in desim Mectic. Hetoemocopia, ἑτοιμοκοπία, dicitur Hippocr, inanis labor, aut prompta elatio, nugacitas, vel loquacitas, in Praecept. IX. 3 I. Heuresis, ἕυρεσις. Vide Inventio. Hexagium, ἑξάγιον, ponderis nomen est, quo utitur Actuarius in aurea antidoto Alexandri. Pendet autem quatuor scrupula. Latini Sextulam ' appellant. GorraeuS. At Jul. Alexandr. pendere scribit drachmam unam cum dimidia, Annot. in Galen. l. de fac. parab, Tom. II. Oper. p. 857. Hexapharmacon, ἑξαφάρμακον, nomen emplastri ad perniones exulceratos, cujus descriptio habetur e sex ingredientibus apud AEginet. I. 3. c. 79. Hexis, ἕξις. Vide Habitus. Hians, vide Chasco, Ecplexis, Channa, Seseros. Hianticilla. Vide Galbulus. Hiatula, χήμη. Vide Chama. Hiatus, χασμὸς. Vide Chasme. Hicesia, ἱκεσία, ἱκέσιος, nomen emplastri veterum utilissimi ad strumaS, abscessus, lienem & articulos, cujus meminit Gal. l, 4. de C. M. P. G. c. 14. & desttripsit AEginet, l. 7. cap. 17. Perperam Latine scribitur Icesti emplastrum. Hicneomenos, Hicneuomenos, ἱκνεόμενος, ἱκνευόμενος, competens, conveniens, opportunus. Dicitur de tempore apud Hippocr. 3. desract. t, op. Foës., p. 279. Hidroa, ἵδρωα, ἱδρῶα, sudamina, sirnt pustularum genus ex biliosis & acribus salinis humoribus cutem lancinantibus obortarum, praesertim aestatis tempore ex sudoribus provenientium & vexantium. Unde papulas sudorales , aut sudorosas non inepte quis diceret cum Dieter. Iatr. n. 4oI. Meminit harum Hippocr. 3. aph. 21. Hidronosos, ἱδρωνόσος, significat febrem, in qua plurimus statior p. n. prodit, quae alias Sudor Anglicus dicitur. BlancardI in Lex. Hidros, ἱδρὼς, Lat. Sudor, est excrementum hurnidum tertiae concoctionis per cutis poroS in aquae speciem erumpens, cujus materia est humor tenuis de fero & lympha participans, ejusdem cum urina & lachrymis generis, in hoc faltem ab illa differens, quod sudor cum violentia quadam naturae secernatur & excernatur, quemadmodum & Lachrymae; Urina vero magis spontaneo motu secedat. De sudoris caussis & differentiis vid. Baricellum integr. tractat, de Hydronosa Natura. Dieter. n. 40 2. In genere sufficiat, Sudorem alium esse bonum & salutarem, alium noxium & malum. Ad bonum pertinet spontaneus criticus, & artificialis; ad malum vero spectant Sudor nimius, deficiens, paucus, depravatus; quorum utriusque classis descriptiones egregie tradidit D. RoteiIbeccius in binis Exercitationibus. De sudore prorsius nigro Instar -nti salutari & excreto legatur singularis observatio D. .i . BOrrichii in Act, Hafn. Vol. I. Observ. 70. p. 155. Stsdor Rulando dicitur Aqua permanens. Sudor hermaphrodicici salis , i. e. liquor vel spiritus halinitri. Libav. Apoc. Hermet. Part. pr. c. 11. Quid sit Sudor Mercurii Spagyricus, vide apud eund, in Procem. Part. post. Apoc. Herrn, T, II. Oper. p. 330.33 r. Hidroticos, ἱδρωτικὸς, vide Sudoriferus. Hidrotopoeos, ἱδρωτοποιὸς, significat Sudor ificum, vel Sudoriferum. Ita medicarnefita vocantur ϊδρωτοποιὰ, sudorem moventia, apud Nonum l. d. M. P. C. c. ΙΟ9. Hidrynomae, & Hidryomae, ἱδρύνομαι, ἱδρύομαι, significat proprie firma sede collocor, firmor. Frequens Hippocr, v. g.q.aph. II. I. Prorrhet.s.I. t.36. Couc.t,3 I 5. l. e. Epid.s. y. t. 1. De utero in iuam fedem collocato libr. t. de ritorb. mulier. XXXVII. i. In specle de urinae sedimento usiIrpatur Coac, t, 57 5. & aliquotieS in Epidem. Vid. Foës. 5.277. de venis perpetuo motis l.a.Epid. s. 2. t. 16. de tussi, l. 4. Epid. XII. 23. Per transtationem etiam de mente tranquilla & firma praedicatur r.Prorrhi sect. I. t. το. l. 3. Lipid. agr. 15. p.sl. post Hidus, id est, flos aris. Rul. & lohnf. in Lex. Hieracion, ἱεράκιον, nomen est plantae, de qua vide BntanicoS. Porro ita quoque vocatur collyrium ad obfcurum viium & fcabras affectiones, apud Galen. l. 4. de C. M. S. L. c, 7. hauddubie ab Hierace Autore ita .1 Ictum. Gorr. Hieracites, ἱερακίτης, nomen lapidis, vel, ut Pl.nius u t, saeiumae, vernacule Lapis accipitrum, ita dictus à colqre Hieracis, i est, accipitris simili, - de quo videatur G. Agrie, bbr. y.fossil.p. m. 263. Aldrov. iib.3. Ornithol. § Denominata. Gal. I. 9. de S. Fac. §, Aphroselinus , & AEigineta I. 7. c. 3. §. Lithl. Laudant ad sistendas haemorrhoides. Hieraticum, ἱερατικὸν, epitheton 1. suffitus, sive κῦφι sacrificulorum, quod Dns gentilium adolebant. Gorr. 2. Malagmatis Asclepiadae Pontificium inscripti, stomach cis, hepaticis & ad viscerum dolores. Gal, /. 8. de C. M. S. L, c. y. Hierax, ἵεραξ. Vide Accipiter. Hieroglyphica, ἱερογλυφικὰ, vel dicunttlr de Characteribus in Medicina, ab Hermete Trismegisto aliisque excogitatis, quorum adhuc valde ferax est medicina, teste Schenck. Synt. compon. & praescr. med. p. 84. seq. Vide Character. Vel de plicis & rugis in manibus, pedibus, fronte, e quibus vana curiositaS Chiromantarum multa praedicere solet. Hieros, ἱερὸς, h. e. sacer i Primum est epitheton cum ossis, vide Os. Ut & vasorum ad illud Os excurrentiutn v. g. Arteria & Vena Sacra : Porro Musculi t ita Sacer Dorsi musculus vocatur, qui ab ossiS sacri parte posteriori ad ultimam dorsi vertebram desinit, & describitur à Bartholin. Anatom. l. 4. c. 7. Bidloo An at. Tab. XXX. tum morbi, v. g. Comitialis, qui alias Epilepsia vocatur Ob magnitudinem & vehementiam symptomatum, Hippocr. I. de morbo sacro, item Erysipelatis, quod Sacer Ignis dicitur, maligni. Si quidem veteres Graeci omnia vocarunt ιίρά, quae fuerunt horrenda & magna, Keiichen. ad Samonic. p. 246. 285. Deinde est nomen medicamenti etiam Latinis Hiera dicti, cujus variae prostant apud Autores & in DifpeniatOriis formulae. FamosioreS funt Hiera Picta, quae & Galeni, nec non Andromachi, Hiera diacolocynthidos, quae & Amiochi, Hiera Logadii, Hiera Russi, Hiera Archigenis, Themisonis, Antipatri, Justi &c. Gorr. Harum desctiptioneS vide apud AEgin. l. 7. c. 8. Hilaris, Hilaritas, ἱλαρὸς, ἱλαρότης, dicitur de animi laetitia, estque idem, quod Gaudium, vide Gaudium. Theriacam quoque ίλαρὴν, H larem, appellatam fuisse prtet, ex Gal. i. de Ihertac. ad Ptson. c. fi. Hilum, proprie dicitur macula Illa nigricans fabarom propria, de qua egregie disterit I. Alexandr. Annor ad l. 2. de Al fac. c- i9. Himas, ἱμὰς, proprie corrigiam} lorum significat. Vide Lorum. Fer similitudinem vero ita VOeatur Gurgulionis vel Uvulae, sive columellae laxitas, quando longior graciliorque evadit. Differte dicitur à Cionide, quod in hac Gurgulio non extenuatus est, fed crassitiem ex fluxione solito majorem adeptus esse videtur. In illo vero affectu & gracilescit & secundum crassitiam imminuitur. Aët. lib. 8. cap. 43. Dicitur & ιμὸντωσις. Gorr. Vocatur & Latinis hic affectus Lorum, quia toro similis gurgulio propendet. Nic. Piso de Ml. C. et C. I. 2. cap. r. Himeros, ἵμερος, notat cupidinem &desiderium, praesertim amatorium, vel Venereum, uti demonstrat Foës, ex Homero Iliad. γ. & ξ. Oecon. p.281. Defcendit à verbo μίεἰρομαι & μίερδσθαι, quod frequens apud Hippocr. significans appeto, desidero, virilem amorem concupisco, l. de morb. mul. X. 13. ( quamvis apud Linden. ἀμίεται pro μίμίεται scriptum sit, an mendose ?) XIV. 7. XXVI. 32. XXXIIX. 14, c. 4. Hinnulus, νεβρὸς, pullum cervinum notat, cuius coagulum ingreditur Antidotum apud Galen, l. 2. de Antidou c. Io. Sumitur vero aliquando latius pro fotu aliorum animalium, praecipue tamen cervi, caprae, damae foetus ita vocantur. Rhod. ad Scrib. n. I3. ubi plura de coagulo hinttlci reperies. Hippace, ἱππάκη, dicitur caseus equinus, Hippocr. I. de A. L. & Aq. XLIV. I4. Diolc. l. 2. c, 50. quamvis ibidem etiam moneat, nonnullos coagulum equinum ita vocaffe, quos imitatus Schroder. l. S.cl. I. n.2I. Plura de Hippace vide apud Mercurial. I. 2. V. L.cap. t.6. Saracen. not, ad loc. Dioscor. cit. Foës. Oec. p. 283. Linden. triplicem significationem vocabulo huic attribuit, quod not. r. Caseum, 2. Oxygala, & 3. Equile, sive cubile equorum. Ex. XVI. §. 121. ufque ad 130. Hippanthropos, ἱππάνθρωπος, idem, quod Centaurus, monstrum illud fictilium Poetarum. C.Holin. com. in Gal. de V. P. num. I22. Vocatur & Hippocentaurus. Hippobinos, ἱππόβινος, i. e. instar equorum valde libidinosus, qui inexplebil ter Venerea sectatur, Lat. Lastaurus, validae & praefervidae libidiniS homo. Gas.p. à Rejes C. El. Qu 44. n. 24. Hippocampus, ἱππόκαμπος, est insectum animal marinum, cujus descriptionem, venenum, & usturi in medicina vide apud Aldrov. /. 7. de Insect. c. I6. Meminit Hippocampi usti contra Alopecias, Gal. l. t. de C. M. S L. c. I. AEgin, l. 7. c. 3. Alias legitur & in fetuinino Hippocampe. Campe, κάμπη, significat Erucam. Unde Hippocarnpen demonstravit reperiri in lociS mari» timis, praesertim Venedis, cujus lacies elt equi, dorsum, vel cauda erucae . Ρ. Amrnann. lrenae. p- ι itr. Per tuoslationem Hippocampos vocavit processus ven ricalcratrt cerebri superiorum, sive anteriorum ArantIus, notante C. Hofniann. com. in Gal. de V. P- n. 559. 643. & LIC» den. Medic. Physial. I. t. c 8. §. i 34. Hippocrates, ἱπποκράτης. nomen proprium Medicorum aliquot antiquiorum, praesertim vero illius Artis Medicae principis Coi, qui &Magnus dictus fuit, de quo plura apud Galen. & alios. Hunc fuisse tritavum Aristotelis Philosophi pro indubitato habet Joh. Jac. Bassus i. I. de Hippocr. & Gal. decret. capo ι. p. m. q. HujuS praesertim sententiae & aphorismi tantam invenerunt fidem, ut canoiiiS instar habeantur. A Principe hoc vera Ars Medica, quae Dogmatica & Rationalis vocari solet, dicitur quoque Hippocrauca. Quamvis vero Hippocrates merito dux artis & omnis boni autor laudetur, & fi quae simt alia encomia; laus tamen illa non fine grano falis intelligenda. Hinc recte Galen. i. 9. Μ. Med. c. 8. cum Trajano Irnper. comparans scripsit, omnem ad medicationem viam aperuisse, fed ita, ut cura & diligentia opus fit ad absolutionem. Praesertim vero hoc ipsi condonandum, quod in Anatomicis non adeo fuerit exercitatus, & ita in Physiologicis rem non ubique acu, quod dicitur, tetigerit. Vid. C. Hofrnann. c. ad Gal, de V. P. n. 3 5. 36. & alios. Hippocratis Manica quid sit, vide Manica. Hippocraticus, ἱπποκρατικὸς, non modo dicitur de doctrina Medica ; verum etiam in specie de vino, alias saccato dicto, οινῳ σεσακκισροένῳ, σακκτά, quando nimirum facctS indita funt aromata, & post colaturam saccharum additum. Vide Linden. Ex. X. §. 222. 223. ubi & Lachrymam Sponsu appellari scripsit. Vocatur alias Claretum, de quo luperius suo loco. Hippocr astca facies quae dicatur, vide supra in Facies. Hippocraticum scamnum quid fit, vide supra Bathron. Hippoglossus, ἱππόγλωσσος, est nomen piscis, & quidem Soleae majoris, Aldrov. l. 2. depifc. capo 34. Vide Solea. Hippolithus, ἱππόλιθος, dicitur lapis, vel calculus in ventriculo, aut intestinis equorum nonnullorum repertus, qui uti lapidi BeZoar occidentali figura & lamloea structura non absimilis est, ita & viribus eundem aemulari statuitur. Schroder. 1. 5.ct. I.n. 2I. Jung. Fr. Hofmann. in Clav. ad h. l. p, 661. Hujusmodi lapidem magnitudine pomi pendentem largiter dimidiam libram pond. civ. ex liberalitate Viri Nobiliss & Spectatissi Dn. Wilh. Grasselii, CiviS & Mercatoris primarii Norimbergensis ego quoque possideo, qualem alium & ipse laudatus Vir ejusdem magnitudinis asservat. De tali lapide equino in intestinis gtnito disseruit etiam D. D. Wedelius & ex hoc BOnetus notavit Med. Sept. i. 3. sect. z6. c. 37. p. 788. Depictos etiam illos exhibet Philipp. Jacob. Sachs à Lewenstein in sua Gammarologia c. 14. p. 302. Hippomanes, ἱππομανὲς, ambiguum valde est vocabulum. Vel enim significat fruticem, alias Cynocrambe aut Apocynurn dictam, ideo, quod equos in furorem concitet, si eo vescantur. Theocrit. Idyll. 2. Vel succum e Tithyrnallo expressum. Theophr. l. i). H. Pl. c. 15. quamvis alii Hippophaici legant: Vel notat fuccum extillantem ex equarum genitalibus s dum equiunt, A st stot. l. 6. H- A- cap. 18. Vel id, quod pullis equarum adhaeret in fronte, d. l. c. 22. Quidam pro secundina equarum accipiunt. Meminit Hippomanis Equarum D Ludovic. Differt. Pharm. I. p. 5 i 6. Creditur à nonnullis habere virtutem conciliandi amorem, vel partum promovendi. Hippone, ἱππώνη, nomen est malagmatis, cujus Philagrius autor perhibetur. Descriptio habetur apud Aët. lib. t 2. notante Gorraeo. Hippopotamus, ἱπποπόταμος, id est, Equus fluviatilis, est animal ferum, quadrupeS, exoticum, cujus defcriptionem & usum varium prolixe exhibet Aldrov. i. I. de quadr. digit. vivipar. c. 12, ln specie corii hujus ferae usti ufum monstrat Gal. i. de Theriac. ad Pifon. c, 9. Testiculi aridi potu oblati contra morsus serpentum, AEginet. Z.7.C.3. Quod Hippopotamus obesus & plethoricus venam sibi vulneret arundine, & plagam limo Obducat, eX Plinio refert Rolfink. O. ac M. Med. Spec. l, a.s. I.C. 4. Hippos, ἵππος. Vide Equus. Hipposis, ἵππωσις, mendose, pro ἴπωσις, pressio, de quo suo loco. Mendam hanc inculcavit Foës. p. 186. & C. Hofmann. in ἀνεκδοτὸοις notis ad Gal. com. 3. de artic. t. 49. Hipposorchis, ἱππόσορχις, haud dubie denotat pulverem testiculorum equinorum in descriptione Pulveris ad Dystasiam in Dispensator. August. cl. e), cum ad normam vocum Graecarum aliarum compositarum melius exprimi potuisset per Hipporchis, ϊππόρχις. Hippuris, ἵππουρις, primum nomen est plantae, quae Equisetum dicitur. Deinde apud Hipp. /. 7. Epid. LVIII. 12. videtur omnino indicare morbum quendam ex'continua equitatione, sive quaedam fluxio fuerit ad inguina & partes genitales, sive imbecillitas, sive attritus, sive alius id genus affectus, notante Foës. Oecon. pag. 2 86. Hippuros, ἵππουρος, nomen pi sicis, qui & ἀρνευτὴς, item Urinator vocatur, cujus defcriptio habetur apud Aldrov. i. 3. depifc. c, 17. Hira, circa hujus vocabuli orthographiam & significationem ambigunt & discrepant Autores. Veteres libri legunt Cftiru. Alii Hilla, Quidam restringunt ad Intesinnum Jejunum rnrts dictum t quidam ad omnia intestina. Linden. vero adhuc latius ad omnia Interanea abdominis τὰ ἔνσερα extendli, quae sententia & nobis placet. Gr. diei potest τὸ ίγκοίλιοι. Lind. Ex. IX. §. 53. 57. &c. Dieter. Iatr. n. 783. Hirbellum legitur apud Paracelsurn, quod deliros reddat homines, sed quid significet, non constat, tr. de Surditate. Hircus, τράγος, aequivoca simt vocabula. Proprie notant animal quadrupeS notissimum, quod & Caper dicitur, de quo siipra in Capra. Ejus carnem pessimam dixit Galen. I. 3. de Al.sac. cap.z. & l. de atten. vict. cap , 8. ParacelluS vero dicit, apud SpagyroS Hircum quoque dici masculum Caniculam castratum & nutritum herbis diaphoreticis, /. I. de praep. tract. 3. tit. de Corallis. Sanguis fcirci habetur pro singulari remedio adversus pleuritidsm & alios morbos malignoS, insignique vi pollet sanguinem concretum dissolvendi; de cujus praeparatione praeter Dispensatoria Norirnb. & Augustam nec non Schroder. l. y. cl. 1. n. 9. videatur & Helmont. tr. Pylorus Rector, n. 73. seqq. Propter foeterem huic bruto familiarem & salacitatem vocab. τρα- γος, hircus, ad diversos quoque affectus hominum translatum observatur. Ita intumescenda testium tempore pubertatis in adolelcentibuS cum mutatione vociS in graviorem hoc nomine τρἄγος venit, quod patet ex I. 6. Epid.f 4. t. 27. & Gal. lib- 14. de V. P. cap. 7. Unde & verbum τραγμί & τραγίζειν, kircire, in ea significatione accipitur, Hipp. i. 6. Epid.f 3. u 25. & Gal. l. 2. deSem. c. 5. Olidus quoque ille foetor proprie sub alis incubans, cx quo τραγομαχαλοι dicuntur, bircus, τρἄγος, appellatur, & illi juvenes ad virilitatem accedentes Hircosi aut Hirquitalli dicuntur. Foës. p. 621. l. 2. ep. 6. serosis; etiam edulii genus est, quod ex Zea parabatur aut ex olyra, Gal. c. I, de R. V. l. A. 1. 18. In vite, cum fructu carens frondium luxuria laborat, & fructuum inopiam foliorum ubertate compenset, vitium vocatur τράγος, ex Aristot. l. 5. de Gen. an. cap.rS. Theophrast. I. 5. de cauff. flant, c. 10. It. Tandem Anatomici τραχύν, hircum, appellant eminentiam illam auribus tempora versus adnatam tegminis instar, quae irruentia in aurem vel excipit, vel prohibet, quia hac in parte pili crescunt. Barthol. i. 3. Anat. c. p, Linden. Med. Physiol. i. 2. c. n. §. 4, Hirquus, vide Angulus. Hirsutus, Hirtus, Hirtitas, idem, quod Pilosus & Pilositas. Vide Dasys. Hirudo, perperam per y apud P. M. de Galdena & alios βδέλλα, sanguisuga, insectum est palustre, instar lumbrici oblongum, fanguinem ex hominibus & equis exugere valens, cujus descriptionem, afum in arte Medica & noxam ve. enosam cunr remediis vide apud Aldrov. /. 7. de Insectis c. I I. et 12. Adde Schrod. l. 5. cl. 4. n. 105. Obiter hic notetur, ingeniosissimum alias Lindentim lapsum esse, quod crediderit, hirudines elicere non nisi tenuem sanguinem, Ex. XIII. §. 409. Siquidem hoc manifeste repugnat experientiae, cum & nos observaverimus, quod elicuerint etiam crassum, fibrosum & foeculenium sanguinem. Jungatur observatio & disiursus de hirudinibus lectu dignus D. l. Val. Willii Medi i quotIda n Regii Dani Castrensis, in Act. Hafn. Vol. III. Obs.yt. vid, Bdella. Hirundo, χελιδὼν, aequivocu n est. diversa significanS, (t) animo) volatile, sive a em diversa » speciei, cujus descriptionem ufum.Iue iti Medi.ina vide anud Aldrovsati. l. 17. Omitholog c fi seq Schr. der. ds. cl.t. B, 55. (2) notat piscem marinum volantem, VenetiS Lucerna dictum, quem etiam descripsit Aldrov. /. 2. de piscib. cap, 3. (3) significat etiam speciem ierpentis hirundinis colorem Obtinentis, cujus longitudo circiter cubiti unius, & interficit hominem ante bihoriurn, Avicenn. i. 4escn. 6. triies. 3. c. 2 I, (4)χυλιδον, hirundo , vocatur cavum illud, quod fit in flexura brachii humani & flexura ungulae equinae, Lind. Med. Physiol. l. 2. c. 14. §. 73. et Lix. XIII. Sel. Med. §. 414. (5) Ex Suida quoque constat, hoc nomine venire pudendum muliebre , & mirum, Rolfinkium hac in re valde curiosum non adjecisse appellationibus genitalium muliebrium in O. ac M. de Part. generat, dicatis. Tandem Aurelianus /. 1. c. 4; testatur, equorum impetiginem, h. e, squamulas anteriorum erutum sijb armorum partibus in ipsis animalibus natas vocari hirundines, pQuJcitcc. Vide Aldrov. l. prius citat. Hiscuria, vitios.e ponitur pro Ischuria, & occurrit apud P. M. de Calderia Tom. III. Oper. p.  221. sc??. Hismat, id est, spuma argenti. Rul. & Iohns. Hispanicum viride, id est, Hispalensis, h. e. viride aeris. Iitlem. Alias Hispanicum quoque epitheton .trini generosi à loco natali ita dictum. Hispiditas, in genere idem, quod Hirsuties vel Hirtitas, δασύτης. Specialiter vero juxta Aedum /.7. c. 66. duos significat affectus, vel relaxationem genarum, quae Graecis φαλάγγωσις dicitur, ob nimium humorum superfluorum afflexum ; vel pilorum in genis siiborientem depravatam propaginem, ita ut intro vergentes pungant tunicas, & oculorum defluxus provocent. Graece vocatur δυστοιχίασις. Vide supra Dystœchiasis. Forest. l. u. Obs. 46. in Schol. Histamenos, ἱστάμενος, consistens, ab ἵστημι con. sistor sto. Usurpatur non solum de aetate, quae ad summum vigorem pervenit annorum circiter 4o, usque ad 5o. s.ed etiam de tumoribus, qui ad summum pervenerunt, quibus opponuntur, ὀιδήμαστα καταπαυόμενα, remittentes, 2. prognosis t. 3. Historia, ἱστορία. est oratio, vel enarratio eorum, quae visiu perspecta, Gal. l. desubfig. Empir. c. Io. vel est enarratio eorum, quae saepius iisdem de rebus experta lunt. l. de optima secta passim. Clarius fortassis ita defcribi poterit: Quod sit oratio, vel enarratio de aliqua re, vel persona singulari fecundum omnes circumstantias & attributa circa illam rem, vel personam Observata. Convenit cum Casu Medico, vel Observatione Medica. Vide Casus. Hujufmodi historias quamplures reperire libet in Theatro Galentco Mundellae, & alibi, praesertim etiam apud Casp. à Rejes in Indice Campe Elysii Ouaestionum. Placet quoque delcriptio Historiae à B. Casp. Hofmanno relicta Ζ. 6. V. L. c. as. Historia est vera ac .seria rerum gestarum narratio. Tales Hstoriae aegrotorum sunt veluti cynosura ad quemvis morbum in quocunque homine cognoscendum facilius, praenose cendum certius, cutandum denique tutius, si sanabilis, sin minus, palliandum jucundius, si abstinere curatione non licet, verissime scripsit Linden. .Ex. IV. §. 1. Histos, ἱστὸς, dicitur malus in navi, sive lignum erectum, ex quo velum suspenditur. Sumitur vero ab Hippocr, pro instrumento chirurgico ligneo, in cujus sliinmo aliud lignum transversum imponitur, ex quo trochlea dependet ad scalae demissionem, 3. de artic. t. 25. Gal. ad h. l. Histricus, ἱστρικὸς, denominativum à provincia Histria, sive Ubia Illyrico contermina, & dicitur de cieo Histrico, quod optimum, ubi majori opus est adstrictione, Galen. lib. II. meth. med.c. I6. Adde Jul. Alex, notas ad h. l. Hizo, ἵζω, significat subsideo, desideo. Dicitur de naso quando os palati decessit. Hipp, l. 4. Epid. IX, 2. et I. 6.s. I. t. 4. Hoclax, Hoclasti, ὁκλὰξ, ὁκλαστὶ, flexis genibus, ab ὁκλάζω, labasco, Gal. i. 1. de V. P. c. 14. Vide Gnyx. Hodoeporia, ὁδοιπορία. Vide Iter. Hodos, ὁδὸς, vide Via. Hoedus, ἔριφος, vide Eryphos. Capra. Adde Gal. I. 6. de L. A. c. 6. Mercur. l. I, V. L. c. 25. Holcas, ὁλκὰς, apud Hipp, significat navim onerariam, l. deflatib. V , 4. Holce, ὁλκὴ, duo significat t I. attractionem, ab ἕλκω, traho, Hippocr, l. 1. de morb. mul. LXXXII. I8. Deinde est nomen pondeiis, estque idem, quod Drachma. Gal. i. de ponder. & mensur. ut & in l. 1. de Anstdot. GOrr. in desim Holcimos, ὅλκιμος, dicitur de eo, quod trahitur & ducitur, & in varias pattes sequax est, nec divellitur, s.ed continuum manet, veluti quae lenta sunt, tenacia & glutinosa, Gal. c. 2. de artic. t. 45. ubi in Hippocr, verbis legitur ἐνόλκιμον. Dicitur & de hepate tumore affecto, l. 2. de L. Aff c. 8. Lat. Tractorius. Holera, antiq. pro Cholera. Keuch. not. ad Seren, p. 152. Aliquando & pro plurali Olera. Idemp. 173. Holippae, dicuntur placentulae tenuissimae instar laminae paratae ex massa farinacea tenui & saccharo, & ferventi ferro duplicato & figurato assulae & igni admotae, pro Bellario, quamvis & Purgantes olim paratae in Dispensatoriis extent. Holmiscos, ὅλμισκος. Vide Mortariolum. Holmos, ὅλμος. Vide Mortarium, ὅλμος etiam dicitur Truncus corporis, exceptis artubus. Fallop. Expos. de Ossitb, Tom. I. Oper.p.  521. Holophlyctides, ὁλοφλυκτίδες, idem quod φλυκτιδες, sive φλυκτάιναιφλύκταιναι, pustulæ. Gal. in exeg. voc. Hippocr. 8i Erot. in Onomast. p, 85. quamviS sine asptratione ibid. legatur, sicut & in Gorraeo. Holos, ὅλος. Vide Totus. Holoscheres, ὁλοσχερὴς, significat integer. Usura patur ab Hippocr, de sanguine Omnes fuas portiones intcgrales complexo, l. de Alim V. 7. Holothurion, ὁλοθούριον, quid pl.oprie fit ine certum est, an animal, an vero planta; ut ita ad zOOphyta referendum videatur, de quo videatur Ul.Aldrov. Ϊ. 4. de Zoophttis c. 4. libuit tamen hic facere rnentionern, quia Jac. Bontius in observationibus selectis Medicinae Indorum annexis Observ. VII. scribit, potum nimium ex oryza & holcthuriis paratum Arac dictum occasionem dedisse morbis chronicis implicitis gravissimis in uno lubjectO, unde & potum maledictum vecare non dubitavit. Holotonicos, ὁλοτονικὸς, dicitur de convulsione universali, quae Tetanus est, quando totum corpus riget. Schenk. in obs. Holsebon, item Helsebou, id est, Sal commune praeparatum. Rul. & lohns. Homalos, ὁμαλὸς, significat aequabilis, justus, unde conjungitur cum τῷ δίκαιος, apud Hippocr, 3. de fract. t. 3 I. Legitur & i. 4. Epid. XX. 3. Verbum etiam ὀμαλυτά, h. e. explano, ad aequalitatem redigo, occurrit 1. de Haemorrhoid. IV. 2. Vid. Foës. Oec. p. 452. Homarteo, ὁμαρτέω, id est, sequor. Hippocr. l. t. de morb. LIX. 8. Homerda, dicitur Stercus humanum, sive excrementum alvinum in intestinis, praesertim crassioribus congregatum. Blas. Med. Univ. Part. Hygtetn. lib. t.s. 2. p. m. 5. et I. 5.s. t-subsect. 4. p. Io. Homilia, ὁμιλία, triplicem habere dicitur significationem apud Hipp. Primo significat conversationem 8i colloquium cum aliis, I. de Medico t. II. Deinde connexionem & cobaesionem partium & praecipue Ossium inter se, 1. de artic. t. 5. ubi verbum ὀμιλδα legitur: & denique exercitationem, d. l. t. 36. An fortassis collegiandi rationem hac voce innuere voluit Cous ? Homo, ἄνθρωπος, quid significet Omnibus est notissimum. Dicitur, ita appellari ab humo, quia e terra creatus. Parac. Philos.sag. 1. I, cup. 8. Vocatur etiam Microcos.mus, cujus tamen nominis rationem Paracelfici nimium extendunt. Vocatur quoque Centrum mundi, & centrum omnium rerum, d, l. c. 6. & 7. Quinta essentia mundi, d. l. c. 2. et in tr. Explicatio tostus Astronomiae. Hic non solum est siIbjectum sanitatis & morborurn, atque ita totius Medicinae, vide Dogm. Nostr. pag. 5. sed etiam Objectum, quatenus refertur inter βοηθῆμμστα, sive remedia. Quaenam vero sint remedia, quae ab homine desumuntur, vide in Daniel. Bekeri Medico Microcofmo, Schroder. /. 5.cl. 1. n. 23, & D.D.' JOh. Paul. Wursbain, Exerc, de Medicamentis ex homine desumus. Homochroea, ὁμόχροια, æquabilitas superficiei, & laevor habitus exterioris in corpore, vel parte ejus dicitur, Hipp. I. de cap. vuln. II. 1. ubi Linden. per similitudinem coloris interpretatus est, quod tamen non videtur cum scopo textus quadrare. Neque etiam nec cesse est propter etymologiam illam expositionem apprehendere, cum χρώς & habitum corporis, & corpusipfum significet, Idem/, I.desruct.t.s. Vide Foës. p. 254. Fallop. in HippocraI. de vulner, case g, Tom. I. pug-. 549. Homoeomeres, ὁμοιομερὴς, sinstlacis. Dicitur de partibus, quae in similes dividi possunt particulas, hoc est, omnes earum particulae & sibi mutuo & toti similes habentur. Vide Dogmat. nostr. pag, 29. 37. Opponitur Dissimilari t non vero Organico, quia & Similares Medicis sunt Organicae, d. l. Vide Dissimilaris. Homoeotropos, ὁμοιότροπος, conformis, dicitur de medicamentis, quae i Iter se conveniunt, & optime misceri possunt. Hippocr. 2. de II. V. l. A. t. II. Homoethnia, ὁμοεθνίη, dicitur gentilitas, cognatio, &. partium inter fe consensio, qua altera alteri etiam affectum communicat, & quadam inter se consensione conspirat, Hipp. i. de Loc. in horn. III. 7. et /. 2. de morb. mul. LIIX. I7. Foës. p. 453. Homogenes, ὁμογενὴς, oppomtur τῷ ἑτερογενὴς. Estque vel idem, quod similaris, ὁμοιομερὴς, vel dicitur de omni eo, quod semper unam eandemque indolem & naturam retinet. Ita quoque febris dicitur ὀμογε,ὴς, qualiS est continua aequalis, Gorr. Dicitur & Latine Homogenetts. Homolinon, Hippocr, linum crudum quid sit & quomodo fiat, res incognita fere omnibus, Mercur. lib. 3. c. 23. de Comp. medicam. Foës, in defixit, medicis omisit. Linimentum potius ex flavo & impolito filo textum. Salinas, in Solin. p. 766. Homologeo, ὁμολογέω, accipitur ab Hipp, pro consentio, congruo, v. gr. 2. de iis, q. in nred. t. I6. et 2. ProrrheL XLIst. 8. Homonopagia, dicitur Arculano Dolor capitis, notante Heurnio de morb. cupit, insing. parstb. c. 9. Homonymia, Homonymos, ὁμωνυμία, ὁμώνυμος, id est, Æquivocatio, Æquivocus. Termini sunt potius Logici, quam Medici. Nihilominus aliquoties ejus mentionem facit Gal. l. 1. de temper. c. 7.sin. l. 2.c. 5.1.2. de diffpulf c. 3. l. I. Meth. Med. c. 5. in sin. Idem quoque Homonyma distinguit inter perfecte talia, & quodammodo talia, 4. de K. V. I, A. t. I3. Homophylos, ὁμόφυλος, Congener significat; ejusdem generis, gentis, & ordinis, cognatum. Hipp, s. I. de nat. hum. t- Io. Huic opponitur τὸ ἀλλόφνλον, peregrinum, alienum, exoticum, l. de A. L. & Aq. XXXIII. 3. Coincidit ergo ὸμὸφυλον cum εμὸεὸνμί. Homoplatæ, vide Omoplata. Homorusia, est nomen Medicamenti, quod confert ad debilitatem hepatis, lienis, & eorum duritiem, deobstruit, urinam provocat, & calculum frangit. Deicribitur ab Avic. I. Dsum. I. tr. 1. Homorysmia, Homorysmos, ὁμορυσμία, ὁμορυσμὸς , similitudo speciei, figurae, similis, vel ejustlem speciei, aut figurae. ’Ρυσμὰς enim prout χῆμα καὶ σὲ τον. Legitur apud Hipp. l. de Dissectione l. 3. II. I. 6. III. 6. I9. Jung. Foes, p-454. Homotechnos, ὁμότεχνος, dicitur ejusdem attis socius &Collega, qul probe artem, quam profitetur, callet. Hippocr, i. depraecepo. VI. 9. in quo Medicus Naturae ipsius dicitur Collega & socius. Linden. Ex. XIII. 5.525. Homotonos, ὁμότονος, aequalis, aequalem tenorem servans. Potest generaliter de omni morbo dici, qui eundem tenorem perpetuo servat. Specialiter tamen ufurpat Galen. de febribus continuis, quae alias dicuntur ἀκμαστικαὶ, quae ab Initio usqu; ad finem aequales perdurant, ad differentiam ἐτπακμμστικῶν & πιερακμαστικιῦι, de quibus vide Anabasis & Epacmasticos. Gorraeus in desim Homunculus, ἀνθρώπισκος, ἀνθρώπιον, hominis notat diminustvum. Quae Paracelsus de homunculis habet, intellegens per illos vel imagunculas ad hominum similitudinem factas ex cera, ligno, metallo, quae hominem sidereum in se habent 5 vel massam illam negromanticam, quae Alreona vocatur, cum praestigias sapiant magieaS & diabolicas, praestat silentii peplo involvere, aut Lethaeis mergere aquis, quam prolixe explicando fe suspectum facere, aut aissam dare aliis, ut in erroreS perniciosos seducantur. Honor, τιμὴ, quid significet, notum est. Capilli quoque dicuntur Honor capitis à Q. Sereno, id est, Ornatus, κοσίμος. Vide Keuchen. in not. p. 118. Hople, ὁπλὴ, Ungulam significat, quales habent animalia herbivora. Galen. l. 3. de V. P. c. 2. Hoplitodromos, ὁπλιτοδρόμος, dicebatur ille olim, qui cursum vehementiorem ( qui ad exercitia corporis vehementiora pertinet ) armatus iniit; alii enim inermes hoc fecerunt. C. Hofmann. com. in Gal. de V. P. n. 480. Hoplomachicus, ὁπλομαχικὸς, epitheton motuum armata manu factorum, Galen. l. 2. desan. tu. cap. I I. Hoplomochlion, ὁπλομόχλιον, nomen instrumenti chirurgici univerlàlis, toti corpori humano adaptandi & applicandi, quod delineatum exhibet Aquapendens in figuris aeneis Operibus Chirurgicis annexis. Hoplon, Arma, plur. ὅπλα, & quidem usitatius instrumenta bellica & militaria significat. Apud Hipp, σιτλα vocantursunes , sive ex stuppa, lino, aut alia re confectos, quales funt navium etiam rudentes, 3. de artic. t. 25. Adde Galen. in Exeg. dict. Hipp. Erotian. in Onomast, p. 8.;. a. Foës. p. 458. Hora, ὥρα, variis modis accipitur. (I) generaliter pro omni anni tempore, Hippocr. 1. aph. a- 3. upb. 1.3.4. et alibi saepius. (2) Graeci ἄραν vocarunt illud anni tempus, quod est sub medio caniculae, in quo fructus maturescere contingit. Unde & fructus maturi ιδῆμτὸι vocantur, Galen. i. 2. de Al. sac. cap. l. princ. & cap. 4. in 6 Epid. t. I9. (3) significat particulam diei, quarum viginti quatuor integrum diem naturalem cOmplcnt. Qua significatione videtur accepisse Hippocr, 4. aph. 30. et 5. aph. 5. Gal. l. F. de tusum cap. 4. Quae acceptio vocis Hora etiam apud LatinoS usitatissima est. Vide Foës. pag. 693. Dieter. n. 946. Horæos, ὡραῖος, generaliter tempestivum significat, quod debito tempore fit & opportune, Aureliam l. j. de tard. paff cap.rS. praecipue vero Hippocr. 3. aph. 8. et I. 2. Epid.s. I. n. 2o. Strictius veto dicitur de fructibus tempore aestivo maturis. Vide p. a. Hora. Aqua etiam quaedam dicitur ώκαὶος, c.a. in 6. Epid. t.I9. Strictissime quoque τὰ ώρμία significant menses fceminarttm tempestivos , sive fluxum menstruum opportunum, Hippocr. /. desuperfiet. XXIV. 1. Vide Foës. d. i. Dieter. «. 947. Horarius, ὡραῖος. Vide Horæus. Norcos, ὅρκος. Vide Juramentum. Hordeatum vocatur medicamentum liquidum internum ex hordeo ad crepaturam cocto paratum, vulgo Decoctum hordei siroplex dictum, quamvis & alia v. g. semina frigida majora & minora, amygdalae etiam addi possint; Schenk. Synt. comp. VZ praescr. med, p. II6. I35.sci. Hordeum, Ordeum, κρίθη. Vide Crithe. Horeon, ὡρέον, inveteratum significat, ab ὧρος, tempus. Erotian. p. i 24. b. quamvis Galen. in exeg. voc. Hipp, sine aspiratione legat, & per curam gerens exponat. Horion, ὅριον, terminus, sinis alicujus rei dicitur. Erotian. per confinium περιορισμὸν exponit, Onom. p.  82. d. Occurrit lapud Hippocr, lib. 6. Epid.s. 6. t. I7. et 4. de arstc. t. IS. 36. 2. de iis, q. in med. t. 31. Horismos, ὁρισμὸς, est desincitio& ariiS praeceptum lententia quadam comprehensum. Hippocr, l, de praecepi. X. 6. Horizon, ὁρίζων, proprie est terminus Mathe-. maticus, cujus descriptionem vide in Clariss. Sturmii Tab. Astronomicis Part. Gen. Tab. I. Spagyricis vero Horizon vocatur Mercurius Aurl. Ruland. & Iohns. in Lex, Horizontale aurum Adeptis vocatur Mercurius liquore alcahest sixatus. Vel juxta Jacob. le Mort in Chym. Medico - Phys. Pulvis Praecipitati ruberrimi, quod Paracelso Arcani Corailini nomine venit post affusionem spiritus vini rectificat ssi.ni & hujus abstractionem relictus. Vide Morley Coll. Ck. Leid. c. t.66. processe 5. et Io. Ens Horizontis vocatur etiam Electrum minerale immaturum apud Iunken Chym. Exp. Cur. P. II. s. I. f. 7. p' 549. Horme, ὁρμὴ, dicitur impetus, & appetitus natuFalis, quo ad id, quod se su percepimus, movemur. Opponitur τῷ προαιρέσιι, ἢ βουλήσει. Gal. I. 2e prognosc. t. 6. Hormôn, ὁρμῶν, impetum faciens. Vide Enormon. Hornus, Hornotius, σητάνιος, ἢ σιτάνιος, id est, hoc anno productus Dicitur de frumento, & in’ specie de tritici quodam genere, & ejus farina, apud Hippocr. 2. de artio, r, 43. Galen. in cornm. ad h, l, item Hippocr, l. 2. de morb. mul. II. 5. V. 18. LXIXi 3. et 4i de R. V. i. A. Luit. Dioscor. lib. 2. c. 103. ubi per iota scriptum est σιτάνιοι, quemadmodum & in Hippocr. 4. de R. V. I. A.t. 112. et I. 2. de morb. XX. 15. Vocatur aliaS τριμὶνος πυρός, τριμινιοεῖος, Dioscor. d. /. Theophrast. i. 8. cap. 4. Hist. plani. Plura .vide apud Foës. p- poq. poa. Horos, ὧρος, idem, quod ὧρα, Tempus, Annus. Legitur apud Hipp, in lib. spur. de sepo, partu, n. 16, Inde ώρόγραφοι, temporum Scriptores. Erot. dict. loc. Horoscopus, ὡροσκόπος, olim dicebatur praestigiator, qui ex herbarum indicio, quis daemonum quavis hora praesideret, & quid ejus auspicio feliciter fieri vel auspicari posset, indicabat. Tales vero herbas dari, merito Galen. inter plusquam pueriles fabulas refert, /. 6. de S. Fac. in procem. Confirmat Lang. I. 1. ep. 72. Alias Horoscopus est terminus AstrologicuS, nec hujus loci, eundem explicare. Horridus, φρικώδης, Horrificus, dicitur, de eo; quod vel ab horrore dependet, vel horrorem comitem habet. Ita cutis aspera, inaequalis instar cutis anserinae ( uti vulgo appellatur ) dicitur φρικἄδες, Hip. poer. 6. Epid.s. 3. t. 29. Φρικώδης παριιξνσμὸς, paroXysrnus horridus dicitur in febre, qui cum horrore incipit, qualis esse dicitur femitertianae legitimae paroXysmus. Unde & ipsa febris φρικώδης πειρεττ vocatur, i. e. horrida. Galen. i. 2. de diffs.br. c. 9. & 1. inr I. Epid. t. 23. quamvis Hippocrati etiam febres ira dicantur, quae subinde inhorrescunt. Coac. t. 12.13. Vide Foës. p. 667. Horror, φρίκη, est motus quidam convtilsivuS cutis & cuticulae, & coactus, minor quam in rigore, & major, quam in frigore, proveniens ab aeris frigidissimi injuria vellicante habitum corporis & cuticulam ; velà portionibus acrioribus, acidis, nitrosis, in fucco nervolo & nutritio, aut in lympha, & sero sanguinis haerentibus, partes nervofas, & fibras cutaneas pungentibus, & ad motum leviorem convulsivum irritantibus. Vide Willis defebr. c. 3. & Fr. Sylv. Pr. Med. l. 1. c. 30. §. 83. Meminit Hipp, φρίκης sive horroris aliquoties, v. g. 5. aphor. 61. 7. aph. a. Coac. t. 8. I6. 584. Est & φρίκη ἀκαπάστατος, i. e. horror inconstans, quando non servat eandem indolem in febribus inconstanlibuS. Vide Foes. d. I. Dieter. n. 9Io. Hortus, κῆπος, quid proprie significet, notissimum esu De hortis rarioribus quibusdam legantur Ephem. N. C. Ann. III. Obs. 31. Metaphorice Hortus dicitur genitale membrum in sexu muliebri, Rolfink. Ο. ac M. depart.gen. inserv. P. II. cap. 33. Hortus quoque comparatur à Paracello ejufque sectatoribus homini, vel corpori humano. Parac. de Caducis paragr, 3. Gerard. Dornaeus in Philos. Chemica, Hucha, nomen piscis inter Lucium & T-ruitam i feu Trottam medii, proximioriS tamen Truttis, & forma & carnis qualitatibus. Aldrov. l. 5. de pisel i.I37. ubi Truttamfluviatilem alteram vocat, & Jul; Alex. l. 15. Salubr. c. 5. Hulcus, ἕλκος, pro Ulcus. Vide Helcos. Humanus, aequivocum est vocabulum. Vel enim dicitur de eo, quod ad hominem spectat, v. g. humana caro, humanum corpus, &c. Graece ἀνθρώπινον Vel ad moreS & conversationem pertinet; estque idem quod comis, φιλάνθρωπος, & humanitas, tptxaosisihixici. Talis omnino decet Medicum, utpote quae lucri & gloriae est parens. Lind. Ex. II. §. 32. Humectatio, ὕγρανσις, ὑγρασμὸς, Hipp. I. de hum. III. 14. idem, quod Madefactio, ab ὑγραίνω, fcu- mecto, quod occurrit 7. aph. 70. Humectasto duplex est e Interna, quae fit cibis & medicamentis; & Externa, vel superficialis, quae fit balneis, infusionibus. Huc pertinet καταιόνησις. Vide Catæonesis. Remedia Humectanna , ὑγραίνοντα, ἢ ὑγραυσικὰ, lunt duplicia t actu, vel potestate talia. De humectante virtute remediorum vide Dogm. N, P. VI. c. 2. dogm. 9. p. 7Io. Humidttm effective hodieque omne id dicitur, in quo praepollet aqua cum paucissimo spiritu & terra, & ita quamcunque materiam reddere potis est aquosam, ubi aliis occurrit corporibus, si in motum redigatur, verbis Jac. le Mort Pharm. Med. Phys. c. 8. p. 29. Humerarius, ὠμιαῖος, dicitur de eo, quod ad humerum pertinet. Ita Vena humeraria est, quae obiiqulus à clavicula sensim recedens fe porrigit ad Humerum , Galen. l. de venar, esu arter, disse cap. 6. l. q. de Anat. admin. cap , 5. c. 1. de artic. t. 53. Barthol. libell. 1. Anat. c. 7. Vocata quoque fuit ab Antiquis Cephalica, quia in capitis affectibus secari solita, fed superstitiose. Huic venae relpondet Arteria Humeraria, sive Humeralis. Barthol. libell. t. c. 2. Humerus, ὦμος, totum illud ita dicitur, quod apparet in ea dearticulatione, qua superior humeri pars, quae Epomis & Superhumeralis dicitur, ad colium vergit, & à posteriori parte os Scapulae; ab inferiori autem quod, dum totum brachium attollitur, manifestum fit, & Ala nuncupatur, Gal. c. 1. de_ artic. t. 4, Alias Humerus quoque dicitur de parte prima brachii, quae unico osse constat, quae alias Brachium fefle osissur dicitur. Barth. libell. 4. Anat. c. io. Lindem Ex. XIII. §.4I2. Plura de diversis Humeri significationibus vide apud eund. Med. Phystol. l. z.c. 14. §. 64. seqq. Humidus, ὑγρὸς, lunaitur 1. vel substantive, vel adjective. Substantive idem est, quod Humor vel Humiditas, de quo postea. Adjective, vel ut essiciens, vel ut effectus consideratur. Efficientis respectu coincidit cum τῷ Humectans, de quo vide Humectatio. Esfectus vero respectu Humidttm dicitur, quod humectum est, aut humorem in s.e continet, Humilis, Humilitas, ταπεινὸς, ταπείνωσις, καταστολὴ, dicitur vel tle animae virtute & proprietate, qualis τολὴ, dicitur vel tle animae virtute & proprietate, qualis esse debeat in Medico, vide apud Lind, Ex.II. §.23. seq, vel de re corporea : Musiculus oculum deorluna versus malas trahens vocatur Humilis, item Deprimens. Barthol. l. 3. Anat. c.y.p. 513. Ita Pulsus Humilis -rurntrot Galeno dicitur, qui alto est oppositus, quando arteria non in altum extenditur, Galen, l. de puls, ad tyron. c. 2. Tumores quoque cum compescuntur, ut subsideant, eleganter Graecos per .τοιπεινῶσαι, humiliarer exprimere, testiS est Diet. 604. in sin. Humor, Humiditas, ὑγρότης, ὑγρασία, ὑγρηδὼν, τὸ ὑγρὸν, latissime denotat omnem fluidam, & humeôtare aptam natam substantiam vel materiam, comprehendens etiam luccos. Restringitur tamen interdum à Medicis, ita. ut Humor & Succus idem non sint. Humor enim humiditas quaedam est, quae in corpore animantis est ; Succus humiditas, quae in fructibus, quibus vescimur, continetur & ex medicamentis vegetabilibus exprimitur, Galen. c. I. de humor. Haec Castell, Verum nondum sufficiunt. In foro Medico Humores appellantur τὰ ϊχοροενα, vel ἐνιχόροενα, contenta, quae in aliiS receptaculiS cOntinentur. Suntque vel naturales, vel praeternaturalei. Illi rurius duplices ; Utiles & Vitales, inter quoS sangtds principatum jure merito tenet. Inutiles sive excrementitii, qui ex necessitate missionis, & Ob longiorem moram in corpore gignuntur; de quibus omnibus passim in Institutionibus , ut & Dogmatibus nostris. Praeternaturales plerumque ex excrernentitiis vitiatis fiunt. Excrementitios Hippocr, plerumque vocavit ὑγρασίαυ, ὑγρηδαα, ὑγρότητα, uti patet ex 3. aph. 24. 3I. aph. 56. lib. 1. de morb. mul. XXXII. 4, I3. XXXIII. 5. De quatuor Humoribus commentitiis in sanguine jam ante dictum est. Vide Hæma. Humores quoque oculorum, praesertim crystallinus & vitreus, minus accurate hoc nomine indigitantur, cum potius sint partes solidae, nec hurnectare aptae, Linden. Ex, XV. §. 67. Humor aquaeus, sive elementaris vocatur, quo tanquarn viico terreae corporum partes junctae cohaerent, estque rerum Omnium concretarum communis, & univerfum inanimorum, sive lapidum, sive metallorum, genus hoc ipso glutinatum sustinetur, Ewaldus Vcgelius de lapiehphysici condition. c. 4. Tom. III. Theatr. Chym. p. sup.seq. Humor vitae dicitur, omnia viventia, ne arescant, silstentanS, fomentum & pabulum calidi naturalis, alias radicatis Httmor. Rul. & Iohns. Humor radicalis Metallorum statuitur à SpagyriciS Argentum vivum. Georg. Ripleus in Axiom. Philosoph. Tom. II. Theatr. Chym. p. 124. Humorista, terminus Helrnontianus, quo fcoptice appellat Galenicae fectae DOctores MedicoS, praesertim qui quatuor in. sanguine statuunt, & electivam virtutem educendi diversos humores credunt & defendunt ; quod vocabulum passim jtI scriptis ejus occurrit, Hunc, Hucci. id est, Jupiter, Stannum. Rul. & lohns. Husso, Huso, Plinio Mario, nomen plicis grandioris cetacei, ita, ut aliquando quadringentas libras pen- deret, ossibus; excepto capite & squamis carentis, Danubio fluvio fere proprii, cujus descriptionem & usum itI c.bo & Medicina prolixe videre ltcet in Aldrov. I. 4. de piscib. c. 11. succinctius apud Jul. Alex. l. I 5. Salubr. c. 1. & Schroder. l. 5. cl. T n. 8i. Hyacinthus, ὑάκιν0ος, nomen est plantae aut floris, quod pertinet ad Botanicos. Deinde ita dicitur gemma, vel lapis pretiosus, pellucidus, ex flavedine rubens, ignisque flammam imitans, quoad vires cordiales & alexipharmacas in frequenti ufu, cujus duae dantur species : Orientalis, qui pretiosior, & Europaeus in confinibus Silesiae & Bobemiae. Variat etiam colore. Plura vide apud Schroder. l. 3. c. 5. n. 3. Fr. Hofm. in clav. ad h. l. Rul. & Iobns. in Lex. Ger. Dornaeus in Gemmarum structura, Tom. I. Th. Chym. p.48-7. docet generari Hyacinthum ex coelo & terra Martis, cum terta Solis mixtis. Hyæna, ὕαινα, nomen animalis, fed quale veteres intellexerint, non constat. Alii enim inter quadrupeda referunt, & vel speciem lupi, vel speciem felis, vel zibethi constituunt; alii inter pisces grandiores referunt marinos, & vel Glaridem, vel Centrinen, vel Caprum constituunt. Vide Cafp. à Rejes Camp. El. q. yy. n. I7. Rbod. ad Scrib. n. 38. Gal. l. de Theriac, ad Pifon. c. fel ititer ophthalmica praestantiflima refert. De corio, vel pelle Hyaenae vide Scrib, n. I72. cum notis Rhodii ad h. l. In oculis hyaenae lapides Hyaentas propterea dictos & quidem in vasis inveniri, & si credimus, linguae hominis fubditos futura praedicere, notavit Plin. 1. 37. II. N, c. Io. Hyalodes, Hialoides, ὑαλώδης, ὑαλοειδὴς, vitreus, vitri spectem referens , vel etiam consistentia. Primo dicitur de humore oculi, qui ambit crystallinum pcsteriori parte, ita, ut diametrum ejus non excedat. Est instar vitri fusi, vel ad ignem liquefacti. De cujus structura & usti vide in Anatom. praesertim Gal. l. Io. de V. P. c. 1. Linden. Med. Pltys. l. 2. c. io. §. 48.seqq. Barthol. l. 3. An at. c. 8. Deinde praedicatur de excrementis. v. gr. de Urina vitrea, Hipp. Coac. t. I50. 158. De pituita vitrea, quae alias vocatur Praxagorae, ὑαλώδης, χυμὸς, humor vitreus, Si facit urinam γονοειδῆ, geniturae” similem. Gal. c. 2. n. g. Epid. t. 37. l. I. de praesag. ex puls. c. 4. Foës. Oec. p. 630. Hyalos, ὕαλος, dicitur vitrum, h. e. materia quaedam dura, pellucida, ex side cinereo, & arenis, sive materia fabulosa, vi ignis fortissimi liquatis parata, quod artificium dicitur stitristcutio, de qua lege Willis de serment. c. 12. praesertim Ant. Neri Artem Vitrariam cum Notis Cfir. Meretti, idem Gunkelii de arte Vitraria vernaculum scriptum : De utraque vulgari & Chymica vitcisicastone egregle quoque scripsit D. D. WedeliuS^fcurvnuc. Acroamat. l. 1. sect. 4. c. 4. Vitrum dicitur Omnium ultimum & extremum, quia non amplius converti potest in aliam rem. M. Johi lsaac. Oper. mineral.c. 86. Libav. Syntagm. A. Chym. l, j, c.ip. Quamvis autem Vitrum adeo densum sit & compactum corpus, ut plane impervium videatur, ejus tamen penetrabilitatem à ponderabilibus flammae partibus detexit experimentisque pluribus confirmavit Rob. Boyle in Appendice Experimentis de sistendis & ponderandis corpusculis igneis subnexa , ut & tract. de porosit, corpor.soltdor. c. 8. ubi & artificium describit vitra coloribus tingendi, qua luperficlaliter, qua infimius, non sine leôtoris oblectamento. Propter convenientiam quandam Vitrum quoque dicitur de quibusdam operibus Chymicis ex Anrimonio, Mercurio, Minio, Stanno paratis, de quibus vide Willis d. i. Roll. Chym. l. y.s 12. Schrod. i. 3. c. 17. Fr. HosiII. in Clav. ad h. 1. & alios. Vitrum quoque lunae sive argenti descriptum legitur in Steph. Blancardi Chymia vernacula c. 6- § 16. & e calce Lunae cum chrysocolla & igne liquatis paratur. Hyanche, ὑάγχη, vocatur species anginae spuriae, quando cum huinore ex utraque colli parte deglutitio & respiratio impeditur, quod in suum collis contingit saepius. Cael. Aurei, de morb. l. 3. c. I. p. m. 160. Hyarith, i, e. Luna. Rul. & Iohns. Hybernus, χειμερινὸς, χειμέριος. Vide Cheimon, Hyems. Hyboma, ὕβωμα, idem, quod κύφωσις, Gibbositas. Vide Cyphosis, & ὑβὸς, idem, quod κυφὸς. Galen. 6. aph. 46. quamvis alibi vgaefag. dixerit Omnem vertebrae rum eversionem p. n. significare, 3. de artic. t. 53. Hydaleos, Hydataenon, Hydataenomenos, ὑδαλέος, ὑδατάινον, ὑδαταινόμενος, significat Aquosut, vel Aqueseens. Occurrit apud Hipp. i. 2. Prorrh. II. 18. I. 6. Epid. s.I.t.7.1. 1. Epid. s. III. 74. Vide Foës. p. 651. Hydarthros, ὕδαρθρος. Vide Meliceria. Hydataenomeni, ὑδαταινόμενοι, dicuntur ap. Hipp, qui pronati sunt ad hydropem, aut qui tenuem & aqueum natura sanguinem habent, quasi Aquescentes dixeris, Z. 2. Epid. s. II. 74. lung. Foës, in not‘ ad h. l. Hydatinon, ὑδάτινον, nomen collyrii, sive medicamenti ocularii, quod ex aqua pluvia conficiebatur, velut Aqueum dixeris, Gal, com. 4 in 6. Epid. t. 19. Hydatis, ὑδατὶς, Aquula, est pustula palpebrarum, vel pinguedinis superiori palpebrae substratae incrementum, propter quam oculi fluxione p. n. tentantur. Galen. def. vEginet. I. 6. c. 14. Aquula est pin, guis quaedam materia palpebrae cuti p. n. substrata. Galen. lib. 14. meth. med. c. 19. C. Hofm. comm. in Gal. de V. P. n. 740. Alias Hydatides vocantur Medicis quaevis alia tubercula vel tumores vesiculares aqueam materiam vel lympham continentes, qualeS etiam in Asciticis repertas suisse passim ex observationibus constat. Speciatim etiam Placentam ut rinam fete totam Hydatidibus refertam, imo pene in Hydatides, degenerasse, observavit & delinea- vit D. Ruyschius in centur. Anatom. Chirurg. Obs. XXXIII. Hydatismos, ὑδατισμὸς, vocatur fonus conclusi & collisi humoris, in externis vomicis & abscessibus. Aureliam l. 5. Tard. passe c. 8. allegante Foës. p. 631. Hydatocholos, ὑδατόχολος, dicitur de excrementis aquosis simul &c biliosis, sive dejectionibus perliquidis biliosis , quamvis alii legant ὑδατὸχλοα, pallide vireseenua. Hippocr. Coac. t. 6y. 134. 6o8. t. Prorrh.s.xi t. 49. 3. in I. Epid. t. 27. et 3. in I. Epid- 4- 73. Adde Eoes.paf. 632. Hydatodes, Hydatoides, ὑδατώδης, ὑδατοειδὴς, aquosus, aqueus, aquae formam referens, ratione coloris, vel consistenti». Ita vinum aquosum, ὀλιγοφόρος οίνος, vocatur ὑδατῶδης, quod multa aqua dilutum est, Gal. l. y. de san. tu. c. I 2. Cui opponitur οινώδης, vinosurn, l. 7. meth. med. c. 6. Humor quoque oculi dicitur ὑδατοειδης, vel ὑδατῶδης, Aqueus, crystallinum anteriori parte circumdans, & vitreum complectens, de quo vide Linde.n. Med. Phys, l. z.c. Io. §, 41.seqq. Barth. I. 3. Anat, c. 8. ubi negat, esse partem animatam, sed saltem excrementum. Vide supra Aqueus humor. Urina quoque aquae similis, ὑδατάδες ούρον appellatur, Coac, t. yy6. Hydropici denique dicuntur ὑδατάδεες, praefertim, qui Anasarca laborant, veluti aqua intercute suffusi, l. 6. Epid.s. 7. nttm. 6t. Hyderæno, ὑδεραίνω, significat hydrope laboro, Hippocr, i. de nat. mul. II. 8. Vocatur alias ὑδεροῦμαι, l. I. de morb. mul. LXXXVI. 7. h. e. aquosus fio; item ἐξυδεροῦμαι, 6, Epid.s. 4. t. 11. Hyderos, ὕδερος, generaliter idem est, quod Hydrops. Gorr. Apud Galen. tamen potius speciem Hydropis, quae Anasarca, aut Leucophlegmatia alias vocatur, significare, patet eX aliquot locis, ubi aegros illos vocat ὑδερικοὺς, l. 3. de symptom. cauff. c. 5. l. II. de S.Eac. §. Caro etc. Diabetes quoque dicitur ἥδερος πρὸς ἀμίδα, Hydrops ad matulam. Vide Diabetes. Hydnon, ὕδνον, tuber terrae, radicibus & bulbis annumerandum, de quibus Galen. I. 2. de Al, Fac. c, 68. l. 8. de S. Med. fac. §. Hydnon, Hydor, ὕδωρ, Aqua. Vide supra Aqua. Hydra, ὕδρα, nomen serpentis maxime venenati, in cujus tamen historia multa fabulosa coincidunt, quae vide apud Aldrov. l. 2. deserp. & drac. c. 4. Hydragogia, ὑδραγωγία, Latine Aquaeductus, significat per metaphoram à iimilitud.ne aquae ductuum sanguinis motum localem per venas, Galen. in Timaeo Platon. Magis proprie posset hoc vocabulum tribui Lymphae ductibus , sive vasis Lymphatici'. Hydragogos, ὑδραγωγὸς, Hippocr, dicitur de hydropico ex nimia aquae It gurgitatione facto, l. y. Epulem. LIIXi 1 1. Alias medicamenta ὑδραγωγά vocautur, quae aquam Hydropicorum evacuant, /. de a^ bile c. 6. Lang. l. 2. ep. 18. ln specie duo Hydragoga minus & majus, describuntur apud Fernel. Therap.l.y. tit, de purg. compos. Hydralme, ὑδράλμη, aquam falsam significat, vel stricte, marinam, Legitur apud Molchion. de morb. mul. c. 66. Hydrargyros, ὑδράργυρος, ἄργυρον χυτὸν, Argentum vivum, Mercurius Chymicort.m, ubi statim circa nomina dubium obortum ex collatione locorum, Dioscor. I. 5. c. I Io. & Plinii /. 33. c. 8, An nomina haec Argentum vivum & Hydrargyros unum idemque significent  ? quod negavit Mercurialis, statuens, posterius nomen saltem competere factitio, prius vero nativo, l. 2. Var. lect. c. I4. Saracenus vero in 'not. ad Diofc. I, cit. vanam ac falsam hanc esse subtilitatem censet, cum nec Graeci, nec Latini discrimen hoc observaverint; cui & nos subscribimus. Est autem Hydrargyros, vel metallum sui generis, uti vocat C. Hofrnann. Paralip. Off.c. 86. & Gorraeus quoque per metallum describit; vel minerale metallis finitimum, aut liquor mineralis feu metallicus volatilis, metallis & praesertim auro avidissime adhaerens, Schroder. l. 3. c. 14. Fr. Hofmann. insolav. ad h. l. vel est aqua viscosa in visceribus terrae subtilis llibstantiae, albae terrae per calorem temperatissirnum unica totali unione perque minima, quousque humidum fuerit temperatum à sicco, & siccum ab hurnido aequaliter, Rul. & lohns. in Lexic. Duplex esse Argentum vivum, Nativum & Artificiale, & quae circa utriuique naturam, variam praeparationem chymicam, usum, noxam notanda occurrunt, petantur passim ex Rei Medicae scriptoribus, non modo jam citatis, verum etiam aliis, qua antiquioribus, qua recentionbus. Meminit & Gal. I.9. de S. Fac. §. Hydrargyros , quamvis ibidem aperte lassuS sit, fe destituere propria experientia quoad usum & noxam. Verum posterioribus temporibus per experientiam innotuit, quod etiam Hydrargyri usus internus innoxius fuerit, quo pertinent Obfervationes apud Rhodium Cent. III. Obs. 85. Interea non sequitur inde, quod simpliciter & universaliter Hydrargyrus sit innoxius, quum potius in ejus usu cauto valde opus esse nullum est dubium. Caeterum Spagyrici ulterius progressi iunt, & extenderunt terminos hos ad principium materiale omnium metallorum, imo juxta nonnullos, omnium corporum naturalium. Ita Rul. in Lex. Est Argentum vivum altera parS lapidis Philosophorum secundum Chymi-. stas, & principium alterum, materque Omnium metallorum, & iecundum quod coit cum patre & masculo fiIO sulphure, caussat perfectionem & imperfectionem in metallis, & metalla quoque ( ut foetus) plus à matre, sic loquendo, quam patre, habent. Hinc plurimum trahunt originem, in hoc plurimum resolvuntur. Hoc Argentum vivum vocarunt Animatum, ad differentiam inter commune & hoc Spagylicum, Dion. Zacharius in Opufc. Tom. I. Iheatr. Lhym. comprehenso. Jung, D. D, Beckheri Oedipum Chymic, Tit, I. inter quem & D. D. Rolfink. lis oborta de Mercurio corporum naturaIium, quorum hic prorsus ceu Non-Ens inficiatus est; ille vero non est veritus ( quamvis meo judicio figmen iis potius, quam veris experimentis ) impugnare. Utriusque pro subitu legantur Opuscula v. g. Rolfink. Mercurius Non-Ens Metallorum t & Beckheri Sttpplement. in Physic. subterraneam. Inter barbara Nomina quoque usitatoria sunt t Servus fugitivus, Azoch, Azoth, & si quae funt alia. Nobis non placet esse nunc prOlixioribus. Hydrelaeon, ὑδρέλαιον, dicitur compositio eX aqua & oleo, cujus tamen misturae incerta & multiplex ratio est. Refrigerare creditur, ideoque adbibetur à Gal. ad dolores capitis ex febre & ciendis vomitibus convenit, si tepida detur, i. 2. de S. F. c. 25. Meminit & l. 5. c. 9. I. 3. de C. M. P. G. c. 5. et alibi. Hydrelos, ὑδρηλὸς, vocatur aquosus, humidus; idem, quod ὑδρητώδης. Legitur apud Hippocr, l. I. de wrorb. mul. II. 3. Hydrenterocele, ὑδρεντεροκήλη,Herniae lpecies est composita, quando videlicet una eum intestino aquosus humor in fcrotum descendit, Galen. in desin. Gorr. Castell. Hydria, Hydrion, ὕδρία, ὕδριον, nomina lunt vasorum aquariorum, quorum illud majus, hoc minus habetur. Lat. Urna, Urnula. Situlus autem diminutivum legitur apud Hippocr, de humor. V. 8. Foës. d. l. Gorr. Hydrocardia, ὑδροκαρδία, nomen fictum ab Hildano Cent. l. Obs. 43.ulignificanS tumorem serosum, saniosum, & purulentum pericardii circa solutionem continui in ipso corde. Hydrocele, ὑδροκήλη ; species Herniae; quae Aquosa dicitur, pertinens ad tumores serosos vel aquosos particulares, item ad hydropes particulares, proveniens à collectione seri, vel lymphae in scroto, vel alii herniae familiari stibjecto. De hujus curatione vide H. Fab. Aquapend, /ib. I. Pentateuch. c. 27. et tr. de oper. Chirurg. Hildan. Cent. ii. obs. 6y. 66. Barbette Chirurg. P. II. l.I.c. 6. Hydrocephalon, ὑδροκέφαλον, occurrit & mafculinum Latinum & Graecum Hydrocephalus, ὑδροκέφαλος, & in Lexic. veteri Graeco foernininurn ὑδροκεφαλὴ. Gorr. est tumor capitis aquosus, sive Hydrops capitis. Colligitur enim aliquando tanta copia humoriS, Bt eo caput supra modum intumescat. IS utplurimum aquosus est, aliquando tamen faeculentus aut sanguine dilutus, qui aut inter cutem & pericranium, aut inter cranium & pericranium, aut inter cranium & cerebri membranas coacervatur, quibus quartam differentiam loci addidere veteres, teste Aëtio, inter cerebri substantiam & ejus membranas, sed quae nullam recipiat curationem. Plerumque caussam agnoscit violentam solutionem continui, ex plaga, contusione. Hinc & pueruliS maxime familiaris, quando ab obstetrice in puerperio caput illorum rudius contrectatur & cotII; premitur. Gorr, De hujus affectus cognitione & curatione vid, Aquapend, in Chirurg, operat, h. tit, Hildan. Cent. 3. Obs. Iy.seqq. Cent. 4. obs. Io, Cent. 5; obs. 3. Forest. l. 3. Chirurg, obs. 5. M. Aur. Severin. l. de novtff abscesse c. 9. §. I. Barbette Chirurg, d. l. & P. III. l. 2e C. I. Bonet. Medic. Sepoentcion. Collant, l. I. sect. 2. c. fi. p. 23. seqq- Ephemer. Nat. Curios. Dec. I. Ann. I; Obs. 47. Hydrogaron, ὑδρόγαρον, id est, Garum aquosum, sive aqua dilutum, quod minus calelac.it, quam Garum simplex. Aetius etiam habet iib, 3. c. 84. descriptionem ὑδρογάρου καθύρκτικοῦ sive purgantis, Gorraeus. Hydroleum, est barbarum vocab. apud Fr. Hofmann. in Clav. p.  4. Hydromantia, ὑδρομαντία, est ars magica fumta ex astris aquae, cum in ea sese patefaciunt hominibus ab inundantibus inusitatis, fluctuationibus, aliifque apparentiis. Rul. & lobus, in Lex, Hujus aliquotieS meminit Paracelsiis, & Medici scitu utilem & necessariam asserit, sed perperam, cum sit suspecta praestigiarum diabolicarum. Hydromeli, ὑδρόμελι, dicitur Aqna mulsa, aqua melle mista, Melicratum, Mulsum. Cujus variae Occurrunt praeparandi differentiae apud Columellam /. 12. e. 12. Palladium & alios ; ex recentiioribus Claud. Deodal. Panth. Hyg. iib. 2. c. 1. §. Mel. Dieter. n. 530. Penotum tr. de med. Chymic. Τ. l. Tlteatr. Chymic. Med. Germanorum. Rhod. ad Scribon. n. 6ri. Hydromelon, ὑδρόμηλον, Hydromalum, est nomen potionis sic dictae à malis cotoneis, cydoniis, cujus componendi ratio variat, quemadmodum legi potest apud Dioscor. I. 5. c. 30. P. AEiginet. l. 7. c. 1 5. Aëtium, Oribas. & alios, notante Gorraeo. Est species ὑδρομελιτος, Linden. Exerc. X. §, 160. Hydromphalon, ὑδρόμφαλον, est lpecieS Herniae aquosae, in umbilico obortae, quando humor aqueus lentus s.ub tunica ibidem congeritur & continetur. Gal. desin. Curatio non differt ab aliis Hydroceles fpeciebus. Hydronomus, idem, quod Hydromanta, Paracels. l. 2, de Tartar. tract. 2. C. 3. ’ Hydrophobia,ὑδροφοβία, id est, Aquae metus, & ὑδροφόβος, aquam umens. Est Symptoma rabiei, ceu delirii à moriu canis rabidi aut aliorum similium brutorum rabidorum oborti, quemadmodum & nos effectum hunc ex morsu lupi rabiosi crudelissimo nota. vimus. Sumitur etiam vocabulum, pro ipia Rabie, ut est apud Senn. & alios Practicos. .AEgri tales aquam & omnia fluida reformidant, alii quidem statim, alii serius, & demum quadragesimo die. De hoc affectu vide Hildan. Cent. 1. obs. 86. Hydrophylacium, ὑδροφυλάκιον, dicitur de communibus aquarum receptaculis pro constituendis fluviis aut lacubus destinatis, qualia in Helvetiae Alpibus dari notavit J. J. Wagnerus Distor. Helvet. Custossect II. art, 10.p. 41.seqq. Hydrophysocele, ὑδροφυσοκήλη, vel ὑδροπνευματοκήλη, i. e. Hernia caussam mixtam eX aquoso humore & flatu supponens. Paraeus Chir. l. 7. c. 14. Hydropiodes, ὑδρωπιώδης, sumitur interdum pro ipso Hydrope 1 Coac, t, 3o4. 424. 458. Interdum pro aegro Hydropico, t.ap^.seqq. 461. Vid. Foës.p.633. Hydropneumosarca, dicitur humor vel abscessus à mixta materia, aquofa, flatulenta & carnosa productus. Meminit M. A. Sever. Ub. de nov. obs. abscesse c - 4. Hydropoeides, ὑδρωποειδὴς, dicitur de aquo- so, aqueo excremento, qualia in hydrope laborantibus visuntur. Coincidit cum ὑδἀτώδης. Occurrit aliquoties apud Hippocr. I. 4. de morb. XXIII. 23. /. 1. de morb. mul. XLVI. 3. LXXXVII. 16. ubi pro hydropica accipitur i. 2. IX. 4. I. de intern. aff. XIII. p. Hydropota, ὑδροπότης, I. e. potator aquae, qui alio potu praeter aquam frui nequit, de quali Hydropico facto & per usum vini curato legatur Observatio Helwigii apud Bonet. Med. Septentr. l. 3. s. 2,3. capo 22. p. 717. Alias & Hydropota vocatur, qui multos cyathos aquae ingurgitans, & publico spectaculo iterum vitra vel cyathos implevit diversissimis liquoribus, vino rubro, albo, aqua rosarum, qualem descripsit Italum Petrum de Manfredo dictum D. 1, N. Binninger Cent.I. Observ, Med. a. p. a.seqq. Hydrops, ὕδρωψ, est nomen affectus gravioris generale, tumorem vel abdominis & crurum, vel totius corporis denotans. Dividi potest tn Humidurn Sc Siccum. Humidi Hydropis duae sunt species: Ascites &i Anasarca , sive Leucophlegmatia t Siccus, qui ex flatibus tantum ortus est, Tympanites ; De singulis suis locis & literis initialibus. Dicitur & νδερος, Aqua intercus, Dieter. itttrn. 857. Hydrops ad matulam vocatur Diabetes. Porro vocab. ἥδριυψ accipitur pro ipso sero & ichore, Hippocr, i. 4. de morb. l. 17. IX. 1. XXV. 34. item l. 2. de morb. XVI. Io. Junge Foës. d. l. Hydropyretos, ὑδροπύρετος, idem; quod Febris sudatoria maligna, coliiquativae species. Forest. Obs. 1. Schol. Hydrorosaton, ὑδροροσάτον, dicebatur olim potio ex rosis facta, cujus descriptio habetur apud AEginet. lib. 7. c. I 5. Aliter vero Oribasius, qui aquae iontanae libras 60. coqui, donec ferveat, postea indere rosurum foliorum exen.tis unguibus libras ιο. & occlulo vase coquere, donec perfecte cocta sint, tandem defaecatis rofis mel seOrsim coctum & defaecatum decocto rosarum addere jussit, ad libras 30. Omnium delicatissime componi praecepit Actuarius, coquendo aquae lfe. x. cum sacchari st,, v. donec spissa evadant, & tandem addendo succi rosar. libram unam. Sic febribus apprime utile esse scribit, notante Gorraeo. Haec for. situla videtur respondere Syrupo rosarum simplici dilutiori, sive Julapio. Hydrorrhodinon, ὑδροῤῥόδινον, dicitur aqua cum oleo rosaceo mista. Sumta refrigerat, cletque vomitum. Dabatur à Galeno iiS, qui venena hauierant, si post vomitum ventriculus videbatur uti, notante Gorr. Hydrosaccharum, ὑδροσάκχαρον i aqua saccharata. Respondet HydrorneUei sive mulso dilutiori. Potest etiam dici de Decocto aliquo saccharo condito. Legitur apud Forest. l. 32. Obs. 9. & apud Jerem. Mart. Obs. 93. apud Velsch. in Sylloge. Hydrosarca dicitur tumor vel abscessus quidam à materia mixta, ex aqua & carne productus. Legitur apud Μ. A. Severim /. de nov. obs. abscesse c. 4. Hydroticus, ὑδρωτικὸς, idem, quod ὑδραγωγὸς, i. e. aquosas superfluitates evacuans, lta Lsoav. l. 8. Synt. Ar. Chym. c, 19. vocat Spiritum Tartari insigne Hydroucum. Calx hydrouca ex stimmi sive Antimonio legitur apud eund. in defens. 1. Syntagm. contra Schettnem. c , 8. Pertinent huc Pilulae hydrostcae D. Gneulini. Hydrus, ὕδρος, vocatur serpens aquaticus, valde venenosus, qui alias Latine Natrix appellatur, cujus descriptio habetur apud Aldrov. Hist. Serp. & Drac. ί.ι. c. 17. Jung. AEgin. /. 5. c. 17. Hyems, χειμὼν, dicitur tempus anni frigidum, quod interdum humidurn, interdum vero siccum esse folet, cujus constitutionem, morbos, victus rationem, vide apud Dieter. n. 920. Hyemem apud veteres coiistituebant Vergiliae occidentes, sicut orientes aestatem. Linden. Exerc. XI. §. 19 6. Hygeidion, ὑγείδιον, nomen est collyrii, quod ad Ammonium autorem quidam referunt. Descriptio habetur apud AEginet. I. 7. c. I6, Commendatur etiam ad τοὺς υποπυους. Hygiaeno, ὑγιαίνω, significat sanus sum, valeo, quod tamcn de prospera & adverla valetudine accipitur ab Hippocr. 6. aph. t. Adde Dieter. n. S49. Hygiea, Hygeia, ὑγίεια, ὑγεία, dicitur sanitas, valetudo prospera corporis , inter bona corporis praestantissimus, ultimus & iummus artis Medicae finis ac scopus, quem semper intendere debet, licet non semper in ipsius viribus sit, eundem atsequi. Est vero generaliter sanitas nihil aliud, quam dispositio, facultas & apritudO agendi naturalis corporis ejusque membrornm, consistens in bona temperie, legitima conformatiione, & convenienti unitate, vel connexione ( quae sunt tres species & essentiales sanitatis differentiae ) à debita principii vitalis animati in humoribus & lpiritibus sedem suam obtinentis praesentia & facta appropriatione potissimum dependens. Plura petantur ex Institutionibus & Physiologicis, &, cui nostrae placuerint Hypotheses, videat Dogmata Nostra Med. Gen. P. I. cap. 2. et seqq. Cum vero individua hominum non uno eodemque modo sese habeant, saxitas quoque in omnibus una eademque non est, sed in aliis perfectior, in aliis vero imperfectior, quae latitudo sanitatis, πλάτος τῆς ὑγείας , vocatur, de qua suo loco. Sanus dicitur ὑγιὴς, ὑγεειιὸς. Dieter. «. 850. 851. Saxitas q-oque ad animum transfertur, qtIae tamen significatio Medico saltem est secundaria, quia mediante corporis sanitate mentem quoque sianam adjuvat. Per tropum & fortassis hyperbolice vocale ὑγετά tribuitur medicamento, & quidem emplastro cephalico, quod & Panaceam & Trium fratrum vocant. Facit ad nomas & omnia ulcera maligna. Valet etiam ad plurima, & ejus defcriptio habetur in Aerio l. 13. c. de Emplastr. Cephal. notante Gorraeo & Castello. Vide etiam Sanitas. Hygieinos, ὑγιεινὸς, Idem, quod ὑγιὴς, sanus, salubris, sanabilis. Hygiene, ὑγιεινὴ, vocatur methodi medicinalis pars prior, quae tractat modum sanitatem conservandi in fanis per certas indicationes & congrua media, quemadmodum posterior appellatur θεραπευτικὴ, curativa, quae monstrat modum sunitatem recuperandi in aegris per certaS indicationes & congrua remedia. Vide Dogm. M. Gen. Part. IV. alios lnstitutionistas. Salubre corpus apud Medicos dicitur tripliciter, ut subjectum, ut caussa, ut signum, Gal. in art. Med. Hygieros, ὑγιηρὸς, idem, quod ὑγιεινὸς, sanus, salubris. Legitur In Hipp, de semine, de A. L. & Aq. XXXVI. I. et I. de morbo sacro, V. Opponitur τῷ (0- εερῷ, morboso. Hygra, emplastra liquida, ut xeria arida. Joan. Ruellius in nomenclatura rei veterinariae. Hygrasia, ὑγρασία. Vide Humor. Hygredon, ὑγρηδὼν. Vide Humor. Hygremplastra, ὑγρέμπλαστρα, vocantur /i- quida Emplastra, quae opponuntur ξειρίοις, xeriis, sive siccis, & legitur haec vox apud Plin. l.XXXIV.H.Nae.i 5. Hygroblepharicus, ὑγροβλεφαρικὸς, epiiheton ductuum seu ostiolorum novorum in utriusque palpebrae extrema ora sive interna parte repertorum, quos Borrichius Hygrophthalmicos vocat, de quibus vide Barthol. l. 3. Anat. c. 8. p. 512. Hygrocirsocele, ὑγροκιρσοκήλη, significat herniae speciem compositam ex aquosa & varicosa, quando & circa venas ad testes excurrentes varicosae tricae oriuntur & humor copiosiIS in scroto simul colligitur. Gal. in des. Castell. Hygrocollyrium, ὑγροκολλούριον, vocatur eoi- lycium liquidum ex humidis medicamentis magna ex parte constans. Vide Collyrium. AEgiIIet. l. 3. c, 22. Hygrometrum, ὑγρόμετρον, proprie est machina curios.a physico-mathematica, qua humidliatis gradus divetsi menfurari aut ponderari solent Hygros.copii etiam nomine veniens, cujus aliquot exempla exhibet Cl. Sturmius in Collegio Curioso Tentam, XIV. Verum non inepte nomen hoc etiam tribuitur à Celeb. VledelIo constitutioni partium ex vulnere fractura laesarum & jam curatarum debiliori, in quibus diversus aëris huruidioris status longe ferme certius ac artificiali machina percipitur, unde etiam cutim vivum Thermornetrum & Hygrometrum appellare non dubitavit, Physiolog. c. 4. p. 7o. c. 7. p. 162, et cap. I l.p. 402. Hygromyron, ὑγρόμυρον, nomen unguenti humidi odorati, cujus descriptio, notante Gorraeo, habetur apud Aët. 1. 16. c. 114. Hygrophobia, ὑγροφοβία, idem, quod Hydrophobia , ita vero dicta, quia non solum aquae, sed cujufviS liquoris metus à cane rabido morsos infestat. Rhod. ad Scrib. Larg- n. 171. Hygrophthalmicus, ὑγροφθαλμικὸς, vide Hygroblepharicus. Hygros, ὑγρὸς, vide Humidus. In Foeminino ὑγρὰ olim κατ’ ἐξοχὴν vocabatur resina liquida, cui opponebatur φρυκτὴ, frixa, Galem l. 6. Meth. med. C. 2. l. 2. de C. Μ. P. G. C. 2. Diosc. i. 1. c. tit.feq. Hygra quoque tribuitur medicamentis ophthalmicis, estque idem, quod ύγροκολλοὺριον, de quibus videatur Sctibon. n. TJ. 38. & Rhod. in not. Hylarchicus, ὑλαρχικὸς, est epitheton Spiritus Mundi univerfaliS, ab Heur. Moro Anglo ita dictus, qui materiam primam regit & disponit, in Enchirid. Metaphysi quamvis hodieque sint, qui illum Spiritum rejiciunt. Hyle, ὕλη, significat materiam, & quidquid fiso artis Medicae praecepta cadit, eaque omnia, quibus cum in aegris, tum in fanis utimur, recte Materia Medica dicitur, ύλαι .σῆς τέχ,ης, Galen. com. 4. in 6. Epid. t.I9. Aliquoties etiam Latino idiomate occurrit in Petr. Aponens. Conciliat. Controvers. imprimis diff, I6. ύλη quoque dicitur Sylva Si materia in sylvis caedua, unde ύλοτομὸς, lignator, qui in sylvis ligna caedit. Hyle Paracelso etiam materiam significare videtur, de morb.fosu serum lib. 2. c. 2. Theatr. Chym. Τ. II. p, I45. In specie quoque Lapis Philosophicus Hyle vocatur, Rob. Vallensis de veritat. Alchemiae T. I. Theatr, Chym. pag. 26. Unde & mixtura illa in operatione Spagyrica circa Lapidem Philosophicum, sive massa ex terra alba foliata fermentanda fermento & spiritu constans, alias Chaos dicta, Hyle quoque vocatur. Libav. Synt. A. Ch. i.7.c.S. et Apoc. Herm, P. Post. Tom, II. Oper. Libav. pag. 340. Plura de Materiis Chymicis videantur in Bckheri Oedipo Chymico per totum. Jungi poterit quoque Theatrum Chyrnicum & loca in Indicibus inquiri. Hylomaneo, ὑλομανέω, idem, quod καθυλομανέω frondibus luxurio, vide supra Cathylomaneo. Hylonomos, ὑλόνομος, epitheton ferarum in sylvis victum quaeritantium, Hippocr, i. 2. de diaet. XXτὸ ubi junguntur τὰ ἀγρόνομα, in agris viventia. Hymen, ὑμὴν, in genere significat membranam ; & coincidit cum vocabulis χιτὼν, & μήνιγξ, quamvis & differentiam aliquam docuerit Barthol. ί. I. sinat, c- 4ό Est autem membrana in genere pars similaris, lata, plana, alba & dilatabilis, ex portionibus cclliquamenti feminalis viscidis & humidis producta, Barth. d. l. ubi plura de hac materia. In specie Hymen, rosis, vocatur Claustrum virginitatis, Eugium, & si quae sunt alia nomina, quae videantur apud Cafp. RejcS Camp. El. q. 39. n. II. A quibusdam quaestio movetur: An revera talis membrana in medio perforata in sinu virginum muliebri detur ? & an non potius caruncularum 4. myrtiforrnium cohaesio per membranulas pro hyrnene sit habenda 'i De hoc dubio videatpr Barthol. l. 1. Anat. cap. 31. Cafp. à Rejes d. i. negativam defendit, item Joh. van Horne Microc. §. 69. D. D. Hofmann. Diff. An. ad h. l. p. 286, 288. Lullius Hymenis nomine insignivit ignem peculiarem clausurn in unica fornacula humidum, vaporosum, continuum ac digerentem, quem sufficere docet ad Magisterium Spagyricum Lapidis Philosophici, teste Dionys. Zachario in opusculo, Theatr. Cltym. Tom. l. contento p. 73 i. Tunica quoque interior foetum involvens Amnios diota ὑρστήν vocatur apud Moschion. de morb. mul. c. 42. Hymenodes, ὑμενώδης, membranosus, pelliculosus. Dicitur de sanguine valde fibroso & pituitoso, Hipp. I. 1. de morb. mul. XXL 2. XXXIV. 8. XXV. 1. XLV. 14. LXXXIII. 4. explicatur per ὑμένων ἀνάπλεον, ulenus pelliculis. Usurpatur de urina membranacea, Coac, t. 83. et 582. Hyoides, ὑοειδὲς, rectius ὑψιλοειδὲς, à figura literae Graecae v, cum ὑοειδὲς potius figuram, aut formam suis referens significet, recte monente C. Hofmann. com. in Gal. de V. P. n. 494. Dicitur os bicorne, pluribus ossiculis contextum, ad radicem linguae situm, ut sit firmamentum linguae & laryngis musculorum. Junge Bartholin. iib. 3. Anat. c. Ii. Vocatur & Lambdoidei ab inversu litera Graeca Λ, item Os gutturis, gulae. Gal. l. de museul. diffect. cap. 13. Appellatur & Pharyngethron, l. de vocal. instr. diffect. cap. 6. Hyophthalmos, ὑόφθαλμος, i. e. Suis ocnlo similis , praeter Botanicam significationem, qua Asteri Attico tribuitur, dicitur quoque de gemma quadam ex lpeciebus τῶν άχατῶν, sic dicta, quod intus suillum ©culum repraesentet. Gorraeus. Hyothyroides dicuntur Musculi rimam Laryngis dilatanteS, quorum descriptio videatur apud Barth. l. 2. Anan c. 11. p. qpo. & alios. Hypacticos, ὑπακτικὸς, vocatur facultas medicamenti alvum subducens, & ita idem est cum ὑπήλατος, de quo nomine p. p. Prius legitur apud Galen. /. 5; S. F. cap. 2. Hypacuo, ὑπακούω ; significat obtempero ; cedo; Usurpatur ab Hippocr, de morbo, aut materia morbifica remediis cedente, v. g. I. 2. Prorrh. XLIIl. 2. /. 4. Epid. XXV. ts.dib. 7. XXII. 7. Jung. Foës. p. 634. Hypaethros, ὕπαιθρος, significat locum sub dio ; designatum ob deambulationem, quae loca Graeci & περιδρομίδας, appellarunt, in quae per hyemem sereno coelo ex xysto athletae prOdeutiteS exercebantur. Lang. /ib. I. ep. 5 i. ἐουὴ νπάιθρος, cubiles.tb dio, legitur apud Hipp. 2. de R. V. I. A. t. 50, Hypago, ὑπάγω, subduco, proprie significat; sed in foro Medico tropice dicitur de alvo fluida, κοιλίη ὑπάγουσα ὑπάγουσα. Hipp. 4. de K. V. I. A. t. I3. Vide Subductio. Hypaleipton, ὑπάλειπτον, vocatur medicamentum, quo illini potest, vulgo Linimentum. Hipp, i. de Ulcer. XIV. T Hypaleiptron, ὑπάλειπτρον, instrumentum vocatur illitorium, sive Specillum, quo ad illinendum utimur, vulgo Spatha. Hippocr. I. de arcic. t. 45. i. 2. de morb. mul, L. 9 , ubi generaliter pro Specillo sumi videtur. Alibi vero vocavit υὑπλειπτρίδα μήλην, I. de fur persut. XIII. r. Jung. Erotian. in Onomast. pag.sa.a. qui ὑπάλιπτον legit, quod reprobat Foës. Oecon. p. 635. Hypalgeo, ὑπαλγέω, non simpliciter doieo, significat, sed subdoleo, vel profundum vel clandestinum dolorem in aliqua parte denotans. Ita de corde usur* pavit Hipp. l. 3. Epid.fect. a. aegrot. 1 2. Hypanconion, ὑπαγκώνιον, dicitur pulvillus, qui cubito subjicitur , quasi fubcubitalis, quemadmodum ὑααυχὸνιον, qui cervici supponitur. Galen. cap. i. ds fract. t. 64. Hypantheros, ὑπανθηρὸς, id est, subfloridns, sive aliquatenus floridus. De Iputo subcruento & subrubro usurpavit Hipp. l. 2. Epid. s. II. 21. Hypaphonos, ὑπάφωνος, vocab. rarissimi talus, significans vel subabsurdus, non consentaneus, h. e, intempestivus, importunus; vel horrendus, quemadmodum Linden. versio reddidit. Hippocr. Coac, t. 32ΐὸ Alii legunt ὑπόδειον. Vide Holleni Comm. ad h. l. Hypar, ὕπαρ, dicitur de eo, quod visia cognoscitur. Pertinet ad proverbialem locutionem ὕπαρ καὶ ὄναρ, h. e. vigilans &. somnians, quo ufus Hippocr, in Leg. III. 7. 8. Hypauchenion, ὑπαυχένιον, Vocatur pulvillus J qui cervici supponitur , Gal. 2. defracte t. 64. Hypeccauma, ὑπέκκαυμα, fomitem, fomentum proprie significat. Tropice vero & alimenta sic dicuntur, quia veluti ligna igni, calido nativo pabulum subministrant. Hippocrat. I. aph. 14. Jung. Dieter. num. 359. Hypeclyomae, ὑπεκλύομαι, significat paulanm exolvor , aut sijbinde debilis fio, deinde vero rursus ingravesco. Dicitur de palpitationibus. Hippocr, l. I. de morb. mul. XLI. y. Hypelaeon, ὑπέλαιον, olei fex seu sordes. Hypelatos, ὑπήλατος, dejectorius, dicitur de medicamentis alvum subducentibus; estque idem, quod κατωτερικὸς. Legitur apud Hipp. I. 4. de morb. XXX. I6. et 2. de K. V. L A. t. 11. Hypenantiosis subcontrarietatem significat, siVe mutuam repugnantiam. Hipp. 2. aph. n.sung. Die- ter. n. 86o: Ita indicata dicuntur indicantibus ὑπεναντία ; fubcontraria, Linden. Ex. IV. §. 19. Nota propos. ὑπὸ, quae limitare videtur contrarietatem. Hypene, ὑπήνη, barbam significat sub mento sive pilos à mento pendulos. Lind. Med. Phys. I. 2.1.13. § .50. quamvis Gorraeus notaverit, etiam labrum superius vocari vmirnii, quod & Vesclius affirmat l. 2. de II. C. F. cap. 13. Hypenemios, ὑπηνέμιος, subventaneus .. quasi à vento productus. Epitheton ovorum sterilium, seu irritorum, quae gallina absque congressu cum gallo concipit & excludit; Dicuntur & ova Zephyria, à vento Zephyro, quod illum ad horum ovorum generationem aliquid facere creditum fuerit. Aldrovand. l. 14. Orni- thol. cap. I, Hyperaeoreomae,ὑπεραιωρέομαι, significat elevor , attollor. Hipp, z.defrasl. t. 52. Hyperbolicus, ὑπερβολικὸς, id est, E.xcessivus, dicitur de figura corporis, quoties quatuor membra, Graece κῶλα, id est, crura ac manus, aut summe ex. tenduntur, aut immodice inflectuntur, ipsa item spina, cujus partes vertebrae quoque in cervice existunt, cum plus nimium incurvatur, aut extenditur, Gal. cap. 1. in prognosi, t. 13. Hypercatharsis, ὑπερκάθαρσις, quasi superpurgatio , h. e. immodica aut nimia purgatio, eX operatione violentioris medicamenti colliquantis, urentis, stimulantis, Hipp. 5, apli. 4. Coac. t. 564. Jung. Dieter. «. 86i. Talem ex usu Mercurialium obortam observavit D, Mollenbroccius Eph. N. Cur. Ann. l. O. Ia, PlureS AutcreS de Superpurgatione vide apud AValther. Sylv. Med. p. Jga.seq. Qualis poena sit irroganda, qui ex imprudentia vel inscitia hypercatharsin effecit, videatur in P. Arnmanni Irenic. p. I83.seqq. Hypercoryphosis, ὑπερκορύφωσις, significat eminentiam, Vel protubetantiam. Latine apex dicitur summitas, vertex. Ita lobi pulmonum vocantur ab Hippocr. ὑπερκορνφἄσιες, i. de Dissectton. t. 7. & Hepatis, tbid. II. 3. Hypercrisis, ὑπέρκρισις, significat judicationem, sive crisin morbi excessivam acerbiorem, quando natura materiae morbificae multitudine onerata evacuationem molitur nimiam, cum periculo graviori consanctam. Galen. c. 3. prognosi, t. 1. Dicitur & ὑπερόκκρισις, superexcretio, l. 3. de C. M, S. L. c. 3. inpr. Hyperemeo, ὑπερεμέω,superevomo significat. Ulurpavit vero Hippocr, de venis sanguinem redundantem effundentibus, i. 2. de morb. XVII. 2. XIIX. I. Vid® Supervomitus. Hypereon, ὑπερέων exponit Erot. Onorn. 5. II7. per commutans. Hyperesia, ὑπηρεσία, ministerium ; officium significat. Usus vero aliquoties Moschion. de morb mul. c. 89. 9 IT etc. d« usiI partium corporis, sive functione organica. Hyperetes; ὑπηρέτης. Vide Minister; Hyperetria, ὑπηρέτρια, i.e. Ministra. Vocasse tur hoc nomine foeminae obstetrici in partu suppetias venientes, quarum ad minimum tres requirit Moschion; d. l. c. 51. Hyperinesis, ὑπερίνησις, idem quod ὑπερκάθαρσις, nimiam evacuationem significat. Ἴνησις enim vacuationem notat. Unde & ὑσάρινος, & ὑπερινώμενος dicitur immodice vacuatus. Hippocr. I. de loc. in hom. LXI. I 2. in principio ; l. 2. de morb. mul. l. 6. Epid. s. e. t. 32. Galen. I. de sang. missi advers. Erasistratum, cap. 7. Junge Foes. pag. 6t,6. Cons. Galen. exeg. Hyperoa, ὑπερῶα, dicitur pars oris superior, estque modice concava, foraminulis pertusa, per quae à cerebro pituita, sive mucus descendit. Dicitur & palatum , item basis cerebri, osse sphoenoide firmata. Gr. το κατὰ τὴν υούρώαν ὀστοῦν, Gal. c. I. in 6. Epid. t. 3. et 4. Castelli Barthol. I. q. Anau c. 12. Hyperoche, ὑπεροχὴ, dicitur praestantia, excellentia, quae decet kicdicurn &Divina vccatur ab Hippocr. /. de dec. ornat. V. 17. Hanc egregie exposuit Lindenus, appellans sublimitatem heroicam, Exerc. II. §.3d.seqq. Hyperorao, ὑπεροράω, proprie sigmficat praetervideo , quod prohibuit Hippocr, in Medico 6. Epid. s. 2. t. 25. & mirum, Foës, in Oecon. non exposuisse hoc verbum emphaticurn, quo indicatur, Medicum non debere temere & ἀπερισκστόττως, inconsiderate quicquarn aggredi, aut sufcipere. Linden. Ex. XII. §. 34. XIII. §. 6. Hyperos, ὕπερος, pistillum significat, Hippocr. 2; defractur, t. 41. Idem, quod κερκὶς. Vide Cercis. Hyperphero, ὑπερφέρω, significat emineo, extoi Hippocr. 1. 7. Epid. XLI. 14. quamvis in edit. Linden.. legatur ὑπεφδρετο, fortassis mendose, pro ὑπερεφέρετο. Foës. d. I. Hyperphyes, ὑπερφυὴς, supra naturam & indolem alicujus rei excedens. Usurpatur de aegritudine, Graece κακοπαθἐκ, dicta, eaque gravissima, l. de vet. med. XIX 5. Latine Immensus reddi potest. Hypersarcosis, ὑπερσάρκωσις. Vide Excrescentia. Hinc & ulcus, quod habet carnem excrescentem, vocatur ὑπέρσαρκον, Galen. l. t. Meth. Med. cap. 2. et. 1. 3. cap. 6. Hypertoneo, ὑπερτονέω, significat iupero, su- peremineo, Gal. in Exeg. dict. Hipp. Hyperydros,ὑπερυδρος, significat nimis a quo » sus, aqua collecta distentus, Hippocr, l. de affect. 12. quamvis mendose legatur in Lind. ύπάηθρον. Hyperythros, ὑπέρυθρος, significatsubrubrumi Legitur apud Hippocr. 3. Epid.s. 3. t. 70. et l. 6. EpidI s. 3. 1. 29. Linden. vocavit rubrum dilutum. Er- V. f. 57. Hypexodos, ὑπέξοδος, dicitur alvi secessus, alvi fluxus. Hipp. l. 2, Prorrh. XXXII, 3. Hypezocos, ὑπεζωκὼς, succingens. Dicitur de membranis, quae aliis partibus sunt succinctae, v.g. Pleura costas succingit. Ab his differunt διαφράττονπς, distinguentes , ut lunt, Diaphragma, Mediastinum, Galen. 1. 5. Anat, adm, c. 8. et I. 7. c. 2. Hyphaemos. Vide Subcruentus. Hyphe, Hyphos, ὕφη, ὕφος. Vide Tela. Hyphegesis, ὑφήγησις, est prxitio & deductio quaedam. Sic dicitur Hippoc. via, quae reliquae puerperii purgationi sternitur, per illa, quae primum cum foetu eruperunt, i. de nat- puer. XII. 7. Hyphydros, ὕφυδρος, idem, quod Hydropicus. Hipp. l. 2. Prorrhet. II. I 2. Hypnelos, ὕπνηλὸς, fomnolentus, vide Somnolentia. Hypnobates, ὑπνοβάτης, Somnambulo, Vide Noctambulo. Hypnodes, ὑπνώδης. Vide Somnolentus, Somnolentia. Hypnologica, ὑπνολογικὴ, vocatur à Lindeno pars tertia Diaeteticae somni & vigiliae salubrem usum tractans in Manuductione ad Medicinam à D. D. G. Chr. Schelhammero in part. poster, introduct. Conring. edita pag - 9a. Hypnopoeos, ὑπνοποιὸς, idem, quod ὑπνωτικὸς, somnum efficiens. Legitur apud Diofcorid. I. I.cap. I. Vide Hypnoticus. Hypnos, ὑπνὸς,somnus, quid significet, notum essi Pertinet inter res nonnaturales, ceu caussas indifferentes sanitatis & morborum, cujus essentia consistit in quiete & vacatione actionum sensitivarum potissimum & locomotivarum, dependens à spirituum animalium illis functionibus destinatorum materiali praesentia, vel etiam activitate debita deficiente. Dividitur in somnum naturalem & praeternaturalem. Plura de sumni natura & differentiis legi possunt apud lio. Willis Tr. de An. Brttt. P. I. cap i 6. Dogm. nostra Medl. Gen. P. V. c. 4. d. 2. p. 62I. seqq. & in specie de praeternaturali, Charlton. Ex. Pathol. VII. § 4. Jungatur etiam, fi placet, Dieter, n. 863. Linden. Ex. VII. §- 39.fins. XVI. §, 230. Helmontii sententia de somno videri potest tr. Jus Duumviratus n. 14. seqq. Hypnoterion, ὑπνωτήριον, nomen est Epithematis Hepatici apud Aëtium de cura splenis indurati, teste GorraeO in defin. Hypnoticus, ὑπνωτικὸς, dicitur de eo, quod somnum concil at, idem, quod ὑπνοποιὸς, Latin. somnifer, aut somnificus , Ita vinum somniferum vocatur, Dioscor. 1. 5. c. II. Medicamenta ὑπνοτικα sunt, quae somnum faciunt. Coincidunt cum Narcoticis, nisi quod haec violentiora saltem somnifera denotent, Galen. l. e. de S. Fac. cap, I9. Vocantur & Colica 3 l. 7. de C, M, S. L. cap. 5. Hypo, ὑπὸ, praepositio, significanSsub, quod tamen in vocabulis compositis accipiendum est non solum ratione loci inferioris, sed etiam saepe exponendum de modo remissiori & leviori, quod ex subseqq. nonnullis vocabulis innotescet, & rectissime animadverterunt C. Hofmannus in Comme ad Galen. de V. Part. n. 1062. & Linden. XII. §. 69. imo Galen. ipse case 3. in I. Prorrhet , t. 3. Hypobaeno, ὑποβαίνω, significat subeo, h. e. subjicior, veluti fundamentum scipponor. Occurrit apud Hipp, in Mochlic. XI. n. ubi etiam opponitur τὸ ἀπὸβαίνειτ. Foës, p, 637. Hypoblepo, ὑποβλέπω, significat leviter suspicio , & usurpatur de illis, qui per somnum apertis quodammodo lunt oculiS, quod languentium & extreme affectarum virium, aut nimiae resiccationis est indicium, Hippocr. Coac, t. 64. Vide Hypophasis. Hypoborborizo, ὑποβορβορίζω, significat aliquod murmur lentio, submurmuro, Hippocr. Coac, t. 62. Hypobrychios, ὑποβρύχιος, significat submer. sus , latenS, in prosundo delitescens. Usurpatur vel de partibus corporis, v. g. veniS, Hipp. l. de venis XXIII. 5. vel de febre delitescente, /. I. Epid.s. 3. t. Io. Adde Foës. d. l. Hypocapnisma, ὑποκάπνισμα, ὑποκαπνισμὸς, i. e. Suffumigatio. Vide Suffimentum. Legitur apud Moschion. de morb. mul. c. 54. Hypocarodes, ὑποκαρώδης, Llodenus vertit Sttbfoporatus, qui quodammodo caro vel sopore gravi detinetur. Legitur apud Hippocr. Prorrhet.sect. 3. t. 62. Coac. t. 259. & ὑπερκαρωθεις l. 3. Epid. aegrou 4. velsect, 2. t. I. Vid. Foes. Oecon.p. 309. 3 Io. Hypocatharsis, ὑποκάθαρσις, significat levem per alvum purgationem , & ita opponitur ὑπερκαθάρσει, quamvis non patiit negari, quandoque etiam simpliciter sumi pro omni inferioris alvi purgatione, Hippocr, l. de ulcer. IV. 6. Confer ad Galen. i. 4. metk. med. c. 6. Hypocaustum, ὑπόκαυστον., proprie significat balnearium, vel vaporarium, quod sub suo pavimento habet fornacem, qua mediante calefacit. Confer, ad Lang. l. 1. ep. 50. Rhod. ad Scribon. n. 60. quomodo Henric. à Deventer Hypocaustum acceperit, videatur in suis observation. obstetrica!, cap. XXVI, p. pq. Nimirum pertinet ad sellam parturientium. Hodieque tamen sumitur pro omni conclavi, quod mediante fornace calefieri potest, vulgo feilbe. Jul. Alex. l. x9.sulubr. cap. 8. cujus usum an Itali, Galli, & qui eoS s.ectantur, praegnantibus satis rationibus improbent, dubito. Hypocephalaeon, ὑποκεφάλαιον pulvinum j aut pulvinar capiti supponendum significat, Hipp.fin.de morb. mul, XO1V. Io. Hypocerchaleon, . ὑποκερχαλίον, significat asperitatem quandam stridulam in faucibus & aspera arteria. Hipp. i. 7. Esinl. XI. 7.A Hypoceros, ὑπόκηρος, impurus, interitui & morti obnoxius, idem, quod ἐπίκηρος, quod ἀκεράτῳ, paro, sincero opponitur, significat, Hippocr, de morb. facr. IV. 54. Hypochasco, ὑποχάσκω, proprie significat ore subhianti sum, & aliquantulum aperto, uti solent illi, qui mente aliquo acriter contendunt, & tota cogitatione ac oculis eam in rem defiguntur. Hinc & significat suspicor, suspecto, animadverto, Hippocr. I. 4. Epid. XXVII. 14. Hypocheirios, ὑποχείριος, significat aegrum, qui medico tractandum s.e submittit, Hippocr. I. de Medico, 1. 34. Hypocheomenos, ὑποχεόμενος, i. e. suffusus, sive suffusione in Oculo laboranS. Gal. l. 6. de tu. fan. e. in sine. Hypochloromelas, ὑποχλωρόμελας, dicitur, qui ex pallido aliquantulum nigricat, subpallide nigricans , ex mista humorum, melancholici & biliosi, in s.tnguine abundantium dispositione Originem ducens. Occurrit apud Hipp. l. 6. EpHi.si 3, t. 2I. Vide Gal. in comm. ad h. 1. Hypochloros, ὑπόχλωρος, significat ex virore aliquantulum pallescens, Hippocr, d. i. Lat. Subviridis. Hypocholos, ὑπόχολος, subbiliofus. Dicitur de colore, estque signum corporis extenuati, Hipp. 1. 6. Epid.s. 3. t. 29. Gal. in comm. ad h. l. Hypochondriacus, ὑποχονδριακὸς, dicitur & de morbis, & de aegrotis, Inter morbos antecellit nomine quidem notissima affectio hypochondriaca, ὑποχοτδριακὸν πάθῆμα, alias flatulenta affectio, Mirachialis Arab. dicta, & si melancholia conjuncta fuerit, Melancholia Hypochondriaca appellata. Qualis autem fere morbus sit, nondum adeo perspectum. Est enim tanta congeries fyn«ptOmatum diversorum, ut quaedam plane contrariari invicem videantur. Hinc & apud vetereS plerumque accusItur ἀ,τιπραξτά viscerum, h, e. adversas functiones. Hujus morbi descriptionem ex vulgari veterum & quorundam recensiorum opinione vide passim in ptacticorum scriptis, praesertim Sennert. lib. 3. Med. Pr. Part. V. sect. I. per totum & de melancholia hypochondriaca lib. I. P. Il.cap. 12. Malach. Geigerum, Joh. Freitag. & P. Zacchiam integris tractatibus de hoc morbo. Junge Dieter. d. l. Casp. à Rejes C. El. quaesi. 73. n. 17. et seqq, aliosque plores. Nonnulli recentiorum hunc affectum aliter describunt. Ita Thom. Willis inter spasmodicos affectus refert, & ita morbis cerebri annumerat in Patholog. Cerebri c. n. Nath. Highrnorus vero morbum ventriculi esse statuit in Epistola de Hysterica & Hypochondriaca passione. Mihi salvo aliorum judicio hanc addere libet descriptionem  : Affectio Hypochondriaca est morbus valde complicatus & compositus ex diversis speciebus, praefere tim vero eX intemperie varia partium primariarum corporis & obstructionibuS viscerum, glandularum, vasorumque in hypochondriis, congeriem plurimorum gravissimorumque quandoque symptomatum, praesertim actionum naturalium, vitalium & animalium laesurum, cum copiosa flatulentia, murmure ructibus acidis, sputatione continuata, alvi siccitate, urina tenui, quandoque vero valde lixiviosa & tincta, interdum & cum delirio melancholico conjunctam habens, & proveniens à mixta & inter fe pugnante fermenti in ventriculo, fanguiniS & lucci nervosi impuritate heterogenea ad malignitatem lentam, & putredinem magis rninusve vergente. In concreto pro aegrotis morbo jam descripto correptis passim sumi legimus. Ita in Ephem. N. Cur. Ann. l. Obs. 63. 8o. & Ann. II, O. 66. etc. Hypochondrion, ὑποχόνδριον, quasi Subcarsilagium , alias Celso praecordta, quamviS minus congrue. Ita vero dicitur ea pars corporis, quae sub costiS spuriis & ilia usque utrinque protenditur, non solum mulculos, sed & interna viscera comprehendetIs, Foës. p. 645. Dividitur in dextrum & sinistrum, quamvis Hypochondrium simpliciter & καὶ ἐξοχὰν positum Hippocr, pro dextro surnserit, propter praerogativam, teste Gal. c. 2. in 3, Epist. icisti. z. uti Linden.' notavit Ex. IV. §. 84. Adde Dieter. n 874. Hypochorema, ὑποχώρημα, ὑποχώρησις. Vide Dejectio. Dieter. n. 874. Linden. Ex- XIII. § . 244. seqq- tAG Hypochros, subpallidus, subflavuS ; Hipp. I. 6l Epid.s. 3. t. 2 I. C. Hofm. C. de V. P. n. Io62. Hypochyma, Hypochysis, ὑπόχυμα, ὑπόχυσις, Latine suffusio. Vide Cataracta. Quomodo differat à glaucomate, vide in Glaucoma. Rhod. ad Scribon. n. 38. Hypochytos, ὑπόχυτος, epitheton vini, estque idem, quod διάχυτος οἶνος Oiros, de quo supra in <ρεφ>Diachytos. Hypocoelon, .ὑπόκοιλον, dicitur pars cavitati oculorum, quae κοῖλον dicitur, subjecta. Latine Subcavum , Gorr. Linden. Med. Phys. l. 2. e. Io. §. 85. Hypocophosis, ὑποκώφωσις, Latine subsurditas, surdastritas, si licet fingere, idem, quod βαρηκοΐα, obauditio, difficultaS auditus. Vide Cophosis, Forest. /. 12. Obs. I 2. Schol. Hypocranium vocatur abscessus fuppuratiO inter cranium & crassam sive duram cerebri meningem, & prolixius una cum Vomica Hypocrania describitur ab Arnoldo Bootio in Observat. Medic. de Affectibus omissis cap. I. & II. Hypocrinomæ, ὑποκρίνομαι, Hippocr, idem est, quod ἀποκρίνομαι, respondeo, indico. Hipp. I. 7. Epidr XV. 29./ib. 2. de scires, t. 11. 64. 68. Foës p. 639 Hypoderis, Hypodermis. ὑποδερὶς, ὑποδερμὶς, idem significant, quod ἐπιδερὶς, id est, cuticulam, quae obtegit clitoridem instar praeputii ex Hesychio & Russo Linden. Medic. Physiol. 1. 2; art. 15. §. I42.passe 32o. vide Epideris. Hypodesis,ὑπόδεσις, dicitur subligatio, estque fafcia, quae ante injectas plagulas applicatur, Hippocr. 2. de iis, quae in medic. t. 24. & Galen. in comm. ad hunc locum. Hypodesmis, ὑποδεσμὶς, idem, quod ὑπόδεσις, subligatio, sive fascia ante plagulas adhibita. Hippocr, d. l.s. 3.1. 3. Gal. in comm. Opponitur τῷ ἐπιδεαίμῳ, de quo supra, Epidesmos. Hipp. d. l. t. 39. Hypodexis, ὑπόδεξις, vocatur susceptio, vel exceptio familiaris, idem, quod ὑποδοχὴ Legitur apud Hipp. i. de dec. orn. XI. 19. Hypodyscolos, ὑποδύσκολος, Id est, paululum gravior. Usurpatur de signo. Hippocr. Coac. t. I89. & notat aliquanto malignum. Hypodysphoros, ὑποδύσφορος, significat submolestus, aliquantulum implacidus & corporis incontinentiajactatus. Hipp. 1. Prorrhet.s. 2. t. 4. Hypogastrion, ὑπογάστριον, vide Abdomen, Etron. Est imà pars imi ventris, quae ad umbilico ad pubem & pudenda porrigitur, Hippocr. 4. aph. 80. Latine Sumen. t Hypoglossis, Hypoglossium, ὑπογλωσσὶς, ὑπογλώσσιον, item ὑποπλωττὶς, physiologicam & pathologicam habet significationem. Secundum illam ὑπογλωασὶς dicitur inferior pars linguae, maxillae adhaerens, ubi affectus. Rana dictus, oriri solet. Lind. i. 2. Med. Phys. c. 13. §. 7 3. in qua significatione quoque accipi videtur apud Hipp. I. 2. de morb. XI. 3. Unde & affectus dictus ὑπσγλώασιος βάτραχος, rana sub lingua vocatur Aetio Tetrabil. t. l. 4. c. 39. Ab hac quoque significatione contigit, ut medicamenta quaedam Arteriaca dicta sint ὑπσγλωττίδες, id est, sublingualia, l. 7. de C. M. S. L. c. 1. Scribon. n. I Io. Vocantur & à Critone Hypoglossida, Forest. l. 15. Obs. 32. Schol.fine. De his vide & 1. Dan. Horstii Dispense Pltarm. Pan. i. c. 2o p. LXXXIIX. Pathologice vero significat ὑπογλωασὶς tuberculum sitb lingua, sive partem inferiorem linguae intumefcentem. Hippocr, i. 2. de morb. XXXI. 1. Hypoglutis, ὑπογλουτὶς, dicitur Anatomicis carnosa ea pars, quae sub natibus deorsum femur versus pertendit. Gorr. Hypogyon, ὑπόγυον, ἢ ὑπογύιον, significat id quod est prae manibus, vel quod instat, Hippocr, l. 7. Epid, XXIIXi 13. 26. XXIX. 2. ubi Linden. vertit per morti propinquus ; quod tamen textus ipse non videtur exigere. Hypolambano, ὑπολαμβάνω, significat I. deprehendo , H.ppocr. i, de Medico VIII. t. deinde suscipio, subeo , Hippocr, l. I. de morb. XI. 14. Ita -ὑπολαβὸν ῥίγές, rigor sensim subiens, vel invadens legitur, l. 5. Epid. Χ. 22. Hypolampsis, ὑπόλαμψις, significat aliquem obscurum fulgorem ; qualis observatur in tumore Hydropico,Hipp, l. 4. Epid. XXI. I. Hypolaparos, ὑπολάπαρος, aliquantulum mollis, subvacuus , significat, & usurpatur ab Hippocr, de hypochondriorum molli extensione, iib. 1. Epidem, aegr. i.l. 3. aegr. 3. et i. 4. XXVI. i. Foës. pag. 639. Hypoleibomæ, ὑπολείβομαι, idem, quod ὑποστάξω, aliquantum destillo, defluo, Hipp. l. I, de Moro. Mul. Ll. 2. Gal. in Exeg. voc. Hipp. Hypombros, ὕπομβρος, significat vel subtus madidus , & dicitur de osse ὑποπύῳ, (ubpurulento, Gal. d. l. &i Erotian. Onom. p. II7. c. vel potest etiam significare leviter madidum. Mypomia, ὑπωμία, dicitur de eo, quod superiori humeri parti lubjacet, aut ipsi humero, Gal. d. l. Hypomnema, ὑπόμνημα, vocatur Commentarius, recensio & domestica adversaria eorum, quae memoriae caussa sibi quisque ex lectione AutortIm collegit, & seorsim connotavit, Libav. Apoc. Herm. Part, I. in prooem , C. Hofm. in comm. ad Gal. V. Ρ. n. 869. Hypomysaros, ὑπομύσαρος, hoc est subolidus, subfoatidus, aliquantum graveolens. Hippocr, de excree mentis usiIrpavit. Hypomyxon, ὑπόμυξον, vocatur articulus muco obductus, mucosus, Hipp. I. de art. 3o. Hyponoema, ὑπονόημα, significat animo conceptam opinionem , vel suspicionem, Hippocr, i. 2. Prorrhet. IV. 2. Hyponomos, ὑπονόμος, dicitur de ulcere subtus depascente , & cuniculoso. Graeci enim ὑπονόμους vocant locos & canales stibterraneoS, opertas fossas & cloacas’. Gorr. Hyponos, ὕπονος, ἢ ὑπόνισκος, dicitur asellus suppositus , sive succttla supposita, qua fit extensio ad superiora. Pertinet ad Chirurgiam veterum, Hippocr, in Mochlic. XXII. I, ubi Linden. legit ὑπόοσνος. Hypopelios, ὑποπέλιος. Vide Sublividus. Hypoperipsychon, ὑποπεριψύχων, vocatur, qui in exteriori habitu vel ambitu corporis levi frigore tentatur , Hippocr. I. Prorrh. s. 2. t. 49. et Coac, t. I34. Hypophacodes, ὑποφακώδης ; lentis colorem referens, vel lenucolor, Hipp. I. 2. Epid, t. 75. qualem colorem habent plerumque lienosi. Foës. p. 643. Hypophasia, ὑποφασία, illum oculorum motum fignificat, quo vel per viccS vix ipsi oculi apparent, vel lucem oblique & tenuem intromittunt. Hypophasis, ὑπόφασις, dicitur suspectio, vel subapparitio, quando inter dormiendum album in oculo stibapparet, Hippocr. I. Progn. t. II. à verbo ὑποφαίνομαι, subappareo, quod in eadem significatione legitur 4. aph. 52. Jungatur Dieter. n. 873. TaleS homines vocantur alias ὑποβλέποντος, Coac. L 64. Vide Hypoblepo. Hypophaulos, ὑπόφαυλος, aliquantum vitiosus & praVIIs. Usurpatur de victu vulgari & mediocri. Hipp. I. de fract. t. 45. Hypophero, ὑποφέρω, geminam apud Hippocr, obtinuit significationem : unam, quando denotat suffero, tolero, 1. 2. Epici, s. 2. t. 3 5. et ί. I. de Morb. mul. C. 3 2. alteram, qua significat labasco, labor, titubo, l. de intern. aff. XXXIX II. Vide Foës. p. 644. Hypophora, ὑποφορὰ, vocatur Galeno ulcus dehiscens , hoc est, profundum, fistulosium, quod ex defectu repletionem exigit, I. Introduct. c. 3. et i. 6. de C. M. P. G. c. 2. princ. Nonnulli tamen ὑποφοράν de alvi dejectione dici arbitrantur, teste Foës, d, l. & apparet ex Hipp. Coac. t. 3o2. Hypophthalmion, ὑποφθάλμιον, vocatur pars oculiS subjacens, quae in cachecticiS & hydropicis intumescere solet. Occurrit apud Hipp. Coac. t. 139. l. I. de morb. mul. XXV. 7. I. 2. IIl. 3. IX. 3. Idem fere significat, quod ὑπόκοιλον, de quo supra. Foës. d. i. Elt & ὑποφθύἼμιον idem, quod ὑπώπιον, de quo p. p. Forest. l. 11. Obs. 8. Schol. Hypophtheiromenos, ὑποφθειρόμενος, dicitur longo tempore contabescens, sive levitersubtabefcens, apud Hipp. l. 1. Epid.su .t.t-j. quamvis potius legendum videatur ὑποφερομένων, h.e. perferentium, notante Foes. ad h. l. & in Oec. d. l. Hypophysis, ὑπόφυσις. Vide Subortus. Hypopicros, ὑπόπικρος, subamarus, Gal. l. T. de S. Fac. § . Crambe agrestis. Hypopion, ὑπόπιον, vocatur Sugillatio sub oculis, quando sanguis iub cutem effunditur, ex solutione venarum continuitatis, & ita Iub cute efflorescit. Estque ex τῶν ἐκχυμωμαπάν, Gal. ί. 5. de C. Μ. S. L. c. I. in princ. Non vero confundendus hic affectus cum ὑποπόω, de quo postea. Vide FcIest. l. 11. Obs. 8. Schol. Hypopleurios, ὑποπλεύριος, idem, quod πλευρὰ, Pleura, membrana costaS & latera thoracis succingens. Gorr. Hypopsapharos, ὑποψάφαρος, subasper, sive aliquantum aiper. Galen. in exeg. voc. Hippocr. Gorr. Hypopsathyros, ὑποψάθυρος, significat aliquantumfriabilis. Quod vero Hippocr, de excrementis alvi usus sit, mirum, quod in expositione ita fele torqueant Interpretes, cum textus mihi satis videatur perspicuus, qui est I. Prorrhet.s.q. t. 24. ubi alterum epitheton ὑγρὰ declarat prius, lcil. intelligenda esse excrementa, quamviS crassis portionibus scatentia, propter admixtas humidas tamen portiones copiosiores minus cohaerentia, sed dissolubilia. Jung. Galen. in comm. Foës. Oec. p. 646. Hypopsopheo, ὑποψοφέω, strepitum edo, aut su- cto, V. gr, inter potandum, Hipp. Coac. t. 6z. Hypopsychomae, ὑποψύχομαι, significat leviter refrigero. Gorr. Hypoptychtheis, ὑποπτυχθεὶς, corrugatus, complicatus in sinus & rugas significas. Hipp. l. de nati mul. VII. I. et I. 2. de morb. mul. XI. Io. Hypopyon, ὑπόπυον, dicitur suppuratio in genere. In specie vero de pure in oculis congregato quoque usurpatur, & quidem sub cornea oculi tunica, quod inflammationis confequens interdum esse solet. Galen. Ub. 14. Μ. Med. c. 19. Gorr. in des. Hypopyrrhos, .ὑπόπυῤῥος, Vide Subrussus. Hyporinion, ὑπορίνιον, partes sub naso dicuntur &Mystax, Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 62. Hyporisma. Vide Emborisma. Hyporrhysis, ὑπόῤῥυσις, defluxio, vel subfluxio dicitur Hippocr, quando vel humores, vel etiam pars solida sensim deorsiim labitur, I. de iis, q. in med. t. 19. Idem, quod κατάῤῥυσις. Foes. p. 640. Hyposapros, ὑπόσαπρος, subputris, fere idem, quod putris, quia opponitur τῷ καθαρῷ, puro. Hippocr. l. de irn. aff. I. 17. Legitur & 2. Prognosis t. 42. Hyposarcidios, Hyposarca, ὑποσαρκίδιος, ὑποσάρκα, idem, quod Anasarca, species Hydropis, totum corpus infestantis. Vide Anasarca. Hippocr. 4. de R.V. I. A.t. m. et l. I. de Morb. IIl. 8. Parac. vocatur Hyposarcha, idem Undimia, cujus naturam deduxit ex elemento aquae mucilaginoso & congelato, i. 4. Paragrdphor, c. 1. a.seqq, & in Seholiis ad h-1. scripsit., IJndtmiam nihil aliud esse, quam alumen resolutum, secunda species aluminis, qua intumescunt rastetae rna-t nuum ac pedum, & tota facieS. Hyposeismos, .ὑποσεισμὸς. Vide Succussatio. Hypospadiaeos, Hypospadias, ὑποσπαδιαῖος, ὑποσπαδίας, dicitur, cui glans non recta, sed sijb vinculo vel freno illo, quod κύων, canis, sive κυνοδετὴμαον vocatur, ( vide Canis, perforata est. Hinc qul sic affecti sunt, urinam anterius reddere nequeunt, nisi pudendum ad pubem reflectant. AEgiio. l. 6. c. 74. GorIaeus. At Gal. /. 15. de V. P. c. 3. υπσσπαδιαίους, esse dicit, quibus oli vtnculum, quod ad finem virgae habent, meatus seminalis eit contortus, & ita c.b laesa genitalia steriles sunt, non quod femen foecundum non habeant, sed quod in virgae flexibtrs haerens ferri prorsus nequeat recta in uterum, quam rem curatio ipsa comprobat t Vinculo enim abscisso generant. Vide C. Hofmann. comm. ad h. l. n. toâI.seq. I. Alex. not. ad Gal, d. I. Verum Hypofpadiaeos dari penitus negat Ρ. Ammann. Irenic. p. I47. Hypospathismos, ὑποσπαθισμὸς, dicitur incifio tribus divisionibus .facta, supra frontem ad pericranium usque, nec tamen tribus illis lineis, vel se« ctio.nibus trontem incidisse latis est, sed subjicienda etiam est spatha, unde sectioni huic inditum nomen fuit, & per subditaS partes transmittenda, totumque id spatium usque ad pericranium, quemadmodum prc.t ( lixius modum illum docet AEginet. l. S. c. 5. Hyposphagma, ὑπόσφαγμα, idem, quod ἀπόσφαγμα, proprie dicitur fanguis, qui colligitur eX jugulato animali vasculo exceptus j & In ribum Varia conditura paratur. Hinc & foramen, quod jugulo infligitur, dicitur ὑποσφαξ, vel ὑποσφαγεον, Calp. Hosin. ad Gal. V. P.n. II14. Unde & in specie tholi vel atramenti sepiae sedimentum ὑπδιφαγμα vocatur, Galen. in Exeg. voc. Hipp. Linden. Ex. V. §. 27. Pathologice tamen ustus obtinuit, ut Hyposphagma significet suffusionem cruoris, & sugillationem in oculi tunica adriata, ex plaga illata, & solutione continui vasculorum per illam excurrentium. Gal. l. 4. de C. M. S. L. c. 8. AEgin. l. 3. c. zi. ubi & venarum commercii divortium appellatur. Eorum, qui sic affecti sunt, proprium symptoma est, quod quaecunque videant, rubra esse putent. Vide Hæmalops. Obiter non pos-. fumus dissimulare, quod non videamus, quid obstet, quo minus omnis sugillatio hoc nomine ὑποσφάγματος venire polsit, cum sit una eadenique ratio generationis. Hyposplenos, ὑπόσπληνος, dicitur, qui aliquantulum lienosiis, & tumore lienis laborat, Subsp/enictet, Hipp. I. 2. Epid. II. I6. i. 3. aegr. 6. poststat.pestil. l. I. XIII. 6. Hypostasis, ὑπόστασις, Latinis sedimentum, vo- catur crassior urinae portio, & contentum in urina residens, quarnviS & nubecula mediam regionem occupans, aut enaeorema, sive suspensum, sub hypostasis nomine comprehendatur. Variat vero hypostasis in sanis & aegris; de qua varietate legatur WilliS Ex. de Urin. c.q.& 5. Multas quoque ὑποσάσιιυς differentias praeternaturales collegit Foës. p. 641. seq. quarum tamen explicationes pleraeque singulis suis literis initialibus in hoc Lexitco invenientur. Fallitur vero Paracelsus3 quod Hypostasin urinae scribat esse excrementum renum. Paramir, l. 3. tract. 4. cum in lanis nihil aliud sit, quam congerleS filamentorum succi nutritii superflua, uti WilliS hoc rectissime docuit. Interdum & ὑπύςασις significat retentionem, subsistentiam & suppressionem excernendi aliculus, v. gr. Hippocr. 2. de arstc. t. 59. 2. Prorrhet. Xi 8. Coac. t. I09. aut suppositionem partis solidae, vel corporiS alius durioris. 3. de artic. t. 91. Mochlic. XV. 4. & ita idem est, quod 'νέυπόταίπσ, de quo p. p. Hypostathme, ὑποστάθμη, significat crassius ledimentum in liquoribus, quale est Amurca in oleo, fex in vino & cerevisia, sedimentum crassum in urina, quod alias ὑπόστασις dicitur & ὑποσταθμίς. Suidae. Legitur apud Diolcorid. de sedimento urinae l. 2. c. 99. Hypostellomae, ὑποστέλλομαι, significat subtraho , demo, evito, caveo, refugio. Hipp, s.aph.nr 4. aph. 6. 7. 8. Hieter, n. 87o; Hypostema, ὑπόστημα, Idem i quod ὑπόστασις, sedimentum in urina, ap. Hipp, l, de crisib. l. 8. VI. 1. 2. VII. 4. Hypostrophe, ὑποστροφὴ, geminam obtinet significationem. Vel enim notat conversionem corporis, quando aeger sese convertit, Hipp, l.7, Epid.XLl. 17. XLII. 32. l. 4. de arstc. t. 14. Vel idem significat, quod ὑποτροπὴ, de quo postea, vide Hypotrope, i. e. Recidiva. Hinc ὑποστροφώδεα dicuntur, quae recidivas facere folent. Hipp. i. 2. Epid. s. III. 72. l. 4. XIIX. 2o. l. ss.s.z. t. 22. Foës. pag. 643. Hyposyrizo, ὑποσυρίζω, significat aliquem exiguum sibilum edo, quasisubsibilo, Hippocr, l. 7. Em XV. 5. XXI. 6. Hypotasis, ὑπότασις, dicitur Latin. Sttpposiuo, Subtentio alicujus, ut alteri sit veluti fundamentum, Hipp. 2. defract. t. 66. à verbo ὑπσπόω, subtendo, suppono , quod legitur 3. de arstc. t. 5o. l. de ulcer. IIXi 3. Hinc & ὑπσπταμενον ξύλον s ligrium suppositum dicitur, t. 49. & de osse surae, I. desract. t. I8. Adde Foës. d. l. Hypothenar, ὑποθέναρ, id est, subvola, pars ea manus est, quae opponitur volae manus, & Gr. θέιαρ dicitur, Galen. l. Introdttct. cap. Io. quamvis Linden. dubitet, quid proprie denotet, cum alii montem lunae, sive quod inter carpum & minimum digitum interjacet; alii omnes monticuloS sub singulis digitiS ab indice ad minimum denotare existiment. Med. Fciiysitol. l. 2. cap. 14. §. 85. Musculus quoque adducens pollicem alter dicitur Hypothenar Riolano 3 apud Barthol. lib. 4. Anat. c. 12. p. 577. Hypothesis, .ὑπόθεσις, significat suppositum, aut principium aliquod in arte, vel scientia loco fundamenti constitutum. In qua significatione etiam accepit Hippocr, de vet. medtc, II. I3. I 5. XXII. I. XXVI. 13. Lat. Opinio, Hypotheton, ὑπόθετον, dicitur medicamentum, quod ano h, e. extremo intestini recti immittitur, sive sub forma glandis, sive pastilli, sive turundae id fiat. LatiniS dicitur Suppofitocium. Graecum vocabulum legitur apud P. AEginetam /. 7. c. iz.sin. & Rolfink. Ο. et M. Spec. Coram, l. y.sect. I. c. 28. Vide Glans, Suppositorium. Hypotinagmos, ὑποτιναγμὸς, idem quod ὑποσεισμὸς, vide Succussatio. Hypotrimma, ὑπότριμμα, est edulii genus, eX Variis rebus leviter tritis & contusis constans, quod etiam τρίμμα, (eu Intritum dici potest. Linden. Ex. X. §. 78. Legitur apud Hippocr, l. 2. de diaeta XXXIV. il l. 3. XXV. Io. Hypotrope, ὑποτροπὴ. Item ὑποστροφὴ, dicitur morbi reversio, reciprocatio, & usitatius Recidiva, quando scil. prioris morbi caussa non perfecte remota, aut ablata, ob ejus novam collectionem morbus, qui ad fensiIm videbatur extinctuS, evidenter repetit & recurrit. Dicitur & .ὑπστροπιασμὸς, Hipp. .4. aph. 3 6. à verbo ὑποτροπιάζω, revertor, d. l. aph. 61. l. deintern, aff.l. 87. III. 5. 7. Jung. Dicter, n. 871. 872. Hypotrygos, ὑπότρυγος, h. e. aliquantulum suculentus , Hipp. ί. 4. sipid. XIV. io. Hypoxeos, ὑπόξηρος, subacidus, aliquantum siccus, significat. Nec video, quomodo expositio Galeni ad hoc epitheton quadret, quando explicavit per ταπεινόπρον, ὑποκόιλον, cum textus Hippocratici talem expositionem non exigant. Legitur vero iib. I. defractur. t. 38. i. 4. de art. t. 61. Mochlic. XV. 2. l. de Helleborismo 12. l. 6. Epid. s.VIIl. t. qp. l. 7. Epid, XIII. 18. Coac. t. -$69. 37 8. Hypozoma, ὑπόζωμα, h. e. membrana succingens, v, g. Diaphragma. Hypozygumae, ὑποζυγοῦμαι, significat subjugor. Diciturque de offe jugali, quod ζύγωμα Gr. dicitur, ubi os à maxilla superiori procedens cum eo osse, quod sub aurem annexum est, subjugatur. Hippocr. 2. de artic, t. 5. Inde ὑπσζύγεβν, jumentum dicitur de animalibus quadrupedibus, quae ad labores rurales jugo connectuntur, v. g. Boves. Gal. t.aph. 15. Hypsiloides, ὑψιλοειδὲς, pro Fpst/oides. Vide Hyoides. Hypsophonos, ὑψόφονος, dicitur, qui clara Voce aut sonora praeditus est, l. I, Epid.s. II. t. 78. Hyptiasmos, ὑπτιασμὸς, duplicem habet significationem. Vel enim notat supinum decubitum, sive resusinauonem, Hippocr. 2. defractur, t. 22. Adde Gal. Comm. ad h. l. qualis decubitus super ventrem utplurimum in. morbis malum habetur signum. Avic. I. a. fen.z. ty - 1. c. 42. Vel significat ventriculi eversionem, cum naufeabundus cibum fastidit & rejicit, Galen. l. 8. de C. Μ. S. L. c. 3. ubi vomitum ex genere τῶν ὑπτιασμῶν, supinitatum esse scripsit. Vid. Foës. pug. 647. Jul. Alex. l, 7. Sal. c. 7. Sumitur & synonymice pro singultu con» jungiturque cum λνγμῷ apud SOlenandr. sect. 1. consil. I6. & ex hoc notante Theoph. Bcneto Anatom. Pract. 1. 3. sect. 5. Obs. 1. p, 755. quamvis in mea editione SOlenandri ἀκτιασμὸς legatur, quod vitiosum esse e Lexicis patet. Hypulos, ὕπουλος, dicitur de ulcere, sub cujus cicatrice delitescit sanies, ulcus sub cicatrice latens, Hippocr. l. de Medico IX. 4. Hypurgeo, ὑπουργέω, significat subservio, officium administro, vel fuppstias alteri eo. Hippocr, i. de Arte I. Io. V. Io. X. 7. lib.q. de Morb. XIIX.6sin,6. Epid, syF t-1 - Hypurgia, ὑπουργία, recte dicitur officium Medici sive ministerium aut administratio, relpectu scilicet naturae, cui primae debentur etiam in sanitatis negotio. Usus Hippocr, l. de dec. ornat. IX I7. Χ. 9. XI. 14. XII. 3. Hys, ὗς. Vide Porcus. Hysma, ὕσμα, pluviam significat, Hippocr, l. i; Epid.s I. t. fi. Junge Foës. d. /. Hystera, ὑστέρα, ἢ ὑστέρη, vocatur Uterus, ea pars corporis in hypogastrio sita. In qua fit concsptio, & ad humani generis propagationem necessario attributa. Appellatur & matrix, item vulva, quamvis hoc Vocab, potius de exteriori pudendo muliebri sumi soleat. Uteri descriptionem pleniorem vide in Anatomicis scriptis, praesertim Batthol. l. I. Anat. c. 28. 29. 3o. Rolfink. Ο. ac Meth. part. genital, P. II. cap. 11 .seqq. Vanum antiquorum est commentum, uterum esse viscus adeo animatum, ut sit velut animal quoddam in animali, uti scripsit Aretaeus l. 2. Acut. c. 11. quam opinionem etiam hodieque obstetriceS & aliae mulieres sciolae non patiuntur sibi eripi. Hunc omnium muliebrium morborum caussam dixit Hippocr, in prine. l.tb. 2. de morb. mul. quod alias libr. de locis in homine annexum est. Intelligi vel efficientem, vel materialem, sive subjectum. Uterum e sede sita prolapsum & e corpore prominentem aliis frustra tentatiS remediiS feliciter & abique vitae periculo amputatum fuisse à Michaele Angelo Rota Medico Veneto, & Anton. Molinetto Anatomico Patavino testatur Henr. à Moinichen Observ. Med. 4. annexa Cultro Lys.eri Anatom. p. m. 2oo. Hysteralges, ὑστεραλγὴς, dicitur de eo, quod uteri dolorem excitat, & usurpatur in specie de aceto, Hipp. 3, de R. V. I. A. t. 39. Hysterergia, ὑστερεργία, Ros. Lentilio, qui Π02 rnen hoc licentiose finxit, significat actionem Naturae, quam praecedente cura cum intenderet, post longius plerunque temporiS spatium producit, vel Medicus illius subsecuturae in fclatium aegrorum morbo chronico correptorum spvern facit, etsi quandoque fassam, & prolixius de hac hystererffta disserit in Mifcell. Medico-Pract. Part. II. p. 474.seqq. Hystericus, ὑστερικὸς, Uterinus. Generaliter dicitur de omnibus morbis uterinis, & de aegris, quae illis morbis correptae sttnt, Dieter. n. 879. Spe. cialiter vero & usitatius accipitur de suffocatione uteri & strangulatione, Graece πεὶξ ὑστςριπὴ dicta, cujus morbi natura quamvis sit intrtcatissima, mihi tamen videtur prae aliis illum explicasse Willis in Patholog, Cerebri cap. Io. Inque hoc saltem hallucinatum esse, quod in affectionibus hystericis uterum falso accusari scripserit, cum tamen in seqq, expresse fateatur, quan, doque hunc affectum ab uteri culpa dependere. Poterit vero affectus ille hoc morbo defcribi : Suffocatio uterina est congerieS quamplurirrorum symptomatum, praeprimis actionum animalium & vitatium diversimode & gravissime laesarum, proveniens à concurfij morborum diversorum, cerebri, cordis, & uteri, propter succi nervosi & sanguinis impuritatem, & motum inordinatum, per effluvia explosiva, aut etiam congelativa ex retentis vitiosis portionibuS feminalibuS, aut sanguineis menstruiS collecta inductum, genitorum. Jungatur & Barbett. Pr. Med. lib. 4. c. 9. De symptomatum farragine lege etiam Dieter. d, l. Catip. à Rejes C. El. Qu 46. et 79. Foeminae quoque suffocatione uteri laboranteS vocantur ὑστορικαὶ. Hipp, I. Pror-soel.s. 3.0. 27. Coac, t. 349. 554. Medieamenta quoqua contra morbos uterinos vocari Hysterica; patet ex Dil-' penfatoriis, Libav. Schroder. Fr. Hofm. & aliis. E novissimis etiam lunken in ea esse sententia legitur, suffocationem uterinam & alios uteri morbos vulgo creditos exceptiS vitiis sanguinis menstrui esse potius lieni & vitiatis sanguini spiritibulque animalibus adscribendoS, Chym. Exp. Cur. ParLII.sect. I. c. 21. p.vn.73o. seqq. Enimvero nobis videtur, hos & alioS suffragantes committere fallaciam oppositorum. Hysteron, ὕστερον, vocatur Secundaria, estque idem, quod τὸ δευτέριον. Vide Deuterion. Ulurpatur & in plur. num. τὰ ύστορα. Gal. 5. aph. 3 5. Hysterotomotocia, ὑστεροτομοτοκία, dicitur Partus Caesureus sive Caesar. Vide Cæsar, & ὑστεροτομία sectionem ipsius uteri in genere significat. Hystrix, ὕστριξ, nomen est animalis, cujus duae constituuntur species, terrestris alia, alia marina. Vocatur & Porcus spinosus. Hujus descriptionem & ufum in cibo & Medicina tradit Aldrovand. lib. 2. de quadr. dig. vivipar. c. 38. Vivum quoque An. I685. Norimbergae & hic Altdorfi spectare licuit ex India allatum, si fides habenda ejus possessori, corpore nigricante, & aculeis elegantibus variegatis ex albo & nigro colore constans. Vocavit autem Sayda, & confirmavit, quod potu plane abstineret. Jacens, κατακείμενος, dicitur proprie de corporis, aut membri situ, vel positu, cum cessatione actionum, musculis & tendinibus propriarum, Gal. l. 2. de rnuseul. c. 7. Qua ratione & καθιζειν huc pertineat, vide apud C. Hofm. Com. Gal. de V. P. n. 123. Aures jacentes vocantur, quae nondum subriguntur, Scribon. Larg. n. 13. Tropice Natura jacens Helmontio dicitur, quando morbus in gradum surrexit, & naturae nupsit intime, h. e. quando causa morbisica supprimere conatur vires vitaleS sive flammam vitalem, tr. Natura ConI. nescia n. 45. Iacinthus, pro Hyacinthus. Vide supra. Lsng. l. 3. ep. 1. c. 6. Jactatio, ἀλύκη, ῥιπτασμὸς. Vide Alyce. Dicitur &Jactare, Gr. mxiour, quod fere idem est, ac divergere, Hipp. 3. de urtic. t. 95. Alias jactatio quoque significat gloriationem, vel laudem propriam. Hinc & Gal. à nonnulliS Jactator dictus suit teste Ant. Mus. Brasravolo in indic, ad Gal. libros. Jaculus, ἀκοντίας, nomen serpentis venenosissimi, culus descriptionem, venenum, & ufum in Medicina tradidit AldrOv. Hist.serp. & drac. l, 1. c. 13. Iænomæ, ἰαίνομαι, significat refocillor, transtatione facta à plantis & herbis, quae pluvia aut rore perfusae reficiuntur, & veluti exhilarantur. Utsus Hippocr, l. I. 'de morb. mul. XCV. 4. Jung. Foës. Oec.p. zy6. Lindenus VeIO prorsius contrariam tribuere conatur huic Verbo ιαίνεσθαι significationem, videlicet quod denotet deficere, solvi, fatiscere, & fere idem esse quod καρδίώττειν. Ex. XIII. §, 140, I4I. Proprie aliaS significat fervefio, calefio, uti patet ex Henric. Stephani Thesauro Graeco-Latino. Τ, V. p. 1065. Jalappa, Jalaputm. Vide Gialappa. Ialemos, ἰάλεμος, frigidus, nullius pretii. Dioitur de Medico inepto, qui nullam medendi rationem sequitur, ab Ialemo, Calliopes filio, qui in carmine suit inepfissimus; unde proverbium : Ialemo frigidior. Usus Galen, /. de praecognit. ad Posthum. c. 3. Jung. Erasin. Adag, Chii. II. cent. Io. proverb. 86. Iamblichi sales, ἰαμβλιχοῦ ἅλες, dicitur genus salis ex multis rerum generibus compositi, cui vis maxima humores crudoS concoquendi. Compositionis vero hujus inventor fuit Iamblichus. Parabatur vero ex salis amrnoniaci lbj. falis Cappadodici |vj. piperiS §iij. Zinziberis |tij. sem. cnici scrupulis xvij. seminis erucae scrupulis sedecim, arnmii, hyssopi, cacuminum thymi, phylli, semin. apii, petroselini ana scrupulis xviij. origani uncia una, silphii scrupulo j. Contundantur atque cribrentpr. Gorraeus. DosiS cochleare unum, cum ovis sorbilibus, aut alio liquore. Janitor, πύλωρος. Vide Pylorus. Janitrix. Vide Portæ Vena. Janua, θύρα, quid sit, notum est. Ustis Hippocr, ad repositionem artloulorurn, uti patet ex I. de ari. t. 23. Iaomae, ἰάομαι, significat sano, medeor, curo, Hipp. 2. aphor. 22. et 6. aphor. I2. Ab hoc verbo & Ars Medica 8c Medicus nomina sua acceperunt. Dieter. n. 399. de quibus p. p. Japonica Vernix dicitur parata ex Gurnmi Laccae s.piritu vini rectificatissimO dissoluto, Morley Coll. Cliym, Leid. c. 508. Iaspis, ἰάσπις, gemma dicitur, ieu lapis pretiolus, opacus, sed multorum generum. Dios.cor, l.eae.teo, septem numerat. Plin. Vero /.37. c. 9. plures recenfet, quae omnia collegit & excerpsit Rul. in Lex, Plura de Iaspidis differentiis vide apud Chiocc. in Mus. Calceolar. sect. 3. p. z^q.seqq. ubi etiam de virtutibus hujus lapidis disserit. De viridis Iaspidis facultate peculiari adversus stomachi eversionem legatur Gal. l. 9. de S. Faci ξ. Iaspis viridis. Langius vero existimat, per Iaspidem viridem intellexisse Galen. Smaragdum, l. 2. ep. 49. De singulari virtute sanguinem sistendi vide Hildan. Cent. 3. Obs. it. Quod Iaspis cariosus fiat, testatur Observ. in Eph. Nat. Cur. Ann. 1, Observ. 154» Iatraleiptes, ἰατραλείπτης, vocatur Medicus unguentarius , vel reunctor, qui unguentis & perfrictionibus corporiS morbos curat. Talis fuit Diotas, teste Gal, l. 7. de C. M. S. L. c. 5. Et hujusmodi curandi ratio diota est τάτραλειπτικὴ, primum instituta à Prodico, Selymbriae nato, .AEsculapii discipulo, uti narrat PliniuS lib. 29. II. N. cap- I. Iatreon, ἰατρεῖον, Ion. ἰητρεῖον, Hippocrati dicitur Officina Medici, vel Medica, in qua, quae ad chirurgiam pertinent, potissimum tractantur, & locus, in quo chirurgia exercetur. Hippocr. I. I. detis, q.in Medtcatr. t. 5.1. I. Lipid. s. i, t. 16. Latine Maedica crina. Confer & ad Linden. Ex. X. 2. i 28. Iatrice, ἰατρικὴ, scilicet τέχνη, id est, Ars Medica , Dieter. n. 399. Vide Ars. Ita vocavit Hipp. I. de satib. III. 1. Latine etiam Medicina communiter vocatur, quamvis hoc vocabulum etiam pro remedio haud raro sumatur. De definitione & divisione, aliisque praeliminaribus ad Medicinam spectantibus videantur passim institutionistae, & inter hos Sennert. Casp. HosrnantI. nec non nostra Dogmata Medicinae Generalia in Praeliminaribus. Jungatur & Lind. Medic. Physiolog. l.b. 1. ceu Introductionem ad Medicinam comprehendens. Iatrochymicus, ἰατροχυμικὸς, quasi Medicus Chymicus , ponitur pro Chyrniatro, Libav. tr. de igne Natur, c. 33. Ita & Iatrochimia legitur apud Jacob. le Mort Chymiae Medico Phys. C. 1. p. 2. et Iatrochemia in Joh. Conrad. Parchasen Pyros.ophia, ad differentiam Mstallurgiae, quemadmodum constat ex Actis Eruditor, Lips. de Anno 1698. m. Decemb. p. e^.feq. Iatrophysicus, ἰατροφυσικὸς, est epitheton scriptorum quorundam Medicis & Physicis utilium, & legitur de quibusdam à Marco Florentinio editis in Act. Erud. Lips. A. I 702. m. Dec. p. 5 I 4. v. g. de canicularibus diebus, de polypo epidemico cordis &c. Iatros, ἰατρὸς, vocatur Medicus, quo nomine Don solum venit is, qui morbos curat, quae quidem significatio voctS stricta & propria est; sed usu quoque receptum est, ut & qui sanitatem conservat, ιατρὸς appelletur, qui alias ὑγεεινὸς vocari solet. Plura de Medici petsona, officio, proprietatibus, ornatu, vide apud Hippocr, l. de Medico, de decenti ornatu, Dieter. d. I. Lmd. Ex. l. II. & III. C. Hoslu. Orat. 2. Ifag. de Officio Medici. Ibex, ἴξαλος αἲξ, dicitur Capra sylvestxis, cujus des.nptionem & ulum in Medicina tradit Aldrov. I. 1. de quadrup bisulc, c. I3. NonnulltS appellatur Caprieomus. Ibis, ἴβις, nomen avis AEgyptiae, ciconiae valde similis, ad aquas, praesertim Nilum fluvium, degentis, cujus ulterior descriptio cum uiu in cibo & Medicina habetur im Aldrov. l. 20. Orxithol. c. 3. Qua ratione avis haec aquam marinam, aut Nili pleno gutture absorbeat, & in anum rostro intrus.o eructet, atque ita clysteris nstim docuerit, legi potest apud Lang. I. 2. ep. 2. Icelos, ἴκελος, idem, quod ὅμοιος, æqualis, similis , Hipp. I. 2. de morb. mul. LX11X. 3. et I. 2. XXV. 27. l. 3. Ep'd s. 3. l ta. 1. 1. de R. V.I. A. t. IS. Nonnulli cum aipiratit ne legunt ἕκελ.ος. Icesion. V de Hhesion. Ichneumon, ἰχνεύμων, nomen animalis quaulut pedis amphibii, quod alias Lutra Aegypti vocatur, cujus descriptionem, ulnn-Ique in cibo & Medicina tradit Aldrov. /. 2. de quadr. digit. vivip, c. 14. Meminit & Galen. referens inter pugnacia animalia, & cum aliis concertantia, I. 5. de decr. Hipp. & Flat. c. 5. Ichneumonem utriusque sexus genitalia habere, testatur ex AEliano Casp. à Rejes C, Elys. q. 48. n. 5. Ichnos, ἴχνος, dicitur ima pedis pars, quae vestigium etiam Latinis dicitur, item solea, cutis illa pedis dura, crassa, & callosa, Galen. c. 2. desractur. t. Io. unde & Vestigium pro ipso Pedio ponitur, VesiIl. l. I. de H. C. E. c. 33. quamvis & Hippocr, usurpet de solea artificiali, ex pelle non admodum dura parata, 4. de artic. t. 9, Jung. Foës. p. 292. Ichor, ἰχὼρ, vocabulum valde πολύσημον est, ita, ut tam late pateat, quam late vocabul. ὑγρὸς, ἢ ὑγρότης, humidum, aut humiditas. Variam hanc & nimis amplam significationem veluti in fasciculum collegit C. Hofrnann. pec. tractatu de Ichoribus. Relictis vero aliis significationibus, illaS saltem, quae ad hominem & forum Medicum spectat, pauciS exponere libet. Accipitur interdum losis in statu naturali, &i Physiologice pro sero sanguinis, ὀρόῷ, ceu vehiculo, h. e. portionibus aquosis, Galen. l. 2. de Elem. c. 2. in 6. .Epici, t. 38. Plato in Timaeo. Interdum Pathologice & in statu p. n. & quidem duplici modo : uno, quando in sanguine saltem copia excedit, & dicitur ichor mitis, oseà&r, unde fit τάμα ὑδατῶδες, sanguis aquosus ; altero, quando praeter copiam etiam qualitate acri, lalsa & mordaci magis minusve peccat, & vocatur Ichor acris, Platoni ἄγριος. Hinc redditur αίμα ιχαροειδες, aut ιχάρῶδες sanguis serosus, quae significatio videtur usitatior esse, Galen. d. l. Vide Mercurial. i. 4. V. L. c. 1 2. Cafp. Hofrnann. d. I. Foës. p. a^i.seqq. Sanies quoque sive tenuius excrementum ex ulceribus efflueris ιχάρ vocatur Celso i. 5.C. 26. Specialissime etiam liquor ille ex vulneribus articulorum, & nervosarum partium cum dolore gravissirnisque aliis symptomatibus extillans Ichor appellatur, qui alias Melicerta dicitur Hildano tr. de Ichore & Melicerta , Vide supra Hydarthros. Tandem & Ichoxis vocabulum tribuitur liquoribus ex aliis corporibus destillantibus. Ita succus ex jecinore assato hircino extillans ιχάρ vocatur, Gal. I. 4. de C. M. S. L. c.8. sin. Latine Cruor dici posset, & Aëtius cochlearum magnarum terrestrium destillantem iiIccum χεῖρα vocavit, teste Foës. d. l. Ichoroides, ἰχωροειδὴς Vide Ichor. Ichthya, ἰχθύη, vel ἰχθύα, significat juxta Ero-’ fianum in Onomast. p.  54. d. limaturam, scobem, aut ramentum, idem, quod ῥίνημα, ἢ πρίσμαπρῖσμα Alias squatinae marinae pellem significare dixit Galen. in exeg. voc, Hpp - Locus est apud Hippocr, de exsectione foetus 3 /. 4. Unguis quoque ferreus, vel uncus, qui ad foetus extractionem usurpatur, vel ex fquamarum piscis ve! ab Jjsmi piscatorii simIiitudine χύθύις vocatur, testa Galen. d. l. Foës. d. l. Gorr. Vocatur aliaS ὄννξ. Vide Onyx. Ichthyelaeum, ἰχθυέλαιον, i. e. Oleum ex pis.cibtts. Joh. Laurent. Amalth. Onom. p.  436. Ichthyema, ἰχθύημα, proprie vocatur fquama piscium. Tropice vero tribuitur vocab. hoc scobi, ramentis & litnaturiS, & corticum praesegminibus apud Hipp. l. de ttlcer. X. I. 2. XIII. 7. 8. Ichthyites, ἰχθυίτης, vocatur lapis quidam, in quo cavitas quaedam interius conspicitur exacte in figuram & typum piscis formata, ita ut quasi matricem aut formam exhibeat, cui alia corpora pro recipienda piscis figura imprimenda sunt. Occurrit in Musaeo Societatis Londtnensis, & mentio fit in Actis Eruditorum Lips. A. I682.p. 33. Ichthyocolla, ἰχθυοκόλλα ; & nomen piscis est cetacei, ossibus & spinis carentis, cujus descriptio & utus in cibo & Medicina habetur apud Aldrov. lib.y. de pise. c. 4. Deinde ita dicitur glutinum, vel ex illo pisce, vel alio glutinoso, qui Morua sive Molva dicitur ( Aldrov. l. 3. c. 6.) paratum; de cujus usu in Medicina videatur Dioscor. i. 3. c. Io2. .AEgin. I. 7. c. 3. SchrodeI. l. 5. ci. q.n, 81. Ad vinorum defecationem etiam adhiberi, & pro illo usu per aliquot septimanas opus habere maceratione, scripsit Jac.leMort Pharmac. Med. Phys. c. Io. p. m. 8o. Ichthyolithos, ἰχθυόλιθος, lapis dicitur piscis figuram superficiariam exhibens, qualem mihi Ostendit hisce diebus in Musaei sui Scrinio Metallorum & Mi. neralium variorum plenissimo Noribergae lupra laudat. D. D. L P. Wurfbain. Ichthyophagus, ἰχθυοφάγος, qui piscium esu delectatur. Legitur apud Fiorest. 1. Io. Obs.erv. Io. Schol. Ichthys, ἰχθὺς, id est, Piscis. Referuntur pisces inter alimenta humidiora, praesertim recentes. Dividuntur in marinos, fluviatiles, lacustres. De quibus omnibus vide Aldrov. Tom. de Piscib. C. Hofmann. Inst. Med. lib. 5. cap. 22. & alios. Icmaleos, ἰκμαλέος, dicitur satis hurnidus, humectus, Hippocr. I. de nat. puer. XXVI. 5. 11. I. de genitura VI. 2. VII. 4. 1. I. de morb. mul, III. 6. Io. XVI. 9- Icon, εἰκὼν. Vide Imago. Ictar, ἴκταρ, idem significare Atticis, quod ἐγγὺς, i. e prope, lcnbit Galen. in Expositione voc. Hippocr. quod vero apud Hippocr, ί.ι I. de morb. mulier, vox haec pudendum muliebre significet, sicut Foës, locum invenire non potuit, sic nos etiam frustra inquisivimus. Interea videatur Fcësii judicium de hoc vocabulo Oeconom. p. 2.79. Icterias vocatur gemma aliti lurido similis, ideo existimatur valere contra regium morbum. Est & alta eodem genere liquidior, tertia folio virtdi similis, lalior prleribuS, pene sine pondere, vehis luridis. Quar. tum genus in eodem colore nigris venis descendentibus. Plin. i. 37. II. N, c. 10. Ictericus, ἰκτερώδης. Vide Icterus. Icteritia, idem, quod Icterus. Icteritia rubra Vocatur etiam erysipelas, apud Walther. Sylv. Med, p.  572. 779. Alba, idem, quod chlorosis, sive morbus virginum, d. l. Icterus, ἴκτερος, alias Morbus Regius, Arquatas, Aurigo , est affectus p. n. & inter symptomata tertiae classis, videlicet qualitatum mutatarum referendus. Est enim in toto ambitu corporis externo colot.s nativi in flavum permutatio, provenienS à bilis flavae retentae diffusione facta, obstructiones vasorum & organorum ..bilis segregationi dicatorum, & intemperiem viscerum biliosam praesupponente. Dicitur & Icteritia, Plura qui de hujus morbi natura, differentiis, symptomatibus, & curatione scire desiderat, ille consulat PracticoS, quorum fcrinia compilare non est nostri instituti. Quod attinet generalia, legatur Dieter. «.403. Paracelsus Icteritiae naturam deducit e triplici sale in unum commixto, videlicet e vitriolo puro, sale inyfeo, & liquore sulphuris resoluti, /. de Icteritiis c. I. Helmontius causam Icteri collocat in fermento p. n, ventriculi virulento, quod pylorum sic male affectat, ut digestiva, sirnulque disttibutiva alienentur, tr. Schol. Hum. passe decept. C. 5. Potissima divisio Icteri est in Flavum & Nigrum. Ille etiam intelligitur per Icterum simpliciter dictum. Niger dicitur à colore cutis lurido, propter bilem corruptam, putrefcentem, & portionibus acidis atrabiliaritS infectam. Imprimis vero obstructio pancreatis & lienis hic peccant, symptomatisque hujus autores fiunt. Confer ad Ephem. N. Cur. Ann, I. obs. 87. Qui Ictero flavo corripiuntur, vocantur Hippocrati ικσεριώδεες, aut ΐκπρώὸΐες, Icterici, e.aph.yi. ita oculi quoque auriginosi hoc nomine veniunt Coac, t. 388. i. 2. de morb. mul. LXIV. 12. Color attriginosus corporis, I. de nat. mul. XV. 7. l. 2. de morb. mul. XIV. 7. XV. 8. Vide Foës. p. 280, Icterus quoque vocatur avis, Galbula alias dicta, de qua fupra, vide Galbulus. Ictis, ἰκτὶς, aequivocum esu Vel enim idem, quod ἰκτῖνος, & significat avem rapacem, milvum, cujus delcriptio cum usu In cibo & medicina videatur apud Aldrov. i. 5. Ornitb. c. 15. Galen. /. de Ther. ad sus. c. 9. Schroder. /. 5. cl. 2, n. 5 8. Vel denotat animal quadrupes, quod Latine viverra, furo, & mustela sylvestris vocatur, cujus historiam tradit Idem l. 2. de quadr. dig. vivipar. c. 16. Jung. Forest. l. 19. Obs. 15. in Schol. Vocatur & Putorius & à Scaligero catus foetens, notante J J. Wagnero in Histor. Helvet, Curios. scct. 4. arttc. z. pag 182. Ictus, πληγὴ, vel dicitur de motu arteriae in pulsi, qui Diastole at eriarum vocatur, Gal. de puls, ad tyr. c- 4. et l 4. de dtgnosc. puls. c.I. vel usurpatur de laesione quadaIII violenta, extrinsecus corpori illata, Hipp, γ.ιὑπ.ιθ. lta ictus calami, Galen. l. 3. de fac. parab. c. roo, ictus arenarum, scorpionum, vocantur πληγαὶ, AEginet. i.,-, c. 7-seqq. &i alibi. Usurpatur & fepe adjective ictus, pro percussus, πληκττ. Dieter. n. 85. Forest. Chirurg, Obs. l. 6. O. 22. Idam, id est, pulmentum. Rul. & lohns. in Lex. Idea, ἰδέα, aliquando & εἰδέα, idem significat, quod εἶδος, & accipitur cum pro integra aiicujus rei natura, ita Idea morbi idem, quod natura morbi. Gal. 3. de ccis. c. 4. tum de externa saltem forma, figuratione, conformatione, iib. 2, de Usu Part. c. 17. in princ. Vide J. Alex, annot. in l. 2, Galen. de cauff. sympt. c. 2. Helmontius vero & alii ex fipagyricae Philosophiae sectatoribus per Ideas intelligunt imagines, conceptus, simulachra, uno verbo entia rationis, Platonicas Ideas revocaturi, quas tamen non immerito perstrinxit Lihav. T. IV. Oper. passim, quae loca inquirantur in indice. Videatur alias Helrnont, tr. de Ideis morbosis & alibi In scriptis ejus, plura de Ideis aut morbis Ilealibus repeTieS. Pluribus etiam varias Idearum FpecieS tradidit passim in Oeconomia corporis animalis Benjamin à Brockhuysen, quae Joca quaerantur in Indice. Ideach, terminus ParacelsicuS, cujus significatio an cum Idea conveniat, non licet certo affirmare. DiXit vero autor, Ideach occurrere in omni planta. Chirurg. l. 3. Tract. 2. c. 2. fine. Idechtrumest etiam terminus Paracelsicus, quo indignatur primus horno, prima arbor, aut prima creatura uniuficujusque rei ex Idea producta, de quo legantur ejufdem fragmenta Anatomiae. T. 8. Operum. Idestrum Paracelso dicitur conjunctio humoralis, naturalis, & mineraliS, in composito, quia Idestrum sine composito non est. Ita in generatione Tartari aluritieS à lalibus rninerae ; liquor humeralis vero est Idestrum 8c conjunctivum, l. r. de Tartar. tract. q. c. z. in expos. & in Schol. ad h. l. referendis. Ideus, Ides, Paracelso dicitur massa illa & materia prima in creatione, Chaos dicta, ex qua omneS creatutae factae sunt. Pragm. Anatom. l. I. Tr. I. c. I. In historia prologi. Meminit & l. 4, de vit. long. c. 8. ubi tamen videtur potius ipsum creatorem, vel opificem denotare ; et i. I. de Turtur, tract. 5. c. r.sin. Idiocrasia, ἰδιοκρασία, idem, quod ἰδιοσυγκρασία. Legatur in Jul. Alex. Indice Tom. 1. Vide Idiosyncrasia. Idiognomon, ἰδιογνώμων, dicitur Hippocr, per- ftnax, & in opinione concepta permanens, Hippocr. l. de A. L- & Aq. LVI. 6. quibus conjunguntur άνθύδεις, sibi nimis placentes, LIIXi 4. Idigpatheia, ἰδιοπάθεια, proprius affectus, qui & πρωτοπάθεια, i. e. primarius affectus, qui ab alio morbo non dependet, vocatur. Huic opponitur συμπαθεια, vel δενπροπάθεια, morbus per consensum, à priori dependenS, Galen. l. 1. de L. Aff. c.q. J. Alex, in Not. ad h. l. quatnviS Ross. arbitratuS sit, πρωτοπάθειαν & ιδυιοπάθειαυ, item δενπροπάθειαιι & σνμπάθειμν non esse prorlds synonyma, sed & ΐδίοπάθειαν esse δευπροπάθειαυ. Ord. ac Meth. Med. Special. comm. l. 2.s. 3. c. 4, Idiosyncrasia, ἰδιοσυγκρασία, i. e. corporum proprietas & convenientia, & cujuslibet peculiaris temperatura, Galen. I. 3. meth. med. c. 2. & J. Alex. Not. ad ill. loc. Hanc ineffabilem, nec exactissima sitientia comprehensibilem recte dixit idem Gal. d. l. c. 7. et l. 1. ad Clav. c. 1. Inexplicabilis singularis temperamenti.fatio Philosophis & Medicis ιδίότης ἄρπὴτος, Rhod. in Not. ad Scrib. sub sin. Poterit vero hoc vocabulum exponi de specifica proprietate, quae adhuc facilius comprehenfibiliS, & de individuali, sive singulari, quae omnino certo determinari & describi nequit. Hujus exempla vide passim, v.g. ROls. d. l. I. a.s. 2. c.5. Ephem. Ν. Cur. Ann. II. Ο, 1.01 1.71. ioy.feqq. Cafp. Rejes φ.84. n.7.S. Idiota, ἰδιώτης, duplicem habet significationem. (I) significat hominem privatum, qui nullum munus publicum obit, neque oppido aut genti praeell. Graece ιδίοπραγέωι quoque dicitur. Occurrit apud Hipp, I. de sal. diaet. t. 1. Adde Gal. comm. ad h. 1. & Foës. p. 177. Deinde (2) significat rudem, plebeittm, rei alicujus ignarum, Gal. l. 1. de S. Fac. c. 19. & c. q. in 1. Prorrh. t. 3 2. C. Hofrnann. C. in Gal. de V. P. n. yog. Specialiter vero Idiotae vocantur Medici imperiti, qui contemtores sunt verarum artium, etsi fassarum peritissimi sint professores, Rul. & lohns. in Lex. His in errorem incidere, maxime pronum est. Cafp. à Rejes C. El. Q. 21, n. 15. Hinc qui hos promovet, reus est omnium errorum, noxarum, & criminum ab illis per inscitiam pairatorum. Quaesi. 6, n. 5. Idiotropha, ἰδιότροφα, dicuntur animalia, quae sui generis cibis utuntur. Diction. Graeco-Lat. Budaei aliorumque. Idiotropia, ἰδιοτροπία, idem significat, quod ἰδιοκρασία, vel ἰδιοσυγκρασία, vide Idiosyncrasia. Legitur apud Franc. Bonamicum I. 4. de Alimem. 0.33.9.576. et c. 34.5.579. II.e. propria & individualiS indoles temperamenti & natura. Idnoo, ἰδνόω, significat incurvo, inflecto, intorqueo. Ulurpatur ab Hipp, libr. I. de morb. mul. III. 2. XXII. z. Hinc compositum περιιδνοῦμα/, obtorqueor, circumsideo, quod legitur d. l. LX. 3. Jung. Foës. d. i. Idos, ἴδος, idem, quod ἰδρὼς, sudor. Legitur apud Hipp. Coac. t. Io6, quamvis Linden. ixiaer fcripserit, volvulus, fed Holler. magis probat ιδεων, com, in libr. 3. Coac. t. 31. p. I64. Unde & verbum ιέτὴν. sudare, quod occurrit l. 1. de morb. mul. LXVl. 12. Ideoagira, id est, aqua alkalt. Ruland. & lohns. in Lex. Jecoraria, vide Hepaticus. Jecorosus, idem, quod Hepaticus. Linden. Exi IX. § . 7. Jectigatio, παλμὸς, fere idem, quod palpitatio, Vocatur motus quidam tremulus, inordinatus convul- sivus, sive fpastnodicus, vel totiuS corporis, vel cordiS, sive partis alterius, proveniens à fucco nervoso, vel spiritu animali in fibris nervosisque aliis partibus per halitus acidos, nitrosos, agitato & irritato. Helmont. quoque fpeciem Caduci vocavit tr. de Caduco. Et causam ex Tartaro deducere conatus est /. I. de Tart. tr. 4. c. I. Vide & Forest. i. Io. Obs. Ioo. cum Schol. Jecur, ἧπαρ. Vide Hepar. Jejunium, νηστεία, dicitur abstinentia à cibo & potu. Hanc lenes facilius ferunt, Hippocr, r.aph. I3. Vide Dieter. n. 571. Vide Abstinentia. Jejunus, νῆστις, dicitur, qui cibum non assumsit, item, qui priora alimenta jam concoxit, Scrib. n. 78. I 09. I i 1. ut ita corpus sit vacuum. Hinc & intestinum inter tenuia ordine fecundum Jejunum appellatur, quod femper vacuum & inane reperiatur, Gal. l. 6. de adm. Ana c. 9. l. 5. de V. P. c. 3. Barthol. vero limitavit per Utplurimurn, l. 1. An. c. Io. Jentaculum, ἀκρατισμὸς, vocatur assamtio alimenti circa horaS matutinas. Hoc concessum & utile esse assuefis, docet ROlfink. Ο, ac M. Messi Sp. l. j.s. 3. C.57. Imprimis vero pueriS hoc necessarium esse, patet ex Mercuriali l. 4. V. L. c. 17. Vide Acratismos, & Lind. Ex. IX. §. 66. 67. Ietreon, ἰητρεῖον. Vide Iatreum. Iffides, id est, Cerussis, vel cinis plumbi. Rul. & Iohns. in Lex. Igde, ἴγδη, pilam significat, in qua condimenta permiscentur & contunduntur. Legitur apud Hippocr. in notis ad l. 1. de morb. triti. III. 3. Ignavia, ἀργία, νωθρότης, idem, quod pigritia, quid significet, notum esl. Opponitur corporis agilitati , & ad labores promtitudini. Quod si praeternaturalis fuerit, & à caussa interna, oritur ab humoribus lentis, frigidis, minusque spirituofis, Galen. com. I. in I. Frorrhei. t. 13. Quod sunitati corporis noceat, vide supra Argos. Quod menti officiat, vide apud Linden. Ex. I. §. 39. Ignis, πῦρ, est vocabulum πολύσημον, & latissimae significationis. In genere significat id, quod est inter omnia, quae lub senluS cadunt, calidissimum, Galen. l. 1. de temper. c. 9. & alibi, quod Helmont. negavit, esse substantiam. Quemadmodum HelaVigius aliique negarunt esse elementum, sed esse productum ex elementis vel sale naturae per motum p. n, & violentum, quamvis alii rurstIS illam impugnaverint opinionem, quod Physicis dirimendum relinquimus. Non incongrue dividitur ignis in actualem &. potentialem. Ille est vel coelestis aut solaris, vel terrestris & vulgaris. Hic est motus particularum de loco in locum mediantibus particulis moventibus praeparatus. Ignem in genere esse veram solaris Lucis sobolem statuit lunken. Cultor. Exp. Cur. P. I.s. I. c. 3. p. 50. Ex specialibus significatfionibus receptissima, quando significat ignem urensive focarium,, vel coquinarium,, qua flammante®,. qua candentem, per quem prunae intelliguntur. Vo. catur & artificialis, cujus usus adeo multiplex est in Medicinae partibus, diaetetica, pharmaceutica, & chirurgica, ut instituti nostri ratio non permittat, illos usits lpeciatim adducere. Videantur hactenus citati autores, Schroder. item Dispensatoria, Libav. Theatr. Chymtc. ROlfink. Chym. l. z. c. 12. Fr. Hofrnanm negavit, ignem esse universalem omnium corporum mixtorum analystam, Clav. Schroder. l. 1. c, II. Dividitur plerumque à Cby micis in quatuor gradus. Primus e silentissimus, instar teporiS ignaviusotali, vocaturque ignis balnei mitis, aut fimi, aut digestionis circulatorius, qui ad tactum ita describitur, ut eum digitus hommts teneri semper ferre possit. Et licet habeat fuaS intensioneS & remissiones, nunquam tamen evidentem aut acrem sensum gignere debet. Hujus generis est ignis vaporostIS Philosophorum, qui describitur incubitu, gallinae excludentiS pullos, aut hominiS recte dispositi natura. Secundus gradus est intensior, adeo ut jam eviilonter feriat tactum, neque tamen vim afferat organo. Appellant calorem cinerum, quod mediocria ignis sub catino cinerario incenscis talem praebeat. Cineres enim Ob raritatem non admodum aërem concipiunt. Tertius gradus est cum fesione tangentia, & confertur arenae ferventi, vel scobi ferreae, ut dicatur ignis arenae, ve! limaturae ferri &c. Quartus est summus gradus, & plerumque destructivus. Nominant ignem reverherii & viva flamma lignorum, vel congestarum prunarum follibus alacriter inflatarum procuratur. Posset & Ignis susinius appellari, Rulantl. in Lexitc. lohnsom vero octo numerat gradus, lib. 2. l.exic. I. est Ignis ventris equi, qui est caliduS in primo gradu, & humidus in Iëcundo. 2. Ignis Solis, calidus in primo gradu, fed siccus in secundo, qui aliis dicitur Ignis Parabolicus, .Morley in Collect. Chym. Lcidensa proleg. cap. 2. 3. Ignis Furni, qualis esse solet post panis extractionem, estque calidus & siccus in fecundo gradu. 4. Ignis furni fixioriS. Hic fundit & figit, non vero comburit, quia flamma non est. Non differt à praecedenti, nisi quia in hoc est calor continuus, in illo non. 5. Dicitur flammulis, & est calidus & siccuS. in tertio gradu. Et hic est ignis in furno calcinationis.. 6. Est ignis furni fusioniS, qui est caliduS & siccus, in quarto gradu. 7. Ignis follium, in eodem gradu, qui corpora dissipat, dispergit & ftindit. 8. Ignis flammaliS adhuc fortior, qualis est ignis vitrearius, in quo. Lola flamma operatur, & non dissipat, sed sundit & calcinat. Quoad usum Chirurgicum Ignis nomine apud Hippocr. 8. aph, 6. non solum venit ignis ipse, aut quod ignem, vel igneam qualitatem actu habet, ut ignitum ferramentum, lignum, fungus, radix, sulphur,. ignita aqua, oleum, butyrum, ferventia fed etiam, quae potestatem causticam, sive urentem, obtinent, ut causticum medicamentum, quale est cauterium poten?- tial® vulgo nominatum, oleunj causticum, quale est vi- ttioli, aqua caustica, aqua feparatloniS nominataca; pitellum, & coetera pyrotica. Liebaur. in Schol. ad dictum aphorifmum. Dieter. n. 744. Deinde per Ignem intelligitur vel principium aliquod calidum corporum naturalium simplicissimum, alias ignis elementaris, item ignis Naturae vel naturalis dictum, Schroder. lib. I. c. 5. Casp. Hofrnann. comm, de Us. Part. n. 305. Vocatur alias & sulphur, sive illud calidum actu, sive potestate insit. Huc pertinet ignis vitrioli, sive sulphur Veneris , apud Helrnont. tract. Lithias. cap. 8. Huc quoque referre libet ignem subterraneum, culus beneficio fervefiunt aquae thermales, de quibus Lang. lib. 1. ep. Sn. Vel specialiter accipitur de principio vitali animatorum, quod alias calidum nativum, flamma vitalis, biolychnium, Spiritus vitalis , appellari solet, de quibus terminiS supra dictum est, Lind. Ex. XII. §.140. XIV. §. 48. Paracelsus in homine vocat ignem Micro- cosmi passim in sicis scriptis. De igne ex corporibus hominum etiam cum scintillis emanante vide Casp. à RejeS C. El. q. 3 5. Pathologice vocab. ignis Graecum πῦρ, diversis morbis tribuitur, v. g. Febri, praesertim ardenti, Hippocr, frequentissime in Epid. de Glandul. & libr. de morbis , quae loca adduxit Foës, in Oecon. p. 545. Confirmat Keuch. ad Seren. not.p. 268. vel Erysipelati. Vide Erysipelas. Vel Herpeti fero, qui Zona, aliaS Ignis Persicus vocatur, Rhod. ad Scribon. pag. 122. Keuch. ad Seren. p. 246. seqq. Vel impetigini, quae ignis volaticus, volagrius, sylvastcus dicitur Fallop.de Ulcer. C. 15. Tom. I.p. 6I 5. Spagyrice quoque Ignis diversimode sumitur. Ignis juxta nonnullorum sententiam, sumitur pro oleo supernatante in destillatione. Ignis quoque omnium Philosophorum consensu vocatur Mercurius, Th. Cltymic. Vol. IV. p.yee.yGy. & alibi. Ignis algir est ignis fortissimus. Ignis elementaris est sulphur, sed non vulgi. Ignis sustentum est fimus equinus calidus. Ignis extinctus est sulphur exsinctum. Ignis prttinus adeptus elt quinta essentia vini, ( aliis vitrioli) cum tartaro rectificata. Ignis lenis, elementum ignis, aether, Jupiter argos. Ignis gehennae vocatur specificum corrosivum Paracelso in Archidox. Rul. & lohns. De Ignis gradibus & necessitate in magisterio Lapidis Philosophici videantur scripta Basilii Valentini, & aliorum. Plura de diversis ignis significationibus legantur & apud Beker. in Oedipo Chym. Th. 4, §.2. Obiter hoc notandum, Helmontiurn docuisse, ignem nec esse substantiam, nec accidens, sed creaturam neutram, & enS anomalum, Tr. Formarum Ortus tr. 24. et Blas human. n. 1. Ignitio, πύρωσις ; dicitur calcinatio, corpora ig- nis violentia in calcem reducens. Estque duplex : combustio, & reverberatio. Rul. & lohns. De quibus nominibus suis locis. Ignivorus, πυροφάγος. Vide Pyrophagos. Ignorantia, ἄγνοια, & in aegrotis & in MediciS pessimum elt malum. Illud latetur Hippocr. I. Prorrh. s. 2; t. 3oi Junge Galen. Comm. ad hunc locunl. Hoc Galen. lib. 13. meth. med. c. 14.sin. ubi Graece vocatur άμαθιτὸ, Lang. l. 1. ep. 2. HelmontiuS quadruplicem non inepte numerat ignorantiam Medicam, nimirum inscitiam caussarum, modi fiendi, remedii & coaptationis, de Lithias. cap. 5. n, 4. Praestat autem fateri ignorantiam . quam falsa operose docere, C. HofiIIann. in Galen. de V. P. n. 530. Ignys & Ignye, ἰγνὺς & ἰγνύη, dicitur Poples, posterior pars genu, Hippocr. I. 6. Epid.s. 1. t. 6. Linden. Physiol. Med. l. 2. c. 12. §. 11 6. Ile, idem, quod κενεὼν, item Ilia. Vide Ceneon, Ilia. Ilech, Ylech, est terminus ParacelsicuS, & videtur idem notare, quod principium & primum aliquod. Ita Ilech primum exponit Ruland. & Iohias. id est, principium, Ileias, Ileadus, Ilech, supranatttrale vel primum ex astris est conjunctio superccelestis, & siderum firmamenti cum astris rerum inferiorum unio. Ilech manum est ascendens, sive astrum Medicinae, quem accipimus una cum Medicina, in qua ille occultatus est, ut superiora sidera in firmamento, inferiora in homine. Ilech crudum est compositio ex prima materia trium primorum, Mercurii, Salis, & Sulphuris, e quibus omnia sunt composita, & ita idem, quod Iliaster, vel Iliadum. Meminit aliquoties Paracelsus, v. g. de Pestilitate tr. 2. lib. 2. de Tartaro tr. 2. c. 3. Z. 3. Paragraph. c. 2. §. 4. In specie Ilech primi ex astris, i. I. Tartar. tr.4, cap. 1. Schol. Ilech crudi, quod ex aere deducit, l. 4. de grad. & comp. c. 5. Uno verbo, φαι.τάσματα Para-, celsica. Ileidos est aër elementaliS, heoa pheresbios; (ἑῶα φερέσβιος, h. e. aurora, vel diluculum, vitam afferens ) Coelum. In homine vero elt spiritus, qui transit per omnia membra. Ruland. & lohns. Ileum, εἰλεὸν. Vide Eileum. Ileus, εἰλεὸς. Vide Eileos. Ilia vocantur cavitates laterales hypogastrii, quae & λαγόνες & κενεῶνες Vocantur, item Ile. Barthol./i- bell. 1. Anat. cap. I. Hinc &V Ossium innominatorum, quod constat ex tribus ossibus, ilium, pubis, et ischio, per cartilagineS junctis, primum os ilium ideo dicitur, quia cavitatem illam continet, & intestinum ileum re- cipit. Barthol. libell. 4. Anat. c. I6. Iliaca passio. Vide Eileos. Iliaca vasa, venae & arteriae, videantur in Anatomicis. Iliacus musculus dicitur flectenS femur secundus apud Barthol. l. 4. Anat. c. n. p. 579. Iliadus, Iliadum, lliaster, Ileidos, ( icribuntur etiam per v ) sunt figmenta Paracelfica, magis rem obscurantia , quam declarantia, cum non uno eodemque modo sernper accipiantur. Libet lallem descriptiones ex Rulando & lohnsono adducere. Iliaster, eliaster, iliadum , est prima rerum omnium materia e mercurio, s.ale, sulphure constans, cltaos, Nihil enim est in tota rerum natura, quod non ex istis tribus consistat. Atque haec tria sunt Theophrasti principia, quae analysi fpagyrica deprehenduntur. Nihil praeter ea tria inveniemus, quae singula in singulis etiam elementis sunt. Il.taster in genere dicitur Occulta naturae virtus, ex qua res omnes habent incrementum, aluntur, multiplicantur, & vegetantur, de quo legatur Paracels. de meteoricis generation. Varie autem sumitur, vel de elementis, Vel de homine. In elementis potentia sive virtus est naturae vegetativa, eaque quadruplex juxta numerum elementorum. Vocatur chaos. Quatuor quoque sunt iliastrt hominum concernentes longaevam vitam. Il.taster pcimus , vel insitus, est terminus vitae, imo ipsu vita, vel ejus ballamus in homine. Il.taster secundus, vel praeparatus, est terminus vitae, quem ex elementis Vel rebus elemehtatiS habemus, vitaque ipsa. Iliaster tertius est terminus ballami praeparatus, quem ex rerum quinta essentia habemus. Iliaster quartus est mentis sive animi lapsus in alterum mundum, ut Enoch, Eliae, & aliorum. Haec hactenus ex Rul. & lohniono, quae pleraque desurnta videntur ex Paracelsi libris de vita longa , qui triplicem Il.tastrum praeter quintam essentiam recenset, appellans sanctitum unum, alterum paratetum , tertium magnum. Juxta magnum ( qui est quartus Rulandi ) homines illos appellat Henochdianos, Heliezatos, l. 4. de vit. long. c. 3. Vide et seqq. Iliadus quoque dicitur spiritus mineralis, quem Omne elementum in se habet, & qui facit omnes morbos. Iliadus etiam facit crisim Ex iliado omnes aegritudines veniunt; & in Iliado omnes res, omnia simplicia consistunt, & alia sanitatem dant, alia aegritudines. Tres quoque aetates tribuuntur iliado. Prima est, quandiu est incorruptus, etiamsi homo fit 70. annorum, si non fuit morbo correptus, est in prima aetate iliadi ; led quamprimum iliadus est infectus, tunc secunda aetas. Tertia aetas est, quando ad mortem est. In pritua aetate non est medicandum, quia non eget; nec in tertia, quia non juvat, sed tantum in secunda. Haec ex Paracels. I. 2. de Tartar. tr. 2. c. 3. et 4. in Scholiis, Vide etiam p. a. Ilech. Ilingos, ἴλιγγος, dicitur tenebricosa vertigo, qua omnia circumagi videntur. Praecedit plerumque epilepsiam, vel apoplexiam, Hipp. 3. aphor. I 7. 23 3 I. idem, quod σκοτόδινος, Dieter.nuvn.4o5. Vide Dinos. Hinc febres curn vertigine vocantur ίλιγγὼόσὲς πυρετοὶ, Hipp. Coac. t. Io6. id est, vertiginosae, Foës. Oec. p 280. Iliscus dicitur Avicennae amor’insanus, sive delirium ex nimio amore, notante Foresto l. Io. obs t?r in Scholits. Ilium, vide Ilia. Illaeno, ἰλλαίνω, significat oculos contorqueo s distorqueo, & usurpatur aliquoties ab Hippocr, v. g. l. 3. Epid. aegr. 3. et II. l. 4. Epid. IV. I8. Coac. t.I i 8 sin. sce. demorb. XIIl. a. Unde & affectus ille oculorum eidem Vocatur Ζλλωσις, oculorum perversio, sive distortio, I.Prorrhet. sect. t. 3 5. ( quamvis à quibusdam ἔλλωσις ibidem legatur, quam tamen lectionem improbavit merito Casp. Hofmann. in ἀνεκδοτοις ad h, ls Coac.4. 3 I4. Dicuntur etiam alias ιλλώδη ὄμματα, oculi contorsi, perversi, l. I. de morb. mttl. LXX. 12. Junge Foës, d, i. ldern est, quod Strabismus. Estque motus convulsivus rnuiculorum oculos moventium, Galen. l.z.desympt. caust.cap.t. Derivatur ab /λλος, i. e. oculus. Illambonis collyrium, ἰλλάμβωνος κολλούριον, est nomen medicamenti ad oculorum ulcera, cujus descriptionem vide apud aEginet. /. 3. c. 22. & l. 7. c. I6. Illecebra, ἰλλεκέβρα, nomen herbae, quae sempervivum minus , sive vermicularis vocatur. Meminit Gal. l. 4. de C. M.S. L. cap. 7. Junge Rhod. ad Scribon. num. 153. Illegitimus, νόθος, idem, quod spurius, nothus, epitheton costarum cartilaginearum quatuor ultimarum, quae ad sternum sive pectoris os non pertingunt, Galen. 5. Anat. adm. c. 1. et i.S.c, 1. Vide Costa. Dicitur & de morbis, qui propter causam morbificam mixtam non semper eandem servant indolem, sed variant, ut febres spuriae. His Opponuntur morbi γνήσιοι, legitimi. Vide supra Gnesios. Illigatio, ἐπιδεσμὸς, ἐπίδεσις. Vide Epidesmos, Epidesis. Illisio, ἔνθλασις, dicitur species contusionis, quando cavitas aliqua foriniecus apparet, quam rei coli. lisae percussor impresserit, Galen. I. de dijf. vnorb. c. 11. Illitio, κατάχρισις, διάχρισις, ἐπίχρισις, idem, quod inunctio, quando vel digitis, vel penna linimenta, vel olea, , vel unguenta corporis superficiei applicantur. Passirn hujus vocabuli fit mentio apud Graecos & Latinos Medicos. AEginet. I. 7. c. 9. in princ. Illos, ἴλλος, significat oculum. Ἰλλὺς vero dicitur, qui oculos perversOS habet, strabo. Legitur apud Galen. c. 3. in 3. Epid. t. 32. Illosis, ἴλλωσις, vide Illæno. Illota lana, ἔριον ὀισυπηρὸν, vide Erion. Dicitur alias succida, Keuchen. ad Seren. p. 1 Ia., seqq. Illoti pifceS dicuntur, qui odorem & saporem squamarum coenOlum referunt ex sordibus aquarum stagnantium. Celsus vocat pisces virosoS, l. 2.C. 21. Jung, Rhod. ad Scrib. n. 18 6. et in Lex. Illotio, ἀλουσία, abstinentia à balneis oC lavacris, Galetl. 2. aph. 5o. Illuminatio, φωτισμὸς, φώτισμα, proprie dlcitur de splendore, qui à corpore lucido provenit. Tropice de intellectus humani exaltatione & perfectione quoque usurpatur, estque duplex t Supranaturalis & naturalis. Illa miraculoia non requiritur necessario in Medico, uti quidem voluit Paracellus; sed sufficit naturalis, quae jugi studio, lectione assidua, & exercitatione sedula acquiritur. Illuminans etiam dicitur de medicamento visum acuente t Ita Tinctura DOlaei Illuminans descripta legitur in D. de Spina Lex. Pharmac. pag. 976. Illutatio, vel Illtttamentum, est remedium externum sive topicum, quando membrum aliquod corporis vel in balneo, vel post illud luto illinitur, &, si exsiccatum fuerit, immutatur, novumque inducitur ad calefaciendum, siccandum & discutiendum. Galen. vocavit χρίσιν σύν τῷ πηλῷ. i. 9. de S. F. Estque duplex : Naturalis, quae fit luto in fundo aquarum medicatarum reperto. Artificialis, quae ex variis paratur. Huc pertinet Ceroma veterum athletarum. Lege de hiS Andr. Bacc. de Tberrn. l. 2. c. 16. p. m. 115.seqq. Ilys, ἰλὺς, dicitur sex vini. Legitur apud Hipp, ί. I. de morb. mul. XCl. 2 2. Inde derivativum, ἰλυώδης, suculentus, limosus, quod dicitur de urinae sedimento, Hippocr. 1. Prorrheus. 3. t. 64. Coac. t. 578,582, de alvi excrementis, Coac. t. 523. Vide Limus. Imaginatio, φαντασία, διανόημα, est actus vel functio animae, qua brutorum, qua hominum, (in quibus tamen major est excellentia Ob regimen intellectus, qui imaginationi praesidet ) quae beneficio spirituum animalium species sensibiles primo tantum senluum organis impressas, & exinde spirituum irradiatione citissime introrsum traditas recipit, adeoque reS quascunque singulares & corporeas juxta exterioreS apparentias apprehendit, componit, aut dividit, & veluti enunciationes concipit & securn format. Quia tamen contingit, ut sensus saepe fallantur, hinc accidit, ut imaginatio erronea sub speciebus apparentibus fiat, non semper sub veris; quemadmodum hanc imaginandi vim egregie & accurate tradidit & exposilit, ἄ τις ἄλλος, Th. Will. de An. Erutor. P, 1. c. 7. Licet vero Imaginatio actio sit animae, quatenus tamen anima percipit, se agere, passionem quoque conjunctam esse rectissime collegit Charlton. Ex. IIX. Pathol. §, 8. Potest dividi ratione diversorum subjectorum in sanam vel naturalem, & aegram, sive praettrnaturalem. Utriusque quanta fit potentia, testantur vatiorum effectuum inde dependentium observationes ; non solum circa formationem foetus, de quo argumento integrum tractatum scripsit T’I. Fienus, & impressionem variorum naevorum & stigmatum, de quo videatur Casp. à Rejes Camp. Elys. quaesi. 50. imo integrorum morborum, Hile dan. Cent. 6. Ο. 65. 66. Junge Act, Hafn. Vol. II. Obs. I. p. 1. sed & in proprium stibjectum & corpus; uti patet ex Ephemer. N. C. An, II. Obs. sqy, 138. An. III. Ο. 45. etc. Rul. & lohnson. Imaginationem descripferunt, quod sit astrum in homine coeleste, sive supracoeleste corpus ; haud dubte ex hypothesi Paracelsi & Crollii, qui plane divinos effectus non sine blaspheInia imaginationi illi astrali attribuerunt, quoS propterea severissime perstrinxit Libav. Tom. IV. Operum p. 75. 76. et alibi. Quae Helrnontii sit opinio de natura imaginationis, videatur in tr. Venatio Scientiar. 9ttm. 6i. Idem quoque Imaginativam vim attribuit plantis & mineralibus, tr. Tumulus Pestis §. Imaginantur Mineralia & Herbae &c. Prava imaginatio recte refertur intefsqaussas morborum procatarcticas à Rols. Ο. & M. Med. Sp. l. i.s. 3, e. I Io. De earum vero curatione fegatur Idem d. l. l. 14. s. 3. c- I7. I8. Hinc melancholici lunt & recte dicuntur Phantasiae. Dieter. Iatr. p. 776. Imago, εἰκὼν. Icon, quid significet, notum est. Accipitur vel de re quadam corporea, alterius corporiS formam & figuram repraesentante, qualeS etiam olim à Paracelso ad curationem morborum, praesertim choreae S. Viti & similium commendatae fuerunt; quae tamen jure merito, ceu superstitiosae & magicae reprobantur. Et in hac significatione descripserunt Rul. & lohns. Imagines sunt metallicae, sive cereae effigies, in quibus virtutes coelestes operantur. Vid. Parac. Paramir. tr. 4. c. p. et a/ibi. Vel sumitur de incorporea effigie alicujus rei ab anima concepta, & ita est effectus imaginationis, unde & tales imagines φαυτάσμαστα dicuntur, Galen. L. 1. Aff c. 2. specialissime anima humana vocatur imago Dei, Paracels. tr. I, de Pestilti. in princ. Et Helmont. tr. Venatio scient, n.36. fcribit, quod anima humana sine imagine divina considerari nequeat, Imbecillis, idem, quod infirmus, debilis, Gr. ἀσθενὴς, ἄῤῥωστος, vide Arrhostos, Asthenes, Debilis. Imber, ὄμβρος, interdum late pro pluvia, interdum stricte pro pluvia larga accipitur. Imber temporarius quis sit, vide apud Galen, 4. in 6. Epid. t. 19, Omnes imbres alkalizatos esse docet Paracelsus, quia veniunt ex igne, /, I. de Tartar. tracte. 5. c. 2. in Schol. Imbibitio, Graece dici posset ἔμποσις, quamvis non sit in uln ; Chyrnicis vocatur ablutio, quando liquor corporis adjunctus elevatur, & exitum non inveniens in corpus recidit, idque crebris humectationihus tantifper abluit, donec cum illo puro coagulatus amplius adfcendere nequit, sed totus fixus manet. Haec operatio tota philosophica est, nec ad vulgareS sese dimittit. Rul. & Iohns. Imbibitio, destillatio, & cohobasto Philosophica est Spiritus descensus in corpus id abluens atque animans. Hic labor quoque Rectisin casto vocatur. P.eker. Oedip. Chym. Tit. 7. §. 4. Jungatur & de tmbibttione Spagyrica Th. Chym. Vol. VI. p. I 86. 274. Paracelsiis refert ad destillationem, de Natura rerum l. 7. Libav. duplicem imbibistonis modum tradit Alchym. Pharmaceut. cap. 32. Tom. II. Op.p. 204. 205. Denotat vero Imbibisto aliquando quamcunque impraegnationem alicujus corporis factam humore aliquo. Et in hac significatione Paracels. pluviam tmbibitionem esse docet d. l. I. i. in princ, Imbibitio quoque est, Cum ad Arcani Tartari praeparationem sal Tartari aceto destillato tam.diu impraegnatur nova affusione, donec ebrium sal acidum spiritum rursum emittar per alembicum, Rolst Cb, /, 2.V. 2. Vocatur & Nutritio. Vide Inceratio. Imbik. Vocatur vaS quoddam Spagyricum idem ; quod Ethel, 8c aliquoties legitur in Theatr. Chym. Vol. V. pag. 66. Imbricatus accipitur pro squamosus, tribuiturque lapidi Ophist à D. Ludovic. Pharmac. Dissirt. I. P.32I. Imitatio, μίμησις, Galeno dicitur, quando Medicus in unoquoque morbo conatur evacuare tales humores, quales novit prodesse iio spontaneis dejectionibus, 4. aph. 2. Verum non solum in evacuationibus imitari debet naturam, sed & in aliis officiis particularibus, quia in genere verum est, quod Medicus sit naturae ὑπηρέτης, minister, imitator. Gal. comm. 2. in I, Epod. t. 5 i. Immaturitas, Immaturus, ἀωρία, ἄωρος, dicitur proprie de alimenti intrinseci cruda dispositione, quemadmodum e contrario maturitas est alimenti intrinseci perfecta coctio. Et primo dicitur de fructibus. Non vero plane idem est immaturitas cum cruditate. Etenim infans & reliqua sensibilia in prima aetate recte dici possunt cruda, non tamen recte dicuntur immatura , cum in se sint matura, 8c nutriantur coquendo alimentum, quod assornunt de novo forinsecus accedens, non intrinsece inclusum. P. Μ. de Calderia Tom.I. Op. p. 494. Vide Maturus. Immensiloquentia, ἀπεραντολογία, idem, quod Garrulitas. Galen. I. 3. de Hippocr. & Plat. decr. c. 4. Immersio Chymicis dicitur specieS calcinationis hurnidae, quando res calcinanda sali fluido immergitur, sive illud arte cbymica in fluorem redactum sit, sive mediante aqua dissolutum fit. Jac. le Mort Chym. Medico- Phys. c , 3. Immersivus, ἔμβαπτος, tribuitur à Chymicis speciei corrosionis, quando corpora aliis rebus immersu in calcem rediguntur. Estque Humida & Sicca. Rul. & Iohns. Immersus, epitheton musculi ititer scapulam & costas latentis, qui &subscapularis prOpterea dicitur, brachium introrsum circumagens. BarthOl. l. 4. An at. c. 2. p. 563. Immictio, ἐνούρησις. Vide Enureo. Imminens, ἐνιστάμενος, quamvis Graeca vox potius instans significet. Videtur autem imminens ab instante in eo differre, quod imminens magis ad futurum spectet t instans cum praesenti magis conveniat. Imminens morbus dicitur, qui nondum actu secundo infestat; fled qui metuitur mox futurus. Imminentes epiphorae leguntur apud Scrib. n. 2o6. Imminutio, μινύθησις, μείωσις, opponitur τῇ ἀυξήσει, augmento, & quid significet, notum est. Gal. ἀυξήστι, augmento, & quid significet, notum est. Gal. I. 2. de diff res.p. c. 4. Hinc & Hippocr, usurpat de carnium imminutionibus, q.deartic.u 103. & in Mochlic. X. p , XIII. 9. XIV. 8. de columellae extenuatione, lib.z. Epid , II. 84. de spiritu, I. de Humor. III. S4. Significat & senectutem, in qua vires diminutae sijnt, l. 6. Epid. s. VIII. 29. vel 46. juxta Linden. Verbo quoque μι,ύθειν & μιννθῆναι frequentissime usus est Hippocr, pro imminui, quae loca quamplurima videantur apud Foës. Qec. 5. 41 e-seqq. Immobilitas, ἀκινησία, vide Acinesia. Immoderantia, Immoderatio, ἀμετρία, vide Ametria. Immodicum omne damnatur, Galen. de parv. pil. exercit c. 3. Immorans, ἐλιννύων, dicitur Hippocr, de eo, quod nihil omnino operatur, sed prorsus quiescit, 3. de iis, q. in med. t. 2o. Galen. in comm. Vide Elynnio. Immortalis, ἄφθαρτος. Immortalitas, ἀθανασία , non competit corporibus genitis, Galen. i. I. de san. tu. c. I2. Unde & apud homines immortalitatis spes cassa & irrita in hoc mundo, scil. naturaliter, J. Alex. lib. 2. Salubr, cap. 7. Recte tamen mesis, vel animus humanus statuitur immortalis & incorruptibilis, etiam fortassis ex caussis naturalibus cum Helrnont. de febr. cap. 16. n. 7. 8. Immortale quoque dicitur Paracelio perpetuum, longissime abse que mutatione aliqua durans, lia lapidibus tribuit temporalem immortalitatem, l. de morb. Tartareis cap- 4 - Quid alias Athanasia fignifiset, vide supra fiio loco. Immundities, idem est, quod Impuritas, sordeS tam interna, quam externa, llepius legitur apud Hartmannum in seriptis suis. Immutatio, idem, quod mutatio, μεταλλαγὴ, vide Metabole. Immutatio etiam dicitur quaedam operatio chymica, qua accidentia quaedam circa aliquod corpus immutantur, v. g. cum lalla per deliquium solvuntur in olea. Vel cum liquida fiunt solida, & vice verfa. Vel cum volatilia fiunt fixa & contra. Vel denique cum salia aut terrae vitrificantur, Morley Proleg. Collect. Chymic. Leidens. cap. 3, fi»- s . Impactus, ἐσφηνώμενος, a σφηνοῦμαι, infarcior, intrudor. Dicitur de materia partibus iolidis fortiter inhaerente. Galen. libr, 2. de C. M. S. L. cap. I. Impar, ἄνισος, περισσὸς, ἢ περιττὸς, dicitur de diebus ccicicis, non quod revera impares esse debeant ratione arithmetica, qui videlicet nequeunt dividi in duos pares numeros, nam hoc modo I4, 2o, 34, 4®. &c. à diebus criticis excluderentur, sed quia vere critici in rationem fep.enarii Incidunt, & ex (eptenariiS coalescunt, Dieterich. n.. 68o. Galen. dies impares marem, partes vero foeminam rulerre scripsit, ί. T de dieb, Crit , Vide Criticus dies. Quod vero olim impari numero in exhibendis medicamentis vel virtus, vel felicitas operandi tributa fuerit, & hodieque adhtrc apud nonnullos fidem inveniat, à stiperstitiofa veterum Medicina hcc esse recte judicavit Keuch. ad Serem in Not. p. 93. Impastatio, vide Incorporatio. Imperfectus, ἀτελὴς, Imperfectio, ἀτέλεια ; quid significet, notum est. Accipitur vero vel simpliciter, vel relative. In illa Gal. l. Thrasyb. c. 11. quando s.cripfit : Nc.S nullo imperfecto indigemus t In hac, quando feminae dicuntur imperfectae, respectu masculorum, cum tamen imperfectio illarum sit earundem perfectio, C. HofiDsnn. C. in Gal. V, P. n. 98 2. Ita Mercurius dicitur metallum imperfectum, Parac. de morb. metallifoffor. l. r.c. 2. 3. cum tamen sibi propriam habeat perfectionem. Ita cum liliis quibufdam mineralibus comparatum est. Imperforatus, ἄτρητος. Vide Atretos. Imperitia, ἀπειρία, idem, quod Ignorantia. Hanc in Medico malum esse theiaurum, recte dixit Hipp, in Legesin. Junge Casp. à Rejes C. Elyf. q.to. «.7. seqq. Imperitiae medelam Philosophiam dixit Linden. Ex. II. §. 29. Vide Apeiron. Imperium, ἀρχὴ, ἀνακυρίωσις, COmpetlt etiam Medicis. Licet enim sint naturae ministri aegris tamen debent imperare. Quale vero imperium illorum esse debeat, egregie docuit Linden, d. I. §. 23. Impetigo, λειχὴν, dicitur summa cutis asperitas cum multa prurigine, squamis & furfuribus. Galen. des. maed. Hipp, refert inter lepras, l, 2. Prorrhet. XIX. I. et Z. de Affect. XXXV. 4. Dicitur & Latine Lichen, Volatica, Mentagra, idem Impetix. Paucis est species scabiei siccae pruriginosae, cum subiequentibus squamiS, & furfuribus, proveniens à portionibus salinis vitiosis siccioribus, corrosivis, ad ambitum corporis protrusis, unde corporis interiora per hujusmodi cutis vitia expurgantur, Galen. 3. aph. 20. Dividitur a Celso, qui papulam vocat, judice Plantino in not. ad h. l. & Fioësio in Oec. in majorem & minorem, l. 5. capo 28. ab aliis in mitiorem, quae absque insigni malignitate infestat; & seram, quae magis ad lepram accedit, & maligna est. Hujus species quoque est mentagra r quando non squamiS tantum, led foedo cutis furfure totos primum vultus, dainde vero & collum pectusque & manus occupat, oculis tantum irnmunibus. Fuit veto novus morbus & ante Tiberii principatum penitus incognitus. Nec vero iis tantum notis feritas ejus constabat, sed quod admodum contagiosus esset, soloque osculo, vel contactu non humilem aut mediam plebem, sed proceres Polos invaderet. Plura de Impetiginis appellationibus & curatione vide apud Foes. Oec. p. 379. Ephem. N. C. Ann. III. 0. 286. Dieterich, n. 495. Scribon. n. 249. Rhod, in Lexitc. Keuchen. ad Serem, p. 128. 129. Impetigines quoque vel lichenes vocantur squamulae anteriorum crurum in equis lub armorum partibus in ipsis animalibus natae, quas etiam χελιδαας, i.e. hirundines, vocant. ( Vide Hirundo.) Diosc irides callos vocat & in Epilepsia commendat, I. 2; ». 4 5. Foës, d, l. Paracels. vocavit verrucas eqttprurn & commendavit ad suffocationem matricis, tract. 2. de morb. ament, c. 4. Impetus, ὁρμὴ, vide Horme. Cur Impetuosa fuga cordis dicatur καρδιωγμὸς, vide Linden. Ex. XIII. §. I37. Impetus vocamur, qui non sunt in nostra potestate, animae sensitivae primi conceptus adhuc inordinati, nondumque mentis imperio lustrali. Helmont. tr. Sedes aximae num. 16. Idem quoque Archeum solum esse impetum faciens existimat, tam in sanis, quam in aegris, l. de morb. Archeal. num. 4. et tr. Respondet Autor num. I. Impetus quandoque sumitur pro paroxysmo morborum. Scribon. num. 99. I6o. Impetus quoque turnitur pro Impetigo. Keuchen. d. l. Impinguatio, πάχυνσις, ( an & πίανσις ? ) idem, quod pinguefactio. Dicitur, quando corpus, vel ejus membrum aliquod, artificioso modo redditur grandius, vel crassius, vel magis obaesurn frictionibus, rubisicatione, drcpace, vel etiam operationibus chirurgicis, de qua ejusque noxis legatur Avie, l. 4. fen. 7. tr. 4. c. 4. et 5. quamvis descriptio justo strictior sit, cum & alimenta & medicamenta alimentosa inter media impinguationts includenda veniant. De qua vide Forest. l. 31. cap. Io. Schol. Impinguisicatio sulphuris legitur apud Paracels. in fragmentis de morbo Galen. & videtur intelligere imbibitionern. Implaciditas, ἄση, idem, quod molestia. Vide Ase. Legitur aliquoties apud Ρ.Μ. de Calderia Tow.II. Oper. p. 63. D. Impletio, πλήρωσις, idem, quod repletio, de quo vocab. infra suo loco. Opponitur vacuationi, quae Gr, κόωσις dicitur. Implicatus, Implicitus, ἐμπεπλεγμένος, idem, quod complicatus. Vide Complexio. Ita morbi implicati dicuntur, quando multae partes simul affectae sunt. Nam potest idem homo simul laborare ex thorace, ex capite, ventre, jecinore &c. Castell. In specie implicitae febres vocantur, quando plures febreS eodem tempore detinent & evidenter distinguuntur, suntque duum generum : Vel enim sunt ejusdem speciei; ut duae tertianae &c. vel diversae speciei, v. gr. ex tertiana intermittente & quotidiana continua, quae proprie nomine hemitritaeus, h. e. semitertiana, item horrida appellatur. Laur. Bellin. in Opufc. Medic. de febril. p.m. ayz.feq. Implicitae quoque vocantur Medicinae partes, quia omnes adeo connexae sunt, ut ex toto separari non possint, sed ex eo nomen trahant, à quo plurimum petunt, Celsus l. 5. procem. Scrib. n. 200. Rhod. in not, ad h. l. Impluvium, idem est, quod irrigatio, vel embrocha, vel embrocatio. Extat apud Petr. Morellum in Methodo praescribendi formulas s i. i.sect. 1. c. 6. Importunitas, ἀκαιρία, Importunus, ἄκαιρος ; idem, quod intempestivus. Hoc valde noxium esse in Medicina, inde patet, quod Hippocr, dixerit καιρὸν όξέα ; occasionem sive opportunitatem esse valde celerern, I. aph. ι.'Άκαιρος legitur apud Hipp. i. I.Epid. s. I. t. 26. i. 3.s. 3. t- & 4- de st. E. I. al. t. 115. Impositio, ἐπίθεσις, vel notat actum illum, quo medicamentum topicurn parti corporiS applicatur forinsecus ; Et ita sumitur à Scrib. n. 11. 53. 8o. etc. vide Rhod. in Lex. Vel denominationem alicujus rei: Unde & impositores vocari constat ex Latina versione Galeni in Indice Brassavoli. Gr. vocantur ὀ,ομαζννπς η θεμενο.ι τὴν προσιεγορίαυ. Gal. 6. aph. I. Impossibilis, ἀδύνατος, interdum idem, quod invalidus, Dieter. Iatr. num. 8. Interdum vero sumitur pro eo, quod fieri vel plane non, vel rarissime potest, Hippocr. 5. aph. 6o. et 1. prognosis t. 3. Impossibile enim raros casus non excludit apud Hippocr, demonstrante hoc C. Rejes C. El. q, yg. n. 6. In stricta vero significatione Impossibilis nullus est conceptus positivus, adeoque & nulla scientia. Helmont. de Litfcius. c. 7. n. 12. Impotentia, ἀδυναμία, vide Adynamia. Sumitur & saepe strictissime pro Sterilitate virili, Hildan. Cent. 5. Obs. 40. Cent. 6, Obs. 59. 6o. Paracels. Tract. 4. de Pestil. cap. 2. et de morb. ex Tartaro Tract. I.c. 2. Ephem. Ν. Cur. Ann. III. Observ. 71. et 78. De caussis impotentiae virilis & in organis mulierum videantur quaestiones in Irenic. D. B. Ammanni p. 131.seqq. 15 2. Μ Imprægnatio proprie idem est, quod Gravidatio , Gr. dici posset κύησις, ἐγκύησις, vel ἐγκυμοσία notatque nihil aliud, quam fecundum congressum maris cum fcemina, ita ut haec concipiat ex illo coitu foetum. Impraegnatio nihil aliud est, quam conceptio & embryonis generatio, dicit Forest. I. 28. Obs. $9. & ita sumit ex parte mulieris passive. Tropice & aenigrnatice spagyriciS quoque dicitur impraegnauo mystica in magisterio lapidis Philosophici, quando Mercurius virgineus, qui nullo alio metallo adulteratus est, conjungitur cum suo sulphure, quod lecum habet invisibiliter, Libav. Apocal. Hermet. P. poster. Hepoad. Hermet. Monasl. 2. Tom. II. Oper. p. 35I. 352. De hac quoque legi potest tr. de Alchymia Incerti ^sutoris c. 3 2. in Theatr. Chym. Vol. III. Vocatur alias Dealbatio 3 Vol. IV. p, 760. Impransus, ἀνάριστος, vocatur, qui prandio abstinet. Hipp. 2. de R. V. I. A. t. 27. Vide Anaristesis. Impressio, Gr. προσβολὴ, quid proprie significet, notum est. Videlicet & active & passive accipi potest. Active notat actum quendam violentum extrinfecum, quando vel casu, vel arte corpori aliquid cum violentia applicatur 3 ut cogatur loeo cedere, vel locum relinquere ; v. gr. quando chirurgus in luxatione aut fracturis ossa prominentia vi quadam imprimit in locum pristinum, dicitur impressio. Passive vero quoque accipitur pro illius violentae actionis passione, lta Hildan. impressionem cranii pro cranio impressu posuit, Centi 5: Gbferv. 9 e. ex. 3.' Improprie vero Paracelso & sisiS sectatoribus Impressiones vocantur fructus invisibiles, ut stellarum in inferioribus. Rul. & Iohnsion. h. e. effectus quidam occulti & dis.positioneS, vel virtuteS latentes inevitabiles, Parac. Philos. sagac. l. 1. quae proveniunt vel ab influxu astrorum, & dicuntur impressiones coeli, astrorum, Parac. praesui. in libr. de morb. invisib. Paramir, l. 4. vel ab Elementis intrinsecis, ita in herba flammula dicta vis caustica est ab impressione Ignis, Param, lib. 2. vel à meteoris Impressiones Meteortcae, Labycinth. Medic. c. 3. à parentibus Paragran. 2. &c. ab Imaginatione Impressio Imaginationis, l. 1. de peste, cum additionibus &c. Differre creditur ab Inclinatione, quod haec sit absque violentia, & possit negligi vel mutari, impressio vero non possit mutari, Parac. d. l. l. 2. Impressiones vocantur ab eodem & Praedestinationes, d. l. l. 1. Enimvero an non merito hujusinodi fictitias Impressiones fatuas vocaverit Libav. Tom. IV. Oper. p. I7o. non est jam nostri instituti, determinare. Impressura idem videtur esse, quod Impressio, M. A. Severinus usus pro insigni & contumaci inquinatione morbola vel infectione, qualis occurrit in lue Venerea, I. de novisse abscesse c. 23. Impuber, Impubes, Impubis, ἄνηβος, proprie dicitur, cui nondum pili in pube sive loco hypogastrii proruperunt, & ita nondum ad adultam aetatem pervenit, Gal. i. 8. de S. F. §, Hyacinthus. Usurpatur non solum de masculis, sed etiam de foemellis. Helmont. tr. Retenta, dicit, Impuberes etiam non rato concepisse. Impulsio, ὦσις,ὤθησις, ἔπωσις, significat mi.tum factum violentum à movente tangente, ita ut, quod movetur, non relinquat, Rolfink. Ο. et Μ. Med. Sp. l. z.s. 3. c. 28. Ita cor sanguinem in arteriae magnae principium impellit, qui successive reliquum jam praesentem promovet eodem pulsu. Aliquando & ἄσιν inclinationem jam ex violentia impulsionis factam significat, Hipp. 3. aph. 26. Vide Dieter. n. 948. Hodieque hypothefis de Impulsione adeo applausum invenit, ut primum sibi vendicaverit locum inter motus naturales, hinc & Joh. Mare. Marci Othos.oplciam, sive Philoscphiam Impulsus universalis conscribere non dubitavit, cujus etiam mentio fit in act. Erud. Lips. 1683. Impurgatus, ἀκάθαρτος. Vide Acatharsia. Impurus, ἀκάθαρτος, idem, quod Impurgatus. Opponitur τῷ καθαρῷ, puro. Vide Catharos. In omni corpore mixto purum su impurum conjuncta esse, docet Paracels. i. de morb. Tartar. cap. 3. ubi & duplex impurum statuit, coagulatum, quod Tartarum appellat, & resolutum. Patet vero ex aliis quoque lociS, impurum Paracelso idem esse, quod excrementum. Impurum alkali est ejus spuma, quae aufertur in repurgatione post exstructionem. Impurum Tartari est ipsius Alkali. Rul. & Iohns. in Lex. Imputrescibilis, ἄσηπτος, dicitur, quando calidum & humidurn moderate sese habent. Galen. 1. p, meth. med, c. y. Vide & Asapes. Imus, κατώτατος, idem, quod insimus. Dicitur vel de tertia corporis regione sive cavitate, quae Abdomen & imus venter vocatur. Vide Abdomen : vel de infima parte abdominis, quae umbilicum ac pudenda interjacet, ita ut in haec tria totum abdomen dividatur, in hypochondria, locum umbilicalem, & imum ventrem, Gal. t..aph. 3e. Aut sicuti Anatomici faciunt in quatuor : epigastrium, hypochondria, regionem umbilicalem, & hypogastrium. Vide Barthol. l. I. AnaL c. I. Vide & Etron. Cato. Hypogastrion. In, quemadmodum alibi, ita & in Medicina duplicem potissimum, aut etiam triplicem habet significationem. Vel enim privative aut negative accipitur, & ita exprimitur apud Graecos per vocalem α στορητικδε, II. e. privativam, v. g. incurabilis, drstcr®r r inappetentta, àregiosis , ubi r saltem euphoniae gratia interpositum est; Vel notat in ad locum, & ita auget significationem vocabuli. Exprimitur vero per Graecam praepositionem εἰς, vel ἐπί, v. g. Insultus, εἰσβολὴ, inductio , εἰσαγωγῆ, inustio, 'fàsinvua., &c. Vel denotat actualem praefentiam & exprimitur per praepositionem ἐν, vel σύι, v. g. Innatus, ἔγγονος, innatans materia in urinis, ἐναιρώμαα &C. Inacesco, idem, quod acesco, ὀξύνομαι, vel ἐποξύνομαι. Legitur apud Scribon. n. Io4. de iis, quibus assumta in ventriculo p. n. acescunt & corrumpuntur. Inaequalis, Inaequalitas, ἄνισος, ἀνόμοιος, ἀνώμαλος, ἀνωμαλία, Opponitur Aiqualt. Vide Æqualis. Anomalos. Inalienatus, idem, quod Sincerus, purus, γνήσιος. Legitur apud Scriio. n. 204. Vide Rhod. in Lex. Inambulatio, idem, quod ambulatio, & quidem modica, περιπάτησις, Gal. i. 7. meth. med. c. I I. Inanimatus, ἄψυχος, opponitur animato, diciturque de omnibus, ubi non est vitalitas. Paracelsus vero inanimata vocat homines sydereos, & sex eorum ipecies refert, in quibus non est anima t Nymphas, Gigantes, Lemures, Gnomos, Vulcanos, & Umbragines, Philos. sagac. l. I. et 2, Enim vero spectra potius & praestigiae diabolicae tales hominum ipectes habendae sunt, quam vera corpora humana. Inanis, κενὸς, κενεὸς. Vide Cenos, Ceneon. Inanitio, κένωσις. Vide Cenosis. Inappetentia, ἀνορεξία. Vide Anorexia. Inaresco, idem, quod ExiccorExsiccor, & quidem cum adhaesione in vase. Ita inarescere mortario collyria scripsit Scribon. n. 2 2. Incalesco, idem, quod Calesco, Vide Calescens. Incantatio, Incantamentum, ἐπωδὴ. Vide Epode. Quamvis vero ParacelfuS Incantationi multum tribuat passirn in scriptis, praesertim l. 2. deposte cum addit. & l. I. de vit. long. c. 6. 7. etc Et Helmont. quoque vim incantandi non à diabolo, sed homini naturalem esse statuerit, tr. de Injectis materialib. num. 15. Rectius tamen judicavit Langius, adductis gentilium sapientum testimoniis, eam curandi rationem per incantamenta Medico indignam, Christiano illicitam, & animas humanas decipientem esse, l. 1. ep. 33. Quatenus vero Incantationes considerantur, ut caussae morborum mediatae supra naturales, Rols. Ο. ac M. Med. Sp. l. 2.s. 3. c. 29. merito etiam dubitatur, an naturalibus remediis curatio possit perfici, qualia tamen ubique prostant, & apud Fr. Hofm. in Indice Clavis Schroderian, inquiri possunt. Incarceratus quid proprie significet, ex aliis Dictionariis constat. Placuit vero D. D. Jolr. Lud. ApinO Piofeis. P. in Univ. Altdorssi celeberrimo & Archiatro Sereniss Principis Palatini Solisbacens. τῷ νῦν ἐν àsintc, haud ineleganter hoc epitheton in surum transferre Medicum, & tribuere Herniae cuidam intestinali, quam observavit in viro quodam, qui per plures annos potuit digitis & manu intestina e scroto intra abdomen facile laepiuique reponere, & ad tempus retinere, in senectute vero aetatis anno circiter 7o. per laxatam jam ante peritonaei processum viam in scrotum dentio quaerentia intestina, solito plus intumescentia, & remeare nescia Herniam incarceratam constituerunt non sine periculo Iliaci morbi, quemadmodum laudatus Autor in Collegio privato Chirurgico Auditoribus s.uis hanc observationem fideliter communicavit. Incarnans, Incarnativus, σαρκωτικὸς, nomen est remediorum carnis generationem in ulceribus promoventium. Dicuntur & Latine Sarcouca. Nam quamvis carnis generatio naturae opus videatur, juvatur tamen illa medicamentis, quae modice calefaciunt, moderate detergent & purgant, minimum siccant, nullc.que modo 'atillringunt. Videantur & Dogm. nostra Med. Gen. P. VI. c. 2. dogm. 9. p. 613. Catalogum Incarnanvorum vide apud Senn, lonston. Morellum, Tilemannurn, Rols. & alios. Incarnanvam vim solum esse ex MerctWio, vult Puracels. l. de tribus primis essentiis c. 7. Urina incarnativa eidem vocatur, quae post uiutn Terebinthinae, Mastichis, Thuris, Muroiae &c. redditur, & vim habet sarcoticam, l. 1. de Tanar. Tr.q. c. 1, Incarnativum universale Balsamus Mttmiae eidem habetur, & post hunc Spiritus Auri, l. 2. de Peste c. 4. Rul. & Iohns. Incarnativa deicrilpserunt, quod sint medicamenta chirurgorum vulneribus cutem obducentia, vel carneS concludentia. Interna carnem generantia ad alimenta pctius spectant. Incendium, πυραϊὰ, καῦσις, quid proprie significet, notissimum. In hac propria significatione sumitur à Galeno comm. q.in I. Epid. t. I. et l. I. de praesag. ex insomniis in princ. Tralatitie etiam accipitur hodieque de paroxystno febrili, vel ardore vehementiori febrili, qui incendium febrile, φλόγωσις, incensio vocatur, uti passim apud Willis, Pienl. & alios observare licet. Incensio, καῦσις, φλόγωσις, idem fere, quod Incendium. Incensiones quoque vocare Hipp. Inflammasumes , & calidos tumores, notavit Gal. 3. de iis, q. in med. t. 30. Incensivus, idem, quod καυστικὸς. Vide Causticos. Inceratio, ἐγκήρωσις, est mistio humoris cum re sicca per combibitiOnem lentam ad cOnsistentiam cerae remollitae. Alias etiam Imbibido, de qua fupra; quae fit per irrigationem, re sicca potante humidam. Nec alia Nutritio est Medicorum, qua Sarcocolla, ListIargyrus, & alia paulatim siIcco quodam potantur, & ad usum evadunt commoda. Ruland. & lobus. Incerationts Spagyricae in lapidis Philosophici opere aliquotieS etiam mentio fit in Theatr. Chym. Vol, III. praesertim M. JOh. lsaaci Oper. Mineral. c. 16. I7. 26. Io6. et Vol. VI. p. 25o. Generalius sed obscurius quoque describitur, quod sit fermentatiO, vel potius informatio, seu prolis imperfectorum ad conditionem lapidiS accipiendam formatio. Ger. Dorn. tr. Artificium supernaturale cap , 5. et Tr, Philosophia Chemica, in T. I. Theatr. Chymic. p. 295. et 427. Incerationts quoque mentionem fecit Libav. Apoc. Hermet. P. post. T. II. Oper. p.4io. Incerauo Philosophica est, quando Mercurius Philosophorum cum sulphure eorum, tanquam cera ac vero glutine Philosophorum conjungitur. Bekher, in Oedip. Tit. 7. §. 4. Incerniculum, vide Infundibulum. Incessus, βάδισις, idem, quod Ambulatio. Vide Ambulatio, Badisis. Incidens, τμητικὸς, est species facultatis medicamentosae, quae consistit in partibus, salinis tenuioribus, facilisque extractionis & actuationis. Coi.ncidunt cum attenuantibus, λεπτοττικοτὸ ; vide Attenuantia. Jung. Gal. I. de atten. victu, cap. 3. i. 2. de C. Μ. S. L. c. I. sin. et i. 6. de S. F. §. Amygdala. Propter eandem vim salinam incidentiae quoque aliquando stimulant ad expulsionem. Quod enim vim habet incidendi, habet & incitandi. Lind. Ex. V. § II7. Incidens, pen. brevi, ἐμπίπτων, vide Empipto. Incidere etiam abfolute ponitur pro incidere in malum vel morbum. Scribcn. n. 172. notante Rhod. in Lexic. Dies incidentes , πιρεμπάστονπς ἡμέραμ, Galeno dicuntur, in quious imperfectae solent fieri crises, ut sunt tertia, quinta, sexta, nona. T progn. t. 1. Incineratio, τέφρωσις, est ignino, . corpora vehementiori igne in cineres convertens. Incinerantur autem vegetabilia & animalia. Mineralia vero ( Chymico more loquendo ) proprie non in cineres, sed calcem redigi dicuntur Rul. & lobns. Vel incineratio est operatio, qua ilio humido ingenito reS ignis viollentia spoliata in cineres redigitur, ita ut nulla arte pristinum ejus cOrpuS sit reparabile. Fr. Hcfm. Clav, Schr. l. q.c. 9. §. 22. Differt à calcinastone, ut genus & species. Omnis quidem incineratio est calcinatio; fed non vice verfa. Id. l. 2. C. 43. §. 75. Incinerauonem praecipue locum habere in vegetabilibus & animalibus, cum salia parantur fixa, docet Rols. Ch. 1. 2. c. 3. Dicitur & Cinerario, Cinefactio. Incipio, ἄρχομαι, dicitur de morborum principio, Hipp. I. aph. 1 2. a. 4. a. 22. z. aph. 19. vide Diet. n. Ilo. Vide & infra Principium. Incisio, ἐγκοπὴ, vide Encope. Quibus s.altem hoc addi debet, quod vocale Incisio non sernper accipiatur in malam partem pro solutione continuitatis morbosa, led etiam in bonam pro operatione chirurgica, vel anatomica. Frequentissime in usu est phrasis: Incisio venae, nervi. De incisionis modo in calculo vesicae, vide Fabr, Hildan. I. de lithotomia, c. 12. Incisor, τομεὺς. Epitheton dentium quatuor anteriorum in utraque maxilla. Vide Dens. Incisorium, τομεῖον, dicitur tabula, in qua fit sectio, vel incisio. Brassavol, in Indic. Galenico. Incitatio, ὁρμὴ. Vide Horme. Inclinatio, ἔγκλισις, κλίσις, ῥοπὴ, vel accrpitur proprie, quando corpus, vel vas aliquod oblique vertitur, & idem est, quod reclinatio, ἀνἀκλισις, quae significatio per te nota : vel metaphorice & tralatitie, (quod Medicis frequentiori in ulli) & quidem aut de humorum in hanc vel illam partem conatu vel propensione, & dicuntur humores ῥέπειν. Hippocr. I. aph. 21. Jung. Dieter. n. 751. aut de totius humanae naturae vi & propensione ad aliquid. Rul. in Lex. ita tamen, ut nondum adsit coactio aut violentia, & in hoc differt ab impressione vel praedestinatione. Vide Impressio. Inclinatio igitur in Phy fiologiciS commode usurpatur ad exprimendam spirituum vim in appetendo bonum, quando moventur ad extra, e contrario in inappetentia defectus illius spirituum motus observatur, ut plane non moveri videantur. In homine vero existimo hanc vim movendi spiritus ad ipsa mente ejusque propriis facultatibus intellectu & voluntate primario dependere. De hac inclinatione plura apud Paraeels. occurrunt, ut & Helmont. t .. Astra necessitant, non inclinant. Septem Planetae vccantur duces & comites inclinationum à Ger. Dorneo tr. Duellum animi cum corpore. Theatr. Chym. Vol. I. p - 473. Incoctus, Incoctio, propter duplicem particulae In acceptionem, privativam Si intensivam r duplicem etiam & plane contrariam obtinet significationem. Juxta priorem dicitur Gr. ἄπεπτος, άτέψανος, & ἀπεψιἄ, vide supra Apeptos, & Apepsia, & respondet crudo, cruditati i vide etiam Cruditas. Gal. i. de consiti, aert. med. c. 15. Denotat vero rem vel plane non coctam, vel insufficienter coctam, sive fiat per coctionem naturalem, sive artificialem. Juxta, posteriorem vero Incoctum sigtIiiicat 3, quod probe co- ctum est; vernacule etIIgefocljs. Vide Rhod. in Lex. Scribon. Unde & Incoctilia dicuntur vasa Plin. i. 34. c. 17. quando album incoquitur aereis operibus Gallorum invento. Meminit & Libav. Synt. Arc. Ch. l. 7. c. 24. Incoenatus, ἄδειπνος, Incomis, Plauto dicitur, qui coena abstinet. Scribon. n. 140. Rhod. in Lex. Incommodus, δύσχρηστος. Vide Dyschrestos. Incomprehensibilitas, ἀκαταληψία, idem, quod Incertitudo. Vide Acatalepsia. Galen. de opt. dic. gen. Incompressa annotatio. Dunc. Lid. defebr, libera caloris invasio sine paroxysmi signo, Senn. defeb. l. 3. c. 2. Inconstans, Inconstantia, ἀκατάστατος, ἀκασταστασία. Ville Acataflatos. Inconsuetus, ἀσυνήθης, idem, quod Insuetus, Insolitus. Vide Asynethes. Incontinens, Incontinentia, ἀκρατὴς, ἀκρασία, ἀκράτεια. Vide Acrasia, Acratia. Frequenter dicitur de Incontinentia Urinae, quae JCto. urinam facere dicitur l. 14. §. 4. ff de aedil. edict. Jungatur P. Ammann. Irenic. p. 255. Incorporatio, Gr. dici posset ἐνσωμάτωσις, est species mistionis, vel commistionis, qua Itatim huatida cum siccis in unum corpus per formam massae contemperantur. Differt à nutxitione vel imbdcitione, quod non lente & successive fiat, sed tantum humoris statim addatur, quantum ad corporis misti consistendam requiritur, ut fiat veluti pasta, unde & Impastauo nominari potest, in nonnullis subactio. Incorporatae autem res in calore digestorio relinquuntur, ut mutua actione & passione crasin communem nanciscantur, Rul. & Iohns. in Lexitc. Incorporatio quoque vocatur, quando Spiritus in corpus convertitur & reducitur, Th. Chym. Vol. V. p. Id. Incorruptibilis, ἄφθαρτος. Vide Aphthartos. Incorruptus, ἄψαυστος, ἄφθαρτος, quid ge. neraliter significet, notum est; nimirum purum, sincerum, quod non est vitiatum. Ita Scrib. de se testatur curam habuisse, ut incorruptas compositiones medicamentorum acquireret, n. 38. Specialiter vero accipitur de Virgine vera, illibata, quae virum nondum pulsa. Calp. Rejes Camp, EI. Q. 4i. Incrassans, Incrassativus, παχυντικὸς, Epitheton medicamentorum quorundarn, quae Galenus frigida potestate & crassarum partium esse statuit, l. e, de S. Fac. c. 20. Confer ad Dogm. nostra P. VI. cap. 2. p.712. Talia medicamenta vocantur & Graecis abstractive πιεχυσμοὶ. Foës. Oec. p, 490. Incrementum, ἄυξησις, ἐπακμὴ, idem, quod Augmentum, vel Augmentatio, de quibus supra. Increscens, ἐπακμαστικὸς. Vide Epacmasticos. Incrustatio, ἐσχάρωσις, κονίασις, πλάκωσις, diversam obtinet significationem, pro varietate subjecti, de quo dicitur. In chirurgicis notat crustae generationem ; vide Crusta. Vel significat illitionem quandam & imbuitionem sive liquoris, sive picis, arcmatum, &c. vasis interioribus factam, de qua videatur Rhod. ad Scribon. n. 135. et in Lex. Incrustatio unius metalli super aliud fit cum Mercurio vel salibus, & huc pertinent Deauratio & Deargentatio, de quibus suo loco. Jacobus le Mort Metallurg. contr. p. 272. Incuba, id est, Sponsa Solis. Rul. in Lex, Incubus, Incubo, ἐφιάλτης. Vide Ephialtes. Incubus est ncctumus spiritus, illudens fallensque mulieres in somno, ac si rem cum eo commiscerent. P,ul. & Iohns. Incurabilis, ἀνίατος, ἀνήκεστος, ἀθεράπευτος, idem, quod insanabilis, dicitur vel de morbiS ; & dicuntur illi, qui vel simpliciter nullam, vel rarissime & difficulter admittunt curationem, Libav. Torn. III. Oper. p. I23. Quomodo vero differant à Lethaltbus, vide in Dogm. nostr. Med. Gen. P. II. cap. 5. d. 12. p. 166. seq. Jungatur Nic. Turell. Method. praedictionis p. m. 444. Vel de partibus corporis ipsis, quarum generalem scopum Gal. e il e dicit, à corpore rescindere l. 6. de C. M. P. G. c. 2. sed fallitur. Nam dantur partes incurabili affectu laborantes, quas tamen non expedit rescindere ; ut lunt humores quidam fungosi, quaedam strumae, & similes excrescentiae &c. Vide Insanabilis. Incuriosus, Incurius, ἀμελὴς, dicitur, qui Cogitationibus non indulget nitris, aut curis, homo levioris animi. De Incuriis notavit Helm eos raro canescere de Lith. c. 9. n. 55. Econtra imaginando canescunt pili. tr. Imago mentis n, 4o. Incursus dicitur D. Laur. Bellin. Pros. Pisano arteriarum motus extrorfum, sive dilatatio qua digitos prementis ferit, & κατ ἐξοχὰν Pulsus vocatur. Opponitur subductui, de quo infra. In OperiS nuperrime editi, Membro II. de Pulsibus, p. 72. Incurvatio, κύρτωσις, vide Cyrtosis. Peculiarem spinae dorfaliS incurvationem lege apud Hildan. C. 6. Ο. 74. Penis incurvatio legitur apud Bias. Med. Vniv. p. 334. Potest etiam vocabulum hoc in bonam partem sumi pro operatione Chirurgica, quamvis usitatius Inflexio fortassis vocetur. Incus, ἄκμων, hujus Vocabuli propria significatio spectat ad fabros metallorum &c. in qua etiam usus Gal. explicando pulsus dicroti naturam, l. r; de disci puls. c. 17. Tropica vero significatione usurpatur ab Anatomicis, dum ofliculum aliquod in aure interna Incus dicitur, quemadmodum & reliqua Malleus & Stapes, qutbus additum legitur quartum à Sylvio inventum Orbiculare, Lindano Cochleare dictum, de quibus videatur Barthol. Anat. libell. IV. e. 7 , Indarion, ἰνδάριον, nomen Collyrii; cujus de-’ scriptio habetur apud Aët. i. 7. citante Gorr. Index, apud Latinos in Medicina duplici gaudet significatione t I. dicitur de digito proximo à pollice, qui & λιχανὸς & δεικτικὸς Graecis dicitur, Galen. i.Introduct. c. Io. Vide Dactylos. 2. usurpatur de diebus qui suturam crisim praenunciant & veluti indicant, & Gr. dicitur ἐπίδελος. Vide Epidelos. Indicans, δεικτικὸν, ἐνδεικτικὸν, in Medicina non folum significat id, quod nocet, uti quidem plerique terminum hunc dum Gal. de methodo medendi intellexerunt, fed debet applicari utrique methodo cotalervandi & medendi. Estque nihil aliud, quam res secundum, vel praeter naturam, rnonitrans aliquid agendum esse Medico. Dividitur in primarium vel essentiale , quod nihil aliud est, quam caussa vel sanitatis, vel morbi, & secundarium, quod constituunt accidentia utriusque & alia attributa caussarum, vel subjecti. Plura petantur e Dogmat. nostris M. Gen. P. IV. e. 1. seqq. Indicans quoque vel Indicativum idem est, quod significans vel significativum, & usurpatur de signis Gr. δηλωτικὸν Gal. i. Ars medic. c. 2. et 3. Vide Deloo. Indicatio, ἔνδειξις. Vide Endeixis. Indicator musculus vocatur Riolano digitum extendens. BarthOI. l. 4. attat. c. 9. Indicatum, Gr. ἔνδειγμα, ( quamvis communil.er indicium significet) Opponitur Indicanti, & ad utramque methodum referri debet, nihilque aliud est, quam res juvans, sive auxilium à Medico applicandum, cum pro conservanda, tum pro recuperanda valetudine. Vid. Dogm. Nostr. d. l. Indicium, idem, quod Signum, σημεῖον. Vide Semeion. Signum. Indicon, ἰνδικὸν, veteres Menestheus, AndreaS; Chrysanes, Xenocrates & Dioscorides Alexandrinus dixerunt indicum Zingiber, alii vero per errorem hoc nomine piperis radicem denotarunt, sed Diofcorides Anazarbeus ab utroque distinxit. Junior vero γλω7- σίγραφος plantam dixit piperi similem, cujus lructtts myrtidanum dicitur, ut rem explicat Galenus in exegesi Hipp , praeter vero hoS significatus plures accipit à me,- dicinae interpretibuS. Vel enim (1) significat speciem piperis, uti plerique exponunt loca Hippocr, i. de nat. mul. XXIX II 2. l. I. de morb. mul. CXIX. 12. I. 2. XLVIl. I4. LXV. 14. LXXXIV. 8. Junge Foës. Oeco», p. i8I.seqq. Vel (2) lignum, quod vel ipium Gttajacum aut Sanctum, aut ei prorsus simile lubetur, de quo videatur ex Manardo Forest. i. 32. obf 7. in Scliol. Vide Guajacum. Vel (3) significat materiam coloris cujuldarn, praesertim coerulei, cujus duae differentiae à Dioscoride l. 5. c. 107, assignantur : Nativum Indicum , quod tanquam spuma arundinibus Indiae adnascitur. Hoc sibi inexploratae inventionis suisse scripsit Plin. I. 3 5. c. 6. Vocatur ab Adgineta Melan Indi.um, de quo etiam vide Fallop. de Metall. s Possit, c. 34. Tbm. I. p. 339. Factitium alterum, quod offerunt infectoriae officinae sive tinctorum, & adhaeret, vel innatat aereis cortinis, quam detractam artifices exiccant. Optimum est, quod coeruleum praebet colorem. Refertur inter medicamenta leviter adstringentia & quae ulcera purgant. Diosc. d. l. Gorr. Alii vero succum herbae dicunt, qua nunc tinguntur panni, & vocatur Glastum, vulgo leflib. Rui. & Iohns. Ros. vero Lensilius in Mis.cell. Medico - Practic. Part. I. p. 204. et Part. II. p. 480.seqq, scribit : Indigo esse succum inspissatum vel massam coeruleum colorem exhibentem, & colore hoc alia tingentem e planta quadam peregrina Glasto simili vel llatidi, quae & Anil dicitur, teste Brantino in Pinac. cannabiforrni, cujus tam 1II0- biles & volatiles acres sunt particulae & rnoleculae aut effluvia, ut ovorum putamina penetrent, & albumen tingant, & propterea Indi colligendo Indigo & à quisquiliis mundando destinati omnibus modis caput obvolvere pro oculis solum foraminibus relictis, & singulis horis lactis haustum sumere necesse habeant. Tribuit etiam illi massae vim antifcorbuticam ibidem. Vel (4) dicitur de lapide Indico, qui ejusdem cum Hieracite virtutis est, sanguinem sistentis, teste Gal, l. 9. de simpl. fac. AEgin, l. 7. c. 3. Vel (5) esc nomen Balsami, quod & Perttvianum dicitur, de quo videatur Schroder. l. 4. ci. 2. «. 375. Schroder. in Clav. ad h. /. Indifferens, ἀδιάφορος, epitheton est rerum non naturalium medio modo sese habentium, quarum usus ad lenitatem, & abuius ad morbos facere solet. Vide Dogm. nostra Pe l. c. 6. d. 2. p. 72. Indifferenter vivere idem est, ac absque regimine & cautione vivere, genio suo indulgere. Scribon. n. I22. Indigentia, ἄνδεια, idem, quod Defectus. Vide Endeia. Defectus. Indigestio, Indigestus, ἄπεπτος, ὠμὸς, Idem, quod incoctio, incoctus, cruditas, de quibus suis lociS, Potest dici de alimentis, humoribus, & excrementiSo quemadmodum de coctione dictum est. Indignatio, ἀγανάκτησις, est lpecies irae OC-’ cultae & intrinsecae, cujus character esse solet σαρκάζειν, i. e.frendere, sive labia fortiter comprimere, Gal, I. de artic, t. 28. Indignatorius musculus dicitur is, qui oculum ad parvum angulum in latus abducit. Barthol. l. 3, Anat. c. 8. p. 5 I 3, Indigo. Vide Indicus. Indolentia, ἀνωδυνία, Vide Anodynia. Indormio, ἐπικοιμάομαι, idem, quod obdormio, vel quando alicui affectioni somnus supervenit. Hipp. 5 upli. 27. Dieter n. 3 16. Inductio, ἐπαγωγά, à Latinis propria sumitur pro intinctione & illitione. Ita emplastra in aluam, limeum induci dicuntur. Accipitur etiam pro impositione in partem corporis affectans. Inducere fronti; pedibus &c. Vide Rhod. in Lexic. Scrib. & KeuclI. in not. ad Seren. p. 9o. Indulgentia, χάρις, idem, quod gratia, Rols. O. ac Med. Sp. l. I4.s. I. cap- 28. Vide Charis. De indulgentia parentum noxia lege Lladeti. Ex. L §. 28. 29. Indurans, σκληρύνων, σκληρωτικὸς, dicitur de quibusciam medicamentis, quae sunt fiigidae naturae vel temperamenti, cum defectu caloris & lermentabilitatis, Gal. /. 5. de S. Fac. c. io. Induratus, idem, quod Duratus, σκληρυνθεὶς, vide Duratus. Indurata σκληρυσμοὶ, σκληρύσματα, VOcantur & σκιῤῥούμενα, Gal. l. 5. de S. F. c. 7. Vide supra Duritia. Indus, ἰνδὸς, idem, quod Indicus. Paronymicurn à regione India, estque epitheton quorundam medicamentorum. Ita Pilulae Indae Haly vocantur valide purgantes, quarum descriptio habetur in Dispensatoriis, & meminit etiam Forest. d. l. item Emplastrum indum Thars.ei Chirurgi, apud Gal. I. 4. de C. M. P. G- c’ Ili Indusium, χιτωνίσκος, stricte significat linteum vel lineum indumentum, quod nudo corpori induimus, Talia in aegris mutare, nonnulli dissuadent, alii commendant; ale qua controversia & legatur Rols. Ο. et M. M. Sp. l. I4.s. 2. c.3. & Casp. Rejes C. El, quaesi. 82. n. io. n. Indusia in mures mutata notavit Helm, tr. Imago Ferm.impr. n. 9. Indusium etiam in foetu foeminino vocatur Tunica Amtcios corpusculo obvoluta & Una in partu exclusit. Valles, ί. 5. de II. C. F- c. 17. Inebrio, μεθύσκω, h, e. ebrium facio. Est autem nihil aliud inebriare, quam caput ferire, deliria progignere, κεφαλὴν πληροῦν κα/ παραφροσυνην ipsuftelFM) IIii vivis coloribus descripsit Galen. c. 3. de R. V. I. A. J. I.seqq. An liceat per rnenlem semel inebriari scnitatiS caussa ? rectillime quaestionem negative solvit Lentil. d. l. P. II. p. 67 5. cum non sint facienda mala, ut inde eveniat bonum, praeferum cum & bonum hoc incerti prorsius fit eventus? Quare rectissime fcripsit Linden. Turpe est inelxiari nocte : turpius die : turpissimum mane. Ex X. §. 295. Quid ? quod Paracels. odorem ineFriativttm caussam caduci seu epilepsiae citra veritatis jacturam statuerit tract. h. tci. Inedia, ἀσιτία, est abstinentia à cibo & potu. Ppttst etiam vocari ὀλιγοσιτία. Nam vel totalis, vel partialis abstinentia comprehenditur hoc vocabulo. Pertinet inter Res Medicas non naturales, quamvis Galen. ί. de V. S. adv. Erasisinatum c. p. e numero rerum existentium excludat, lcil. Physicarum. Favere potest sanitati promovendae, & morbis gignendis, Rolfink. Ο. ac M. M. Sp. l. 2. s. 3- c. 72. et l. 18. s. I. c‘ 5. et 6. Ext emam inediam septem dierum As τὸ πολὺ judicat Linden. Ex. XIII. §. zso.seqq. Dari tamen & mirattulosas sive prodigiosas inedias multo longiores, cre- «liderutst nonnulli Clarissimi in arte Medie? VIri2 v.g. Lang. I. 2. ep. 27. Hildan. Cent. 1. Obs. 40, et 42. et c. 3; Obs. 85. Cent. 5. Obs. 33. Casp. RejeS C. El. q. 58. quas tamen ad unum omnes & similes ceu omnino fictas & ementitas rejicere non veritus est D.Velschius Ephemr N.Catr.A.IIl.Ohsine. Ineptus, Ineptitudo, ἀνεπιτήδειος, ἀνεπιτηδειότης, in genere significat naturalem impotentiam, vel ἀδυναμίαν ». Sub se vero multa comprehendit. Hinc rectissime Linden. scripsit Ineptum, quod est alienum à re, à petsona, caussa, loco, tempore, modo, Ex. XI. §. 123. Gr. dicitur ἀργέν. Et ineptus ris.ts Melancholicorum proprius vocatur à Seren. cap. de splene curando. Vid. Keuctnen. in Not. p, I7S. Gr. ἄκαιρος, intempestivus. Inertia, in genere idem, quod ignavia. Proprie tamen imperitiam in aliqua arte significat. Graece ἀτεχνίη. Vide Imperitia. Hanc recte temeritatis nutricem & matrem vocavit Hipp, in Lege III. I4, Inesis, Inethmos, ἴνησις, ἰνηθμὸς, idem, quod κένωσις, &vacuationem significat à verbo ἰνέω, vacuo, quod legitur apud Hipp. l. de L. H. XXXIIXi 11. l. 1. de morb. mul. LXXXII. I7. quemadmodum & ΐνυθμὸς legitur apud eundem I. de Loc. in hom.XXX, 13. XLIV. 6. XLV. 3. 8, L. 14. Junge Foës. p. 282. Erotian. Onom. 'irnrn; rtstsmftnc λέγεται in υσάρενωμένος. Inexercitatus, ἀγύμναστος, idem, qui otiosus, piger qui corporiS quieti nimis vacat. Galen. I. 2. de fympt. cauff c. 2. Inexpertus, idem, qui Imperitus, ἄπειρος. Infans, apud Latinos lata gaudet significatione. Complectitur enim & foetum humanum in utero bimestrem, trimestrem, &c. & Graece vocatur Hipp, νήπιον, 4. aph- 1. et 3. Epid- s. 2. i. 7. et 8- ubi vide. Galen. comm. ad h. l. Adde Dieter. n. 57o. C, Rejes C. Ei. q. 55. Communiter tamen sumitur de recens natis usque ad illud tempus, donec incipiant sermone Uti. Haec enim videtur vocis derivatio à non fando. Et Gr. dicitur νναμδίόν, quamvis hoc vocabulum Dieter. ad primum septennium ulque extendat n. 643. De sanitate tuenda insàntum consule Gal. I. 7. desina. tu. c. 7« seqq. Spagyricorum infans, qui dicatur in magisterio Lapidis Philosophici, & quomodo per imbibitionem nutriatur, legatur Libav. Synt. Arc. Chym. l. 7. c. S. et Alchymiae Pharmaceut. c. 7. Infarctus, substantive & adjective, ἔμφραξις, ἔμφρακτος. Vide Emphraxis, Emphracticos, Emphragma. Infectio, homonymum est vocabulum. Vel enim idem est, quod tinctus vel tinctura, Gr, βαφὴ Unde Ars infectoria, sive unctoria vocatur. Et infectores funt iidem cum unctoribus. Scnbon. num. 57; Rhod. in Lexic. Vel quod MedicIS usitatius, convenit cum contagio, & denotat μίασμα, malignum & venenatum, de quo supra. Vide contagium. Infectum corpus legitur apud Scribon. n. 185. De differentia inter infectionem pestis & Infectionem Medicam cui placet legere, videat Parac. l. r. de peste, c. 1. Materia infectionis dicitur & inquinamentum, inquinabulurn 3 impressura apud Severin. I. de nov. obs. abfcesse c. 23. & alibi. Infelix lignum sambucum vocant, Laur. l. 27. Inferior, vide Cato. Infernus, ᾅδης. Vide Orcus. Infervefacio, h.e.in aliquo vafe fervefacio. Aliquoties legitur apud Scrib. num. 39. 53. 153. 271. Item Infervesco, n, 37.188. etc. Vide Lex. Rhodii Scribonia». Infesto, ἐνοχλέω. Vide Enochleo. Infestare dicitur, quod aliquem vel adoritur vehemente impetu, velut festinans in perniciem ejus, vel opprimit mole turbationum. Linden. Exerc. XVI, §.45. Infibulatio, ἀγκτηριασμὸς, vide Ancteriasmos. Adde Mercurial. V. L. l. 1. c. 19. Plura de Insibulauoxis ratione varia Rhodius de Acia passim. Infidus, ἄπιστος, dicitur de signis incertis, Gal. 2. aph. 27. Infimus. Vide Imus. Infinitus, ἄπειρος, idem, quod Immensus, Epitheton doloris apud Scribonium « . 190.194. Rhod, in Lex. Infirmarius, νοσοκόμος, vocatur insirmorum curator , quemadmodum & locus, ubi infirmi curabantur, Infirmarum Se Infirmatorium dicitur, teste Dieter. n. 655. ferme circa sin. Infirmitas, Infirmus, ἀῤῥωστία, ἀσθένεια, ἀσθενὴς, ἄῤῥωστος. Vide Arrhostia, Astheneia. Nullum hominem fuisse, qui omnes partes corporis simul infirmas habuerit, asserit Galen. I. 2. de L. Aff c. 7. Omnibus morbis obnoxia infirmitas dicitur Lind. .Ex, XIII. §. 366. Infixus, καταπεπαρμένος, à καταπείρω, transfigo. Dicitur de festucis & aliis, quae membris insifft poffunt, & opus habent extractione, vel manu, vel me., dicarnento, Galen. i. 1. de fac. Nat. c. 14. Dolor infixus, àslyn ???, describitur à Galen. l. 2. de sympt, cauff. c. 5. circa sin. Inflammatio, φλεγμονὴ, φλόγωσις, accipitur late & stricte : late significat omnem immoderatam caliditatem, etiam momentaneam, absque tumore 3 quae alias φλόγωσις dicitur, qualtS etiam in scorbutici; frequens esse solet. Vide Phlogosis. Stricte vero significat tumorem vehementer calidum p. n. in partibus carnosis & sanguineis, cum rubore & dolore, provenientem à sanguinis fervidioris & impetuosius affluentis meatuumque minorum ordinem turbantis collectione & stagnatione. Graece dicitur φλεγμονὴ. Nulla inflammatio magna est ablque febri. Dividitur in internarum & externarum partium inflammationem. Illae sunt plerumque erysipelaceae, & facile malignitatem contrahunt. Distinctio quoque frequens in legitimam; quae à sanguine sincero copia iolurII peccante oritur, & fpuciam, quae à sanguine heterogeneo, vel bilioso, vel seroso, vel crudo provenit. Plura videantur apud Dieter. n. 905. Linden. Ex. IV. 13. seqq, mulus. Ex. XVI. §. 46. seqq, ut & in Chirurgicis AquapendentiS, Hildani 3 Barbette, aliorumque scriptis. Inflatio, ἐμφύσημα, ἐμπνευμάτωσις, vide Emphysema, Empneumatosis. Inflativa Medicina, vel materia Medica dicitur, in cujus silbstantia dominatur grossa hurniditas extranea, in quam cum egerit caliditas, generatur inde ventositas, quae non dissolvitur. Tales funt Phaseoli, &c. Avio. Libr. de virib. cord. tract. 2. c. 1. Inflexio, καμπὴ, idem, quod flexio. Vide Campe. Flexio. Influens, epitheton caloris nativi vitalis ad differentiam insiti vel innati, & intelligitur ille calor, qui mediante sanguine à corde distributo corpori ejusque membris communicatur & influit, uti praeter alios exposuit etiam Pompejus Caimus de Calid. innat. c. 5. Influentia, ἐπιῤῥοὴ, idem ; quod influxus, atque dicitur non solum de humorum motu in aliquam partem t Ita sanguinis influxus omnis fit à corde per arteriaS, Linden. Ex. IX. §. 47. sed etiam de virtute quadam occulta à corporibus coelestibus, vel sideribus descendente, & fele insinuante, à qua YarioS effectus dependere nonnulli statuunt. Gr. enim ἀπόῥῥοια vocatur. Rtaland. & Iohns. ita descripserunt t Influentia naturalis est ea, quam infundunt astra supenora firmamenti ex naturali praescripto in haec inferiora., quibus gubernant ac regunt per inclinationem In hominibus, brutis, aliisque & per vires & efficacias etiam in insensatis. Helmont. per actionem quandam Regiminis hactenus scholis ignoratam expressit, quae spirituum abstractorum instar propemodum in Coi substrata objecta operatur; estq.ue nihil aliud, quam connexitas stellarum, concitandi Gas tnferum, juxta leges directionum ab omnipotente datas & fixas, tr. Astra nec essiL &c. n. 15. Plura de Influendis Stellarum vide apud Schroder. I. I.c. 9. Verum alii hunc astrorum in inferiora influxum commentitium, falsum, & propterea rejiciendum cenfent; inter quos est Lind. Ex. XI. §. I87. Fr. Hosm. in Clavi ad d. Schrodaer. loc. & inter Physicos Dn. SturrniuS in Part. Spec. Cosmicae Scientiae, qui, excepto s.ole & luna, reliquis astriS sive fixis, sive planctis nullam concedit influentiam. Nobis placet ἐτέχιιν. Legatur & de hac controversia Cafp. RejeS Camp. El. q. 34. n. 24. seqq. Influxus, vide Influentia. Infoecundus, ἄγονος, idem, quod Sterilis. Vide Sterilitas. Infra, κάτω. Vide Cato. Infraspinatus, epitheton Musculi scapulae partem externam & gibbam totam tegentis, qui creditur brachium ad exteriora, agere retrorsum, Barthol. l. 4. An, c. 2. p. poq. Dicitur & Suprascapularis inseciar, ad differentiam suprascapularis superioris, qui & supraspinat.uS appellatur, de quo suo loco. Infrigidans Galeni, alias ceratum rosatum, Mass de febr. c. 13. Infrigidatio, Infrigidans, idem, quod Refrigeratio, Frigefactio, κατάψυξις, ψύξις, ψύγμα. Vide Catapsyxis. Frigefactio. Frigefaciens. Infundibulum, χοάνη. Vide Choana. Infundibulum est vas metallicum, oblongum, cum manubrio, interius excavatum, liquata metalla recipiens, & in virgaS vel baculos conformans, Ruland. & lohnf. in Lexic. Infundibulum argenteum pro cibo & potu descripsit cum applicatione Scultet. Arrn. Chirurg. Pan. I. Tab. X.fig. II. et Tab. XXXII.sig. 8. In Anatomicis Infundibulum quoque vocatur sinus renum medius, ad quem materia urinae colligitur t Alias Pelvis; item incerniculum appellatum. Vesling. Syntagm. Anatom. capo 5. Infusio, Infusum, ἔγχυτον, ἔγχυμα. Vide Enchyton. Enchyma. Accipitur duplici modo t Late & stricte, & rurius concrete & abstractive. In lata significatione concreta complectitur omnia medicamenta intus vel loris applicanda, quae citra coctionem certo tempore in liquore macerantur, sive postea sequatur coctio, sive non, de quibus vide Weker. Ancidot. gen. lib. I. c. I e. Blas. Medie. Gener. P. II. l. 7.s. i.suhsect. 4. c. I. & alii. Describi possunt Infusa, quod sint extracta liquida corporum solidorum utplurimum prae-, senti usui dicata. In lata abstracta significatione denotat modum infusionis parandae legitimum, qui videri potest apud Weker. d. l. lib. 3. c. 12. Fr. Hofmann. in Clav. Schr. l. 2. c. 63. Blas. d. l. &'c. Stricte accipitur in concreto vel pro Infusione laxativa, vel purgante. Schroder. l. 2. c. 63. Anonym. Sylv. Med. cap. 9. Vel pro Clysteribus, Liiod. Ex. XIII. § pol.seqq. In abstracto Insusio modum non solum significat dictorum Infusorum, qui in citatis Autoribus & locis videri potest; sed etiam adhuc alium peculiarem & novum, quo liquor medicamentofus in venam corporiS apertam infunditur, unde & ars insuseria & clysmatica nova audit, hujufque meminit aliquoties Roifink Ο. et Μ. Med. Sp, l. S.s. 2. c. 30. l. 11. s. 3. c- 1 t. l. I I. l. I4.s. I c. to. Ephem Nat. Curiosi Ann- I. Obs. I49. Job. Dan. Major. Inveni. Med. I. Etmiiller. Diff. de Chir. insuseria, quae tamen curandi ratio hodieque fere rurius exolescit. Ingenitus, :dem. quod Innatus, ἔμφυτος. Vide Emphytos. Inter curas aegritudinum aeru inofarum, sive Luis Venereae, quas Paracelsus proponit l. 7 de morb. Gallico c. 11. sexta eidem vocatur cura ingenitas quae pertinet ad Verrucas, & fungos.as eXcrespentias. Ingenium, Graecis idem, quod Natura; φύσις ; Nam pro varietate naturarum variant &ingenia, Gal. l. de cogn. et cur. an. morb. c. 7. Linden. Ex. I. §. 14. Quid HermeS Trismegistus in Tabula sua Smaragdina intelligat per magnum ingenium, expofuit Ger. Dornaeus in Physica Trismegisti, dicens, denotare summam diligentiam & industriam esse adhibendam in applicatione igniS ad opus illud secretissimum. Vol. I. Theatr. Chym.p.sua. Ingerenda, προσφερόμενα, idem quod assumenda per os, h. e. alimenta. Er ingestio idem notat, quod assumtio per os. Vide Gal. 3. de R. V, l. A. t. 22. Ingluvies, ἀκολασία τῆς διαίτης, ἀπληστία, idem, quod victus intemperantia, insatiabilitas, Galen. 6. aph. 28. Caussa.est plurimorum morborum à cruditatibus dependentium ; ita ut morbi & aegritudinum pericula e culinis exeant, Casp. Rejes C. El. q.tS. n.i 6. et q. 88. n. 28o. Helmont. matrem vocat trium peccatorum sanguinis, abundantiae, llagnationis, & heterogeneitatis, tract. Retenta. Ingluvies quoque vocatur ventriculus ille membranaceus in volatilibus, vernacule Struma dictus, in quo recipiuntur alimenta per os ingesta. Barthol. l. 1. Anau c. 9. Ingravidatio, idem, quod Imprægnatio. Ingravidationis factae absque immissione membri virilis observationem vide in Ephem. N. Cur. An. III. Obs. 2T3. Vide Imprægnatio. Ingredientia, vocantur medicamenta simplicia, interdum & composita, quae in formula remedii compositi, quam receptam vulgo vocamus, praefcribuntur. Ingressio, Ingressus, βάδισις, late idem est, quod ambulatio, quaesit, quarulo alterutrum crus per vices & firmatur & movetur, Hipp. 3. de arttc. t. 73. Vide Ambulatio. Strlete accipitur de accessu Medici ad aegros. Ita Claudiio. egregium libellum scripsit de Ingressu ad infirmos. Tropice sumitur de caussa Ilei, quando dicitur esse Ingressus intestinorum mutuus. Linden. Ex. IV. 44. id est, insinuatio, duplicatura. Ingressio Spagyrica est nutritio, conjunctio, sttbmersio. Th. Chym. Vol. IV. p. 751. 764. Inguen, βουβὼν. Vide Bubo. Inhabitatio, ἐνοίκησις, Physiologice tropicO tamen significatu dicitur à receptioribus’quibusdam unio animae rationalis cum corpore organico, mediante fpiritu animali subtilissimo, per totum corpus nostrum expanso, cui anima veluti lumen inhabitat, quo spiritu expirante anima quoque exspirat, & secedit. Verum ccnsistit haec res in meris conjecturis. Inhibitio, ἐπίσχεσις, idem, quod cohibitio, suppressio. Vide Epischesis. Inhumatio, vocatur digestionis vel putrefactionis fpecieS, quae fit fub fimo equino, aut abscondendo in terram. Rul. in Lex. Vide & Th. Chym. Vol. VI. p. 5«3, Injaculatio, est terminus HelmontianuS, notatque acerbum stomachi dolorem spasiIIodicutn; III quo motus quoque corporis aufertur, & affectus Tetano similis videtur. quem Belgae rustici Geschot vocant tanquam à sagis immissa, tr. Jus Duumviratus n. 2o. Intaculata quoque vocantur, quae Injecta. Vide Injectio. Injectio, accipitur diversimode. Communiter pro infusione facta in aliquam cavitatem. Et ita idem est, quod enema, ἔνεμα, clyster. Ita Injectiones penis, uteri, Schroder. i. 2. c. 4I. Forest. I. 26. Ols. 2. Vide Clyster. Injectio in nares, Scrib. n. 10. 46. Vel pro fasciae applicatione sive Fafctattone, Gal. de fasciis. Quid Graecis εἰσβολὴ significet, vide supra Eisbole. Injecta materialia Helrnont. vocat, quae materiam supponunt visibilem, invisibili tamen modo corpus intrant, & insenfibiliter injaculantur, ut sunt, spicula, spinae, aciculae &c. Vocantur & Injaculata. Quem modum non à praestigiis diabolicis femper dependere, conatur demonstrare idem tract. de Injectis materialibus, & Injaculatorttm modus intrandi Verum an fatis firmiter demonstraverit, merito dubitatur. Inimicus, πολέμιος, idem, quod adversus. Nimium omne dicitur naturae inimicum, Hipp. 2. aph. 51. vide Dieter. nimj.7o3. Inimicitia mutua nihil aliud est, quam Antipathia, de qua supra lit. A. Inion, ἰνία, id est, occiput, quod est postica capitis parS, ita dicta ἀπὸ τῶν ἰνῶν, quod ob copiam tendinum fibrosa & nervosa elt. Terminatur sutura lambdoide. Alii posteriorem cervicis partem esse volunt. Meminit Hipp. 3.upit. 26. Adde Dieter. n. 406. Foës. Oec. p. 283. Barthol. I. 3. Anat. in procem, descripsit, quod sit pars capitis posterior ab initio futurae lambdoidis ad primam cervicis vertebram. Jung. Linden. Med. Physiol. l. 2. c. 8. §. 17. Hoc occipitium ad praeservandam ab epilepsia Florentiae omnibus pene infantibus postquam mensem jam egerunt, fuisse inustum, testatur inter alios Jacob. Truncon. de custod. pueror.san. tr. 4,c. 13.p m. 2or.seqq- Ab occipite vocantur etiam Nervi occipitales, à Gothofis. Bidloo, quos delineatos exhibet Tab. IX fig. i. & 3. Initiatus, Initiatio, τελετὴς, τελετὴ, dicitur de solemnitate quadam festivali praesertim in Gentilium festis Eleysuiis, de qua legatur C. Hofmann. Corn. ad Gal. LL. V. P. n. aSz.seqq. Transfertur vero faepe ad alias solennitateS. Ita Medici inhiatio fit mediante Jurejurando Linden. Exerc III. §. 23. Initium, ἀρχὴ, idem, quod Principium, de quo infra in Pr. Initia quoque vocantur extrema in filo aut fascia, Gal. 2. de iis, q. in medic. l. 8, Initia corporum omnium naturalium duo statuit Helmrnt. Elementum aquae, quod est initium ex quo, & fermentum, sive initium seminale per quod, id est, dispositivum, tr. Canffae & Initia Naturalium n. 23. In opere lapidis Philosophici spagyrico initium est corruptio, finis vero generatio. Ger. Dorneus tr. Artisic.supernat. c. 7. Initiatrix ; προκαταρκτιπὴ, id est, Cauffa procatarcttca, Gal. l. 6. de L. A. c. 4. Injucundus, ἀηδὴς. Vide Aedes. Injuria, ἀδικία, quid significet proprie, notum est. Talem saepius Medicus perpeti cogitur ab aegris & adstantibus; & omnino praestat generoso contemtu vindicare. Accipitur vero haud rato Iniuria pro mala affectione, v. g. Injuria auris, Injttcia oculorum, dentium. Rhod. in Lex. Scrib. Innato, ἐφίσταμαι. Vide Ephistamæ. Innaturalia, vel Supernatttralia, corpora sunt ea, quae concipiuntur animo duntaxat. Inde factum, . ut quandoque loquatur quis: Mihi videre videor hominem, prae OculiS, qui tamen plus ducentis milliaribus abest, vel aliquando vita functus est ante viginti annos, lohns. in Lex, Summa, sunt Entia rationis. Innatus, ἔμφυτος, vide Emphytos, idem, quod Nativus. Innominatus, ἀνώνυμος, dicitur de omni eo, quod laborat ἀπορία τοῦ οἰκείκου ὀνόματος, defectu prcprii nominis. Ita ossa Innominata vocantur, quae ossi iacro adjacent ad latus, quorum tria numerantur, de quodlibet norr.en habet proprium, conjunctim vero surnta carent nomine proprio. Ita & Cartilago Crico.- des, vulgo innominata vocabatur, quia antiquis absque nomine, basis est reliquarum cartilaginum. Gal. /. de vocal. instr. dff. c. 4, Barthol. l. 2. Anat. c. 11. Innominatus quoque morbtts in specie hic dicebatur, qui medio loco inter lethargum & phrenitin collocatur, in quo aegri connivent oculis, somnolenti stertunt &C. Gal. l. de puls, ad tyron. c. 11. Vide Coma vigil. Innovatio, νεωτεροποιΐα, idem, quod novatio, à verbo νεωτεροποιέω, innovo, novum qttid molior, quo usus Hippocr. I. aph. 2o. Absit-vero à Medico omnis vitiosa novatio, quamvis lucrosa, qua augere & extrahere solent morbos eorumque curationem lucripetae, ut inde bursae aere graviores fiant. Dieter. n. 569. Prefecto reS haec non caret periculo, & laedit conscientiam, Cbiturgastris tamen nostris non adeo infrequens. Innuens, ἐπινευκὼς. Vide Epineucos. Inoculatio, ἐνοφθαλμωμὸς, significat in HOrscultura insitionis speciem, quando lurculus vel solum gemma aliicujus arboris in aliam artificiose inseritur, de qua Theophrast. l. 2. Hist piant, quae significatio no r est hujus loci. Verum Inoculationem quoque vocavit CharltonuS mutuae conjunctionis nervorum vagiparis cum aliis speciem, Oecon Anim. Exerc. X §. 18. Inopinus, Inopinabilis, παραλόγος, & adv. παραλόγως, inopinato, dicitur de accidentibus & eventibus, sive sec. sive praeter naturam, quae morbis superveniunt & mutationem aliquam inferunt, quibus minus fidendum esse docet Hipp. 2. aph. 27. Junge Dieter. num. 650. Inosculatio, ἀναστόμωσις, dicitur mutua vasorum diversi, vel etiam unitis gt-nerj? connexio. Latine etiam AnastornosiS usurpatur & utraque legitur apud D. Bohn. Circ. Anat. Prog. VI. p. m. 107. Inordinatus, ἄτακτος, ἄτυπος. Vide Ataxia. Inpinguedo porci, costa herba in phthisi singularis. Joacll. Camerar. Hort. medie. 13. Inquietatio, Inquietudo, Inquies, ἀλύκη, ἀλυσμὸς. Vide Alyce. Gal. c. 2. in I. Prorrhet. t. 27. Inquisitio, ζήτησις, item Indagatio, Investigasto. Haec st in ulla alia, certe in Medicina summe necessaria est, praesertim cum non omnia sensui & intellectui sint manifeste obvia, ut non indigeant inquisitione ex Gal. i. de opt. dic. gen. fere circa sin. Neque etiam tanti putare oportet auctores, vel autoritatem, quamvis de publico meritissimorum, cujus reverentia absterreamur ab inquisitione veri atque utilis. Veri quidem propter utilitatem : utilis vero propter sanitatem. Quo plenior enim & certior est nostra de rebus cognitio, tanto majore ipsis cum fiducia atque securitate utimur, verhiS elegantissimis Linden. Ex. XI. §. 6. Insalubris, νοσερὸς, νοσώδης, idem, quod morbosus, æger, ægrotus. Applicatur vero diversimode omnibus rebuS p. naturaliter sese habentibus, subjecto, eaussis, accidentibus,signis, uti patet ex Galen. ulrt. Medic. c. 3.4. y.seqq. Junge Oddi de Oddis Commentar, ad Gal. h, loc. Insanabilis, ἀνίατος, idem, quod incurabilis. Vide paulo superius. Quibus addi potest, quod insanabilitaus essentia in hoc consistat, quando videlicet morbus superavit vim corporis, verbis Hippocr. 4. de R. V, l. A. t. 22. allegante Linden., Ex. XII. §. 64. Insania, παραφροσύνη, idem, quod delirium, insipientia, dementia, mania. Vide Delirium. Nomen insaniae mentis significat aegrotationem, & morbum, i. e. insanitatem, & aegrotum animum, quam appellarunt insaniam, verbis Ciceron. 3. Tuscttl. 4. citante Dieter. «. 653. Paracelsus strictiorem commentus est infamae acceptionem, distinguens inter lunaticos, qui delirant ex motu & influxu lunae ; insanos, qui haereditarium malum & à prima nativitate contraxerunt; vesanos , qui per venenata alimenta infecti in delirium incidunt; melancholicos, qui ex intrinfeca vitiosa humorum & spirituum dispositione vitiosu corripiuntur mentis alienatione ; & obsessus, qui à diabolicis insultibus infestari delirant, de morb. Amentium Tract. 1. c. 5. Insaniae labem communicari posse in posteros, confirmat quoque Helrnont. tract. de Conceptis. Insatiabilitas, ἀπληστία. Vide Aplestia. Inscitia, ἄγνοια, ἀμαθία, ἀνεπιστημοσύνη, idem quod Ignorantia, ( quamvis Gal. inter ἀνεπιστημοσύνην & ἄγνοιαν, aliquod discrimen statuatl. 7. de Hipp. & Piat, decr. c. 2. quod huc non pertinet ) quid significet, notum est. Extremus gradus inscitiae est, quando quiS ea, quae in vulgus nota lunt, ignorat, judice Gal. cap. 3. in 6. Epid. t. 28. Insectilis, ἄτομος. Vide Atomus. Insectum, ἔντομον, ( particula tn positive noti privative sumta ) est nomen animalis plerumque exanguis, imperfectioris aliis, variis incisuris aut annulis praediti, & commissuris insigniti, cujus species multifariae habentur, quas descriptas videre licet in Ul. Aldrov. integr. Tom. 3. de Insectis. Jungatur e novissimis Joh. Schwamrnerdamii Historia Insectorum generalis, cujuS etiam fit mentio in Actis Erudit. Lips. 1685. /n- secta etiam divisu vivere, & cur ? demonstravit Casp. Rejes C. EI. q. 3 1. n, 3. seqq- Aëre nutriri, testatur Observatio in Eph. Nat.aeur. An. l. O. no. Insensibilis, duplicem obtinet significationem. Vel enim Graece vocatur ἄδηλος, i. e. occultus, minus evidens; vide Adelos; vel notat stupidum, & sensationis expers, & Gr. dicitur ἀναίσθητος. Vide Stupor. Inseparabilis, ἀχώριστος. Vide Achoristos. Insertio, σύμφυσις, ἕνωσις, in Anatomicis denotat conjunctionem arctam & insinuationem vasorum, fibrarum, membranarum in aliam partem. Unde & septem oculorum tunicae insertiones vocantur Galen. l. Io. de V. P. c. 1. Insessio, ἐνέδρα. Vide Enedre. Sumitur & apud Latinos pro vaporario& balnei specie, & Gr. dicitur ἐγκάθισμα, de quo Morell, l, a.sarmul. rem. s. I. c. 4. Vide Encathisma. Insidentia, ἐπίστασις, dicitur, quod insidet, aut silpernatat urinae ; cui opponitur ὑπόστασις, subsidentia. Vide Epistasis. Dieter. 324. Insidians, λοχῶν, epitheton morborum clandestinorum seu clam cum vehementia infestantium, quod tamen ceu ineptum improbavit Gal. c. I. in 3. Fpid. t. 8. Verum an satis firma ratione, alii videant. Insipidus, ἄποιος. Vide Apoeos. Insipida magis nutrire, quam acria & amara, docet Galen. lib. 2. de Al.sac. c. 64. Insipientia, idem, quod Desipientia, Dementia, Insania, Gr. παραφροσύνη. Legitur apud Hildan. Centttr. Ep. 41. de insipientia à purgantis fortioris ufu inducta. Alias insipientia, quandoque pro affectata ignorantia accipitur, & Gr. ἀνεπινημοσύτη dicitur. Vide Inscitia. Insolatus, εἰληθερὴς, i. e. a sole calefactus, Gal. l. 8. meth. med. c. 2. Vide Elietheres. Insolens, ἀσυνήθης, idem, quod Insuetus, Insolitus. Vide Asynethes. Insomnia. Pacuv. Vigilia, Charis de differentiis vocum. Insomnis, ἄγρυπνος, i. e. qui vigilat internpestive & p. ne Ita tumultus,.canes latrantes, & nuncii tristes reddunt homines insomnes. Gal. de Art. med, con- siti. c. 18. Vide Vigiliæ. Insomnitas idem esse videtur, quod Pervigilium h. e. iomni privatio, ceu in omnibus dispositionibus malum. Avic. l. I. fen. 2. doctr. 2. c. 13. Apud D. D. iWedel. Patholog. sect. 3. c.y. p. SS6. legitur Insomneitas, quamvis, quod pace Autorts acceptum Velim, non videam necessitatem, ob quam vocalis e inserta sit, cum pleraque omnia substantiva ab adjectivis in is desinentibus solam syllabam ultimam tas recipiant. Insomnium, ἐνύπνιον. Vide Enypnion. Inspectio,εἰσόρασις, ἐπίσκεψις, proprie significat attentam alicujus rei considerationem beneficio viscis factam, quae Medico ad accuratam cognitionem necesfaria est & utilis. Hinc & aegros, & alia circa aegrum contingentia probe inspiciat. Inspectio Urinae est phrasis notissima. Inspectionem ventris non purgare ab infanticidii suspicione scribit P. Arnmann. Irenic. p. 122. Inspecturio, ὀψείω,, i. e. paratus sum ad inspiciendum, quemadmodum &Consirmatuxio, ἰσχυριείω, i. e. paratus sum ad confirmandum, Gal. I. de artic. t. 3. Inspiratio, εἰσπνοὴ. Vide Eispnoe. Inspissatio, πύκνωσις, spissatio, idem, quod condensatio Elt enim humidi per partium subtilissimarum exhalationem & cOulumfionem condensatio, cui opponitur substliatio, vel attenuatio. Vide Condensatio. Instabilis, ἀβέβαιος, ἀκατάστατος, idem, quod Inconstans. Vide Abebæos, Acatastatos. Instauratio, ἀνάθρεψις. Vide Anathrepsis. idem, quod restauratio corporis, iterata nutritio & refectio, Instillatio, ἐνστάλαξις, ἐμβροχὴ, ἐπιβροχὴ. Vide Embregma, Embrocha. Instinctus, vocatur hodieque cum epitheto Naturalis principium movendi intrinsecum brutis potissimum proprium, cujus virtute motus in eorum corporibus & certi & quandoque determinati & sensus omnes perficiuntur, ita ut in quibusdam animae rationalis vim quodammodo aemulari, praesertim in sensibus internis, videatur. An vero sit substantia & qualis, an ipsi spiritus animales, an ab his aliquid separatum, aut an solum fit proprietas quaedam coesscntialis, nondum satis est à Phyfiologis expeditum, neque bujus loci, ut prolixius inquiramus. Quomodo Graece dici debeat, an ὀρμὴ, vel ἐνθουσιασμὸς, ventilare etiam nolumus, quamvis fortassis posterius satis quadrarer, secundum significatum proprium, nisi alia significatio huc non pertinens jam esset usitatior. Instita, idem, quod Fascia, σπάργανον, Scribon. n. 47. I33. Khod. in Not. ad h. l. Inde &Lumbricus latus Instita dictus est, teste eodem ad n. 140. Institor, πωλητὴς, κάπηλος, πώλης, I. e. venditor. Hinc unguentoi um institor, pigmentarius, μυροπώλης, dictus suit. Scribon. n. 2 2- Rhod. ad h. l. Institutio, παιδεία, παίδευσις, διδασκαλία, id est, doctrina, informatio. Haec alia esse debet apud tyroiies, vel qui Introducuntur, & alia apud eos, qui perfecte omnia edocentur, Galen. I. de propr. libr.c. 5. Quid alias in genere valeat Institutio, docet LInden. Ex. I. §. 2I. 24. Instrumentum, ὄργανον, organum, vocabulum plurimi etiam usus in arte Medica. Generaliter significat rem omnem actioni certae & usui vel operationi dicatam. In Physiologicis Instrumentum vocatur pars corporis, quae perfectam edere actionem aut usum perfectum praestare potest. Dicitur alias pars insirumentalis sive organica. Debent vero ornneS parteS corporis etiam simplicioreS à Medico considerari, ut instrumenta vel instrumentales, quemadmodum ostendimus in Dogrnat. nostris P. 1. c. 2. d. 6. pag. z6. Recte vero dividuntur in Instrumenta prima & secunda, quorum illa censentur, quae ex similaribus partibus simplicis alicujus functionis gratia fiunt constituta ; quaecunque vero rursus ex his componuntur, etsi uni totius instrumenti actui quam maxime inserviant, tamen inter secunda numerantur. Ita musculus, vena, arteria inter prima instrumenta numerantur; Digitus vero inter secunda , atque hoc magis pes, & pede magis crus, Gal. i. de diff. morb. cap. 3. et 4. Morbi hujusmodi partium, quando vel naturalis illarum conformatio permutatur, vel numerus non servatur, vel magnitudo conveniens tollitur, vel naturalis positus deficit, vocantur morbi Instrumentales , d. /. c. 6. Vide Dogm. nost. P. II. c. 4. p. Iz^.feqq. Instrumenta communia vel publica ἄργανα κοινὰ appellantur, venae, arteriae, nervi, quae & άγγεῖα dicuntur C. Hofrn. com. in Gal. de V. P. n. Io96. Cerebrum vocatur ὄργανον ἐπιδηλώσεως, id est, instrumentum ubi fensus se produnt. Idem n. 523. Manus Galeno dicitur & Aristoteli ὄργανον πρὸ iysinair, instrumentum instrumentorum, lib. 1. de V. Ρ. c. 4. et l. 4. de part. an. c. Io. Jung. Hofm. d. I. «. 25. et I 13. Circa materiam medicam triplicem occurrunt quarnplurima instrumenta. Circa Diaeteticam sunt omnia illa, quae ad rem coquinariam pertinent, in vulgus nota. Instrumentorum Pharmaceuticorum Catalogum exhibet Schroder. Med. Pharmac. Chym. l. 1. c. 19. Chymica tradit ROlfink. Chym. l, 2. c. 15.seqq. Beker. in Oedipo Chym. Tit. 7. §. 2. Libav. Tom. II. Oper. p. I3I. Chirurgica recenset Hildan. in Cista militari 8i sparsim in observationibus; nec non plurima apud Hippocr. Galen. Aquapendentem, Paraeum, Scultetum &c. occurrunt, quorum nomina propria hoc quoque in Lexico sub literis suis initialibus exponuntur. Ignis quoque vocatur καὶ ἐξοχὰν Instrumentum Chemistarum proprium. Dorneus Art. Chemist l. 2. c. 6. In negotio lapidis Philosophic. Jodoc. Greverius Presbyter proponit sedecim instrumenta tr. Secretum Greverii dicto, quod est in Vol. III. Theatr. Chymtci. Insuavis, ἀηδὴς, idem, quod Injucundus, de quo p. a. Vide Gal. I. 4. de Med.suc. c. 16. Insuetus, ἀσυνήθης, idem, quod Inconsuetus. Vide Asynethes. Insufflatio, ἐμφύσησις, ἐμφύσημα, dicitur a quando medicamentum per canalem ad partem aliquam impellitur flatu vel oris fpiritu, v. g. in nares ad curationem polypi, Gal. I. 3. de C. M. S.L.c.s. Sc in os ad uvulae morbos, l. 6. c. 3. Insultus, εἰσβολὴ, dicitur primum paroxysmi tempus. Vocatur & ἐπισημασία, Galen. I. de morbi tempor. c. 6. Vide Eisbole. Episemasia. Insuperabilis, ἀνυπέρβλητος. Vide Anyperbletos. Insuppurabilis, ἀνεκπύητος, dicitur de tumore. vel abscessu, qui propter frigiditatem non vergit ad suppurationem. Legitur apud Hippocr. 5, aph. zo. Junge Dieter. «. 64. Integrastrum, terminus Paracelsicus, quo innuere videtur, conjunctionem illam oruciatim, vel decussatim factam nervorum utriusque oculi opticorum, ita quidem, ut ipsorum substantia totaliter confundatur ordinarie. Cui trnumi etiam hodieque nonnulli hunc usum tribuunt, quod ideo sit à natura instituta, ne fpecies visibiles geminentur. Enirnvero non rem acu tangunt, siquidem & fpecies audibileS non geminantur, nec tamen nervi auditorii combinati occurrunt. Quid ? quod Vesalius, AquapendenS & alii observarint, nervos quoque opticos toto ductu divllos mansisse. Paracels. fragm. de Anatom. Ocul, Bartholin. Anat. libell. 3. c. 2. Integritas, Integer, ἀκεραιότης, ἀφθορία, ἀκέραιος, ἀκμαῖος, accipitur in Medicina pro sanitate corporis ἀκμαίος, accipitur in Medicina pro sanitate corporis perfecta3 & actionum vigore illaeso. Opponitur igitur laesioni. Occurrit passim in fccipus Medicis. Integumentum, ἐγκάλυμμα, σκέπασμα, προβολὴ, quid communiter significet, aliunde notum est. Ab Anatomicis vero integumenta vocantur corporis communia, cuticula, cutis, & juxta nonnullos etiam Panniculus carnosus, quem tamen in hominibus dari nonnulli negant: Quidam etiam inter cuficulam & cutem statuunt tunicam reticularem & mucofam rctiiormis in oculo similem, de quibus omnibus legi poterit succincta & accurata descriptio D. D. Joh. Maurite Hoffmanni in Idea Machinae Human. Exercit. t.sect. 2.ubi & velamenta vocantur. Ita Gothofr. Bidloo integumentum totum corpus investienS peculiariter delineatum exhibet in suis Tabb. Anatomicis Tab. IV. membranae musculorum communis nomine indigitatum. Intellectus, vocabulum hoc diversimode accipi solet; substantialiter, & ita idem est, quod mens, anima rationalis, Gr. νοῦς. Vide Animus. Hic intellectus etiamsi sit in se purus spiritus & incorporea quaedam substantia, utitur tamen subjecto aliquo, veluti fede fua & regia, videlicet spiritibus animalibus intra cerebri meditullium consitis, à quorum maxime subtilium manipulo ipfa phatitasia vel imaginatio existentiam suam obtinet, quemadmodum hoc prolixius & elegansissime exposuit Th. 'Willis P. l. de Anirn. Brut. c, 7. quae hypothefis tamdiu nobis arridet, donec alii meliora & certiora in medium protulerint. Vel accipitur de actu intelligendi, 8c vocatur quoque imeiligentia, Gr. νἐησις, nrirls r quae quidem principaliter ab anima rationali dependet, secundario tamen & instrumentaliter vicissitudimbus exposita est illa Functio per & propter spirituum animalium in quantitate, qualitate, motu, & loco contingentem varietatem ; quemadmodum laudatus Autcr d. l. in aliis illius tractatus locis hoc egregie exposuit & demonstravit. De intell.tgenstae &. animae discrimine legi etiam poterit Theatr. Chym. Vol. V. p. i 58. i 59. Intemperantia. Et hujus vocabuli significatio variat. Plerumque denotat excessum in victu. Gr. dicitur ακρασία, (vide Acrasia) ἀκολιισία, πλησμο,ὴ, ἀπλησία. Haec morborum promus conduS, sicuti contra temperantia sanitatis penu dicitur. Propterea & illa mater, vel nutrix ; quemadmodum haec contra noverca Medicorum habetur. Junge Dieter. Jatr. n. 696. Casp. Rejes C. El. q. 88. n. 123. Vel accipitur pro intemperie, Gr. δισκραπά dicta, quae & à Latinis intemperatura, tntemperamentum , vocatur, quemadmodum ex Theatr» Mundellae & aliis Indicibus Galeni constare potest. Vide Dyscrasia. Et homines dicuntur Intemperati secundum geminam illam significationem. Vel ἀκὸλαςοιν ἀκραττὸς, vel δόσκρατσι. Intemperies, δυσκρασία. Vide Dyscrasia. Intentio, homonyinon etiam est vocabulum. Vel enim materialiter & corporaliter accipitur pro tensione, extensione. Gr. τάσις, ἔκτασις, Latine & intensio vocatur. Cujus sunt species, ἔκτασις, άνὰτασις, & κατάτασις, vide Catatasis, Ectasis. Vel de animi comprehensione & conceptu, & ita idem significat, quod indicatio, ἔνδειξις, scopus. Vide Endeixis. Intepesco, χλιαίνομαι, idem, quod Tepesco, h.e. paululum calefio. Vide Cliænestæ. Interaneus, ἔντερος, idem, quod internus. Ita apud Scrib. legitur interanea vomica, nunr. 96. Rhod. in non ad h. l. Stricte vero Interanea idem sitnt, quod viscera abdominis, Hirae, τάστότερα, τὰ ἐντέσθια. Vide Entera. Hira. Linden. Ex. IX. §. 57. Rhod. in Lex. Scribon. Interbastare, pharrnacop. interluere, à Graeco ἐπιπάσσειν. Janus Cornar. rei medicae enumerat. Intercalaris, ἐμβόλιμος, dicitur de mense; vel die, qui interseritur ab Alironomis, Gal. c. t.in 1. Epid. t. 1. Poflet tamen etiam de tempore aliquo, quod in morbis periodicis intercedere quandoque solet, accipi, si liuberet. Et Substantivum intercalatio significat additionem dierum aut mensium pro totius anni solaris aut magni complemento. Augen, i. 1. de hom. partu c, 4. Intercapedo, τὸ μεταξὺ, idem, quod Interstitium, Intervallum. Dieter. n. 524. Interceptio, ἀπόληψις Vide Apolepsis. Accipitur & pro remedii genere, vel modo, quando nimirum humorum, & praecipue sanguinis motus intercipitur. Gr. δίάληψις. Unde & medicamenta intercipientia, δίαληπτικὰ, vocantur, quae funi e numero repellentium, saltem loco applicationis ab illis differentia. Siquidem non fit in ipsa parte affecta, sed in vicinis, ubi humor defluit. Vocantur alias Defensiva. Rolfink. Ο. et M. Med. Sp. l. rosis. I, c. 15. Intercipientes membranae, δίαφράττονπς, vocantur septum transversum, mediastinum. Vide Hypezocos. Intercidens, παρεμπίπτων. ’Vide Empipto, idem, quod Interveniens. Intercidens pullus dicitur, cum inter duos ictus, qui ordine proprio inferuntur, ictus medius intercurrit. Gal. in des. Quomodo hic à Dicroto differat, ego non video. Intercisio, διακοπὴ, idem, quod Dissectio. Vide Diacope. Interclusus, est epitheton curae cujusdam peculiariS, quae requiritur in quibusdam symptomatibus morbi Gallici gravioribus, v. g. ubi sal corrosivum malignum peccat, & rnaculaS nigras excitat, aut ungues digitorum in manibus pedibusque corrumpit, ut decidant &c. Parac. i. 7. de oXig. & cura morbi Gall.tc. c. II. Intercostalis, μεσοπλεύριος, epitheton musculorum, qui costis veris interjacent, suntque duplices t Interni & Externi. De quorum structura, fiatis, & u(u vid. Gal. l. 8. Anat. adm. c. 3. et 6. I. 7. de Us. part.c. 2o. Barthol. l. 2. Anat, c.z. 5.3 3 4. & vaforum, arteriae & venae, de quibus etiam in Anatomicis, Intercurrens, παρεμπίπτων, idem, quod Intercidens. Epitheton pulsus, Galen. l.I. de dissi. puls, c.I2. Est etiam apud recentiores epitheton febrium quarundam continuarum, quae contradistinguuntur stationariis , quando non à particulari anni constitutione dependent, sed indifferenter cum stationariis aut fecum invicem commiscentur, jam parcius, jam inclementius saevientes & depopulantes, uti descripsit eas Th. Sydenham. Ohserv. Med. de Morb. acut.sect._6. cap. I. p. m. 409. De Stationariis vide infra suo loco. Intercus, scii. Aqua. Vide Hydrops. Interdentium, vocatur intervallum inter dentes ejusdem ordinis. Linden. Ex. XL § . 72. Interdigitium, dicuntur Plinio calli, vel ver. rucae inter digitos, praesertim pedum, obortae, C. Plin, Secund. Medicinae l. 2. C. 56. Interfoemineum, περίναιον, περίνεον,ζ vOCHtUr Hippocrati media illa pars, quae interjacet inter pudendum & anum, quod duobus feminibus sit interposita. Hippocr. 4. aph. 80. 7. aph. 39. 2. defract. t. 43. et 4. de urtic. t. 45. ( Junge Galen. in comm, ad haec loca s l. 1. de morb. mul. CI. 34. Adde Foes. p. 497. Dieter. «. 675. Interitus, φθορὰ, quid significet, notum. In animalibus & hominibus aequipollet morti. Alias omne genitum corpus fecum habet & generationis & interi- tus sui caussas. Gal. I. I, de sinu tu.c, 5. praecipuam interitus caussam vocatfluorern, i.e. deperditionem portionum quarundam, quae opus habent restauratione, Jul. Alex. l. 2. Salubr. c. 1 o. Interlunius, epitheton est epilepsiae, quam interlunium morbum vocari scribit Hartmann. Disp. Chymico-Medica XVI. de Epileps. 0- 2. quia interlunio nati hoc morbo potissimum corripi creduntur. Intermissio, Gr. διάλειψις. Vide Dialeipo. Intermittens, διαλείπων, vide Dialeipo. Pulsus intermittens qui dicatur, vide Gal. l. 1. dediff.puls. c. 12. scilicet, quando manifesta quaedam mora in rhythmo observatur p. n. ob flammae vitalis defectum. Non est tamen semper lethale signum, teste experientia in senibus & aliis. Internodium, σκυταλὶς, φάλαγξ, dicitur de ossibus digitorum mutuo sibi colligatis & articulatis, & ordine sibi succedentibus, Gal. /. 1. Anat. adm. c. y.l. de offc. 19. ab acie Gr. φάλαγξ, aut turma equitum, quae κσυτάλη appellatur. Alias Graeci iis ossibus peculiaria nomina tribuerunt. Prima metacarpo proxima dicuntur προκὸνδυλοι, media κὸνδυλοι, & postrema μετακὸνδιλοι. Castell. Alias & φάλαγξ vocatur articulus, quo magnus digitus ossi Carpi propinquo dearticulatur. Gal. i. 2. de V. P. c. 9. Sunt etiam, qui Phalangis nomine Metacarpi olla comprehendunt, ordine etiam eodem, velut in acie, constituta, quo ossa digitorum. Idem. Interossei, dicuntur musculi digitos in manibus & pedibus abducentes. Barthol. l. 4. Anat. c, p. p. 575. et c. 14.5. 583. Interpassare, Medicis est facculum medicum trajectis ordine filis ita firmare, ut contenta aequaliter ubique distribuantur, neque conglomerentur, Ioh, Micrael. Lex. nilos, col. 64o. Interpellatus morbus Paracelso dicitur vagus, varius, qui nunc hoc, nunc alio modo paroxysrnat, ( i. e. exacerbatur) & non habet certum paroxysmum, I. 2. de Tart. tr. I. c. 2. et in Expos. Interpolatus, usurpatur à Paracelso pro intercalari , sive intervenienti, & dicitur de diebus extra paroxysmum febrilem, sive απόρεξΖας, Schol. ad l. 2. de Tartaro tr. 2. c. I. Interscapulium, Bartholin. vocari statuit iplam spinam scapulae, sive processum illum in gibba parte illius occurrentem, quae ῥάφις, & Russo ὑπεροχὰ ώμοπλατὰν, eminentia seapularum, Hippocrati in Mochlico τὸ άνιήμαλον τὴς ώμοπλάτης, i. e. irregulare fcapulae vocatur, libell. 4. Anat. c. 19. Verum Ilind. saltem fossulae longae nttinque illius fpinae nomen hoc tribuit Medie. Physiol. l. a.c. 14. §. 51. Intersectio, διακοπὴ, idem, quod Intercisio. Vide Diacope. Interseptum, κίων. Vide Columna. Interstinctus, est epitheton variolarum, quae alias etiam Discretae & Distinctae vocantur apud Thom. Sydetiham. Ohserv. de morb. acut.fect. III. C. 2. ad differentiam confluentium. Interstitium, διάστημα, generaliter idem quod Intervallum. Vide Diastasis, ln specie vero notat fpatium duodecim horarum, in quo febriS terminatur, Gal. /. 2. de crisi c. 9. Interstitium ciliare vocatur quoque circumferentia uveae tunicae oculi, ubi duplicata membrana ejus le reflexit ad humorem crystallinum, diciturque communiter ligamentum ciliare. PlempiuS YOcat nexum stamineum, & sunt tenuia quaedam filamenta ex uvea producta, reserentia lineas nigras palpebrarum pil.s similes, crystallinum humorem cingentes, qui horum ope nectitur vicinis partibus, & cum uvea mobili quoque movetur. Barthol. i. 3. Anan cap. 8. C. Hofm. comm. ad Gal. de V. P. n. 71 i, Intertrigo, παράτριμμα, significat cutaneum vitium, ex solutione continui cuticulae primo per attritionem violentam facta, consequenter & à caussa interna, lalfiS scii, particulis ferosis tenuioribus sive ichorefcentibus oborta. Convenire videtur vel cum Sudaenixibus , vel cum Impetigine. Scribon. n. 222. Intervallum, διάλειμμα, vide Dialeimma. Quamvis non solum de febrilis paroxyfmi remissione & cessatione, verum etiam de aliorum morborum periodicorum exacerbationibus cessantibus usurpari pofsit & loleat. Vide Scribon. n. 99. Ioo. Intervallum quoque vocatur morula illa, quae in pulsu contingit, si qua est, post subfidenstam arteriarum, antequam ab impulsu cordis denuo distendantur, Galen. de puls, ad Tyron, c. 4. Intestina terrae trita, terreni vermeS, Dioscor. I. 2. cap. 2 2. Intestinum, ἔντερον. Vide Enteron. Intortus,ἐπεστραμμένος, vel idem significat, quod contortus, συνεστραμμένος : vel praepositio In auget significationem v ut notet violentam insertionem, vel intrusionem, v. g. Intortum linteum. Scrib. n. 43. Intorta papyrus, Celsi l. 5. c. 2 8. Intoxicatio, est idem, quod Infectio, quamvis Paracels. restrinxerit intoxicationem ad externam venenationem apostematum, vulnerum, uti videte licet l. I, de Peste c. 1. et 2. Intricatus, ἐμπλεκόμενος vel ἐπιπλεκόμενος, quid extra forum Medicum significet, ex aliis Lexicis constare potest ac debet. In Anatomicis est epitheton musculi in aure externa siti, qui & Bicaudalis Vel Tcicaudalis vocatur ob varietatem. Vide Bicaudalis. Intritum, ἔντριτον, ἔντριμμα, ὑπότριμμα, significat cibum, qui interitur & infricatur, sive cibus in mortario subactus, recentioribus Medicis contusum dictus Rhod in Lex. Scrib. Intritum specialiter quoque vocatur panis in cerevifia, quod & febricitantibus concedi potest ex mente Rolfincii. Verum cum vino & saccharo ad refecti . a merito refertur. Ord. ac M. M. Sp. l. i4 s. i. C. 25. ubi βλημα Graece appellat, quod tamen teste Athenaeo panem intritum, led calidum significat.' H.nr. Sreph. in Thesauro Alias ἔντριμμα ex Polluce significat quoque fucum, qui vultui infricatur. Introcessio, idem, quod Impressio, de quo vocabulo p. a. Illo nomine usiIS est Scultet. Arm. Chirurg. Part. II. Obs. 9. & 2o. Introsusceptio, vel Intussusceptio, vocatur ingressus p. n. portionis intestini in proximam, sive reduplicatio intestini instar digiti in chirotheca intus retracti & reduplicati, quae caussa ilei lethalis habetur à Boneto Sepulchreu vel Anat. Pract. l. ^.s.ect. I4. Obs. 2o.p. 9Io. 9I I. Vocatur & Subingreffus. Intumescentia, οἶδος, ὄιδημαοἴδημα, idem, quod Tumor. Vide Tumor, Oncos. Invado, ἐμπίπτω, vide Empipto. Usurpatur de actu ipso fecundo laesionis à morbis provenientis, qui & invasio vocatur morbi. Alias invasio etiam dicitur incubus, Gr. ἐκβολὴ. Dolaeus Encyclopaed. l. I.c. I3.§.r. pag. 197. a- Invalesco, ἐπισχύω, ἰσχύω, intensivam oblinet significationem, & notat robur, vires acquiro, recupero. Hippocr. 2. aph. 8. Junge Dieter. n. 415. Sed substantivum invalescentia accipitur privative, idemque est, quod invaletudo, Gr. ἀῤῥώστημα, ἀῤῥωστία, infirmitas. Vide Arrhostia. Ita & Adjectivum Invalidus idem, quod debilis, infirmus, impotens, Gr. ἀσθενὴς, ἄῤῥωστος, ἀδύνατος. Et ita privativam obtinet significationem. Inventio, ἕυρεσις, dicitur consecutio rerum Medicarum, sive in luente lolum, sive etiam realis. Non enim solum remedia inveniuntur, sed & caussae sanitatis & morborum debent per ratiocinationem legitimam inveniri prius rite investigatae. Est autem Inventio duplex : Dogmatica una, quae etiam sano lensil Methodica appellari potest, quia methodo & via.quadarn ordinata procedit. Dicitur & Logica, vel rationalis: Altera fortuita, calualis, quae & empirica nominatur, qua res temere & incidenter reperiuntur. Gal. l.I. Medi, med. cap. 4. et l. 3. c. 1. Inventio haec fortuita in Anatomicis haud folet esse infrequens, dum multa ab aliud agentibus inventa simt, latente etiam C. Hofmann. in Gal. de V. P. n. 4i 3. Inventoribus olim divini honoreS fuerunt decreti, teste Lang. i. 2. ep. 3. Inverecundus, ἀναίσχυντος, quid proprie fignificet, e Lexicis aliis constare debet. Inverecundum oS vocatur ab Anatomicis os frontiS, Barthol. libell. 4. AnM. c. 6. p. 7o6. Dicitur alias Os puppis. Inversio, ἐπιστροφὴ, vide Epistrophe. Palpebrarum inversiones propriis nominibus vocantur ἐκτρόπιον, & λαγοφθάλμιον. Vide Ectropion, Lagophthalmion, Jung. Scribon. n. 36. 37. Rhod. in Lex. Scrib. Invertens dicitur hodie virtus vel facultas medicamentorum, quando peccans materia ejusque qualitas per portiones medicamentosas in contrarium per-, mutatur; tenuitas incrassatur, crassa attenuatur, acris mitigatur, acida obtunditur aut dulcescit, quemadmo-t dum passim in Practicis scriptoribus recentioribus obs servare licet. Investigatio, ζήτησις, idem, quod Inquisitio, vide superius. Est medium ordinarium inventionis; quam praecedere folet. Inveteratus, παλαιὸς, χρόνιος, dicitur de morbis, qui altas jam radices egerunt; & distinguuntur à morbis recentibus. Non plane vero Inveterati morbi iidern sunt cum cbronicis, aut longis. Omnis quidem inveteratus est etiam longus, sive μακροχρδίιος, sed non Vice versa, cum longi ab initio etiam fuerint recentes. Inveteratum, παλαιὸ,, etiam usurpatur de remediis. Gal. l. 5. de S. Fac. c. 9. adfin. Verbum inveterascere legitur apud Scrib. n. 250. Junge Rhod. in Lex. Invictum, ἀνίκητον, nomen Emplastri. Vide Aniceton. Invidia, φθόνος, est affectus animi, & species tristitiae, cum quis ex alienis bonis tristitia afficitur. Est vero pessima specieS tristitiae, Galen. l. de cogn. & cur. an. morb. c. 7. Est caussa morborum, praesertim languoris, & atrophiae. Jung. Charlton. Ex. VIII. §. 30. Rolfink. Ο. ac M. Med. Sp. l. 2. sect. 3. c. 107. Vocatur etiam Livor. Jul. Alex. l. 22. Sal. c. 3. Fascinationem quoque ab Invidorum effluviis deduxit Lang. 1. 2, ep. 36. In virtute, i. e. in diluto, Capril. de febr. pu’ trid. l. z. Inviscatio oculi, idem, quod λήμη, γλήμη, glamiæ, est quaedam viscositas palpebram vel cum pupilla jungens, sive in ejus albedine, sive nigredine, vel utroque palpebras simul jungens, qualis ht propter vulnera in oculis. Galen. l. de ocul. c. 9. Est autem liber spuritis. Invisibilis, ἀόρατος, quid significet, notum est. Hominis invisibilia sirnt commentum Paracelsicum & Crollianum, de quibus vide Libav. Τ. IV. Oper. f. I9. Inunctio, χρίσις, ἄλειψις, ἄλειμμα, μυρισμὸς, idem, quod Illitus, vel Illitio? Vide Illitio. Sumliur vel pro ipsa actione, vel etiam pro materia, quae illinitur. AEgin. /. 7.C. 2o. Dicitur unguentum, Adeps &c. De cura morbi Gallici per inunctionem cum Hydrargyro vel Mercurio vide Hildan. Cent. 5. Obs. 92.seqq. Rolf Ο. et M. M. Sp. l. fi.s. 3. c. a-seqq. Invocalis. ἄφωνος. Vide Aphonia. Involucrum, εἴλυμα, dicitur de membranis partem aliquam investientibus. Ita Periostion est involucrum Ossium. Gal. in des. Pericardion vocatur Involucrum cordis. Involuntarius, ἀεκὼν, vel ἀκὼν, idem, quod invitus. Dicitur de eo, quod nobis insciis & praeter voluntatem nostratn accidit, v. g. mictio vel urina in- voluntaria; idem quod incontinentia urinae. Involutus, εἰλούμενος, vide Eilumenos. Est & idem, quod Ileon, epitheton intestini tertii tenuis, vide Eileon. Instrumenta quoque aliquando involvi solent V. g Aurisealoium lana involutum legitur apud Scribon. et. 230. & Manus linteo involutae p. 180. Involvulus, ἴψ, vermiculi nomen pampino sese involventis. Vide Ips. Inustio, ἔγκαυσις, σύγκαυσις. Vide Encausis. Accipitur vel Pathologice de intemperie nimis calida partis alicujus, vel inflammatione; vel Chirurgice de operatione, quae cauterium actuale vocatur. Vide Cauterium. Inustoria, Graecis Cauteria, Didac. Merin. de morb. internis, l. 3.C. 5. Inutilis, δύσχρηστος, ἀσύμφορος. Vide Dyschrestus. Linden. Inutile descripsit, quod alienum est ab utilitate communi, & quod noxam nocere & damnum dare atque perniciem potest. Linden. .Ex. XIII. §. 284. Iobolos, ἰοβόλος, est epitheton belluarum virulentarum, quae venenum ejaculantur. Legitur apud Nonum de M. P. C. cap. 26o. Iodes, ἰώδης, id est, aeruginosus, ab lis, aerugol Epitheton excrementitiae bilis p. n. Vide Bilis. Unde vomitus aeruginosi Oriuntur, ἔμετοι ιώδεες, quorum aliquoties meminit Hipp. t. Prorrhet.s. i t. io. Coac,t.t uti. l. t. Epid.s. 2. t. 54. et alibi in Epid. Jung. Foës.p.294. Caussam vero talis vomitus petere Sylvii l. i. Pr. Med. c. 30. §. II 2. Significat & coeruleum colorem, violaceum, in qua significatione ufus Dioscorides I. $.c. 171. ab lar, viola. Potest etiam significare aeruginolum, venenosum, ab lis r quod aeruginem, sagittam & venenum denotat. Vide Ios. Ionta, τὰ ἴοντα, dicuntur Hipp, prodeuntes dejectiones & excretiones, quae videlicet per universum morbum aut saltem longo illius intervallo exeunt. Hipp. 4. aph. 2. et 21. Gal. in comm. à verbo ιἐναμ, ire, exire. Dieter. n. 4 I7. Ionthos, ἴονθος, Latine Varus dicitur, tumor exiguus & inflammatorius plerumque in faciei cute, ex portionibus sanguinis accensi crassioribus collectis & stagnantibus, Obortus, Gal. s. 5. de C. M. S. L. cap. 3. Non est pruriginosus, neque ad scalpendum invitat. AEginet. l. 3. c. 25. duplices constituit varos : alios nondum induratos I aliOS vero in callum degenerantes. Aestus scribit, varum etiam ἄκιην vocari, quamvis hoc Vocab, non occurrat in Lex. Gorr. tamen putat, varcs ἄκ,ικς dici, quod non pruriant. Foës. p. 17. Conveniunt vari cum furunculis. Vide Dothien. Cl. Lentibus disu crimen facit inter Ionthos & Varos, scribens, quod illi pruriant, hi vero non ; deinde & Ionthas in genere toeminino vocavit, qua autcritate an propria an aliena utrumque nitatur, non est mearum partium ventilare. Interea legatur laud. Auroris Miscell. Medico - Practic. Part. II. p. 559. Ios, ἰὸς. Vide Ærugo. Rul. dicit Ios, id est, Venenum. Iosacchar, ἰοσάκχαρ, id est, succharum violaceum apud Actuarium. Gorraeus. Iotacismus vocatur à Lentilio vitium linguae » quando vocabula vel certas literas enunciare nequeunt. Pertinet ad Balbos vel Blaesos. Legitur cum Lambdacismi descriptione in d. l. P. II. p. 647 feqq. Ipnos, ἴπνος, idem quod καμῖνος, Furnus; φοῦρνος. Hippocr. /. 2. de morb. XLIV. I7. ubi ἰπνοῦ legitur. Hinc paneS ίτηίτά/, furnacei, sive in furno cocti dicuntur, l. de diaeta XI. 3. Vide Foës. p. 285. Ipoterion, ἰπωτήριον, nomen medicamenti, quasi Latine Exprefforium dicti, ab Heraclide inventi apud Gal. /. 4. de C. M. Ρ. G. c. y. ubi perperam άτητὴριον legitur, notante C. Hofmann. in ἀνεκδοτὸις notis ad h. l. Ips, ἴψ, idem, quod Involvulus, de quo p. a. Vermiculus videlicet sese vel foliis & pampinis vitis involvens, vel vestibus. Unde Ips vinarius, Si Ips vestiarius appellatur. Aldtov. proleg. de Infectis p. 5. et 6. et l. 4. c. 5. edit. Bonon, Linden. Ex. V. §. no. Λϊ. . Ira, Iracundia, ὀργὴ, ὀργιλότης, θυμὸς, ὀξυθυμίη, inter affectus animi facile notissimus, frequentilfimus, vehementissimus habetur, cujus impetum nihil ab inlania & lurore differre, scripsit Galen. l. de cognosce & cttrand. anim. morb. c. 4. et 5. unde & vulgo Furor brevis dicitur. Hujus vero affectus formalis ratio adeo intricata est, ut difficile, imo pene impossibile sit, generaliter & simul accurate describere. Maxima vero spirituum & sanguinis perturbatio concurrit, ' quod patet ex characteribus & signis iratorum 3 dum mox pallent, mox rubore suffunduntur, frons corrugatur, labrum diducitur, dentes strident &c. Operam tamen in exponendo hoc affectu egregiam impenderunt Charlion. Ex. IIX. Patb. §. 27. Villis de An. Brut. P. 1. c. 9. Jungatur Rolfink. Ο. ac M. M. Sp. l. 2.s. 3. c. 103. Fabr. Hild. cent. Epist. 1. Sunt vero potissimum duae species Irae, quarum una celeris est, & ὀξυθύμίη Hippocrati dicitur, Latin. Excandescentia, & homines ὀξύθύμοι, Hippocr, l. de int. affect. t. 68. i. 6. Epid.s. 4. t- 4. s. 5. t. 8. I. 1. de diaet. XXXVII. y. altera gravior longoque tempore pressa, Gr. θύμοθρ, όργελότης, Lat. Iracundia , & qui illam habent, θύμώδεις Hippocr, vocantur, & ὀργίλοι. Vide Foës. Oec. p- 457. Est vero Ira non solum caussa morborum procatarctica, ita ut mors quoque insecuta fit illius vehementiam, contra autoritatem Gal. qui negavit, quendarn ex ira mortuum esse, I. 2. de sympt. cauff. cap. 5. uti patet ex Cafp. Rejes C. El. q. 5o. et 79. Verum etiam aliquando caussa sanitatis, & remedium esse potest, si levior, moderatiorqtIe fuerit. Hinc Hippocr, fuasti /. 2. Epid.s. t, n, 16, Jung. C. Hofmann. l. 5. e. 39. §. 6. Iris, ἴρις, vocabulum est πολύσημον. In PhysiciS notat illum multicolorem arcum coelestem, sive Meteoron illud aereum, de cujus generatione nondum plane conveniunt recentiores etiam Philosophi, quamvis in hoc omnes consentiant, quod ejus colores pingantur per radios solis in guttulas aqueas illapsos & tum reflectendo, tuin refringendo varie ad visum transmissos. Hanc ante diluvium suisse negavit Helmont. tr. Me- teoron Anomalttm n, 2. Verum an fiatis valido argumento hoc fecerit, dubito. In medicina Irli significastonem habet I. Botanicam, quae etiam non est hujus loci. 2. Anatomicam, & notat circulum & coronam in oculo mediam, ubi inter fe committuntur tunicae universae, Gal. I. 14. meth. med. c. 19.1. Io. de V. P.c.i. & 3. C. Hofmann. in comm. ad Gal. n. Txy. Barthol. i. 3. An. C. 8. Inditum ei fuit nomen ab arcus coelestis similitudine. Hujus partes, quae pupillae proximae sunt, nigrae, ττζΐς&ι, dicuntur ; circulus vero, qui candido proximus, ἅλως, Gorr. & Castell. Linden. Med. Phys. s. 2. c. ιο. §. 2o. 3, Pharmaceuticam, & est Iris nomen pastilli, croco, rnyrrha & alumine constantis, ut refert Aëtius ex Herodot. lib. 5. c. I29. notante Gorraeo. Est etiam gemmae nomen, crystallique species, & secundum nonnullos radix crystalli, plerumque sexangula, quae exposita solis radiis, per rimam, aut aliter subeuntibus, angulorum repercussu, arcus coelestis speciem in proximis parietibus imprimit. Sed & in ipsa fe arcus illius imaginem habere videtur in uno, aut altero sui angulo, si luci obversa conspiciatur. Plin. I. 37. c.p. Rui. in Lex. & Iohns. Chioccus in Mus. Calceol.f. 3. p. 200. Si vis, huc referre poteris lapidem daemonis Alberti, quibicolor, etiam, ut Iris, & confert febricitantibus, & pellit venenata, Rul. Tandem 4. Spagyricam habet significationem, & vocatur Iris mystica, in magisterio Lapidis Philosophici, quae describitur apud Libav. Apoc. Hermen P. Poster. T. II. Oper. p. 407. Iros, εἶρος. AliquoS appellare hoc nomine tumoris quasi scirrhosi in splene speciem ; alios vero malam totius corporis affectionem, notat Erotianus, & quoad posterius convenire videtur Ingrassias de tumoribus contra naturam p. 14. quando Irionem cum erysipelate eundem facit. Sed lalli omnes docet Erotianus, & εἰρος febris speciem esse Hippocrati monet. Irregularis, ἀνώμαλος. Vide Anomalia. Regularis. Irreptio,εἰσβολὴ. Vide Eisbole. Irrigatio, ἐμβροχὴ. Vide Embregma. Irrigare exuvias significat apud Serem inficere & madefacere urina vestes, lectoS, & indumenta, ipsamque corporis cutem, Keuchen. in not. p. 214. De irrigationis necessitate in praeparatione lapidis Phil. vide Th. Chym, Vol. IV. p. 759. Irritatio, Irritamentum, ἐρεθισμὸς. Vide Erethismos. Irritatio humorum quoque vocatur ὀργασμὸς, estque dispositio ad excretionem, Galen. c. 2. in g. Epid. t. 9. Irroratio, Gr. dici posset δροσισμὸς, vel ἐπιδροσισμὸς, est species Irrigationis, & superficiaria ali; δροσισμὸς, est species Irrigationis, & superficiaria ali; cujus rei, Gal. l. 7. de C. M. S. Li c. 5. Is, ἲς, ἰνὸς, sibram significat. Vide Fibra. Isada, Hispanis & Lusitanis vocatur Lapis Nephris ticus. Ephem. N, Cur, Am IU, Obs 3o. de quo vide infra Nephriticus. Isagoge; εἰσαγωγὴ, Latine Introductio, significat brevissimam tractationem alicujus rei, sive scriptum, quo prima artis alicujus rudimenta & elementa traduntur. Dicuntur & Latine Praecognita. Vel est Natura rei, quae definitione & divisione absolvitur, ut illius cognitione Lector ad aditum subeundum in seq. tractatione praeparetur. Ita inter scripta Galeni refertur libellus Isagoge, vel Medicus, vocatus. Et qui talia praecognita addis.cere cupiunt, vocantur εἰσαγογάνοι, i. e. lyrones, lib. de puls, ad tyrones. Vide Fr. Hofin. in Clav. ad Schr. l. I. C. I. Isale, ἰσάλη. Vide Ixale. Isatodes, ἰσατώδης, id est, Glasteus, ab Isatis, Glastum, herba tinctoribus usitatissima. Epitheton bilis excrementitiae colore caesio glastum aemulantis, & Occurrit apud Hipp. /. 4. Epid. XXV. I7. Galen. i. de atra bile c. 2. Est vero bilis species pessima, ob aciditatem acerrimam mordacissima, extremamque inter omnia bilis genera malignitatem obtinens, Foës. p. 287. NobiS potius videtur, atrae bilis & succi pancreatici, quam liquoris biliosi corruptio habenda esse. Isca, ἴσκα, vocatur corpus fungosum, quercubus & coryliS adhaerens, quo usi funt veteres, tanquam caustico actuali, loco ferri imponentes ventri & regioni stomachi. Verum barbaris solum receptum fuit hoc remedium, P. .AEgin. i. 6. c. 49. An coincidit cum nonnullorum recentiorum invento cauterio actuali per fungum Moxa dictum instituto, de quo infra /it. M. quaedam notanda ? Ischaemon, ἴσχαιμον, dicitur medicamentumsanguinem sistens , paulo diversum ἀπὸ τοῦ ἐναίμου : Hoc enim non modo sanguinem supprimit, sed & inflammationem arcet. Illud vero rationem habet tantum sistendi sanguinem, & quidem per caustica, & crustam inducentia simplicia ingredientia, uti patet ex eorundem formulis, ap. Gal. I. 5. de C. M. P G. c. 14. Gorr. Cast. Ischaleos, ἰσχαλέος, idem, quod ἰσχνὸς, λεπτὸς, tenuis. Galen. in expos. voc. Hipp. Foës. p.  28 8. Ischias, Ischiadicus, ἰσχιὰς, ἰσχιαδικὸς, dupliciter accipitur : Physiologice, & Pathologice. Illo modo epitheton est venae cruralis geminae, quarum una Ischias major , altera minor vocatur, Bartholin. libell. I. Anat. e. 9. Hoc vero respectu notat morbum Coxae, sive dolorem Coxendicis, estque species arthritidis, articulum coxae occupantis, adeo ut dolor ad poplitem & suram consequatur. Meminit Hipp. p. aph. 22. I. 2. Prorrhet. XLV. I. seqq. l. de affect. XXX. t-feqq- l. de Int- affectI.IV. l.seqq &c. AEgri tales vocantur Ischiadici, Gal. l. Io. de C, M, S. L. c. 2. Vide Arthritis, Coxa. Jung. Foës, d, l. Diet. n. 4o9. Morbus hic vocatur & passio Ischiadica , Helmout. tr. Jus Dominatus, n. 2 0. & corrupte ab aliis Sciauca. Tabes coxacia vocatur μὸιαδίπὴ φθίσις, cum ex abscessu, aut rheumate in coxendicem, crus & coxa emaciatur & contabescit. Hippocr. Coac, t , I44. l. de Glandul. X. 8. 9. Ischion, ἰσχίον. Vide Coxa. Ischnaeno, ἰσχναίνω, significat attentio, minuo, & Usilrpatur ab Hipp. 5. aph, 25. et 5 5. Dieter. n. 411. Ischnophonia, Ischnophonos, ἰσχνοφωνία, ἰσχνόφωνος, primario significat tenuitatem, vel exilitatem vocis, in qua significatione videtur sumi ab Hippocr. I. Epid. J. 2. t. 78. notante Galen. in comm. ad h. l. Usitatior tamen significatio videtur este, quando siamitur pro linguae haesitantia, & de illis, qui inter loquendum titubant, HIppocr. i. 2. Epid. s. V. 4. 5. 6. l. 2. Prorrhet. XVI. 2I. explicante ita Foës. p. 298. quamvis in edit. Lind. per gracilem vocem expositum legatur. Ischnos, ἰσχνὸς, tenuis, idem, quod λεπτὸς, attenuatus. Accipitur plerumque de excessiva, & p. naturali tenuitate passim ab Hippocrate, notante Foës, p. 289. Dieter. n. 412. Unde & ίχνότης maciem, sive macilentiam corporis significat, Linden. Ex. XIII. §. I97. XIV. §. 22. 24, Vide Gracilis. Ischomenos, ἰχόμενος. Vide Contentus. Ischon, ἴσχον. Vi.de Continens. Ischuria, ἰσχουρία, urinae vocatur suppressio 8c retentio , p. n. symptoma abolitae, vel imminutae actionis, idemque grave admodum & periculosum, praesertim in nephritide, notante For. i. 24. Obs. 26. Plerumque s.equi solet calculum vesicae, sed quod tantum sit symptoma calculi, uti videtur statuere Lind. Ex.XII. §. Io2. m. 113. hoc nimis stricte dictum arbitror, cum & grumus siInguinis idem facere possit, uti & nos olim in cive quodam hujus loci per longum temporia spacium mictione cruenta laborante, & tandem isehttria lethali ex grumositate sanguinis correpto notavimus. Nec videmus, quid obstet, quo minus Is.churia dicenda sit illud quoque symptoma, cum urina in vesicam omnino non venit, ob renum etiam morbos eorum actionem secretoriam laedentes, quamvis improbare voluerit Gal. I. 3. de fympt. cauff. c. 2. Eit enim generale vocabulum ϊχουρία, quod notat retentionem urinae à diversis morbis vel renum, vel vesicae dependentem. Consentit nobiscum D. Segerus in Ephern. Nar Cur. A. II. Observ. 23. & Illustr. Dn. D. Illmer à Wartenberg, Archiater Caesareus, & Professor Viennensis, in iisdem Ephem. A. III. Obs. 39. An & desidia vesicae arguenda erit; quam caussam Ischuriae rarae ex observatione M. Georgit Hannaei Professi Orthiniani legere licet in Act. Hasn. Vol. III. Obs. 8. Ischyo, ἰσχύω, hoc est, robustus fio, vires recupero. Hipp. 2, aphor. 8. Dieter. ». 415. Ischyresis, ἰσχύρησις, significat assertionem, affirmationem. Hipp, in Praecept. II. 16. III. 7. à verbo ιχυριεἰνω, affirmo, confirmo, I. de arttc. I. 5. Foës, pag. 291. Ischyros, ἰσχυρὸς, id est, robustus,validus. Dicitur de hominibus & morbiS, & opponitur τῷ ἀσθενεῖ, debili, infirmo. Occurrit passim apud Hipp- praeiertim in aphorismis, quos allegavit Dieter. n- 413. Foës. d. l. Descendit ab ιχὺς, quod vigorem, robur, vires significat. Ischyterios, ἰσχυτήριος, idem, quod ἰσχυρὸς, fortis, validus. Hipp l. de loc. in hom. XXXII. 4. Isennyusa, ἰσεννύουσα, dicitur de aetate aequalibus, apud Hippocr. I. 2. de morb. mttl. IV. Io. ubi ισενύουται legitur. Foës. p. 287. Isicos, ἰσικὸς, Isicium, est edulii genuS, ex carne diligenter intrita, & minutissime incila, quod nunc per se, nunc reticulo, aut omento circumdatum, aliis etiam junctis rebus & aromatibus aliquando in sartagine cum adipe, aut oleo, butyrove frigebatur, uti ex Apicio i. 2. c. I. docet Gorraeus. Isicium vocatur quasi Insicium ab insectione. Meminit τοῦ ίσικοῦ Al. Trallianus i. 7. c. 1. et I. 11. c. 1. Videatur & Mercurial. l. 1. de L. V. c. 2. Isir, idem, quod Ixir, vel Elixir. Th. Cdtym. Vol. IV. p.  502. Isis, ἴσις, nomen Emplastri ad cruenta vulnera efficacis, praesertim capitis, ad glutinandum, carnem inducendam, purgandum, & multos alios usus, cujus duae formulae occurrunt, IIerrnonis, quod & Epigoni vocatur, & Glyconis viride, de quibus videatur Gal. 1. 2. de C. M. P. G. c. I 8. I. 5. c. 2. et 3. Scribon. Larg. n. t.6. Se AEgin. i. 7. cap. 17. Et mirum, quod Castell. & Gorr. triplex constituerint, distinguentes inter Hermonis & Epigoni Emplastra, cum tamen Gal. expresse scripferit d. l. c. 2. Non opineris, aliud esse Hermonis facri Scribae, & Epigoni. Alias Isis nomen etiam fuit Deae Gentilium, quam coluerunt, quod morborum medicamenta reperisset, eaque per somnium aegrotiS suggessisset, Lang. /. 2. ep. 3. Isochronos, ἰσόχρονος, paritatem vel aequalitatem temporis observans , idem, quod ἰσόδρομος, aequaliter currens. Dicitur de pulsuum moribus aequalibus apud Gal. I. 2. dedign.puis. c’ I. Isochryson, ἰσόχρυσον, hoc est, Auro compar, epitheton collyrii ad multas oculorum affectiones, videl. corrosos angulos, scabras affectiones, inveteratas lippitudines, aspritudines, ficosas eminentias, cicatrices & callos, cujus descriptio habetur apud Gal. i. 4. de C. M. S. L. c. j. fere ad sinem. Vocatur quoque Isochrysum compositio quaedam Chymica ex aequalibus Reguli per Martem ex antimonio parati, & Argenti vivi sublimati partibus, culus meminit Libav. Tract, Chym. de Igne Natur, c. 35. & Apoc. Herm. Pari.prior. ς. 9' Isocrates, ἰσοκρατὴς, epitheton vixi, quod pari aquae quantitate mixtum est, Hippocr, ltb. 2. de morb. XXXIIXi 6. Isodromos, ἰσόδρομος, Idem, quod ἰσόχρονος. Vide Isochronos. Isomoeria, ἰσομοιρία, dicitur partium omnium aequalitas, Se aequabiliS potestaS, Hippocr, l. de A. Ll et Aq. XXXI. 9ό Isorrhopos, ἰσόῤῥοπος, Latine dicitur aequilibris, aequis momentis ac ponderibus libratus, aequivalens, in neutram partem vergens. Usurpatur ab Hippocr, de partibus corporis, v. g. 2. de fract. t. 67. et 2.de artic. 2 2. Ubi Gal. in comm. scribit, accurate loquendo ισόῤῥοπον μορισὲ vocari eam partem, quae simillima est cylindro. Enimveto non video rationem nec auroritatem hujus significationis. Occurrit & adverbium ίσσῥῤόπως, 3. de artic. t. 24. ubi & ίτηρόῥῥοπος opponitur, inaequalis. Jungatur Foës. p. 287. Isos, ἶσος, aequalis. Vide Æquale. Adde Dieter. ttttrn. 4o7. Isosthathmos, ἰσόσταθμος, epitheton Medicamenti cujusilam Becchici, apud Aët. I. 8. Gorr. Isosthenes, ἰσοσθενὴς, nomen est differentiae motus musculorum apud Galen. I. I. de motu museulor. c. 9. & opponitur ibi ἀ,ισοσθενὴς. Illud Latine redditur per aequali robore pollens, hoc per inaequali robore pollens , quando nimirum comparatio inter musculoS ejusdem partis antagonistas instituitur. Isotheos, ἰσόθεος, id est, Deo aequalis. Epitheton est, qua Medici apud Hippocr, quando Medicum, qui simul bonus est Philosophus, Deo aequalem dicit, I. de dec. ornat. V. t. Vide Galen. in libell. hoc sit. & Lind. Ex. II. qua medicamentorum quorundam maxime utilium & probatorum, quamvis meo judicio hyberboiicum, v. gr. Collyria quaedam ita vocantur apud Aëstum i. i. AEgin. /. 7. c. I6. Confectio ad tulfim quaedam appellatur ισόθεος, Galen. /.7. de C. Μ. S. L. c. 3. alia contra Colicam, d. I. 9. c. 4, Unguentum Ischiadicum, Aët. i- i 2. c. 5. notante Gorraeo. Ispida, ἀλκύων,, nomen avis parvae, pulchrae, pennarum venustate clarissimae, Alcyonis species, cujus descriptio & ulus videatur apud Aldrov. Ornithol. l. 20 c. 61. Isthmion, Isthmos, ἴσθμιον, ἰσθμὸς, vocatur ea pars corporis, quae os & gulam interjacet, sive communis gulae & gutturi, per quam ea, quae comeduntur & bibuntur, transeunt, per translationem prcpter loci angustiam ita dicta. Unde & tonsillae inflammatae παρίοθμια appellantur, Hipp. 3. ople 26. Dieter. n. 657. Hac ratione ϊσθμὸς & φάρυγξ idem erunt, hoc est, quae inter stomachum & laryngem interjacet, latitudo & capacitas, Latine Fauces dicta, quamvis Gal. csin- ρνγγα dicat, corpus esse isthmum ambiens, l.demusc. distxiil. c. 1 5. Italicum, ἰταλικὸν, nomen Emplastri susinre, quod vim habet purgandi ulcera sordida, & carnem inducendi, cujus descriptio habetur ab .AEgin. l. 7. c. 17. Ejus usus meminit & I. 4. cap. 40 Ballamus quoque quidam compositus nervorum affectibus summopere conducens Italicats cognominatur, cujus descriptio extat in Jac. le Mort Pharrn. Med. Phys c. 16. p. 213. Iter, ὁδοιπορία, quid significet, notum est. Consideratur vero & in Medicina, tanquam caussa sanitatiS & morborum. Hinc Hipp. l. de sal. diaet. t. 9. docet, quo tempore anni, & quomodo iter faciendum sit ? & Gal. inter morbos iter agentium in frigore fummo refert convulsionem, i. de diff. morb, c. 5. item putredinem ex itinere laborioso, propter variam aeris mutationem, i. li. meth. med.c, 4. & alibi. Ithagenes, ἰθαγενὴς, genuinus, legitimus, proprie usurpatur de conceptu vero, ad differentiam molae, aut alterius falsi conceptus, Hippocr, l. destecilib. XXi 2. I. t. de morb. mul. XCVII. 3. Junge Foësius. Oec. p, zyS.seqq. Ithycybos, ἰθύκυβος, ex recto gibbosus, & usurpatur de spina, cum ex tecto in gibuum elevatur, Hipp. 3. de artic. t. 44- Ithylordos, ἰθύλορδος, oppositum est prioris, & dicitur de incurvato, & in directum repando; in specie de lpina introritvu inclinante, Hipp. d. I. t. 42. Ithyoria, ἰθυωρία, idem, quod ἐυθυωρίαεὐθυωρία. Vide Euthyoria, Rectitudo, rectus processus. Usurpatur ab Hipp. /. r. de fract. t. 9. io. et 3. tit. 3 I. Ithys, ἰθὺς, idem, quod ἐυθὺς, rectus, directus. Vide Euthys. Ithyscolios, ἰθυσκόλιος, notat compositam recurvationem, ἐκ τοῦ ἰθυκύβου, vel ἰθυλόρδου, quando & in posteriorem & anteriorem partem fit incurvatio; & usilrpatur etiam de spina, Hippocr, d. I. t. 42. & Galen. in comm. ad d. l. t, 48. C. HOfin. reddidit Lat. Recticttrvus, in comm, ad Galen. de V. P. n. 922. Ithytriches, ἱθύτριχες, dicuntur, qui rectos habent capillos , Hipp. lib. 6. Epid. VII. 28. quibus crispi opponuntur capilli, Gr. sxin, vel οὺλότριχυς, Aristot. in Alex, in probi, dict. Itinerarium, ὁδοιπορικὸν, vocatur in Chirurgicis instrumentum ex tenui argento, vel orychalco paratum, quo via ad exactam loci, in quo, & per quem incisio ad extrahendum calculum vesicae lacienda est, notitiam monstratur, cujus delineationem & ulum exhibet Hddam i. de lithotomia vesicae, cap. ia. 15. Hujus delineationem exhibet etiam Scultetus Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XVII. sig. d. Alias Itinerarium in propria significatione, quatenus significat descriptionem memorabilium in itinere, Medicis quoque commendatum esse debet, ad veram experientiam acquirendam & confirmandam. Itis, ἶτις, terminatio est propria inflammationum, sive potius nominum inflammationes nunquam non significantium, V, g. Phrenitis, Pleuritis, Nephritis, &c. teste Linden, Ex. XVI. §. I I. Itrion, ἴτριον,, liate & stricte acceptum fuisse vocabulum, constare poteri. ex Autoribus diversis. In ge iere notat placentirum non termen.atarum genuS, Latinis Libum dictum, 1 ang l. 1 ep. .o. l’ub te comprehendens duas s.pecies : ptaestantiorem unam 3 quae ῥύημα, & viliorem, quae λάγανο, dicitur, Gal. I. I. de Al.sacult. c. 4. Fcësius explicat ήτρια per dulciaria liba, aut bellaria, vel paneS dulciarios ex saccharo, nucibus, pineis, amygdalis, aut etiam seminibus papaveris, & sesami confectos, quales hodie Marzipanes vocantur, corrupta forte ex μάζα voce, Oeconom. pag. 191. De Itriis etiam legatur Mercur. I. I. V. L. cap. n, Lang. 1. 3. ep. 4. J. Alex. /. 8. Sal. c. Io. Iva vocatur Ruland. & lohns. Medicina, propter membra contracta, v. gr. Iva arthetica, Iva potabilis. In Lex. Jucunditas, Jucundus, ἥδυσμα, ἧδος, etiam ἦδος, ἡδὺς, quid significet, notum est. Vide etiam Hedys. Refertur alias inter generales conditiones, ad Methodum medendi spectantes, ex Galen. I. t a. meth. med. c. 13. Quomodo tamen haec conditio aliquando limitationem admittet, vide in Dogm. nostris P.lKc.3. dogm, Io. p. 512.seqq. Adde & C. Hofniann. Orat. Isag. 2.p. n 4. seqq. Judaicus, Judaeus, ἰουδαϊκὸς, ἰουδαῖος. Est epitheton lapidis, qui In Palaestina Syriae repentur, unde & Syriacus vocatur, eslque glandis effigie candidus, lctta admodum configuratione, à cujus obtusiori parte ad acutiorem procedunt eminentes lineae, aequaliter inter se distantes, quasi de industria detornatae. VlS eidem tribuitur insignis comminuendi calculum, & cum urina expellendi, Gal. I. 9. de S. F. §. Judaicus. AEigin. i. 7. c. 3. Hinc etiam ab effectu τηκὸλ.θρς atque ἔνροιος dictus fuit; à similitudine vero φοιιικιτὴς appellatus, Gorraeus. Commendat ejus quoque virtutem Paracels. I. de morb, Tartareis c. 18. et 2o. in specie oleum ex lap, Judaico, I. de morbis ex Tartaro, tr. 2. c. I. Videatur & Schroder. I. 3. c. 8. n. Io. Deinde est epitheton Emplastri, cujus geminae habentur descriptiones t una apud Cels. lib. 5. c. 19. quod dicit fracto capiti accommodatum esse t altera apud Aetium l. 15. quod repurgans carnemque gignens habetur, notante Gorraeo. Judicatio, Judicium, Judex, Judicatorius, κρίσις, κριτὴς, κρίσιμος. Vide Crisis, Crisimos. Jugale, Jugamentum, ζύγωμα, os dicitur, quod temporis musculo praepositum transversam in medio suturam habet, cujus posterior pars cum capitis osse, quod juxta aures est, anterior cum parte supercilii extrema ad parvum Oculi angulum continuatur, Gal. i. de ossis, c. 2. duplex ad utramque aurem, super foramina, per quae facultas aud.endi est, emergit, l. Introduct. c. 11. et com. 2. de artic. t. 14. Vide & Barthol. libell. 4. Anat. c. 6. Jugalis dicitur futura cranii, quae alias sagittalis vocatur, quasi luturam ossa syncipitis conjungentem diceres. Nominatur & Virgata. Vide Virgata. Jugalis etiam dicitur sutura in osse jugali Occurrens, & prccessum p.imum cum primo maxillae IupclioriS conjuugens. Blas. Med. Un. p. 105. Jugularis, σφαγίτις φλὲψ, vocatur vena utrinque ad colli latera in jugulo abscendens. Dividiturque in internas & externas, de quibus vide Barthol. lihell. I. c. 6. .Meminit Galen. c. 2. de R. V. l. A. t. Io. et l. de venu & art. dissect. c. 7. Hippocr, vocavit σφαγάς τοῦ τραχὰλου, i. de glandnl. II. 19. Earum venarum tectionem valde periculosam esse, testatur Hildan. Cent. 4. Obs. 2. Nihilominus tamen aliquando institui pcsse, docet Idem d. l. Obs. t 4. Jugulatus, ἀποσφαζόμενος, dicitur de animalibus, quae interimuntur praeciso jugulo, & venis jugularibus, Hipp. 1. de nat. bum. t. 31. Sumitur tamen aliquando verbum Jugulari latius, pro occidere, interficere , uti patet ex Scrib. n. 84. Jugulum, σφαγὴ, proprie significat cavum illud, sive scrobiculum, quo disparantur κλεῖδες, sive Claviculae; in qua significatione legitur apud Gal. I. 1 3. de Us. P. c, 11. notante C. Hofmann. in cornm. n. 104. Autores tamen Latini frequentiilime usiirparunt vocati.' Jugulum pro ipsis Claviculis. Vide Clavicula. Unde passim in Gal. Latina vetsione, Foresto, & aliis de Jugulo fracto, incurvato, fistuloso &c. legitur. Ita & Barthol. testatur, Cellutn vocasse Jugula, iibeZi.4.c. 19. in princ. Alias Jugulum vocatur quoque primum Os sterni, amplius & crassius pugionis referens nodum, teste eodem, d. /.«18. Juleb, Julapium, Julepus, ζουλάπιον, aliaS ἰολάβιον, dicitur medicamentum liquidum & potulentum ab Arabibus inventum, ex aquis vel succis liquidis, cum saccharo, vel sytupo aliquo paratum, cum vel sine concurrente coctione ; de quo medicamenti genere legi pOlfunt Morell. in med. praefcr. form. l. 1. s. I. c. 2. Scbroder. I. 2. cap. 64. Schenk. in Syntagm. comp. & praefcr. medic. Part. fpec. cl. 2. S. 5. c. 2. Rolfink. Ο. et Μ. Med. Sp. i. S. fect. 2. cap. 20. Julepus vel Syrupus Chymicus paratur, si extractioni diminutae additur faccharum purum, & coquitur ad perfectionem, filtratur, vel clarificatur. Libav. Alcium. Pharm. c. 24. Iulia, rectius Iulis, ἰουλὶς, nomen pisciS, quem inter saxatiles refert Galen. /. 3. de Al. Fac. c. 28. Jul. Alex. l. 14. Sal. c. 3. Hujus pllciculi descriptionem, usumque in cibo & Medicina vide apud Aldrov. ί. I. de sese. c. 7. Iulos, Iulus, ἴουλος, aequivocurn est vocabulum. 1. Ita dicitur, quod in corylo, ut & alno, juglande, quercu, veluti praelongus vermis singulari pediculo dependet; quae significatio ad Bctanicos spectat. 2. ίθιλοι dicuntur exortus pilorum circa tempora, ut & lanugines primae in mento erumpentes, ex Russo. Gcrr. 3. est nomen Insecti multipediS rotundi, ad differentiam Scolopenelrae, ad lumbticoS terrestreS pertinentis, cujus descriptionem & usum tradit Aldrovand. I. p. de Insect. c. 14. et 15. Denique piscis quidam hoc nomine quoque venit os sceleratissimi veneni refertum habenS, uti testatur ex AEliano dictus Aldrov. I. de pise. c. 7. Jumentum, ὑποζύγιον. Vide Hypozygion. Jumnisum, Jumnizum, id est, Fermentum. Rul. & Iohns. in Lex. Juncata, vocatur edulium quoddam lactarii operis, quod junceae fifcellae incluso lacte fiat, aestivis fervoribus expeditum valde. Jul. Alex. not. in Gal. I. 7. Meth. med. c. 4. Junctura, διάρθρωσις, vide Diarthrosis. Hinc & arthritidis subjectum proprie habentur Juncturae, συμβολαί, id est, conjunctiones articulorum; & propterea etiam Juncturarum dolor à quibus.dam vocatur, Fiorest. Z. de Arthritide passim in Scito/. Juno, tropice denotat Aerem, Tlieatr. Cdtym. Vol. V. p.  261. 334. Jupiter, Ζεὺς, vel sumitur pro stella erratica, sive planeta lucido, quoad vires & influxum in inferiora temperate calido & humido, & propterea vitae amico, qui malas Saturni qualitates temperare creditur. Hinc etiam varia mineralia, vegetabilia & animalia ipsius regimini subjiciunt, de quibus videatur Schroder. i. 1. cup. 9. quamvis fortassis haec distributio corporum naturalium per planetarum directionem imaginaria potius, quam realis dicenda sit. Licet vero adeo benignae virtutis planeta habeatur Jupiter, nihilominus Paracels. implicite eidem etiam certos adsipjnare morbos non veretur, quos tamen non denominat, Paragran. II. Tr. 2, de Astronom. Vel accipitur pro Deastro gentilium, filio Opis & Saturni, supremo inter fictilia ethnicorum numina, quae significatio est extra pomoeria Medica. Occurrit tamen apud Gal. l. 3. de V. P. c. Io. ubi meminit Jovis Olympici ornatus mirabilis, & l. 9. de C. Μ. S. L. cap. a. ubi ipse fatetur, fabularum scriptores finxisse Jovem in monte Dictaeo Cretae educatum, occukatumque à matre Rhea, ne à patre Saturno quoque devoraretur. Vel siImitur fpagyrice, & denotat stannum. Rul. Iolins. ideo, quod Jovi macrocosrnleo sympathice conventat, & microcosmico, id est, Hepati, Schroder. I. 3. c. I4. Vel etiam ab Hermeticis sumitur pro atire, vel vento, uti videre est in Physica Trismegisti, ut et Philofophia Chemica Ger. Dornaei. Vid. Tlieatr. Chymic. Vol. I. in Indice. Tropice Jupiter etiam vitam denotat. Th.Chym. Vol. V. p. 261. Juramentum, ὅρκος, item jusjurandum, quid significet, ex aliis Lexicis constat. Medicis peculiare conscripsit Hippocrates non adeo ineptum. Non absimile proposilit Linden. Ex. III. §. 24. Hujusmodi vero praestatio Juramenti non solum lingua, Ped & corde, vel animo puro fieri debet, quem etiam certissime devincit, docente eodem Ex. X. §. 280. Quae contra Juramenta Medicorum Magistratibus praestitorum proponit in praesui, ad Paragran, tumetipfe videaS, an sint prorsus de nihilo. Jus, âpud Latinos aequlvooum est. Vel enim significat Statutum Politicum & Legale, Gr. δίκη, θέμις, quae significatio huc non pertinet. Vel notat liquorem esculentum eorum, quae cocta sunt, cum vel sine condimentis. Dicitur Gr. ζωμὸς, Lat. Brodium, Jusculum. De jure albo veterum videatur Gal. i. 3. de AI. fac. c. 30. et I. 4. desan. tu. cap. Io, Linden. Ex.X. §.66. seq. Lang. /. 1. ep, 58. Plura de Jusculis variis Jul. Alex. l. 19. Sal. c. 15. Rolfink. 0. ac M. Med. Sp. l. 14. s. 1. c. Io. seq. Imprimis vero tabidis corporibus»Jus consumtum sive analepticum commendari solet, de cujus praeparatione vide dictoS Aurores, Jul. Alexandr. & Rol. & Claud. Deodat. Pandtei Hygiastic. l. 2. c. y.p. 59. ubi Jus congelatum & Gelaunam consummatam vocat. Jusjurandum, vide Juramentum. Jussa, id est, Lapis gypsius, Rul. & lohns. Justus, Justitia, δίκαιος, δικαιοσύνη. Vide Dicæon. Juvans, ὠφελέον, ὠφελήσων, idem, quod auxilium, remedium, indicatum Medicum, de quibus supra suis locis. Juvans dicitur, quo auxiliamur naturae, h. e. vires ejus augemus excitando aut confirmando, donec expulerit hostem morbum, & amicam sanitatem recuperant. Lind. Ex. IIX. §. 64. 65. Juvencus, δάμαλις, dicitur de bobus, vel vitulis ad secundum annum pervenientibus, quorum caro satis commoda ad nutritionem. Vocantur & Junices. De iis vide Jul. Alex. /. 11. Sal. C, 9. Juvenis, Juventus, νέος, νεάνισκος, μειράκων, idem, quod Adolescens, Adolescentia. Quam vero aetatis determinationem proprie comprehendat, inter se discrepant Autoresjde quo dissensu Dieter. n. 563.565. Nobis videtur late & stricte posse accipi, quatenus vel includit adultos, vel non. Nec multum refert, modo accesserit dextra expositio. Juvenis quandoque stricte distinguitur ab adolescentia, & eam superat, ita Ut incipiat inter seniores numerari, Lind. Ex. XV. §. IO5. Quod in senibus per coelum Philosophorum, id est, Quintam Essentiam Auri juventus possit recuperari, uti vult Raimund. Lullius, Theatr. Cliymtc. Vol. I. de medtc. Chym. pag. 628. hyperbolicum est. Juvenis pulcher aenigrnatiee vocatur aqua rubra in labore Lapidis Philosophici Th. Chym. Vol. IV. p. 945. Juxtangina, κυνάγχη ita vocarunt Latini interpretes fpeciem anginae, quae κυνάγχη Gr. dicitur, vel pc«  tius παρακννάγγω, uti patet ex Gal.Lapsi. I 2. Vid.Angina. Ixale, ἰξάλη, aliis ἰσάλλη, significat pellem caprae non sectae. Nam ἴξαλος significat caprum (alacem, «quamvis Gal, etiam alterius animaliS pellem significare statuat, Hippocr. 3.defract.t.2 5.Gal. incomm. Erotian. p 55. F. Foës. Oec. p. 283. Latine Petulca. Ixia, ἰξία, idem, quod κιρσὸς, varix. Vide Varix, quamvis sint, qui discrimen esse putent inter κιρσὸν & ίξία*, illam vocem de omni varice in quacunque corporis parte accipientes; hanc vero ad eas modr, quae in cruribus habentur, restringentes. Sed discrimen nullum censendum est. Gorr. Castell. Legitur vocabul. ΐξτά ap. Hipp. l. 7. Epid, LUX. I2. Ixta etiam vocatur succus plantae, quae Cltamelaeon albus sive Carlina vocatur, vel viscum radici illius herbae adhaerens, quemadmodum & ipsa planta Ixta & Ixine dicitur. Diosc. I. 3. c. Io. Scrib.n.I9 2. & Rhod, uIIt.i.For.i.qo.Obs.Io. in Schol. Helrn. tr.Pharm. & Difp.modm.t 2. et Tumul. pestis in sin. Ixir, vide Xir. Ixis, ἴξις, usitatissimum Hippocrati vocabulum, rectitudinem, vel rectam viam significans, & ita idem, quod ἐυθυορίαεὐθυωρία. Vide Euthyoria. Loca ex Hipp, legantur apud FOës.p.284. Propria καΤἕξιν significatio dimensi per longitudinem corporis rectitudo ex dextra vel sinistra parte est. Jul. Alex. nos. in Gal. l. 2. ad Glauc. c. 2. Ixodes, ἰξῶδες, viscosum, significat ab ἴξος, viscum , & pro glutinofo medicamenti lentore lumitur apud Hipp. l. de ulcer. IX. e. Ixos, ἰξὸς, vocatur viscum, quod nomen & plantae arboribus, quercui, pyro, corylo, abieti &c. adnascenti, & succo concreto glutinoso tribuitur, & paratur ex acinis contusis, & in aqua decoctis. Sunt, qui commanducando eum efficiunt. Optimum est recens, intus porraceum, extra fulvum, quod asperi nihil, aut furfurosi conceperit. Emollit, discutit, extrahit. Gorr. vide Viscum. Dicitur & de pasta frumentacea viscosa, Gal. i. 2. de L, A. c. 8, Ixys, Ixye, ἰξὺς, ἰξύη, Hia, vel lumbi dicuntur, magis tamen posterius, quam prius, uti patet ex text. Hippo-r. 2. defract. t. 70. I. de nat. mul. II. I2. V. 3. VI. 3. VII. 4 IX. 3. XI. 5. XIII. 5. XIV. 1. & saepius alibi, quae loca videantur apud Foës. p. 285. Vide Lumbus, Erotianus ΐξὺν & ὀσφὺν pro συνονύμοις venditat; Galenus autem in exeg. Hipp, quod inter lumbos & ilchium est medium ιξούν appellat in ιξύας. Iynx, ἴυγξ, avis quaedam vocatur, quae Lat. torquilla , quod reliquis corporis partibus nihil agentibus solam cervicem contorqueat. Hujus descriptionem & usum in cibo & Medicina vide apud Aldr. l. I 2. Ornith. c. 42. & de Iyngi congenere O5p.43.De usu magico illius Lang. I. 2. ep. 59. quamvis in eo non conveniat cum Aldrov. quod cum illa avicula mugiente inter cannas in piscinis confundat. K. Grcecci vocabula ab hae Utera suce incipiunt o vide in litera C. exposita. Kaawy, potus Indicus ex tritico Indico, Mays dicto, paratus. Kabnos, id est, fumus. Rul. & lohns. FortassiS mendum est, & legendum Kapnos. Kachymia, Kakimia, id est, Cachymia. Vide Cachimia. Rul. & lohns. Parac. Chirurg, l. 3. depustul. & exulcerat , Galem c. ei. ubi dicit, Margasitatn esse Extractam Kakimiae. Kaib, id est, lac acidum, coagulatum. Rul. & loh… si Kal, id est, Sal de torrente, Rul. & lohns. Kald, id est, acetum. Iid. Kaled, in negotio Lapidis Philosophici ejuique primo Opere vocatur Volans, uti videre est in Theatr. Chym. Vol, V, p , 2O6. Kali, id est, cinis clavellattts. Hinc Alkali. Vide supra KaliCali. Arabice Ufnen. Rhasis vero scribit, Kali esse alumen asfur. Rul De Kali videatur & C. Meretti Not. in Artem Vttrar. Ant, Neri p. m. zSj.seqq , Kamar, vel Camar, id est, Argentum. Iid. Kamir, id est, fermentum. Iid. Kanfor, id est, Stannum, Iid. Kaprili, id est, Sulphur. Iid. Kar, est gemma lucens, iicut ignis. Iid. Karabe, id est, gumma, sicut sasloraia, notat Sttccinum. Vide Carabe. Paracels. etiam Asphaltttm nigrum vocat Ktrabe, in praelect. Chirurg, de vttlner. c. 12. Karabitus, vocatur Arab, Phrenitis, quia alienatio mentis concurrit, quae etiam hoc nomine indignatur. Forelt. i. Io. Obs. i. Schol. Karena, est vigesima quarta pars minutissimae guttae, Paracels. l. 6. de grad. & compos, c. 7. Kasam, id est, ferrum. Rul. & lobus. Katimia, idem, quod Cadmia, lapis Calaminaris, Tutia, Rul. & lohns. Vide Cadmia. Calaminaris. Kayl est lac acetosum. Rul. & Iohns. Kaysir, id est, spuma maris, proprie pumex. Iid. Kazdir, Kasdir, Kacir, Kasizeros, id est, Stannum. Rul. Kenkel vocatur animal ad Tyriam tincturam utile, in Th. Ch. Vol. V. p.  I2. Kenne eit lapis, qui in Oculo cervi genervvur, contra venena valens uti Bezosr. Vid. Ludov. D. :is de gemm. & lapid. An fortassis idem cum Lachry .na Cervi ? de qua vide in Dacryon. Kermes, vide Chermes. Kersudrus, nomen serpentis, qui alias Chersydros, Hydrus appellatur, Aldrov. Hist.serpern. & drac. l. t.c. I7. Kibric diversa significat. Rul. defcribit, quod sit Mercurii & aliarum rerum fusilium vel liquabilium parens, & prima materia, ex qua fit Mercurius. Ipsis Lapis quoque ita vocatur in Lex. Cui fere consentit Libav. Synt. Arc. Chym. ci. y.c. 34. scribens, Kibric caput & pater aluminum, salium & omnium liquabilium metallorum. Alibi tamen, nimirum d. Z. c. 7. Kibric. Philosophorum paulo aliter descripsit ; quae verba non necesse est transcribere. Idem vocat & Sulphur IIibric, Apoc, Herm. st. prior, c. 2. Kibric vocatur Gttmmi Philosophorum, Th. Chym. Vol. V. p. 84. Junge pag- 89. Kibrith, id est, Sulphur. Rul. Kibrius, Kebric, id est, Arsenicum. lohns. Kidibengi vocantur illi, qui Bengt ex semine Si foliis cannabis paratum ad Veneris stimulum dee vorant, ex Olearii Itiner. Ephem. Nat. Cur. A. II, Obs. 69. Kises, Sal e rivo, vel fluvio. Rul. Kist, id est, grana quindecim. Paracell. Paragraph. l. 7. c. I. § . 4. in append. Kobaltum, vide Cobaltum. Kolerus dicitur ulcus siccum, Paracels. Gener. Vermium & Apostemat. Tab. 8. Kolto, Koltus, Polonis vocatur Plica Polonica, Ephi NeCur. A. II. Obs. 52. in Schol. Koma, Komartos, id est, Calx viva. Rul. & lohns. Kophi, thymiama Diis apponendum 2. medicamentum coquens, pectori inhaerentia, & jecoris frigiditatem corrigens. Anonym. Sylv. Medicam. Compos, c. 12. i. I. Kuhul est minera plumbea, plumbum Philosophorum. Rul. Th. Chym. Vol, V. p.  14. Meminit & alibi saepius hujus vocabuli. Kumen est coadunatio. Kuria, vel IIyrnia, vel Kymus, dicitur Maffa. Unde Alkymia. Rul. & lohns. Kutubuth vocatur apud Arabes Melancholiae species, quae errabunda dicitur, & plerumque mense Februario aegros infestare solet, quando nullo in loco quiefcere possunt, sed hinc inde continuo vagantur, nescientes tamen, quo vadant, lta dicta est ab animali, quod in aquarum stagnantium superficie hinc inde perpetuo cursitat. Hujus caussa nostro judicio ponenda in spirituum animalium partim materiali fuliginofitate & atrabiliaria acetositate, partim inordinata agitatione & mobilitate propter sanguinis vernalem effervescendam inchoantem oborta. Meminit hujus melancholiae & nominis Arabici Sennert. Med. Pract. I. 1. part. 2. c. 14. Alias insectum illud palustre Tipulae vel Tipullae nomine venit, uti colligere licet ex Aldrovand. l. 7. de insect. c. I, Vocatur & ibidem Pulex Aquaticus, tantaeque est velocitatis & levitatis, ut rarissime quiescat, & nunquam sublidat. Kymenna, id est, ampulla. Iid. Kymia, vide Kuria, Vocatur etiam Kymta Cucurbita , e qua fit destillatio. Rul. Kymit elevatum, Cinabrium album sublimatum. Ruland. Kymolea dicitur lutum illud, quod sub cote colligitur, alias Chymolea. Rul. & Iohns. Kymus, vide Kumen. Kymum vel Kyminum, id est, coadunatio. Rul. Kyra, id est, Opopanax. Rul. & Iohns. Kyram, est Nix. Iidem, Labdanum, vide Ladanum. Schroder. l. 4. cl.τό num. 3 88. Labe, λαβὴ, idem, quod λῆψις, communiter apprehensionem, acceptionem significat, à λαμβάνω, accipio. Apud Hippocr, specialiter sumitur pro ἐπισιμασίᾳἐπισημασίᾳ, h. e. prima febrium accessione, praecipue periodicarum. Galem in Exeg. voc. Hipp, quamvis frequentius λῆψις vocabulo usus Hipp. l. de morb. XIII. 17. l. I. Epid.s. 2, t. 20. l. e. Epid. XXXII. tosu. 7. XLVII. y. XLVIIl. I. Vide Foës. Oec.p.37I. Gorr. in des. & verbum Lambano. Labenæ vel Labinæ à labendo rectius quam Leaenae à ferae hujus celeritate dicendae vocantur moles ingentissimae nivium conglomeratarum in montibus Helvetiae aliisque excelsis, quae vel à calore soliS vel alio levi motu venti vel aviculae in rairo agitatae in praeceps delapsae celerrime incredibile damnum, sylvis, domibus, brutis & hominibus misere opprimendo & obruendo inferre s.olent, quemadmodum olim talia ruinarum vestigia me quoque in montibus Taurorum nomine venientibus Observasse inter Salisburgum & Carinthiam bene recordor, & egregie dcsctipsit Joh. Jac. Wagner. Hist. Helvst. Curios. s.ect. II. Artic. 7. p.32.scsisi. Labeo, χειλὼν, χελὼν, dicitur, qui prominentibus est labris. . Usurpatur de hominibus & piscibus. Vocantur & Brochi; aliis Bronci. Vide Linden. Ex, XI. §.37.scsisi. Labes, σπῖλος, vide Macula. Labi, verbum ὀλισθαίνειν, πίπτειν, vide Lapsus, Olisthæno. Labis, λαβὶς, vocatur forceps, aut volsella, qua aliquid apprehenditur, & extrahitur. Hipp. /. de sterilib. XXVI. 13. Galen. l. 3. de C. M. S. L. c. 3. Vide Acanthabolos. Labium, Labrum, χεῖλος, proprie vocatur oris extremitas mufculosa ipsima claudens & aperiens. Dicitur Oris margo. Divisio est in superius & inferius, quorum illud labrum, hoc labium dici rarissime suit obfervaturn, Galen. l.n.de Us.pan.c. r6. Dieter, n. 919. Linden. Aled. Physiol. l. 2. C. 13. §. 4j, Bartholin. i. 3. .cluat. c. n. Quod in labiis prominet, πρόχιιλον, & προχυιλίδίον appellatur, Lind. d. l. §.45. Per similitudinem etiam Labia vocantur extremitates duae pudendi muliebris, inter quas rima externa est constituta, & fiant corpora Oblonga mollia, atque peculiarem substantiam habentia, qualis nulla alia est in toto corpore, Barthol. l. 1. Anat.c. ii.sin- Gr. αρημνοὶ dicuntur, item Erotiano χυίλη, Linden, d,l. c. 7. §. 139. Ita quoque extremitates vulnerum ulcerumque vocantur labia, κρημνοὶ. Vide Cremnos. Processus ossium, qui ἀπὸφύ- siti appellantur, labra ossis dici, quia instar labrorum prominent, constat ex Barthol. libell. 4. c. 1. in sin. Labium Leporinum quid sit, vide Leporinus & Lagocheilos. Labrum quoque vocatus vas ad balneum, vel in alium quoque usilm destinatum; unde Labra vinaria, Olearia, leguntur in Lexicis. Labor, πόνος, μόχθος, bifariam accipitur: I. de Exercitatione corporiS feria & vehementtori, unde & molestia quaedam, aut laflitudo comitatur. 2. de molestia dolorosa aegrotorum, imo de aegritudine ipsa. Hinc usitatissima phrasis : morbo aliquo iuborure .. item laborantes, h, e. aegroti. Vide Galen. 5. in 6. Epid. t. Io. Foës. Oec. p. 523. Dieter. n, 7I I. Linden, Ex. XIII. §. Iot.seqq. Rhod. in Lexic. Sccib. ln lpecie operationeS vel ἐγχειρήσεις Chymicae vocantur labores Chymicit. Libav. tr. de Igne naturae cap. 50. Labor Sophiae, Paracelsicum est figmentum, quod dicit, esse alterum mundutn, imo paradisum, in quo nullus morbus gignitur, nec permanet, nullum animal venenosum habitat, nulla sianitas vacillat, sed in quo operationes elementorum persecte & integris facultatibus fiunt, quemadmodum ita descripsit tract. vernaculo de vita longa. Meminit & tract. 2. de pestilitate. Rul. & lohns. in Lex. Laboratorium, ἐργαστήριον, hodieque Chymicis notissimus terminus, qui significat locum destinarum Operationibus chymiciS, sive domum thymicam , cujus ingeniola & accurata constitutio maximum potati ad exercitium artis hujus afferre momentum. Rolfink. Chymiae l. 2. c. I6. Quale etiam publicis Incluti Magistratus NorirnbergenfiS sumtibus & in hoc Lyceo Altdorssino extructum occurrit conspectu fatis dignum. Per Laboratorium Naturae videtur Paracels. intelligere mundum, praecipue loca subterranea, in quibus nunquam otiatur, i, de morb. Tartareis c. I4. Labrax, λάβραξ, vide Lupus, nomen piscis pelagii. Galen, l. 3. de Al. fac. c. 2.6. Linden. Ex. XI. §. 96. 98. Labrisulcium, χειλοκάκη, vide Cheilocace. Labrum, idem, quod Labium. Vide p. a. Labium. Labyrinthus, λαβύρινθος, significat proprie locum variis ambagibus & aratiactibus viarum inflexum. In Anatomicis vero ob similitudinem in aure interna meatus anfractuosi quoque vocantur Labyrinthus , distincti tamen à cochlea, cujus anfractus in gyrum positi sttnt. Vide Barthol. libell. 4. An at. c. 6. Scripsit etiam Paracels. tractatum, quem inscripsit Labyrinthus Medicorum errantium, in quo more suo gravius invehitur in DoctoreS Galenicos, & simul peculiaria fundamenta Empirica addifcendi Medicinam tradit & proponit, tanta tamen cum obscuritate in plerisque occurrente, ut Boeotica aenigmata legisse videaris. Lac, γάλα. Vide Gala. Lacaphthon, λάκαφθον, quid fit, incertum est, nec etiam laepe à Medicis usurpatur. Meminit ejtis AEgineta l. 7. C. 22. in CypheoS magni compositione, ubi simul exponit per corticem piceae aut aperias cujuidam arboris. Ruellius vero existimat, esse nasa caphthttm sive narcaphthttm , aromatis genus, quod ex India deportabatur, suffimentis optimum, notante GOrraeo. Lacca, λάκκα, vocabulum esse Arabicum, credit Garzias I. arorn. 8. significans humorem ad melliS crassitudinem coctum, & ita idem cum Looh, Luc, denotans. Quid vero hoc vocabulo specialiter indicetur, variae sunt Medicorum opinioneS t In hoc tamen omnes conveniunt, quod Lacca duplex sit: naturalis iN. artificialis. De utraque vide C. Holm. Officinal. l. a.c. I 19. Schroder. l. a.cl. 2. Ii.387. Fr.Hofmann. in Clav. ad h, l. Jac. le Mort in Chym, Medico - Phys. Vide Morley Collect. Chym. Leid. cap. 492. ubi Lacca Magisterium vegetabilium vocatur. De Naturali ChiOccum Mus. Calceol, s. 5. p, 63o, de artificiali Libav, Synt. A. Cii. l. 6. c. 3. Lacca Florentina vel e pannis Scatlali tinctura infectis, vel e cocco ipso conficitur, d. l. Laccos, λάκκος. Vide Lacus. Lacerta, Lacertus, σαῦρα, σαῦρος, primo nometi est animalis quadrupedis digitati ovipari, ( uti vulgo creditur, quamvis sint ex recenticribus, qui viviparas lacertas observasse se testentur) culus descriptionem, difierentias, & usum in Medicina videte licet apud Aldrov. I. 3. de quair. digit. ovipar. c. 5. seqq- Adde Schroder. I. 5. classe 4. n. is6. qui tamen hallucinatus est, quando per insectum describere non est veritus. Fr. Hostnann. in Clav. ai /t. /. De lacertis in hominum corporibus genitis, nec non vomitu rejectis vide Casp. Rejes C. El. q. 3o. Eph. Cur. A. III. Obs. 3 11. Deinde Lacertus etiam tribuitur quibusdam piscibus, v. g. Costae, Sauro, Scombro, uti patet ex Aldr. l. 2. de pisa cap. 53.seqq. Lacertus porro vocatur caro musculofa sine Ossibus. Ruland. & ita idem, quod Musculus. Barthol. l. I. Anan C. 5. Gr. μῦς. Spagyricis Lacerta rubra vocatur Vitriolum Hungaricurn Colcothar, Rul. & IclIns. Libav. in Apoc. Herm. P. prior, c. 2. Et Lacerta rubra secretior quaedam praecipitati Mercurialis praeparatio, d. l. c. 4. Lacerta virutis dicitur, quando solutioni additur paululum Cupri, Morley Collect. Chym. Leid, c. 166. Vide Satira. Lachanon, λάχανον. Vide Olus. Lachlachatum est nomen medicamenti stornachici, cujus descriptio habetur apud Avic. l. y.sum. 1, tract. 6. Lachryma, δάκρυον. Vide Dacryon. Lachrymale punctum. Vide Punctum. Laconicum, λακωνικὸν. Vide Balneum. Fuit olim pars prima balnei apud antiquos, & sola fere ex tcto balneo nobis superest, testudo scil, illa thermae rurn, quae igne concalefacta, vaporem siccum continet, à quo sudor in corporibus movetur. Gr. ὑποκὸνςοτ, & πυριατὴριο, ξηρόν & θύλος ξηρός vocatur. Gorr. Adde VZektr. Anud gen l. 1. cap. 23. De antiqua Laconici sltuctjpa vide Rhod. ad Scrib. n. 6o. p. IoHseqq’ A Cicerone & Celso Affa dictum fuit. Laconismus, λακωνισμὸς, dicitur brevitas lequendi & s.cribendi cum aliquo recessu veteribus olim recepta, & in hoc scribendi genere excelluit Hippocrates, licet non fit dissimulandum, quod saepe cum obscuritate sit conjuncta haec loquendi & icribendi ratio. Legatur Theodor. lans. ab Almelov, Inveni. Novantiq. p. 50. 145. I78. 179. Lactans, θηλονὴ, θηλάστρια, θηλωτὶς, nutrix vel mater, quae lac e mammis sugendum praebet, à θηλάζω, quod verbum active pro lacto, & passive pro sago, vel lactor accipitur, uti patet ex Lexicographis, & de pueris lactentibus, vel sugentibus à Galeno usurpatur, 5. in e. Jjpid. t. 37. Lactarium edulium, τὸ διὰ γάλακτος ἔδεσμα, Gal. l.de bon. VT mal.sinc. c. 13. Dicitur & γαλακτικὸν ἕδεσμα. ltem τὰ γαλαάτ^α, Lacticimia, hoc est, edulia varia ex lacte parata. Talia propter lentorem bolarem Tartarum gignere vult Parac. Param, l. 3. tr. 1. Lactes. Hujns vocabuli non eadem est apud veteres & recentiores significatio. Illi enim vel usurparunt pro intestinis tenuibus: vel pro succo, quem persimilem lacti in piscium musculorum ventriculis cernimus, quemque genitalem succum, vel rorem appellare possumus, imo debemus : vel pro mesenterio, omento, pancreate, pro glandulis mesenterii. Aliis quoque thymum, corpus illud glandosuin ad jugulum situm Lactes dici & in vitulis ad esum expeti scribit Bartholin. Anatoni. l. 2. c. 4. p. 348. Recentiores vero optime nomen hoc tribuisse videntur venis lacteis vel chyliferis per mesenterium diffusis, quemadmodum hanc appellationem & varietatem significationum egregie exposuit Cafp. Aiellius tr. de Lactibus, sive Venis Lacteis , & praesertim c. 1. et Io, Confirmavit Barthol. libell. 1. c. 3. Lacteus,γαλάκτινος, γαλακτικὸς, variis humoribus etiam excrementitiis tribuitur. Chylus dicitur lacteus succus. Talis silccus lacteus chylosus fepe etiam e secta vena observatus suit effluens, praesertim si aliquot horis post assumtum cibum V. S. fijit instituta. Vide Act. Philos. Oldenb. Ann. Mens. Nov. Dec. & Jan. 1666. Et apud Parac. saepe occurrit Lactea urina in tr. de urtn. judiciis l. I. C. I-seqq, estque sb alcola, sive tartaro resoluto. Tribuitur & venis chyliferis, & lactiferis, de quibus supra dictum. Vide Galactophorus. Dicitur quoque de linea alba in coelo, quae Galaxta appellatur. Vide Galaxia. Febres puerperarum quaedam vocantur lacteae, quod plerumque ab & cum lactis in mammis proventu excitetur ebullitio sanguinis & intemperies febrilis, de quibus febribus vide Vallis. c. I6. desebrib. Lactea cura vocatur, quae instituitur per copiolum & continuum lactis usum in cibo & potu, & valde commendatur à plurimis in arthritide, notante Boneto Mercur. Compital. l. I. p. 35. Lactica, est epitheton febris Typhoidis alias dictae, quae ab Arafjibgs Lactita dicta fuit, teste l.angi l. 2. esa 41. Lacticinia, γαλάκτινα, dicuntur edulia e lacte parata, quae in morbosa dispositione facile corruptibilia sunt, & tribus vel quatuor partibus diversis imbuta, cafeo, sevo, butyro, parte nitrosa, quae corrupta aegros vario modo excruciare possunt. P. M. de Calderia Tom. 2. Oper. p. 203. B. Hoc nomine alias quoque veniunt glandulae faucium, quae & animellae dicuntur. Veial. l. ei- de H- C. F. c. 5. Lactipotor, γαλακτοπότης, qui lactis potu capitur, Pollux. Dicitur &Lactibibtts aut Lactibibulus, Meibom. de Cerevisia capo 2. Item Lactihibax, Bernh. Herlinus in Consilio Sanitatis vernaculo p. I3 2. 133. Lactisma, λάκτισμα, id est, ictus calce inflictus. Et λακτιστὴς, calcitrator. Lex. Gr. Lactumen, idem est, quod Achores, sive crusta lactea, WaklI. Sylv. med. p. 14. Lactumina dicuntur crusta lactea, apud Heurn. de morb. c. 7. 'Wels.ch. Cent. I. Observ. & Cur. 23. Lacuna, idem, quod Choana, Infundibulum. Vide Choana. Lacune, id est, Terra sigillata, Rul. & lohns. Lacus, λίμνη λάκκος, quid significet, notum est, nimirum aquam stagnantem, & propterea facile corruptibilem. Idem quod stagnum, palus. Gal. I.4. de S.fac. c. 20. et l. 9. §. Chalcanthos. Lacus etiam dicitur de vasis ad lavandum idoneis, & ita coincidit cum Labro. Rul. in Lexitc. Quomodo differat ab ixas, vide Jul. Alex. not. ad Galen. l. 5. meth. med. c. 12. Ladanon, λάδανον, dicitur &Labdanum i ( perperam vero confunditur cum vocabulo Laudanum, de quo inferius dicendum,  ) estque succus pinguis & roscidus fruticis, Cistus Ledon dicti, foliis adhaerescens. Cogitur facile in massam non absimilem pilularum, colore opaco cinereo, inflammabile, suaveolens in sussitu, de quo videatur Dioscor. l. I. c. 128. C. Hofinann. Offic.l. 2. c. 120. Scbrod. i. 4. cl. 2. n. 388. Fr. Hofinann. in Clavi ad h. l. Laudat & Gal. aliquoties In scriptis suis virtutem ladani, praefertim lib. 2. de C. M. P. G. c. z. ubi dicit, & emolliendi & repellendi virtutem simul habere. Abusive vero ladanum sumitur de sordibus barbae hircorum adhaerentibus, l. 1. de C. M. S. L, cap. 1. in sin. Laelaps, λαίλαψ, dicitur ventus procellosus, procella, turbo, praesertim si multam & largam pluviam conjunctam habeat. Hinc coelum dicitur procellosum & nimbdum, οὐρανός λαιλαπάδης, Hipp. I. Epid.s. 2. t. 4. et 5. ἥδορ λαιλαπῶδες, aqua procellosa, nimbosa, quae damnatur, l. 6. Epid s. 4. t.I9. Junge Foës. p. 373. Gorr. in des. Laemos, λαιμὸς, significat gulam, & eam praecipue oesophagi partem, quae in cibis devorandis voluptatis sensum percipit. ut indicat Galen. 3. de R. V. I. A. t. 11. Occurrit alias vocabulum hoc in Hippocr, l. de Corde II. 5. et l 2. Epid s. VI. t4. & lat ne redditur Guttur. Laesio, βλάβη, vide Blabe. Est vero proprius limes rerum praeter naturam in Medicina dictarum, quarum quaedam laedunt, quaedam laeduntur, quaedam laesionem comitantur. Ubi per laesionem intelligendurn nihil aliud, quam quando partis alicujus opus vel functio incommodatur, & vitiatur. Dicitur alias Affectio, δίἀθεσις praeter naturam. Laesiones externas communi nomine τρώματα, vulnera vocatas fuisse, testatur Gal. 2. deartic. t. 18. quamvis in Graeco habeatur κοι,οπλύματοι, quod vocabulum mutandum esse in κοοιῦς τρώμαστα, volunt Interpretes. Laetificans, Graece dici posset ἐυφραντικὸς, epitheton est quorundam medicamentorum & consectionum sanguini & spiritibus activitatem & lpirituositatem conciliantium, quae prosunt in melancholia & virium vitalium animaliumque languore. Talia occurrunt in DispetIfatoriiS NOrimbergerisi & Augustano; quorum unum est RhasiS, alterum Nicolai Praeposui. Formulas quoque similes exhibet Langius I. 3. ep. 1. cap. fi. & 7. Laetitia, χαρὰ. Vide Gaudium. Laevigatio, λείωσις, est actio, qua id, quod inaequale & asperum fuit, redditur aequabile, planum & laeve. Usurpatur à Galeno de cibis, qui dentibus laercigantur, Galen, I. 11. de V. P. c. 8. Chymicis Laevigatio, seu Alcoolifmus est calcinatio, quae rem pulverando in Alcool adducit. Et est hic reductio quorundara per glutinationem, quorundam per fusionem, aut fulminationem. Rul. & lohns. Lævis, Lævitas, Lævor, λεῖος, λειότης, λείωμα, dicitur de rebus diversis, quae ad contactum nullam habent inaequalitatem, ied aequabilia sunt & plana. Opponitur aspero Se asperitatl. Ulurpatur partim de corpore & ejus membris, ita arteria pulmonalis, olim vena arteriosa dicta, ad differentiam asperiae arteriae dicitur Arteria laevis, Gal. I. 7. de V. Ρ. c.rp. & apud Hipp. l. 6. Epid. s. 3. t. 29. cutis totius laevitas legitur, & opponitur τῷ φρικώδει, horridae cutis asperitati. Ulurpatur quoque de alimentis ; ita viscositas ptisanae hor. deaceae laevis probatur 1. de R. V. I. A. t. 18. Item de sedimento urinae, 2. progn. t.72, Eit etiam piaeternaturaliS laevitas v. g. intestinorum. Vide Leienteria. Chymicis quoque laevor vocatur, Gr.Affina, pulvis impalpabiliS exquisitissimae laevitatis, qui & Alcool quibusdam dicitur, & fit quidam manu, vel tritura luper marmore cum porphyrite, vel in mortario cum pistillo, ita ut, quod contritum est, excutiatur per ietaceum, vel linteum. Et tales laevores dicunturχειρ^πό,ητοι, χυιροποίηπι. Alius fit abique manu ἀχιιροποίητος, & pertinet ad mysteria Cfiymicorum. Huc perrnent Calces, Flores, Praecle - tata &c. Libav. Synt. Arc. Cltym. lib. 4. c 3. Altas Laevor ponitur aliquando pro livor, Si laevidus pro lividw, uti docet Keuchen. Not. ad Serem p. 127. Laganizo, λαγανίζω, significat remitto, lenis fio. Usurpatur ab Hlppocr. de vento, qui opponitur vehementius spiranti, l, de morb, sacro XV, Io. quam- vis mihi cum Foës, videatur mendofa lectio, & potius legendum esse λαγγάζει, aut λαγαρίζει, laxus fit, & segniori, quia verbum λαγανίζω neque in thesauro Henr. Stephani, neque Scapula, fortassis nec in aliis occurrit. Vide Foës. p. 371. Laganon, λάγανον, placentae genus est, & species Itriorum, vilior, cratiique silcci, & tarde commeantia, utpote ex similagine parata. Galen. l. I. de Al. facuit. c. 4. Jul. Alex, in Not. ad h. l. Vide Itrion. Lagaros, λαγαρὸς, vocatur laxus, mollis, non distentus. Dicitur comparative de dextro cordiS ventriculo, Hippocr, de corde IV. Io. Junge Linden. Lix. U.§.4I. Lagneia, Lagneuma, λαγνείη, λάγνευμα, significat rem, vel coitum Venereum, concubitum cum emissione ieminis. Frequenti in usu apud Hipp. v. g. i. de nat.puer. XIIX. Io. XXII. 8. XLIV. I.l.de Genitura. II. I 6. 21. l. 2. de diaeta XXXVI. 6. l. de int. affect. XXXV. 23. L. 3o. ( ubi λάγνενμμ s-emen ipsum iio coitu emissum significat) I. 6. Epid.s. 5. t. 23. Verbum quoque λαγνέυω, coeb, rem Veneream exerceo, non infrequens eidem dictis in locis, praesertim l. de Genit. Vide Foës. p.37t. Mercurial. l. I. V. L. c. 17. et l. 2. c. 15. Lagocheilos, λαγόχειλος, dicitur, qui leporina habet labia, Galen. l. Introduct. capo 3. & in desim Id vitii aliquando naturaliter provenit, aliquando à caussa Praeter naturam, ut ustione, cicatrice, siltura latiore & male facta, interdum etiam fenectute. Idem si inferiori palpebrae contingat, ἐκτρόπιον appellatur. Haec. Castellus. De curatione Labiorum Leporinorum videatur Aquapend, in operat. Chirurg. §. quomodo curta labia resarciantur. Senn. lib. 2. M. Pr. P. 1. C. 4, Lagon, λαγὼν, idem, quod κενεὼν, Ilia. Vide Ceneon, Ilia. Legitur apud Hippocr. 1. de int. aff. XXIIXi fi. Lagophthalmos, λαγόφθαλμος, id est, Leporinus oculus , cum superior palpebra adeo retrahitur, ut oculum, dum clauditur, totum non tegat; estque affectus in partibus instrumentalibus non magnitudine, sed defectu peccans, cujusmodi omnia mutila & curta, sicut in labris, sic & in oculis cernitur. Galen. dd. ll, Gorraeus & Castellus. Tale vitium heic Altdorssi contigit in foernina ex intumescentia serosa palpebrae superioris, degenerante in putredinem & totalem corruptionem, qua sublata, ex negligentia Chirurgi palpebra brevior relicta fuit, ut oculo aperto dormire necesse habuerit. De hoc affectu videatur & Paraeus Cbir.i.9. c. 23. et l. 16. c. 6. Lagopus, λαγόπους, λαγώϊς, λαγωίνη, praeter signi, ficationem Botanicam est nomen perdicis albae, quae & Perdix Alpina, vel AlpestIis dicitur, cujus descriptionem cum ustl in cibo & Medicina tradit Aldrov. i. 13; Cmithol. c. 21. Dicitur & Gallina xivalis & describitur à Jcc. Jac. Wagner. Hiscor, Helvet, Curtos, sect. IV, Arsic , 2. p. 2oo. Lalia, λαλιὰ, loquelam, locutionem, significas. AEgyptiis anima rationalis vel animus dicebatur ἕτερα λαλία λαλιὰ, alter sermo, notante C. Hofmann. com. ad Galen. l. de V. P. n. 26, 8 I 6. Vide Locutio. Lamac, id est, Gummi Arabicum. Ruland. & lobns. Lamare, &Lamare lampe, id est, Sulphur. Iid. Lambano, λαμβάνω, communiter significat accipio, sumo , v. g. cibum capere, Hipp. 2. aph. 8. in utero concipere, y.aph. y?. Peculiariter vero etiam dicitur de morbis invadentibus homines, & significat Corripio, Infesto, v.g. Cattsus. Hipp. i. 1. de maerb. XXVII. 1.2.3. Se. pallivum λμμβάνεσθαμ, corripi morbo denotat, 5. aph. 30. 5 5. 6. aph. I 7. 31. et alibi. Vide Dicter. II. 492. Lambdacismus est vitium linguae ad balbos & blaeioS pertinens, quando praesertim loco consonantis literae vatt caninae lambda enunciant. Vide Iotacismus. Lambdoeides, λαμβδοειδὴς, dicitur de eo, quod figuram literae Graecae Λ repraesentat. Communiter epitheton est suturae posterioris in capite, qua occiput incipit, transversae, Galen. I. de ossib. c.I. et i. de nervor. dissect. cap. 7. Barthol. iibell. 4. cap. 5. De hac futura scribit Gal. dicto de ossibus loco, illam aliquando deesse, ubi prominentia occipitis nulla est. Deinde etiam Os Hycides ad basin linguae vocatur Lambdoides à Gal. de mus.cul. dissect. cap. 13. et d, /. de nerv. dissect, cap. IO. Vide Hyoides. Tandem ab Actuario quoque venae cavae descendentis divisio , qua in duo crura abit paulo s.Ipra initium ollis sacri, λαμβδοειδης appellatur, à figurae similitudine, quam Gal. literae V comparat Z. de Anatom. venar, C. 8. Verum Casp. Hofmann. in notis MMSS. vitiosum hoc cfle, expresse statuit, propterea cum Revisoribus & Cornario corrigendum esse monet in Λ. Lambitivum, idem, quod Linctus, vel Looh. Eclegma. Vide Eclectos. Lamentatio, κλαυθμὸς, idem, quod Fletus. Vide Fletus. Lamia, λαμία, στρὺγξ, λαιστρυγὼν, significat vel spectrum nocturnum diabolicum sijb forma foeminae, vel feminam maleficam. Creduntur Lamiae infantunr tortrices esse, teste Keuchen. in not. ad Serem p. 287. seqq. Latine etiam Strix appellatur. Prcprie ad forum Medicum non spectat haec consideratio. Lamina, ἔλασμα, ἐλασμὸς, πέταλον, COmmUnitCf ab Anatomicis tribuitur variis instrumentis ad secanda corpora accommodatis, cujusmodi sunt Scalpella, Spathornelae, Amphisirielae, Specilla, &c. Galen. l.e.admin. Anat. C. Io. Verum adhuc latius se extendit hujus significatio ad alias metallicas extensiones, sive bracteas, etiamsi non ad sectionis usum faciant. Ita Lamina plumbea legitur apud AEginet. /. 7. c. 3. §. Molybdos. Vide supra Bractea. Ita Hildan. meminit Laminae fer, reae pro depressione gibbi, Cent. 5. Obs. 67. Lamneia, λάμνεια, laminam significat, Moschion.’ de morb,mul. C. 13 8 » Lampas, λαμπὰς, idem, quod Lucerna, de qua vide infra. Lampas vitae est magicum artificium, de quo. si lubet, plura vide apud Libav. Defenf. 1. Syntagm. Arci contra Scheunemann. c. 3. Tom. III. Oper.p. 5. 6. Lampe, λάμπη, λαμπὴ, significat vel spumam, 8c ita idem est, quod ἀφρὸς ; vel significat id, quod in aceto supernatat vino adulterato, item pingue quiddam glutinosum, quod olivis muria conditiS supernatat. Erotianus in Onomafl. p. 7o. d. Sunt & λάμται bullae quaedam in urinae superficie innatantes diaphanae. Actuar. i. 1. c. 18. de urinis. Hinc ψιηθεν λαμπῶδες, urina spumea & limpida legitur apud Hipp. I. Prorrhet. s 2. t. 6o. et Coac. t. I86. Jung. Foës. p. 373. Lamperos, λαμπηρὸς, idem, quod λαμπρὸς. Vide Splendor. Galenus etiam in exeg. interpretatur spumosum, quod spuma luceat. Lampetra, ἀλαβὴς, nomen piscis e serpentinO genere, cujus descriptionem cum usu in cibis exhibet Aldrov. l, 4. de pise. c. i 3. Lind. existimat, esse βδέλχαυ StraboniS, Ex. XI, §. 58. cui videtur assentiri Chicco. Mus. Calceol. s. 3. p, 426. seqq. Vide J. J. Wagner Histor. Helvet. Curiosi'sect. IV. Art 3. p. 2I3.sc.s. Lampodes, λαμπώδης. Vide Lampe. Lamprophonos, λαμπρόφωνος dicitur, qui V0cern edit magnam sonoram ac quasi splendidam ..monente Joh. Bapt. Persona Comm. in Galen. l. quod anim. mor.seq. temp. p. m. 287. Lampros, λαμπρὸς, h. e. lucidus,splendidus. Specialiter vero Hipp, λαμπροὶ dicuntur vegeti, incolumes, & colore bene habito praediti, I. de A. L. et Aq. LV. 13. Vide Splendor. Lampter, λαμπτὴρ, dicitur lucerna, laterna, aut Pharus, qui in turribus siaspenditur, ut navigantibus praeluceat. Legitur apud Hippocr. I. de int. aff. XXIX. 2r. Lampyris, λαμπυρὶς, idem, quod Cicindela. Vide supra in Ci, Lana, ἔριον, vide Errion, Erion. De lanarum generatione & differentiis legi poterit Aldrovand. l. 1. de quadrup. bisulcis c. 8. Lanae usus, praesertim vero succidae, illotae, sordidae, quae εριον ὀσυπηρόν, item Oesyptts, 'ίισυπ, dicitur, olim tu t frequennssimuS, uti .patet ex Hippocr. & Galen. Scribon. ( vide Lex. Scrib. Rhodii) Keuchen. adSeren.p. II4, 225. C.Hostn. I. 2. V. L, c I4. Vide Oesype. Lanarius, est nomen Accipitris vel Falconis, Ita dicti vel à laniandis aviculis, vel quod multas molles plumas lanarum instar habeat, cujus descriptionem vide apud Aldrov. i. 5. Ornitkol. c, I I, Lancetta est cultellus chirurgicus rectus utrinque acie summa praeditus ad venaefectionem & abscessus aperiendos hodie.que usitatissimus, & ita notissimus. Languor, ἄφεσις, nihil aliud est, quam corporis,, aut membrorum ejus veluti diffolutio, & remissio, cum non aliter ac resolutis sive paralyticis dissolutae appareant. Gal. 3. in 3. Epid. t. 37. videlicet cb deficientem flammae vitalis & succi nervosi spirituascentiam & activitatem. Dicitur & debilitas, infirmitas corporis. Vide Astheneia, Blechros. Lanius, idem, quod Lanarius, nomen Accisuris. Aldrov. d. /. et c. 12. Lans, id est, Argentum mortuum. Ruland. & lohns. Lanugo, χνόος, χνοῦς, vide Chnus, In Phytologia sunt filamenta tenella cuticulae extimae instar lanae adnascentia. Schrcder. l. 1. c. 2. Lanx, τάλαντον ζυγὸς, significat trutinam, qua res ponderantur, vel potius duo vasculo ampla in trutina, quibus reS ponderandae imponuntur. Lanx quoque dicuntur Amygdalae amarae. Rul. & lohns. in Lex. Laonica vocatur curatio arthritidis, quae non fit purgantibus, & evacuantibus universalibus, ceu ftastranetS partim, pattimque magis noxiis, led quae fit Topicis evacuantibus e parte affecta, dum materia est adhuc mobilis, cum ante statum, tum in ipso statu, quemadmodum hunc terminum exposuit Hieron. Sachetas AElianus Medicus Brixiensis in Relatione de Podagricis & Arthcitic. morb, c. Io. p. m. 53. Laos, id est, Stannum. Rul. & Iohnson,- Lapacticos, λαπακτικὸς, h. e. alvum evacuanti idem quod ὑπακτικὸς vel ὑπήλατος. Legitur apud Galen. l. V. S. F. c. 2. Lapara, λαπάρα, λαπάρη, idem, quod κενεὼν,. laterum cavitas, ea corporis pars, quae est inter costas spurias & ossa, quae ad ilia pertinent. Gal. l. 2. de fracturi t. 71. Idem, quod λαγὼν. Vide Ilia. Ceneon. Linden. Ex. VII. §. 6. Erotianus idem dicit quod πλευρά. Laparos, λαπαρὸς, id est, mollis, vacuus. Undo & -smnxdnasyr,subvacuum, &submolle , significat, Gal.. l. 3. de diff. resp. cap. I 2. Linden. d. l. §. 4. A verbo λαπάασσω, vel λαπάττω, emollio, evacuo, Hippocr, l.progil. t. 2. Gal. in comm. Coac. t. 2o4. I. 4. Epicl. XXi 2. Vide Foës. p. 384. ubi plurima loca invenies. Lapatto, λαπάττω. Vide Laparos. Lape, λάπη, pituitam tenuem significat Hippocr, quae ore rejicitur & salivationis comes est, l.z. demorb. XV. 9. LUI. 6. LXIV. 5. LXXl. 7. I. de int. aff. VII. st., XIIl. I2. & alibi sapiusr Foës, p.375. Lapidescens, λιθώδης, λίθινος, idem fere quod Lapideus, nisi quod illud vocabulum magis exprimat passionem illam mutationis in naturam faxeam, quam antea nondum habuit. Quale vero sit proprie illud principium lapidificum 3 an succus, an spiritus, vel aliud quid, pertinet proprie ad Physicos. Videatur etiam. Chioccus .Mus. Calceol. sect. 3. p. 305.seqq. Tale vero, principium quandoque in sanguine ejusque sero contineri praeternaturaliter, colligete est ex generatione Calculi. Vide Calculus. Lapideus, λιθοειδὴς. Vide Lithoeides. Lapidillus vocatur cochlear chirurgicum, quo calculus post incisionein extrahitur. Blastus Med. Untv. p-73. et 34I. Lapillatio, terminus Paracelsicus, indicans lapidescentiam sive generationem calculi ex Ilialtro, five de visco in loco alieno, ubi possibile suerit lapillari , vel tartarizari. Fragm. Medicis ad Tom. III, referendis l. I. de Turtur, c. 8. Lapis, Lapillus, λίθος, λιθίδιον, λιθάριον, λιθὶς, quadrupliciter potissimum accipitur. ( t ) Physice de corporibus mixtis animantis duris, cujus innumerae lsecies, & differentiae occurrunt, de quibus videantur rerum Physicarum scriptores varii. In hac significatione sumsit Galen. l. p. de S. Fac. quando ex sponte nascentibus corporibus esse scripsit à terra vulgo dicta diversis. ( 2 ) Pathologice pro Calculo renum vesicae & in aliis quandoque partibus genito, dickurque Gr. xiSiatns. Vide Calculus. (3) Pharmaceutice, quando vel ex Physicis lapidibus multae species transsumtae leguntur in usum Medicum, dividunturque in pretiosos, qui Gemmae quoque vocantur. Vide Gemma .. & mitius pretiosoS; quorum plures apud Gal. d. I. & alibi allegatoS reperies. Loca videantur in Theatro Mundellae & indice Braisavoli, cum non opus sit, heic omnia transscribere. Multos enim recenset Rul. & lohns. in Lex. Adde Schroder. I. 3. c. 4. et seqq. Vel quando lege artis Pharmaceuticae praeparantur Lapides, ut sunt, Medicamentosus, vel Salutis, Corrosivus & alii, de quibus vide Schroder. l. i. c. 65. Jung. Fr. Hofrnann. in elavi & descriptiones eorum videantur in lunken. Lex. Ch, Ph. P. I. p. I27.sc5. (4) Spagyrice, ubi potissimum in omnium illorum ore resonat Lapis Philosophorum , qui dicitur & habetur Medicina universalis, per quam metalla transformantur, & morbi omnes fanari possunt. Pollere creditur virtute intentissima, & velet in centrum arte coarôtata, quae extenla tincturam exhibet absque numero. De cujus praeparandi modis hyperbolicisque encomiis prostant innumeri pene tractatus, nec adhuc cessant amatores hujusmodi cornmentorum in publicum proferre scripta, non Obstante, quod tantum non omnes tempus, & Operam, & oleum perdiderint. Si placet, videantur scripta Basilii Valentini, Theatrum Chyrnicum per fex volumina, Libavius in suis operibus, & alii plures. Quid B. Rolfink. judicaverit de Lapide Philosophorum Panacea, videatur in ejus Chymia l. 1. c. 9. Quae de suo Lapide Medicinali HermeficO Chrisu Ad. Balduinus er.comia scripsit, in Ejusdem Hermete Curioso Invento XII. legantur. Denique (5) scImitur etiam siepe abusive & aequivoce de diversiS rebus vocabulum Lupis, v. g. Lapides Carpionum, Percarum, Cancrorum vocantur quaedam corpuscula in capitibus illorum piscium & aquatilium reperta, duritiem pene lapideam obtinentia, revera tamen non lunt lapides, lta in Chymia Lapis vocatur OrnniS reS fixa; quae non evaporat. Lapis Astz est sal Armoniacum. Lapis animalis, id est, sanguis humanus. Lapis, ex quo conflatur plumbum nigrum, rninera plumbi. Lapis non lapis, h. e. efficacia, non substantia dicitur Elixir. Lapis rebis vel testudinem, vel capillOS hominis cholerici, aut sanguinei denotat. Lapis calcis, id est, scotia ferri, vel batitura aeris. Lapis maior, compositum ex 4. elementis, filius unius diei. Lapis occultus benedictus , id est, ovum. Lapis aureus h. e. urina. Rul. & lohns. in Lex. Lapsus aequivocum est. Proprie significat idem, quod casus, Graece πτῶσις, κατάπτωσις. Vide Casus. Hujuimodi Lapsum ex alto innoxium vide Ephem. Nat. Cur. Ann. III. Obs.erv. yt. Tropice Lapsus etiam pro errore fumitur, ἁμάρτημα. Vide Erratum. Lapsus dernotivus est repentina morte facta correptio, periculosior apoplectico. Rul, & lohns. Lapto, λάπτω, significat lambendo bibo, sorbeo. Legitur apud Hipp. I. de corde LV. 1. Laqueus, βρόχος, παχετὸς, quid fit notum est. Referri quoque debet ad instiumenta chirurgica, utpote ad quasdam operationes necessarius σ uti patet eX Galen. I. 6. meth. med. c. 5. in sin. & Oribasii totus libellus de laqueis. In specie ad Gloffocomon quoque requiruntur, uti patet ex Galen. i.7. de V. P. c. 14. & Oribas. de machinament. c. 7. Alias laquei consideratio quoque inter caussas morbificaS, praesertim vocis privationis spectat ex Gal. l. I. de L. Aff c. 6. Pathologice quid dicatur Laqueus Gutturis, vide infra Tonsillæ. Lar, ἑστία, idem, quod Focus, Calor, Ignis. Vide Focus. Usurpatur de flamma vitali & calido nativo. Charlton. Oecon. anim. Ex. I. §. 4. et VI. §. 2. Vel Pathologice de foco febrili, Galen. i. de marcore c. 7. Larbason, dicitur Plinio l. 33. II. N. c. 6. Summi vel Stibium sive Antimontum, quod Henn. Scheunemannus ruditer corrupit in Tarbasen, ita ut Lliav. eum propterea acriter perstrinxerit, Tom. III. Op. p. 25. seqq. 73-seqq. Largus, ἁδρὸς, πολὺς, vide Hadros, idem, quod Copiosus, v. g. Larga Venaesectio, Larga excretio, Largus humor. Rhod. in Lex. Scrtb. Laridum, materia quaedam tumorum, à laridi similitudine sic dicta. Fallop. de tum.p. n. c. 3. Larva, μορμὼ, μορμὼν, idem, quod Lamia, vel Lemures. Harum mater vel avia dicebatur esse Mania. Forest. /. Io. Obs. 20. in Schol. Larus, λάρος, dicitur avis palmipes, pifcivora, clamosa, cujus descriptionem, species, & usiim in Medicina tradidit Aldrov. i. 19. Orntthol. c. a.seqq. Linden. vocat Larum avium pernicissimam in volando & irruendo pisceS summo natantes mati. Ex. V. §. 42. Laryngotomia, λαρυγγοτομία, operatio Chirurgica est, qua in siimmo suffocationis & anginae periculo asperae arteriae fit incisio. Periculofum profecto & valde anceps remedium. De qua Operatione vide Aquapend, tr. de oper. Chirurg, tit. de perforatione asperae arteriae in angina. M. Aureli Sever. Cfeir. essicac. P. II. c. 40. p. toi.seqq. vide Bronchotomia. Larynx, λάρυγξ, dicitur superior asperae arteriae pars & caput faucibus continuum, Lat. Guttur, Galen. 4. aph. 34. Est igitur praecipuum vocis instrumentum, ex cartilaginibus, musculis, nervis, & substrata membrana constans, 1. de voc, instr. disse c. 2. Ejus pleniorem historiam descriptam vide in Anatomicis libriS, praesertim Barthoiiil. 1. 2. Anat. c. I I. Lasanon, λάσανον, vel Chyiroptlm, significat ollarum sustentaculum, vel ollam culinariam, aut matellam, vas exonerandae alvo idoneum. Apud Hippoer. sumitur pro sella, in qua puerpera desidere debet, l.de superfoetat. V. 7. Jung. Foël. pag. 376. Lascivus, λαγνὸς, ἀσελγὴς, epitheton est Choreae S.Viti apud Paraceili Vide Chorea. Lasion, λάσιον, significat σινδόνην, sindonem, aut ὀθόνιον, linteum, & propterea hirsutum, villosum, Erot. p. 72. b. Occurrit vero apud Hippocr, l. 2. Prorrhet. XII. 7. Foës. d. l. Lassitudo, κόπος. Vide Copos. Lastaurocacabus, id est, operosa olla, prodigorum lebes, Hispanorum olla putrida. Jos. Laureus, Amalih. Onom.p. 476. Lastaurus vocatur, qui inexplebili amore venereo debacchatur, Caip. Rejes C. Elys. q. 44. n. 24. Lasur, Paracelso dicitur Extractum transplantaTum ex Argento, l. 3. de Gallicis pustulis, aliisquesymptomatibus c. 6. Later, πλίνθος, κέραμος, idem, quod Tegula; 11. e. lapis fictilis, ex arena, calce, & luto paratus, cujus usus in Medicina nobilis, quatenus ex illo fit Oleum Philosophorum, sive de Lateribus dictum, aut Lateritium , cujus deicriptio legitur in Dispensatoriis. Lateralis morbus, πλευρῖτις. Vide Pleuritis. Latera lictro, id est Argentum vivum. Rul. & lohnson. Laterium, lixivium, item, capitellum. Iidem. Lathra, Lathraeos, λάθρα, λαθραίως, adverbium Hippocrati familiare, denotans clam, latenter, ex improviso, I. Prorrb.sces.3. t.36. ubi quidem Gal. in comm. per ἐξαικὸνης, subito exposuit. Verum rectissime animadvertit Foës. p. 372. non satis hoc probasse Coac. i. I39. 374.et 1.580. Latibulum dicitur Theod. Craanen. in capp. de febrib. fomitem vel minerarn febrilem latentem in aliquo corporis membro, quae sanguineae massa commuDicata excitat ebullitionem febrifem & paroxysmos. Latica dicitur quaedam Febris quotidiana continua, sive Phlegmatica, quando nulla signa apparent apyrexiae, Joh. Stephan. in Avic.ci. a.sen. I. c. 50. p. 274. Sunt tamen, qui distinguunt, & spuriam saltem quotidianam continuam dici lastcam credunt, uti Mercatus. An vero dicatur à latendo, quod careat inversionibus manifestis, nolumus certo affirmare, quamvis ita velit de Calderia, qui prolixius de febre Lasica disseruit Tom. I. Oper. p. iHa.seqq. Latio, φορὰ, idem, quod Motus Localis, mutatio, quae sit in loco, Gal. I. 1. de nat. fac. c. i.l. 1. meth. rned. c. 6. & l. 2. c. 3. Vocatur & motus animans, volumarius , quem Charltonus ita plenius descripsit, quod sit ordinata & ex appetitus dictarnine instituta corporis animalis, vel alicujus membri particularis de loco in locum translatio. Ex. XI. Oec. Animal. §. 4. in qua etiam motum musculorum nervose exposuit. Videantur & Willis Anat. Cerebri c. 19. & Anonymi tractatus ibid, annexus de ratione motus mttsculor. item Milliet Dechales P. Jesuit. de motu locali & elatecio, cujus mentio fit in Act, Erud. Lips. An. i 683. Latitudo, πλάτος, proprie notat affectionem corporis, quae consistit in dimensione, ad differentiam longitudinis & profunditatis. Vide Latus. Per transtationem tamen saepe applicatur etiam rebus incorporeis, praesertim vero in foro Medico frequenter usurpatur de saltitate imperfectiori, aut non omnibus numeris exacta ; vide Hygieia. Gal, I. 1. de sint. tu. c. 4. Junge Dogrn. nostra Med. Gen. P. 1. c. 4. d. 3.p. yI.sem Ad latitudinem sanitatis quoque pertinet corpus alias Neutrum dictum, sive Status corporis Neuter, ??? Graeci vocarunt, qui duplex est : Decidendae, Hi Reconvalesu centiae. Imprimis vero ille ad latitudinem sanitatis pertinet. Vide Rursus Dogm. in praelim. d, 7. p. 8. et 9. Et quia sub sanitatis genere comprehenduntur Temperamenta corporis & partium, de illis quoque faepe dici solet, quod magna sit eorum latitudo. C. Hofrn. Inst. Med. l. 3. c. 4. §, 5. et alibi. Sumitur & aliquando pro Dilatione, Gr, ἐνρύτης didita, Lat. Ampliatio. Jul. Alex. not. in Gal. de diff. morb. c. 4. p. 279. Tom. II. Oper. Laton, est aurichalcum, sive cuprum aureo co« lore tinctum lapide calaminari, quod ab idiotis physicis lore tinctum lapide calaminari, quod ab idiotis physicis Electrum dicitur, & componitur ex unico metallo, cum Electrum sit e pluribus. Eaton quaque est artificiale, cum Electrum à natura sola compositum, Rul. Hinc lapis Calaminaris dicitur lapis Latoninus, Libav. Synt. A. Ch. l. 7. c. 24. Spagyricis Philosophis Laton vocatur vel Latona terra virgo, quando in operationead Lapidis Philosophici magisterium pertinente nigrescit  : unde opus habet ablutione per ignem & aquam permanentem, sive Mercurium, de qua re videatur Libav. Alchym. Pharmaceut, cap. 3 i. item tr. Ignis Naturae, cap. 20. Laton quoque & Azoch propterea femper simul esse dicuntur, Laurent. Ventura tr. de lapH. Philos. c. 19. Theatr. Chym. Vol.II. p. I63. Iohnson. ita descripsit Latonam in Lexic, II. p. 49. Latona est terra nostra, quam llimimus ad alchyrniam peragendam. Et haec terra Chymica prae rebus omnibus aliis creatis virtute & energia excellit t Aurum enim & argentum & reliqua metalla, & lapides pretiosos omnes in se coercet, imo perfectionem omnium animalium & ve- getantium in seipsa recludit. Sed cum impura sit & faeculenta, uti arti nostrae prosit, ejus impuritates & faeculenta excrementa separanda veniunt, & hoc est apud Chyrnicos, faciem Latonae dealbare. Quo circa humilitatem ipsius terrae radicalem, seu sanguinem ipsius Latonae ex venis suis exhaurire oportet, ut ex essentia & puritate illius facilem ipsius Latonae dealbare valeamus, alioquin nihil utilitatis habemus ex lotione Latonae nostrae, nisi ex puritate ipsius sanguinis aquam faciamus, qua sola & non alia uti debemus ad dealbandam faciem ipsius Laronae. Hucusque lohnloii. Latro, ληστὴς, idem, quod Prædo, Prædator 3 quamvis vero proprie ad forum Medicum non spectet, cum tamen -aliquoties eorum mentio fiat in scriptis Medicis, libuit inisrere. Ita Galen. 3. Anat. admin. c. 5. Latrones inhumatos olim fuisse subjecta Anatomica, testatur. L. 3. de V. P, c. j. refert historiam latronis, qui deprehensis hominibus digitos pedum extremos prae. cidebat, ne sine baculo incedere possent. ( Vide C. Hosmann. in comm. ad h, 1. n. 13 5.) & 1. L Anat. admin, c. 2. cadaver latronis exiccatunI sceletis annumerat. Langius recenset latronis truculentiam ex efu sanguinis vel cruoris humani fuisse adauctam, l.tb. 1. ep. 71. FOrestus ex Benivenio adduxit observationem latronis suspensi, cujus cor pilis suit refertum, i. 17. Obs. I. in Schol. Latus, adjectivum, & substantivum est nomen. Adjectivum Gr. dicitur πλατὺς, εὐρὺς, cui Opponitur angustum, στονὸν. Dicitur de musculo, μνῶδες πλἄτοσμα, dicto, qui sub cute in collo habetur, culus descriptionem vide apud Galen. l. de mus.c, dissect. cap. I. De musculo latissimo, qui totum fere dorsum cum suo locio tegit, & Aniscalptor quoque vocatur, vide Barthol. I. 4. C. 2. Latus pulsus Gal. qui in latitudine arteriae, vel dilatatione major est naturali, I. de puls, ad tyron. c. a. Pustulae latae dicuntur, quae non in altum prominent, Hippocr. 6. aphor. 9. Jung. Dieter. n. 687. Substantivum Graec. vocatur πλ.ενρά, π-λευρόν ; de cujus vocabuli aequivoca significatione infra vide Pleura. Numerantur vero duo latera, dextrum & sinistrum ; & in genere de dimidia totius corporis parte, altera dextra, sinistra altera sumitur. Strictius vero usurpatur de medii ventris regione laterali. utraque distincta à parte antica, quae Sternon, & postica, quae Dorsum vocatur, Barthol. I. 2, Anat. in prine. Laterum dolor dicitur Hipp, ad differentiam Pleuritidis, quando dolor est ablque febre & inflammatione, πλ.ευράς πόνος. Hipp. 3. aph. 23. 5. aph. 6S. 6. aph. 5. Vide D.eter. n. 689. Lavacrum, λουτρὸν, idem, quod Balneum. Sal nitrosus fusilis vocatur lavacrum quoddam minerale venarum metallicarum, & semirnetallorum, imo & metallorum ipsorum, quod sciunt etiam aurifabri & probatoreS metallici. Libav. Defens. Syntagm. contra Scheunemann. I. C. 9. T. III. oper. p. 2 2. Lavatio, idem, quod lotio, λουτρὸν. Utrumque idem significat, quod Balneum. Galen. I. 8. meth. med. cap. 2. Laucania, λαυκανία, item λευκανία, poëtlCC guttur, vel gulam& ocibphagum significat. Sunt, qui pro mento etiam accipiunt, Gorr. in λ.ενκανία. Descendit à xcuia, fruor, capio. Laudanum, nomen medicamentorum encomiasticum, quasi laudatum medicamentum. Dieter. n. 560. vel laude dignum aut laudabile, quod vocabulum, ceu barbarum & Paracelsico Thrasonicum reprobavit Libav. Synt- A. Ch. l. 8. cap. 44. Non minus vero illi hallucinantur, qui cum ladano confundunt. Vide Ladanum. Placet Rolfinkii ἐπίκρισις : loquendum interdum cum vulgo, modo inteliigamur, Chymiae l. 4. s. 3- cap, 6. Graece dici posset ἐπαινετὸν, vel ἀξιόπαινον. Quod vero praecipue Opii extracto correcto nomen hoc tributum fuerit, hoc omnino sapit Paracelsicum hyperbolice loquendi pruritum. Alias de laudano optato videantur praeter Dispensatoria & Paracelsi fcripta Rolfink. d. l. Schroder. /ib. 4. cl. 2. n. 3 I4. Libav. d. l. Tutissimum esse & saluberrimum medicamentum ad omnis generis dolores, verbis Bern. Penotti de medic. Ckymicits in Vol, l. Iheatr. Chymic. pag. 65. cum grano, quod dicitur, salis est intelligendum. Lattdanum Mercuriale Paracelsi dicitur medicamentum ex Mercurio paratum. Descriptio quaedam extat in Morl. Coll. Cliym, Lcid. c. 17 ri. Laudinae dicuntur Petro Poterio pilulae, quaS opium ingreditur, Pharmaceut, Spagyr. iib. j.scct, 5. de Pilulis. Lavipedium, vide Pediluvium. Laurax, vide Labrax. Lautus, quid proprie significet, videatur in LeXicis variis. Gr. λαμπρὸς, aut λελουμένος, quasi Lotus. Lautissima vina apud priscos fuisse vina niyrrha condita, testis est Linden. Ex. X. §. 138. Laxa Chimolea Paracelso vocatur medicamentum purgans, praecipue in morbo Gallico commendatum, eslque pulvis de floribus minerarum salinarum, I. 2. de morb. Gallico c. 4. IOhnson. ita describit: Laxa Chtmolea est fal adnascenS lapidibus, quale est Anatron, aut Usuea lapidea. Laxatio, χάλασις, Laxans, Laxativus, χαλαστικὸς. Vide Chalasticos, Chalao. Hodieque autem frequentissime tumitur terminus hic de virtute leniter evacuante, & quidem per inferiora. Conveniunt igitur talia laxantia cum ἐκκοπρωτικοις, κατωπρικοτὸ, ὑπηλἀτοις, de quibus vide suis literis Eccoprizo, Catotericos, Hypelatos. lohns. etiam ad gemitoria extendit, describens: Laxativa sunt medicamina sursum atque deorsum expurgantia. Verum minus accurate rninulque usitate; Abusive quoque tribuitur Mcrcurio vitae, qui Laxativum minerale dicitur apud Schroder. i. 3. c, 15. cum in minima dosi vim purgandi possideat. Ita quoque in Veterum scriptis contingit, ut fortiora purgantia pro Laxativis posuerint. In PathologiciS accipitur de partium mollium extensione praeternaturali in longum. Ita Uvulae laxatio legitur apud Blas. Med. Univ, pag. 302. Laxus, λαγαρὸς, χαλαρὸς. Vide Lagaros, Chalaros. Idem fere, quod Mollis, & opponitur Stricto, vel Duro. S. Lazari morbus, Elephantiasis. Tagaul. Inssitut. Chir. l.t.c.t. S. Lazari malum, i. e. Lepra. Forest. 1. 29. Ο. 2 6. Lazomae, λάζομαι, verbum poeticum, pro λαμβάνω, significat prehendo, corripio. Diciturque frequentiisitne de morbis infestantibus, Hippocr, i. de Loc. in hom. I. 4. XXV. 5. 7. XLIIX 8. l. 2. de morb. ΧΧ. 3. & libr. de nat. mul. & de morb. mttl. faepius, quae loca collegit Foës. Oec. p. 372. Lazuli lapis, λίθος κύανος, hoc est, Coeruleus, est lapis opacus, Sapbiri colore, aut florum Cyani, aureis punctulis exornatuS, Armeno durior. Vide Armenius. Schroder. /. 3. c. 8. n. I I. Chiocc. Mus. Calceol. sect.Tpo iit.s.a.sp.aey.seqq. Lazurius, idem, quod Cæruleus. Lazuritts color in lepra pessimum habetur signum apud Paracels. Paragraph. l. 6. c. 1. §. 2. et cap. 2. §. 3. et in Scholiis ad illa loca. Apparet autem ille color in frigore, ubi in nigrorem vertitur. Lazurium argenti, vel pulvis Lazucinus nihil aliud est, quam Crocus Lunae, de quo vide Lihav. Synt. A. Ch. l. 5. c. 21. Leaena, λέαινα, nomen animalis quadrupedis digitati femininum, cujus mas vocatur Leo. Vide Leo. Λέαινα quoque emplastri nomen, quod in leaenae modum malum penitus extirpare creditur, applicatum ischiadicis & hemicranicis, teste Aët. i.t r. & ex hoc Gorraeo. Leaenas vulgo vocari nivitjm Labenas, vide Labena. Leberis, λεβηρὶς, significat exuvias, sive senium serpentum. Hipp. I. 1. de morb. mul. CIIX. 26. et l. 2. LXIIX.6. Vide Exuviaæ, Geras. Lebes, λέβης, i. e. olla, trulla, vas, in quod aliquid infunditur ad coquendum, vel asservandum. Pertinet ad instrumenta Diaetetica, Pharmaceutica. Ventriculum egregie comparatum cum magno lebete, cui plures ignis foci adjacent, lege apud Gal. I. 3. de fac, nat. cap. 7 , Lebias, λεβίας, vide Hepatus. Lecane, λεκάνη, pelvim, Catinum significat. Le« gitur apud Moscbion. de morb. mttl. c. 89. gitur apud Moscbion. de morb. mttl. c. 89. Lecheneon, ληχηνεῖον. Vide Lenos. Lechia vocatur piscis generosus magnitudine atque colore medius inter Thunnum & Umbram, quam alii Centrinarn fuisse arbitrantur. Jovius vero exillimat Annam veterum esse Ftb. de piscib. c. 7. Judicium de hoc dissensu lll. Aldrovandi videatur l.3. de Piscib. sap. io. p. 327. Lecho, λεχὼ stricte puerperam significat 3 & ita legitur aptl.l Mofchion. d.l.c.6!, Leciscion, λεκίσκιον, vocatur acetabulum parvum , legiturque bis apud Hippocr. 4. de R. V. I. A. t. 123. Lecithos, λέκιθος, est genus leguminis, vel pisum, vel piso co gener denotans. Significat etiam siepius lomentum, vel farinam lenuttm, cum & fine additione φακῶν. Hippocr, l. 1. de morb. mul. LXXXl. 11. et l. a. LXIX. 2. & in notis l. 1. additis VII. 8. ubi per ν scribitur, quemadmodum & apud Gal. l. de bon. & mdf.succ, c. 5. Significat & ovi luteum sive vitellum, uti patet ex Hippocr. I. 2. de morb. mul. LXXXIV. 2. Hinc λεκιθύδης ὑπόστασις, vocatur sedimentum urinae 3 ovi luteum aut lentium farinam referens, i. 4. Epid. VI. 11. & pus λεκ.θύειδεθρ ovi lutei speciem referens, lib. 2. de morb. XLV. 3 5. Adde Foës. pag. 379. Jul. Alex, i. 8. Salubr. c. 9, de omni polline, & farina leguminum molitorum exposuit λέκιθύν, haud dubie ex Gal. d. /. Lecra dicitur pars fornacis vitrariae, in qua vitra sensim deferveicunt, Chr. Meretti in Not, ad Anu Neri Art. Vitrar. in appendice p. 43 5. Lectio, ἀνάγνωσις, vide Anagnosis. Assiduam & iteratam aliquoties lectionem laudat Gal. 3. de itrtic. t. 40. Refertur quoque iectio inter exercitationes vocis, ἀ,αφωτίτηις, sanitati corporis proficuas, utpote, quae humores redundantes excernit, AEigin. I. I. cap. 19. & CelsiIs quoque aliquoties inter remedia curativa morborurn refert. Lectisternium, id est, apparatus lectorum, qui varii esse convenit pro diversis morbis, uti recte notavit R. LeratiliuS Part. III. Miseell. Medico-Pract. ad p. 29. quamvis in illa nihil de hoc legatur, sed in lodice posijit ad vocem Lectus. Lectualis vocatur morbus, qui aegrotantem lecto affigit & diu detinet. Ita Spartianus in Hadriano .. Peragratis , inquit, sane omnibus partibus, capite nudo & in summis plerumque imbribus atque frigoribus, in morbum incidit lectualem. Ipsi etiam, qui longis ac lentis laborabant languoribus, lectuales Latine dictos, Graece κλινικοὺς, ἢ κλινοπετέος, notavit Salinas, ad loc. cit. Lectus, κλίνη, ( vide Cline,) quid sit notum est, nimirum locus ille & instrumentum ad recumbendum & dormiendum paratum. Pertinet igitur ad res non naturales Diaetae. Delectus lectorum aliquando necese satius apud aegrotoS, uti patet ex Gal. scriptis, quando febricitantibus & quibus nervi per transversum vulnerati silnt, molliores lectoS praecipit. De lectorum alias in quibusdam locis noxia praeparatione legi etiam poterit Hippocr. Guarinonius de caussis saxitatem destruentibus. Lectos pendulos usurpare ludes in promontorio Jamaico, legitur in Actis Philosophicis OldenburgIi Anno I668. m. Jun. Leffa, id est, herbarum praedestinatio. Rul, & lohtlsqn. Leffas, est Occultus & bulliens terrae vapor, per quem plantae crescunt, Rul. & lohnson. ex Paracels. Philas, ad Atheniens. l. q. text. 3. Leffas est succus terrae recens in radicem, tanquam culinam, vegetabilis, tractus. Helmont. expositione aliquot verbor. Vide Helmont. tr. Elementa num. 13. et tr. Imago fermenti impraegnat. num. 31.seqq, Leffos est occultus terrae succus, per quem plantae crescunt. Fr. HoftII. clav. ad Schrod. l. I. cap. 2. Legna, λέγνα, neutr. plur. vocantur proprie extremitates vestimentorum, sive orae. Per translationem Vero dicitur de extremitatibus pudendi muliebris, sive matricis. Legitur apud Hippocr, i. 2. de morb. mul. XXXIIX. 15. Vide Foes. p. I77.sc.23. G.. Hofm. Comad Gal. de V. P. n. 964. Legumen, ὄσπριος, idem, quod δημήτριον, sive Cereale semen. Vide Cerealis. Leibos, λείβος, & in foemin. λείβη, id est, liquida , Galen. c. 3. de iis, q. in med. t. 14. Verum mendum subest in Graeco textu, & quia inusitatum esse adjectivum λεἰβη, ex aliis LexiciS constat, corrigendum esse, & substituendum vel λιβρὴ, vel λιβηρὴ existimant Foës, in not. ad h. l. & Casp. Hofrnann. in M. S. et nondum editis notis ad hunc Gal. loc. Leichen, λειχὴν, relicta Botanica significatione, Vide supra Impetigo. Dicitur &Lichen. Leienteria, Lienteria, λειεντερία, q. d. Laevitas intestinorum , λειότης τῶν ἐντέρων, est affectus vel idem, vel maxime cognatus Coeliacae passioni C. Hofrnann. Apolog. pro Galen, l, 3. c. I82. C. Dieter. num. 493. Vide Cœliaca. Leiobatos, λειόβατος. Vide Leviraia. Leiopodes, λειόποδες, vocantur Planci, Plauti, vel Plott, quibus pedum medium ab interiori parte non est cavum, sed planum, quasi tabella, quae planca dicitur, Galen. 3. de ariic. t. 92. ad quem locum vide egregiam correctionem Casp. Hofrnann. l. 3. Apolog. pro Gal. c. Ioo. Pertinet ad morbos malae conformationis. Idem Com. in Galen. l. de V. P. num. I37. Adde AleX. annos, in Gal, l. de diff, morb. c. 7. Leios, λεῖος Vide Lævis, λειότης, Lævitas. Leiphæmos, λείφαιμος, dicitur, qui sanguinis defectu laborat , quod malum sequitur ἄχροια, vide Achroi. Sumitur vero etiam pro vitio depravati sanguinis, uti constare videtur ex Hipp. I. 2. de morb. mul. XII. 2o. XVII. 11, ubi jungitur cum σπληνώδης, lienosa, quae dispositio lienis vitiosit praetuppomt sanguinis flatulentiam & impuritatem. Nrtetur quoque, non esse confundendum τὸ λεὶφαιμον cum ἐξαίμῳ, vel ἀ.αίμῳ, exsangui, ubi vera privatio totalis sanguinis peccat. Ἀεἰφαμμοι sunt, qut sanguine deficiunt, hoc est, deferuntur languine, noti in totum, sed ad fensurn, Linden. Ex. XIII. § are.seqq. Junge Ex. IV. nostram de remoris purgationis §. 19. Leipodermos, λειπόδερμος, in genere significat defectum cutis, Vel cuticulae. Sumitur vero strictius de eo, cui praeputium deelt ex morbo, vel sectione. Latine Apella. Vide supra Apella. Junge C. Hofrnann. d. l. n. 824. Leipopsychia, λειποψυχία, idem, quod λειποθυμία, id est, animae deliquium vel animi deliquium. Superfluum enim mihi videtur, discrimen ponere inter haec duo vocabula, ex Galen. /. 12. meth. med. c. 5. Posterius Vocabulum est usitatius. Deficientibus viribus vitalibus, deficient & animales, carn spiritus vitales sint quoque materia animalium. Consentit Dieter. «. 494. Vide Eclysis. Hujus gradus fortior dicitur Syncope, de qua infra suo loco. Utriusque vocabuli & λειπηψνχτάς, & λειποθύμίος mentio fit apud Hippocr, illius quidem 2. de R. V. I. A. t. 44. hujus 1. aph, 2. 5. Conr. Vict. Schneider. libr. de nova Gravissimorum trium morborum curatione cap. 6. praeter necessitatem & utilitatem de Lipothymia & icipopsychia tractans & pro fynonymiS agnoscens, nihilominus inconstans deprehenditur, dum Lipothymiam symptoma facultatis vitalis, Lipopfychiam facultatis animalis esse statuit, quamvis absque praegnanti satis ratione. Sussicit hoc notasse ad verum discrimen ab apoplexia retinendum, quod utrumque vocabulum haberi debeat, & primario abolitum vel prorfuS vel valde imminutum sanguinis e corde motum progressivum denotet, cui consequenter sensuum & motus localis defectus supervenit; In apoplexia inverso sese habet modo teste experientia. Leipothymia, Lipothymia, λειποθυμία. Vide p. a. Leipopsychia. Leipyrias, λειπυρίας, est epitheton febris valde malignae continuae, cum inflammatione viscerum interiorum erysipelacea conjunctae, ubi interna veluti uruntur, extrema, τὰ ἄκρα, frigent, Galen. com. 4. apii.48. c. 2. prognosis c. 4. cap. i.prorrh. t.y.fse c. 3'. t.6I. i. de inaeq. intemper. c. 8. Vocatur & λειπυρία, & λειπυριώδης πυρετὸς, & τὰ λειπυρικά. Scribitur & λειπυρίη. Meminit hujus febris Hipp, aliquoties, v g. i. 2. de morb, XVI. 12. XLIX. 14. de hellebocismo 54. i. de Ccijib. IV. 4. 6. S. Utplurimum est lethalis, quia sanguinis disposisto maligna putrida ad νέυρασι, vergit. Mirum vero, quod Sylvius hanc febrem non observaverit, uti scribit l. 1. Pr. M, c. 29. §. 31. Verum notandum, non esse peculiarem speciem febris, sed esse lallem ardentem, sive sui ausum valde malignum & exitialem. Junge Linden. Ex VIII. §. 47. Lelygismenos, λελυγισμένος, i. e. contortus j inflexus, à λυγίζω, contorqueo, quod à λύγος, vitex, vimen, derivatur. Usurpat de nervis contortis Hipp. in Mochlico VII. 3. Leme, λήμη, idem, quod γλάμα, vel γλήμη, sor’des oculorum. Vide Glama. Vocatur &Pituita glutinosior oculorum, Scribon. item Lappa. Fr. Valles, in fesse, cap. 2. notante Rhod. in Lex, Scribon. p. 424. Ad le mar referri poterit lachryrna Cervi Bezoartica. Vide Dacryon. Lemma, Graece dupliciter scribitur, per ε & n. Λέμμα significat Idem, quod λέπος, corticem, sive id, quod decorticando removetur, Hippocr, i. 2. de morb. mul. X , 8. Gr. dicitur etiam ἡ ἐπιδερματὶς. Erotianus & Foës. p. 380. Λημμα vero significat propositionem scientisicam per se credibilem, quam vocare consuevit Aristoteles axioma, postulatum, sumtionem, Galen. c. 2. de R. V. l. A. t. 2o. Propositionem, quae concludendi gratia assumitur, in Logicis Praemissu, lib. i.de Hippocr. & Pl. decr. cap.i. l. 1. S. Fac. cup.I 2,et 13. iib.I. meth. med. cap. 5. Lemmaticos, λεμματικὸς, dicitur Hippocr, qui occasionem prudenter & accommodate arripit, & pertinet ad τὸ πρέπον, sive ἐνχημοσύνην Medici, i.dedec. orn. II. 27. Lemnia, λημνία, epitheton Terrae medicatae, quae colligitur in insula Lemno. Est terra spissa, levis, pinguis, rubricae colore, adstringentis virtutis. De hac videatur Galen. l, 9. de Simpl. Fac. §. de Terra Samia. An hodieque ad nos deferatur vera terra Lemnia, dubitatur. Gorraeus eo videtur inclinare, cum illa, quae à veteribus de hac scripta sunt, cum nostra convenire existimet. Negat vero Schroder. /. 3. cap. 2. & Turcicas esse scribit, quarum tamen illa, quae cineritii coloris Constantinopoli advehitur, pro Lemnia usurpari poterit, utpote praestantissima reliquarum. Videatur Fr. Hofmann. in Clav. ad h. l. De signatura veterum & Dianae sigillo, quod creditur fuisse caprae effigies, vide Dioscor. l. 5. c. I I 3. Lemniscus, λήμνισκος, Lat. Turunda, linamentum vocatur in longitudinem implicitum & oblongum, quod vulneri inditur, autore Celso l. y. cap. 26. AEgin i. 6. c. 34. et 7 3. Mercurial. /. 3, V. L. c. 9. in fine. Vide Licinium. Lemniscos in specie quoque dici pessos vel pessaria in uterum vel matricem immissa aut turundas, scribit Balduin. Rousset. de parui Caesar, sect. VI. c. 3. et 4, atque ex hoc Schenk, l. 4. Med. Obs. Lempnias, est Terra sigillata. Lempnias Calcis est batitura aeris, Lempnias lempnia est Auripigmentum. Ruland. & lohnson. fcribit lemptnas, & lempina Lemures, idem, quod Larvæ, Lamiæ. Vide supra. Lemures silnt spiritus elementi aëris. Ethnici intellexerunt Manes defunctorum. Rul. Lemures quoque in hominibus esse, finxit Paracels. Tract. z. de Pestiliu c. 1, Leniens, Lenis, Lenitivus. Generaliter idem significat, quod Mitis , Gr ἤπιος, πρᾶος. Vide Epios. Rhosi in Lex. Scrib. p. 402. Dieter. n 7I7, Sed usitatior est significatio stricta, quando accipitur pro laxante, vel laxativo. Gr. ἐκκοπρωτικὸς, ὑπήλατος. Arab. voCantur Medicinae Benedictae. Ross, 0. ac M. Med. Gen 1. xis. I.e. 6. Idem quoque referri, à nonnulliS, testatur inter caussas morborum, d. l. l. i.s. 3. c. Lenos, ληνὸς, diversas habet in Medicina significationes. Apud Hippocr, notat alveos, aut loculos quosdam, h. e. cavitates excavatas, aut conceptacula quaedam in Mochlic. XXIII. 8. Junge Foës, pag.383. Vel significat Torcular, llinden. Ex. X. §. I92. Unde calcare torcular Gr. vocatur λη,οπατττ, idem, quod τραπετὸ, d. l. §. I8I. Hinc transtata ab Herophilo ad concursum trium duplicaturarum durae meningis sub calvaria, quem Torcular Gr. λουτὴν vocavit, teste Galen. l. 9. Anat. adm. c. r. Et in hujus obstructione caussam apoplexiae posuit Nynmannus, teste etiam Bartholin. I. 3. Anat. cap. 2. .Dicitur & ληχηνεῖον, Galen. intro- duct.cap.II. Lens, lendis, φθεὶρ, κόνις, infectum dicitur, & soboles pediculorum, sive Pediculus adhuc tenellus, ova pediculorum vulgus appellat. Meminit Galen. I. 7. de S. Fac. §. Cedrus & Hedera. Pertinet etiam ad causas Phthtriaseos, sive morbi pedicularis. De- his vide Aldrov. de Insectis l. 5. e. 4. Lens, lentis, φακὸς, leguminum species quaedam notissima est, de cujus usu in cibo & Medicina frequentissima fit mentio apud Hipp, in ltbr. de morb.mul. & Gal. passim in scriptis suis, quae loca compilare, non est nostri instituti. Videatur Index Pini in Hippocr. & Theatrum Mundellae in Gal. Φακὸς etiam aliquando significat vas Medicum, forte ad fotus faciendoS accommodatum, Foes. p. 650. Est & terminus Mechanicus Ma. thematicus, dum Lenies denotant in Telefcopiis vitra illa crassiufcula lentiformia, quorum beneficio objectorum visibilium species majores apparent. De qua significatione inter alia etiam legi poterunt Henr. 01- denburgii Act. Phil. An. I66y. m. Julio. Tandem & in Anatomicis Lens vocatur crystallina Humor in oculo crystallinus, sicut videre est apud D. Gosti. Bidloo Anat. Tab. Xl.fig. το. 23. 24. Lenticula, vel idem est, quod Lens, φακὴ, φακὸς : vel significat Lentiginem, de quo vocab. p. p. vel denotat peculiarem speciem febris malignae contagiosae, qualis est Peteciualis, cum maculis efflorescentibus, lentis magnitudinem referentibus, unde & lenticularis dicitur, de qua vide Lang. I. 2. ep. 15. 8i Forest. l. 6. Obs. 3 5. cum Schol. Lenticulares Glandulae sunt glandulae intestinales in crassis intestinis, coeco, colo & recto reperiundae, quarum singulae seorsim existunt, nec in plexus colliguntur, Lentis magnitudinem aequant, & ex foramine, quo singulae manifesto pollent, humorem viscosum excernunt pro soybulis liquandis & alvo lubricanda. De his vid. D. D. Peierus in Exercit. de Glandulis intestinalibus. fSW Lentigo, φακὸς, Lenticula, est affectus cutaneus, praesertim faciei, suntque maculae lentes colore & magnitudine referentes, quibus in feminis praecipue lacies, manus, brachia, & pectus, ceu aeri, & iolis radiis expositae partes, cOnfperguntur sine dolore & molestia, obortae à portionibus acido-fuliginosis, propter coagulationem subsistentibus in cuticula. De his vid. Forest. I. 5. Chirurg. Obs. 4. cum Schol. & Senn. Med. Pr. I. 5. p. 3.s I. cap- Meminit & Keuchen. ad Seren. pag. I 2 6. Lentor, Lentus, γλισχρότης, γλισχρὸς, περίγλισχρος, vide Glischrasma, Glischros. Lentum olivum apud Seren. c. I. est oleum rosaceum, sive rhodaeleon, notante Keuchen. ad h. l. p. 92. Est ergo lentor qualitas tatctilis, quae opponitur friabili, dleiturque de iis corporibus, quorum partes adeo velut conglutinatae cohaerescunt sibi invicem, ut nec flexa frangantur, nec pressa desiliant. Weker. Andd. Gen.l.a.c. 5. Leo, λέων, vocabulum est multae significationis. Verum libet saltem in foro Medico usitatas proponere. (I) significat animal quadrupes digitatum, ferum, & inter feras facile princeps, & atrocissirnum, & fortissimum, cujus jubae arma & collum vestiunt in sexu masculino. Hujus soernina vocatur Leaena, λέαιτα. Utriusque descriptionem cum usu tradidit Aldrovand. l. r. de quadr. digtt. vivip. cap. I. Anatomen Leonis & vis-. cerurn internorum structuram ab Olao Borrichio observatam defcriptam legere licet in Act. Hafniens. Vol. I. Obs. 17. p. 43.seqq. Anatomiam vero Leaenae in Joh. de Muralio Vade Mecum Anatomico post Experiment. II. p. m. 6 5. seqq- (r) Leo vocatur insectum quoddam, quod formicis insidiatur. Hinc μυρμηκολέων, seu leo sarrnicarius appellatur; estque vel ex formicarum majorum, vel ex erucarum genere. Idem I. e. de Insectis cap. s.p. m. 523. (3) Leo quoque est ex Crustaceorum, & in fpecie Astacorum genere, qui & Elephantus vocatur, cujus descriptionem tradit Idem ile. 2. de Crustatis, c. 4. (4) Serpentis quoque genus oblongum & maculosum, alias Cenchriten dictum, Leonis nomine venire, patet eX Nicandro in Theciaca, & Aldrov. /. I. lassi ferp. & drac.c, 12. (5) Leo, λέιυ,, etiam dicitur morbus quidam, qui & λεοτπάσις vocatur, estque species Leprae, quae Elephantiasis alias nominatur. Vide Elephantiasis. Tandem (6) Leo Spagyricis mysticum est vocabulum. Verum in cujus significatione fibimet ipsis non constant. Imprimis duo Leones leguntur in illorum scriptis t Ruberr ac Viridis, Paracels. in Thesauro Alchymistar. Ruber Leo, sanguis Leonis dictus, est Sulphur Philosophorum 3 sive Solis, eX quo Aurum conficitur, Rul. De hoc Leone rubro vide Libav. Synt. Arc. Ch. I. 5. cap. I2. Leo viridis est Ais Hermetis, Mercurius auri , item Vitriolum, aliis Antimonittm , opinione quorundam ipsum Aurum. Ita quoque vocatur Auripigmentum, Theatr. Ch. Vol. V. pagl ye). Leo citrinus foliatus , alias Auripigmentum vocatur, Rul. & lohns. Leo quoque simpliciter Aurum di-t citur. Leontiasis, λεοντίασις, dicitur & λεόντιον i apud Aët. & Aretaeum 3 teste Gorraeo j idem, quod Elephantiasis. Vide Elephas. Vocatur & Latine Leonina lepra, Forest. i. 4. Chir. Obs. 7. Schol. Lepas, λεπὰς, vocatur Concha petris adhaerescens. Gal. in Exeg- voc. Hipp. Gorr. Foës. p. 38o. Lephanteus, Lephante, est prima Tartari fpecies, vel bolus, media Inter lapidem & lutum, scindique potest. Rul. & Iohns. ex Param l. 1. de Tartar. Tr. I. c. I. et Tr. 3. c. 3. ut & in Fragmenu ad haec loca. Lepidoeides, λεπιδοειδὲς, squamosus, vel potius squamarum speciem referens, dicitur de suturis & conglutinationibus juxta aures, suntque duae lineae in cranio, utrunque singulae à recta sutura sagittali aeque «distantes, per capitis longitudinem à posteriore in priorem partem super aures feruntur, quae in ossibus ad squamae similitudinem structis habentur, quae fiunt duobus ossibus inter le cohaerentibus, non per suturam quidem, sicut Coronalis & Lambdoidea, ied paulatim syncipitis os instar squamae attenuatum descendit, atque in id os, quod insra ab auribus adscendit, subintrat. GaleiI. l. de ossib. cap. s. ubi & squamosae agglutinationes , προσκολλήματα λεπιδοειδῆ, item suturae juxta aures, sucosis xipτὰίϊικ , ut l. 9. de V- P. c. I 8. vocantur. Aliis vero Mendosae & Temporales dicuntur. Castelli Barthol. libell. 4. Anat. c. y. Lepidosarcoma, λεπιδοσάρκωμα, i. e. Tumor fquamiformis carnosus , dicitur à Μ. A. Severino abscessus rarior in ore repertus carneus, globosus initio, mox ligulae crassioris modo ad guttur reflexus, post cujus dissectionem osseae ptopemodum squamae prodierunt in conspectum nullo ordine dispositae. Plura legantur de hoc I. de nov. observ. abscesse c. 18. Lepis, λεπὶς, id est, squama. Hippocr. 4. aph. 8r. Junge Dieter. n.486. Stricte vero accipitur desuuama aeris, l. 1. de morb. mul. LXXXIIX. 3Θ. 4. de K. V. I. A. t. I23. Dioscor. l. 5. c. 89. Scribon. n. 133. Significant & corticem, putamen, aut tunicam. Unde λέπω, decortico , & substantivum λέπος, quod idem cum λεπτς, quod nonnulli exprimunt per λοπός, lib. I. Efftd.I. 49. Dicitur & λέπισμα, Erotian. in Onomast. p. 70. Foës. d. l. Lepi ferri lunt fquama ferri. Lepos calcis est pulvis aeris. Rul. & Iohns. Leporinus, vide Lagophthalmos. Leporina labia dicuntur ea, quae ob vitiosam conformationem non cohaerent; Vocantur etiam Rostra leporina, de quibus vide Sennert. Med. Pract. I. 2. part. I. c 4. Graece homines hoc morbo laborantes dici possunt λαγοχειλοι. Vide Lagocheilos. Rostrum leporinum dicitur frustulum carneum intra rimam labii leporini extremitati nasi adnatum, de quo legatur Historia Dan Ludovici no. tata à Theoph. Bonet. Med. Septem, l. n.sect. I. c. I; p. 315. Lepra, λέπρα, est cutis mutatio in habitum praeternaturalem, cum asperitate, pruritu, & doloribus, nonnunquam & squamis decidentibus ; interdum secus, plurefque corporis partes depascuntur.' Gal. in des. Lepra & Pfora, sive scabies ; sunt valde congeres affectus & affines, ita ut non aliud Pfora sit, quam mitior Lepra. Est enim psora quaedam ad lepram quasi via, ut lepra ad elephanuasin, si magis humor malignior evadat, & morbus diutius protrahatur. Uterque affectus pruritum habet inseparabilem, sed in lepra tantus est, ut etiam aeger vehementissime scalpendo nullo modo juvetur, sed potius omnis generis ulcera & phlegrnonas accersat, quod cutem exasperet, & subjectam ei carnem multo, quam in pfora, profundius depascatur. Unde & squamulas procreat, quales in pfora non generantur, quae fursuracea tantum corpora ex se remittit, ut quae à minori gignatur intemperie, & humore minus crasso, terrestri, assato, & maligno. Dicitur lepra ab his squamulis, quasi λεπηρά, i. e. squamosa. Ab Avicenna dicitur Albaras nisira, & impetivo excorticativa, quod cutis in corticeS quasi squamasque resolvatur. Lepram hanc CelsiIS vocat Impetiginem, non eam quidem, quae λειχὰο Graece appellatur, de qua superius, sed quam ipse declarat I. 5. c. 28. & in quatuor species distinguit, quae à superiori impetigine plurimum distant. Ejus causiI humor est melancholicus multus, viscosus, crassus, sed tamen acris, & immotus silb cute & subjecta carne latens, sensumque eum doloris excitans, qui pruritus dicitur. Haec Castell. & Gorr. Jung. Dieter. n. 497. Notetur, ea, quae hactenus descripta lunt, intelligenda esse de lepra Graecorum, non vero de lepra Arabum, quae est ipfa Elephantiasis, de qua suo loco. Doctrinae gratia haec addi poterit definitio. Lepra est scabies vel totius corporis, vel certae partis sicca, fursuracea, squamofa, vehementissime pruriginosa, cum multis aliis symptomatibus stipata, proveniens à sanguinei liquoris impuritate salina, fixa, coagulativa, & lenta putredine totali, vel partiali. Non inepta essent, modo magis perspicua, quae de Leprae generatione, signis, examine tradidit Parac, Paragraph. l. 6.c. r.seqq. Nec à.vero edam abludere videtur, quando ad Luem Veneream referre non dubitat, in Chirurgia Magna l. 3.c. 3. quamvis HelnIontius taxaverit Paracelsurn, quoad caussam & signa, statuens, leprae caussam esse quoddam venenum cruentum anodynum, glaciale, ac propemodum mortificans, horrendo ac foetido contagio communicabile, ac emanans. Vide tr. de Lithtas. c. 9. n. tS.seqq- plttr. Rolsink. à fale reverberato luxuriante deduxit O. ac M. Med. Sp. l. 2. s. 3. c. 11. An lepra Judaeorum alia fuerit à lepra Graecorum & Arabum ? legatur Calp. Reies C. El. q. 6o. Lepricos, λεπρικὸς, dicitur de facultate corrosiva scabiem foedam excitante, & cutim exulcerante, Gal. l. 11. de S. Fac. §. Salamondra. Leprynomae,λεπρύνομαι, duo significat praeternaturalia  : Exasperari, & Albescere. UtrumqtIe furn tum ἀπὸ τὴς λέπρας, quod, qui lepra labcrent,utrumque perpetiantur. Hinc & ἡ λέπρα generali significatione dicitur Albedo, quae in corporibus est praeternaturalis., uti in Theciacis Graecus Nicandri iuterpreS annotavit. Gorr. in des. Lepsis, λῆψις, idem, quod λαβὴ. Vide Labe. Leptomeres, λεπτομερὲς, λεπτομερία, dicitur id quod tenuium est partium, & Asclepiadi ita dicebatur spiritus, docente Cael. Aureliam ί. I. Actu. c. I2. p. 39. et /. 3. Tard.passe c. 4. p. 418. Leptophonos, λεπτόφωνος, idem, quod ἰσχνόφωνος, dicitur is, qui est tenui vel exili voce praeditus, Galen. 2. in 1. Essul. t. 78. Vide Ischnophonos. Leptos, λεπτὸς, tenuis, gracilis, idem, quod ἰσχνὸς, λεπτότης, Tenuitas. Vide Ischnos, Gracilis. Usurpatur ab Hippocr, saepe de victu tenui, I.aph.4. 5.7. 8. ro. et al.tbl. Vide Dieter. «. 498. item de medicamentis in tenues partes comminutis aut tritis, I. I. de morb. mul. CI. 40. 47. de succo tentu & liquido, l. 2. de morb. XXII. 18. I. 3. XI. 16. De linteo raro ac tenus lib. de superfetat. XX. 8. XXIII. 4. de urina tenui & aquea absque sedimentiS crassioribus, 7. aphor. 32. & comparative, 4. aph. 60. Λεπτοὶ quoque dicuntur ingeniosi , acres, l. de A. L. & Aq. LIIX. 8, Jung. Foës. p. 381. In Anatomicis epitheton Tenuis tribuitur membranae secundae cerebri substantiam immediate investienti & anfractibus ejus sese insinuanti, Tenuis Meninx dicta ab Arabibus Pia Mater, cujus accuratam delineationem exhibet D. Goth. Bidloo Anat. Tab. IX. fig. 5. Linden. λεπτὸι, tenue, dupliciter accipi Icripfit t proprie, & improprie. Proprie de consistentia, & modo substantiae culusque materiali : improprie, de viribus rei, & impotentia, lia vinum tenue sues λεπτὸς dicitur, quod est infirmum , cxtpocpigys, Ex. XVI. §. 213. 2I4. seq- Leptosphaeros, λεπτόσφαιρος, i. e. tentus orbis. Gal. l. 3. desac. parab. Leptynon, λεπτύνων, attenuans. Vide supra Attenuans. Λεπτυντικὸς. Idem. Leptysmos, λεπτυσμὸς, Extenuatio. Vide Attenuatio. Lepus, λαγωὸς, λαγὼς, est nomen aequivocum. Primario significat animal quadrupes velocissimum, digitatum, viviparum, cujus descriptionem, usumque in cibo & Medicina vide in Aldrov. l. 2. de qttadr. dig. vivipar. c. 23. Galen. passim in Libr. de Med. Fac. & Comp. Med. s. Loc. uti patet ex Indicibus. Schrod. l. y. cl. 1. τι. 24 Fr.Hofm. in Clav. ad h l. Dieter. Iatr. p. 8 24. Singularis quoque Leporis Anatome descripta legitur in Act. Hasn. Vol. I. Obs. 136. p, 278. seqq- Deinde etiam significat animal molle, marinum, omnium venenosiilimum, Lepus marinus dictum, cujus historiam & facultatem venenosam describit Aldrov. l. 1. de Mollibus c. 7. Meminit & Lind. Ex. XI. §. I06. Veneni proprietas in hoc consistit, quod pulmonem maxime afficiat, contra quod remedium tradidit Gal. ί. 2. de amidot. c. 7. Utriusqus etiam meminit Wolf. Vlaldung. in sua Lagographia, Lepyrion, λεπύριον, duo significat t I. ovi putamen , & externam testam, Hippocr. I. de nat. pu. IV. 24. XLI. 23. Deinde corticem etiam in plantis, ibidem XXIII. 17. Leros, λῆρος, significat delirium mutius, aut levem desipientiam, & ita idem, quod παραφροσύνη, & vetbum ληρῆται, παραληρὴσαμ, idem, quod παρακὸψαμ, παραφρο,ῆται. Gorr. & Foës. Oecon. pug.384. Vide Delirium. Lesche, Leschema, λέσχη, λέσχημα, significat nugas , nugacem confabulationem, Hipp, in Epist. ad Damagetum n. 345. Hinc verbum λεχυνεύω, & λεχννεδίνμαι, otiose & nugaciter confabulor, quo usus Hippocr. l. dec. orn. PII. 8. /. I. de morb. XIV. II. l. 2. Prorrh, Xi 11. Foës. p. 381.suq. Leseolus Paracelfo dicitur Sal summe diapkanum, quod curat Icterum. Hinc & Icteritia LefeoU morbus vocatur. Est enim in Lefeolo diaphaneitas salis maxima, quae magis, quam susus Lopazius tingit & fixat. Et quia Icteritia est Sal in flavo colore diaphanum, ideo suo simili pelli debet, l. de trib. principiis, c. 7. & ex hoc lohns. in Lex. Leta, est calor rubens. Rul. & Iohns. Lethalis, θανάσιμος, θανατώδης. Viale Funestus. Lethargus, λήθαργος, ληθαργία, morbus est Phrenitidi plane contrarius, siquidem in eo inexpugnabilis dormiendi necessitas adest, perinde ut perennes vigiliae phreneticos infestant. Latine dicitur Veternus. Dici quoque posset vi nominiS Graeci Desidia obliviosa, Dieter. «. 50 I. Signa ergo pathognomonica sunt Torpor & Oblivio. Des.cribi commode poterit ex recentiorum hypothesibus : Lethargus est nimia sensus communis reliquorumque internorum imminutio & depravatio, praesertim ad somnum intensa proclivitas, & desiderium cum oblivione, febrem plerumque malignam acutam conjunctam habens, cum urinae valde turbidae excretione, proveniens à s.erosa colluvie, vel copia, vel qualitate maligna, cerebri substantiam & anfractus irruente, spirituum activitatem profligante, temperaIIIentum cerebri vitale opprimente. Hunc morbum egregie, si quiS alius, exposuit Willis de Anima Brutor. P. II. c. 3. De hoc morbo vide apud Hippocr. I. 2. de morbis LXIII. l. 3. V, Coac. t. 139. Morbus plerumque lethalis aut summe periculosus habetur, Lethe, λήθη, significat oblivionem. Estque privatio memoriae, sive memoria abolita. Quae praeternaturalis est, caussam agnoscit spirituum animalium in terebro activitatem deficientem, vel à rebus non naturalibus vitiosis vel à morbis obortam, Gal, l. 2. de fympo. catis, c. 7. lia obstinatam oblivionem ex retentione mensium obortam observavit D. 01. Borrich. Act. Hafn. Vol. II. Obs. 78. pag. 195. Oblivisci nihil aliud est, quam impressiones rerum, etiam obscuras & superficiarias non conservare, id quod sit ob metum; ebrietatem; aut aliquid aliud ejusdem generis , l. 2. de motu musc. c. 7. Oblivionem in febribus ardentibus malam pronunciavit Hipp. 3.Epid.s 3.1. 37. Levamen, ῥαστώνη, κούφισμα, κουφισμὸς, proprie dicitur de mole & pondere. Transfertur ad morbos, quorum aliqualis remissio & reconvalefcentia quaedam aegrorum dicitur Levamen, Allevatio. Estque vel fida & vera, vel fallax & apparens, quae recidivam praecedere folet, Galen. 3. prognosi, t. in. Quae non cum ratione levant, iis non est fidendum, 2. aphor. 27. Jungatur Dieter. n. 473. Vide Cuphos. Alias Levare etiam usurpatur pro Elevare, extollere. Vide Rhod, in Lex. Scribon. p. 402. Levator vocatur musculus scapulam elevans, qui & Patientiae Musculus dicitur, quia elevant scapulam, quibus res ex voto non succedunt. Hujus plenior descriptio videatur inter alios apud Bartholin. l. 4. Anat. c. 3. p. 564. Leucania, λευκανία. Vide Laucania. Leuce, λεύκη, Latine Alba Vitiligo, est species Leprae, & foedae scabiei, cutis carnisque subjectae albedo p. n. Gal. in desin. & i. 2. Meth. med. 2. & l. I. de C. N. S. L. c. 1. Dicitur & Lepra alba. Avicen. Albara alba. Differt vero à Lepra, quod sine ulla aspredine, & cutem habeat lenem. Caussa hujus ex caussa Leprae desumenda. Leuciscos, λεύκισμος, est nomen piscis ad Mugiles pertinentis, qui latine Albicula vel Alburnus dici posset, cujus meminit Galen. iib, 3. de Al. Fac. cap. 25. Ejus historiam & utum tradit Aldrovand. l. 5. de Pise, c. 22. 23. Jungatur & Linden. Ex. XI. §. 41. Leucochrus, λευκόχρους, scil. οἶνος, est species vixi salsi, ex passis prius uvis, mox calcatis, & aqua marina maceratiS, deinde in album mustum conjectis compositi. Gorraeus. Leucographis, λευκογραφὶς, lapis dicitur in .AEgypto nascens, qui cum subviridis appareat, tamen ea, si ad cotem affricetur, aut asperius pallium, locum dealbat. Eo etiam lintea illustriora redduntur. Gorraeus ex Aëuo. Leucoma, λεύκωμα ; oculorum albugo. Vide Albugo. Leuconotus, λευκόνοτος. Vide Caurus. Leucophaeon, λευκόφαιον, vocatur glutinum anci , quod ligno inducitur. Compositum est ex Sinopidis Ponticae selibra, silis lucidi pondo decem, & melini Graeciensis duobus mistis, tritisque una per duodecim dies, Gorraeus. Alias λενκοφἀιος dicitur color mixtus ex albo & nigro , qualis esse solet in cucullis Monachorum Franciscanorum. C. Hofm. l. 2. V. L. c. Io. Leucophagium, λευκοφάγιον,, vocatur medicamentum internum, quod fit ex amygdalis aq. rosar, maceratis, carne caponis, vel perdicis elixa contusa, & per setaceum trajecta. Usus est in phthisi, Moeb. Synopse Epit, Inste ultima & in Eptt. l. 5.s. 3. p. 2. c. 31. Leucophagon, λευκόφαγον i dicitur ferculum Hispanicum apud Forest. i. i 7. Obs. I 5. Leucophlegmatia, λευκοφλεγματία, idem, quod Anasarca, Hydropis specleS. Vide Anasarca, Hydrops. Leucophyllon, λευκόφυλλον, est species Unguenti sicci , cujus usus praecipuus ad collum & axillas est, quo illis odor gratus concilietur. Descriptio habetur apud Aëtiurn. Gorraeus. Leucoporon, λευκόπορον, idem, quod λευκόφαιον, de quo p. a. Gorr. Leucopyron, λευκόπυρον, est nomen Malagmatis apud Gal. I. I. de C. Μ. P. G. c. 7. Alias λευκόπυρος dicitur color mixtus ex albo & fulvo, qualis est tritici maturi, & cerasorum duracinorum. C. Hofin. i. 2. V. L. c. Io. Leucorrhoea, λευκόῤῥοια, id est, Fluor albus y sive Gonorrhoea muliebriS. Hoc vocabulo usus D. Georg. Ericus Tbill in Differt. Inaug. de Fluore albo c. in sin. Legitur etiam apud Bonetum Anatom. Practic. l. III.sect.qts. Obs. I. §. 2. et aiibi.. an etiam in aliis autoribus occurrat, non licuit inquirere, lnterim sat aptum esse hoc compositum vocabulum, omnino statuimus. Leucos, λευκὸς. Vide Albus. Leviathan penis dicitur Priapus Ceti, qui ira fluore albo & dysenteria à quibusdam commendatur. Legitur hoc nomen apud D. Ludov. Pharmac. Diff I. p.3I4. Leviraia, λειόβατος, i. e. Raja lævis. Vide Batos. Aldrovand. l. 3. de pise. c. 49. Meminit Gal. I. 3. de Al.fac. c. 36. Levis, κοῦφος, Levitas, κουφότης. Vide Cuphos. Leve recte in Medicina describitur, quod pondus habet exiguum, etiamsi mole sit magnum, vel amplum. Weker Ant. Gen. l. 4. C. 5. In ChymictS levia faciunt solutiones variae, quando ex fixo ‘fit volatile, ex tpisso subtile, & quando corporeum in spiritum resolvitur. Libav. Synt. A. Ch. lib. 6. c. Io. Leve etiam aliquando de viribus medicamentorum dicitur, & significat debile, mite, Scribon. n. 19. 27. 237. Junge Rhod. in Lex. Scrib. p. 402. Ponitur tandem Laevis pro Laevi, aut Laevtgatio. Rhodius ibid. Lex, νόμος, licet proprie non fit terminus Medicus, Hippocr, tamen transsornfit e foro Politico in Medicum conscribens Opusculum, Lex, νόμος, indignatum. Usurpavit etiam aliquoties Galen. v. gr. legem non esse latam transcribentibus 7. aph. 64. nec contradicentibus, l. contra Juliam capo 1. prine. K.arA rlfsfr t fecundum legem , opponitur apud Hippocr, τῷ σθαι sinrn, secundum naturam, s. 1. de nat, hum. 8. Vide C. Hofmann. comm. in Gal. V. P. n, 826. De necessitate legum adversus plëudo-Medicos vide C. Rejes C. El. Qu 21. n. 16. Lexipharmacon, ληξιφάρμακον, idem signisicàt; quod Antidotus. Vide Antidotus. Gal. /. 2. de An’ tidot. c. 6. Lexipyretos, ληξιπύρετος, pro ἀλεξιπύρετος, ἀπὸ τοῦ λήγειν τοὺς πυρετοὺς, quod febrcs finiat. Vide Febrifuga. Lexis, λέξις. Vide Dictum. Libades, λιβάδες, significat loca fossarum eminentiora , & praeterea herbcia, aquoscque, Galen. l. n. de Al. Fac. cap. 4o. Alias λιβὰς significat quoque scaturiginem, guttam, in Lexiois.’ Libanion, λιβάνιον, est nomen Collyrii à Thure, quod recipit, ita dicti, quod refertur inter lenia & morsu carentia, de quo videatur AEgineta l. 3. cap. 22. et l. 7. c. 16. Improbat hanc appellationem Gorr. Vide Libyanon. Libanotos, λιβανωτὸς, Latin. Thus, Olibanum, ab arbore Arabiae cognomine proveniens. Dicitur & Libanos, xlScuicc, quod alias arboris ipsius nomen. Est duplex : Masculum, σταγοντάς, quod granis rotundiS colligitur instar testium. Alterum ὀροβίτη, graniS minoribus existens. Micae thuris concullu elisu vocantur Manna Thuris. Meminit Hipp, aliquoties Thttris , praesertim i. desuperfetat. XX. 5. 7. l. I. de morb. rnul. CI. 25. lib. 2. LXXVI. 4. Vide Foës. p. 3 84. Schr. I. 4. cl. 2. It. 409. Fr. Hofmann. in Clav. ad h. l. Lignum Thucis arboris descripsit ClIiocc. Mus. Calc. s. 5. p. 474. Libella, ζύγαινα, Lat. Zygæna, nomen piscis cetacei, durae carnis, insuavis & mucosae, cujus meminit Gal. i. 3. de Al. fac. c. 31. Descripsit vero Aldrovand. i. 3. de pise. c. 43. Alias Htbcila idem, quod Libra, vel Trutina parva. Libellae probatoriae mentionem facit Libav. Synt. A. Cliym. l. 1. c. 21. Liber, subit, βίβλος, βίβλιον, Libellus, quid notet, pueris in trivio notum est. Observetur (altem ad hoc vocabulum, quod licet iibri sint subsidia memoriae, rivi scientiarum, quorum lectione doctrina alitur, augetur, perficitur, Medici tamen cavere sibi debeant, ne sint veluti nautae ex libris, juxta proverbium Galeni t Turpe est Medicis, nisi in libris non supere. Consilium saepe procul à libris capiendum est in arena, dum Occasio adest. Libros Chyrnicos non esse scriptos doctrinae gratia, sed occulte, aenigrnatice, & figurate, passim innuitur in Theatr. Cltym, Vol, III. pag, 6. Vol- IV. p.94I. Mundum sive Macrocosmum Paracelsiis aliquctieS vocavit Librum Naturae, attestante etiam LibavIo in Tam. IV. Operum fepius. Liber olim corticem notavit τ quemadmodum Codex truncum, uri patet lex Scrib. num. 174. 252. Jung. Rhod. in Nol. OV in Eex’ Scribam Liber, adjectivum, ἐλεύθερος, dicitur, cui’permissum est, suo arbitrio vivere. Linden. Ex. XIII. § , 549. Libertas, ἐλευθερία, vera quae sit, docet Gal. l. de cogn. & cur. anim. morb. c , Io, Libertas Vera MedIci haec est, sancte & caste vitam artemque instituere. Linden. Lix. III. §, 29. Liberalis, ἐλευθέριος, idem significat, quod Liber, Ingenuus, 2. aph. 54. Junge Dieter. nurn.27I, Alias LiberaHtas Graece dicitur ἀφιλαργνρίη, & resertur inter virtutes Medici ab Hippocr. Z. de dec. orn, V. 4. quam egregie exposuit Lind. Exerc. II. §. I9. 20. Liberatio, Liberatus, ἀπαλλαγὴ τοῦ κακοῦ, Hipp, dicitur, idem est, quod Curatio, Curatus, vereque ita dicitur, quando quis subohasta veluti morbi venditus, ©ssiciosa Medici fidelis opera, Deo benedicente, Natura allaborante, veluti manumissus asseritur sanitati. Lind. .Ex. XIII. § 552. Junge Rhod. in Lex. Scrib. Liberari etiam in specie de parturientibus dicitur, teste Keuch. ad Serem p. 2 2 1. Libertas, vide Liber. Libido, ἀσέλγεια, ἀκολασία, stricte significat defiderium in Vtnerem, idemque est, quod Lascivia, Salacitas. Accipitur tamen aliquando pro ἐπιθύμιῳ, sive Cupiditate, notante Rhodio in Lex. Scribon. v. g. Libido intestini. Libido urinae. Imo etiam pro prurigine morbo. Q. Seren. c. 6. Keuchen. in not. p. 113. Libos, λίβος, idem, quod λιβὰς, dicitur oculoTum quoddam instillamentum, quod oculis instillatur. Gal. in exeg. Hipp. Libra, λίτρα, est nomen ponderis usitatissimum, Verum multifariam quondam acceptum, ita, ut nonnulli minam, libram, & pondo pro synonymis habuerint, notante Jul. Alex. not. in Gal. 1. de C.M.PM. c. 1 5. Communiter tamen Libra significavit pondus & mensuram unciarum duodecim, sive drachmarum nonaginta sex , uti constat ex Gal. I. depond. ZZ mens. cap. I, et 2. quae significatio hodieque adhuc recepta in Officinis Pharmaceuticis. Ubra vero civilis in diversis locis variat τ in eo tamen omnes conveniunt, quod libra civilis unciis aliquot superet medicinalem, ipsae quoque unciae paulo majores esse foleant, & ita Civilis libra ad Minam veterum magis accedat. Jung. Dogm. nostr. P. VI. cap. 5. d. 3. pag. 76o seq. Sumitur & Libra pro ipsa Trutina vel Statera. Ita Libra exploratoria vocatur, quae adhibetur in arte Docimastica metallica, de qua vide Ol. Burrichi Docimast. Metall. §. I 9. Ita in coeli zodiaco signum aliquod dicitur Libra, Schroder. l. s cap. 9. Libros, λιβρὸς, id est, tenebrosus, oblcurus & niger, uti exponit Erotian. in Onomast p. yt. E. Libum, ἴτριον, ψαιστὴ, μάζα, vide Itrion, & qui talia Vendiderunt, Libarii dicti sunt. Mercurial i i.F.L.c.Ir. Libyanon, λιβυανὸν, epitheton quorundam Coi » lyciorum dsetenar, sive mordacitatis expertium, quaeque longiori ttmpore affictae partis vittatum humorem consumunt, quorum vatias strmulas vide apud Gal. l. 4. de C. M. S L. c. 7. & Aët. I. 7. Appellantur & Cygni Kvxrai, à calore albo, quod in iis praevaleat Amylum & Terra siamia. Perperam yero apud -ssigL netam inscribuntur λιβάνια, animadvertente Gorraeo in des. Vide Libanion. Lichanos, λιχανὸς, vocatur digitus, ordine secundus, Index Latinis, à λείχω, lingo, quoniam ad lingendum plerumque sumitur t vel ἀπὸ τοῦ λίαν χαίνειν, valde hiando, quia inter pollicem & indicem magnus est hiatus. Occurrit apud Hipp. iib. 5. Epid. XXVIII. I6. 1. 7. XX. 4. I. I - de morb. mul. XCVI. 24. et 1. de iis, q. inmedic.t. 2o. Vide Foës. p. 387. Junge supra Index, Dactylos. Lichas, λιχὰς, vocatur Polluci menlura interstitia inter pollicem & indicem, & ita fuit apud Graecos menIurae fpecies, qua rerum intervalla metiebantur, continens duos palmos cum dimidio, sive decem digitoS, intellige transversos. Gorr. Lichen, λειχὴν Vide Leichen, Impetigo. Licinia, Latine vocantur Linamenta, vel es panni lintei frustulis, vel ex stuppis bene pexis parata, quae vulneribus & ulceribus induntur. Gr. μοτοὶ, vel etiam λήα,ισκοι. Latine etiam Tentae vocantur. Vide Lemniscos. Forest. I. 6. Chirurg. Observ. 14. inSchol. Parac. Paragraph. l. 3. c. 4. §. I. Liculmen, λικοῦλμεν, vocari credidit Langius falsum pifcium liquorem colatum, sive Garum, 1. I. ep. 59. Verum lapsum fuisse una cum aliis caetera doctissimis viris, patet ex Linden. Ex. V. §. 77. qui λικκάμεν legendum esse demonstrat. Nam Liquamen idem, quod Garum est. Lien, σπλὴν, Latine etiam Splen, viscus est in corpore humano, ad sinistram ventriculo accumbens, quod Hipp, humano pedis vestigio assimilate fcripsit, de dissectione III. 5. 6. Cujus historiam tradiderunt Anatomici, & inter hos Barthol. i. 1. Anat. c. 16. & ex novissimis D. Gothi Bidloo Anat. Tab. XXXVI. stg. 3. 4. 5. 6. Quis verus lienis usus aut quae ejus functio sit, varias veterum & recentiorum opiniones hic producere nec loci angustia, nec instituti nostri ratio permittit, cumque etiam sagacissimi moderni naturae scruta. tores ingenue fateantur, rem omnem circa lienis usuna niti meris conjecturis, nobis hactenus placuit & adhuc placet ἐπὴχει, cuivis permittentibus libertatem hujus vel illius amplectendi opinionem, quae ipsi verosimilior videtur. Interim legi merentur de hoc argumento Marcell. Malpighii Exercitatio de viscerum structura hoc tit. D. Bohn. Circ. Anat. Fhys. Progymn. XIIX. D. Wedel. Physiolog. cap. Io. pag. 298. seqq. & D. Di Joh. Maur. Hofinann. Notae in Mi rocosm. Horne p. If,a. seqq, in novissime edita Idea Machinae Humanaesect. IIXi An lien e brutis praefertim canibus non solum, sed ex sianguine abs.que vitae periculo excindi queat, in medio relinquimus, cum nostrae manus sint oculatae, credunt, quod vident, interea aliorum autoritati nihil derogaturi. Variis etiam morbis obnoxius est Lien, & aegroti, qui iliis morbis laborant, σπληνικοὶ. Lienosis σπληναδεεςρ vocantur Graecis, praesertim qui obstructione & tumore lienis laborant. Magni Lienis σπλἡνες dicuntur, Hippocr, q.aph. 22. Vide Gal. comm. Dieter. num. 783. Varias de Liene observationes, ratione magnitudinis, exectionis &c. vide passim in scriptis Medicis, praesertim Schenkium, Ephemerides Nat. Curiosorum, & alioS, quorum Indices inspiciantur. Lienteria, λειεντερία. Vide Leienteria, Cœliaca. Ligamentum, σύνδεσμος, dicitur pars corporis simpliciter exsanguis, alba, solida, cavitatis expers, cartilagine mollior, durior vero nervis & membranis; corporis partes, praesertim ossa funiculi instar mutuo colligans, muniens, Galen. i. I. de motu mufcul. cap, r. Horum historiam lege in Barthcl. ltbell. 4. An. cap. 3. Junge D. D. Hofmanni Differt, An. ad l. c. Horne Mi- croc. p. 16. ay. Apud Hipp, aliquando, εῦροι, h. e. nervum , abusive dici monstravit Dieter. Iatr. n. 568. In specte nomen hoc quoque tribuitur Freno sub lingua, quod Ligamentum sublinguale etiam vocatur, de cujus sectione periculosa vide supra Ancyloglossum. Ligamentum ciliare quid dicatur, vide Cilia. Ligatio, Ligatura, aequivocum esu Accipitur enim vel chirurgice, & ita idem est, quod Deligatio. Gr. ἐπίδεσις. Vide Epidesis, Deligatio. Ita Ligatio nerVorum legitur in Scribon. n. 255. Ligatio vas.orum ad sanguinis profusionem praecavendam apud Hildan. de gangr. & fphacel, e , 19. De Ligaturis vide & Rolfink. O. & M. Med. Sp. I. 4. sect. Io. c. 4. Vel Pathologice & Gr. ἀγκύλη, vel ἀγκύλωσις. Vide Ancyle. Vel accipitur Magice, & iterum dupliciter, vel sub respectu morbi, quatenus ligatio vel Ligatura significat impotentiam generandi per praestigias diabolicas & fascinum inductam; unde & vulgus tales ligatos vocat, teste Dieter. Iatr. p. 224. Ligationis hujusmodi exempla recenset R. Lentilius Miscell. Med. Pract. Part. I.p. I3. Vel sub respectu remedii Magici, quando superstitiosi characteres ligantur Si suspenduntur, de qua arte ex quadam pestifera societate hominum & angelorum malorum exorta (verbis Isidori) vide Keuchem prolegom. ad Samonicum p. 54. 63. Ligatura aurea, quando pars continens ita coarctatur, ne partes contentae amplius prolabi possint, Varand. de Indicat. 1. c. 11. Lignum, ξύλον, quid significet, omnibuS notum esu Est vero Lignorum usus in Medicina multifarius, potissimum triplex : DiaeteticuS sive Coquinarius & Culinaris, quando comburuntur, ubi quidem ligna arida prae aliis eligenda, Gr. ἄκαπνα dicta, Gal. I. 4. des.an. su. c. 6. Contra ligna viridia caussa sunt virium exsolutionis, t-.aph.aI. Deinde Pharmaceuticus, dum quaedam signa ad usum internum adhibentur, quorum historiam vide apud Schrod. l. 2. c. 14. Et inter illa Lignum Guajacum vel Sanctum principatum obtinet, vide Guajacum. Nephriticum, vide infra lit. Ν. Denique Chirurgicus, quatenus ad instrumenta Chirurgica pcrtinet, v. g. De ligni cujusilarn pro repositione articuli apparatu vide Hipp. r. de urtic. t. 19. Galen, in comm. Ad ligna rariora pertinet Lignum Zibethttm olens in Ephem. Nat. Cur. Ann. I, Obs. Item lignum suffler de quo integer tractatus prostat Francisci Stellati in Ann. IIl. d. Ephem. adfinem. Lignum Magicum vocat Paracelsi Arcana Herbarum, tr. Labyr. Medic. c. 9. Lignyodes, λιγνυώδης, Lignys, λιγνὺς, s.uiigi- nosus, fuligo. Vide Fuligo. Erotiano γλῶσσα λιγνυώδης est μέλαινα καὶ δεφρώδης, rationem autem nominis exponit pluribus in γλῶασσα λνγννώδής. Ligula, item Lingula, homonymon est vocabulurn. In Anatomicis sumitur pro Clavicula. Vide Clavicula; aut pro Glottide. Vide Glottis. In Pharmaceutica notat mensuram aliquam cochleari majorem consinentem semunciam exceptis duobus scrupulis. Scribon. num. In. 144. 220. Rhod. in not. ad h. l. p. 217. lu Diffrt. de Pond. & Mens, scribit continere drachmas tres yj. Alias quoque denotat vinculi speciem ; v. g. calceorum vincula dicuntur Ligulae. Scribon. n. 208. Ligurinus, nomen aviculae, quae & Spatiis, Gr; σπῖνος, ἀκανθὶς, dicitur: cujus historiam & usum vide in Aldrov. l. I 8. Ornithol. c. 4. Ligysma, λίγυσμα, vocatur contorsio juncturae, it a tamen, ne sit perfecta luxatio. Gal. l. 2. de C. M. P. G. cap. 19. Jul. Alexandr. in not. ad h. l. p. 754. Lili, terminus est Paracelsicus, denotans vel subjecturn tincturae, quod &Leo ruber, vel rubeus vocatur: vel iplam tincturam. Elt vero illud subjectum ve! Electrum minerale , vel ipsum Anstmontum, uti colligere licet ex tr. Helmontii inscripto Arcana Paracels. nec non tr. Catarrhi deliram. §.43. et Pharmac. ac Dssi. mod, num. 49. item ex Libav. tr. de Igne naturae Tom. II. Oper. pog. ctq. 64. eS.feq. Junge Fr. Hofmanm in Clavi ad Schroder. pag. 324. D. Etmiiller. statuit Tincturam Antimonii, cum liquore Alcahest paratam, quia tamen liquor Alcahest adhuc est obtscurus, sctbstituit D. Ludovici Sal Tartari vclatiiatum. Pharm. Differt. I. p. 3 3 5. Aliam praeparationem ex Regulo MartIS vide in Morl. Coll. Chym. Lel.l. c. 257. Lilium, praeter Botanleam significationem à Paracelsicis accipitur pro Liti, sive Tinctura. Lilium est Mercurius & flores illius Lili, de pellleano intinctura Philosophorum. Est quinta essentia SulphuriS : Sulphur fixum. Rul. & Iohns. Lima, ῥίνη, instrumentum notat, quo scobs aut ramenta fiunt deterendo. Usus est limarum in Pharmaceuticis propter res, quae non facile tundi atttriq e possunt. Est vero alia crassior, alia tenuior, Wlektr. Antid. gen.-dib. 3. c. 25. et 48. Ita Cornu Cervinum /i. matum Uma iignuria legitur apud Scribon. n.t 41. id est, quali lignum sanctum radi vel teri solet, explicat e Rhodio ad h. l. p. 214. Limatura, Gr. ῥίνημα, ῥίνησμα, idem, quod Scobs, ramentum, dicitur, vei Rasura, lia ramenta aeris apud Hippocr. I.I. de morb, mul, CIX. 2, & Galen. i. 3. de C. M. S. L. c. 3. Limatura Chymica dicitur, quae sit per Mercurium fcil. calcitrando. Libav. Apoc, Herm. P. Poster. T. 2. pag. 428. Limacesteros, rectius Lcimacesteros, λειμακέστερος . exponitur ah Erotiano in Onomast. pag.ys. d, per herbidior, prati virorem referens. Dicitur de lcciS palustribus & aIboribus consitis apud Hippocr, l. de A. L. & Aq XXXIV. 11. Limacodes, λιμακώδης, est positivum, significans locum udutn, hutriidum &herbaceum. Scribitur & λειμακώδης, Hippocr, l. de A L, isu Aq. XLIII. 3, LV. 6. Jung. Foës. p. 386. Limanchia, λιμαγχία, dicitur summa inedia & omnimoda abstinentia, cum quis farne cruciatur aut strangulatur. Idem, quoti λιμοκτονία Unde λιμαγχικοὶ, λιμαγχεῖμενοι, dicuntur, qui nimia inedia cruciantur. Hippocr. 2. Prorrhet. VII. 9. l. 2. Epid.s. I. 66. Item λελ.ιμαγγωαόοι. I. de aruc t. 30. & verbum λιμαγχονίτην, inediam ferre extremam, 4. de aruc. t. 64. Foës. p- 38?' . .... Limatio, Limatura, ῥίνημα. Vlde Lima, Limatio quoque vocatur Operatio chirurgica, quae in dentibus praeprimis exercetur, si asperiores fuerint aut promineant, quamvis & aliis Ossium fragmentis vel asperitatibus laevigandis inservire possit. Limas appropriatas pro dentibus exhibet Ambr, Paraeu. l, 16. Chir. c. 26. Limax. Vide Cochlea. Limbus Paracelso dicitur universus mundus, semen, & prima hominis materia, superior & inferior sphaera cum elementis qoatuor, & quaecunque his comprehenduntur. Paramir. I. t. 2, 4. Rul. & lohns. Alias Limbus etiam dicitur fascia illa, alterius saepe coloris & majoris pretii, quae vestium, praecipue muliebrium extremitates circumquaque ambit. Quibus suturas in e.ranio comparavit Ingrass. Cornm. in Galen. l.deOssib. Pm.ae.seq. Limen, οὔδος Vide Udos. Limitatio, διορισμὸς, idem, quod determination vel restrictio alicujtts rei, ve! sermonis. Haec omnino in Medictna supissime necessaria est propter varietatem circurustantiarutri in singularibus, vel individui », uti testatur Galen I. I. de Al.fac. Η et i. 3. meth. med. cap. 3. Vide Diastole. Limne. λίμνη Vide Lacus. Limnothalassa, λιμνοθάλασσα, vocatur stagnum maritimum , Gal l. 3 de Al sac. cap. 25. ubt sci), fluvius magnus stagnum efficit, quod mari conjungitur. Ibtd. Limocratumenos, λιμοκρατούμενος, dicitur servus.. vel mnncipitimsanris, five esutiei. Idem, quod λιμαγχεόμενος, Linden. Ex. XiIl. § tes. Limoctonia, λιμοκτονία Idem, quod λιμαγχία, vide Limanchia. Legitur apud Hipp. i. 3. de diaeta XV. Ϊ6 eta.leR V.I.A.t.fiI Ve.bum quoque λιμοκτονέυ, frequenti eidem fuit in usu, d, 1, t, 116. l, de fistulis II. io. lib , I. de morb. mttl. XXVII. 15. /. 7. Epid. LIIl. I. Jung. Foës. p. 386. Limos, λιμὸς, Fames, Viale supra Fames. Limotto, λιμόττω, esurio. Vide Fames. Limus, ἰλὺς, vide Ilys. Ita sanguinis Limus, idem; quod Fex. Gal. 4. aph. 2I. Vocatur &Cœnum, βόρβορος. Dieter. n. 157. Limus terrae Paracelso vocatur totius mundi machina, estque eidem duplex t visibilis & invisibilis, corpus & spiritus sidereus. Idem, quod Limbus. Quod commentum tamen graviter perstrinxit LibSv. Tbm. IV. Oper. p. 39. 4I. Linamentarius, ἔμμοτος. Vide Emmotos. Linamentum, μοτὸς, μοτὸν, dicitur linteum carptum , vel vulnerarium, quod vulneribus & ulceribus inditur. Sunt vero variae fpecies Linamentorum, quorum alii quinque, alii sex numerant, aut plures, v. g. στρεπτὸς, tortile, ἐλλυχτυντὸς, ex ellychniis factus, ξυστὸς, rasile, vel rasura linamentorum, τιλτὸς, concerptum ( haec duo vulgo Carpia, Gall. Charpie, vernacule etiam Chirurgis noilriS itIrptt dicuntur ) πριαπισαωττ, ad priapi sive mentulae pormam factum, λημνισκος, oblongum , σφήνισκος, ad cunei parvi formam paratum; de quibus IuiS etiam in literis. Junge Foës.p. 417. Curatio per linamenta 'osisxcrri; vocatur. Vide Emmotos; item fjd-rnrstf, usas linamentorum, 2. de arstc, t. 58. Alias & Graecum vocab. μρτὸς aliquando significat cannulam, vel penicillum, v. g. stanneum, qui μοτος καασσιτέosiscs, Hipp. l. 2. de morb. XLV. 3 2. LVJl. 21. LVIIl. 2 1. Linaria, nomen aviculae ad Cardueles pertinentis, de qua scribitur, quod morbo comitiali laboret; nihilominus hodieque usa venit ad cibos. Ejus historiam vide apud Aldrov. I. 1 8. Ornithol. c. 8. 9. Linaria est quoqtie nomen herbae alicujus, de qua vide in Botanicis fcriptoribus. Linctus, ἔκλεγμα, idem, quod Looch. Vide Eclectos, Eclegma. Linea, γραμμὴ, vide Gramme. Ejus significatio proprie pertinet ad Mathematicos. In Anatomicis occurrit potissimum Linea alba, quae & Galaxia dicitur, estque concursus tendinum musculorum abdominis, de qua apud Bartholin. l. i. Anat. c. 6. Ad Pathologicam significationem pertinent observationes linearum rubi' undarum exterius occurrentium in cute ex interna inflammatione lienis iri Ephem, N. Cur. Ann. III. Obs. 215. Ad Semioticam referri possunt Limae in manibus & fronte, quas Chiromantae &. Metoscopi explicate solent, à Bartholino Lineae fatales dictae, 1. 3. Anat cap. 7. quarum significationi multum tribuit Paracelsus i. de morb. Podagric. §. Chiromaniia , conferendo cum Li- neis plantarum. Vetum nobis vana imaginatio & phant.sma potius videtur, quam realis quaedam certitudc significativa. Lingua, γλῶσσα, γλῶττα. Vide Glossa. Lingula, idem, quod Ligula. Vide Ligula. Linimentum, ἄλειφα, ἄλειμμα, late dicitur id, quod illinitur, sive inungitur, & ita comprehendit olea & unguenta, adipes. Vide Aleipha. Interdum tamen in strictiori significatione accipitur pro medicamento externo liqu do consistentia crassiori, Tum oleum, liquidiori, quam,unguentum, cujus basis Oleum est, de quo videatur Weker. Ant. Gen, l. I. c. 35. Spec. l. 2. S. 27. Morell. i. 2. deform. remed. sect. I. c. 8, Schroder. l. acap. 87. Vocatur & Litus, Horum usus plerumque commodior esse videtur, quam unguentorum. Linteum, Linteamen, ὀθόη, ὀθόνιον, panniculus lineus, culus usus varius in Chirurgia ; unde varia in promtu esse debent, praecepto Hipp. 2. de iis, q. in~med. t. Z6. Comprehendit sub se μοτὰ, linteamina vulneraria, fascias & splenia, de quibus etiam in luis literis. Vide & Rhod. Lex. Scribon. Confer & ad Hildan. Cistam militarem classe 2o. Linum, λίνον, quid proprie significet, quaere in Botanicis. Translatum vero edam ad lapidem Amiantum, vel Asbeston, aut Carystium vivum, & qui Linum incombustibile dicitur, teste Lang. i. I. ep. 66. Junge Mercurial. l 2. V. L. 27. Lipa, λίπα, idem, quod ἔλαιον, oleum significat. Hipp. l. i. de marb. mul, LVIII. 13. i. 2, XXV. 12. XL. 9. XLL 2, XLII. I I, Hinc verbum λιπατίω, inungo, idem i. r. de morb. mul. LVIII. II. Et adjectivum λιπαρός, pinguis, quo usus de excrementis alvi, l. 3. Epid.sect. 3. t. 7o- de urina, 7. aphor. 3 5. λιπαροτὴς, pinguedo urinis supernatans, 2. progn. t. 36. Medicamenta quoque vel Emplastra Topica Lenia quaedam vocantur λιπαρά, Scribon. n. 22o. 2 22. Rhod. in not, p. 20o. et in Lex. q. d. Pingues compositiones. Liparis, λιπαρὶς, nomen piscis cujuidam adeo pinguis. ut nthil aitud esse videatur, quam pinguedo, cujus historiam tradit Aldrov. i. 3. de pise, c, 11. Lapis quoque quidam Liparis dicitur Plinio ί.32.ς. I2. qui siissitus omnes bestias evocare creditur. Lipodermus, vide Leipodermos. Lipopsychia, vide Leipopsychia. Liporrhinos, λιπόῤῥινος, epitheton Salamandrie apud Nicandr. i » Alexipharm. ita dictae, vel quod tenuein ejus corporis pelliculam lentus ac viscosus humor exudet, cujus frigore ignem extinguere olim creditum suit Lang l. i. ep- (id- Lipos, λίπος, idem quod Lipa, de quo paulo ante. Occurrit paiIim in Lexicis. Lipothymia, vide Leipopsychia, Leipothymia. Lippa, pro Leme, vel Gleme, i e. sordes oculorum: vide Leme, Gleme. Rhod. in Lex. Scribon. p.  424. Lippitudo, ὀφθαλμία. Vide Ophthalmia. Lipurgia, λιπουργία, id est, operis desectus, quando, quod sperabatur oc in expectatione erat, non succedlt. In ipecie usurpavit Gal. de male curatis morbis externis, l. 2. de C. \i P. G. c. I9, Verbum quidem non adeo usque quaque usitatum, sed quod ta.nen multoruta usitiuilfimorum analogtaiu retineat, Jui. Alexaudr, in not. ad h. l. Sane hodieque non infrequens apud nostros Chirargaslros ob imperitiam. Liquabilis, τηκτὸς, idem, quod liquescens, dicitur de medicamentis, tum quae virtute ignis colliquantur, tum quae ex humidis quibusdam, velat aqua, aceto, vino, constant, lgne liquescit Propolis, Cera, Resina, Ladanum, Sevum, Galbanum t Aceto solo liquescunt citra ignem Am.moniacum, Sagapenurn, Onopanax &c. Gal. l. 3. de C. M. Ρ. G. c. 5. in prine. Aquae maxime liquabiles vocantur ssurn τηκτὸτατκ, quae silut optimae & opponuntur duris, σιοληροτὸ καὶ ατέράμ,οις, i. de A. L. & Aq. XVI. 1. 2. Liquamen, idem, quod Garon, Garum. Vide Liculmen. Alias &Liquamen significat pinguedinem igne liquatam & coquinario usiti pro condiendis eduliis reservatam. Gabr. Hameiberg. ad Apuleji de medic. herbar. c. 89. n. 12. p. m. 25 I. Liquamumia, id est, Adeps humanus. Ruland. & Iohns. Liquatio, τῆξις, accipi potest late, & stricte. Late pro omni dissolutione materiae aliculus in fluidiorem consistendam, sive fiat igne, sive liquore aliquo dissolvente, quod polterius dicitur etiam Maceratio. Stricte vero idem est, quod Fusio, quae fida ignis, aut caloris folaris virtute perficitur, Weker. Antfil. Gen. l. 3. c. 14. Rulandus latius descripsit t Liquatio est, cum, quod in unum coaluerit, solvitur liquando, ut jam possit fluere. Liquatum est, quod consistentium diffluentem instar undosorum accepit. Liquatio est vel Fusio, aut Deliquium. Vocatur & Liquefactio, quae est corporis mineralis vi igniS majoris resolutio,. Estque Simplex vel Probatoria. Simplex dicitur, quando corpus nullum alium in finem, quam ut fundatur, liqucicit. Probatoria, quando corpus liquatum probatur, imperfectumque à perlecto separatur, idque per Cineritium, aut per Antimonium. Rul. & Iohns. Vide Colliquatio. Liquefactio, Liquefactivum, vide p. a. Colliquatio, Liquatio. Uquefactivum primum vocatur Aqua elementaris , qualis vero sit, vide apud LIbav. alpoc. Herm. P. pr- c 11. Liquefactio. Vide Liquatio. Liquidambra, quasi liquida ambra, ob odoris, suavitatem, est resina oleagincsa effluens ex arbore quadam procera, Indis Ococol & Ocosolt dicta, vide Schrod. /. 4. cl. 2. n. 389. Chiocc. in Mus. Calceol.s. et p. 6t.et.seq. Liquidus, aequivocum est. Vel enim significat fluidum, & ita idem est, quod ὑγρὸς, vide Hygros, Humidus. Vel notat Manifestum, & ita Gr. dicitur ἐναργὴς, φανερὸς. Vide Enarges. Galen. l. i- desan. tu- tt. 4. Liquor, ὑγρὸν, ὑγρότης, in genere idem, quod Humor, vide Humor, Scribon. n. 84. Rhod. in Lex.Scr. Liquor Physice dIcitur, cum paniculae mixti corporis inter se invicem fluunt, sinum indesinenter mutantes. D. de Cordemoy Dissi Phys. I. pag. m. 3. ln Pharma- ceaticis diversimode accipitur. Wekerus liquorem à succo distinguit, hunc appellanS, qui contusione & quassatione exprimitur, Illum vero, qui incila, vel scarificata, aut terebrata plantae alicujus parte extillat, sive emanat. Ant. Gen. l. I.c. 9. Sp.l. r.s. I6. Schrod. vero liquores vocat humores per deliquium aut similiter paratos, eorumque catalogum recellet /. 2. c.66. Junge Fr. Hofrn. in Clavi ad h. I. Ita & Chyrnici Liquorem desctibunt, quod sit magisterium potabile per quandam in arte Chymica transmutationem, ad imitationem naruralis ejus, qua ex terra fit aqua, ex terra materia resoluta concinnatum. Vel liquor est humor deliquio solubilium corporum factus. Libav. Synt. Arc. Chym. l. 3. e. I. et seqq, ubi plura de hoc argumento videbis. Rul. quoque & Iohns. varias liquoris descriptiones & significationes notarunt, v. g. Liquor aquilegius, id est, vinum destillatum. Liquor herbarum fit ex herbis cum tota substantia contusis, & in vitro conclusis, & in balneo maris aliquot diebus coctis, succo colato per pannum calore cinerum, mellis spissitudinem acquirit. Liquor essentialis, qui à membris interioribus extrahitur & in carnem sanguinemque transmutatur. Liquor Mercurii est ballamus rerum Otnnium, in quo consistit viS sanationis. Talis Mercurius valde potens est, in Terreniabim & NOstoch. Liquor falis est ballamus naturae, quo sustentatur corpus, ne putrescat. Liquor & multarum rerum oleum est, cum adjectione ejus rei, culus est. Ita Liquor Terebinthinae est ejus oleum. Liquor mumiae de gummi , est oleum gummi. Haec Rul. Liquor carnes conservans est spiritus vini, spiritu salis leniter acuatus & infectus, admisto Elaeosaccharo Terebinthinae ac Lavendulae. Ephem. Nat. Cur. Ann. II. Observ. 255. Liquor universalis est Mercurius, Paracels. Paramir, l. 2. qui & Liquor aeternus vocatur in GastotIe Claveo defensi Argyropoeae & Chrysop. in Theatr. Chym. Vol. II. p. 5 3. Liquor terrae est idem, quod Leffas. Liquor vitae in homine est horno occultus. Paracels. Tract. 2. de gener, hom. c. 2. Liquor vinosus sine vino ex floribus HOrmini in fecibus vini maceratis destillatus omnes liquores vini odore inficere dicitur, & ita aquam in vini laporem vertere, si fides habenda Morley Coll. Chym. Leid.e.SrS. Varias Liquorum Chymicorum, v. gr. Li- qut&is Corn. C. succinatt, Liquo is Nitri Fixi, Silicum, Styptici, Talci, Tartari, vide in Iunken. Lexitco Chym. Pharm. P. I. p. Izo.seqq. Lira, αὖλαξ, proprie significat fossam rectam, quae contra aegros tuendos dicitur, & in quam uligo terrae decurrit, ex Nonio C. Hofm. comm. ad Galen. de V. P. n. (yy. Linden. Ex. XII. §. I69. Hinc Delirare tropice dicitur, h. e. de retcto tramite rationis recedere. Lirium, λίριον. Lilium exponit Galenus τὸ κρινὸν Foësius legi amat λείριον, quidquid sit, monet Galenus & oleum ita appellari, quod aliis etiam λιθρι,ον scribitur, & alias idem sit quod νερίνινον, σούσιον, καὶ ἀνέθινον, pro quo ultimo reponit Foës, ἀνθινὸν, vel ἀνήθινον, Lite; λιτὴ, nomen emplastri viridis, quod ex aerugine, cera, & resina conficitur, Galen. I. 2. de C. M. P. G. cap. 2. Litera, γράμμα, quid significet, non est equidem hujus loci, quamvis sit notissimum. « EatenuS tamen Hierae ad forum Medicum pertinent, quatenus sunt partes vocis, & quidem duplices : Vocales, & Consonantes , quae quomodo formentur, docet Barthol. /. r. AnM. c. it.fine. Quatenus etiam Literae idem signi, ficant, quod Scriptura, Scriptum, neque haec significatio à Medicina est aliena, quamvis non opus sit expositione. Lithagogus, λιθαγωγὸς, est epitheton remediorum calculum pellentium, quamvis tectius de instrumentis Chirurgicis, quibus calculus vesicae eximi folet, dicatur. Lithanthrax, λιθάνθραξ, vocatur carbo fossis lis, sive e terra erutus, Lang. l. I. ep. $3. Rul. & Iohns. ita descripserunt. Lithanthrax, lapideus Carbo, species est Gagatis : Est enim nihil aliud, quam induratum & excoctum sub terra bitumen calore. Sunt autem duplices tales carbones : alii leves & rari, ut aquae nonnunquam innatent, propter terrae excoctionem, TlIeophrasto γεώδεις dicti; alii graves, qui dicuntur λιθύδεις, Schrodero vocatur Carbo petrae, l. 3. Pharmac. e. 33. ubi negat se aliquid fcire de usu bujuS medico; ast D.Theodor. de Mayerne Prax. Med. Part. I. c. 18. p. m. 135. egregium & minime fallens praebere remedium contra dolorem dentium lithanthraces fcribir, ubi etiam olei inde destillati descriptio legitur. Vide Bitumen. Lithargyros, λιθάργυρος, Lithargyrium, id est, Argenti spuma : ita dicitur Medicamentum metallicum non sponte quidem nascens, sed in secundis fornacibus emergens, dum plumbum, vel ejus arena ab argento, aut auro secernitur. Gorr. Dicscorides triplicem differentiam constituit t unam ex arena, quae μολυβδίτές dicitur: alteram ex mistura Plumbi & Argenti, vel quod colorem candidum obtineat, quae ἀργερίτις vocatur. Vide Argyritis: t & tertiam, vel quod ex auro prodierit, vel quod fulvo colore constet, χρυσίπς dictam, 1.5.1.102. Verum Schroderus duas saltem posteriores communiter statui scripsit, ubi simul usum & vires exposuit, 1.3. c. 19. n. 3. Vide Fr. Hofmann. in Clavi. De disserentia inter Lithargycium Auri & Argenti legi quoque poterit Jac. le Mort Coll. Chym. Lcid.c. I75. Rulandus plures species numeravit, ut & Iohnl. v. g. Litb.argyrtim r. quod fit, quando argentum e plumbo separatur, 2. e mixtura plumbi & auri, 3. e mixtura plumbi & argenti, 4. e mixtura auri & argenti, 5. ortum ex plumbo & aere, 6. recrementum Lithargyri coeruleum, quo utuntur figuli. Lithargyrum Paracelsi est spuma Mercu-, rii. Item Lithargyrum est spuma ferri, argenti. Rul. Lithiasis, λιθίασις, id est, calculi morbus. Vide Calculus: unde & verbum λιθιᾷν, calculo laborarer in usum venit Hippocr. Coac, t, 472. lung.Foës. p. 385.’ Dieterich, n. 503. Linden. Ex. XVI. 7.12.seqq. Porro dicitur & λιθιασις oculi morbus in exteriori palpebrarum parte, in qua alba quaedam & crassa callis, aut lapillis similia apparent oculum pungentia. Galen. Isagog. c. I6. Caussa est succus nutritius vitiosus, coagulatus & induratus. Lithocolla, λιθοκόλλα, dicitur glutinum, quo lapides inter se coagmentantur, paratum ex marmore, lapide Pario, & taurino glutine. Usurpatur ad pilos palpebrarum incommodos replicandoS. Diosc. I. 5. c. I64. Gal. l. 4. de C. M. S. L. c. 7. Lithocolum, quid significet, nondum constat. Meminit hujus nominis Georg. Thomson in Acus Magneticae praefatione , promittens tractatum Latinum, in quo monstrabitur Lithocoli modus, ceu tentamen inauditum. Mvhi videtur compositum e Graeco, λίθύς, lapis, & Latino Colum, ita ut denotare videatur modum calculum e renibus vel vesica colandi & secernendi. Lithoeides, λιθοειδὲς, petrosum, sive petrae simile. Epitheton ossis temporum, quod &Lapidosum, saxeum , Galen. /. 9, de V. P. capo Io. quod utritique ad aures positum petrae speciem referens lambdoidis suturae finibus terminatur, in quo inest processus columnae similis, στυλοειδὴς, βελενοειδὴς, γραφιοειδὴς, sub quo auditorius meatus continetur, I. de ossib. c. I. Barth. libell, 4. c. 6. ubi clsia temporum appellat. Litholabon, λιθόλαβον, vocatur instrumentum ferream, quo calculus extrahitur, quorum varias formas, hamulos, cochlearia, specilla, uncos &c. vide in Aquapend, de operat. Chirurg. Si Hildan. i. de Lithotom. c. 14. Meminit hujus vocabuli Gal. Introduct. n. I8. Lithonthrypticos, λίθων θρυπτικὸς,ί. e. calculos syangens , Saxifragus. Epitheton est medicamentorum simplicium & compositorum virtutem habentium calculum renum vel vesicae atterendi & comminuendi, Gal. l. 5. de Sim. Fac. c. 2. à λίθος & θύάπν, frango, quamvis neque hoc vitiose scalptum sit, quando communtter Lithontripticon, aut Lithonthripticon legitur à τριβω, tero. Unde & in officinis Species Lithontribon Ntcolai occurrunt, quarum compositio licet videatur praeter necessitatem prolixior, quod nec ipse diffiteor, earum tamen virtus per experientiam mihi innotuit haud vulgaris, profecto non minor, quam aliorum pulveres secreti Luhontriptici praeter necessitatem pretiosi h.biti. Meminit & Lithontribon Ducis Parac. l. 1. de Tartaro Tract. 2. c. q. Lithopaedion, λιθοπαιδίον, i. e infans lapideus, vel in lapideam duritiem concretus, cujus variae prostant observationis apud Augenium, Schenkium, Licetum, & alios, quorum etiam meminit Casp. Rejes C.El. q 34. n. 23. Junge Sennert. M.Pr. l 4. P.2.s.4.c.8» Lithos, λίθος, id est, Lapis vide Lapis. Lithostroton, λιθόστρωτον, dicitur pavimensum vitreatis tesserulis versicoloribus lapidum crustis caemento compactis exornatum ; qualia etiam in magni ficis balnearum veterum labticis conspiciebantur, teste Lang. i. I. ep. 50. Lithotomia, Lithotomos, λιθοτομία, λιθοτόμος, illud notat operationem chirurgicam, & artificium sectione calculum removendi e corpore. Hoc vero artificem ipsum, sive chirurgum. Res profecto dubii valde eventus, & periculosissima, ita ut non imprudenter Hipp. in Jurejurando cavere Medicis voluerit, ne hanc operationem in se suscipiant, sed aliis relinquant. Vide Diet. nttm. 771. Alias de hoc artificio vide Paraeum, Aquapendentem, Hildanum, h. tit. ut & alios chirurgiae scriptores. Neque hic retinenda rara felicitas chirurgica Dn. Georgii Protmanni, Chirurgi Norirnbergensis r qui in uno subjecto masculino diversis subsequentibus annis & temporibus ter sectionem calculi vesicae feliciter perfecit, eximens insignes calculoS, & ita aegrum e mortis faucibus eripuit, praesente consilioque & remediis internis suppetias eunte celeberrimo D. D. JolI. Georgio Volcamero Reipubl. Norirnb. Archiatro, quartam etiam sectionem rite abfolvit, quamvis aeger paulo post ob alia symptomata supervenientia fatis concesserit. Aliam inauditae Lithotomiae in muliere octogenaria observationem vide sis in Freder. Ruyschii Observationum Anatomicarum Centuria Obferv. I. Litim, id est, filum aliquotieS complicatum & omnino tractatum. Rul. & Iohns. Litos, λιτὸς, Lite, λιτὴ, significat simplex, tenue, minime operosum aut elaboratum. Ita compositiones Diamoron & Diacodion vocantur λιταί, apud Gal. i. 6. de C. M. S. L. c. 3. et i. I. c. 2. Junge Foës. Oec. p. 387. Litra, λίτρα. Vide Libra. Litron, λίτρον, idem, quod νίτρον. Vide Nitrum, Keuch. ad Serem p.  97. Littera. Vide Litera. Litteristum, est nomen febris certae, & re. medii contra illam apud Paracels. in Theoric, figuris Univerfal. morbor. Tab. 9. & quandoquidem ipse fatetur, curam non esse naturalem, videtur intelligenda esse peI Littecisturn Cura Characteristica, sive Magica. Littus, Littoralis, αἰγιαλὸς, αἰγιάλιος, αἰγιαλίτης, quid significet, ex aliis Lexicis notum est. De piscibus littoraltbus, testatur Gal. I. de bon. & mal.succ. c. 3. esse mediae facultatis inter tenuis & crassi succi cibos. Lividus, πελιδνὸς, dicitur color inter plane nigrum & rubtum, aut aliquem alium ex floridis medius. Fit autem talis color vel ex ipsis floridis in nigrum abeuntibus, vel ex nigro in album cedente, ut apparet in suppurationibus, in quibus, quod nigrum erat, livescere incipit, & ex livido ad colorem igniS tendere, & paulatim candidluS fieri, proxime accedit ad fuscum. Contrahitur In corporibus vivis à sanguinis & caloris nativi defectu. Frigus enim lividum & nigrum colorem inducit. Designat & aliquando humorem prava qualitate praeditum, veluti viridis, uti ruber sanguinis copiam. Graecum vocab. legitur apud Hipp. I. progn. t. 22. 2. progn. t. 8. 9. Aliquando etiam legitur πόλιος, vel πελιὸς, I. progn, t. 7. Io. 12. Lividus quoque est epitheton Musculi ad femoris internum latus tendine suo insertus. Barthol. i. 4. Anat. c. t r. p. 58o. Livor vocatur πελίωμα, apud Hippocr. Coac.Lyoy. l. d. Epid. sect. VIII. (G. Jung. Foës. p. 491. Dieter. n. 666. Livor etiam haud raro sumitur pro Invidia, quae bonis alienis angitur, & per colorem lividum se prodit. Vide Invidia. Jul. Alex. l. 22. Salttbr. c. 3. Lixivium, κονία. Vide Conia. Junge Rhod. in Lex. Scribon. Ltxivtosum Sal est species Salis Alcali. Lixivum, Oleum, sponte fluens:, non tortivum; ita & mustum Jo. Ruell. in nomencl. rei veterariae. Lixus, id est, coctus, idem fere, quod Elixus, ἑψητὸς, Lixa caro apud exercitum, vel Elixa, vulguc. Jon. Fr. Mirand. l. 2. de auro, c. 6. T. II. The at. CiI.pi33.8e Lobellus, est diminutivum LObii,’ quo usus est D. G. Bidloo, processus quatuor cerebri lobellos vocans Anat. Tab. Ix.stg. I. Lobeomae, λωβέομαι, pro λωβάομαι, significat decore afficior , ludificor, aut damno afficior, Hipp. 2. de artic. t. 39. Lobos, Lobus, λοβὸς, gemina gaudet significatione t Una est Botanica, quando significat siliquas, vel legumina filiquOfa, quae & Dolichi, Phaseoli vocantur, Gal. l. I. de Al. sac. c. 28. I. 2. c. 1. l. de atten. vict. c. 7. Hinc ἔλλοβα siltquofa semina vocantur, ibid. Altera est Anatomica, quando dicitur vel de extremitatibus anxium carnosis , sive auriculae externa extremitate, Aristo 1. de hist. an. c. Ir. Linden. Medic. Pbysiol. l, 2. C.II. §.3. vel de extremitatibus hepatis & pulmonis, quibus illud ventriculum, hoc vero cor comprehendit & complectitur, instar siliquae, Gal. l. 4. de V. P. c. 8. C.Hofrn. per ἀποχάινεις, aiaS & adnascentias exposuit, in comm. ad Gal. de V. P. n. 209. Ad BOtariicam significationem quoque pertinet, quando lobi dicuntur candidae illae particulae in rosiirum foliiS, quibus calici adhaerent infixa, alias Ungues dictae, quae etiam reiecantur. Gal. I. 4. de C. M. S. L. c. 7. Jul. Alex, annot. ad h. l. p. 812. Localis, τοπικὸς, epitheton I. motus animalis; de quo vide Latio motus. 2. Medicamentorum., ubi late & stricte accipitur. Late pro medicamentis certae parti corporis, vel membro affecto destinatis. Gal. /.13.’ M. M. c. tt, Ita Gal. libros decem conscripsit de medicamentis localibus, sive κατὰ τέπους, secundum loca, i. e. parteS assectaS distributis. Stricte vero pro medicamrntis partilius externis destinatis sumitur, quae & Topica dicuntur. .Fotest. lib. 6. Chirurg. Obs. 36. Schol. Localis Anatomia Paracels. dicitur ea, quae adhibetur circa partes, ad differentiam Anatomiae Materialis, quae concernit hurnoreS & spiritus, & horum principia, Sulphur, Sal, Mercurium. Paramir, l. I. de orig. morb. ex trib. subst. cap. 6. Localis membrana appellatur Meninx cerebri tcnuis, sive pia mater, utpcte cerebri locus proximus. Theoph, Protospatarius /. 4. de H. C. F. c. 5. p. m. 188. Loch, idem, quod Linctus. Dicitur &Looh, vide Eclectos. Linctus. Lochia, λόχεια, λόχια, dicuntur omnia, quae à .puerpera polt exclusum ioetrIm & secundinas exeunt, alias Purgamenta dicta. Hinc & Hippocr, frequenter λοχυίου κάθύρσις, puerperii purgatio nominatur lib. r. de morb. mul. saepissime, quae loca collegit Foës. Oec, p. 389. & Erotianus, purgationem, quae fit post partum, describit. Sunt autem revera τὰκασταμὴνια, sive sanguinis menstrui retenti tempore conceptionis reli-i quiae, à quibus sola ratione differunt, quod haec ante partum, illa post partum sic appellentur, Gal. i. de atra bile, cap. 8. Lang. i. 2. ep, 8. Horum retentio caussa variorum morborum & symptomatum. Hildan. Cent. 5. Obs. az. seqq. Loculamentum dicitur seminum involucrum, quod veluti parva capsula illa includit. Schroder. i. 1. cap. 2. Graece dici posset λοβίον, vel λοβὸς. Locus, τόπος, non Physice, sed Medice accepto vocabulo significat membrum vel partem corporis, secundum vel praeter naturam affectam, Ita Hippocr, libellum de Locis in homine, Galen. libros sex de Locis affectis conscripserunt, quos & alii imitati funt. Inter recentiores C. Hofmann. de Locis affectis libellum edidit. UluS est & hoc vocabulo Hipp, in aliis scriptis, v. g. t.aph. 2I. υύΐχαρίκ in Graeco habetur, 2. aph. 46. Dieter. n. 835. 938. lib. deflatib. IV 1. 2. et 4. de R. V. I. A. t. 27. Junge Foës. p. 62o. Specialiter Locus & *Loci usurpantur de partibus generationi inservientibus in sexu muliebri , uti patet ex Scribon. n. 156. funge Rhod. in not. p. 23o. Serem Sammonle. c. 37. Vide lieuchen. in not. p. 237. Bartholin. I. 1. Anat. cap. 28. AliaS in MacrocoimO Locus quoque idem, quod Regio, vel pars regionis. Vide Chora. Locus Pharma* cetuicus est vel natalis medicamentorum, vel progressionis, vel praeparationis, vel asservationis, Scbr. l. r. c. 13.22,28. Loci Chymici dicuntur Fornaces Se Vasus Tbeatr. Chym. Vol. I. p , 206. In specie in artificio lapidis Philosophici Locus seminis vocatur Ovum vitreum, id est, Vasculum ad ovi figuram’conflatum. Vol. IV. p' 4°3. Locusta, aequi vocum est. Vel enim significat insectum alatum, & non alatum diversae speciei & formae, quarum Locustarum historiam, noxam, & usum prolixe exposuit Aldrov. i. 4. de inscct. e. I.seqql Huc pertinent Observationes de Locustarum copia pestern praecedente, liorest. l.6. Obf 9. Schol. Lang. r.ep.SIl Gr. dicitur ἀκρὶς, κὸρνωψ, παῤνιηψ. Rul. descripsit ; Locusta est insectum infirmiS pennis alatum, ab ure-: dine locorum dicta άκρίς, μὸξαξ &c. Vel significat animalis marini crustati genus, quod alias κάραβος vocatur, cujus descriptionem & usum in cibis & Me. dicina tradidit Aldrov. l. 2. de Crustatis cap. 2. Aliam tamen Locustae marinae effigiem exhibet C. Hofmann. comrn. in Gal, de V. P. n. 434. Locustae quoque dicuntur ramorum extremitates in arboribus adhuc tenerae, quibus Divum Johannern Baptistam usum esse pro cibo, fcripfit Parac. I. 2. de cura ulcerum per interiora, e. 2. Ita Locustae Sambuci sunt germina illa laxantia, vel potius purgantia. Paragrani Tract. 3. de Alchymta. Locustae quoque ab eodem vocantur extremitateS membrorum, i. de ulcerib. & apostem. cap. 3. et c. 35. Locustae menstrui dicuntur esse in mammillis, d./. Remedium quoque aliquod specificum contra paralysin & morbos spasmodicos biliosos Idem appeilavit Locustas Martis. De Apocryphis ad vulnera. Locutio, Loquela, λαλιὰ, διάλεξις, idem, quod Sermo. Vide Lalia. Locutio actio linguae dicitur, Gal. I. 1. meth. med. c, 6. inprinc. De loquela amissa à varioliS & restituta vide Hildan. Centur. 6. Obs. 14. Vide Sermo. Loemodes, λοιμώδης, id est, pestilens. Epitheton vel morbi, & ita idem, quod Pestis, λοιμὸς. Dister. Jatr. p. 850. vel febrium, quae febres pestilentes ab ipsa peste in hoc differunt, ( quamvis saepissime confundantur,  ) quod in febribus pestilentibus manifeste adhuc ferrnentatio sanguinis vitiosa concurrat, quemadrnodum hoc egregie demonstravit Willis d. l. c. 14. Non igitur accurate scripsit Gorraeus, quod febris pestilens nihil aliud sit, quam ipsa pestilentia. Loemos, λοιμὸς, Pestilens,. Peflelenuam .significat, morbum Epidemicum, malignissimum, & omnium perniciosissimum, cujus descriptionem generalem vix dare licet, propter summam varietatem symptomatum, & latentem caularum indolem & dispositionem. Quatenus à febre pestilente distinguitur, ita metuoriae & doctrinae gratia describi poterit. Pestis est intemperies universaliS, toto genere maligna, contagiosissima, Epidemica, cum omniS generis gravissimorum symptomatum congerie, praefentissimoque vitae discrimine, proveniens à massae sanguineae & liquoris animalis per contagiosum quoddam & deleterium miafiua subita corruptione, congelatione, coagulatione, fixatione, putrefactione, & interdum totali mortificatione. Plura videantur de hoc morbo apud Practicos, quorum innumera prostant scripta. Nobis libet allegare ex recentioribus Th. Willis de febrib, e. I.2. 13. Gr. dicitur etiam λοιμέη, quod vocali Hippocr. transtulit ad juvenilem imperitiam in arte Medica, vocans juvenilem pestilentiam, in Praec. X. 4. Foës, p. 388. Loemotomia, λοιμοτομία, hoc est, excisio pestis , refert inter πειρατήρια ἀνήκιστα Georg. Tburnsou in praefat. Acus magneticae, ad sin, promittens peculiarem de hoc tentamine tractatum Latinum. Logaporum oleum est oleum e Lacertis paratum, cujus meminit Oliger Jacobaeus Observ. de Ranis ac Lacertis c.a.p.  I36. & deicriptio extat apud Scultet. Armament. Chirurg. Ρ. II. Obs. XXXIX, vel in edit. Amstelodam. Obs. XXXI. Logas, λογὰς, vocatur album oculi, quod & alio nomine σφενδόνη & κυκλώπιον appellatur. Gorr. Logiatros, λογίατρος, dicitur Medicus ineptus in obeundis operibus, Galen, 1. in 3. Epid. t. 29. Verbotenus Medicus , qui ea nescit, quae nemo e vulgo ignorat, l. 8. meth. med. cap. 6. in sin. In anis operibus non vectatus, c. 2. de nat. hum, t. 16. Sermone Medicus, Lind. Ex. XIV: §. 16. Logicus, λογικὸς, i. e. rationalis. Praeter significationem illam, quando de disciplina Dialectica, sive recte concludendi & argumentandi accipitur & ejus.- dem sutoribus, ( quae significatio non est bujus loci, licet ejus cognitio omnino tanquam praecognitum Medico sit necessaria, ) Logicus vel Logica dicitur de secta certa Medicinae & ejus cultoribus; ubi quidem Galen. sibimetipsi non consentit. Interdum enim Logicum, Methodicum & Dogmaticum pro uno eodemque habet, I. 3. meth. med, c. I. Interdum veto distinguit, & Logicos saltem convenire statuit cum Dogmaticis, de fubsig. Empir. c. I. et 2. quae acceptio etiam accuratior habenda & ab aliis quoque approbata. Gorr. Vide Dogma. Ita vero dicuntur Logici Medici, qui ratione & experientia nixi artem exercent feliciter. Logicae alias quaestiones Galeno dicuntur λογεκαὶ ζουτὴτοις, quae uium artis transcendunt, I. 3. de L. A. c. 1. minus necessariae . utpote ad curationem inutiles, non tamen omnino spernendae, J. Alex, not. ad Gal. l. I4, meth, med. c. 19. pag. 562. Logismos, λογισμὸς, idem, quod λόγος, i. e. ratiocinatio, sive actus secundus animae rationalis in homine; de quo legi poterit Willis tr. An. Brut. P, 1. cap. 7. Λογεσμὸς, ratiocinatio, ab Hippocr, describitur, quod sit memoria componens ea, quae per sensum sunt percepta, Praecepi. I. 8. Apud eundem caussae abditae dicuntur, κατὰ λογεσμὸν, quae sola ratiocinatione investigantur & deprehenduntur, 4. de R. V. J. A. t. 55. Gal. in c. ad h. l. lta & κατὰ λόγο, facere significat, quando Medicus ex certa rerum notitia depromptae indicationi innixus praestat & applicat agenda, ex Hipp. 2. aph. 52. Linden. Ex. PII. § 31. λογεσμοὶ etiam in aegris dicuntur ratiocinationes, vel mentis agitationes, quae animo obversiantur, sed turbatae à sensibus animae corporeae internis, imaginatione sive phantasia . s. I. Epid. aegr. 8. Junge Foes. Oec. p- 388. Logodiarrhoea, λογοδιάῤῥοια, prosinvium sermonis , per elegantissimam Metaphoram, & opponitur τῷ βρμχυλογίῳ, brevitati sermonis, llla laborat Galenus, Hanc calluit Hipp, judice Lind. Ex. XVI. §. 249. Logos, λόγος, Ratio y sermo.VideLegifmos, La- tia- Junge Dicter, n. 507, Logosophia, λογοσοφία, id est, commentitia & imaginaria sapientia, de qua conqueritur idem hisce temporibus, opponcus τῆ τοφολογία veterum. Ex.VIII. §. I. Loligo, Lolius, τευθὸς, τευθὶς, nomen animalis marini sive pelagii mollis, utriusque sexus t Majoris & minoris descriptionem cum usu vide prolixe apud Aldrov. i. I.de mollib. capo 6. Meminit & Linden. Ex. V. §. 39. Lolius, τενθὸς. Vide Loligo. Lombardorum frater. Vide Harpa, Harpyia. Lomentum, ἐρειγμὸς, idem, quod farina fabarum , praesertim AEgyptlarum. Scrilu n. 159. Rhod, in Not. ad h. l. p.  232. & in Lex. Scribon. Forest. l. 16. Obs. 7. in Schol. l. 27. Obs. 8. in Schol. Lomentum quoque significat pulverem tritum & laevigatum, vel pigmentum, quo pictores ad pingendum utuntur. Ita lomentum ex coeruleo trito, & lomentum auri leguntur ex Plin. l, 33. c. 4. 5. et 13. & apud Libav. S. Arc. Chyrn. l. 3. c. I8. et I. 4. c. 2o. Longaevus, πολυχρόνιος, μακροχρόνιος, quid significet, notum est. Dtcitur enim de temporis multitudine, vel longitudine ratione aetatis. Longaevitatis caussa consistit in temperamento hurnido & moderate calido. Galen. I. 6. de fan. tu. c. 3. circa sin. Exempla longaevitatis recentiora vide in Eph. Nat. Cur. A. III. Obs. I63. De longaevitate in antiquissimis temporibus disserit Lang. l. I. ep. 79. De longaevitate ad annos CXX. protrahe. da librum scripsit Ί hom. Philologus, quo etiam collimavit Claud. Deodatus*in Pantheo suo Hygiastico , qui tameii prioris AutoIis librum invita & tumultuaria Minerva conscriptum esse judicavit. Longaon, Longanon, dicitur Intestinum rectum. Caltcll. Parac. l. t, de Tart. Tr. I. c. 4. in Expl, siarthol. i. I, An, c. I t. Longurius dicitur Ambr. Paraeo, frustum ferreum, quod ignitum aestuario inditur, I. I 5. Chirurg, s. 13. Vide supra Æstuarium. Longus, μακρὸς, Longitudo, μακρότης, μῆκος, fere saepius in Medicina de tempore, quam de corporiS continua quantitate & merIfura usurpari solet. Ita Medicina dicitur ars longa, I. aph. 1. Morbi longitudo legitur 2. aph. 2 8. 4. aph. 36. 5 t. Coac. t. 67. Junge Dieter. n. 511. 550 Longus pulsas videtur disserentia esse imaginaria apud Gal. de puls, ad tyron. c. t. Sutura sagittalis vocatur Galeno κατὰ μῆκος ἐυίεῖα, secundum longdudinrm recta, aliquoties l. de ossib. c. 1. quam inepte Castellus Longitudinalem vocavit. Mulculi etiam diversi iio corpore humano epitheto hoc cognominantur ab Anatomicis, v. gr. Longus Capitis, Dorsi, cubiti, Longissimus Dorsi, de quibus vide inter alios.Barthol. !. 4. Anat. c 5. 6. 7. 8. Lopa denotat squamam, Yel scoriam metalli ali-t cujus ; & legitur in descriptione aliculus fortius ad..’ stringentis medicamenti: Lopa ferri apud Albin. Borton. de morb. mul. l. t, c. 54. An fortassis coincidit cum vocab. Loppa, de quo paulo post. Delurntum etiam videtur à Graeco λίτηος, vel λοπός, de quibus suo loco: Lepos, Lopos; aut à λοπάς, quod concham marinarn quandam ve! vestimenti genus aliquod significare docent Lexicographi. Lophadia, Lophia, λοφαδία, λοφία, vocatur prima dorsi vertebra, quae & ἀσφάλεια. Gorr. indes. Lind. Med. Physiol. l. z.c. i4. § 33. Lophao, λωφάω, significat remissionem, laxamen. tum capio, quielco, cesso. Usurpatur de morbis rernittentibus apud Hippocr. /. de int* aff LII. 14. l. de affect. XXX. 6. l. 2. de morb. mulier. XII. 37. I. 4. de K. V. l. A. t. v». Defumta est metaphora à jumentis, quando jugum de cervice removetur. Cervix enim λόφος vocatur. Junge Foes. p. 392. Cur vero 0 μικρόν in ω μέγα mutatum sit, criticis inquirendum relinqulmus. Lophos, λόφος. Vide Crista. Lopimos, λόπιμος, dicitur de fructibus castanearurn, glandium & similibus, ideo, quod possint decorticari. Aexissu enim decortico significat. Idem, quod λετάζω, & λόπισμα, putamen. Galen. l. 2. de Al.sac. c. 3 8, Lopos, λοπὸς, idem, quod λέπος, corticem significat. Apud Hippocr, vero ita vocatur corii pars durior &i densior. Tergus, teste Galen. 2. de artic. t, 28.47, Mochlic. I. 2. Denotat quoque apud eundem squamam, l, i. Epid. sect. I. 49. Vide Foës. p. 388. Loppa, terminus Spagyricus ad amentationis artificium pertinens, estque nihil aliud, quam massa illa metallica, quae resultat e calcinatione caementatoria, sive cum regulo, sive abique illo. Vide Th. Chym. Vol. I. p. 548.se59. Loquacitas, μακρολογία, idem, quod Garrulitas. Meminit Gal. /. 2. de diff refp. c. I I. ubi idem est, quod λογοδιάῤῥοια. Loquela, λαλιὰ. Vide Locutio. Lora, δευτέρια, θάμνα, Thamna, vinum Ieeundarium, & vilissimum pro familia, indignum vini nomine, paratum ex acinorum folliculis expressis in dolia conjectis, quibus aqua affunditur. Linden. Exerc. X. §. 183.196. reo. Vide Deuteria. Vocatur & diminutive Loriola. Lorcha est tota locustarum dulcedo uique ad egntrum stibstantiae, id est, germinum arboreorum, sive extremitatum. Paracels. de melle c. 2. Rul. & lohns. Lordos, λορδὸς, Lordosis, λόρδωσις, λόρδωμα, dicitur de spinae dorsalis vitio, quando in partem ante-, norem inclinat, aut recurvatur, Latine Repandum dicitur, Recurvasto. Frequenter occurrit in Hippocr. 2. de sract. t. 62. 3. de art. t. 8. 45. 5 1.5 2. Mochlic. XXII. ιοέ Galen. corn. 4. aph. 3 5. et T de art. t. z. Plura loca vide in Foes. Qecon. p- 388. PertinefVel ad morbos in sitts Vitiato; vel etiam in figura vitiata: Hunc affectum non in ipso dorso, verum in basi ultima dorsi quaerendum esse existimat D. Wedel. Patholog. dogm. sect. I. c. 5. p. 5I. 52. & centrum gravitatis corporis esse vitiatum Ob vitium circa diametrum & basin molis totius statuit. Lorica vocatur Chymicis massa tenax, nec nimis dura ex vitro, fragmentis crucibulorum pulverisatiS & cum luto figulino mixtis & aqua calida, quae inducitur retortis aliisque vasiS, ut muniantur, MOrley Collect. Chymic. Lcidens. capo Modus hic muniendi ibidem dicitur Loricatio. Lorinde est aquarum commotio cum concentus resonantia, mutationis indicium, ut alterationis in firmamento meta. Ruland. & Iohnfon. Lorind est sonitus aquarum in lacubus stagnantibus cum tremore & agitatione. Estque veluti tonitru aquarum, ortum ex tribus principiis, Mercurio, Sulphure, & Sale, opera Astri aquei. Paracels. de caducis, paragr. 2. Per Metaphoram eidem Lorind Matricis vocatur Epilepsia uterina, vel convulsinuts «teri morbus, tbid. Lorrhet Para celso dici Spiritum Terebinthinae legitur apud Beguinurn in Tyroctn. Chym, ubi etiam ejus descriptio habetur, i. 2. c, 4. Lorum, ἱμὰς, vide Himas. Pertinet etiam ad materiam Chirurgicam. Ita Petr. Castellus lorum urinarium adhibuit, palmi longitudine, e corio rubro Turcico tenuissime secto atque hurnectato, deinde circumvoluto tabellula imposita rotundum factum, teste Rhod. ad Scribon. nttm. I8o. p. 267. Imo & inter Pharmaceutica. Nam d. l. mentio sit lori vomitorii, quod fuit corrigia à coriariis nautea herba tractata, quae in os demissa tetro fapore vomitum ciebat. An vero per Nauteam herbam BIyonia alba, vel nigra, intelligi debeat, vide pluribus ibidem in d. Nous Rhodii. Lorus, i. e. Mercurius. Rul. & Iohns. Lot, i, e. urina. Iid, Lotio, λουτρὸν, idem, quod Lavatio. Vide Lavatio. Balneum. Particulares lotiones sunt capitis, manuum ac pedum, quae etiam diversimode ad valetudinem tuendam faciunt & commendantur. Lotio quoque tribuitur pani, unde Lotus panis, i. e. liquore imbutus & madefactus, de quo vide Mercurial. i. 6. V. L. e. I7. Sylvatic. controv. fi. citante Mcraeo ad Schol. Salernit. p. 298. Lotio medicamentis etiam competit, quae lavantur, si foris re aliqua sunt contaminata. Weker. Ant. Gen. Ptb. 3. c. 30. Unde Lota medicamenta vocantur, praesertim metallica, quae dicuntur πληθενστα vel «τεπλνμμέ,α, Gal. I. 4. de C, M. Ρ. G. c. I. Lotium, οὖρον. Vide Urina. Lotura,πλῦμα. Vide Plyma, Loxia, λοξία, nomen avis, quae &Curvirostra vocatur, cujus descriptionem & usum exhibet Aldrov. l. 12. Omithol. c. 47. Sunt etiam, qui aquam, e qua potavit Loxia, item stercus, contra epilepsiam hodieque commendans. Loxos, λοξὸς, significat obliquum ; & in specie medium est inter rectum & transversum. Gal. usus est de frictionibus, l. 2. desan. tu. c. 3. λοξότης, obliquitas, dicitur de fepto transverso. Galen. /. 2. de mot. mnsc. cap. 8. Lozonga, idem, quod Morsulus, nomen formae medicamentorum. Vide Morsulus. Schroder. i, r. c. 3. Luban, Luben, idem, quod Olibanum. Vide Thus. Rul. Lubricitas, ὄλισθος, Lubricans, ὀλισθαίνων, Lubricus, ὀλισθηρὸς, dicitur de alimentis & medicamentis, Ob humilitatem materialem facile tranfeuntibus, & virtutem laxandi, vel folvendi habentibus, Galen. i.I.de Al.sac.c.I. Ita ptllana dicitur ὀλισθηροτάτη, i. e. lttbcicissima, Hipp. 1. de R. V. I. A. t. 29. 30. & de oxyrnulite, quod lnbricitatem facit in faucibus, ibid.s.3. i. 26. Alias ὄλισθος, ὀλίσθημα, luxationem articulorum quoque significat, quando lede fua prolabuntur, & ὀλησθαίιειν, luxari, excidere loco siro, apud Hippocr. 1. de aruc. t. I. 2. defract. t. 39. &s. 3. t. 5I. Gal. in comm. ad hos textus, & in Defin. Hipp, in Mochlic. X. I. Io. Differt ἀπὸ τοῦ δίακι,ήματος, quod hoc significet aliqualem emotionem ossis articuli ; illud vero luxationem & integram elapsionem. Vide Diacinema. Junge Foës. p. 451. Cura Lubrica Paracels.o dioitur ea, quae competit ulceribus, pustulis, variolis, in quibus prae. dominatur excrementum lubricum, l. 5. de curat. morb, Gall. c. I. Lucanus, idem, quod Scarabæus cornutus, Scarabelaphus, Gr. κάραβος, Schroder. /. 5. cl.4. nttm.i I4. Vide Carabos. Lucerna, λαμπὰς, λύχνος, quid proprie significet, ex aliis quoque lexicis notum est. De lucernis perpetuis & inextinguibilibtts , vide praeter Mercurialem in V, Lect. Libav. Tom. III. Oper. p. ztp.seq. C. RejeS in C. El. q. 58. De lucernis fictilibus Chloccutn in Mus. Calc. sect. 6. p. 7 I 6. Est & nomen piscis Lucerna, qui alias Hirundo vocatur. Vide Hirundo. Lucidus, διαφανὴς, idem, quod pellucidus, transparens. Vide Diaphanes. Lucida urina Paracelso dicitur ad manum d.iaphana, verum non procul, vel in ulstans, l. 2. de urinsudic. c. 2. et alibi. Lucius, λύκος, λύκιος, nomen plicis, quasi Lufftus dicti, fluviatilis, voracissimi, ita ut pernicies pis.cium in pis.cinis & praedator vocetur à Jul. Alex. I.I4. Sal.c.y. cujus historiam, usumque in cibis & Medicina atque vires vide apud Aldrov. l. 5. de pise. cap. 39. Schroder. l. 5. cl.q. n.8 2. Jul. Alex. d. i. Linden. Ex.XI. § HH.seqq. multis. Rolfink. O. & M. Med. Sp. l. t.s 3. c. 6q. & i. 14. s. I. c. I2. Lucilius dirninutivtIm est Lucil. Lucta, πάλαισμα, πάλη, certamen, praesertim inter duos significat, & pertinet ad exercitia corporis fc.rtiora; consistens in premendo potissimum, & renitendo, vel continendo, Jul. Alex. not. in Gal- l. 2. de san. tu. T. II. p. 592. Ars luctatoria, παλαιστρικὴ ν cujus species est καβαλλικὴ, ad Gymnasticam refertur, ad Thrasybul. c. 45. Per translationem quoque Lucta vocatur motus intestinus portionum activarum & passivarum in fermentatlone, quemadmodum describitur à Willis de scrrnent. c. 2. Kergero & aliis. Luctae quoque nomine haud raro venit conatus flammae vitalis, sive caloriS nativi adversuS caussatrr vel materiam morbificarn, qui conatus potissimum in statu vel vigore morborum, praesertirn acutorum, animadvertitur. Luctuosus, κλαυθμώδης. Vide Clauthmerizo. 6. aph. 54. Dieter. n. 466. Lucubratio, ἡ πρὸς φῶς διαπόνησις, significat proprie laborem vel antelucanum, vel nocturnum. Unde Lucubrationes in diurnas & nocturnas distinguuntur, quarum hae vitandae, ceu noxiae; illae quoque si nimiae fuerint, intermittendae, Rols. O. & M. M. Sp. l. t.s. 3. c. 11 I. et I. i4.s. 3. c 20. Dieter. Iatr. p.Sy.seq. Alias Lucubrationes quoque ponuntur pro scriptis Gr. πραγμαπίτη dictis, Gal. 2. in l. t. Epid. t. 4. Lucumoriana dormitio dicitur Somnus praeternaturalis per aliquot dies durans, denominatione desumpta à sabulosa Lucumorianae gentis hiematione inter mucum & nives per semestre circiter durante, de quo somno p. n, videantur observationes apud Bonet. Med. Septentr. l. t.sect. i I. c.'i. p. $6. seqq. Ludus, παίγμα, παιγνίον, quid significet, jam jam ante constat. Pertinet in foro Medico ad exercitia corporis, cum animi recteatione conjuncta. Vide Dogmat. Nostra Med. Gen. P. V. cap. 5. d. 5. pag. 637. seq. Aliquando Ludere strictius sumitur pro operam veneIeiS dare, άφροδίσιάζει,, teste Linden. Ex. VI. §. 48. Ludus Paracelso, Hclmontioque dicitur lapis peculiaris & arcanum contra calculum remedium, ita dictus à forma tali, tesserae vel cubi, qua semper reperitur erutus. Legatur Paracels. de morbis ex Tartaro Tract. 2. c. 1. Helrnont. de Lithiast c. 7. n. 21. seqq, quamvis hic d. l. §. 23. hoc nomen etiam tribuerit speciei Calcarii lapidis, ad littora Scheldae fluvii reperibilis, Theatr. Cltym. Vol. VI. p. 454. Ruland. & lobus, restrinxerunt ad lapidem humanum e vesica excifum, in Lex. Bekerus ad omne sedimentum tartareum & sabulosum, quod in urina sublidit & matulae adhaerescit, applicat, ejusque usum & facultates MedicaS explicat. Microcosm. Medtc. I. I. c. 9.p. m. I09. seqq. Lues, aliquando accipitur latissime pro omnis generis morbo. Gr. πάθος, νόσημα. Interdum restringitur ad morbos contagiosos pestilentes, & ita respondet Graeco λοιμὸς. Aliquando vero strictissime dicitur de Morbo Gallico , qui Lues Gallica, Venerea plerumque appellatur. Vide Gallicus. Graecis ignotus affectus. Posset autem haud inepte dici, όνημα ἀφροδίσιασικόν, νεΐ ἀφροδυσιοι. Dieter. Iatr p. zya.seq. Lumbalis, yel Lumbaris, Arteria & Vena dicitur Anatomicis, quae ad regionem lumborum excurrit; Bartholim libell. I. Anat. cap. 8. pag 643. et libell. 2. cap. 5. p- etyel. Lumbricales Musculi vocantur Adducentes digitos in manibus & pedibus, & opponuntur Interosseis. Barthol. l. 4. Anat. c. 9. p. 577. et c. 14. p. 538. Lumbricus, σκώληξ, idem, quod Vermis. Vide Helminthes. Lumbrici nitri, intestina fimi, σκώληκες, à lubricitate dicti, vermes sunt in fimo, vel ierra reperti. Rttl. & loh.ns. vocantur Lumbrici terrestres, item ἔνπρα τὴς γῆς, intestina terris, quorum usus singularis in morbis nervofarum partium commendatur. Schrotl. /. 5. ci. 4. n. 108. Fr. Hofmann. in Clavi ad h. l. aliosque. Meminit & Hippocr, vermium stercorariorum, qui σιεάληκες κοπρίωνες vocantur, ttsque siccatis utitur ad uterutn purulentum, I. desupersoetat. XIII. 5. Lumbrici quoque in aquis putridis repelluntur. Ruland. & lohns. in Lex. Lumbus, ὀσφὺς, ὀξὺς, proprie dicitur pars totius spinae infra dorsum quinque vertebris omnium crassise simi, maximisque compacta, inter dorsum & os sacrum mediis; estque ea regio corporis, qiSIa homines cinguntur. Meminit al^uoties Hipp. 3 aph. 13.4. aph. 11. 5. aph. 6p. Lumbago iecpv& axyrnfiu vocatur. Dieter. num. 63o Foës. Oec.p.465. Linden. Ex. VI. 70.seqq. Lumbi libidinis sedes quoque vocantur, teste Keuchen, not. ad Sammonic. p. i83. Apri lumbus inter delicias esculentas relatus. Mercur. /. 2. V. L. c. 22. De hoc nomine Lumbus versus aenigmaticos cum eorum expositione ad plumbum directa vide apud Libav. Alchym. Pharmaceut. c. 2 6. Lumen, φῶς, ἀυγὴ, quid sit, ex Physicis constat. Vocatur & quandoque Lux. Refertur in specie ad media in Chirurgia necessaria, & dividitur ln duas species t Naturale &c Artificiale, Hipp. I. de iis, q. in medic. t. 8. Galen. in comm. ad h. l. Multa alias apud Paracelsum, & in genere apud Spagyricos leguntur de gemino cognitionis principio, Lumine Naturae & Gratiae , quae succincte expoluit Schroder. I. I.c. 5. Jung. Fr. Hofmann. in Clav.adh.l. Quid sit Lumen fatale, legi poterit apud Libav. T II. Oper. pag. 3 24. Lumen perlarum ex Mercurio Philosophico qui fiat ? vide Theatr. Chym. Tom. I. p. 309. Lumen luminum vocatur vis tenuissima SulphurIS pura, non urens, estque forma & splendor omnium metallorum, qui illuminat omnia corpora, estque tinctura illustrans & perficiens omne corpus. Theatr. Chym. Tom. IV. p. 879. Porro nonnulli Doctores nomen hoc tropico significatu fuis fcriptis imposuerunt v. g. Theodorus de Craanen Lumen Rationale super Casus Henrici Regis Medicos edidit, & novissime Hernicus Deventer Lumen novum obstetricandi artem exhibens in publicum emisit. Luminaris lapis dicitur Marcasita,Pyntes. Vide Marcasita. Luna, σελήνη, proprie significat Astrum respectu nostri magnum, inter PlanetaS infimum, & globo terrestri proxitnum, de cujus singulari efficacia & regimine in inferiora prolixe disseruit Gal. i. 3. de dieb. critic. c. 2. seqq, quod etiam non negavit Cl. Dn. Sturmius in Scient. Cosmica P. Spec. Tab. 3. Imprimis vero cerebrum afficere, fatis confirmat Epilepsia, quae prOpterea morbus Lunaris, Si aegri illa correpsi Lunatici, σεληνιακοὶ. aut σεληνιαζόμενοι vocantur, quod Epileptici ad mutationes Lunares acrioribus corripiantur paroxysiIIis, teste Dierer. n. 3I9.p. 454- De Lunae viribus quoque vide Casp. Rejes Campo El. q. 75. Ab hac propria significatione contigit, ut & ipsi dies appellati fuerint Lunae, calculo lacto à novilunio, ceu prima luna, seq, dies secunda Luna, & sic deinceps. Ita apud Scrib. n. 12. legitur, à prima Luna ad tricesimam, i. e, per triginta dies, ad quem locum vide Rbod. notus p.43. Chymicis vero & Spagyricis Luna significat Argentum. Vide Argentum. Luna compacta est argentum fixum, vel aurum album, Rul, & lohnson. De Luna hydragoga Angeli Salae & ejus praeparatione facillima vide in Morley Coll. Chym, c. 236. Boylei Luna Hydragoga descripta legitur in Iunken Lex. C/t. Ph. P.I.p. 133. & Lunae Musicae p. I34. Interdum quoque Luna mystice vocatur Margasita argentea, & essentia Bisnruthi, Libav. S. A. Ch. l. 7. c. 14. Mercurius quoque Philosophorum Luna dicitur, vel Liquor Lunaciae, cap. 27. et l. 5. eap. 12. alibique. Lunaetria Hermeticis dicitur Febris IIecticae species, quae inter Lunae periodum est curabilis. Dolaeus Encyclopaed. Med. 1. 4. c. 4. §. 5. Lunaria, nomen est aequivocum. 1. significat plantam, cujus descriptio apud rei herbariae scriptores videatur. 2. Chyrnice notat aquam mercurialem, acetum philosophorum, mercurium mineralem, aquam corrosivam, sputum Lunae, uti legitur in Anonymi tractatu vernaculo de Boriza. Bociza enim Rabbi sola impositum idem est, quod Lunaria. Lunificus dicitur Spagyricis Mercurius, cum ad lapidem argentisicum adhibetur, llibav. Apoc. Herrn. P. poster. T. II. Oper. ρ 346. 347. Luo, λούω, i. e. lavo. Vide Lotio. Lupia vocatur tumor durus, glandulosus, qui alias Glandula Avicennae, item Nodus vocatur. Ganglio Valde similis, haud dubie eandem causam cum scirrho obtinens; de quo affetctu Yid. Fiorest. Chirurg, sce. Obs.8. Schol. Jungatur M. A. Severim /. de abscesse anom. c. 14. Specialiter de lupia palpebrarum, l. II. Pract. 0bs. 41. Schol. in sin. Jung. Walther. Sylv. med, p. 938. Lupia dicitur tumor in palpebrarum parte interna, & habetur pro specie Nodi, & videtur nihil aliud esse, quam Grando, sive Chalazion Apud Guidonem vero Lupia dicitur tumor mollis & r tundus in juncturis & locis siccis, notante Ingratiia com, ad Avic. de Ium. p. n. p. 367. Lupinus, θέρμος, praeter Botanicam significatio^ nem, etiam Medicis significat speciem ponderis, quamvis inter AutOres non conveniat; Sennert. per drachmam dimidiam expoiuit. Vid. Insiti, l. y.part. 3.sect. 1. c. 3. qui ittmma industria & scito ordine ponderum nomina explicavit. Lupus, λύκος, est vocabulum valde aequivocum. ( I ) significat animal digitatum quadrupes, serum, rapax, ovium hostis aliarumque pecudum, cujus historiam, & usum Medicum, ut & diversaS species luporum , vide apud Aldrov. I. 1. de qttadr. dig. vivip. cap. ei-seqq - Junge Schrcd. l. 5. cl. 1. «. 25. (2) Lupus nomen est piscis marini, qui & Gr. λάβραξ, à voracitate, dicitur, cujus descriptionem, cum usu in cibis & Medicina, tradit Idem i. 4. de pise. c. 2. (3) Lupus est phalangii vel aranei spectes, quae muscas perdit, eisque pascitur, corpus habens latum & volubile, partes circa collum incilas, & tres Oris eminentias, ex Aëtio, Aldrov. de infectis, I. 5. c. 12. Forest, /.30. Obs.i 2. in Schol, (4) Denique Lupos significat ulcus malignum canorosum, partes inferiores, praeiertim crura infestans, celerrime proximas carnes depascens, & exedeuS, instar lupi famelici; estque e genere phagaedenarum. Forest. Chirurg. Obs. l. 3. Ο. 7. in Schol. Dieter. latr. p. 387. (5) Tropice Lupus etiam vocatur Antimonium, quia in purificatione Auri cum Antirnonio lacta hoc per s.ulphur suum rodens absorbet & imbibit omnia heterogenea, tam metallica, quam non metallica, uti hoc norunt ipsi etiam Aurifabri. Lurco, λίχνος, idem, quod Gulosus, capacis gulae homo, qui cum aviditate devorat, edit sine lame, bibit fine siti, super crudo cibo crudum inaedificat, & ita sanitatem destruit. Dieter. p, 1006. Ltnd. Ex. XI. §. 128. Hinc & Clemens Alexandr. scribit, Lurcones nihil aliud esse, quam buccam & maxillam, teste P. M. de Calderia Tom. II. Oper.p. I49. B. Luridus, ὠχρὸς, & Luror, τὸ ὠχρὸν, colorem mixtum ex pallido & luteo significat, vel ex candido & flavo, cujus descriptionem vide apud Galen. 2. de R. V. l. A. t, 22. Junge Foës. Oeconom. pag. acte. Luror buxeus dicitur Apulejo apud Linden. Ex. IX. §. 18. Lus dicitur Ossiculum quoddam ossi sacro inferius subnexum, de quo Rabbini fabulantur, illud nulla vi, nulloque modo corrumpi, aut perdi posse, sed esse & manere principium relurrectioniS & futurae resuscitationis fundamentum. Legatur D. Dassov. Pror. Witteberg. tr. de Resurrect, mortuor. cap. 3. p. 26. syqq- Luscinia, ἀηδων, item Philomela, nomen avtculae canorae nrbiliifimae, cujus historiam, usumque in cibis, Medicina, & deliciis, pronxe descripsit Aldrov. 1. 18. Orntthol. c. 2. Lusciosus, μύωψ, Lusciositas, μυωπία, dicitur de vitio oculorum, quando quts non nili oculis propius admota videt, eadernqae ptope oculoS contin- git & limis serntclusisque aspicit, etiamsi parva sint; remota vero, quamvis magna videre non potest. Estque vitium ab imbecillitate congenita spirituum visivorum eamque Ob causam incurabile. Differt à Nyctalops , νυκτάλινιψ Graece quippe, qui non natura, led ex morbo talis evasit Castell. Gorr. Lustramentum, nihil aliud quam purgans, notante D. P. Ammann. in Irenic. p.  I86. ad 1. 3. § . 3. Cornel. desicar. & venosis. Lustum dicitur pinguedo, Cremor, vel Flos Lactis. Rul. & lobus, in Lex. Lutatio est oblirdtio luto facta in operationibus Pharmaceuticis & Chymicis necessaria. Vide Lutum. Fr.Hofrn. in Clav. ad Schr. l. I c. 14. Lutatio etiam vocatur Nidificatio hirundinum. Lutamentum etiam in. ter remedia Topica ad varios morbus refertur ab Andr. Baccio de Thermis &c. l. 2. c. I6. p. I15. uti & Illutamentum vocat. Differt à sitburraticne vel arenatione, de qua vide Illutatio & Arenatio. Lutea, nomen aviculae, quae &Cirlus vocatur, cujus descriptionem cum usu vid. in Aldrov. /. I8. Ornith. c. 2 i . Luteus, ξανθὸς, idem, quod Flavus, colorem significat ruffum dilutiorem, qualis est in vitello ovi, propterea ovi Luteum dicto. Vid. Rhod. ad Scribon. n. 2 1 5. Vide Flavus. Lutigradus, item Luticalcus, πηλοπάτις, aut πηλοβάτις, epitheton calceorum, vel soccorum, quibus commode per lutum transire licet. Hippocr. 4. de artic. t. 13. Gal. in comm. Lutra, ἐνυδρὺς, vel ἔνυδρις, animal dicitur quadrupes, Castori simile, quod nunc in terra, nunc in aquis degit. Arist. I. 8. II. A. c. 5. cujus descriptionem us.umque in cibo & Medicina tradit Aldrov. I. 2. de quadr, Ttg. vivip. c. 13. Lutron, λουτρὸν. Vide Balneum. Latine Lavacrum. Junge Diet. n. 508. Est etiam nomen medicamenti ophthalmici, quod ad Hermian. autorem refertur, apud Gal. I. 4. de C. Μ. S. L. c. 7. Lutum, πηλὸς, alias idem, quod cœnum, significat. Apud Fallopium legitur in Masculino, Lutus, l.de Therm. & aq. rnetall, c. 16. Ita 1. Caes. Claudin. in Appendice ad tract. de ingressu ad insirmos Sect. t. p. m. 393. seqq. Luta medicata descripsit per lunum, qui in fundo aquarum ferinarum S, metallicarum fubsidet, ubi etiam eorum facultates & usum tradidit. Ita & Andr. Baccius de Thermis horum lutorum in thermis meminit, quae loca videantur in illius Indice. Porro in Medicina sumitur pro certa materia & massa, ad oblinendum & obturandum vasa figulina, vitrea & alia; & conficitur vel ex farina & aqua, vel ex calce viva & albumine ovorum, vel ex lcobe martis, farina laterum cum oleo lini &c. Fr. Hofrn. antea cit. loco. Jungatur Rolfink. Chymiae l. 2. c. 2I. videatur & Iunken Lex. Chym. Pharm. P. 1, p. IJFseisc EX his ltttif quaedam Vocantur Lutum philosophorum sapientiae. Tfe: Chym. Vol. IV.p. Ioo3. Libav. S. A. CJu l. 8. c. 30. Per transiationern etiam dicitur de quibusdam terris v. g. Lutum sigillatum est Terra sigillata, lutum Armenicum est bolus, &c. Rul. & Iohns. Ita quoque de excrementitiis crassioribus humorum, v. g. Lutum Tartari vocatur mucilago Tartarea, in urina notanda, Paracels. in Fragm. Medic. ad Tom. III. referendis. Hinc Lutosa urina, Lutosus Tartarus. Ibid. De Luto Hermali 8i ejus usu vide Fallop. d. l. Lux, φῶς, vel idem, quod Lumen, vel hujus Efficiens. Nam indifferenter sumitur. Lux, si non omnis, certe potissima in Sole est, ceu luminari magno, quod praeest diei, Linden. Ex. XI. §. 117. Lux inter creaturas prima bona dicta, corporalis quidem sed spiritualibus proxima, Exerc. XVI. §. I30. Differentia inter Lucem Hi Luminare legatur in Th. Chymi Vol. I. p. 3 5o. quod Lux prius creata, deinde Luminar ia. Luxatio, ἔκπτωμα, ἐξάρθρωσις. ὄλισθος, ὀλίσθημα ; dicitur ossium articulatorum e propria sede emctio, excidentia absque fractura. Galen. /. defract. I. Vide Ecptoma, Exarthroma. Est morbus in situ, à caussa plerumque externa violenter agente proveniens. Videantur & scripta Chirurgica. Luxuria, Luxus, substant. Luxuries, ἀσέλγεια, ἀκράτεια, denotat omnem intemperantiam in cibo, potu, re geniali, ut & in aliis rebus non naturalibus; nec Opus habet ulteriori declaratione. Alias etiam de excrescentia carniS dicitur, quod fit caro luxurians ; & Blafius Gingivarum luxuriem vocavit earum intumescentiam, Med. Univ. p. 3or. Luxus, adject. pro Luxatus, ponitur apud Sctib.’ Vide Rhod. in Lex. Sccibon. Luz, nomen ossis, de quo tamen non certo constat, an de vertebraaliq.ua dorsi dicatur? an vero de ossiculo aliquo pedis ? Eph. N. C. An. II. Obs 53. in Schol. Lycanthropia, λυκανθρωπία, item λυκάων κυνανθρωπία. Arabice Catrab, Cutubut, Latine Lupina, vel Canina insania dicitur, juxta plercsque Medicos specieS quaedam Melancholiae, qua aegri noctu donIO egressi, urbem circumeunt, quadrupedum more incedentes, lupos imitantur ululantes, donec dies illucescat, defunctorum monumenta quaeritant, adaperiunt, cadaverum frusta arripientes, secumque collo gestantes, fugiuntque die vivos homines, nocte insequentes mortuos. Sunt autem eorum notae : facies pallida, Oculi sicci & cavi, visus hebes, lingua siccissima, saliva in ore nulla, sitis immodica, tibiae perpetuo exulceratae, propter frequentes casus. Nonnulli etiam ut canes mordent, ex quo arbitror, morbum ipsum κυναυθρωπὴαν vocatum fuisse veteribus. Haec Castellus & Gorraeus ex Aëtio & AEigineta I. 3. c. 16. Jung. Diet. p. ey6. Caussa igitur hujus affectus ex descriptione Melancholise .petenda erit, de qua infra siuo loco. Quamvis vero dari hujusmodi Melancholicae insaniae Lupinae speciem, quam Gal. i. 3. de fac. parab. n. 233. λυκοκεφαλιοιν, dolorem capitis lupinum appellasse videtur, nolimus inficiari., est tamen sine dubio rarissima. Frequentius vero sumitur vocabulum hoc de imaginaria diabolica hominum in Lupos conversione, qua non solum ipsi hoc malo affecti se lupinam formam habere existimant, sed & aliis tales videntur, quod Daemonum Ope accidit, objectu mentitarum formarum fensus ludificantium. Sennert. lib. a. Inst. Med. part. 3. sect. 1. c. 7. et Med. Pr. l. 1. part. 2. c, 16. Verum cum ejus caussa sit extra pomaeria Medicinae, pluribus hic non opus est verbis. Realis in lupum conversio merito negatur. Lycaon, λυκάων, idem, quod λυκανθρωπία, Gorr. AEgtio. d. /. Lychnion, λυχνίον,, nomen est medicamenti ad inunctionem oculorum, apud Gal. l. 4. de C. M. S. L, c. 7. Lychnomachaera, λυχνομάχαιρα, instrumentum dicitur, quod manubrio suo lycnnum gerere potest, acie vero ulum cultri praebere. Casp. HofmatIn. fomm. in Galen. LL. de V. P. n. xaS.seq. Lycium, λύκιον, dicitur fuccus concretus, extractus ex arbore quadam ejusdem nominis, Ericae vel Tamarisci simili ; cujus modum extrahendi descripsit Dioicor. l. 1. c. 132. Weker. Ant. Sp. l. t.s. 16. Meminit hujus aliquoties Gal. I. 7. de S. Fac. §. h. iit. l. 2. de Antidot. c. 15. ubi duplex constituit: Pataricum & Indicum , quod melius, iib. 3. de C. M. S. L. cap. I. ubi Lycii spuma legitur. Lycoides, λυκοειδὴς, lupo similis, dicitur affectus quidam, qui iis evenit, qui semen diutius praeter naturam retinuerunt, quod veneni naturam induens In venis & arteriis, dum nequivit ejici, anginosam generat affectionem in faucibus, & quandam quasi suffocationem. Unde & Lupus, item Strangulator, vocatur. Castell. ex libro quodam spurio inter GalenicoS relato de spermate. Lycos, λῦκος. Vide Lupus. Lydius lapis, λύδιοςλίθος, Coticula, Lapis Heracleus , χρυσίτις βάσανος, dicitur lapis, qui reperitur in flumine Tmolo, & alibi, cui aurum & argentum attritum colore examinatur. Hinc index auri dicitur. Chioce. Mas. Calceol. sect. 3. p. i^Fseqq. Lygismos, λυγισμὸς, dicitur artuum contortio, artuum luxatio, artuum confractio, à verbo λυγίζω, quod idem est, ac στρεφω, καμίστω, torqueo, flecto. Legitur apud Diosc. l. 4. C. 107. Lygmos, Lynx, λυγμὸς, λὺγξ, Latine Singultus. Communiter statuitur, esse motum convulsivum ventriculi, quo con.tut aliqual tunicis impactum quantitate, vel qualitate molestum expellere, Gal. c. 5. aph, 4. c. 6. aph. 39. c. 7. aph. 3. et c. 4. de /I. V. l. A. 1. 69. Quamvis vero nullum sit dubium, Singultum esse moturn convulsivum, merito tamen circa siubjectum adhuc dubitari potest, lta Fr. de le Boe Sylvius δίαῥῥήδην negavit, ventriculi affectum esse, quin potius Diaphragmatis I. 1. Pr. Med. cap. t.j, §, 9. seqq. quae sententia & nobis verior videtur. Dolaeus pro lbbjecto conjunxit ventriculum sive stomachum secundum fibrillas suas & nervos, & tunicam cum diaphragmate communem. Encyclopaed. l. 3. c. 2. §. 2. p. 392. Quare talis deficriptio institui poterit : Singultus est motus convulsivus interpolatus diaphragmatiS, in consenium trahens ventriculum, & vicinas partes, proveniens ab humoribus, vel vaporibus, vel copia, vel qualitate acri peccantibus, & ad membranaceum diaphragmatis centrum, vel medium penetrantibus, ipsumque pungendo, vel rodendo, vel aggravando ad convulsivurn illum motum irritantibus. Meminit aliquoties Hippocr, hujus affectus in aphorisinis, 6. aph. 13. 39. 7. aph. 3. Io. 17. Junge Dieter. n. 509. Placet nobis alias ingenua confessio Th. Sydenham in Observ. de morb. actu.sect. i. c. 4. pag. 7o. scribentis : Ingenue fateor, me mihtmetipsi de Singultus caussa disquirenti satisfacere non pesse. Singultuosi dicuntur, qui diu & frequenter singultiunt, Gr. λνγγὼδεες, Hipp, Coac. t.45. & febres singultuosae, πνρεπὶ Λνγγὼδεες, ἢ λνγμώδεες, quas frequens comitatur singultus, 4. de R. V. i. A. t.69. 2. de sract. t. 23. Mochlic. XVII. 7. Jung. Foës. p. 390. Obsiti vatio singultus periodici admiranda extat in Act. Hafn. Vol. I. Ohs. 73. Lyma, λῦμα, significat purgamentum, sordes, quae vel abluendo deponuntur, vel etiam e ventre rejiciuntur. Occurrit apud Hipp. I. de Gland. VIIl. 4. Erotian. Onom. p. 72. C. Lyme, λύμη, significat noxam, exitium. QUO vocabulo crebro usiIs Hipp. 1. desract. t. 13. s. τ. fi Hinc verbum λυμαίνομαι, noxam insero, offendo, quod legitur 1. de artic. t. 6p.s. 3. t. 103. l. de Epileps. XIII, 13. Foës. Oec. §. 392. Lympha, proprie notat aquam sinentem, sive fluentum, Graec. νᾶμα. Hodieque vero vocabulum hoc in Medicum transtaturn us.urn frequentissimum ; quamvis qualem humorem proprie significet, non adeo planum sit & explicitum. Hoc tamen elici poterit ex recentiorum fcriptis, quod Lympha fit liquor aqueus qu dam, vel una cum langulae fluens, & ita idem, quod ὀῤῥὸς, situm sanguinIs, vel una cum spiritibus animalibus in nervis moveatur ; & ita liquoris nervosi nomine venire posset; vel peculiaris quidam liquor in Glandulis conglobatis, sive elabtratus, sive segregatus, & per peculiaria quoque vala Lymphati, a, vel Lymphae ductus, dicta fluens; quamvis & haec eX Sylvti lententia pattim ex (anguinis parte tenuiore, partim ex spiritibus animalibus fiat. PauciS : quia humores illi utiles, & ad vitam, ntj-e tritionem, sentum & motum sunt ἡδελφισμένοι, etiam vocalu Lymphae divetsimode suIIIi poterit. Videatur Barthol. I. ι. Anat. c. 14, libell. I. c. ye. in appendic. 3. Charlton. Oecon. Anim. Ex. IX Syl.v, Med Pr. i.I. c.49. seqq. Hemsterhus. Messi aurea, & plores alii. Et ex novissimis D. D. Bohn. Circul. Anat. Physiol. Prog XIII. D. Wedel. Physiolog, c. II. & alibi, quae loca videantur in Indice D. D. Hofmann. in not. ad Microcofm. Horne p. IIa.feq. D. Chr. Gunther. Schelhammer. Differt. Epistol. de Lymphae ortu irc. & plures alii. EX conllitutione praeternaturali, sive ratione quantitatis, qualitatis, motus & loci, varii oriuntur morbi, haud inepte Lymphatici dicendi. Unde jamdudurn Serenus Sammonicus Hydropem vocavit Lymphaticum Errorem, specialiter Anasarcam cap. 2 8. V.de Keuchen. in not. ad h.l.p.t9H Lymphæductus, Lymphaticus. Vide Lympha. Lynceus, λυγκεὺς, Collyrii nomen, callos & cicatricem Oculorum exterentis, visumque exacuentis. Descriptio ejus habetur apud Gal. i. 4. de C. M. S. L. e. 7. AEgin. i. 7. c. I6. ex quo Galeni descriptio emendari debet. Lyncei quoque dicuntur homines admiranda visius acie praediti, quales in Istandia esse, qui genios hominum & umbras etiam aliquot horis ante adventum distincte conspiciunt, uti ex Borrichio refert Bonet. Med. Septentr. I. I.s. 22. c. 44. p. z^o.seq. Fides sit penes Autores. Lyncurion, λυγκούριον, item Lyncucius. Nonnulli plane idem significari volunt quod succinurn ’n- λεκτροι. Multi tamen ex Arabibus videntur à succino distinxisse. Quam sententiam & Rulandus defendit, negans esse electrum, sed potius esse lapidem Lyncis, qui fit ex urina lupi cervarii, sive Lyncis, in fylvis & montibus coagulata ; & quidem e masculoriilu urina fulvum & igneum, e foeminarum candidum & languidiorem. Egeritur autem terra, quia bestia haec Operit suam urinam, quod eam invideat usui hominum, au.t pudoris innati caussa ; ficati videmus, alia animalia facere lupos, canes, catosque, ex qua generatur calore Lyncurins, teste Plin. lib. 37. c. 2. et 3. I. 8. c. 38. Et hoc voluit Rul. confirmare aliquo phaenomeno, quod observaverit, in exitu vesicae sylvestris porci, apri fcil. nonnunquam etiam porci domestici castrati, reperiri lapidem coagulatum ex urina calore animalis, flavum & subpallidum, nonnunquam magnitudine labae, qui praesentissimum est remedium contra calculum vesicae, quod per experientiam edoctus. Cur ergo urinae lyncis, imo aliorum animalium, non coagulentur calore nativo & terrae ? Verum Schroder. & Hofmann. hoc, ceu fabulosum, rejiciunt. Vide Belenites. Lyngodes, λυγγώδης, Singultuosus. Vide Lygmos. Lynx, λὺγξ, genit, λυγγὸς, significat, Singultum. Quod fi vero in genit, λυγγὸς habuaerit, denotat Lupum cervarium , animal quadrupes, ferum, maculis in pelle eleganter pictum, visu acutissimo praeditum, cujus descriptionem & ufurn exhibet Aldrov. l. 1. de quair. digti. vivipar. c. 3, Jung. Schroder. l. f . cl. ii num 26. Lyo, λύω, salvo. Vide Lysis. Lype, λύπη, ptoprte significat tristitiam, vel moerorem, maestitiam , & ita aegritudinem animi, sive animi pathema & affectum, quando fit quasi contractio animae adversans rationi, LinderI. Ex. XIII. §. no. seqq. Pertinet inter reS non naturales, &ëcaussas morborum procatarcticaS, quatenus refrigerat, h. e. calorem vitalem debilitat. Opponitur vero λύπη, tristitia voluptati, sive τῷ ὴδονή, & est languor quidam animae ingratus, ex opinione mali praesentis exortus, & quo ipsa commovetur ad se quasi contrahendum, ut illud effugiat. Hinc spiritus intro revocantur, & sanguis non fatis agitatus lento motu cor pertransit. Plures Tristitiae effectus & characteres vide apud Charlton. Ex, VIII, Pathol, §. 30. Willis An. Brut. P. ι, c. 8. Jung. Rolfink. Ο. ac M. M. Sp. l. t. s. 3. c. 105. & de remediis, 1. ta.s. 3. C, 11. Aliquando tamen etiam late sumitur vocati, λύπη pro Dolore etiam corporis, & molestia, quae alias stricte πόνος dici solet. Linden. d. l, §. I I 2. Lypiria, vel Ltpyria, vitiose passim occurrit in scriptoribus Medicis pro Lipyrias. Vide Leipyrias. Lypros, λυπρὸς, dicitur de terra arida, gracili, sicca, & solo sterili. Gal. in Exeg. dict- Hipp. Sic & apud Theophralt. arbores τὰ δενδρα dicuntur λυπρά, i. e. tristes, steriles, quasi λνπηρά. Foës. p. 392. Lyra, λύρα, significat instrumentum n.usicum olim honestum, & in convivis receptissimum, uti patet ex Gal. i. 1. meth. med. c. I. ita l.odieque vilissimum & abjectissimum. Deinde est nomen piscis marini, rubri, capite magno osseo, cujus duae habentur species, quarum historiam cum usu lege in Aldrov. i. 2. depisc. c. 7. Dicitur & Gallus marinus. Lysia, λύσια, idem forte quod λύσις, solutio, sied speciatim Galen. in exeg. tribuit solutioni, qua artus à se invicem soluti sunt. Lysigyia, λυσιγύια, membrorum disselutio dicitur. Hipp. l. de Loc. in hom. XXVIIl. I I. Lysiponion, λυσιπόνιον, est nomen medicamenti Acopi cujusdam, cujus descriptio habetur apud AEgin. l. 7. c. I9. Lysis, λύσις, dicitur folusio, à verbo λύω, salvo, resolvo. Diversis gaudet significationibus, pro varietate fuhjectorum, de quibus dicitur, v. g. de omni morborum remotione, Hipp, u.apb. 2I. 7. aph. 29. sive à natura contingat, sive ab arte. Lind. Ex. VII. §. 60. Diet. «. 510. Vel opponitur Crisi, & ita est Lenta morbi cessatio , Gal. l. r.de Cris. c. 1. Rols. Ο. et Μ. M. Sp. l. 3.s. 2. c. 4. 6. DOgm. nostr. Gen. P.3. c. 6. d. I 2. p.aai.feq. Vel significat evacuationem alvi praesertim apud Latinos, ubi alvi solutio frequentissime occurrit. Vel dicitur de frictione, quatenus rarefacit, laxat, & folvit rnernbranaceas partes, Hipp. 3. de iis, q. in med. t. 25. Gal. l. 2; defan. tu. c. 3. Vel de vinculorum solutione, Hippocr, s. I. defract-t. 44. Vel de fluxu mensium, i. de octimestr. partu V. 13. 15. Praeternaturaliter sumitur de nervosarum partium dtffolutione , ceu caussa luxationis, Hipp. in Mochlic. XXIV. 20. quamvis in Linden. τάσις legatur. Exponit quoque Gal. in Exeg. voc. Hipp, xtitnuc, per intervalla, quibus articuli invicem disjunguntur & dis-. solvuntur. Vide Foës.p. 39I. Vide Solutio. Lysisomateo, λυσισωματέω, significat exoluto este corpore & languido, Hippocr, lib. 5. Epid. XXXI. 1. l. 7. XLIV. I. Lysiteles, λυσιτελὴς, dicitur de remedio, quod perfecte tollit morbum. Linden. Ex. XIII. § . 541. Lyssa, λύσσα, λύττα, proprie dicitur Rabies canum, sive furor ille, in quem diebus canicularibus maxime feruntur canes omnium animalium ferme soli, Galen. l. 6. de L- A. c. 4. Verum lupos etiam eodem furore corripi experientia ante aliquot annos hic loci in diversis exemplis nos docuit. Transfertur tamen ad hominum delirium furiosum, quando ex rabidi canis, Vel lupi morsu mente alienantur, & graviter delirant, cum subiequente hydrophobia. Quale vero hoc rniasma sit venenatum, non certo determinare licet. Videtur tamen consistere in aciditate lenta falina vitiosa, & valde heterogenea. Vide Hydrophobia. De morsu canis rabidi ejusque curatione scripsit quondam Opusculum Floridum dictum Ascanius MancinelluS Aglonensis, verum acu rem, quod dicitur, haud tetigisse nobis videtur. Nonnulli existimant, vermiculum quoque sub canum lingua genitum vocari λύασαυ, λύττα,, ceu caussam rabiel. Verum Calp. Rejes hunc vermem dari, negat. Vide Aldrov. de Infect, l. 6. cap. 3. Cafp. Rejes C. El. q. 62. n. I. Lyssodectos, λυσσόδηκτος, à cane rabido morsus dicitur, idem qui ὑδροφόβος, Galen. /. 1. de C. M. P. G. c. 16. Jul. Alex, not. ad h. l. Lyterios, λυτήριος, epitheton signorum, quae magni & vehementis morbi solutionem solent praecedere, earnque significant. Galen. /. 1. de dieb. cru. c. 1. Lythron, λύθρον, dicitur pulvis sudore & sanguine permixtus , sive sanguis pulverulentus. In specie Hippocr. uiuS de uterini sanguinis inquinamentis, vel purgamentis, in Epist. ad Damagetum n. 285. Lyzo, λύζω, id est, singultio vel corpus agito & jactito, anxius sum, Hipp. l. 3. de morb. Xi S. XV. 11. Foës. ρ. 390. M μ. m. litera est charactenstica in praescribendis formulis remediorum, notans Manipulum. Vide Manipulus. Macedonicus, μακεδονικὸς, est epitheton mediearnenti, in specie emplastri, cujus descriptio habetur apud Aerium, ut & AEgin. l. 7. c. 17. Jul. Alex. Not. ad Gal. lib - 5. meth.c. 15. Plane simile est Tetrapharmaco dicto; quod solo thure faltem stlperat, Gal, I. 13. rneth, med. C. 5. Meminit & l. 2. ad Glauc. c. 2. Macer, μάκερ, s.ubstantiv. denotat omnium consensu aromaticum corticem, quemadmodum Dioscor. l. 1. C. 1 Io. Galen. I. 7. de S. F. §. Macer descripserunt. Num vero idem sit, quod Macis, circa hoc non conveniunt Autores. Plerique tamen duo diverla esse existimant, ita ut Macer significet corticem crassiorem alicujus arboris Indicae, ejuldem nominis, juxta Plin. lib. 12. II. N.c. 8. Macis vero sit amiculum nucis mos.chatae hodieque usitatissimum & notissimum. Ita sentiunt MatthioluS in Diose, Clusius, à Costa, Schrodur. & alii, verum Jul. Alex, l I 5. Sal. c. 22. et not. ad Gal. I. de S. F. negat, diverla esse Macerem & Macim, cujus rationes & argumenta nec nobis videntur plane de nihilo esse. Verum cum haec ad Botanica pertineant, litem non faciemus nostram, Macer, adjectiv. idem, quod Macilentus, Gracilis, ἰσχνὸς. Vide Ischnos, Gracilis. Maceratio, τῆξις, idem, quod Liquefactio solidorum mediante aqua facta. Vide Liquatio. Rhod. in Lexic. Scribon. Maceratio vegetabilium quam diversu tempora exigat, succincte proposuit Jac. le Mort in sua Chymia Medico - Physica , & ex eo MOrlaeus in Coll. Chym , Leid. c. 494. Macha, id est, vermiculus volans. Rul. & Iohns. in Lex. Paracelsus vocat Scarabaeum- Schol. in lib- 2. Paragraph. cap. de vermibus. Machærion, Machæris, μαχαίριον, μαχαιρὶς, Gladiolus, instrumentum Chirurgicum, vide Gladius. Machaeria quoque vocantur ossicula, vel nuclei Persicorum, Gal. l. 5. de C. M. S. L. c. 9- Machal, id est, fixum. Rul. & Iohns. Machaon, μαχάων, nomen proprium Medici Gentilium, qui habitus est filius AEsculapii, & frater Podalirii. Ab eodem sine dubio appellationem accepit collyrium illud, quod vocatur Asclepoas Machaonis, cujus descriptio habetur apud Scribon. Larg. nurn.26. Jung. Rhod. in not. ad h. l. Gal. l. 4. de C. Μ. S. L. cap. 7. Aliquando tamen & appellative sumitur Machaon pro Medico perfecto, unde Ars Machaonia pro Medica saepissime ponitur. Machina, μηχανὴ, μηχάνημα, significat in Medicina generaliter omnia instrumenta chirurgica grandiora, praesertim ad repositionem luxatorum ossium & articulorum necessaria. Unde Oribasius integrum tractatum fcripsit de Machinamentis. Ita Machina Vitruvii tractoria describitur à Sculteto Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XXIII. sig. I. Specialiter veto de scamno Hippocratico intelligitur. Galen. lib. 4. de aruc. t. 49. seqq. Vide Bathron. Rulandus variarum meminit machinarum in metallifodinis usitatarum, quae non sunt hujus loci ; quemadmodum nec Machinae Tragicae, quae Graeci θύυμαται, miracula dicuntur, de quibus C. Hofmann. in l. d.V.L.c. 25. 26. & c, in Gal. LL de VP. n.978. Alias hodieque vocabulum Machina stepissime legitur in recentiorum Phyfiologorum & Medicorum s.criptis, dum corpus humanum ( ne de brutis quid dicam) nihil aliud creditur esse, quam machina duTlfixmf instar horologii motus fuos diversos perficienS. Quae sententia, si dextra accesserit explicatio, applausum omnino meretur, quamvis sint, quibus haec machinae tropica appellatio non arrideat. Vide Mechanicus. Machis dicuntur Paracelso omnes Scarabaei & Insecta, quae non ex stercoribus generantur. Paragraphor. l. 2. §. 5. Macies, ἰσχνότης, Macilentus, ἰσχνὸς, idem, quod Gracilitas, sive corporis p, n. extenuatio. Vide Gracilis, Ischnos. Macrauchen, μακραυχὴν, vocatur longo collo praeditus. Non vero confundi debet cum τῷ κρατεραυχένι, robustum validumve collutu habente, Galen. 1. in 6. Epid. t, 3. Macrocephalos, μακροκέφαλος, Latine Capito , qui magnum habet caput. Estque affectio Endemia quibusdam populis Asiae, Macrocephal.t dictis apud Hippocr. I. de A. L. & Aq. XXXV. 3. Macrocosmos, μακρόκοσμος, id est, mundus maior, mundus universus , quem Physici exponunt. Vide Mundus. In hujus comparatione cum homine, qui Microcos.mus vocatur, effingenda, exornanda & amplificanda valde solliciti sunt Medici nonnulli Paracelsici & Hulmontiani. EnirnverO multa in illa doctrtna occurrunt superflua, inutilia, frivola, inepta & cachinno digna. Macrocosmica, in genere dicuntur, quae extra hominem funt in mundo magno, suntque Vel simplicia, vel mista, haecque vel imperfecte, vel perfecte talia Libav. in Art. Medicae Hippocr, et Hermesicae Typo. T. III. Oper. p. t ^9.seqq. Schroderus restringit ad Mineralia ; unde & doctrinam Mineralium vocavit Macrocosmologiam, l }.sect. 1. c. I. Jung. Fr.Hofmann. in clav. ad h. l. Macrocosmi Spiritus, sive Sal volatile quid dicatur, videatur apud Jacob. le Mort & in Mor.. ley Collect. Chym, Leid. cap. 24 2. Maiorophysocephalus, μακροφυσοκέφαλος, dicitur, qui capite crassiore, quam par est, & flatuoso ex tali morbi genere praeditus est, apud Ansir. Paraeum l. 23. Chirurg, c. 26, quamvis vitiose Macrophiso.ephalus ibi extet. Macropnus, μακρόπνους, dicitur longe, vel prOlixe spirans& per longa intervalla. Hippocr. I 2. Epid, s. sil. 69. et l. 6. Epid.s 2. t. 10. Affectus ille vocatur μακριίπνοια, longa respiratio. Galen. i. 3. de dissic, respir. c. io Junge Foës. Oec. p. 394. Macros, μακρὸς, Longus, μακρότης, Longitudo. Vide supra 11. L. Macrosceles, μακροσκελὴς, i. e. crura longa habens , Cui opponitur βραχυσκελὴς, cruribus brevibus praeditus Meminit ex Aiistot. /. 4. de part, an, c, 12. C; Holin. com. in LL, de V, Ρ. n, 5 ip. Macula, ἐξάνθημα, σπῖλος, κηλὶς, in Medicina significat effloresitentiam cutaneam, sive colorem cuticulae mutatum per varia interstitia. Vide Exanthema. Hujusmodi maculae, vel sunt pestilentes, vide Pestilentia: Vel hepaticae, quae sanguinis icborescentiam cum aliqua coagulatione praesupponunt t vel volaticae, infantibus familiares similem caussam agnoscentes, ex fermentescentia ichoris sanguinei. Maculas quotannis recurrentes in aestate curatas vide Ephem. Nat. Cur, An. II. Obs. 249. De volaticis Ann.III. Obs. 4. Maculae quoque vocantur Naevi materni, item character morbosus cuilibet foetul communicatus : v. g. Macula Amentiæ , legitur apud Helm. tr. Demens Idaea, n. 46. Gr. μίασμα. Macula oculi, idem, quod cataracta, susfusio, Ruland. & lohns. Posset etiam de albugine, aut nubecula intelligi. Vocantur etiam in statu sanitatis maculae illae nubeculae albae in unguibus faepe conspicuae, quae vernacule Flores unguium appellantur. Mendacia quoque dici lcribit Fallop. in Expos. Hipp, de vuln. cap. Tom. I. Oper. p. tso. Madaros, μαδαρὸς, Glaber, μαδαρότης, μάδισις, glabrities, capillorum defluvium, à verbo μαδᾶν, quod est nimio humore diffluere, madere, madi.tum esse. Videatur Calvities. Specialiter quoque /ausupain!, idem, quod suxpurt!, h. e. pilorum in palpebits defluvium. Jul. Alex Not. in Gal. l. 11. de S. F. in princ. & in l. 4. de C. M. S. L. c. 4. Tribuitur vero ulceribus quoque valde humidis & sordidis, Hippocr, de Humor. VIII, 3. esu fi.aph. 4. ubi compos, περιμὸδαρος occurrit, quae ulcera Erotianus exponit ἀ,ωμ.αλα καὶ αηφ», irregularia & depressa, in ἕλκεα περιμαδαρα. Jung. Dicter, n. 674. Improprie, & plane insolenter dicitur quoque de sedimentis urinae quIbusdam, quae glabra vocantur, h. e. non cohaerentia, sed dissipata, sive disjuncta. Hippocr. i. 7.' Epid. XLI. 6. Madefactio, ὕγρανσις, idem est, quod Humectatio. Madesactibilia Fallopio dicuntur, quae humiditatem extrinsecus admittunt usque ad profundum fubstantiae, ut lana, spongia, qui habent latos poros multoS ac profundos, Tr. desimpl. med. c. 7. T. II. Oper. p. 9. Madelcon, μάδελκον, vocatur hoc nomine à quibusdam Bdellium, teste Diofcorid. 1. I.c. 80. Legitur & μάδιιλκον. Madic, id est, lac post butyrum. Rul. & lohns. Madisterion, μαδιστήριον,, instrumentum, quo glabra redditur cutis, vel id, quo cutis redditur depilis & laevis ; Graeci alio nomine τριχολαβιδα ἢ τριχολάβιον, à pilorum prehensione, Latini Vulsellam aut Volsellam 3 ab evulsione vocant. Gorr. Mador, πλάδος, idem, quod siIperflua vel adlcititia hurniditas. Vide Plados. Madida quoque antiquis dicta fuerunt cocta. Madere enim priiciS suit coqui , notante Rhod. ad Scrib. n.ar. Per coctionem enim res madescunt & tenerae fiunt. In qua significatione etiam siIIufit Helmont. negans madida, i. e. decocta, exic-i care humores; tr. 'Asthma & Tussis, «i 75. In statu praeternaturali sudor, qui in syncope & virium exclusione, sive calidus, sive frigidus, emergit, non sudor, sed proprie mador appellatur, notante Forest. i. 7. Obs. 27. in Scholiis ex Fernelio Pathol, l. 4. c. la.fin. Maea, μαῖα. Vide Obstetrix. Maena, Maenis, μαινὶς, nominatur pisciS quidam littoralis foecundissimus, olim usitatissimus ad garum parandum, cujus descriptionem, & usum, in cibis atque medicina vide in Aldrov. l. 2. de pise, c- 39. De capitis Maenidum usu Medico Gal. i. Ii. de S. Fac. Meminit & Jul. Alex, hujus pisciculi, & commendat aegrotis elixarum maenarum esum, i. 14. Salubr. C io. Maeus vocatur avis risum & cachinnum humanum ad miraculum imitans, quales binas Imperatorem Rudolphum e Turcia accepisse scribit Hartmanm de signatur. tntern. rer. quamviS hoc nomen, quod propter diphthongum ae Graecum esse videtur, in Orntthologta Aldrovandi non Occurrat. Magale, Magalium genus est : Quidquid fit ex mineralibus, quod ex oleitate consistere potest, proinde parS quaelibet corporis non purgando, sed mundando curatur, lohnson. in Lex. Ch. l. 2. p. 50. Magdalia, Magdaleon, μαγδάλια. Offa erat Magdalia in massam quandam compacta, quales canibus offerebantur pro cibo. Ea figura hodie quoque Cerata 8c Catapotia, quum compacta congestaque in unum magdaleones iuos (ita enim vocant) redigunt Officinae. Jul. Alex. not. in Galen. l. 5. de C. M. s. G. c io. Rhodrad Scribon. n. 201. Vocantur & Cylindri, Ktixirjset. Mageiros, μάγειρος, Mageiricos, μαγειρικὸς, Coquus &c Coquinarius, pertinent ad partem DiaetetiC 1II1. Vide Coquus. Magia, μαγία. Hujus vocabuli tantus irrepsit abusus in Medicina, ut vix possibile sit, sese commode extricare. Olim Magia significavit insignem & occule tam AEgyptiorum sapiendam in divinis, astralibus, & rebus naturalibus, nec non medendi ratione, quam callentes Magi dicebantur, quemadmodum Indi Brachmanas , Galli veteres Druidas, Graeci Mystas & Prophetas appellarunt. Postea veto vocabulum magiae auributum quoque Daemoniacae negromanstae, praestigiosae vaticinandi, curandique scientiae fuit; uti prolixe videre licet apud Lang. l. 2. ep. 46. Hinc & Rul. cum lohns. utramque distincte ita descripserunt t Magia Perfica vox est, Latine sapientia : Est duplex t Naturalis & licita , materque verae medicinae, & est occulta naturae siipientia in centrum usque latens & abdita, cum qua fi humanam rationem conferas, nihil praeter meram stultitiam in hac reperies. Vere Dei donum est, quo nobis rerum fupernaturalium cognitionem exhibet ) non daemonum inspiratione, qui nihil perfectum habent, neque docent. Alia vero est illicita, superstitiosa, & à tota ecclesia Christiana prohibita, quam necromantiam appellant, execrabiliS & nullibi toleranda. Inde occultata sapientia. Et porro ; Magia Metaphysica est ars Christianis licita, non venefica, neque superstitiosa, sed supernaturalis, per quam occulta quaevis arcana revelantur, ut Mechanica industria opus est manuale. Haec Rul. & lobus. Jung. Th. Ch. Vol. I. p. Unde & antiquos omne id, quod occulta vi fit, magicum dixisse, testis est Keuch. not. ad Sammonic. p. 274. Enimvero si Paracelfum, Crollium, Hel.mOntium, & horum asseclas, qui magicam Medicinam defendere omnibus viribus satagunt, absque praeconceptarum opinionum glaucomate penitius inspieiamus, nullo patebit negotio, quod nihil aliud agant, quam ut illicitam, praestigiosam, diabolicam, suco prioris spiritualis & occultae à divina quadam inspiratione dependentiS, quam adeptam propterea sapientiam vocant, illinere conentur. Etenim tantum abest, ut ad Medicinae perfectionem acquirendam necessaria sit, praeter εώφνέαι., & naturalem indolis bonitatem, & ad alias quoque scientias nobiliores addllcendas necessariam, peculiaris occulta, & spiritualis quaedam inspiratio divina & miraculosa, ut potius hoc deroget de proprietate artis, quae consistit in dsbita applicatione rationiS & experientiae, & ita in crebra exercitatione habitum constituente; deroget insuper autoritati multorum Medicorum antiquissimorum pariter & recentiorurn, de quibus tamen, vel ob ethnicllmum, vel etiam ex propria confessione, dici non potest, quod magicam calluerint medicinam. Caveant igitur Philiatri sibi ab hac fraude Paracelsica & veneno clandestino, ne in perniciem salutis aeternae sese praecipitent. Magis, μαγὶς, in genere significat massam quandam &ossam, aut molem quandam manum complentem. Idem fere, quod μάγμα. Gal. in Exeg. dies. Hippocr. Lang. l. I. ep. 59. Specialiter Hipp, usurpat de massa & ossa ex aliorum nucleis, caseo acri, & polenta simul tritis & commixtis parata, veluti pulte. Legitur l. a. de morb. mul. XXIIX 49. et l. de Steril.tb. XXiII. 13. Significat quoque mactram ad panificium conficiendum, teste Polluce i. 6. et 7. c. Io. et l, Io. c. 24. citante Foës. Oec.p. 393. Magister, διδάσκαλος, idem, quod Artifex, Doctor in atre Medica. Unde & Hipp, summus artis Medicae Magister apati viros doctos cluit. Ita in metallifo inis Magister sal conficiens, ferrum concoquens, dicitur à Ruland, in Lexic. Magisterium terminus est technicus, Pharmaceutico t Chymicus; sed valde aequivocus. Derivatio à magis aut μαγάει,, à Rolfink. est ficta. Immediate à magister dtlcendit, de quo p. a. & ita notat pecu, liare artificium circa praeparationem medicamentorum. Dicitur vel de pulveribus solutione ac praecipitatione paratis t vel de resinis & extractis resinosis, unde ma. gistecium vegetabilium etiam lacca vocatur. Vide Lacco. Vel in Spagiria de magisterio lapidis Philosophorum; Legantur de omnibus his Schroder. i. 1. c. 3. l. 2. cap. 6y. & l- T possim sub mineralium & metallorum explicatione. Fr. Hofin. in Clav. ad hh. ll. Rolfink. Chym. l t.f 2. per tot. Libav. Tom. L & II. Operum passiin, quae loca quaerantur in Indice. E novissimis descriptiones Magisteriorum qua Mineralium, qua Vegetabilium e Chymicis scriptis collegit & Lexico suo ChymicoPharmaceutico inseruit Part. I. p. tty.seqq. Vocabulum hoc magis adbuc ad artificiosam praeparationem & exaltationem extendit Rulandus, & ex hoc lohnson. quas descriptiones libet annectere : Magisterium est species chymica ex toto citra extractionem, impuritatibus duntaxat externis ablatis, elaborata, exaltataque. Servantur itaque hic omnis concretionis naturalis & homogeneae partes, fed ita exaltantur, ut dignitatem essentialem prope attingant : Unde & eadem pene relinquitur quantitas leu moles, quam natura per fe dedit; quemquam non sitmper caveri possit; quin cum alienitatibus & foris adhaerentibus nonnihil succedat: & nontiunquam etiam studio propter finem ufumque certum quiddam negligitur; ex quibus intelligitur, maxime hic valere, quam Physici alterationem nuncupant. Magisterium aliud est qttaliians, aliud substantiae. Magisterium consistendae est, cum servata essentia consistentia ad praestabiliorem est immutata. Hoc autem fit pluribus modis, non tam ut ipsi rei aliquid nobilitatiS accedat, quam ut ad usirm varium evadat commendatior, habiliorque. Magisterium fixorum est, cum corpora volatilia figuntur ad constantiam, ( vide Fixatio.) Illi vicinum est, quod e molli induratur. Itaque & hoc eodem comprehenditur titulo. Magisterium odoris est, cum res odore exaltatur. Idque artifices potissimum moliuntur in operibus, quibus inter elaborandum aliquid ingrati odoris accidit, ut in empyreurnatis oleorum, aquarum & similium t deinde etiam in his, quae alias per naturam odorem pravum molestum, vel etiam nullum habent; cum tamen ad gratiam rei usu ejusmodi nota sint exaltanda. Magisterium Paracels. est arcanum ex naturalibus rebus extractum, sine separatione elementali, qua cetera praeparari consueverunt, siala tantum additione aliarum rerum, à quibus quod extractum est, separat. Magisterium ponderis est, cum pondere res exaltatur. Id autem potissimum in auro & argento requiritur, estque una ex notis perfectionis, cum inter metalla aurum sit gravissimurn, ideo etiam externo valori in monetis adjectum pondus est. Quod si deficit, compensatur arte, v. g. Massa aurea vel argentea justa levior coquitur in urina, cum praecipitato corallino, vel affricatur hydrargyrus au o argentove cense tanea, & concolor factus ; vel coquuntur in lixivio concinnato ex s.ulphure & calce viva : vel roen emantur cutn sulphure aut praecip tato fixo ; vel hoc ; Ree. pulverifati falis semunciam tantundem de laterIS triti, colcotharis quadrantem. Misce. Aun lamellas illine albumine, asperge calcem Lunae, siccatam priori pulvere. Fac itratum fuper stratum, & cementa, vel in pyxide, vel inter regulaS. Aurum inde solet albescere. Indue ergo coloritium & prehensum forcipe in igne tene, donec excandescat, post extingue in urina. Magisterium coloris est, cum rei cujufque color ad Optimum stimmumque gradum in genere quaesito perducitur. Neque vero tantum color praesens e gradu inferiore ad superiorem exaltatur, fed & qui in potentia est, seu in abdito, in actum vel manifestum evocatur. NOnnunquam etiam peregrinus inducitur, ad exemplum ejus, quod praestabilius in suo genere. Si color simul fixus & constans est, magisterium est nobilis. Magisterium Pulverum , h. e. continuae consistendae in pulverem perductae fitque potissimum calcinationum modi?, unde efficitur, ut & Calcis vocabulo non raro appellentur, vulgo Alcoolia. Refpicitur hoc principaliter, ut fracta tenacitate friari res possit. Magisterium principiorum est, cum principatum compositum in principia resolvitur denuo. Magisterium qualitatis est, cum res formis, qualibus elaborata, exaltata, fitque dupliciter t Aut secundum qualitates occultas, aut manifestas. Magisterium qualitatis occultae est, cum in his, quae crasin totius substantiae attinent, tantumque effectis per experientiam patent, exaltatio perfecta inducitur. Ea qualitas, si perniciosa est ad usum, in totum aboletur, vel cum aliqua jactura substantiae, & tunc respicitur perfectio illa, quae non in re, sed in usu rei est. In salutaribus utrumque observatur. Si aboleri in totum nequit, reprimitur, ut ita citra noxam possit usurpari. Magisterium qualitatis manifestae est, cum res in sensibilibus formis elaboratur. Haec totupleX est, quotuplicia sensilia, circa quae exaltanda Chymicus in rebus occupatur. Quaedam tamen propius spectant naturae corpus : quaedam funt formaliora. Magisterium saporis est, cum m lapore fit exaltatio. Itaque & Pharmacopoeia & coquina hinc instrui potest. Potissimum autem Chyrnicus hoc utitur in acrimonia corrigenda & empyreumatiS gustum attinentibus tollendis. Magisterium sensilium proprium est, cum res qualitatibus sei.silibus propriis exaltatur. Idque fit vel in sensu primo, qui elt necessitatis animalium, vel in his, quae funt melioris gratia lensus, primus tactus eil. Itaque tactilium qualitatum primarum, quae simt calor, frigus, hun iditas, si citas, Magslerium inde existit. Magisterium seni est, quo fonus corrigitur à Chymico. Id sit popssimum in Mineralibus, in quibus aliqua praestantiae nota ex sono capitur, ut in metallis, aut quae in ignibus periculum minantur, propter spiritus vehementes cum sonitu erumpentes obviaque displodet.tes Magisterium volatilium est, cum e fixo fit volatile. Ei affine est Mollitum, quod tractabile ductileque aut etiam fluidum, ( nam paulo latius accipitur Molle, quam apud Physicos) efficitur e rigido, duro, & intractabili. Artificia, quibus hoc persicitur, sunt extinct.ones, macerationes, incerationes, sublimationes, folutiones, & similia. Fere enim hic quaeritur restauratio humoris ablumti, vel deficientis, aut sublatio asperitatis convictae, &c. In volatilitate vero ut fpirituum naturam induant, attenuatione essentiae, &C. Haec Rul. & lohns. Magistralis nomen est differentiae medicamentorum, praesertim compositorum, quae in rem praesentem à Medicis ordinantur, nec antea in officinis venalia extant, unde & Blasius non male Extemporanea vocavit, Medic. Universi pag. m. 78. Jung. Dogmata nostra Mei- Gen P. VI. c. 4. d. 6. p. Tj^.s.eq. Magma, μάγμα, late & stricte sumitur. Late significat orn e unguentum spissum, & pauco liquore subactum, ut non diffluat. Sic μάγμα ὴδῆχροον ab Andromacho dictum est. Vide Hedychroon. Stricte notat Unguenti recrementum, vel fecem, quae expressa reliqua liquidiori materia relinquitur. Gorr. Castelli Rhod. in Lex. Scrtbon. Galenus tamen adhuc strictius usurpavit. Magma vocans Myrobalanorum fecem, l. y. de C. M. P. G. cap. 7. Magnale, μεγαλεῖον, dicitur opus Dei. Rul. Lex. Lind. Ex. X. § .26t. Paracelso & ejus asseclis significat Mysterium magnum, sive occultam divinamque aliquam virtutem, in Fragm. ad Tom. I. referendis. Helmont. Magnale magnum descripsit per spiritum quendam, qui sympathiae & dyspathiae leno, confabulatur & actionum promotor existit, & ratione cujus magneti sinus, tanquam per vehiculum ad distans objectum, extenditur, tr. de magnet. vuln. cur. τι. t 5 I. Et alibi. Magnale in rebus mixtis aether est, aëre rarius & ab eodem dissociabile, inter corpus & noti corpus anisi gens, externorum soli sui natalitii astrorum impressiones suscipiens &c. Paradox. II. n. I 2. et alibi. Magnale est, quod cum in creatis sui simile non habeat, ideo per sibi simile manifestari recusat. Magnale quidem non est lux, ied forma quaedam assistens aëri ejul iem velut. conjugalis, tr. Vacuum Naturae n. 2 i. Magnale est theca in aëre, creatura inter corpus & non corpus media, Explic. vocati. Helrn. in sine Operum. Enim vero Commentum hoc valde suspectum de obicuritate & magica vanitate. Magnanimus, μεγαλόψυχος, dicitur, cujus animi robur validum est, & propterea affectus non adeo vehementes habet, ut ita neque ob moestitiam, neque aliam perturbationem moelt ria graviorem succumbat. Gal. I. 5. de L. A. c. t.sin. Magnes, Magnitis, μαγνίτις, idem, quod Herculeus lapis vel Heracleius lapis. Vide Heracleus, Lapis nauticus , quia ejus usius permagnus in navigationibus. In India repeiisse pastorem Magnes dictum scribit Isidor. de Or.gin.l. XVI. c. 4. e quo iotavit Th. Janl. Almelov. R, I. On p. 44 Est lapis, qui ferrum vel alium magnetem ad le trahit, ac plagas mundi Ostendit. Repentur circa ferri fodinaS. Olim AEthiopicuS suit optimus, ho. dieque etiam in Germania aliifque locis haberi potest. Hujus historiam & vires vide apud Dioscor. l. 5. c. 148. Gal. i. 9. de S. E. Schrod. i. 3. c. 8. n. 13. Fr.Hofrn. ad b.l. Chiocc. Mus. Calc.sect. 3. p. 259.seqq. l. 37. c. Io. Imprimis Magneti cum Haemastte magnam esse cognationem, docent Plinius, Rul. & alii. Hujus virtutem attractricem ferri plerique Physici occultam statuerunt. Ejus tamen rationem evidentem dare auius est Pechlinus, tr. de purgant, c. 2, Verum an in omnibus satisfecerit, alii judicent. Hipp, quoque meminit τῆς μαγνησίης λίθου, Magnesii lapidis, ad purgandam pituitam, l. de int. aff XXIII. I2. Alias nomen Magnetis, ob virtutem attrahentem, tribui solet aliis quoque corporibus. Ita Parac. montem Magnetem, & Astrum Magnetem vocat, l. de Meteoris c.9. Coelestis Magnetis, & Magnetis in homine latentis meminit, tr. Pkiloseph. occulta. Prolixius de Magnetibus coelestibus 8i aereis disseruit Rob. Boyle in scripto h. tit. Magnes etiam dicitur Mercurius. Rul. in Lexic. Magnes arfenicalis dicitur lapis artificialis, qui loco periapti in peste de collo suspenditur. Schroder. l. 2. c. 65. Vis illa attrahens propterea etiam dici solet Virtus Magnetica, vel Magneufmus. Per hunc fucum Helmont. & alii curationem vulnerum cum pulvere, aut unguento armario institutam, aliasque magicas fraudes exponere & excusare non dubitant. Videatur integer Helmontii tract. de Magnetica vuln curat. Descriptio Magnetis Arfenicalis videatur in Morley Coii. Cdtym. Leidens. c. 77. ex Matggravio, & lunken. Lex. Ch. Ph. P. I. p. I45. Magnesia communiter est Marcasua. Sed ex arte dicitur stannum liquatum, in quod injectus Mercurius aura permiscetur in fragilem substantiam & mas.- sam albam. Est etiam Argenti cum Mercurio mixtura, & fusile metallum valde, ut cera, liquabile, mirae admodum albedinis, quod Magnesia dicitur Philosophorum. Dicitur & Materia Lapidis Philosophorum, Magnesia quoque est Testudo, vel Sulphur. Magnesia est sumina. Rul. & Iohns. Hujus Arcani philosophorum in magisterio lapidis synonyma sunt Lac maris, Coagulum, Aphroselinum Orientis, Magnesia Lydiae, Italicum Stibium, Pyrites Achaiae , Theatr. Chytri. Vol. I. pag. 77S. Vide etiam plura de hac Magnesia Tom. V. & quaere loca in Indice. Antimonium etiam vocatur Magnesia Saturnl. Schroder. l. 3. c. 17. Magneticus, epitheton medicamentorum, & praesertim qnorundam emplastrorum, non solum in propria fign ficatione, quia magnes in substantia eorum compositionem ingreditur, qualia fine dubio suerunt, quae adhibita in utroque cultrivoro, BortIsso & Bohemo, Dieter. Iatr. n. 468. led & in tropica significatione, quando vi attractoria occulta instar magnetis operari creduntur ; Talia funt emplastr. Magneticum apud Schrod I.2.C.53. & aliud magis εὐπόριστον D.Cnoefelii e succino & bufone sicco paratum, cujus defcri- ptio habetur apud lunken. Med. Chym. P, II. s. 1. e. 5. p. 520.seqq. Magnetinus, epitheton Tartari, & est lapis in homine durissimus & spongiosus, Rul. & lohns. eX Paracels. i. 1. de Tartar. & in fragm. Magnitudo, τὸ μέγεθος, Magnus, μέγας, quid significent, notum est. Lege Dieter. n. 521. 522. De variis quoque dicitur & praedicatur rebus Medicis naturalibus, & praeternaturalibus. v. gr. Arteria Magna, Magnus Pulstis, febris Magna, morbus Magnus. Specialiter & Epilepsia Magnus morbus dictus fuit Hipp. 6. Epid. s. VI. t. y. Quis morbus dicatur Magnus, vide in Dogm. Nostr. P. II. c. 6. d. 7. p. I 5 2 seqq. Rolfink. Ο. et M. M. Sp. l. 3.s. 2. c. Io. De Magno oportet Helmontii, vide Oportet. Mosis comparative, Gr-μστήζω,, tribuitur ultimae lapidis perfectioni, diciturque Majus perfectum , constans quatuor coloribus, & habens potestatem, silam fpeciem multiplicandi, de quo legatur Th. Chym. Vol. I. p. 292. Maximus, μέγεστος, à Paracelso tribuitur peculiari remedio contra dementiam & luffoeationem intellectus, de morbis amentium, Tr. 2. c. 4. Magorina Paracelso dicitur Idolttm Academicum turbans Omnes speculationes, quod in odium Academiarum finxit, Fragm. de Morbo Gallico, & in specie de Apostem. c. 2. Magorreum Paracelso vocatur curatio vulnerum Characteristica, i. 2. de vit. long. c. I4. Magos, μάγος, vide Magia. Est & nomen emplastri , quod nonnulli etiam ἡφαιστίαδα nuncuparunt, cujus ullis egregius ad sinus & fistulas conglutinandas & resiccandas, nec non ad hydropicos & aquosam herniam laudatur. Descriptio habetur apud Aet. i. Io. c. 25. citante Gorr. Vide Hephæstias. Magra, id est, Terra rubra, item Carneolus. Rul. & IOhns. Maia, Maea, μαῖα, vocatur cancrorum marinorum maximus , cujus historiam & usum lege in Aldr. /. 2. de crustat, c. 18. Defcripsit & Chioccus Mus. Calceol.su. p. 89. b. Mala, γνάθος, γένυς, vide Gena. Gnathos. Junge Gal. 2. de art. t. 3. et 17. Malabathrum, μαλάβαθρον, primario nomen est folii Indici, de quo dissentiunt, an paludosis innatet aquis, an vero sit folium arboris eujufdam Indicae. Videatur Rhod. ad Scrib. n. I70. p. 254. C. HOfmann. Ossic. l. 2. c. I38. Chiocc. Mus. Calc. p. yae.seq. Nonnulli fcribunt Malobathrum. Secundario vero significat unguentum Malabathxinum r odoratum, cujus meminit Gal. l. 7. de C. M. P. G. c. I3. sin. Jungantur allegati Amores. Malaceuneo, μαλακευνέω, molliter cubo, placide dormio. Hipp. 1. 3. de diaet- XXV. 3o. I. de Insomniis VI. 12. XV. Io. quamvis alia exemplaria aliter legant. Vide Foës. p. 394. Malachites, μαλαχίτης, alii Molochites, cum tamen à malvae colore, quae Gr. μαλάχη d.citur, denominationem obtinuerit, dicitur lapis minus pretiosus vel gemma non translucens, spissius virens, quam smaragdus, nebulosa tota & opaca, quasi pinguedine afperfa, valere credita contra omnia infantium pericula, singulari virtute, cujus ulteriorem descriptionem & usimr vide apud Plin. l. 37. c. 8. Chiocc. Mus. Calc. sect. 3. p. zI8.seq. Rul. & lohnii in Lex. Malacia, μαλακία, Kilylx Vide Pica. Malacion, μαλάκιον, dicitur pifcis fquamas non habens , ut Polypus, Lolligo, Sepia, Urtica. Aidrovandus vocat Mollia, fed hanc appellationem ex Scaligero improbat Lind. Ex. V. §. 4. & substituit Mollusca , quod nomen vero minus usitatum. Credita quidem à veteribus haec esse sine sanguine & visceribus vid, Gal. exeg. Malacodermos, μαλακόδερμος, epitheton animalium mollem cutem habentium, ad differentiam ὀστρακοδερμων, Testaceorum. Hofmann, comm. ad Gal. LL. de V. P. n. 534. Malacos, μαλακὸς, Mollis, item μαλθακὸς ; Mollities, μαλακία, μαλθακία. Horum nominum significatio nota; Opponitur duro, vel duritiei. De-’ scribitur alias molle, quod ad contractum cedit, non tamen migrat. Vel, Molle est, quod cedit, nec tamen loco migrat. Gorr. Alii aliter : quod medium inter durum & liquidum facile cedit, si premitur, non tamen ambit organon tangentis, ut cera, lutum. Cl. Dn. Sturni. in Phys. novanuq. Compend. P. I. c. 3. Praedicatur de variis, de cute, de pulsit, Gal. de diff puls, de piscibus. Vide Malacion. Vina mollia vocantur, quae funt silavia, lenia, delicata, & opponuntur austeris, generosis, duris. Lind. Ex. XVI. §. 2 16. et X. §. II. Molle etiam aliquando pro Humido usurpatur, Hippocr. I. de sal. diaet. t. 7. de motbis remissioribus i. aph. 7. Dicter, n. 5 I 5. de ulceribus recentibus, Scrib. n. 2o I. Qualis vero morbus specialis sit Mollities apud Cossi Aureliam legatur Mercurial. l. 3. V. L. c. I4. Malacosarcos, μαλακόσαρκοςj dicitur, qui habitu corporis molliori praeditus est. Gal. l. 9. de S. F. .§ . Terra Samia. Malacostraca, μαλακόστρακα, vocantur Crustata i Crusincea. Vide Crusta. Gal. I. 2. de Temp, c. 6. &C alibi. Malacticos, μαλακτικὸς. Vide Emolliens. Malactos, μαλακτὸς, dicitur de mollificabtli ; sive quod molle fieri potest, v. g. quae sunt terrea concreta, beneficio liquoris fiunt μαλακτὰ. Gorr. in des. Malagma, μάλαγμα, idem, quod cataplasma; quamvis adhuc strictiorem habeat significationem, dum faltem cataplasmata vim emolliendi habentia denotat, Gal. I. 7. de C. Μ. P. G. c. I. Dieter. n. 5I4. Gorr. Rhod. ad Scrib. n. 82. Malagma Mnasaei quale sit medicamentum Tcpicum & e quibus constet, videatur apud Oribafium Tom. 3. Oper. nimirum l. 4. Euphoristor de locor, affector, curatione c. 123. p. 247. Chymicis Ma- lagma vocatur massa ex auro & argento, cum emendsto argento vivo, & exprimitur in corio pars argenti vivi, quae perfluit, & qui relictus est globus, his salibus chrysocolla abdita obvolvitur testaceo in vase, & postea igniS gradibus diversis liquatur. Th. Chym. Vol.IV, p. 39o. seq. item p, 4oo. seqq. Malandria est Equorum morbi culusdam nomen, Gall. Malandre, nimirum fissura, vel ulcera rimula sub poplite equorum, vernacule file rIIiIuL.H, Dicitur vero etiam de hominibus, eltque species Elephantiasis ve! Leprae, unde tali morbo laborantes Em. pirico Marcello c. 19 p. 130. vocantur Malandciosi, Huc pertinet observatio, quam reperire licet in Miraculi S. Desiderii Episo Cadar, c. 12. ita se habenS. Ecce adolescens quidam horrore cujusdam morbi per. fusus, turgentium malandrorum copia maxima in faciem fcabndam, & quibusdam pustulis obseptam aedituo ostendit. Malasso, μαλάσσω, emollio, mollio, dicitur & μαλθάσσω. Latine etiam Malaxare usurpatur. Utitur & Hippocr, de remissione morborum Coac, t. 386. Foës. d. l. Malaxatus, Malaxatio, μαλακτὸς, μάλθαξις Vide Malactos. Emollitio. Malazissatus, dicitur i cui genitalia masculina intus reclusa continentur. Alias Emasculatus, vel Mulieratur. C. Rejes C. El. q. 57. n. I2. Maleficium, Maleficus, κακουργία, κακοῦργος, κακοτέχνης, idem, quod Veneficium, Veneficus; pertinent inter caussas morborum occultas, quando morbi inducuntur mala arte daemoniaca, & à praestigiatoribus, de quo argumento vide integram quaestionem C. Rejes C. El. q. 28. et q. 97. n. n.seqq. Meminit & Galen. 6. in 6, Epid. t. 5. Paracelsus vero Maleficum esse scribit, non praestigiatorem, sed quemlibet artis verae ignarum deceptorem, qui mentiri non veretur verum artificem, & simulat veram peritiam, l. de sanctor, benef. & vindictis. Quid Maleficium sagittarium sit, videatur in P. Amrnann. Irenic. p. 212. Maler, Arati, id est, Sal. Rul. & Iohns. Maleros, μαλερὸς, idem, quod μαλὸς, exitiosus, pravus, in specie acris, tabificus, causticus, & corruptivus mollium corporum. Lind. Ex. XIII. §. 269. Malevolentia, ἐπιχαιρεκακία. Vide Epichærecacia. Malicorium, σίδιον, h. e. Mali granati corium, sive asperum .utamen rnal. Punici exterius, uti vocatur à Scribon n. 234 Rbod. in not, ad h. I. adstringendi fpissandique vi poliet insigni, Dioscor. l. 1. c. 153. Schroder. /. 4. cl. 1. n. I 6o. Malignitas, Malignus, κακοήθεια, κακοήθης, opponitur Benigno, de quo sup a lit. B. ubi (imul Malignitas describitur Vide & Cacoethes Dieter. descripsit de morbis, qui non facile curationem admittunt, Iatr. n. 427. Tta & Linden, Ex. XIII. §. ie8. malignum dixit, qui malitiae opus peragit. Verum haec sunt nimis generalia. Imo dantur morbi etiam incurabiles, qui tamen proprie loquendo non recte dicuntur Maligni. Malignitas igitur proprie dicta est suboles latentis cacochymiae pessimae, Linden. Ex. VIII. §. 57. & consistit in peculiari humorum & liquorum spirituosorum corruptione & dissolutione, sive putredine conjuncta cum nimia vitalium & animalium virium prostratione ; sive corruptio illa à contagio, sive ab intrins.eca caussa proveniat. Jung, Exerc, nostr. III. de Remor. purg. 0. 11. 12. Loca Hippocr, ubi vocabulo κακοὴθῆς usits, vide apud Foës. p. 301. Malitia, κακία, idem, quod Vitiositas, proprie dicitur de moribus pravis hominum. Hanc malitiam rectissime Paracels. inter caussaS pestis refert in Fragrn, Med. ad Τ. 3. referendis. Malinae semen in nobis esse docet Galen. lib. quod animi mor.seq. temp. corp, Malleabilitas, ἐλατὸν, dicitur Spagyricis naturalis, vel artificialis dispositio metallorum, ut malleo tractari possint, & opponitur fragilitati, vel friabilitati illorum. Jacob. le .Mort Metallurg. Contract.p. 271. Malleolus, πέρας, nonnullis idem, quod Talus, σφυρὸν, quamvis hanc confusionem improbet C. Hofmann. com. ad Galen. LL, de V. P. n. I65. Dicitur de extremitatibus Tibiae & Fibulae inferioribus verlus talum, quae Malleoli dicuntur, Gal. I. de ossib. c. 22. Barbari Cavillas, quasi clavillas, à clavae nodis, Linden. Med. Phys. l. 2. c. I4. §, m. Dividuntur in Interiorem Si Exteriorem , Barthol. Anat. libell. 4. c. 21. Ab his malleolis appellata fuit σφυρίτις φληψ, vena malleoli, quae in suppressione mensium aliifque uteri affectibus olim commendata fuit, vulgo Saphena dicta. Gorr. & alii. Vide Saphena. Malleus, σφύρα, instrumentum notum, quo aliquid tunditur, etiam in Chirurgia usitatum, uti patet ex Hildan. aliilque Chirurgiae scriptoribus. In Anatomia vero ob similitudinem quandarn Malleus dtcitur ossiculum illud, quod in aure interna adhaeret processu suo tympani membranae pertinaciter, & caput ejus incudi articulatur. Barthol. d- l. c. 7. Malos, vide Maleros. Malta, Maltum, βύνη. Vide Byne. Maltha, Malthe, μάλθη, ceram significat, praesertim molliorem. Galen. in dict. Hippocr, di Gorr. Malthacodes, μαλθακώδης, epitheton medicamentorum topicorum moli entium, cum oleo paratorurn, quorum meminit Hippocr, i. de ulcer. XII. i 6. XIII. 1. eorum usum vero prohibet in ulceribus Galen. I. 4. de C. M. P. G. c. I.fin. ubi Molticina vocantur Latine, h. e. medicamenta generis oleosi. Malthacos, μαλθακὸς, idem, quod μαλακὸς, Mollis. Vide Malacos. Malthacticos, μαλθακτικὸς, idem, quod μαλακτικὸς, Emolliens. Malthaxis, μάλθαξις, idem, quod μάλαξις, Emollitio. Maltheorum, id est, sal gemmae. Ruland. & lohnson. Malthodes, μαλθώδης, idem, quod μαλθακώδης, vel μαλακτικὸς, Emolliens, Gal. tn Exeg- dtct. Hippocr. Malvasia, dicitur vinum generostim, sive passum Creticum, quod paratur in Candia, & more antiquo ex uvis in vite passis, vel contortis pediculis ac exemtis pampinis, vel conspersis in suspensa crate pertenui gypso, septem dierum spatio comprimunt excipiuntque electissimum vinum, quod Malvasiam dicunt; ex Andr. Baccio IIist.Vinor. l.I.c.9. Lind. Ex. XI. §.to4. Jul, Alex, vocat Malvisium, item Marvisium, & existimat, idem esse cum Arvisio e Chio insula, not. in l. 12. Galen. mcth. med. c. 4. et i. de bon. & mal.succ. c. 12. Malum, fubstantivum, Gr. μῆλον, fructuum arboreorum nomen est, quorum diversa genera vide in Botanicis. Dicitur etiam Latinis Pomum. Differt à nuce, quod haec dura cooperiatur cortice, & intus latet, quod edendo est t Malum contrario se habeat modo, Lang. 1. I. ep. 67. Deinde etiam sumitur pro morbo, vel re praeter naturam, Gr. κακαὶ, μαλὸν. In specie anxietas cordis habetur pro malo maximo, eslque rogus sine flamma & ligno, Linden. Ex. XIII. §. 128. Mala etiam venuste dicuntur ipsae partes affectae, Keuchen. ad Sammonic. p. 121. Ita Chirurgi in specie vocant malum mortuum speciem leprae vel scabiei gravissimae, ita dictam, qua corpus nigrum & quasi mortificaturn apparet, cum livore ac nigredine, pustulis crustosis, nigris, foedis, sine sanie, sensu ac dolore, in coxis praesertim & tibiis, cujus caussa hauddubie in sanguinis & succi nutritii summa corruptione & νεκρώσιι consistit. Vid. Senn. Μ. Pr. Pr. l. 5.p. t.cap. 27. ad sin. Stricte Malum, μῆλον, vocatur Procidentia oculi, si palpebras excesserit. Nic. Pis. de M. C. & C. l. 1. c.33. Vide Melon. Malum in adjectivo, Gr. κακὸν, πονηρόν, frequentissime ponitur, pro signo malo, apud Hippocr, in aphor. Coac, Praedict. altisque textibus. Jung. Dieter. n. 428. et 710. Maius alias etiam de homine vitioso dicitur; & opponitur viro bono, quae significatio ad moralem Philofophiam spectat. Vide etiam Melon. Mamma, μαζὸς, μαστὸς, μασθὸς, τιτθὸς, est gemina carnosa & glandulosa in pectore ad utrumque latus eminentia sive protuberantia semicirculatis, in cujus medio Papilla, Gr. θῆλὴ extuberat, quem ambit circulus qtridam fubniger, qui φῶς dicitur, gignendi lactis vim à natura habens, Gal. /. I. de fan. tu. cap. 7. & alibi. Verum glandulosa illa substantia admodum varia est. Viris namque utpote calidioribus & siccioribus pene nulla, quemadmodum & valde puellis; .Juvenculis cornpactior, & duriuscula; Vetulis flaccida. Quibuse dam foemellis grandiores funt mammae, propterea, mammosa, μεγαλόμασθοι et dictae. Mammarum accuratam structuram, historiam & uiitrn vide apud Anatoc micos, praesertim Barthol. l. 1. Anat. c. q. Junge Dieter.’ n. 5 2o. & alios. Rariores observationes de Mammis vide in Ephem. Nat. Cur. A. II. O. yt. esu in Annotat. C Rejes C. EI. q. 39. & 47. Vide infra Trimammia. Mammaria Vasa, h. e. arteriae & venae dicuntur, quae ad mammas excurrunt & ab Anatomicis defcribuntur. Mammilla, Idem, quod Mamma. Mammillaris. Vide Mastoides. Mammillare, dicitur velum, quo mulieres mammas tegunt. Jos. Laurent. in Amalth. Onom. Manati, nomen Piscis Cetacei, ludorum quasi manibus instructi, qui & boS vel vacca marina dicitur, cujus historiam & ulum vide apud Aldrov. i. 1. de Ce- taceis c. t I. Schroder. l. 5. cl. 3. n. 77. Huic piici ingentem esse affectum amicum erga homines, attestatur C. Rejes C. El. q. 45. n. 3. Manbrux, id est, Argentum. Rul. & Iohns. Mancitas, Mancus, κύλλωσις, κυλλὸς. Vide Cyllos. Sumitur tamen latius quoque de quocunque defectu alicujus membri organici, & ita idem significat, quod Mutilus, Gr. πηρὸς. Pertinet ad morbos in numero deficiente. Vide Peros. Mandibula, idem, quod Maxilla, γένυς, γνάθος, vide Gena. Mandibularum liquor, id est, oleum ex Mandibulis. Ruland. & lohni. Mandihularii mulculi, Graec. μαασσητὴρες, qui sint, vide infra Masseter. Manducatio, Latinis aliquando late accipitur _pro Esu vel Comestura. Strictius vero idem est, quod Masticatio, μάσσησις, quae efficitur, cum dentibus molaribus lubjectum cibum solidiorem confringimus & conterimus. Unde & Musculi Manducatorii, μαασσητὴρες, quorum illa actio est propria, appellantur, Hippocr. 2. de artic. c. ΰ. De manducatione dicitur, quod ea, quae dentibus carent, mandere non possint. Rhod. in Lexic. Scribon. Mane, πρωὶ, ἔωθεν, stricte significat illud diei tempus, dum post noctem praeteritam dies sequitur clarus, sive quando lux matura & plena est. Verum Medicis Mane suam latitudinem habet, nempe quadrantem diei. Lind. Ex. XVI. §. 132. Manes Paracelso dicuntur Fatum, Incantationes & Superstitiones, lib. I. de vita long. c. 7. AliaS etiam accipitur pro genio. C. Rejes C. El. q. 89. n. 3. Manganese dicitur Caesulpino lib. 3. de metall. c. 23. Pseudomagnes vel Magnesia lapis, nimirum niger, qui mistus vitrariae massae clariorem reddit, alienis coloribus sublatis. Libav. S. A. Ch. l. 7. c. 21. Mango, ἀνδραποδοκάπηλος, mancipiorum venditor olim dicebatur. His aliquoties Galenus etiam hanc functionem attribuit, quod illinitionem, picationem, & levem verberationem contra atrophiam corporis, & ad sordes detergendas in cute praestiterint, l. r.deAl. sac. cap. 19. l. 14. meth. med.cap. i6. 1. de R. V. I. A. t. Ι8ὺ Artificium quoque illud cum remediis vocavit Manganeiam, μαγγανεἰαυ, i.6. de S. F. in princ. Inter vilioreS & abjectas referens artes. Jung. Mercurial. /. 2. V. L. C. I. Mangonaria, aliaS Rul. & Iohns. dicitur ars illa, qua grave quodque sine negotio siIblevatur. Manheb, id est, sincia. Rul. & Iohns. Mania, μανία, insania, furor Latin. dicitur. Vide Furor, Delirium, Insania. Aliquando etiam μανία vocatur omne desiderium atque studium cujuscunque rei. Linden. Ex. X. §. 208. Manica, χειρὶς, proprie significat vestimenti genus, quod manibus induitur. Quibus etiam progymnastas usos esse ad frictionem, patet ex Gal. I. 3. desan, tu. c. 4. Dicitur & Latin. Chirotheca, Manus involucrum, Manitium , Rbod. ad Sccibon. n. 16. p. 55. Pertinet & ad Chirurgica instrumenta v. g. in amputatione membrorum, de qua manica legatur Hildanus I. de gangr. & sphac. c. 19. Per translationem vero etiam vocab. tributura Coli cujusdarn speciei, quae Manica Hippocratis in Officinis dicitur. Fuit vero ex junceis vel sparteis fiscellis paratum, Rhod. ad Sccibon. n. 271. Hodieque vero ex lana paratur oblonge ad pyramidis figuram, notante Weker. Antid. Gen. i. 3. c. 38. Fornax etiam in Metallujgia, in qua aes separatur à lapidibus & aliis, dicitur Manica, FallOp. de Metall.s.fossil.c. 16. Tom. I. p. 313. Manifestus, φανερὸς, δῆλος. Vide Deloo. AEgritudines, earumque caussae dicuntur manifestae, quae vel in sensus incurrunt, vel facile per signa & ratiocinationem indagantur & cognoscuntur; quibus opponuntur morbi occulti, cum horum caussis latentibus. Maniodes, μανιώδης, idem, quod μανικὸς, epitheton delirii vehementioris propter atrae bilis malignitatem furorem comitem habentis. Gal. com. I.in 1.1. Prorrh. t. 1 o. Castell. Manipulus, ἄμαλλα, χειροβόλον, significat mensuram usitatissimam ad herbas & folia, estque quantitaS, quam manus tota complecti potest, atque unciae dimidiae fere respondere creditur, Morell. Proleg. de sarm. remed. quamvis hoc falsum esse examen per bilancem testabitur. Indicatur litera characteristica Μ in Receptis. Gal. meminit δήσμης χυιροπλήθους, sasctculi manipularis, l.y. de C. Μ. P. G. c. 13. Manna, μάννα, aequivocum est. 1. notat melleum succum concretum, estque idem, quod Aëromeli, Drosomeli, mel aëreurn, roscidum. Estque mellis species non ignota veteribus, Dioscoridi, Galeno, Plinio, sed mellis nomina comprehensa, ne quis ab Arabibus, ( quibus TereniMn vel Terniabin dicitur ) primam cognitam proditamque putet. Vide Gal. locum l. 3. de Al.fac. c. 39. Est vero ros aereus, condensatus, qui ex aere horis antelucanis tempore Vergiliarum in summo aestu decidit in folia arborum, plantas & campos, sub forma granorum majorum, vel minorum, virtutem habens alvum blande movendi, asperitatemque fauulum leniendi. Ejus historiam vide prolixius apud Schroder. l. 4; cl. 4. n,446. Fr. Hofmann. in clav. ad h.l. Rolfink. de purgunt. sect. 9. aru 1. Lang. etiam existimat, dici Sacchar, vel Sal Indorum, i. 2. ep.31. Salivam quoque siderum Rul. & Iohns. vocant. Doctissimus Rhodius duplicem Mannam constituit, unam, quae in foliis arborum repentur & colligitur, Venetis Manna difoglio dicta, propter pretium usu rara, non tairien virtute prae altera praestantior : Alteram quae in caudice invenitur. De priore vero laudatus Autor existimat & autoritate Casaubohi & Salrnasii nixus, illam esse Aeromeli, imo fortassis utramque, quod suo loco merito relinquo. Π. Tribuitur Thuris micis concussu elisis, quae vocantur Manna Thuris. Galen. l. 4. de C. M. S. L. c. 4. I. 5. de C. M. P. G. c. 2. l. I3. M. M. c. 5. alibi vero Succussio Se Pollen, ὑπόςεισμα nuncupatur, 2. de artic. t. 44, Vide Libanotos; quamvis Diofcor. l. I.c. 83. et 84. Mannam lituris à polline manifeste distinguat. Vide Rhod. ad Sccibon. n. 203. III. Chymici vocab. Manna aliis quoque remediis per translationem attribuerunt. Ita legitur Manna Magnetis apud Libav. i. 8. S. A. Ch. c. 11. Manna Guajacina, id est, Extractum. Alchym. Pharm. c. 20. & ita aliis quoque Extractis applicari potest. Manna Coelestis, Quercet. Pharm. reflet, c. z6. Schroder. iib. 2. c. 40. Manna Solaris sive Uni- cornu Solare, Idem /. 3. c. 9. Manna Martis, d. l. c. 11. Saturni, e. 14. Mercurii, sive § dulcis salaris capo 15. Extenditur quoque ad omnem dulcedinem ex re qualibet extractam, teste Rul. & Iohns. Manna vomitoriorum , sive Sal Vitrioli, Rolfink. Chym. iib.5.sect.I. aruit, c. 3. μαυνῶδες apud Hipp, dicitur medicamentum ex thuris polline aut ejus granis & micis concussu elisis, adstringens, siccans & digerens. Legitur i. 7. Epidem. Vide Foës. 0ec. p. 396. Mannus, μάννος, βυῤῥίχος, idem, quod Hinnulus , pullus equinus. Keuch. ad Samon, p.  253. Manschlacht, est nomen morbi, cujus descriptionem cum curatione edidit Anton. Deusingius peculiari libello  ; quemadmodum legitur in D. D, Merclini Lindeno renovato p. 64. Mansio, μονὴ, à verbo μένω, maneo, quid significet, notum est. Sumitur etiam pro quiete partium musculosarum à sua functione, Galen. l. de rig. trem. & palpit. alibiqtte. Dieter. n. 534. Mansorius, idem quod Manducatorius, μασσητὴρ. Vide Masseter. Mantice, μαντικὴ, stricte vocabatur olim ars vaticinandi ex avibus , sive augurium, ὀιωνιστικὴ. Et hujusmodi vates μάνσεις dicebantur, vel ὀιωτισταὶ, ex Hipp. I. de R. V. Τ. A. t. I6. Sed postmodo latius significatio extensa ad alias quoque artes, aliquid praedicentes, praesertim ad partem Medicinae prognosticam, teste Galen. in com. ad h. l. Foës. Oec.p. 397. Vaticinia Para» celsica & Caballiltica, quia de magia sunt suspecta & fallacia, merito vitanda. Festivam descriptionem Vasti ex Euripide vide apud Lang. 1. 2. ep. 4o. Mantichora, μαντίχωρα, vocatur animal in India reperibile, quod triplicem habet dentium seriem, teste Ariston l. 2. II. A, c. i. & ex hoc Fallop. Expos. de Ossib. c. 16, Tom. Γ. p. 503. Mantis, μάντις, i. e. Vates, Augur. Vide Mantice. Manuarius, ἐγχειρητικὸς, de arte Chirurgica & Chirurgia dicitur. Gal. ad Ihrasybul. Manubrium, λαβὴ, κώπη, pertinet ad instrumenta Chirurgica, estque ea parS, quae manu apprehenditur, & tenetur. Dicitur & Ansa. Oribas. de Machinam. Manucodiata, nomen avis Indicae, cujus proprium est, ut pedibus careat. Unde & ἄπους dici potest. Jul. Alex. not. in Gal. lib. ë. de C. M. S. L, c. 1. Dicitur & Avis Paradisi, vel quod vulgo credatur in paradiso terrestri degere; vel ob eximiam corporis venustatem. Hujus hiltoriam cum variis speciebus, & usu, vide in Aldrov. i. I2. Ornithol. c. 11. seqq. Manus, χεὶρ, quid notet, pueris etiam notum est. Est organon utilissimum, unde & Aristoteli ὄργανον πρὸ ὀργάνων πρὸ ὀργάνων, instrumentum instrumentorum dicta suit, l. 4. de P, An. cap. Io. & Gal. Libros de Us. part. propterea à Manus expositione ordiri non dubitavit. Accipitur vero Manus bifariam t I. pro toto illo, quod à scapulis dependet, & dividitur in Brachium, sive Humerum, Cubitum, sive Ulnam, & Manum summam. 2. pro Manu extrema, quae etiam distinguitur in tres partes : Carpum, seu Brachiale t Metacarpum, sive Postbrachiale, & Digitos. De singulis his vocabulis vide in Literis’ propriis initialibus. Alias Manus Historiam Anatomicam, praeter Gal. & alios, lege apud Bartholin. /. 4. AnaL c. 1. Per catachresin etiam tribuitur Rotulis Ossicinalibtts faccharatis cum & sine margaritis, quae vulgo vocantur Manus Christi simplices & perlatae, de quibus vid. Dispensatoria. Ita le Mort hyperbolice Emplastrum aliquod vocavit Manus Dei, culus descriptio extat in D. D. de Spina Man. Ph. Ch. p. 409. Manum factitiam Chirurgicam eX ferro parandam eXhibet delineatam Paraeus Chirurg, l. 22. c. 12. Manus mortui hominis contactu, vel frictione tollere strumaS, verrucas, & alios tumores, hodieque plures calculo suo comprobant Medici celeberrimi. Junge Acta Philoseph. Oldenburgii Ann. 1666. m. Majo. Manutigium, Gr. χειραψίαν, dici fricationem cculorurn turbatorum manu lactarn, scribit Ccel.AureL I. 1. Tard. paff c. 4. p. m. 287. Marasmos, μαρασμὸς, Lat. Marcor, item Marasimus , dicitur corpo is nimia tabes, ex siccitate nimia oborta. Est igitur Atrophiae gradus summus. Caussa marcoris vera est defectus succi nutritii nimius, qui oriri potest vel citra febrem ob languiniS impuritatem falinam, serosam, purulentam ; vel cum febre, Ob sanguinis effervefcentis colliquationem. FebriS Hecticae fummus gradus vocatur Marasmodes, μαρασμώδής, de qua vide Sylv. I. 1. P. Me c. 3 2. Dantur etiam gradus & species marasmi, dum alius est quasi secundum naturam, uti Senilis, alius praeter naturam, & quidem alius πριφρνγῆς, comburens, alius συγκοπάδης, cum animi deliquio conjunctus, Foës. p. 397. Extreme consummatus Marasmus est, quando omnes corporis partes solidae simul macrescunt, ita ut totus homo nihil aliud esse videatur, quam ossa & cutis; in ventre nulla intestina inesse credas, contratcta praecordia, collapsa tempora, atque cava &c. Castell. Plura videantur in Gal l. de marcore & alibi, quaerantur in Theatro Mundellae. In Latina verfione etiam occurrit Marasinatus, h. e. qui marasmo laborat. Marasso, μαράσσω, strepo, Erotian. Onom. pag. 7 5. E. Marathrum, Foeniculum. Dodon. Marcasita, est materia metallica immatura tot specierurn, quot solidorum metallorum, ut aurea, argentea, stannea, ferrea, plumbea, & cuprea, quae postrema pyrites & lapis luminis vocatur, pytfotocus, lapis aerarius, rubeo scatens sulphure, & scintillaS eX chalybe multas excutiens. Marcasita plumbea est Antimonium. Marcasita alba , i. e. Biatnuthum, Rul, & lohnson. Schroder. vero ita descripsit t Marcasita est περίττμα metallicum in generatione metalli, ex portione aliqua ad generationem metalli inepta productum, inque corpus minerale albicans, durum, ac fra. gile mutatum, I. 3. cup. IS. ubi etiam praeparationes, usum & vires explicat. Jung. Fr. Hofm. in clav. Vide & Libav. S. A. Ch. l. 2. c. 24. Scribitur & aliquando Marchafita, Margasita, Markasita. Vide etiam supra Bismuthum. Nonnulli restringunt, inter quos etiatn D. D. Etmtillerus fuit, dicentes Marcasitam esse in radice sua minerale venereo-argenteum nondum perfecte maturatum & Arsenicali substantia impraegnatum, atque hac ratione validum venenttm. Merito igitur medicamenta Chymica ad internoS usus, quae hodierni artifices e Marcasita promittunt, pro suspectis habenda cum D. Ludovici Diff. I. Pharm. pag. 753. De Marcasitarum multifaria natura videatur & Rob. Boyle ὺ tr. de foros. corp.solU. c. 6. p. 89. Marcellium, μαρκέλλιον, nomen medicamenti ad perniones apud .AEginetam i. 3. c. 79. Legitur in Indice Marcellttts thronus, fed in allegato loco non occurrit. Marched, id est, Lithargyrtum. Ruland. lohns. Marciaton, μαρκίατον, nomen est malagmatis, vel linimenti, ad articulorum dolores & resolutiones comparati, apud AEgin. l.y.c. 18. Occurrit & hodieque descriptio Unguenti Marciau in Dispensatoriis. Marcor, Marcidus, μαρασμὸς. Vide Marasmos. Mardek, est terminus Spagyricus obscurus, ita ut ex contextu non certo constet, qualiS rninera deno-, tetur. Turb. Philosferm. 12. in Th, Chym. Vol. V.pag- ιοὴ An Martech ? Vide infainfra. Mare, θάλασσα, πέλαγος, quid vulgo significet; ex aliis quoque Lexic.s & Dictionariis constat. Vocatur à Paracels. mater aquarum, Paramir, i. 4. Appellatur & Lachryma Saturni, & quintum elementum, estque nihil aliud, quam Sal dissolutus, Th. Chym. Vol. VI. pag. 122. seq. Ejus consideratio varia in Medicina est, V. g. Aquae marinae, cujus multiplex ustis est ad morbos, teste Hipp, de humid. usu VII. I. seqq. Diosc. 1. e.c. I9. Scribon. n. 43. ι6ο. cum not, Rhodii p. 86. Mercurial. 1. 2. V. L. c. 26.sin. In specie mare ad curationem dementiae facetae, vult Helrnont. tr. Dem. Id. n. 47. Deinde Loca maritima faciunt ad dispositiones latentes morbofas, praesertim Scorbutum, Senn. & alii h. tit. Mare Chymicorum dicitur aenigmatice Caput humidurn, cujus natura est calida & sicca, quo nihil calidius, Th. Chym. Volum. V. p. 9o. Clarius vero explicatur à Libavio, dicente, quod Mare sit Mercurius Philos.ophorum, ex argento vivo, magno labore, & subtili industria extractus & elaboratus, ex una radice duplex, jamque auro naturae fixo informatus, tr. Ign. Nat. cap. I3. & alibi t Mare est aqua secunda, quae fit eX Elixire imperfecto, & aqua prima, per quam solvitur aurum & argentum ; qui liquor vocatur Philofophorurn Mercurius, & dicitur regi radiis Solis & Lunae. In hoc mari monstrant pisciculum Echenein, id est, granum, & principium fixum prolificum, quod possit gignere sui simile, in Apoc. Herm. Part. post. T. II. Oper. pg.44I.442. Marga, est portio quaedam pinguis, & quasi medulla in saxis nonnullis, dum franguntur, reperta, Unde & Medulla saxorum dici solet Vim habet siccandi, Schroder. l. 3. c. 2. num, 5. Ejus varias species recenset Rul. in Lex. Pertinet ab Bolos, sive Terras sigillatas. Margarita, μάργαρον, μαργαρίτης λίθος, alias Perla, Unio, dicitur oe gemmis, & lapidibus pretiosis rotundis, vel ad rotunditatem vergentibus, in conchis nonnullis ( quae propterea margaritiferae, & mater pera larum dicuntur ) repertis. Distinguuntur in orientales, & occidentales , quarum illae his nobiliores censentur. Tribuitur illis unanimiter insignis virtus cordialis, & corroborans balsamum vitalem ; quarum historiam cum usu vide apud Schroder. I. 3.cap. 7. & Hofmanir. in Clav, ad h. l. Ephi N. C. An. II. Obs. 2 28. Aldrov. l, q. de Testac. c. 41. 42. Earum tamen virtutem cordialem specificam & aliis excellentiorem non fine ratione impugnavit etiam lunken. Chym. Exp. Cur. Paru I. Sect. 4, cap. 8. p. 3 I 5. seq. quamvis omnis vis Medica denegari illis haud possit Ob particulas subtiles alcalinas terreas acido - volatili impraegtIataS. Vide Perla. Margos, μάργος, significat insanum Unde γαστριμάργοι dicuntur, qui ventre insaniunt. Linden. Ex. XI. -ριμὸργοι dicuntur, qui ventre insaniunt. Linden. Ex. XI. §. I 26. Marile, μαρίλη, dicitur pulyiS carbonum, sive eorum ramentum, praesertim prunarum accensarum, h, e. savilla, sive igniculus, & forr.es sub cineribus latens. Hippocr, l. 2. de morb. mul. XXIV. 28. Plenius exponit Erotianus. Maris, μάρις, vocatur mensium decem Charourn Atticorum, vel librarum 83. cum unciis quatuor. Lind. Ex. X. §. 2 27. Marisca, vide Ficus. Maritus, ἀκοιτὴς, γαμέτης, quemadmodum νοcabuli conjugium significatio parabolica seu tropica saltem ad Chymiarn transtata; ita & vocis Maritus Denotat enim in negotio Lapidis Philosophici Sulphur, cujus mulier, vel uxor est Mercurius, qui à silo co juge facili negotio impraegnatur. Th. Ch. Vol. IV. pag. 179, Vide Conjugatio. Marmaryge, μαρμαρυγὴ, vocatur splendor oculis ob versans, incertus, & disiturrens ducis splendor, aut fulgor, ante oculoS coruscans. Legitur apud Hippocr.s. 3. Progn. t. 33. l. 7. Ep. XXV. 8.1 5. in Epist. ad Philopoemenem, num. 2i. Hinc & oculi vocantur ὄμματα μαρμαρυγὼδεα, splendore corruscantes, s. 2. de R. V. I. A. t. 45. item ὀφθύλμὸς μαρμαρυγὼδης. /. de L. l. Hum. XXIII. 8, Objectum etiam splendidum OculiS ObverfanS dicitur μαρμαρνγὼδεὰ τι, 2. prorrh. XLI. 3. Marmelada, terminus est Pharmaceuticus, denotans fpectem Gelatinae Cydoniorum, qua simplicis, qua compositae, & aromatibus conditae, variis coloribus exornatae, Schroder. I. 2. c, 62. in sin. Compositarum formulas plures vide in Hadr. à Mynsicht. Armam. Medico-CAiym sect. tn. Marmor, μάρμαρος, lapis dicitur insigniter purus, & admodum durus, & ad splendorem fuscipiendum, si poliatur, ita aptus, ut statuae & columnae nitentes inde sculpi possint. Suntque ejus genera varia, quae prolixe recenset Rul. lu Lex. Verum cum non omnia ad usum spectent Medicum, sufficit eorum meminisse, quae in Medicina locum invenerunt; utfunt. Marmor candidum, sive Alabastrites, Rubrum, Nigrum, sive Lapis Lydius, Variegatum, ut Porphyrites, Ophites, de quibus singulis figillatim sub literis silis initialibus. Jung. Schroder. I. 3. c 8. n. I4. De Arcano Marmora colorandi non solum fuperficialiter, sed & profundius disseruit ingeniosissimus Rob. Bcyle, indeque probavit illorum porofitatem, tr. de poros. corp. solid, cap. 6. p. m. 9o. seqq. Marmorata vocantur excrementa aurium, Ce- rumina dicta, Graec, κυψελίδες, Charlton. Exerc. Pathol. IX. § I8. Notavit hoc etiam olim Foës, ad Hipp. l. dr Ep s. 6. t. I8. Posset denominationis similitudo peti, quod Varro l. 3. de R. R. marmoratum dixerit pro eo, quod e marmore, luto & calce lactum. Marmoreus Tartarus vocatur lapis in homine durissimus, ut Marmor, Rul. & lohnson. Marmora- cei veneni, quod adeO ingentis & repentinae fuit essi- caciae, ut solo tritici grani pondere momento hominem necaret, meminit C Rejes C. El. q. 64. n. 2. Marmota vocatur Mus Alpinus, cujus descriptionem, cum usu in cib:s & medicina tradidit Aldrov. de qualr. dig, vivtp. l, 2. c. 34. Marocostinum, epitheton Extracti, vel Massae pilularum D Mindereri, à Maro & Casto ita dictarum, quas peculiari tractatu Aloëdariunl dicto laudavit. Vid. Dispensat, Cr Animadversi D. ZIVolferi. Approbat Hildan. Cent 6. Ο, 29. Marogus vocatur Paracelso somniferum & nar. coticum quoddam fortissimum, ita ut aliquis sustinere posset gravissimam torturam. Philofoph, Tract. 5. in fine. Mars, ἄρης, aequivocurn est. Vel enim significat Planctam, qui habetur summe calidus atque siccus. Hinc & homines cholerici, sive biliosi Martiales dicuntur, & motbi quoque Martiales, ubi biliosus sanguis potissimum peccat. Hinc & à Paracelso Bilis vocatur Mars, Paramir. Tr. 3. cap. 7. & Paragran. de Astronomia. Vel idem est, quod Ferrum, Chalybs. Vide Ferrum. Ruland. Theatr. Chymic. Libav. aliique. Marsippon, Marsypion, μαρσίππον, μαρσύπιον, dicitur marsupium, vel sacculus, quo aliqua pars fovetur, aut tegitur. Legitur apud Hippocr, l. defistul. VII. 2. Galetl. c. 6. in 6 Epid. t. 5. Dicitur & ρκάρσυπος. Foës. p. 398. Marsinptale Americanum quale sit animal, exoticum, quod Aldrovando Semivulpa, & Vulpi-Simia vocatur, e Virginia Londinurn translatum descripsisse ejusque Anatomen accuratam exhibuisse D. Eduardum Tyson Collegii Medici & SocietatiS Regiae siocium legitur in Actis Erudit. Lips. A. 1698. m. Septembr. p. 407.seqq Marsum, Marsicum, μάρσος, epuheton vtnt, quod colligitur in Marfia, regiuncula Italiae, ultra Picenum, Samnites versus. Censetur autem valde austerum & acerbum. Gorr. Scribon. propterea ad adstringendum in gingivis laxis, & dentium vacillatione commendavit, n. yy. Jung Rbod. not. ad h. l. p. Ioo. Videatur & Gal. I. 4. de C. M. P. G.c. I. et l. I. de Ansidot. cap. 3, Martach, vel Martath, est Uthargycium. Rul. & Iohnson. Martagon est nomen plantae, Lilium montanum dictae, de qua videantur Botanici ; quae etiam vernacule radicis aureae nomine venit. Hinc Chyrnici transtulerunt ad materiam Lapidis Philosophici, quam Martagon appellarunt, uti patet ex Th. Chym. Vol. II p. 512. Martech, Mardech, est nomen Argenti vivi ἅ eX Cambar sublimati, cum album est factum. Vocatur & Plumbum ex Ebmich, Magnesia, AEs album. Th,. Chym. Vol. IV: pag. 728. Fallop, scribit esse Lythargyrium. l. de Metall. & Fossil. cap. 27, Tom, I. p. 328. Martes, nomen est animalis quadrupedis, digic tati, vivipari, cujus des.criptio cum usu habetur apud Aldrov. I. 2. de qttadr. dig. vivtp. c. 18. Martianum pomum apud Sueton. in Domitiano est Amantium, lan. Cornar. in Galen. de comp. med. l. a. c. 1. Martius dicitur 1. mensis, in quo aequinoctium vernum esse solet. 2. de confectione gratissima polytropha, quae Martius Panis, Marcipanis, Massupanis etiam vocatur, Jul. Alex. l. 2o. Sal. c. 16. Morell. de sorm. rem. l. I.S. 3. c. 3. Marucholeum metallum, idem. Rul. Iohns. Mas, Masculus, ἄρρην, vel ἄρσην, nomen sexus, differentiam denotans, cui opponitur θῆλυ, sumina. Ratio differentiae potissimum in hoc consistit, quod Mas in alio gignat, foernina in se ipsa. Est etiam masculus plerumque calidior, sanguiniS plenior & solidior foernina, Hippocr. 6. Epid.s. 2. t. 46. Galen. in comm. Quod vero mares Ordinarie in dextra uteri regione concipiantur, nondum est certo demonstratum. Userpatur alias nomen quoque hoc de plantis apud Theophrastum. A Spagyricis in negotio lapidis Philofophici interdum Mercurio tribuitur hoc epitheton. Ita Rul. & Iohnlon. Masculus, id est, argentum vivum. lung. Th. Chym. Vol. IV. p. 89I. interdum Sulphuri, vide Maritus. Libav. Apoc. Herm. P.post. Tr. II. Oper.p. 353. 3 57. 4I3.se1?- lia sibimetipsis non constant in nugacibus his aenigmatibus. Masca, Longobardis idem, quod Strix, Keuchen. not. ad Sammon. p.  289. Maschale, μασχάλη. Vide Ala, Axilla, μασχαλιαῖος, Axillaris, epitheton venae. Gorr. Maschalister, μασχαλιστὴρ, sic vocatur à quibusdam secunda vertebra dorsi, quae τῇ λοφίᾳ subest, Gorr. Confirmat Linden. Med. Phys. l. t, c. 14. §, 33. Masculinitas, apud Avicenn. dicitur conceptio masculae proliS, & talis foernina masculinans, vel masculixiians t quemadmodum foeminitas vocatur conceptio foliolis foemininae, & muliersuminans, l. Tsen. 21. tr. 1. c. ta,seqq. Maslach, medicamentum Tureis familiare, eX opio paratum, quod & Ansiorr vel Amphion vocatur, cujus drachmam unam, imo quandoque duas & tres innoxie devorant, cum ad Venerem, tum ad a limositatcm excitandam in praelium ituri, uti notavit ex aliis C. RejeS C. El. q. 43. rt. 6. & q. 63. n. 3. Massa, proprie idem, quod Maza, μάζα, ( quamvis &Maffa, à μάσσω, mifceo, pinso, deduci commode possit,) Olim strictius sumebatur de mixta farina hcr-- dei cum humore aliquo, praefertim aqua & oleo, ceu cibo plebejo & vulgari, qui crudus cum defruto aut melle mandebatur, uti (crihit AëtiuS. Meminit hujus cibi aliquoties Hipp. 1. de ren med. VIII. 80 XIII. 3; XIV. 19. I. 2. de diaeL VIII. 8.seqq.s. 2. de nat. hum. t. 3, de sal. diaeu t. 3. l. de int. aff. XL1V. 2o. XLV. 14. l.de Cap. vuln, XIX, 6, XX, 6e l. 2.. Epid, s. V, 39. i. 5.-, XII.4. I. 6. sect. 3. t. 2. iib. 7. XXXIII. 12. & exponit plenius Erotianus, cum quo jung. Foës. pag. 393. Lind. Ex. XVI, §.150 Hodieque vero latius quoque accipitur pro omni misto, quicquid in unum veluti cumulum densatum spissumque cogitur, teste Jul. Alex. l. 8. Sahtbr. c. 9. Latine Osta dicitur. Imo nonnulli haud dubitarunt, de ipso liquore sanguinis in vasis contento usurpare, vocanteS Maffam sanguineam ; quamvis alii sint, qui hanc catachresin improbent. Maffa enim in genere Physice accepta est contradistinctum quid liqttori, quando icil. particulae alicujus corporis uncinis veluti inter se connexae vel immotae Omnino sunt, vel saltem parvo motu cientur, ut separari non postit, uti haud male descripsit D. de Cordernoy Diff. I. Phys. p. m. 3. Μἀζει, diminutivum est, & mazam vel massum parvam significat. Legitur apud Hippocr, l, I. de morb. mttl. CVI. Io. Maffa quoque carIIea idem, quod Excrescentia legitur apud Hildan. Cent. VI. Obs. 1. Maffa Cumia, nitrum factum de plumbo, vel aqua nitri, qua vasa terrea inducuntur. Matth. in Dioscor. lib. 5.C.46. Massalioticon, (vitiose Massisioucon μασσαλιωτικὸν, nomen emplastri, ab autore Demosthene Masfaliota , quod commendatur ad carbunculos à Galeri. l. 5. de C. M. P. G. cap. 15. Describitur & ab AEgineu I. 7. c. 13. Massalis, Mosel, massarium, mater, i. e. Mercurius. Rul.lohns. Masseter, μασσητὴρ, i. e. Mansorius, Manducatorius. Epitheton musculorum maxillam circumagentium bicipitum, & triangularium, quorum meminit Hippocr. 2. de artic. t. 6. Galen. /. 4. Anat. adm. c. 2. Descripsit eos Barthol. i. 3. Anat. cap. n.p. 535. Dicitur & Mandibularis. Masso, μάσσω, subigo, pinso. Dicitur & μάττω. Compos, ἐκμάσσω etiam exprimo significat. Hippocr, l. z. de morb. XIV. 28. Significat μαἐπίιυ etiam tango, contrecto. Unde ἐσμαούμε,ος, i. e. intus contrectans, & manu explorans, legitur 3. de artic, 47. Vid. Galen. in com. Jung Foës.p. 399. Masthles, Masthle, μάσθλης, μάσθλη, significat corium, pellem. Hipp. i. 2. de morb. LVlI. 8. Masticatio, μάσσησις, idem, quod manducatio , videlicet cibi commansio, sive comminatio in ore facta, imprimis linguae auxilio cibum in ore pro arbitrio nostro, quo volumus, impellentis. Gal. l. II. de V. P. c. Io. ub. τὸ μαασεῖσθαι vocat. Adde Jul. Alex, in not. ad h. l. Masticationis I ecessitatem demonstatam vide apud C. Hofinann, Comm. ad Gal. l.L. de V. Ρ. n. 793.. & Helmont. tr. victus ratio, n. 21. Masticatorium, μάσημα, διαμάσημα est specieS Apopklegmatismtsuci, quae dentibus masticatur, de qua vide Schrodet. l.i. c. 68. Morell. I. 2. de for m. rem., s. 2, c. 6. Rols. Ο. et M. M. Sp. I. fi.s. 4. cap. 3. et seqq. Masticatorium usum in aurium affectibuS laudat Bar-_ tholim l. 3. sin- G Mastiche, μαστίχη, resina lentiscina, ῥητίνη σχινίνη, est gummi resinosum citrino album, pellucidum, granulatum, bene olens, ex lentisco arbore, praesertim in Chio Infula extillans. De hujus facultatibus vide Galen. l. 7, de S. Fac. h. sit. SctIroder. l. 4. cl.z. num.^siI. Fr. Hofmann. in clav. ad h. l.pag. $86.seqq. Rhod. ad Scribon. nttm. fio. Vocatur & Lentisci lachryma. Keucben. ad Sammonic. p. 127. Latine etiam usurpatur Mastix. In Officinis laudatur pro singulari stomachico Aqua Mastichina. Mastichelaeon, μαστιχέλαιον, i. e. Oleum Mastichinum , de quo Dioscor. l. I. c. 51. Masticot, est impropria cujusmodi calx, praeter Minium & Cerussam, ex Billichio, Iohnson. Lexic. Chym. II. Helmont. dicit Masticat vocari flavum colorem, quem stannum praebet pictoribus, de lithias. cap. I. n. 9. Mastoides, μαστοειδὴς, mammillaris, vel potius papilli - aut marnilli - formis. Est 1. Epitheton processus, sive apophyfeos ossis temporalis, papillis mammarum, praesertim vaccinarum similis ;. de quo vide Bartholin. Hbell. 4. An. cap. 6. pag. 71 I. unde par etiam Musculorum caput flectentium, quod in illum Mammillarem processum inseritur , dicitur Mastoideum. Id. lib. a.c. 5. p. pey. Deinde tribuitur processibus nervorarn olfactoriorum , quos descripsit Idem, libell. 3. c. 2. p. 67 I. Dicuntur & à quibusdam Cornua uteri processus mamillares ob similitudinem, quam habent cum. mammis. Gorr. ♦ Mastos, μαστὸς. Vide Mamma. Mastrupatio, item Manstrupasto, vocatur illicita, & Christiano homine indigna titillatio genitalium, & projectio feminis. Vocatur & Mollities, de qua videatur Forest. l. a6. Obs. 16. in Schol. & Tim. à Guldenklee i. 3. cas. 49. Masucha, μασουχᾶ, Masuaphion, μασουάφιον.e no. mina medicamenti Synonyma, cujus descriptio habetur apud AEgin. l. 7. c, 23. Matalista est nomen tertiae speciei Gialappae sive Jalapii, vel Mechoacannae, quam Indi MatbaliZtic nuncupant, de qua legi potest D. D. Wedelius Amcen.. Med. I. I s.sect. I. c. 5. p. 248. Matalitium, idem, quod Stragula, ad dormiendum usitata. Forest. d. l. Observ. 14. in Schol. Mater, μήτηρ, vocabuli hujus significatio propria notiflima est, quando significat foerninam, quae enixa est prolem, eamque nutriit. Transtaturn tamen ad varias Medicinae partes hoc vocabulum, v.gad Botanicam, quando Artemisia dicitur Mater herbarum , LObel & Schroder. Ad Anatomiam, quando, membranae cerebrum InvestienteS, exterior quidem crassior, vocatur Mater dura : interior tenuis, & in anfractus substantiae cerebri sese insinuans, appellatur Pia Mater. Bartholin. /. 3. Anat. c. 2. Relationem hujus appellationiS geminam verosimilem vide in D, D. Hofm. Diff. Anat. ad l. van Horne Microcofm. p. 186. Ad Pharmacum ; dum Concha Margartufera vocatur Mater Perlarum, Vide Concha Margarita, Schroder. I. 5. ci. 8. num. Ad Chyrniam & Spagynam, dum Mater dicitur metallorum Argentum vivum. Ruland. & lohns. Hinc & Aqua Mercurialis, quae omnia metalla in materiam primam reducit, vocatur Mater Aquae vitae , Libav. S. Oh. l, 7. c. 8. et Apoc. Hermet. Part. post. T. II. Oper. p. t , 3 2. Luna quoque vocatur Chymicis Mater, quemadmodum Sol Pater. Theatr. Chymic. Vol, I. p. 2oI. Vol. IV. pag. ytpr. 72I. 733. 737. Materia, ὕλη. Vide Hyle. Dicitur &Materies. Rhod. in Lex. Sccibon. Materialista vocatur Mercator, qui materiam Medicam , praesertim simplicia, vendit. Fere idem, quod Seplasiarius. Dieter. p. 934. Materiatura terminus est haibarus fictus à Gardianio in divisione morborum receptu?, dum rnorboS alios materiaturae, alios structutae, alios utriufque dixit, teste PJempio Fundam, medicinae l. 4. c. q. Haud dubie vero per morbos materiaturae intellexit morbos intemperiei. Vid. Dogmata nostra Med. Gener. Part. II. c. 3. dogm. l. in not. Mathedoram, id est, Sal gemmae. Ruland. & Iohns. Mathema, μάθημα, Mathesis, μάθησις, late significat omnem Disciplinam. Structe dicitur de diversis disciplinis, dum comprehendit Arithmeticam, Geometriam, Geomantiam, Astronomiam, Physiognorniam, Chiromannam, Opticam, Architectonicam , &c. Gal. libr. de cujufqtte anim. peccat, notit. & medela c. 2. et 3. Rul. & Iohns. in Lexitc. Parac. aliam finxit distinctionem in Mathematicam Elementalem, vel Elementatam, quae habet subjectum corpus visibile & palpabile; & in Sydeream, vel Adeptam, cujus subjectum est corpus visibile quidem, Ped non tangibile, quale est Sol, aut Luna in aqua apparens. Philcs. Sagac. l.r.c. 8. Matorium est Ammoniacum, vel Galbanum, lohns. Lex. I. 2. Matos, μάτος, idem, quod ζήτησις, quæstio. Erotian. Onom. p.  74. B. Galen. in expos. voc. Hipp. Matracium significat Vas ad liquorem aliquem, vel aquam excipiendam utile. Willis usus est pro Matula, in Exerc, de Urinis. Blancard. descripsit per sacculum, cui inest Tartarus calcinatus, vel aliud quid, qui etiam interpungitur in modum crucis, ut liquores inde in cella humida resolvantur, in Lex. A, Beguino Matracium etiam usurpatur pro Cucurbita. Matrimonium, συζυγία, idem, quod Conjugium, Connubium. Vide supra Conjugium. Matrix, μήτρη, proprie idem est, quod ὑστέρα Uterus. Vide Hystera. Chymicis Matrices omnium rerum dicuntur Elementa. Rul. Iohns. ParacelsuS tres matrices constituit : unam aquam, super qua Spiritus Dei quievit t Alteram matricem mundi, & Adae ; & Tertiam matricem omnium hominum Evam, Paramir. 1. 3. de ortg. morb. matric. item tr. de Caduco Matricis, ubi Uterum muliebrem vocat mundum parvum. Denotat igitur Chymicis matrix id, in quo corpora naturalia primum oriuntur, foventur, & incrementum capiunt, perfictunturque, Libav. T. IV. oper. p. I75. ex quo loco etiam pater, matrices dividi posse in nativas & peregrinas. Accipitur ab iisdem etiam pro vase vel ovo Philosophico , in quo operationes lapidis Philosophici parandi perficiuntur, de quo vide Theatr. Chym. Vol. I. p. 506. Partem quoque mediam stirpium post corticem & lignum tertiam matricem vocati, aliis vero cor, aliis medullam, scribit Joh. Costaeus de nat. stirp- l. I. c. 8. p. m. 40. Matto, μάττω, μάττομαι, idem quod ζητέω, quæro , unde ἐσμάττεσθαι, Inquirere, investigare significat, quo verbo aliquoties usus H pp. 2. de art. t. 27. et 47. i. 1. de morb. mul. XCVI. 24. Ita & καταμάττεσθαι idem notat, i. de int. aff. VII. t-6. XXX. 37. Junge Foës. pag. 399. Alias & μὸττειν pro μάσσειν ponitur, & significat pinsere, miscere. Linden. Ex. XVI. §. I49. Matula, ἀμὶς, Matella, significat vas urinarium; in quod urina mittitur. Pro inspectione urinae debet esse vitreum & purum. Meminit Galen. I. I. de diff. resp. c. 1 2. Maturatio, πεπασμὸς, πέπανσις, proprie sumitur de arborum fructibus, cum ex immaturitate maturitatem adepti funt. Per abusionem vero de nostris corporibus, cum humores excremeniitii coacti fuerint. Erotian. in Onom. p. m. 87. D. Vide notas Eustachii ad h. l. Differt à coctione, xisee, quod haec fit alimentorum, illa vero succis excrementitiis aut vitiosis tribuatur. Est enim-xiTrarais, cum materia noxia morbum efficiens devicta est, ac superata vi naturae, ut ad exeundum sit habilis. Diet. n. 668. In hac significatione saepe ufus Hipp. 1. Epid.s. 1. t. 71, f 2. t. 44C 45. i. 6.s. 5. L Plura loca vtde apud Foës. pag. 492.' Medicamenta hujusmodi maturationem promoventia vocantur maturantia, πεπαντικὰ, quo & in specie suppurantia , ἐκπενέυκοντα, pertinerit, Gal. C. 2. in 6. Eptd. t. 31. Hinc & Ruland. maturauva hoc sensil deicripsit. Apud Chymicos maturatio est exaltatio e rudi cruditate ad maturum & perfectum. Estque quadruplex; Digestio & Circulatio, Fermentacio & Projectio, de quibus singulis suis in locis. Rul. & Iohns. De Maturatione metallorum & Auro volatili vide Theatr. Chymic, Vol. IV. p. 361. Maturus, πέπων, dicitur de omnibus, quae eX coctione siiam perfectionem acquisiverunt, v. g. de fructibus, de humoribus, de excrementis. Hipp. I aph. 22. Jung. Dieter. d. l. Opponitur τῷ ὀμῷ, crudo, de quo supra. Matutinus, ὄρθρος, dicitur de ea diei parte; quae Mane vocatur. Vide Mane. Respondet veri, & eit calidum & hunstdum tempus. Mercur. 1. 3. V. L. c. 1. ex Oribafio. Comprehendit interdum & antelucanas horas, vel diluculum. Eo tempore corporis & ingenii vires vigere testatur una cum experientia quotidiana Lang. i. 1. ep. 55. Maxeinos, μάξεινος, Maximus ’, nomen pifcis, qui &Asellus, & Gallerida dicitur. Alii legunt μύξινος, Lind. Ex. XI. §. 34. Maxilla, γνάθος. mala. Vide Gena, Gnathos. Maza, μάζα, μάζιον. Vide Massa. Meatus, πόρος, terminus in Medicina usitatissimus, notans viam, per quam humores, spiritus, excrementa, vapores, flatus, vel influunt, vel eflluunt. Unde Meatus à Galen. quoque divisi sunt in sensibiles, & insensibiles, apertos, & latentes. Sub sensibilibus & apertis comprehenduntur & vasa, canales, cavitates, & pori cutanei, qui καὶ ἐξοχὰ, in Ubr. de diff febrium alibique πόροι, meatus, vocantur, de quibus vide Barthol. l. I. Anat. c. 2. Ita Herophilus meatum, sive oripyr , simpliciter appellavit nervum opticum, qui à cerebro ad oculum pertinet, sensibilis spiritus viam, teste Galen. I. 1. de sympo. catff c. a. Meatus auditorius, πτρ® ἀκουστικὸς, vocatur, qui in osse petroso est anfractuosus, Galen. lib. 11. de V. P. C. 12. apud Bartholin. meatus cochlearis, tortuosus, caecus, capreolaris dictus, libell. 4. C. 6. Meatus genitalis est, qui semen & genituram à testibus haustam ad penis radicem defert, & juxta radicem vesicae varicosus existit, unde & Varicosus parasiata appellatur, Gal. l. 1. desem. c. 15. Barth. l. I. c. 23. Meatus Cysticus vocatur ductus à cervice vesicae felleae procedens, & in communem dictum choledochum desinens, ld. d. i. c. 15. Latentes insensibiles funt meatus parvi, & visum fugientes, non solum partium superficiem occupanteS, sed & per totam carnis, ossium, cartilaginum, nervorum, ligamentorum, &c. substantiam disseminati, à quorum ordine, vel per caussas externas, vel internas turbato, variae aegritudines oriri possunt ac solent. Gorr. Mechane, μηχανὴ. Vide Machina. Mechanica, μηχανικὴ, vocatur Ars manuaria, quae alias Opificium dicitur. Qua ratione illas artes cum Medicina comparaverit Galenus, lege in Lib. ad Thrafybul. e. 24.seqq. Ita Linden. non veretur, praeferre Mechanicum in sua arte excellentem duodecadi Doctorum, qui praeter inane nomen nil sunt, Ex. II. §. 36. Quandoque vero strictius sumitur vocabulum pro illa duntaxat arte, quae succurrit nobis in illis difficultatibus, quas praeter naturam molimur, & in quibus naturam ipsam vincimus. Hinc & Mechanici dicebantur, μηχανικοὶ, illi, qui praestabant in excogitandis ariificiosiS instrumentis, quibus onera sublevantur, ex Vitruv. C. Hofrn. in Gal. LL. de V. P. n. 447. Helmontius ad Cbymiam applicare non dubitavit, uti patet ex tr. de febr. c. S- n- 25. z6. Patacelsus vero more solito plane abusive sumsit, tribuens Mechanicam coelo, sideribus, homini, morbis, passim in Paramir, l. 3. Tr. 1. i» Fragmentis passim, in specie in sragm, ad Tom. III. referendis, ubi describit Mechanicam morborum , quae tractat, quomodo morbi fabricentur. Haec mechanica vel mechmico-organica morborum generatio hodieque apud quosdam tantum invenit applausum, ut caulsas omnium pene morborum in partibus solidis consistere existiment, imprimis vero hanc de mechanica morborum generatione hypothesin D. D. Stahlius in suis lectu dignissimis Dissertationibus, praesertim vero in Differt, de Molibus humorum Spafmoticis c. 12. p. 44.seqq, declaravit, congestiones humorum & translationes ceu morborum internorum praecipuas causias inde deducens. Mechanopoeotica, μηχανοποιητικὴ, est inventio artis aquaticae, ut fontium in aërern pulsorum, fyringarurn, aquarum, exaltationum per fistulas & ventilia, folles, ac similia. Dorn. Rul. & lobus. in Lexic. Mechili Paracelso dicuntur hominum quoddam genus monstrosum, quamvis non constare possit, quales sint, annumerat Gigantibus, Cyclopibus, & Loripedibus , tr. Pbi/os. ad Athen. l. 1. text. 24. Mechoacanna, nomen purgantis radicis, quae & Bryonia Indica Oriental. aut Rhabarbarum album vocatur, cujus historiam & vires prolixe descripsit Rolfink. de purgant, fect. 2. art. 2. Schroder. l. 4. ci. 3. n. 428. Fr. Hofm. in clav. ad h. l. Gtalappa vocatur Mechoacanna nigra. Meconium, μηκώνιον, Latine Papaverculum r à μήκων, quod Papaver significat : Homonymon est. Proprie & quidem late notat fuccum Papaveris concretum . & ita confunditur cum Opio, Gal. I. 3. de S. Fac. cap. 2 o. i. 1. de C. Μ. P. G. c. 4. i, 2. de Anud. c. 7. Alii tamen accuratiores differentiam inter Opium Si Meconium constituunt, illud dicentes Lachrymam, quae stillat ex capitibus papaveris maturescentibus, & leviter incisis, hoc vero succum ex capitibus & foliis r. vel ex tota stirpe coctis vel expressiS paratum & concretum, opio viliorem & ignaviorem. Dioscor. I. 4. c. 65. Plin. I. 2o. c. 18. Rhod. ad Scribon. nttm. 22. & 86., Scbrod. i. 4. cl. 2. n. 3 14. Improprie, & propter aliquam coloris & consistentiae similitudinem, dicitur de. excremento, quod ex toto foetus nutrimento in utero, in urinaculo congeri foliturn, toto uteri gestationis tempore, Gal. I. An animal sit id, quod in utero est e. 5. Verum potius est excrementum, quod in intestino coeco infantis, utpote grandiori, quam in adultis; continetur. Mecos, μῆκος. Vide Longitudo. Medea, μηδεία, nomen proprium (1) IncantaZ tricis, vel veneficae, quae uxor Jasouls, quam Euripides introduxit in Tragced. ejulque meminit Gal. I. 3^ de Hip. & Pl. decr. c. 3. (2) nomen medicamenti, quodj parabatur ex sulphure, & humtdo bitumine. Hoc illitum alii corpori. statim accendit; ubi calor in id inciderat, uti scribit Gal. i. 3. de Temper. c. 2. (3) nomen alicujuS gemmae, ita dictae, quia reperta primum creditur ab illa venefica Medea. Sed fortassis verius vocaretur Lapis Medus, quia adfertur e regione Medorum. Estque niger, habens venam aurei coloris, reddens succum croceum, & saporem vini. Laudatur praesertim à MagiS contra ebrietatem, & ad amorem conciliandum. Rul. existimat, esse speciem Haemattsts nigri , qui reddit succum croceum. Conspicitur & in Cherussia, Germaniae regione, ubi etiam ipse HaemaFttes niger , licet venae non sint adeo coloris aurei, sed palleant. Meminit hujus Gemmae Plin. I. 37. c. 10. Rul. & lohns. Medela, θεραπεία, ἴασις, idem, quod Curatio, Sanatio. Vide Cura. Medeni Paracelio notat exulcerationem cutaneam, similem furunculis, formicis &c. l. 5. de exui- cerationibus, alusque symptom. Gal. c. 6. Unde & Vena Medena dicuntur ulcera in manibus & pedibus, quae alias Dracunculi vocantur. Appellatur & Vena Saniosa. Wakh. Sylv. Medic. p. 1474. Apud Avic. describitur, quod fit affectus corporis externus, quando pustula quaedam in ambitu oritur, & postea sit vesicula, e qua egreditur aliquid rubrum ad nigredinem, declive, & postea non cessat prolongari, quasi in veritate esset vermis. Unde & nonnulli existimarunt, quod sit anirnal, ita vocatum à loco Medina, ubi frequens fuit, Avic. i.4.fen.3. tr. 3. c. 21. Integrum etiam de hoc morbo tractatum conscripsit G. Η. Velschius Medicus Augustanus. Mediana vena vulgo dicitur vena illa sub cubiti flexura, Avic. Nigra, ramus Basilicae, 8c plerumque secari potest absque periculo, quia nullus subjacet nervus nec arteria. Bartholin. Fibell. 1. An, c. 7. pug. 642. Medianum, Mediastinum Latinis AnatomiciS vocatur duplicata membrana, thoracis cavitatem, & pulmones in duaS partes veluti dispescens. Estque revera duplicata pleura, quae pleura sub costis dicitur tlfcnr dmssuxus, membrana succingens. Mediastinum vero ὑμὴ, δίαφράττων, intersistens, Gal. l. 6. de V. P. c. 3. Barthol. l. 2. Anat. c. 4. Medianum etiam de Mesenterio dictum fuisse, licet colligere ex Vesal. I. 5. de II. C. F. c, 6. in princip. Ita & Septum Illud Cerebri pellucidum, quod intercedit ventriculum ejus dextrum & sinistrum, anteriores vulgo dictos, vocatur Mediastinum cerebri. Barthol. /. 3. An. c. 6. p. 492. Medianum quoque vocatur trabs transversa grandior, quae ab una domus parte ad alteram protenditur, & alias trabes miriores sustinet. Gr. μετέδμη. Hippocr. 4. de art. t, 43. Gal. in comrn. ad h. 1. Foës. p. 408. Vide Mesodme. Medica herba, foenum Burgundicum. Joan, Rueli lius in nomenclatura res vetetcin. Medicamentum, φάρμακον, est valde πολύσημον. Interdum nimis late sumitur pro Omni eo, quod nostram naturam alterare potest, Gal. Z, I. de S. Fac. c. I. & ita venena quoque φάρμακα, medicamenta, dicuntur. Nimis stricte accipitur, quando significat purgans cum per superiora, tum per inferiora, v. gr. apud Hippocr, lib. 7. Epidem. VIII, 2. Intermedia significatio receptissima est, quando idem notat, quod Remedium, Auxilium, Indicatum Medicum ; & ita Medicamentum est, quo homineS conservantur, aut curantur. Ubi quidem generalius Omnis apparatuS, & materia, quae humanam naturam, quaqua ratione dispositionem ejus mutando, conservare apta nata est; & ita Alimenta quoque complectitur, uti patet ex loco Hippocr. 3. de purgant, in princ. sed acceptio haec rarior est. Propria magis notio medicamenti ad illa solum spectat, quae vim non alendi habent, sed agendi in corpus & naturam, aut invitandi, aut irritandi in officium, quoties id ignavius obiit, uti eleganter scripsit Linden. Ex. XII. §. 39. seqq. Recte commendantur ex Herophilo, quod sint Divinum munus. Prorsus enim, quod tactus Divinus efficere potelt, id praestant medicamenta ufu, experientiaque probata. Scribon. in Epist. ad Callistum in princ. Unde & Gal. Manus Deorum vocavit. De definitione, divisionibusque diversis vide passim apud institutionistas, &, si placet, in Dogrnat. nostr. Ρ. VI, c. r.seqq. Jung. & Dieter. n. 886. Medicaster & Medicastra vocantur, quando artem Medicam, quam non recte callent, exercere non verentur. Quod sicut bedie frequentissimurn, ita dolendum, quod non solum viri sed & feminae medicastrae in rebuspublicis non solum tolerentur, verum etiam constituantur & juramento adstringantur. Utinarn Magistratus perpenderet Decisionem D. P. Ammanni in Irenico pag. pi.seqq. Medicatrina, ἰατρεῖον. Vide Iatreion. Medicina, homonymon est. Vel enim idem significat, quod Medicamentum, φάρμακον, de quo p. a. Vel sumitur pro Arte Medica, Graece ἰατρικὴ dicta. Vide Iatrice. Est scientia fanandi, non nocendi, Scribon. d. l. Medicinales dies vocantur in morbis acutis illi, qui nec critici sunt, nec indices, & ita ad ap-t plicanda & propinanda remedia, praesertim evaeuan-; tia, commodi. Alias & Vacui nonnullis appellantur. Medicon, μηδικὸν, epitheton pharmaci deleterii, sive venenati, estque idem, quod Pharicum, notante Rhod. ad Scribon. n. 195. Medicus, ἰατρὸς, Viale latros, Medici saepe etiam vocantur in plurali Medentes. Medimnos, μέδιμνος, medimnus, nomen men^ surae aridorum Atticae, sed agricolis frequentior, quam Medicis, ob magnitudinem. Continet Choenicas 4,8. h. e. Io8. libras menfurales, seu rnodioS 6. non medicos quidem, sed georgicos. Ejus nota fuit apud Graecos, Gorr. Meminit & AEgineC l. 7, de pand. VT mensur. in sin. h. t. c. 2. et alibl. Mediocritas, Mediocris, μεσότης, μετριότης. τὸ μέτριον, σύμμετρον, est nihil aliud, q.Iam modus & ratio temperandae utrique extremitati, qua defectus, qua nimietatiS viventis, quae uti in omni re optima, ita quoque in sanitatis negotio Medico maxime observanda, uti patet ex Galen. i. 5. desan. tu. c. 2. Jung. Dieter. Iatr. num. 545. Mediocritas est illud, quod unicuique naturae, aetati & regioni convenit. Huic assuefieri debet quilibet, ut simus confervetur. Meditatio, μελέτη, μελεδώνη, μελεδὼν, idem, quod Cura, Exercitatio. Dicitur & ἐπιμέλεια. Vide Cura. Graeca vocabula passim occurrunt apud Hippocr, quae loca collegit Foës, in Oecon. pag. 404. 405. Spagy ricis meditatio dicitur, quoties cum aliquo alio colloquium habetur internum, qui tamen non videtur. Ut cum Deo ipsum invocando, vel cum feipso, vel proprio Angelo bono, Rul. Laudant etiam propterea Phtlosopoiam meditauvam, ceu à qua per Spagyricam ad veram & adeptam sapientiam tutissimum fieri transitum sibi persuadent, cujus Philosophiae primus gradus dicitur Meditarivttmstudium, quod est inquisitio sedula veri, & oblivio mundani, quantumvis necessarii. Verurn hoc studium fapit enthusiafmum. Vid. Ut. Chym. Vol. L p. 3 99. seqq Meditullium, ἐγκάρδιον. Vide Encardion. Medius, μέσος, μέτριος, variis accipitur modis, prout de variis rebus praedicatur. In genere & communiter Medium illud dicitur, quod inter duo extrema est, sive aequaliter & arithmetice, sive proportionaliter & geometrice ; in qua posteriori significatione idem est, quod σύμαετρον, moderatum, aut mediocre. Ad priorem vero significationem pertinet, quando Umbilicus vocatur Medium neutris, imo totius hominis. AEqualiter enim distant partes extremae omnes ab umbilico, Keuclien. ad Sammon, p. I88. Item media figura membrorum, quae est inter pronam & supinam, aut quae nec habet musculum agentem, neque violenter patientem, Galen. i. 2. dc mot. mttsc. c. 3. Medius digitus quis sit, vide Dactylos. Ita 1J. GOthofr. Bidloo mediam meningenr inter crassam, quae Dura mater dicitur, & tenuem, quae Pia mater nuncupatur, dati statuit ab aliis nondutn descriptam, quam delineatam exhibet Anat. Tab. VIII. Analogice etiam aliis tribuitur, v. g. Vtta media dicitur ἐνέργεια animae operationibus quidem suis, sed non vitalibus instructae, ad quas tamen ei regressus dari potest, de qua vita media prolixius disseruit Kerger. de firment s. t.c- 6. p. 48.seqq. An fortassis Paracelsus in suis scriptis eam tntellexit, quando aliquoties meminit illius ? Porro- medium quoque idem significat, quod ἀδίἀφορο,, indifferens i ita Res non naturales possunt dici mediae} vel medio modo se habere ad sanitatem & morbum. Dogm. nostr. P. I. c. 6. p. 7 2. Quo pertinet ea quoque Notio, quando Media ponuntur pro instrumentis Medicis. Ita res diaetae, medicamenta, & chirurgicae OperationeS sunt media, quibus Medicus utitur ad finem luum Obtinendum, hoc est, instrumenta, seu materiae medicae. AEnigmatice, sive fpagyrice tandem Medium Coeli vocatur Luna & Margesta alba, Rul, & lohns. Alia media in Opere Spagyrtco vide in Theatr. Chym. Vol. I. p. 425. 432. 436. Media mineralia iis qIIOque appellantur, quae mediam obtinent naturam inter metalla & lapideS, quando scil. liquescunt, ut metalla, non vero producuntur malleo, sed dissiliunt, ut lapides; quo pertinent omnes margasitae, & plura alia, de quibus vide d. l. p. 204. 2O5. Medo, idem, quod Mulsum, vel Aqua mulsa. Vide Hydromeli. Medulla, μυελὸς, de diversis corporibus à partibus dicitur. I. de substantia pingui, albicante, sensus experte, in cavis Ossium contenta, de qua controversi (olet : an humoribus, aut partibus solidis annumerari debeat '( Gal. defendit, esse Ollium alimentum, Z. 3. desac. nat, c. 15. et l. 1 i. de V. P. c. IS. Junge C. HOful. in Comm. ad LL. de V. P. n. 847.seq. & Instit. l. 2. c. 131. Deinde de ipsa cerebri substantia, quae vocatur à quibusdam μυ,λὸς, ἐγκεφαλίτης, medulla cerebralis , vel τοῦεθύκεφἀλου, cerebri, Gal. l. 8. de V. P. c.a. Vid. & KeuclI. ad Sammonic. p. 186, quamvis hodieque recentiOres interiorem saltem ejus portionem duriorem, candidiorernque, in qua siti sunt ventriculi, vel sinus, hoc nomine insignire sedeant, Barthol. /3. alnot. c. 3. ad differentiam exterioris partis, cinericii coloris, quae Cortex appellatur. Porro & portio cerebri prolongata per vertebraS colli, dorsi, & lumborum, usique ad os sacrum, etiam dicitur μνελὸς ῥμχίτης, Medulla spinalis, Galen. lib. I. de motu muscttl. c. I. Jung. Barthol. /ibest.3. Anat. c.3. Hipp, dicitur μνελὸς νωτιοεῖος, medulla dorsalis, 5. aph. 18. Vide Diet. n. yyc. Hujus accuratam Anatomen & artificiosam exemtionem e sita theca, vel sede ossea tradidisse Blasium, patet ex Henr. Oldenburgii Actis Philosoph. Anno 1666. m. Februario. Alias vocabulum Medullae etiam latius accipitur, dum per metaphoram folemus ita appellare, quod in omni re optimum est, uti demonstravit Libav. tr. de igne Nat. c. 49. Schroderus aequivocationem vocabuli ita expediit t Medulla in mineralogia partem molliusculam denotat, quae in saxis nonnunquam reperitur, ( cujus varias species refert Rul. in Lex. quae non suit hujus loci,) lii Phytologia medium cujuslibet partem molliorem ac praestantiorem refert, quam & cor, matricemve appellant. ( Huc pertinet etiam ἐγκάρδίοι, meditullium. ) In zoologia adipem significat, in ossium medietate contentam; vel molliorem illam sutstantiam, quae in spina & cranio est, ί. I. cap. 2, Catalogum medullarum ossicinalium vide apud eundem, l. 2. c. 31. Medullata cura Paracello dicitur, quando morbi radices in medulla ossium quoque infixae sunt, de qua videatur i 7. de morb. Gall.origjcauff. es’ curae.IO. & i.8.c.2, Megaleion, μεγαλεῖον, Latine Magnale; de quo supra. Alias μεγαλεῖον est quoque nomen unguenti, à Meaaleo autote, qui composuit, quod & Mendesium, μενδήσιο,, alio nomine à patria ipsius appellari, vult Galen. l. t, de C. Μ. S. L. cap. 2. Verum Dioscorid. distincta esse unguenta Megaleum & Mendesium, docet l. I. c. as et 72 Ju. g. Hter. Mercur. /. a. V. L. c. I9. Csem. Alexandr. rna.it, Megallium appellari, à Me- gallo, vel Megallio, Siculo inventore. Confer, ad Saraceni Scholia in c. loc. Dioscor. Megalocoelos, μεγαλόκοιλος, ventricosus, idem, quod προγάστωρ, ventre prominulo praeditus, cui venter inferior cum intestiniS justo amplior est. Gal. 1. I. de Al. Fac. c. I. Megalophonos, μεγαλόφονος . qul magnam edit vocem, aut vociferatur, ideo, quia lato est thorace, & calore nativo multo praeditus, Hipp. 6. EpoI. s. 2. t, 24. Megalosplanchnos, μεγαλοσπλάγχνος, dicitur Hippocrati is, cui magna & elata in tumorem sunt viscera; & quidem praeternaturaliter ob tumorem aliquem p. n. sive scirihum, sive oedema, sive inflammationem, Hipp. 3. R. V, I. A. t. 9. et I 2. Gal. in comm. adh.l. Dicitur & vinum οινος μεγαλόσπλαγχτος, effective, hoc est, viscera in molem attollenS, feu magna viscera facienS, d, I. t. 2. Alioqui etiam in bonam partem sumitur, significans generosum, cujus eximiae sunt corporis, animique virtuteS. Vide Foës. p. 4oo. Megalotechnos, μεγαλότεχνος, idem, quod Mechanicus. C. HostII. C. in Galen. LL. de V. P. n. 249. Megas, Megethos, μέγας, μέγεθος, Magnus, Magnitudo. Vide Magnitudo. Meio, οὐρέω, idem, quod Mingo, h. e. urinam reddo. Vide Mictio. Meiosis, μείωσις, Lat. Imminutio. Vel idem est, quod μινύθησις. Vide Imminutio, ln qua significatione usurpat Hippocr. /. I. de Diaet. XI. 48. XIIX. 12. 1. 2. Epid.s. I. 67. Vel significat tempus illud in morborum circuitu, in quo de febriS magnitudine aliquid demitur. Foës. p. 402. Meiracion, μειράκιον, adolescens, scil. qui aetatem agit ab anno 18, ad 2 5. notante Galen. ad 5. aph. 9. Uius alias vocabulo hoc Hipp. l.apb.I3.VidAEiet, « 525. Meiuros, μείουρος. Vide Myuros. Mel, μέλι, quid sit, notum est; videlicet succus quidam dulciS, ex floribus variis ab apibus elicitus, in illis proprio mellifico fermento, & calore elaboratus, & iterum per os excretus, in alveariis artificiosissime cera ac propoli mistus atque depositus, consistent.a neque nimis dilutus, neque nimis crassus, odore ac sapore jucundus, cum aliqua acrimonia. Cujus historiam, electionem, facultatSS, & praeparandi rnodoS vide passim in autoribus, videlicet Gal. l. 3. de Al. Fac. c. 39. & alibi saepius, quae loca inquiri possunt in Theatro Mundellae. Diosc. l. z. c. IOI.seqq. Schie, l. 5. c/. 4. n. 94. Aldrov. l. t. de Insect. cap. t. Fr. Hosati. in Clav. ad Schr. c. l. Bruyerin. de re cibar, l. Io. c. 7. C. Hofm. Inst. l. S.c. 14. aliisque pluribus. Jung. lunken. Chym. Exp. Cur. P. t.s. 2, c. 8.p. tpo.seqq. Catalogum MelUum Ossicinalium vide apud D. Schroder. l. 2. c. 84. ut & in Dispensatoriis. Mei Cedrinum Hippocr, dicitur, quod ex Cedrii roris modo defluit, & coriis super terram extensis, excussisque arboribus in ollaS & fissilia excipitur, Melque roscidum vel Xëreum vocatur ; estque vel ipsa Manna, vel huic affine. Legetur l. de Ulcer. IX. 3. Mel Vitrioli vocatur ejus Oleum Saccharinum , vel verum ejusdem Sulphur, culus praeparationem tradit Libav. Alchyrn. Pharmac. cap. 2 8. Mel arundinaceum Cannae idem est, quod Saccharum, de quo suo Joco. Mel Ponticum venenosum, vide Ponticus. Mel Saturni vocatur à Crollio Sal sive Saccharum Saturni in Basil. Chym. quod Hartrnannus Mollaginem vocavit Disput. Chymtatr. XV. Coro/i. 11. Melaena, μέλαινα, Lat. Nigra, à Masc, μέλας, niger, κατ’ ἐλοχὴν morbum significare ex atra bile ortum, vult Gal. in expos. voc. Hipp, melaena radix aspalathi est ex genere aromaticarum, auctore Galeno in exeg. Melanagoga, μελανάγωγα, vocantur medicamenta atram bilem evacuantia vulgo credita. Blas. Med. Univ. p. 6I.85. tnultique alii Autores. Melanchloros, μελάγχλωρος, epitheton à nigro, viridique colore desumtum, duorum diversorum medicamentorum t unius quidem Trociiiscorttm, apud AEgin. l.y.c. 12. circafin. & alterius Emplastri,d. l. c.ty, ad nervorum vulnera, & cruentis apti. Melancholia, μελαγχολία. In hujus vocabuli explicatione quemadmodum plerique omneS consentiunt, duo praecipue denotare ; 1. Humorem aliquem excrementitium, naturalem, & praeternaiuralem. z. Morbum ; ita in utriuique determinatione gravissimae adhuc Occurrunt tricae & difficultates, Ob sententiarum & opinionum varietatem, quas omnes ventilare excederet instituti nostri limites. Libet saltem sticcincte utramque significationem proponere. Quando Melancholia humorem significat, intellexerunt Veteres, Gal. & ejus sectatores, humorem succulentum, erasu sotm, frigidum, & siccum , faecem sanguinis, naturalem tamen & benignum, in liene collectum & fecretum. Enimvero quia talis limus scnguinis neque in hoc viscere reperitur s neque etiam alia loca excretoria adfunt, per quae eliminetur illud excrementum e corpore ; nobis verosin ilius hactenus viftIm fuit, per Melancholiam, vel Melancholicum humorem naturalem intessigere succum Pancreaticum, sive liquorem illum limpidum, in Pancreate glanduloso vulgari cole lectum, & per peculiarem ductum Pancreaticum, Vel VL-sqngiarIum dictum, ad intestinum duodenum una cum bile delatum, unaque cum materia fecum alvi excretum. De cujus Origine integram Exercitationem conscripsit Regn. de Graef h. tis. quamviS quoad ufum illius liquoris nondum eidem aut aliis consentiamus. Cui vero magis placuerit sententia celeberrimi D. Wedelii statuentis, Melancholiam esse acidum quid commune sanguini & lymphae, & utrumque sedem & Originem suam habere in liene, quemadmodum e phaenomenis variis probare annisus est Phystolog.c. X.pag.^oI. seqq , ei non erimus adversi, modo Cl. Autor clarius expressisset, quid acidum illud sit, an fluida, an vero folida substantia, neque ita sub umbra delituisset. Per Melancholiam vero praeternaturalem inteliigendus nobis videtur idem Humor Pancreaticus diversimode corruptus, & praeternaturaliter constitutus, ob languinis vitiosam variam diathesin, quam sequi solet, praesertim Vero, si acidior, & vitriolaceae, aut penitus corrosivae acidae naturae suerit, ubi Atrae Bilis titulo insigniri commode poterit, ex veterum hypothesi. Vide supra Bilis Atra. Cui haec non arriserint, illi liberum esto, certiora & meliora proferre, nosque paratos inveniet ad suffragium. In altera significatione, qua Melancholia morbum denotat, communis consenlus est, quod intelligatur DelirU ipecieS cum tristitia & metu, sine caula evidente, oborta. Nec dissensus occurrit circa divisionem in Melancholiam Essentialem, vel Idiopathicam, & Confensualem, sive Sympathicam  : quo pertinent Melancholia Hypochondriaca, Uterina &c. Verum circa causarum internarum expositionem minime inter se conveniunt, ob antea dictam humoris melancholici ignorantiam. In hac discrepantia & obscuritate nobis prae omnibus perplacet descriptio Melancholiae à C1. Wiilis proposita, tr. Axirn. Brut. P. II. cap. II. ubi demonstrat, mixtum esse morbum cerebri, & cordis, à spirituum animalium & vitalium vitio ac inordinatione procedentem ; ex qua hypothesi haec plenior definitio dari poterit: Melancholia est delirium, vel continuum, vel interruptum, absque febre & furore, cum tristitia & metu, profundis sermonibus, absurdis, & interdum desperatis, actionibus etiam quandoque ineptis, sibi, aliiSve noxiis, inlomniis terrificis, vigiliis, aliquando etiam cum inflatione hypochondriorum, ructibus, murmure, difficili respiratione, anxietate circa praecordia, tinnitu aurium, proveniens à spirituum animalium, & s.anguihiS impuritate p. n. diversimode acida, vel austera, aut acerba vitriolacea, intemperiem cordi & cerebro Melancholicam cum obstrutctiOnibus viscerum referente. Hujus morbi tres gradus constituit & egregie explicavit p. a. laudatus ssiedel. Patholog. dogm. sect. q, c.p. p. e cie .seqq. Jungatur, si placet, Dieter. num. $z6. Observationes vatias apud Schenlt. & alios Autores reperies, quoS allegatos videbis in Eph. Nat. Cur, Ann. 111. Observ, 148. Adde C. Rejes C, El. q. 27. n, 2I. seqq. & de Hypochondriaca, 2.73. A Chymicis vel Spagyricis Melancholiam quoque Vocari ipsum Lapidem Philofophorttrn; patet ex.Th, Chym. Vol. IV. p, 718. 727. Melancholicus, μελαγχολικὸς, dicitur vel de late sanis, temperamento melancholico praeditiS, vel de aegris. Descriptio vero temperamenti melancholici satiS concinna videatur in DD. Stahlii Differt. de Temperament, c. 8. AEgri melancholici dicuntur, qui de. lirio taciturno magis quam furi.ofo correpti sunt, & varias impressiones absurdas fovent, illisque saepe fortiter inhaerent, quemadmodum p. a. de Melancholia p. n. plura dicta sunt. Melanchrus, μελάγχρους, dicitur, qui nigro vel atro colore praeditus est, augqui ictero nigro laborat. Hippocr. I. 6, Epid.s. 2. t. 36. quamvis nonnulli legant μελάγχλωρος. Foës. p. 4 02. Linden. Ex. IV. §. 82. Melanderinos, μελανδέρινος, nomen piscis. Melanuro similtS, quem Sargum alterum vocat Aldrov. i. 2. de pise. cap. 17. ubi ejus historiam vide. Meminit & J. Alex. I. 14. Sal. c. Io. Melanorrhizon, μελανόῤῥιζον, i. e. nigras radices habens. In specie de belleboro nigro dicliur. Gorr. Melanotriches Hippocrati dicuntur, qui nigros habent capillos, i. de A. L. & Aq. LV. y. & forsan alibi. Melan pharmacon, μέλαν φάρμακον, certa medicamenti compositio est, quam Hippocrati tribuit Galenus in exegesi & ad librum περὶ ἐλκῶ, provocat, sed cum non reperiatur in hoc libro, qualis nunc extat, credendum est, vel librum in parte hac deficere, vel tecte, aut alio nomine medicamentum describi, vel Galenum non recte meminisse. Foësius atramentum eo nomine indicari autumat, cujus usus in dignoscendis ossium rimis est, atque ejaS mentio fit à Paulo AEgineta, & Celfo. cons. Foësius. Melanpsithium, μελαμψίθιος, nomen vini passi, quod crassum est, multi nutrimenti, uti notavit ex Diosit. i. 5. c. 9. Linden. Ex. X. §. 103. Melanteria, μελαντηρία, succus est in metallis concrescens, coloris nigri, quamvis exiccatus plerumque evadat cinereus. Valde adstringit, simul tamen vim causticam Obtinet, quemadmodum Misy. Quidam Atramentum metallicum nominant. Dioscor. lib. 5. c.I I 8. Galen. l. 9. de S. Fac. h. stt. Vocatur & Creta sutoria, Atramentum sutorium. RlIcd. in Lex. Scribon. pag 4oS. Datur & friabilis Melantecia, teste Chiocco, Mus. Cala ceol.sect. a. p. 475. RulanduS vero & lohns. deicripserunt, quod species Chalcanthi, sive Vitrioli, fusci in coeruleo coloris; duplleemque constituerunt, quarum quaedam in faucibus cuniculorum, e quibus aes eruitur, sàlis modo concrescit; quaedam in summa facie curticulorqm coit, estque terrena. Arabes bitrtam dicunt. Alias Melantecion quoque est clavorum veterum fcrreorum rasura. Idem. Melanthelaeon, μελανθέλαιον, i. e. oleum C semine nigellae expressum, Diolc. i. 1. c, 46, Melanuros, μαλάνουρος, piscis vocatur saxatilis, aut in arenosis littoribus degens, cujus historiam & usum in cibo & medicina tradit Aldrov. l. t. de pise. c. 13. Melaones, Melones, vermiculi nigri, qui contriti Odorem bonum reddunt; meIIss Majo in prato repelluntur : Item scarabaei viridis genus, luteo auri colore lucens. Rui. & lohns. Melas, μέλας, niger, ater. Ita vocatui species coloris obscurissima & infima, quae ob id alium nullum recipit; contra quam albus, cum sit summus, caeteros admittit omnes, & se interim remittit. Lirati. Ex. XVI. §. 2O9. Diet. n. 528. Reliqui ergo colores sunt medii, Gal. i. I. meth. rned. c. 7. Verum etiam μέλος, stricte accipitur I. pro veratro, vel helleboro nigro, ap. Hipp. 2,de R. V. I. A. t. I r. in feminino μσὲαινα pro atra bile, t. 2. de morb. LXXI. 2. In neutro μέλαν ponitur aliquando pro Cinere Cyprio, quo ad oculos utimur, Hipp. l. a. de morb. mttl. ubi tamen vitioie legitur μελάνθιον. Aliquando pro excrementis, 4. aph. 25. 1. Prorrh. s. 3. t. 3 5. 57. 3θ. Interdum additur cerrum substantivum, v. g. μέλικν φάρμακοτ, nigrum medicamentum, Hipp. /. de cap.vttln. XX.y. & in Spuriis ad l. I. de morb.mul.Il.S. Aut epitheton, v. g. peapisr, scriptorium, & ita notat atramentum} Galen. & vEginet. passim. Emplastrum quoque vocatur μέλος, apud Aes. I. I 5. quod alias proprio nomine οὐσία vocatur, vim habens anodytiam, & siccantem. Trochiscorum quoque nomen μέλος apud eundem legitur, citante Gorr. Vide etiam Niger. Nigredo. Melasma, μέλασμα, vocatur species sugillati, vel ἐκχυμώματος, quando nigrescit, For, Z, 5. Chirurg. Obs. 9. Schol. Differt à peliomate, ubi pars Ditem livet. Melasmos, μελασμὸς, nigrities, nigredo, effectus frigidi, Hipp. 5. διὰ. 17. Vide Niger. Melca, μέλκα, edulii quoddam genus fuit apud Romanos, & sine dubio ὀξυγάλακτος species refrigerantis & humectantis. ConstantinuS Caesar, lib. 18. de agricttlt. citante Gorraeo docet, melcam nihil aliud fuisse, quam lac repositum & reconditum in fictile novum, ferventi aceto prius perfusum, atque imbutum. Inde vero secretionem seri à crassiore lactis substantia fieri constat, quam per grumos concrescere verosimile est, eamque oblbnii speciem fieri, quae Gallis du lait caille dicitur, Gorr. Meminit Gal. I. 7. meth. med. c. 4. Jung. Jul. Alexandr. in not, ad h. l. Linden. Ex. XVI. §. I24. Keuchen. existimat, μέλκαν idem esse, quod Lac simpliciter, Not. ad Sammonic. p. I59. Mele, μήλη, vocatur specillum, sive instrumentum Chirurgicum, cujus vatius esse folet usus. Hinc & variae specillorum formae. Iis namque vulnera explorantur, aut aliquid latens deprehenditur, interdum aliquid extenditur, extrahitur, finditur, injicitur, immittitur, inspergitur; hinc & pro vario munere & figura varia quoque sortitur nomina & epitheta, quae recensuit Galenus in exeg. Ita Speculum uteri & eni dilataus vocatur flosisl Hippocr, l. 2. de morb, mttl, XVI. 22, quod alias διαστομωτρὶς dici posset. Plura loca collegit Foës. pag. 4I 2. seq. Confer ad Aquapendentem, Paraeum, Hildanum, Scultetum, & alios. Vide Speculum. Meleagris, μελεάγρις, vel idem, quod Gallus Indicus, aut Gallopavo, vel huic plane similis, de quo supra. Vide Aldrov. l. 13. Ornithol. c. 4. Meleagrius, μελεάγριος, epitheton ignis sulphurei, qualis est in spiritu, omnia intrinsece cornburentis, sine dubio desumtum à fabula de Meleagro AEtoliae Rege Oenei ex Althea eonjuge filio, culus vitam, uti mater post partum extracto stipite, quem igni injecerant, Parcae cum vaticinio : O nunc, nate, erit aequa tibi cum stipite vita 1 protraxit, ita injecto tandem ex irae furore eodem stipite in ignem, ideo quod audivisset de caede fratrum, mortem acceleravit, ut internis flammis uri vllus fuerit, uti prolixius deicripta legitur in Cornucopiis Nic. Perctti ad Marual. p. 7I8. 7I9. Usus autem hoc epitheto D. D, Georg. Ern. Stahl. tn elegantis, sua Disp. de Sangttificat. c. 3. Melech, i. e. Sal. Rul. & lohns. in Lex. Meledaeno, μελεδαίνω, id est, curo, curam habeo, ago, sano. Hippocr, frequenter usus, l. 2. Prorrh. 1. 4. IV. II.1. I. de morb. mttl. XXXIII. I. μελεδαίνεσθαι, passive, libr. de nat. pu. XIII. 3. I. I. de morb. mttl. aliquoties. Vide Foës. p. 404. Erotianus. Meledon, Meledone, μελεδὼν, μελεδώνη. Vide Cura. Loca, in quibus Hipp. usuS, vide apud Foës. d. l. Meleios, μήλειος, i. e. Melinus. Epitheton Aluminis , ex Melo Insula una Cycladum advecti, quod est AEgyptio proximum bonitate, Hipp. l. dettlcer. VIII. 4. X. 8. i. desterilit. XIII. 25. Gal. /. 3. de C. M. S. L. c. t. ubi vitiose legitur μηλ.εσίας, pro μηλεἰας, ahimadvertente Foës. d. l. & approbante C. HofiII. in ἀνεκδοπόις ad h. Gal. locum. Melete, μελέτη, idem, quod μελεδών, cura. Vide Cura. Loca ex Hippocr, vide apud Foës. p. 405. Melga, est Salamandra. lohns. Lex. Ckym. lib. 2. Meli, μέλη. Vide Mel. Melias, μελιὰς, idem, quod Melium, ab Insula Melo. Epitheton Aluminis. Gorr. Melibocum, Melioeum, id est, Cuprum. Ruland. & Iohnson. Meliceria, μελικηρία, idem, quod Hydarthrus, ita vocatur Ichor ille nervorum. Unde & ἰχὼρ Graece dicebatur, vide Ichor, quia pleriqne crediderunt, esse excrementum famosum inutile, cum verosimilius sit liquor ipse animalis spirituosus, quod satis testantur gravissima symptomata, hujus liquoris prolusionem comitantia, de quibus videatur Hildan. tr. de Ichore & Melicerta, cap. I6. seqq, quamvis & hic Autor pro materia vitiosa hunc liquorem habeat, & prope terea affectum illum Hydropem articulorum vocant, cap. 3. & 4. Paracelso dicitur Synovia, de quo vocat,, infra in S Y. Sunt & hodieque Anato-, mici clarissimi, negantes, liquorem illum natu- raliter in nervis existere & per illos diffundi, & esse potius lympham glandularum sive portiones fucci nutritii promananteS, quia, nisi fluxus ille mature compescatur, atrophiam vel tabem particularem membri post se trahit. Meliceriola, id est, meltceris parva. Legitur apud Μ- Α. Severin. /. de abscesse « noin. c. 17. p. rn. 25. Meliceris, μελικηρὶς, abscessus nomen est cum folliculo, humoremque melli similem continet, unde etiam nomen obtinuit, quemadmodum ἀθερωμα à pulte, & στοάτωμα à sevo, vel adlpe, dicta sunt, quamviS Rhodius meliceridem viridem dari per observationcS demonstraverit Cent. lsl. Obs. 75. Meminit Hippocr. i. 2. Prorrhet. XLVII. 7. quamvis mihi adhuc dubium videatur, an abscessum intellexerit, an vero Hydarthrurn : licet prius interpretes existimaverint. Hoc certum est, etiam Melicerida abscessum à corrupta & collecta lympha nervea originem suam trahere posse, non obstante, quod indolens sit, cum materia jam separata & spiiituositate vitali destituta sit. Meltceris quoque aliquando sumitur pro κηρί,ν. Vide Cerion. Melichroos, μελίχροος, μελίχρους, h. e. Vnei- leum colorem referens. Legitur apud Hippocr, i. de Int. aff XVII. I 3. l. I. de morb. mttl. XCl. 44. Vocatur alias κιρόὸς, fulvus. Melichros, μελιχρὸς, mellitus, dulcis, instar mellis. Saepe confunditur cum priori, notante Foës. pag. 406. Epitheton vini, I. de affect. XL. 7. pomorum dulcium, apud Scholiasten Theocriti Idyll. 5. labarum, Hipp. l. 7. Epid. VI. to.VIII. II. Melicraton, μελίκρατσν, idem, quod Hydromel, Aqua mulsa, Mulsum. Vide Hydromeli. Meliedes, μελιηδὴς, idem, quod μελιχρὸς, Wei- leum saporem & dulcorem habens. Epitheton Vini, t. 2. de morbor. XXII. 19. i. de Affect. L I. & praeter hanc significationem addit Galenus exeg. quod vino & melle mistum est. Aliis μελιτοειδὴς legitur, qncd idem est, ac μελίχρους. Junge Lind. Ex X. §. to. Melimelum, du .licem habet significationem. Vel enim notat liquorem mulsei saporis, qui producitur ex peculiari conditura Cydoniorum, cum meile, quam tradit Linden. Ex. X. §. I6I. ex Columeil. i. 1 2. §. 45. Vel significat poma dulcia musteo sapore, vel melleo praedita, quae alias Mustea vocabantur. Linden. ibid, Melinus, μήλινος, epitheton emplastrorum, quae Melina dicuntur, à μῆλον, malum, stricte Cydonium, cujus colorem aemulantur. De quibus pluribus apud Galen. l. 1. de C. M, P. G. casu 6. seqq, legere est. Melitea, vide Pauladadum. Melitera, μελιτερὰ, nomen est aridi medicamenti, cujus dcfcriptio habetur apud AEginet. 1.7. c. IJ. & IjsiIs monstratur, /. 4. c. 40. Melitismos, μελιτισμὸς, dicitur Linctus ex melle in tussi & gravedine puerorum. .AEginet. /, 7. c. 7. Melitites, μελιτίτης, duo significat t I. Mulsum i ἀνόμελι, ex musto factum, Diofcor. /.56.15. Lind. d. I. §. 5 0. Deinde & quidem usitatius, Melitites dicitur lapis hcdieque plane incognitus, praecipue in Officinis. Dioscor. similem esse scripsit Galactiu, & ejusdem effectus, praeterquam quod habeat dulciorem succum, i. 5. c. 151. lung. Galen. i. 9. de S. Fac. §, Haematites &c. AEgin. l. 7. c. 3. Chiocc. Mus. Calceol.sect. 3. p. 275.seqq. Melittoma, μελίττωμα, vocatur in genere Confectio ex melle. AEginet. i. 3. c. 6i. Dioscor. l. 4. c, 64. Perperam vero nonnulli recentiorum ex ignorantia Graecae linguae exprimunt per meletemata, quod nomen potius meditationes opera praemeditata significat. Mellago dicitur medicamentum consistendam & saporem mellis habens. Parantur vero mellagineS non sialum ex vegetabilibus, sed etiam e metallis & mineralibus. ScheIIk. Synt. comp. & praescr. med.p. 3 20. Adulterinae vero sunt & improprie ita dictae, quae cum melle parantur. Haec enim potius Eclegmau & Linctus appellantur, Idem d. l. Mellago Saturni quid sit, vide Mel. Mellisodium, id est, plumbum ustum. Rul, & lolint: Lex. Mellosi sunt Lumbrici terrae. lobnson. Lexic. Chym. l. 2. Melochites, nomen lapidis in comitatu Tirolensi, qui alias Lapis Armemus vocatur, quod olim ex Armenia tantum ad nos transsatus sit, Schroder. l. 3. c. 8. n. 4. Melon, μῆλον, vocabulum est aequivocum. (1) significat Malum, quod &Pomum dicitur. Vide supra Malum. (2) significat Ovem, & idem est, quod πρόβατον. Galen. in Exeg. dict- Hipp. Unde τὰ μήλεια sunt carnes ovillae, Hippocr, i. de affect. XLVI. 10. lib. i. de morb. XLVI. 43. XLViIl. 33. LXVll. 2o. &c. Vide Foes. pag. 4 i 2. (3) μῆλον idem est, quod Gena, Mala, pars faciei inter nasum & aurem sub oculo leviter eminens, pilis nuda. ide Gena : Mala. Sic dicta à mali similitudine, sive rubeum colorem, sive rotunditatem spectemus. (4) Pollux autor est, τὰ μῆλα quoque vocari tonsillas interiores in intimo ore positas, ad radicem linguae. Gene Call. (5) μῆλον significat affectum tunicae uveae in oculo, quando ita egreditur, ut palpebrae minus praevaleant, & pili palpebrarum pungenteS, clausis oculis dolorem inferant. Ita dicta, quod ita protuberet oculus, ut malum exertum teferat. Casteil. Latine Malum. Foreil. l. II. Observ. 24. in Schol. Meloplacus μηλοπλακοῦς, & Dimin. μηλοπλακούντιον, edulium &placenta e malis cotoneis in vino coctis, adjecto postea melle, pipere aliisque pro arbitrio PhaIIIIacopoel.iGalem meminit l, 2. de Al. Fac. c. 23. AEgim l. 7. c. II. Gorr. Perperam vero & contra Graecorum vocabula componendi morem à nonnullis Melaplacuntton vocatur. Melos, μέλος, Latine dicitur Membrum, quod est pars organica, vel dissimularis magis, composita ex aliis partibus, v. g. Brachium, Pes, Oculus, &c. C. Hofmann. c. in Gal. de V. P. n. p. Vide Membrum. Altera significatio, quando carmen, cantilenam significat, nota est ex aliis Lexicis, nec bujus est loci. Melosina, nomen creditur proprium regiae filiae, cujus soror Meliora, quae ambo quondam propter peccata desperabundae à Satana fuerunt raptae, & in spectra transmutatae, spiritus horribiles, & fpectra immania. Vivere putantur aliqua anima rationali, & in brutali solum corpore phantastico nutriri elementis, & una cum illis in extremo judicii die transiturae, nisi cum aliquo homine forte fortuna matrimonium contrahant, ut ipse, naturali morte interire posse, & matrimonio naturaliter vivere hujus unionis. Haec Rul. Ejusdem status atque generis plura spectra haberi creditur in desertis, in sylvis, ruinis, rnOnumentiS, & in extremis littoribus maris. Vulgo maledicti vocantur homines, s.ed proprio nomine Spectra dicuntur, atque Diabolorum sancti cum quibus versantur cacodaemones, suas illusiones, & portenta perficiunt. Haec addidit Iohns. Lex. i. I. Paracels. inter Aereos effectus videtur retuliifie, unde plura de his nugatus est, deque Melostntco Ares, l. 4. de vtt. long. c. 6. l. 5. c. 2. et 5. ut & l. I. Philos. ad Athen. t. 13.19. I. 2. t. I 5. Nugamenta plane indigna Christiano homine ! Melosis, μήλωσις, dicitur eXploratio Chirurgica, specillo facta, à verbo μηλῶσαι. Nomen & verbum occurrit apud Hippocr. I. de capit. vulner. Xl. a. 3. I. I. de morb. V. 16.s. 3. defract. t. 23, Foës. p. 414. Melotis, μηλωτὶς, item μηλωτρὶς, late significat specillum minus, quod, adhuc tenuius est, quam ἀμφίμηλον, Galen. l. 6. An. adm. c. 13. Stricte veto dicitur specillum auriculare, quo utimur in aurium doloribus. Sub quo etiam Auriscalpium comprehenditur, ldern l. 3. de C. M. S. L. c. 1. et l. I. de C. Μ. P. G. t. Io. ubi compositum dicitur ex μήλη, specillo, & ούς, suris. Melusi, id est, Mercurius, albach meffalis. Rul. Membrana, μήνιγξ, ὑμὴν. Vide Hymen. Membranacearum partium Oflicinalium Catalogum vide apud Schroder. /. 2. c. 24. Membranis stomachi, sive ventriculi peculiarem vim, & admirandam potestatem tribuit Helmont. tr. Sedes Animae, n, re. Membrana urinaria quae D. Bidloo vocetur, videatur infra in voc, Vrinarta. Membrum, μέλος. Vide Melos. Sumitur aliquando pro parte cimpoxis, qua simpliciori, cujus particulae videntur nomine & definitione communicare cum toto, ut Caro, Os, diciturque alias Pars Similaris; qua composita & Djssimilari, sive Organica i de qua in Melos. Aliquando etiam strictius accipitur pro Membro saltem virili, sive Mentula. Membrum conformatum, organicum, Riol. Memestomenos, μεμεστωμένος, id est, fartus; impletus, confertus, idem, quod μεστὸς, Linden. Ex. X. §. 251. Memitha, species chelidoniae. Rul. lib. I. c. 29. Memoratrix, vide Memoria. Memoria, μνήμη, accipitur vel de facultate animae memoratrice, quam Galen. μνημονευτικὸν τῆς ψυχῆς appellat, /. de sympt. diff c. T sin- Haec etiam brutis perfectioribus competit, & consistit in spirituum animalium putiorum & lucidiorum motu circa corpora cerebri striata, & specierum sensu admissarum perceptione, , uti egregie de hac disserit WiliiS tr. Anim. Brut. P. I. C. 6. Et de hac loquitur Galen. l. 3. de L.A, c. 5. Vel sumitur de actu secundo Memoriae, sive Me- moratione. Unde idem dixit; Memoria rerum sensibilium longa opus habet consuetudine, i. r. Anat. adm. cap. 2. Estque nihil aliud, quam observatio & confervatio eorum, quae sentibus percipiuntur, desubsig- Empir. cap. 3. Plura de Memoria vide in Ephem. N. C. Ann. III. sub sin. P. Lauremberg. praeloq. in Mnemonicam Ciceronis, p. scop.feqq. Bor.et. Medic. Septentr. l. I.sect. p. c. 6. p. 9o. seqq. Os memoriae dicitur os occipitis, quod alias Basilare vocatur. Barthol. ltbell. 4. Anas. c. 6. p , 7Io. Blas. Med. Un. p. I07. Memphites, μεμφίτης, nomen lapidis, qui reperitur in AEgypto, juxta Memphin, calculorum magnitudine, pinguis, versicolor, uti eum descripserunt Dioscor. I. 5. c. 158, & Plin. I. 3 6. c. 7. Verum qualis sit, hodieque ignoratur, Rul. & Iohns. Men, μὴν, mensis, nomen determinati temporis, sive certus quidam numerus dierum, quos vel unaquaeque regio, aut civitas ex proprio instituto observavit, & dicitur Mensis Civilis; vel qucs certus cursus Solis, aut Lunae, sive motus proprius constituit; & vocatur Mensis naturalis, qui propterea geminus habetur : Unus Solaris, dum Sol unumquodque in Zodiaco signum percurrit, cumque duodecim sint, hinc totidem etiam Menses In anno statuuntur, qui tamen non aeque inter fe pares sunt. Lunaris alter, & magis Medicus, quem constituit Lunae motus ab una conjunctione cum Sole, sive Novilunio ad alterum, id quod fit circiter undetriginta diebus, cum dimidio, Gorr. Jungatur Rhod. ad Sccibon, n, 12. et I3. Galen. l. t. de ccis. cap. 2. Forest. i. 28. Obs. est. Schol. Mensis Phulosuphicus vocatur certum tempus digestionis, vel putrefactionis, & interdum paucioribus diebus definiri solet secundum naturanI, & absolutionem operis; ita, ut secundum quos.. dam sint tres dies & treS noctes; & quidam per decem dieS dicunt; alii quinque illis addunt, in aliquibus est 30. in aliquibus 4o. dierum spatium, Th. Chym, Vol. II. p. 282. Rul. & Iohns. in Lex. Saepe etiam vocale Latin. Mensis siImisur pIO fluxu sangulnis in foeminis Menstruo, sive singulis periodis mensium Lunarium repetente. Vide Menstruum. Menagogus, μηναγωγὸς, idem significat, quod Emmenagogus, i, e menses movens, ita vinum menagogum Timaei de Guldenklee descriptum legitur in Lex. Pharm. D. de Spina p. 1016. Mendacium, ψεῦδος, quid sit, notum est, falsitas nimirum in sermone. Dividi solet Mendacium in Officiosum, Jocosum, & Perniciosum. Ultimum uti adversatur humanae societati, ita neminem, nec Medicum etiam decet. De hoc etiam videatur Linden. .Ex. X/. §. 120. feq. Primum vero concessam esse quandoque Medico demonstravit Rolfink. Ο. et Λί. Μ. Sp. 1. a.s. z. cap. 7. C Rejes C. El. q. II. n. Nfin. Quod sit discrimen inter Mentiri & mendacium dicere, decuit Jul. Alex. Not. in Galen. l. I. de decr. Hippocr, & Pl. 5. Breviter: Mentitur fallens ; mendacia dicit oberrans. Tropice Mendacia etiam dicuntur maculae illae albae in Unguibus spectandae, quemadmodum scribit Fallop. vide Macula. Mendesion, μενδήσιον, Unguenti genus est, AEgypto peculiare, ita dictum à Capro, qui ea AEgypti parte, ubi primum unguentum illud repertum est, cOlebatur, & μένδης vernaculo sermone dicebatur. Dictum est & Aegyptium unguentum, item μετῶπιοτ. Meminit Galen. l. z. de C. M. S. L. c. I. Descripserunt Dioscor. l. I. cap, 72. AEginet. I. 7. cap. t 8. Vide Megaleion. Mentionem fecit & vini Mendesii Hippocr, l. de int, aff. XIV. 19. estque vinum album & molle. Foës. p. 4o7. Mendicus, πτωχὸς, quid significet, extra forum Medicum etiam pater. De mendicantium vero vafrarnentiS varia collegit lectuque digna Paraeus Chirurg, l. 24.cap. I8, Mendosus, νῶθος, idem quod Spiritus, Illegitimus , ut Mendosis Costae, sive spuriae. Mendosae suturae, &c. Castell. Menfrige, i. e. Mastix. RIrl. & Tohns. Meningophylax, μηνιγγοφύλαξ, q. d. Membranae custos. Describitur à Celso l. 8. c. 3. quod sit lamina aenea, firma, paulum resima, ab exteriori parte levis, qua Chirurgi in vulneribus capitis utuntur, quoties excsdendum os est attollendum, metuique imminet, ne in ipso opete cerebri membrana negligentius, & ultra, quam res expostulat, premendo laedatur, & contundatur, ex quo sopores & graves inflammationes eum periculo mortis oriuntur. Meminit Gal. l. 4. de L. A. c. 2. sere circa sin. Ejus delineationem & modum applicandi tiadit Sculretus Arm. Chirurg. Part.I. Tab.II. stg. Io. et Tab.XXIXifig. 7. Huic simile quoddam ferramentum habent Chirurgi nostri, inquit literr. quod Vectem dicunt ( Gr. μοχλὸς 3 vel μοχλίον,) cum eo atiolluntos, quod fertne totum excisum est, & jam labat, non secus, quam gra diores lapides vectibus impelluntur, quanquaIn eodem ferramento cerebri membranam custodiant. Est enim lamina ferrea angustior ab ea parte i qua OS tangit, aspera, ab altera laevis, non recta, sed media, duobus locis recurvata. Castell. A Graecis μηνιγγοφύλακα quoque vocari membranam, quae priorem cerebri ventriculum contegit, scribit Forest. l. 10. Obs. 9. in Schol , verum autoritatem reperire hactenus non licuit. Meninx, μήνιγξ. Vide Membrana, Hymen. Quomodo vox Meninx speciatim membranis cerebrum involventibus ab Anatomicis attribuatur, vide Crassus. Medius. Tenuis. Leptos. Menis, μῆνις, idem, quod ὀργὴ, ira gravior, h. e. diuturna injuriarum memoria, & cum vindictae desiderio reminiscentia. Hinc μηνιῷν dicitur de illis, qui implacabiles sunt. Jul. Alex. not. in Galen. l. de dign. & cur. aff. anim. prop. c, y. Meno, μένω, i. e. maneo, unde μονὴ, mansio, μόνιμος , permanens, stabilis, Hippocr, t.aph.q. Dieter. Iatr. num. 534. Menos, μένος, significat robur, vim, vehementiam, idem, quod ἰσχὺς, vel δύναμις. Ita vini μένος legitur apud Hipp. 3. de R. V. l. A. t. 4 I. Mens, νοῦς, γνώμη, διάνοια, idem, quod Animus. Dicitur κατ’ ἐξοχὴν quoque de summo creatore, Gal. I. 17. de V. P. c. i. Lang. I. 1. ep. 14. Reliqua vide supra in Animus & Gnome. Mensa, τράπεζα, quid significet, pueri quoque norunt. Pertinet ad Instrumenta Diaetetica, pro cibatione peragenda t Pharmaceutica, ad medicamenta super illa praeparanda : ad Chirurgica & Anatomica, pro utrisque operationibus perficiendis. Acaipitur etiam tropice haud raro pro ipsis alimentis, & cibandi ratione. Ita dicitur Mensa prima, secunda, &c. Mensae Italicae & Siracusanae olim damnatae à Platone, ceu nimium largae & lautae, teste C. Hofm. C. in Gal. LL. de V. P. n. 505. Mensa quoque, τράπεζω, tropice dicitur pars fupericr plana dentium maxillarium sive molarium, quia veluti supra mensam collocantur cibi, Fallop. Ex- pos. de Ossib. c. 16, Tom. I. p. 504. Mensis, μὴν. Vide Men. Menstruatio Blasio vocatur fluxus mensium naturalis in foeminis, Med. Univ.p.  Io. et 452. Menstruum apud Latinos Homonymum est in Medicina. Usitatissima significatio est, quando notat Excernendum vel Excrementum naturale sanguinis, in sexu foeminino, aetate adulta, utplurinemm per stata mensis Lunaris, sive quatitor septimanarum intervalla repetens, Graece καταμήνιμ, ἐμμήνια dictum, cujus caussam optime referre licebit in Creatoris sàpientissimum institutum, & sanguinis copiam turgescentem, ut na. tura non possit diutius retinere. An Lunae quoque influxus, & virtus quaedam huc aliquid conferat, arduum est determinatu. Siquidem non in omnibus idem tempus observatur excretionis, dum apud alias, circa plenilunium, aliaS IlOvilunium, alias vero circa quadraturas, imo apud quasdam etiam diebus interca- laribus contingat. Sanguinem non successive ad ute-’ rum colligi intra illud temporis lsatium, sed demum circa instanS effluxus tempus eo moveri, satis testari videntur lumborum laterisque dolores ex illo motu eo tempore oborti, Walaeus Ep. 2. de motusanguin. Menstruus fangtus si corrumpitur, & dispositionem praeternaRIralem acquirit, fit variorum gravissimorum morborum autor & causa, uti paslim ex veterum & recentiorum Medicorum monumentis prolixe demonstrari posset, nisi instituti ratio prohiberet. Altera significatio est Chymica & Pharmaceutica, quando Menstruum vocatur Liquor, cujus beneficio Extracta fiunt, Schrod. l. 2. c. 57. Dividuntur in Naturalia & Artificialia , Fr. Hofmann. in Clav. ad h. l. Plura vide in Rolfink. Chym. l. 2. c. I4. An detur Universale omnia corpora solvens, quod vocatur aqua sapientiae, Mercuriale Philosophorum, Aqua Coelica , omnium horarum homo, vinum animatum &c. dubitatur. Solliciti quidem sunt de eo Spagyrici, verum placet nobis ἐπίκρισις Rolfink. d. l. Inconcussae veritatis Thesis est t non datur Menstruum, omnia corpora promiscue solvens. Agens non agit pro ratione patientis, sed dispositione patientis. De divisione Menstrui in Vegetabile Si Minerale videatur Th. Chym. Vol, VI. pag. iza.seqq. De Minerali legatur etiam Beker. in Oedip. Chym. Tu. 5. §. 2. Menstruum Philosophicum habetur spiritus Aceti fertissimus, de quo legatur ex Jac. le Mort Collect. Chym. Leid. c. 7. Menstruum Circulatum eidem est Spiritus Nitri dulcificatus, d. I. c. 303. Egregie quoque & succincte de Menstrui Chymica significatione & ejus speciebus scripsit Iunken Chym. Exp. Cur. P. I.s. r.c. 4. P.53.scisi. Mensura, μέτρον, accipitur I. late pro omni determinata & congrua alicujus rei quantitate, quae optima habetur, Gal. I. 1. cogit. & cur. propr. anim. morb. cap. 3, & ita quoque pro cibi menfura rebusque solidis, quin & aliis rebus non naturalibus l. de Consuet. c. 4e Deinde stricte significat vasculum quantitatis certae, siccae, aut humidae, l. de pond. Vj mens. c. I. h. e. cujus cavitate recipiente certa quantitas determinatur & judicatur. AEginat. I. 7. c. 26. Refer huc ea, quae infra ad vocem Pondo e Dissertatione Rhodii de Acia producta invenies, Mentagra, μεντάγρα, idem, quod Impetigo, Lichen. Vide supra Impetigo. Mentalis est epitheton musculi, qui plane membranaceus, & e medio menti ad labium inferius inseritur. D. Bidloo Anat. Tab. XII. Mentula, idem, quod Penis, sive Membrum virile , de quo vocab. Rolfink. de purt. genit. B. l. cap, 43; ldern tamen etiam tribuit Clitoridi, d. l. P. II, c. 42. De mentula e capite & occipitio propendente vide Eph. Nat. Cur. A. III. O. 42. Mentulagra, significat morbum membri genitalis virilis, quando musculi & nervi illud erigentes Vel convulsi vel contracti sunt, quales aegri Spadones proprie dicuntur, notante P. Ammann. Irenic. p. IaSl Vide Spado. Mentum, γένειον, vide Geneion. Dicitur omne id, quod labro inferiori longa & orbiculari figura subjacet. Introd. c. I9. Mephitis, μεφῖτις, dicitur foetor ex sulphure accenio, de quo Jul. Alex. Not. in Gal. l. 7. de V. P, cap. Se Mercavach, id est, Thronus Dei, vel ejusdem fulcrum. Ih. Chym. Vol. VI. p.  IOI. Merces, μισθὸς, quandoque etiam ufurpari folet pro Sostro & Honorario, quod Medicis debetur pro opera praestita ; & illi quoque quandoque honesta ratione exigere possunt ab ingratis & incivilibus. Rhod, ad Scribon. n. 27I. Mercurialis, epitheton est non solum rerum & medicamentorum, quae ex Mercurio parantur; sied etiam ' humoris melancholici, qui Humor Mercurialis appellatur; & morborum inde provenientium, Morbi Mercuriales dictorum. Blas. Med. Univ. pag. 346. 36o. 443. Imo & spiritus, ceu caussae sanitatis & morborum, caussae Mercurialis nomine exprimuntur. Significatio Botanica, quando herba quaedam emolliens & in Clysteribus usitata Mercurialis mas & sumina dicitur, non est hujus loci. Mercurius, ἑρμῆς, vide Hermes. Praeter illam ethnicam & astronomicam significationem, terminus usitatissimus est Chymicis & Spagyricis, quamvis sub varia quoque significatione. Libet saltem descriptiones R.ulandi & Iohnsoni adjicere. Mercurius dicitur unum e tribus principiis corpus, in quo proprietas rerum continetur, item Argentum vivum. Mercurius est principium materiale, vaporosum, naturae aqueae, subjectum nimirum generationis, cui per vim formae tur, imprimitur forma & ablolutio adest. Mercurius metallorum , quinta essentia, & aqua permanens, fpiritus, femen femininum, item Mercurius metallorum est mercurius corporis praecipitatus, corporalis, quando metalla ad primam materiam rediguntur, & ita in semetipsa praecipitantur. Mercurius mineralium est, oleositas vel unctuosuas de mineris auri & argenti tracta. Mercurius, Argentum vivum, CC. S. Z. item Auripigmentum. Mercurius citambar est rnagnesia, fluidum corpus & aqua. Mercurius regeneratus est primum Eus Mercurii. Mercurius crudus est iS, qui nondum feparatus est à fua materia, in qua generatus.’ Mercurius laxus est Turbith minerale. Mercurius à natura coagulatus est stolidum metallum. Arte vero coagulatur, aut cum metallis aut cum mineralibus, vel sine ipsis, per se aut per alia, extra mineralem naturam existenti^ Mercurius crystallinus, qui saepe sublimatus est in formam crystalli & perspicuitatem. Mercurius co. rallinus , qui per oleum ovorum & aquas alias in rubedinem corallinam est adductus. Mercurium Metallorumi ut & Antimonii inter Non Entia relerre non est veritus B. Rolfink. pec. tract, h. t. quam tamen opinionem im- pugnavit Beker. in Expecim. Chym. nov. P. Franciscus Tertius de Lanis Tom. III. Magisterii Naturae & Artis l. 20. gloriatur, se multoties trium quatuorve horarum lpatio ex singulis Antimonii communis libris tres fere uncias Mercurii vivi Obtinuisse, argento vivo quoad externa accidentia prorlus similis, quemadmodum legitur in Act. Erud. Lips. A, I693. m. April. p. 347. Nonnulli ex recentioribus, inter quos & D. Etmiillerus Mercurium Metallorum vocarunt Mercurium Corporum, nulli dubitantes, cum beneficio salium alcalinorum, qua fixorum, qua volatilium elici posse, eumque sublimioribus inservire. An vero liquidum illud corpus, & in quod metalla perfectiora redigi possunt per dicta salia, revera cum Mercurio conveniat, non est nostri instituti dijudicare. Interea triplex ex illortIm hypothesibus resultat Mercurius : Vulgaris, Corporum, & Philosophicus. Mercurialis Saeva est aqua aluminum, in qua Mercurius generatur. Est enim fal purgativum aurei coleris, quod in salinis cavernis repentur, fossoribus optime cognitum : utuntur hoc per Cs ad pneumoniam. Rul. Mercurialia medicamenta dicuntur, quae argentum vivum recipiunt Venena mereurialia, quae indolem mercurii sive hyirargyri imitantur, & similia iymptomata excitant. Vide Hydrargyros. Junge Iunken Chym. Exp. Cur. P. 1. s. 1. ς. I. p. 27. 28. Idem Autor etiam plurimas Mercuriorum Chyrnicas praeparationes ex aliis recentioribus Chemicis collegit in Lexic, suo Chym. Pharm. Paru I. p. 146. fal. Merda, κόπρος, idem, quod Stercus. Vide Copros. Merdasengi, id est, de adusto plumbo pulvis. Ruland. & Iohns. Failop. putat esse Lythargytium, tr. de Metall. s. fossil. c. 27. Tom. I. p. 3 28. Merdivomus, κοπριήμετος . Vide Copriemetos. Merenda, πρόδειπνον τὸ μετ’ ἄριστον φαγεῖν, est cibus post meridiem sumtus pueris, & fortius laborantibus, & fortassis quibufdarn morbo confectis reficiendarum virium gratia concessus, nox us & incontinen. tiae signum, Mercur. l. 4. V. L. c. I7, sin. Mergen, Bassec, id est, Cora! us, Rul. & Iohns. Mergus, αἴθυια, nomen avis aqu tricae, cujus variae dantur species. Descriptionem & usum in cibis & medicina tradidit Aldrov. I. I9. Ornith cap. 49. Specialiter, quod Mergus voracillima sit a is & plurima concoquat, ob id ejus pellem cunI pluatis paratam à pellifice stomachoque applicatam situ concoctionis promovere, legitur & in Theatr. Chym. Vol. V. p. 400. seqq. Mericos, μερικὸς, partialis, Idem, quod τοπικὸς. Localis. Epitheton medicamentorum Localium, Gorr. Meridies, μεσημβρία, dicitur I. medium diei, & opponitur mediae nocti. Sumitur tamen aliquando cum insigni latitudine. 2. signatiat Medium cæli, sive illam plagam coeli, sub qua Sol apparet in diei mee dio. Unde Meridionales populi & regione; dicuntur, qui sub meridie, h. e. sub Meridiano & Medio coeli, habitant. Gal. I. 2. de Temper, c. 6. Quid Spagyrici in opere Lapidis Philosophici intelligant per Meridiem & Mediam noctem aenigrnatice, meo judicio nec ipsirnet noverunt. Meminit Libav. Alchym. Pharmac. c. 7. Merimne, μερίμνη, vide Cura. Legitur haec vox apud Hippocr, l. 2. de diaet. XXXIX. 9. ubi simul effectus in corpus redundantes à cura proponuntur. Confer etiam ad Cels. /. 1. c. 3. §. De his, quae extenuant corpus. Merlucius, ὄνισκος, qs. Macis Lucius, plicis vocatur, qui alias Asellus saxatilis marinus dicitur, interqire pisces etiam febricitantibus quandoque concessos refertur à Jul. Alex. I. 14. Sal. c. 7. Laudatur & à Lang. l. 1. ep. 58. Vocatur & Callacias. Historiam & ulum vide prolixius apud Aldrov. I. 3. de pise. c. 1. Adde Lind. Ex. XI. §- 14. et 133. 147. 205. 206. Merops, μέροψ, nomen avis, quae & Meliffophagtts dicitur, ideo, quod apibus infidietur, cujus historiam & usum vide apud Aldrov. l. 12. Ornithol. c. 45. Ejuslem pietatem erga parenteS etiam depraedicat Lang. l. I. ep. 63. Meros, μέρος, Latine Pars, interdum & μορίον, generaliter dicitur id, quod totum essentialiter complet, atque integrat, vel in quod totum dividitur. Est enim vocabulum ex iis, quae ad aliquid, sive Relata dicuntur. Gorr. Quo supposito, facile liquet, quam graviter hallucinentur, qui in homine vivo, ceu slibjecto Medicinae, humores & spiritus e numero Partium excludere non verentur. Vid. Linden. Ex. XV. §. 68.seqq. Dcgm. nostr. P. l.c. 2.p. xa.seqqi Item Linden. Medic. Physiol, lib. 2. c. i. seqq. Alias & vocabulum Pars ad iplam Medicinam refertur, dum quae, dam Ministrae, 8i quaedam Principes illius Artis partes conilituuntur, uti passim in Compendiis & institutio-t nibus Medicis videre licet. Vide Pars. Meros, μηρὸς. Vide Femur. Mersor. Vide Urinator. Merula, κόσσυφος, κοττιφὸς, & nomen avis, & piscis habetur. Avis historiam & usum in elbis medicumque tradit Aldrov. l. 16. Ornithol. cap. 6. Laudat & Rolfink. O. & M. M.Sp.l. I4.s.I.c.I4. Piscis vero descriptionem cum usu Aldrov. I. I. de piscib. c. 6. Mominit & Gal. l. 3. de Ai. fac. c. 28. i. de bon. sta mal.sinc. cap. 3. Jul. Alex. l. I4. Sal. c. Merulus, αἰσάλων. Vide Æsalo. Merus, Meracus, ἄκρατος, in genere dicitur de omni illo, quod homogeneum, sincerum, nullaque ali I re permixtum est. Strictius tamen saepe sumitur de vino aqua non diluto, sincero, quod Hipp. 3. de morbi XV. 3 3. ἀυτίτην οίνον, vocat. Linden, Ex, VII. §., 4. Dieter n. 3 3. Rhod. in Lex. Scribon. Merycismos, μηρυκισμὸς, vide Ruminans, Ruminatio. Mesaraeon, Mesenterium, μεσάραιον, μεσεντέριον ; fynonyma sunt. Ita vero vocatur corpus membranosium medium inter intestina situm habens, per quod varia vas.a, arteriae & venae mesaraicae dictae, venae lacteae, lymphatica vasa, nervi quoque una cum multis glandulis seruntur, intestinis annexutn ; cujus pleniorem historiam vide apud Anatomicos, praesertim Barrhclin. l. I. Anat. c. I2. Mesel, Mosel, id est, Stannum, lid. Mesemar, vide Mismar. Mesenterion, vide Mesaræon. Mesera, id est, Tutia Alexandrina. Ruland. & lohns. Meses, μέσης, nomen venti, qui est medius inter Caedam & Aparctiam. Gal. com. 3. de humor, t. I3. Mesianum, μεσιανὴ, nomen Emplastri, quod aliaS ἀνίκητον dicebatur, Autor ejus suit Crito, & describitur à Gal. l. 6. de C, M. P. G. c. I. Vide Anicetum. Mesire vocatur affectus quidam hepatis cum gravitate conjunctus, cujus signa sunt tumor, inflammatio, mordicatio, denigratio linguae. Avie. l. 3-fen- 14. tr. q. c. 5. Mesocolon, μεσόκωλον, generaliter significare videtur apud Hipp, membranam medianam quandam, vel interstitium. 6. Epid.s. 4. t. 7. Strictius vero dicitur de parte Mesenterii, quae intestina crassa, praesertim colon, annectit in dextro & sinistro latere, & parte infima recto intestino adhaeret. Gal. com. ad d. l. Gorr. Foës. Oec. p. 408. Bartlr. l. i. Anat. c. 12. Mesocranon, μεσόκρανον, idem, quod κορυφὴ, vertex Gorr. Mesodme, μεσόδμη dicitur trabs grandior transversa Lat. Medianum, quae ab una domus parte ad alteram transit, & alias minores trabes sustinet. Hipp. 4. de arstc. t. 43. Fcës. d. l. Mesoglossi sunt iidem Musculi, qui alias dicuntur Genioglossi, Bartholin. /, 3. Anat. cap. I2.p. 549. Mesomphalion, μεσομφάλιον, idem, quod ὀμφαλὸς, umbilicus. Gorr. Mesophryon, μεσόφρυον, dicitur Russo ea pars faciei, quae inter ambo (uper. iiia media est, supra nasium, ad frontis finem sita, & quia depilis esse solet, Capella lepide vocavit Glabellam. Gotr. Dicitur alias etiam μετὰπιοτ. Junge Kcuchen. ad Sammoxic. p. 230. Mesopleurios, μεσοπλεύριος, epitheton musculorum Intercostalium , πλευρὸν, enitn costam significat; quemadmodum & loca illa IntercollaPta μετοπρνέυρια vocantur, Gal. 1. 7. de Us. P. c. 21. et I. de muse. diffect. c. 23. Mesopotamenon, μεσοποτάμηνον, est speciei ’Unguenti Oenantharti, h. e ex vino & flore liliorum alboium parati, cujus descriptio habetur apud AEgin; l. 7. c. 2I. Mesos, μέσος. Vide Medius. Messis, ἄμητος, πυραμητὸς, dicitur illud annt tempus, quO rustici segetem maturam metunt. Gal. i. 1. de Antidot. C. 18. Messis quoque ab eodem refertur inter Exercitationes corporis fortiores, l. t. de San. tu. C. 8. Alias vocab Messis allegorice quandoque accipitur pro maturitatis tempore, v. g. Messis Mineralium. Th. Chym. Vol. I pag. $72. & Sibold. Hemslerhuis edidit libellum, quem inscripsit : Messis Aurea Anatomica. Mest, id est, lac acetosum. Mtsal, Mosal. Rul. & lohns. Mestor, μέστωρ, dicitur Arusex peritus. In specie de Chirurgo usurpatur ab Hipp. i. Mochlic. XXII. 8. Jung. Foës p. 4I4. Mestos. μεστὸς, plenus, refertus. Hippocr. 5. aph. 45. Dieter. n. 536. Idem, quod μεμεστωμένος. Linden. Ex. X. §. 25 I. Meta, καμπτὴρ. Vide Campter. Metabasis, μετάβασις, dicitur Transitus, vel transgressio Medici ab una indicatione ad aliam, ab uno remedio ad aliud, quae debet fieri cum prudentia, non temere, aut cum violentia, uti colligitur ex Hipp. 2. aph. 5 I. et 52. ubi verbum μεταβαιἔω, transeo, legitur. Jung. Dieter. II. 538. Fere idciu est, quod μεταβολήν mutatio, nisi quod haec latiorem habeat significationem. Metabole, μεταβολὴ, Idem, quod μεταλλαγὴ, significat mutationem. Dicitur vero in Medicina de omnis generis rebus, de anni temporibus, de victu, remediis, caussis morbificis &c. Vide Foës. p. 4o8. Die- ter. n. 54o. Ubi quidem in genere notandum, quod omnes magnae & celeres mutationes sint vitandae, Gal. comm. 2. de humor, t. 29. 2. de R. V. I. A. t. 52. Mutatio à contrario in contrarium debet fieri per elementum intermedium. Th. Clt. Vol. V. p. 55. Quod vero mutatur de fpecie in speciem, debet reduci in primam materiam. Ibid. p. 543. Crisis quoque dicitur mutatio repentina. De mutatione sexus pro & contra quaedam propoluit Rolfink. de part. genital. Part. I. c. 2. et 3. Vide Transmutatio. Metacarpion, μετακάρπιον, . Metacarpus, Postbrachiale , dicitur pars manus extremae media inter digitos & carpum sive brachiale, cujus interior pars dicitur vola, θεἔαρ, ὑπόθειαρ, exterior dorsum, exi- σθεναρ. Alii tribuunt metacarpo quinque ossa tertium os pollicis quoque annumerantes; alii vero quatuor. Nobis perinde erit. Vide Barthol. Anat. l. 4. c. I. et libell. 4. c. 2o. Metacerasma, μετακέρασμα, significat temperatam aquae mixturam , estque idem, quod κέρασμα, quando aqua frigida mutatur in temperatum & veluti lacteum teporem, Hippocr. 3. de R. V. I. A. t. 49. Gal. comm. ad h. l. Foës. 4o9. Metachoresis, μεταχώρησις, significat secessionem materis IIIcrbola- III aliam partem, atque isu idem est, quod μεταστάσις, de quo nomine p. p. Illud legitur apud Dieter. Iatr. num. 589. p. 879. Metacheirixis, μεταχείριξις, idem, quod χείριξις, tractatio manuaria. Vide Cheirixis. Metacinema, μετακίνημα, dicitur dimotto vel transmosto, usurpaturque de pupillis, Hippocr. 2. Pror- rfcet. XXIIXi 28. Verbum etiam μετακινέειν sumitur pro transmutare, proprie transmovere, sive loco inovere, Hipp. l. de loc. in hom. LV. I.seqq. Lind. Ex.XIII. 329.seqq. Metacondyli, μετακόνδυλος, dicuntur, teste Ruffo, postremi digitorum articuli unguibus proximi; quenTadmodurn medii κὸ,διλοι, & primi rnetacarpio proximi προκὸνδιλοι. Gorr. Metagrammatismos, μεταγραμματισμὸς, Transliteratto, significat permutationem veteris literaturae in recentiorem. Gal. comm. z. de iis, q, in med. t. 2 3. Metalepticos, μεταληπτικὸς, i. e. transumuvus vel transtasivus, & dicitur de motu quodam, quem natura musculiS quibuidam conciliavit, & similis est motui sive tensionis fpeciei illi, quae à siIperiori laqueo Glossocomii perficitur. Gal. l. I. de V. P. e. 14. i. 6. meth. med. c. 5. adsin. Metallage, μεταλλαγὴ, idem, quod μεταβολὴ. Vide Metabole. Jung. Dieter. n. 54I. Metallum, μέταλλον, proprie dicitur corpus perfecte mixtum subterraneum durum, ponderOfum, ductile, fusile, ex sulphure & Mercurio, sive aqua mercuriali constans. Plura de metallorum descriptione, generatione, principiis vide apud Caesal. de metall. Georg. Agricol. h. t. Th. Chym. Vol. I. & seqq, passim - Sehroder. l. 3. e. 11. Fr. Hofrn. in Clav. ad h- /. Beker. in Metallnrgia. Aldrov. in Mus.aeo Metallico, &c. Numerantur sex : Aurum, argentum, ferrum eum chalybe, stannum, cuprum, plumbum. Dantur & alia corpora, fed imperfectiora, ut cachimia, electra, de quibus suis locis, quae vocantur commode τὰ μεταλλικὰ, Metallica, Th. Chym. Vol. I. p. 588. seqq, item Mineralia. Libav. distinxit Metalla in Naturalia, Sc Sapientum. Illa numerat septem, addens antea dictis sex adhuc Calaemum. Haec vocat aurum Philosophorum, argentum Philosophorum ; Deinde & Mercurium Philosophorum &c. S. A. Ch. l. 4. c. 18. Quae Helrnontii sit de Metallis sententia, inquiratur in Indice Operum suorum. Metallum currens dicitur Mercurius vivus, Rui. & lohns. Metallum stricte dictum vocatur Mixtura metallica ex cupro & stanno, Vei plumbo, ut & pauca quantitate argenti, quod ponderosius est metallis simplicibus ob densitatem rnajorem, sed & propterea fragilius, quia flecti nec resi lire nequit. Jac, le Mort siietallurg contract, Chymiae annexae p. 272. Metallurgia vocatur pars Chymiae inserviens subterraneorum, metallorum & mineralium praepara- Ii oni & depurationi ad usum Medicum necessariae. Jac. le MOrt Chym. Medico-Phys. c. I. p. 2. Metallus ab Helmontio propria contra usum Grammaticum autoritate vocatur cum additione primus vel masculus , Minerale quoddam ex Mercurio & Sulphure metallicis constans, & communiter credunt esse cinnabacin nativam, tr. Recepta Injecta, in appendice. Α Paracelso Electri minoris immaturi nomine venire scribit Iunken Chym. Expecim. P. i.s. 5. c. I. Metamorphosis, μεταμόρφωσις. Vide Transmutatio. Alias vocabulum hoc Graecum sumitur pro sipecie generationis vel formationis animalium, quando vermis ex ovo nascitur vel ex eruca ad perfectam magnitudinem aucta vel ex aurelia papilio, & opponitur τῷ ἐπιγνώσει, quando per partium additionem animalia nata adolefcunt. De utraque legatur Guil. Harveus de generat, animal. Exerc. 45. quam tamen Opinionem suspeitarn reddit Oliger Jacobaeus de Ran. &(. Laceri, c. I. p. to.seq. Metapedium, μεταπεδίον, idem quod Metatarsus , cujus ossa sunt quinque, de quibus vide Barthol. libell. a. An. c. 2 I, Metaphrenon, μετάφρενον, idem, quod νῶτος, Dorsum. Vide supra lit, D. Metaporopoeia, aut Metaporopoeests, μεταποροποιΐα, μεταποροποίησις, est exiguorum meatuum corporis mutatio à statu p. n. ad naturalem, & ita idem, quod μετασύγκρισις, Gal. l. 4. meth. med. c. 4. Unde & curatio metasyncritica à Methodicis appellata, quae in inveteratis affectionibus adhibebatur, cum nihil profecissent reliqua auxilia, l. 2. de C. M. S. L. c. 2. Habent autem ροε.νασυγκρίσιως facultatem praeter niedicarnenta alia etiam plurima, ut varia gestationum genera, deambulationes, vocis exercitia, untstiione-S, cucurbitae, dropaces, insolatus, frictiones, psilothra, smegmata, sinapismi, vomitus, vires reficiens, victus, balnea, vinum, varius cibus, ut scribit AEginet. lib. 5. c. 3. et i. 3. c. 63. et 68. ubi Latine redditur Recorporaticitum. Apud Dioscor. etiam complectitur μεστασιιγκρισιπὴ δύναμις virtutem ex alto evocandi, l. 4. c. I57. Jung. Foës. p. 409. Quid Otibasius fermentum μετασυγκριτικὸ, vocaverit fermentum antiquum, videatur l. 1. Synops c. 11. allegante Vellchio in Sylloge Obs. ad Maere. Cumani obs. LI. p. 6y. Metaptosis, μετάπτωσις, dicitur permutatio alicujus morbi in alium, priori cessante, sitque duplici modo, vel per δια,δοχὰν, aut per metastasin Diadoche fit bonis aegri rebus, cum morbifica materia ad ignobiliorem partem, luperne deorsum, intus foras, & procul à morbi foco excluditur. Metastasis, contrario se habet modo & periculosa. Heurn. i.2, Inst. Diet. n.543. Rols. Ο. et M. M. Sp. l. 3.s. 2. c, 47. Verbum est μεταὑπτω, transeo, permuto, quo etiam Hipp, in eadem significatione usus Hipp, 1. Prorrh. fect. I, t. It. 27.sect. 2. t. 8.43. Metarsios, μετάρσιος, elevatus, sublimis. Usurpatur de diversis rebus. Facies elevata legitur in Hipp. /. 2. de morb, mul. III. 2. Lectus elatus, vel sublimis l. I. de tit. XCIIl. I 5. Respiratio sublimis, l. 2. XXII. 2. VId. Foës. p. 409. Metas, id est, pondus, mecal, rnekal, Ruland. & Io hiati Metastasis, μετάστασις, vide Metaptosis. Sumitur & pro solutione morbi, 5. aph. 7. Dieter. n. 543. Metasyncrisis, μετασύγκρισις. Vide Metaporopœia. Metatarsium, Metatarsus, μετατάρσιον. Vide Metapedium. Metathesis, μετάθεσις, Transpositio Lat. dicitur. Refertur à ROlfink. inter indicationes praeservatorias, quando caussa morbifica solida, quae evacuari nequit, in alium locum, ubi minus nocere potest, transponitur , e. g. quando calculus vesicae retro pellitur, aut cataracta in oculo acu deprimitur. Ο. et M. M. Sp. l. 4. s. 2. c. I4. Metaxa, μετάξα, vocatur Actuario & Nicolao Myrepso Sericum& μεταξωτὸν, sericeum, sicut ex illis notavit Scapula in Lexico. Occurrit etiatn in Corpore Juris l. ipo.sf. de public. & vectig. Metempsychosis, μετεμψύχωσις, terminus Philosophicus potius, quam Medicus, notans transmigrationem animarum , commentum Pythagoricum, & Platonicae Philosophiae, de quo legatur Juli Alex. i. 22. Sal, cap. 7, C. Hostu. C, in Gal, LL. de V. P. n. I8. 19. Meteoros, μετέωρος, proprie dicitur pendulus, suspensus , in siIblime elatus, sublimis. Usurpatur saepe ab Hippocr, v.g. de hypochondriis elatis seu tumidis, 4. aph. 73. et 5. aph. 64. Tales etiam, tumores vocantur lavnuSac-fjtss, quamvis & μεπωρισμὸι apud eundem dicantur agrorum surrectiones, dum exurgendo sese attollunt & resident, sect. 2. Progn. t. 6. & Coac. t. 493. 1 orrc μετέωρα qttcque d.cuntur ςπνέυμαστα κομ ῥευματα, humores & spiritussttblau & penduli, qui non fixi, sed ed fluxum & motuin habiles atque dispositi, 4. de R. VII. A. t. 28. aut humoreS excernendi, l. de vel. mesa XXXIV. 13. Partes quoque solidae in aëre veluti suspensae , nec sustentatae, v. gr. cubitus, 1. desractur. t. 52. Respiratio sublimis, πε.,ύμα μεττ.ρο,, Hippocr, aliquando dicta, ubi cum scapularum musculis agitatis fit respiratio, Jul. Alex. not. ad Gal. l. 4. de L. A. c. 8, Dteter. n. 544. DoloreS suspensi, ἀλγάματια μετέωρα, qui in superficie corporis fiunt, Foës. p. 4Io, Ttopice quoque antiquis μετέωρος dicebatur animi pendulus, qui dubius & ancepS nihil certe statuit. Gal. cap. 4. de R.V.l.A. t. n8. & Res ipsae incertae, μετέωρα πράγματα, quorum eventus expectatur, Foës, d.l.p.an. μεπωρία quoque ulurpatur pro άβλεψια, incogitantia, quod Hipp, alibi ὑπερορῷν, q. d. silpervidere. C. Hofm. in Gal. LL. de V, P. n. 4I6. Alias in Physicis Meieora vocantur phaenomena in aethere vel aëre diverfa, quorum alia ignita, alia aquea &c. de quibus legantur s.cripta Physicorum, in specie etiam Joh. Mare. Marci Pfcii. Vet. rest. P. z.sect. 5. Schr. I. I.c. 4, de Meteoris Microcosmtcis Observationes in Eph. N. Cur. A. I. Observ. 77. Quid Paracelsus per Meteocicam sagacem & minorem velit, Lector ipse colligat ex Philos.sagac. l. 1. item per Meteocicam coelestem, l, 2. Uno verbo, siint AEnigmata Boeotica. Meter, μήτηρ. Vide Mater. Metexeteros, μετεξέτερος, Hippocr, dicitur alius, aliquis, quidam, 2. defract. t. I 8. 3. de art. t. po. s. 3. t. 8 2. 93.s. 4. t- t-e- Foes. d. l. Methe, μέθη, vide Ebrietas. Verbum μεθύω, inebrio. Hipp. 5. aph. 5. Dieter. n. 524. Methemerinos, μεθημερινὸς, idem, quod καθημερινὸς, epitheton febris quotidianae, quae ad integritatem non definit. Gorr, Methodus, μέθοδος, aequivocum est in Medicina; I. & primario sic dicitur via & ratio, qua quid in arte investigamus, & quae probe sijnt inventa approbamus, retinemus, exequimur, quae minus recte redarguimus. Galen. i. 1. Messi, med. c. 4. Foës. p. 401. Jungatur Ceis. Martinengus de Methodis. Huc pertinet Methodus medicinatis , quae est pars Medicinae princeps, monstranS modum agendorum pro obtinenda sanitate; & in fpecie methodus medendi, quae est brevis, certa & tuta via reducendi aegros ad sanitatem pristinam. Utriuiq.ue Conservativae & Curativae Methodi carceres siInt Indicationes, Dogm. Med. Gen. P. 4. c. L seqq. Linden. Ex. IIX. §. 62. Deinde abusive aut la.tem φαι,ομήως, significat μέθύδος illam viam artis, qua saltem per paucas qualdam communitates apparentes ad artis finem obtinendum nonnulli tendunt. Unde & hujusmcali Medici Methodici dicebantur, ut & ab Autote IhesselonTheffalici, contra quos acriter pugnavit in scriptis suis Galen. Summa reprehensionis haec esse poterit, quod scripserit, Methodicam haeresin omnia anis bona destruere, l. 2. ad Glauc. c. 2. Denique apud Hippocr, quoque μέθρδος significat secessum, digressionem, aut transmigrationem, 1. de sepoimestri partu. IV. 14. Methypostrosis, μεθυπόστρωσις, Hippocrati lecti subsinationem vel permutationem significat, 2. de sract. t. 6a. Metopion, μετώπιον, nomen unguenti, estqus idem, quod Mendesium, vel Aegyptium. Vide Mendesium. Descriptionem vide apud Diosc, I. 1,1.71. AEigin. l. 7. c. 20. qui ita dictum putat à Galbano, cujus germen μεπάποτ vocatur. Occurrit & apud Hippocr. Z. de Loc. in hom. XX. 6. quamvis Foes, existimet, frequentius adhuc allegari in l. de superfetat, esu lihr. de morbi mul. sub vocabulo νεπάπον, quod dd, ll, aliquoties oce currit, Oec.p. 411. Metopon, μέτωπον, vide Frons. Hinc μετωπιαῖος ; dicitur ad frontem pertinens, v. g. sijdor srointis, Hipp. l. 2. de morb. mul. LVI, 6. & de fascia frontis, Gal. l, de susetis c. 5. Metra, μήτρα, Uterus, Matrix, locus, in quo fit conceptio, dicitur. Vide Hystera, Matrix. Ita vero vocatur, quod ex ea veluti matre omnia animantia oriantur, vel quod matres efficiat, vel quod sit mensura, μέτρον, temporis certi ad purgationes & partus. .Μῆτραμ etiam in plurali pro secundinis ponitur. Hippocr. I. de nat, mul. XC. I. quamvis Linden. scripserit ὑστορέων. Et si Gal. fides est in exegefi Hipp, sinapo idem est quod ἐπιδίδυμίς, quam definit, quod sit varicosus tumor testi incumbens, sed Foës, hoc loco legi mavult μύτρη, an recte, non eloquor. Metrenchytes, μητρεγχύτης, vocatur instrumentum & sypho, quo fit injectio liquoris medicati in uterum. Gal. I. 5. meth. med. c. 5. Ejus delineationem vide apud Scultet. Arm. Chirurg. Pan. I. Tab.XIIl.sig.t. & modum applicandi L. XLIII.s. 6. Hinc & illa medicamenta liquida vocantur μητρέγχυτα, Schr.i. 2.1.45. Lang, I. I. ep. 8o. Rols. O. & M. M, Sp. l. is.s. 6. c, 7. Metretes, μετρητὴς, metreta, id est Cadus. Vide supra. Mensura maxima apud AtticoS, capiens choas I2. aut libras Io8. Gorr. Metrios, μέτριος, mediocris, τὸ μέτριον, vel μετριότης, mediocritas. Vide supra. Hipp. 2. aphor. 3. et 4. Dieter. n. 545. Metrocelides, μητροκηλίδες, h. e. Naevi Maternt. Hanc Graecam vocem finxisse nobis videtur Casp. Tlleopll. Bierlingius in Thesibus Medico-Practicis p. 193. quia in nullo Lexico vel alio Autore reperite licuit. Enimvero si cuivis licebit fingere nomina, proh Deum immortalem ! quanta larrago vocum inde resultabit. Metron, μέτρον. Vide Mensura. Metropolis, μητρόπολις, proprie significat areern, castellum, utbem alicujus regionis primariam munitissimamque. Tropice usurpatur de cerebro, & de calore. Hipp. l. de Carnib.s. de principiis, IV, I I. i 2. Metroproptosis, μητροπρόπτωσις, id est, procidentia uteri. Vide Procidentia, Item Emplastrum μητροπροπτωτικὸν, hujus descriptio legitur in Pharmacopoea Collegii Londinens. p. m. 394. Metus, φόβος, Dieter. n. 9c6. idem, quod Timor, Pavor, vocatur affectus quidam animi, cujus charaôter in hoc consistit, quod fiat animae veluti contractio, & spiritus animales à superficie corporis subito recedant, & à solitis functionum suarum, niuniis inhibeantur: Metus cum extremus est, degenerat in desperationem. Willis tr. An. Br. P. t.c.y. & Charlt. Ex. IIX. Path. §.24. Refertur inter morbos infantum, ab Hipp. 3.01.24. & inter caussas morborum à Rois. Ο. et M.M Sp. I.2.s.3.c.io4. Remedia vero exhibet contra illum /. I4 s. 3. c. io. Mevium à Germanis vocari morbum Gallicum, sutor est Fallop. de Morb. Gall, c. 2. mevium notare obscoenum, verum quae Germaniae regio hoc termino statur, nebis non constat» Miasma, μίασμα, Inquinamentum, idem, quod Contagium, de quo fupra lit. C. Mica, ψὶξ, ψιχίον, dicitur communiter minutissimum frustulum panis friati. Ita Mica panis albi tolli ingreditur spulvereS pepticos apud Craton. in Consiliis aliquoties. Mica vero etiam praedicatur de subulo lucido, argenti vel auri colorem referente, vulgo Argentum felium dicto, in Ephem. N. Cur. Ann. II. Obs. 78. Micatio, στίλβη, στίλβωσις, idem est quod fulgor, coruscatio, splendor. Hodieque tamen dicitur quoque de sanguinis undulanone, & palpitatione aliqua, quae oritur ex lucta portionum activarum & spirituosarum cum crassioribus & passivis. Vide Charlon. Oec. Anim. Ex.Vsco.Id. Micha, Michach, i.e. Venus, Cuprum. Rul. & lobus. Micleta, id est, experta, nomen est Opiatae cujufdam, cujus defcriptio habetur in Antidotario Nicolai apud Mesuen Operum fici. m. 3^6. & vi pollet adstringente in alvi & sanguinis fluxibus. Extat etiam in Dispensator. Augustano. Microcosmetor, terminus novus à D. Dolaeo fictus, denotans auram quandam diviniorem toti mundo coëxtensarn, in prima creatione fenstl donatam, & esse à spiritibus animalibus distinctum quid, illis vero uti tanquam praecipuo ejus instrumento, & in brutis solum dominari, in hominibus vero, ubi anima rationalis conjuncta est, siIb hujus imperio ope spirituum animalium ejus jussa exequi, quemadmodum ita explicavit in Encyclopaediae praefatione ad Lectorem. Sedem siaam habet in cerebro, & spiritibus animalibus à sanguine nimis effervescente & scoriis sulphureis referto offensis & commotis, Microfmetor fit Cosinetorges, h. e. Rex irae, uti hoc fusius propolult i. 2. Encyclopo c.2. Vide Cosmetorges. Microcosmus, μικρόκοσμος, vocatur Homo ad differentiam Macrocosini, ceu mundi majoris. Quod epitheton valde arridet Paracelsicis & Spagyricis. Rul. & Iohtis. ita deicripserunt t Microcofmus esi parvus & medius mundus inter firmamentalem & elementaleTn situs naturaliter, qui de utroque participat, i. e, homo t quia quicquid in illis restiter & actu continetur, in homine pariter habetur spiritualirer & potentia. Quo fit, ut una sit istius & eadem, quae de illiS fieri potest ac debet Anatomia Philosophica vera, non mortua cadaveris, sed viva essentialis pariter ac effata. Prolixius leaec deducta legantur in 1II. Chym. Vol. V.p. I6P. & Bas. Valent. Opusc. Germ, de Microcosino, Quamvis vero non penitus improbanda sit illa comparatio Hominis cum Mundo universo, & ita nomen Microcosmi illi absque veritatis jactura tribui possit, approbante quoque ititer Patres Ecclesiae Joh. Damasceno; & allegan e C. Hcfm. c. in Gall. LL. de V. P. n. tyy. Nihilo tam. n minus metito animadverterunt vi t docti & Chymici periti in Paracels. & ejus sectatores, quod Elenchum secundum quid committant, dum quod quadantenus, & per similitudinem partis cum toto dictum est, univerlaliter interpretantur, & essentialiter exponunt, indeque postea, utpote ex falso principio, magnificas texunt consequentias, verbis verissimis Libav. in Exam. PXtlos. viv. fec. des.cr. Hartm. sect. 38. T. IV. Oper. p. 259. Idem fecit Rols. in Chyrnia ad A. F. R. I. 1. c. ao.feqq. Helmont. tr. Invent. Tartari in morb. temeror, it, Iy.seqq. quamvis hic sibi non adeo certo constiterit. Siquidem aliis in locis, praesertim in tr. de Magn. vuln. cur. Microcosmico coelo singulares tribuat sigillandi virtutes. Alias HominiS contemplatio ex suis principiis vocatur Microcos.mica fcientia, Libav. in Typo Art. Med. Hipp. & Hermet, T.llI. Oper, p. 123. Praeter illam significationem Microcofmus quoque tribuitur Lapidi Philofophico, uti constat ex Th. Chymic. Volum. I. pag. 515. Libav. Apoc. Herm. Pan. post. Tom. II. Op. p. 418. Micrologia, μικρολογία, Gal. vocatur inanis illa subtilitas vocabulorum, & est idem, quod λεπτολογία, argutiae inanes, l. 2. meth. med. circa sin. Microphthalmos, μικρόφθαλμος, dicitur; qui parvis oculis praeditus est. Microrchides, μικρόρχιδες, dicuntur, quibus testiculi sunt magnitudine ciceris aut fabae, sicut e Fideli p. notavit P. Amm. Irenic. p. 136. Microscopium, μικροσκοπεῖον, vocatur Confpicilium, sive vitrum arte paratum, quo atomi visibiles quasi, & minutula etiam insecta in molem colosseam transmutantur : cujus inventor creditur Ftancisc. Fontana, Neapolitanus. Hujus vitri ope quamplurima antea ignota inventa & detecta sunt t unde integra Messis Observationum Microfcopicarum occurrit in Ephern. N, Cur. A. I. Obs. 13. et A. II. Obs. 27. Microsphyctos, μικρόσφυκτος, cui pulsus est parvus, vel debilis. Legitur apud Dioscor. i. 5.C. 17. & allegavit Lind. Ex. X. §.155. Microsplanchnos, μικρόσπλαγχνος, vide Parviviscerus. Microtrapezos, μικροτράπεζος, dicitur, qui tenui mensu & victu utitur, & opponitur gulae, vel cupediis dedito. Lind. Ex. XVI. §. 166. Mictio, οὔρησις, Mictus, significat excretionem arinae, ab οὐρέω, mingo, mejo. Hipp. 4. aph. 83. Dieter. n. 653. Foës. p. 469. estque vel secundum, vel praeternaturaliS. Ad hanc quoque pertinet mictus sanguinis Vel mictio cruenta, de qua in Practicis plura occurrunt; praesertim apud For. I. 24. Obs. e.seqq. Micturiens, οὐρητιάων, vocatur, qui libenter urinam excernere conatur, unde & somnians te reddere urinam, stragula sua permingit. Helmont. tr.jus Duumvirau n. 3I. Mifres, id est, Asphaltum. Rul. & Iohns. in Lex. Migrana, idem, quod Hemicrania, morbus capitis, qui modo dextram, modo sinistram ejus partem Occupat, & ad futuram usque protenditur; quae doloris interstitium est. ita dicitur à Grana, quam vocem pro capite acceperunt antiqui. Keuchen. Nos. ad Sammon. p. 92. Miles, στρατιώτης, quid significet, nec pueros latere potest ex vocabulario. Ad forum Medicum quoque milites pertinent, dum eorum conditio miserabilis faepissime est ob vivendi rationem, dum excubiis aliisque negotiis militaribus interdiu noctuque defatigari coguntur, Gal. l. de bon. & mal.succ. c. 11. hinc variis morbis gravioribus sunt obnoxii, v. g. Catalepsi ex nimio gelu. For. lib. I0.Obs.4s. Febribus castrensibus, & morbo Hungarico, ubi quandoque plureS imperitia Chirurgorum Empiricorum, quam vi morbi intereunt, Lang. i. I. in praefat. Milesius, μιλήσιος, derivativum ἀπὸ μιλήτου V Mileto urbe Asiae, vel Cariae celeberrimae. Tribuitur vero Epitheton Lanae Milesiae, ceu mollissimae apud Hippocr, l. de visu II. 1. & l. de Stexilib. XI, 28, Miliarium dicitur vas altum & angustum in balneis ad aquas calefaciendas Olim usitatum, Rhod. ad Scribon. n. 60. C. Hofrnann. c. ad Gal. LL. de V. P. n. 280. Lang. l. I. ep. 50. Miliolum, κεγχρίδιον, vocat Severinus tuberculum exterioris palpebrae magnitudine & duritie granulurn parvum milii referens, quod prolixius descripsit l. de novisse abscess c. p. §. 5. Milium, κέγχρος, refertur inter femina Cerealia à Gal. I. de R. V. 1. A. t. I8. Sed paucissimum praebet alimentum, estque magis medicamentum, quam alimenturn, i. 7. de S. Fac. h, tit. Miliacei panes sunt friabiles, aridi, incommodi ad nutriticnem, ί. ι. de Al. sac. c. I 5. Millepedes, ὄνοι, vide Asellus. Milphae, Milphosis, μίλφαι ἢ μίλφωσις, idem, quod μαδάρωσις, defluvium pilorum e palpebris. Apud Gal. l. 4. de C. M. S. L. c. 5. in princ. legitur in Masculino oi μίλφαι, quod alibi reperire non licuit. Perperam vero & vitiose Castellus quondam per y expressit Mylphae , quem tamen imitatus etiam Stephanus BlankarduS in iaexico Medico, sive ex negligentia, sive ex ignorantia Graecae Linguae t qttiS vero etiam acceperit pro medicamentis adversus defluvia capillorum, nobis non constat. Vide Madarosis. Miltos, μίλτος, dicitur Latine Rubrica, Minium, inter terras refertur, vimque habet exiccandi, detergendi, adstringendi, &c. Meminit Hipp, I. de ttlcer. XIV. 5. Duae veto leguntur Rubricae celebriores, quarum una vocatur μίλτος σινωπική, ἢ σινωπά, Rubrica sinopica , aut Miniumsinopicum, Galen. l, 8. de C.M. S. L.c. 7. Dioscor. l. 5. c. m. Altera μίλτος xnfulit, Rubrica Lemnia , Galen. I. 9. de S. Fac. Est & fabrilis, sive μίλτος σεκτο.ικη - quae inferior est Sinopica, Diosc. d. l. i. 112. Schioder. / 3c. z.insin. Rul. in Lex. Milvus, ἰκτῖνος, vide Ictis. Est & nomen piscis volantis, cujus historia cum usti habetur in Aldrov. I. 2. de pise. cap. 5. Chiocc. Mus. Calc.sect. t. p. 76. Mimo, μιμὼ, idem, quod πίθων, πίθηκος, Simia, animal quadrupes, digitatum, viviparum, ita dictum, quod hominis mores imitetur instar mimi, C. Hofrn. C. ad Galen. LL. de V. P. n. 168. et l. t. V. L.c. 25. Simiae vero historiam & usum vide apud Aldrov, l.i. de quadr. vivip. dig. c. 5. Mina, μνᾶ, nomen est ponderis certi, estque duplex. Una Mina Attica 8c Aegyptia, quae habent uncias sedecim, h. e. drachmas 128. altera Romana, quae uncias viginti continet, Galen. i. de pond. & mens, cap, 3. AEgin. tit. eod. Plinius tamen l. 21. H. N. cap. ult. dicit: Minam pendere drachmas centum. Quin etiam Fannius t Mnam vocitant, nostrique Minam dixere priores, centum hae sunt drachmae, citante Caltell. μίνα quoque significare μυριά, id est, mille, ait Hesychius, allegante C. Holui. l. fi. V. L. c. 7. Minera proprie dicitur terra, sive materia, ex qua mineralia & metallica maxime fiunt, ut Minera solis, cupri, antimonii, Schrod. I. 1. c. 1. Rul. Per translationem quoque Minera vocatur materia morbifica , v. g Minera febris, à recentioribus passirn. Minera Philosophorum vocatur Lapis Philosophicus albus operis minoris , Libav. S. A, Ch. l, S. c. I 2. Minera tropice dicitur caussa, vel materia morbisica antecedens materialis, contradistincta vapori, & dividitur in animatam & inanimatam, indicatque in genere evacuationem, docente Capivaccio in Compendio Methodi med. c. Id.seqq. p. 294.seq. Meminit & in prolixiori Methodo medendi c. Iu.seqq.p.m. 166. In specie de Incubi Minera legatur idem Pract. Med. i. 1. c. 1 5. p. In. 5 I 5. Minerale duplicem habet significationem, latam & strictam : Late sumitur pro omnibus iliis corporibus naturalibus mixtis, quae non comprehenduntur sub vegetabilibus & animalibus, & dicuntur alias res Macrocosmcicae; quarum expositionem sub titulo Mine- ralogiae tradidit Schroder. /. 3. per tot. Junge Fr. Hofrnann. in Clav. Stricte vero significat eas res, quae quidem participant quadantenus de metallis; fed non sunt perfecte talia : unde & Semimetalla à quibusdam dicuntur; Schrod. d. l. c. 15. Junge Libav. T. III. Oper. Deficit aurem semper aliqua ex proprietatibuS metallorum. Dividuntur à nonnullis in Majora, Media & Minora. Th. Cbym. Vol. I. p. 304. Mineralium originem à Sale petendam esse, quod Paracelsus ejusque asseclae Universale vocarunt, docet Iunken. Chym, Exp. Cur. ρ. I. s. 4. in princ. p. 245.seqq. Minerva, ἀθήνη, nomen Deae Gentilium, quae & Pallas dicitur. Hanc e Jovis cerebro natam esse, fabulosum dixit Gal. i. 3. de Hipp. & P. I. dec- c- 8. Est & nomen medicamenti alicujus externi Emplastri, quo usttm se scripsi. Gtd. I. 3. de C. M. P. G. c. 2. Minister, ὑπηρέτης, vocatur, qui aegris ossicia praestat. DIcuuUtr alias I. aphe I. ὁι παρέοντες, quos 6Xponit Gal. per τοὺς ὑπηρέτος, in commi ad h. l. & in c. 1. in 6. Epid. i. 43. Minium, μίλτος, vide Miltos. Significat Rubri- cam. Deinde dicitur Saturnus, vel Plumbum per calcinationem reverberatoriarn praecipitatum. Schrod. l. 3. c. I 3. Fr, HoftII. in Clav, ad h. 1. Dicitur & Crocus Sa. turni praecipitatus, Rul. & Iohns. Jung. Libav. S. A. Ch, l. 5. cap. 25. Verum dicitur & Minium nativum, quod ex lapide quodam argenteae venae permisto fieri & à Cinnabari differre docet Diolc. I. 5. c. 109. quod Graece ἄμμιον vocatur. Jung. Chiocc. Mus. Calc. sect. 4... p. 464. Libav. d. 1. Minoratio dicitur levior quaedam evacuatio & moderata, sive per vomitum, quam veteres praemittere solebant in principiis morborum, etiam febrium. Gr. vocatur συρμαϊσμὸς, 2. de artic. t. 5 1. quamvis mendose legatur συρμεσμὸς, notante Foës. Oecon. p. 601. Vide Syrmæa. De minorativa evacuatione plura lege apud Lang. l. I. ep. 39. Foreit. I. 29. Observ.t 2. Sihol. & l.po. O. 6. Schol. Integrum quoque de Minoratione tractatum olim scripsit Ludov. PaniZZa Venetiis excusum. Medicamenta minorativa sunt eadem, quae Lenitiva. Id. l. io. Observ. I 5. Schol. & l. 32. Ο. I 3. Schol. Minuta, epitheton Febris SyncopaliS acutissimae, quae ilicet pulsum & vires prosternit, uno aut altero paroxyfmo, adeo ut ad quartum diem perdurare non valeant. Joh. Stephan. ParapFr. in Avic. l. a.fen. I. c. 5 5. p- 27 5. Minutiae, μινουτίαι, circa vocabula in Medicina quidem non semper simt attendendae, vide Micrologia. Verum circa res ipsas, v. g. circa caussas rnorborum & usum medicamentorum minime negligei - dae, monente Jul. Alexandr. not. in Gal. l. i. de C, M. P. G. c. 2. Minutio, μινύθησις, idem, quod Imminutio. Vide Meiosis. Imminutio sumitur pro Extenuatione. 3. de iis, q, in med. t. 25. Minia, μινύα. Vide Rubrum. Minythesis, μινύθησις, idem, quod μείωσις, Imminutionem, Extenuationem significat, de qu.buS supra. Loca Hipp, ubi vocabulum hoc usurpavit, vide apud Foës. p. 4I 5« Mirabilis, θαυμάσιος, epitheton hyperbolicum nonnullis medicamentis tributum v. g. Aqua mirabilis Londinerrs. & Langii, quarum descriptiones videantur in D. David. Spina Manuali p. 85. et 90. Mirach, Arab. idem, quod Abdomen. Forest. l. 6. Chir. Obs. 48. Schol. Bartholin. l. I. An at in procem. Mirachia vocatur morbus, vel dolor intestinalis, qt i fit ab humoribus acutis & pungitivis, vel ab apostemate Mirach, vel mesenterii. Valesc. de Taranta Philon. Pharm. l. 4. c. 25. Miraculum, θαῦμα, quid significet, etiam SX aliis Lexicis notum elt, videlicet id, cujus ratio, mcsiuS & causis videtur humanam ratio.Iem transcendere. Talia quoque inesse naturalibus, aliquoties Gal. do cuit; praesertim circa generationem hominis & partum, ut & membra utrique functioni inservientia. Ita ossium dearticulationem quoque vocat miraculum, l. i.deP. e. I 5. in princ. Miracula quoque sua jactant Spagyrici, sed plerunque inepte & βαναώσως De Miraculis libellum etiam scripsit Anglus quidam Medicus D. Bernhardus Connor, cujus supra mentio lacta, sub nomine Evangelii Medici sive Medicinae Mysticae : Vide Evangelium, in quo Miracula vocavit, quae supra naturam jsuni & siunt, suspensis pro liberrima DEI voluntate Naturae legibus. An rem acu, quod in proverbio dicitur, tetigerit, alii nobis doctiores judicent. Mirach, Arab. idem, quod Abdomen. Forest. 1.6. Chir. Obs. 48. Schol. Bartholin. l. I. Anat. in prooem. Miracltia vocatur morbus, vel dolor intestinalis, qui fit ab humoribus acutis & pungitivis, vel ab apostemate Mirach, vel mesenterii. Valefc. de Taranta Philon. Pharm. /. 4. c. 25. Mirmidones Paracelso videntur esse deliramenta , phantasmata , ineptae speculationes, tr, de Surditate § . Processus , Misadir, Mixadir, id est, Sal Ammoxiacum. Rul. & Iohns. Misudir volatile est, quod volat suis alis & non percipitur, ldeoque dictum est aquila propter nimiam velocitatem. Th, Chym. Vol. V. p. 68. Misanthropia, μισανθρωπία, hoc est, odium in homines sive fastidium conversationis humanae. Ita vocatur à D. D, Wedelio fecundus Melancholiae gradus, quando μιούνθρωποι illi dicuntur, qui hominum alias amicorum & acceptorum praesentiam aversantur, unde eorum vestigia evitant, in latebras refugiunt, nulla non re territi, nec lachrymantur, nec aliorum lachrymis comnaoventur. Patholog.sect. III. c. 9. p, 596. Miser, Miseria, τλήμων, τλημοσύνη, vel dicitur de segro & morbo, vel etiam de aliis concurrentibus adversitatibus. Ita Linden. dixit, miseriam esse incidere in manus imperiti Medici, Ex. XII. §. 1. Miserere mei, ἐλέησον, barbarum nomen, denotans morbum gravissimum Ileon. Vide Eileos. Helin. tr. deflatib. n. 2 8. Lind. Ex. IIXi §. 59. Misericordia, ἔλεος, inter affectus animi pertinet, quando alterius malo commoventur, & dolemus. Haec non semper Medico, praesertim Chirurgo convenit, sed potius expedit, (tepe austeritatem adhibere intoilendis morbis, monente Dieter, n. 82 2, Alias rectissime urget Paracelsus in genere misericordiam in Medico, cuod aegris prornte silppetias eundo imitari debeat Deum, de Caducis §. I. in princ. Mismar, vel Mesemar, dicitur Nodus rotundus albus, similis capiti clavi, & accidit in digitiS pedum ut plurimum à percussione & pcst exituras, h. e. erysipalationes, inflammationes exulceratas, Avic.i. 4.scn. 3.tr. i.c. 14. Misochymicus, μισοχυμικὸς, dicitur ab Hart-. manno is, qui persuasum sibi habet Chymiam non esse in Medicina necessariam, & ideo eam prosequitur Disp. Chymico-Med. VIII. ab Henr. Petraeo in augttr aliter habita Tom, IV. oper. Hartmann. p , 5152. Misoptochos, μισόπτωχος, i. e, odio habens pauperes. Epitheton arthritidis, quae est Bacchi & Veneris filia, nonnisi rarissime paupereS invadens & tenuiter viventes, docente C. Rejes C. El. q. 88. n. 8.seqq. Misos, μῖσος. Vide Odium. Missa, aenigmatice quoque translata ad mysterium Lapidis Philosophici , cujus descriptionem siub forma Mtffae proposuisse Nicolaum Melchiorem Cibinenlem testatur Libav. Tom. II. Oper, p. 350. Missadan, est Argentum vivum. Rul. & Iohns. Misserassi, id est, Gypsum. Iid. Missio, à verbo Mitto, pro Emitto, sumitur frequentissime pro evacuatione, si jungatur cum sanguine. Sanguinis missio. Sanguis missus. Iessen. in pec. tract. h. ut. & alii. Veteres quoque Missionem vocasse humorem excrementitiorum peccantium secretionem à natura factam ad hanc vel illam partem singularem quasi destinato & electivo consilio sive Critico conatu, scripsit D. D. Stahl in Disseri, de Motu Humor, spasmotic. c. Io. p. 38. & eam fieia non tam puls.u, quam motu tomco spasmotico partium si.lidarum concurrente plausibiliter docuit. Mistio, Mixtio, Mixtura, Mistura, μίξις, interdum etiam κρᾶσις, late & stricte accipitur. Late pro omni accumulatione rerum diversarum & simplicium. Ita diversi pulveres, species & medicamenta simplicia folida dicuntur misceri, ubi tamen nulla fit communicatio, aut transitio virtutis propriae in alterum. Stricte vero significat compositionem simplicium diversorum cum unione, quemadmodum hoc ex Physicis constat. Jung, Theatr. Chym. Vol. IV. p 383. seqq, et Velum. V. p. 609. Ex hac unione oritur nova veluti qualitas & virtus composita, quae temperamentum., κράσις, vocatur. Vide Crasis. Chymici ita describunt: Mtstio est compositio per minima undiquaque. Ejus species sin t quatuor  : Inceratio, Incorporatio, Colliquatio & Confusio, Rul. & Iohnfcn. De his speciebus vide in iliis Literis. Misturae quoque vocantur certae quaedam formulae remediorum compositorum, inter quas palmam fert Mistura simplex, sive Diaphoretica, de qua in Dif. penfatoriis. Legatur Rolfink. Chym. l. 4. s 4. per tot. Iohns. in Lex. lib. 2. Misere etiam aliquando poni pro bibere, vult Keuchen. not. ad Sammon.p. I29. Misy, μίσυ, metallicum recrementum dicitur cum chalcitide cognatum, & cum chalcitide nas.itur, praeterquam quod tenuiorum sit partium. Mentio fit in spuriis ad l. 1. de morb mul. Hipp. III. 5. Msy peregrinum laudat CritO apud Gal. l. 5. de C. M. S. L. c. 7. Rul. & Iohns. ita des.crips.erunt, quod sit res metallica exsqeciebus chalcanthi, ex humore coagulato, ut chalcitis. Duplex habetur : Nativum & factiiium. Jung. Schrod. I. s.c. 18. Fr. Hofrn. inclav. Chiocc. Mus. Calceol. s. 4.’ p. 476. Rhod. ad Sccib. p. 76. Mitella, ταινίη, idem, quod Fascia, qualiS adhibetur ad cubitum fractum, Hipp. I. de arcic. t. 51. Mithridatium, μιθριδάτειον, ita dicitur Antidotus à Mithridate Rege inventa & composita, qua se à venenis tutum servasse dicitur. Verum variae ejus prostant compositiones, de quibus apud Gal. in libr. de Antidotis , nec non in Dispensatoriis. Nobis videntur, falva aliorum autoritate, quo grandiores, eo inconcinniores & ineptiores formulae. Quaenam simplicissima suerit, tradit Plin. l. 23. c. 8. & ex hoc Keuchen. not. ad Sammon. p. 293. Paracels. quemadmodum plurimis aliis terminis abusus, Ita etiam huic quoque aenigmaticam & mysticam tribuens significationem, quando finxit Mtthridatium Olympi & Theriacam coelestem, i. e. misturam sideream arcanam, l. I. Philos.fagac. Mitigatio, παρηγορία, πράϋνσις, idem, quod Lenitio. Mitigatoria remedia, vel mitigantia, eademcum Anodynts, Gr. παρηγορικά, quae dolorem leniunt. Vide Anodynos. Quaedam sunt per se, quaedam per accidens talia, Galen. i. 2. de S. Fac. c. 14. Dicuntur & λνὑπονα, παυσίπονα. Ruland. & lobns. Mitigativum magnum vocat Paracels. quod ex Sedativis Quintis effentiis parari debet, lib. 2. de morse ament, c. 5. à verbo παρηγορέω, de quo vide Foës. p. 487. & Dieter. n. 656. Mitulus, mendose, pro Mytulus, vide infra. Miva est nomen medicamenti, quod vel idem cum Syrupo, vel idem valde simile. In Officinis occurrunt Miva Cydonior, simplex & compos, de quibus vide Dispensatoria. Mixaethria, Mixaethrion, μιξαιθρία, μιξαίθριον, dicitur constitutio temporis serena intermixta cum pluviis, Hipp. I. 1. Epid. s. 2. t. 4. Jung. Foës. Oec. p. 416. Mixopyos, μιξόπυος, pure permixtus. Dicitur de urina apud Hipp. d. l. t, 42. Mixtio, Mixtus, Mixtura. Vide Mistio. Mna, μνᾶ, idem, quod Mina. Vide p. a. Mnasaei pharmacon, μνασαίου φάρμακον, emplastrum est ab autore Mnasaea, secundo Ordine emolliens, cujus deloriptio habetur apud Gal. l. 1. de C. M. P. G. c. 4. Paulo aliter AEgin. I. 7. c. 17. Mnaseas autem fuit Methodicae sectae autor. Gal. Introdttct. c. 4. Mneme, Mnemoneuticos, μνήμη, μνημονευτικὸς. Vide Memoria. Mneme etiam est epitheton Balsami cujusdam cephalict ex Schrodero ( quamviS in illa editione, quae mihi ad manus fuit, invenire haut potuerim t ) descriptio vero ejus satis prolixa videatur in D. Hels. lunken Corp. Pharm. Part. l. p. 194. & in D. David. de Spina Λίιειι. Ph. Chym, p. 173. Mnemecephalicus, Epitheton est Balsami cujusdam destillati, ob miram & hyperbolicam virtutem, quam ipsi tribuerunt perpetuam rerum memoriam patiendi, ita ut CarOlum, Ducem Burgundiae, decem millibus florenorum ab AnglO quodam Doctote emisse, scripserint Describitur à Sennerto l. I. Med. Pr-p-r.c.N & Schrodero l. 2. c. 41. qui nomen hoc illi impoiuit. Mobilis, ἐυκίνητος. Vide Eucinetos. Mobile per- penium Drebbelii Batavi quid fuerit, videatur apud Hartrnannum Difp. Medico-Chym. VIII. Epithemate 13. Mochlia, μοχλία, μοχλεία, vocatur reductio ossium à loco praeternaturali ad naturalem, Gal. in Des. Derivatur à μοχλὸς, vectis; unde μὸχλευσις dicitur molitio per vectem , Hipp. 2. defract. t. 50. ets. 3. t. 4o. 47, I. de arttc.t. 21. ets. 4. t. 57. 58. Foës. p. 418. μόχλιον idem, quod μόχλισκος, parvam vectem significat. AEignr. i. 7. c. Io7. De Hoplomochlio, vide supra Iit. H. Hippocr, libellum Chirurgicum quoque scripsit & inscripsitμοχλικαὶ, Vectiarius. Jung. Gal. cap. 1. in I. Prorrhet. t. 4. Mochthos, μόχθος, idem, quod πόνος, Labor, vide Labor. Adjectivum μοχθηρὸς, laboriosus, item malus , Hipp. 2. aph. 27. Dieter. n. 555. Moderatus, σύμμετρος, idem, quod μέτριος, dicitur de omni eo, quod propriam suam naturam obtinet, quemadmodum Immoderatus, de omni, quod suam naturam relinquit. Gal. l, a. de dign. puls. c. 3. circa sin. Modiolus dicitur illa pars Trepani, quae circa Os perforandum est circumvolvenda, quam veteres Graeci κύκλισκον vocarunt, estque duplex; unus cum clavo in medio, & Mas dicitur; alter sine clavo, Fcemina , cujus delineationem & modum applicandi vide in Scult. Arm. Chirurg. Pan. I. Tabb. II.fig. q. 4. 5. et T. XXVI I.fig. 6. Vide & Cycliscos. Terebella. Abaptiston. Modius, μὸδίος, mensura dicitur, continens stdecirn sextarios. Gorr. Gal. l. depond. & mens. c.p.  Vide Symmetria. Modulatio significat exercitium vociS, quo magis fortis percipitur & alta, unde & Graece ἀναφώνησις vocatur, vide supra Anaphonesis. Additur vero Epitheton Agonistjca modulatio, quae ab AEgineta describitur, & prolixius à Petro Fabro Agonisticor. I. 1. c. 2. et 15. L. II. c. 14. 15. 18. 32. L. III. c. 8. et Io. sicut notavit Rhodius in Differt, de Acia p. 67. Modus, τρόπος, vocabulum multiplicem & variam habens notionem, uti notavit Gal. q.ut 1. Epid. t. I. et alibl. Usitatissima significatio illa est, quando notat conditionem , differentiam, formam, vel certam circumscriptionem, indolem ac rationem alicujus rei. Huc pertinet recensiorum nonnullorum.Modus substandae, qui nihil aliud est, quam certa ratio materiae ex particularur.I componentium quantitate, figura atque positura reiultans. Linden. .Ex.xIII.§.33 3. Jung. Rolfink. Ο. et Μ,Μό Spd.2.s.3.c.3 2. Ita τρόπος αλάίτης, victus ratior & τρόπος φαρμαἄων medicamentorum differentiae ac species dicuntur, Hipp. 3I de R. V. I. A. t. 62. l. de dec. orn. IIX. n. 11. lib.x. Epid.s. III. 4o. quemadmodum & ratio applicandi dicitur Modus utendi, de quo vide Schroder.I.I.c.3 r.Imo ipsarum partium naturas diversius vocat Idem τρόπους ; XIX, 6. De morborum differemus quoque frequentis- sime usurpatur ab eodem, quae loca collegit Foës, in Oec.p. laa.seqq. Potro sumitur etiam pro animi moribus, 1.6. Epid.s.a. t. 26. pro habitu corporis, d. l.sect. 2. t. IS. Aliquando idem est, quod mensura, notante Rhod. ad Scrib. n. 73. Moeror, Moestitia, λύπη, δυσθυμίη. Vide Lype, Dysthymia. Mogilalos, μογίλαλος, vocatur, qui difficulter loqutur, eX aliquo vitio, vel mala affectione. Gorr. Coincidunt cura ἀγκυλογλώασσοις, l. ia. obs. 3o. Obiter monendum, ex ignorantia & negligentia Graecae linguae perperam (cripta legi apud P. Zacchiam vocabula, Molalia, Molilagia, MolHalgia pro Mogilalia. Quaesin MeHco-Legal. l. 2. Tu. 3. q. 9- n. 18. I9. Mola, μύλη, dictio est valde aequivoca. Proprie quid significet, ex aliis Dictionariis etiam pueris constat. Tropica in Medicina locum habet, & r. dicitur de Patella, quae os latum & rotundum toti genu stIprapositum, Gr. μυλ,η, μυλακρὶς, ἐπιγονατὶς. Vide Epigonatis. 2. de ipsis dentibus molaribus, qui etiam μύλαμ, Molae vocantur, Gal. /. de ossib. cap. 5. et I. 9. de V. P. c. I 5. 3. de ipsis maxillis, quae alias & Molae appellantur. Linden. Ex. XI. §. 148. t Io. 4. Mola, scoxn, vocatur caro vel massa quaedam informis, & inutilis in utero muliebri concepta. Hipp. /.I. de morb. mul. XCVIl. I. et I. i. h. t. LXII. r. de Sterilib. XX. 2. Respondere dicitur talis moles ovis subventaneis gallinarum, uti volunt Caslell. & Gorr. Verum Gallinae absque coitu concipiunt talia ova ; sed mulieres citra viri congressum molam vix aut nunquam concipient. Rululta descripsit: Mola matricis ell abortivum quid in matrice generattIm. Jung- Parac. de ulcer. c. 58. Caussa hujus conceptus vitiosi & abortivi haut dubie in seminis alterutrius, inprirnis masculini, deficiente activitate ponenda erit. Hilloriam naturalem Molarum uteri egregie quoque conscripsit Joh. BapL de LamZwerde in peculiari tractatu h. sit. Observationes varias vide in Practicis, nec non Hildano, Ephem. Nat. Cur. & aliis. In specie de Molis Volatilibus in Dania haud infrequentibus legi poterunt Acta Hafniens. Vol. I. Obs. ad.pag. i ei. seqq- De Mola Philosophica Langelotti vide Eph. N. C. A. III. °bs. 59. Molaris, μυλικὸς, I. est epitheton dentium, qui latiores & crassiores sunt reliquis. Vide Dens. Mola. 2. est nomen medicamenti compositu, dentium doloreS mitigantis, cujus variae formulae leguntur apud Gal. l.y. de C. M. S. L. c. 9. Moleculae dicuntur hodiernis Philosophis & Chyrnicis portiones corporis naturalis, & artificialis paulo crassiores, quae enascuntur ex comhiaatione atornorum vel homogenearum, vel diversarum, uti passim in eorum scriptis videre est, praesertim legi meretur libellus Anonyrni Gallicus Effais diAnatomie inscriptus, Diseours premier sect. 1. in principio. Molendesis dicitur Culos defectivus, cui op-j ponitur vehementior, qui Optesis vocatur, Th. Chyml Vol. M.p.43 3. Haud dubie debet idem esse cum μόλυνσις, de quo p. p. Vide Molynsis. Molestia, Molestus, δυσφορία, δύσφορος. Vide Dysphoria. Molga, μόλγη, idem, quod Salamandra. Vide infra suo loco. Molibato, calchum, aes plumbi. Ruland. & lohnson. Molitio, μόχλευσις, in specie dicitur, quae vectibus fit. Vide Mochleia. Molitura, ἀλήθησις, ab ἀλέω, molo, significat proprie ipsam molendi actionem, quae sit in molis, estque fpecies triturae, quando grana rediguntur in farinam. Hinc & apud Scribon. leguntur molita faba, ervum molitum, piper &c. n. rosis seqq, Vide Lex. Rhod. Scrib, De molitura vide etiam Jul. Alex. /. 8. Salubr. Λ 11. Chymice Molere elt calcinare metalla per hydrargyrum, estque idem, quod amalgama. Libav. tr. de Igne naturae c. 3o. Lomenta quoque auri & argenti fiunt mediante molitura, S. Arc, Chym. i. 4. c. 1 o. et 1 i. Τropice molere quoque idem significat, quod coire. Rolfink. de Pari, genit. P. 1. C. I. Mollicinus, μαλθακώδης, epitheton medicamentorum, quae connatam humilitatem habent, qualis elt in pinguibus singulisque oleosis medicamentis &c. Gal. i. 4. de C. M. P. G. c. 5. Mollificatio, Latino - barbaris, ea paralye feos species, quae Medicis πάρεσις, quando humor undecunque regurgitans, non ruit ad nervorum principium, sed mufculis, & tendinibus nervorum se tantum insinuat. Tbomas Renesius V. I. l. 2. cap. i 8. Moliisicatio in specie Ani vocatur, quando sphincter ani resolutus alvi fecibus invito etiam aegro transitum concedit, imo & procidentia ani accedit. Valesc, de Taranta Philon. Pharmac. 1. 4. c. 32. 5.312. Mollis, μαλακὸς, μαλθακὸς, Vide Malacos. Mollitorius, μαλακτικὸς, idem, quod Emolliens. Legitur apud For. I. 3. Chir. Obs. 9. Schol. Mollucca diciturCancer, cui amissa veteri crusta nova subit tenera. Linden. Ex. V. § . 4. Molluscum, idem, quod μαλάκιον. Vide Malacion. Linden. d. l. Moloch Chy mistis vocatur Saturninus, sive plumbeus Catinus , per quem in igne fervente argentum vivum trajicitur. Libav. tr. de Igne natur, c. 3 5. Tom. II. Oper. p. 7 2. Molochine, μολοχίνη, epitheton Emplastri cujuldam viridis, apud Galen. /. 2. de C. Μ. Ρ. G, cap. 2; sere ad sin. à μολεχὰ, quod idem est, ac μαλάγοι, & sit gnificat malvam. Gorr. Molochites, vide Malachites. Molops, μώλωψ, proprie dicitur vibex ; cutis sugillata ex Vesperibus. Transfertur tamen etiam asi maculas rubras febrium quarundam maligna rutn. Forest. lib. 6, Obs. 39. Schol. & i. 5. Chirurg. Obsin. in Sdiol. marg. Molumae, μολοῦμαι, idem, quod μολέω, procedo, venio. Legitur apud Hippocr. Coac. t. 511. quamvis Foës. & Ionsto.n. in Annot. ad h, l. de hac lectione dubitent. Molybdæna, μολύβδαινα, Plumbago, idem, quod Galena. Vide Galena, Lithargyrium. Molybditis, μολυβδίτις, epitheton alicujus Li- thargyrtl. Vide Lithargyros. Gorr. Molybdochros, & Molybdochrus, μολυβδοχρὼς, μολυβδοχροῦς , dicitur plumbeus colore, usurpaturque de iis, qui tineosi sunt, Lang. I. I. ep. 11. Legitur & apud Dioscor. I. 5.C. Ioo. de plumbaginis specie pejori. Molybdoeides, μολυβδοειδὴς, Plumbarius, Epithetc.n Lapidis sic dicti à plumbi similitudine, viribus iifdern praediti, quibus & plumbi scoria, sive recrementum. Quid vero sit, nemo veterum explicavit, Gorr. An fortassis ipsa mtnera Plumbi ita dicitur ? Molybdos, μολυβδὸς, Plumbum. Vocatur Metallum vilissimum, constans ex multo mercurio, sulphure indigesto, sale aluminoso, ponderosissimum, cujus historiam, praeparandique varietatem ad usum Medicum vide apud Schrod. i. 3. c. 13. Fr. Hofm. in Clav.adh l. Rul. & Iohns. in Lex.lung. & alios Autores. Libav. lunken Cb. Exp. Cur. Part. I.sect. 5. c. 3.5. 414. seqq. Apud Chymicos dicitur Saturnus, signoque notatur. Rolf in pec. disput. h. t. Hippocr, quoque aliquoties meminit μολύβδου, plumbi, ad usum externum in curatione polyporum, l. 2. de morb. XXXIII. 22. XXXIV. 9. 28. 34. de steriliu XV. 8. alibique. Foës. Pag. 415. Molynomae, Molyomae, μωλύνομαι, μωλύομαι, Hippocr, significat fensirn dispareo, evanesco, & usurpatur de tumoribus, aut calore remittentibus & evaDescensibus frequenter, v. gr, l. I. Epid, s. 2, t. 38. quamvis in nonnullis legatur μελαινόμενα, aut μὴ λνόμινα, absique ratione, animadvertente Foës. I. 2.s. II. I7. l. 6. s. 2. t. 46. 1. 7. aliquoties. Vide Foës. d. l. pag. 423. Molynsis, μόλυνσις, dicitur imperfecta& insufficiens Elixano, ex Aristot, l. 4. Meteor. cap. 3. quando ob defectum caloris, aut propter copiam humoris, in eo, quod coquitur, coctio perfecta fieri nequit. Gorr. Significat etiam conspurcauonem, . inquinationem, in Lexicis Graecis. Unde & μολν,ὴ dicitur podex, ceu pars, quae femetipfam conspurcat. Molyza, μώλυζα, vocatur vel caput altii, vel allium simplex caput habens, & non in plura divisum, Gal. in Expos voc. Hipp. Occurrit saepius in Hipp, in lib. de morb. mul. & de sterilit. quae loca vide apud Foës. d. I. Momiscus, μώμισκος, dicitur Polluel, pars densis aaolaris a quae gingivae adjacet. Momisci etiam vocantur omnes dentes molares apud Ingrass camm. in Gal. 1. de Ossis. p. 140. . Monæ, Paracelso idem, quod Nates, Scholiis in Libros Se Urinis in append. Tom. V. Monarchia, μοναρχία, hujus vocabuli propria significatio spectat ad Politicos. Tranflatum vero à Paracelso & Helmoniio ad ipsam Medicinam non minus obscure, quam abusive, dum ille non modo tres monarchias corporum naturalium asseruit : primam monarchiam mundi t alteram mariS : tertiam foeminae, Paramir, lib. 4. et alibi saepius t ad quas spectant tres monarchiae Medicinae & remediorum, pasi. sim in scriptis, sed & non veritus est, semetipsum monarcham dicere illius monarchiae medicae, Fragment. libri quatuor columnar. Medicinae &c. Hic vero similiter tres monarchias corporum statuit t animalem, vegetabilem, & mineralem, tr. Tartarus non in potu, «. 3. Monas, μονὰς, Unitas. Terminus Spagyricus & hieroglyphicus, dum ex uno ad unum omnia deducere conantur. Vide Theatr, Chym. Vol.II. p. tili.seq. Vocatur & aliis CFissus } vel Elixir, quando extractae partes ex simplici iterum copulantur, quam operationem Philosophi & Arcanorum Professores Unitatem ex Triade , alii circulum ex quadrato dicunt. Libav. Alch. Pharm. cap. 27. Monedula, nomen avis, Aristoteli λύκος, Lupus , dictae, quae est species Graculi, qui Gr, κολοιὸς in genere vocatur, cujus historiam vide in Aldrov. l. 12. Ornitfe. c. 9. Moneres, μονήρης, proprie dicitur de navi, quae uno rimo constat. Tropice significat solitarium, & conjungitur cum φιλερήμῳ, deserti amatore, & tribuitur atrabiliariis, Hippocr. Eptsl. ad Philopoemen, n. 12. Moneta, νόμισμα, quid significet, alias netum est. Dicitur Galeno tessera, vel sy.mbolon, in qualibet urbe emtionis & venditionis, i. 2. de diff. puls, cap, y. Tales metallicas monetas excusas cum imaginibus progressu temporis in lapides fuisse transrnutatas, legitur in Th. Chym. Vol. I. p. 496. et 556. Monoceros, μονοκερὼς, Lat. Unicornis, nomen animalis, & prominentiae illius osseae, quae ex animali illo excrelcere creditur, & pro singularissimo Alexipharmaco habetur. Latine Unicornu. Verum quantis adhuc dubiis & fcrupulis implicata sit haec de unicorttu historia, legi poterit apud Aldrov. i. 1. de quadruped. c. 6. Ca(p. siejeS C. Elys. q. 6y. Schroder. I. e.cl. 1. n. 39. Fr. Hosluann. in Clav. ad hunc loc. qui existimat, «ni- cornu, quod hodieque in diversis locis asservatur, esse nihil aliud, quam dentem balaenae. Verum tamen uni- „ cornu dati, existimat Chiocc. Mus. Cale. sect. 6. p. 687. Alias datur & unicornu sessile, lapis cerantes r ebur fossile , estque lapis colore & levore cornu referens, interdum &. forma ipla Schrod. I. 3, c. 8, n. II, FI, Hofm. ad h. l. Medicamentum quoque Chymicurn ex auro paratum, quod alias Manna folaris dicitur, appellatur tmicornusalare, Schroder. /ib. 3. capo 9. lobns. ltir. 2. Le- xic. Cliym. qui & ex Mynfichto uxicornu mineralis facit mentionem. Monocolon Parac. videtur appellare Intosisnttm coecttm, Paramir, libr. 3. item Monoculum. Monoculum, vide Monocolon. Alias mottocttli dicuntur, quibus alter oculus, vel materialiter, vel saltem virtuasiter deficit. Gr. μὸνωπες, μγεόφθύλ.μοι, μονὀμμαπι, Latine etiam & quidem rectius, unioculi, Vel unoculi. Hos distinctius videre minuta legitur apud C. Hofmann. in Gal. de V. P. n. 729. Monoemeros, μονοήμερος, epitheton Collyriorum , quae unius diei spatio Ophthalmias curare possunt. Galen. l. 4. de C. M. S. L, c. 2. Circa illorum usum tamen cautela opus est, ne adhibeantur, ubi plenitudo totius corporis peccat. Nam quia facultate frigida sunt, obstruunt, densantque meatus, & si copia humoris in oculis fuerit, in causiI sunt plerumque, ut tunica κερατοειδὴς rumpatur. Gorr. Cassi Monomachia, μονομαχία, vide Duellum. Monomachon quoque vocatur Intestinum caecum in spuriis Galeni l. de Compag. membr.sive de nat. hum. Monomelon, μονόμηλον, est nomen Collyrii μονοημέρου, ita dicti, quod unica specilli, Gr. μήλη vocati, inductione Oculorum inflammationi medeatur, cujus descriptio habetur in Aëtio. GOrraeus. Mononycha, μονώνυχα. Vide Monycha. Monopagia, idem, quod Hemicrania Valesc. de Tarant,. Philon, l. I. c. 7. Monophagia, μονοφαγία, vocatur, quando quis solus comedit, mos Dynastis familiaris.- Differt à μονοσιτίᾳ, C. Hofmann. ad Gal. LL. de V. F. n, 506. Monorchis, μόνορχις, qui unum habet testiculum. Rols. de pari, genital. Part. 1. c. 11. Interdum autem ad tempus pubertatis saltem sunt μονόρχιιστ, postea vero prorumpit alter quoque testiculus, qualis historia à D. Brechtfeld observata legitur in Act. Hasu. Vol. I, Obs. 106. p. 197. Monositia, μονοσιτία, dicitur, quando quis se* mel tantum de die cibum capit, à verbo μονοσιτέω., idque de caena intelligendum esse, patet ex Opposito άριστῳν, prandere, l. de veter.medio. XIIX. 4. 6.12. 13. Meminit & Hippocr, illius verbi 2, de 8, V, I. A. t. 2o. et s 2. t, 22. 27. i. 3. de diaet. III. i. Monoxylon, μονόξυλον, vocatur Navicula ex uno ligno , vel arbore cavata, parata. Occurrit apud Hipp. l. de A. L. & Aq. XXXXII. 7. Mons, ὄρος, hujus vocis significatio ex aliis quoque Dictionariis nota est. Ad Medicinam tamen spectat ejus quoque consideratio, cum propter subjectum, tum propter mediam medicam. Ita montes, nisi peculiaris peccet aëris contagio, gaudent acte puriori, & privilegium vitae longioriS prae fe ferunt, Helrn.tr» Mons Domine in sin. Quodsi tamen à Septentrione regioni adjac cent, in his aquilones veluti perturbant, ac morbos faciunt, Hippocr, l. 2. de diaet. Π.II. 12. Jung. i. de A. L. & Aq. LV. T seqq. Sic & herbae, animalia, & aves, quae montana loca occupant, habentur pro salubrioribus ut plurimum, Gal. in LL. de Al. fac. & de atten. victu. Mons Siliceus Helmontio dicitur solea, stratum, sive terrae intercapedo, in qua saxa, lapides, ac mineralia univetsa ortum suum ex aqua desumunt, tr. de Lithias. c. I.n. 7. Junge tr. Terra, n. 4. Per metaphoram pars fuperior externa pudendi muliebris vocatur Mons Veneris. Rolf. de paru gen. P. II. c. Ita protuberandae musculosae in vola manus à Chiromantis vocantur Montes. Quid per Montes Phulofophornm Spagyricorum fit intelligendum, lector harioletur ipse e Th. Chym. Vol. VI. p. 5 50. Libav. scribit, Montibus coraparari alembicos, & superiorem partem siiblimatcni. Tom. II. Oper. p. 247. Monstratio, δεῖξις, idem, quod Demonstratio. Haec si Ocularis fuerit, interdum plus praestat, quam praecepta, praesertim in Chirurgicis, argumento Gal. c. 4. de aruc. t. ay. Monstrum, τέρας, quid significet, e Physicis peiendum. Est enim nihil aliud, quam erratum naturae, sive effectus naturalis, à solita & recta dispositione specifica degenerans. Rul. videtur strictius accepisse, quando deicripsit monstra per orta quaedam praeter naturam animantia, quae coelum excludit Ovo suae putrefactionis, illicitae ac nefandae commixtionis. Variorum monstrorum observationes petantur ex earundem Scriptoribus, v. g. Schenckio, Ephemerid. Nat. Curios. C. Rejes C. El. q. 45. etc. Montanus, ὄρειος. Vide Mons. Monticola, ὄρειος, idem, quod Montanus, dicitur de iis, quae vel gignuntur, vel degunt in montibus, v. g. AveS monticolae. Galen. I. 4. de san^ tu. c. 4. Montifringilla, ὀροσπίζης, nomen aviculaemontanae, cujus historiam tradit Aldrov. I. 18. Ornith. c. 7. Hic loci Pub finem autumni copiosissimae capiuntur, & in menla apponuntur. Monycha, μώνυχα, contracte pro μονόνυχα, h. e. μόνον ὄνυχα habentia, dicuntur animalia soliuam ungulam unicam habentia, uti sunt equi. Latine So/ipeda, autsolunguia, sive folidunguia. Hipp. I. deartic.t, 28. Galen. in comm. ad h. l. Foës, p, 423. Mora, διατριβὴ, vide Diatribe. Mora illicita ignavorum est. Linden. Ex. VI. § .15. Mora quoque dicitur id v quod Hipp. Gr. vocat τριἄος, i. e. attritionem, h.e. callo obduratam partem, & longiori attritione, sumi-I turque pro ipso callo, 1. de artic. t. 2I. Galen. in commi ad h. l. Foës. p. 822. Ira quoque accepisse videtur Paracels. quando Moram inter symptomata morbi Gallici retulit, conjungens Attritis. 1, 5. de sympt, var, morbi Gallice c, su Morbidus, Morbosus, νοσερὸς, νοσώδης, idem quod Valetudinarius, dicitur partirn de eo, qui actu aegrotat, partim etiam, qui ad morbosam dispositionem inclinat. Vide Dieter. n. 575. 577. Morbilli, nomen à recentioribus inventum, q. d. Parvus morbus, vel parva pestis, significat minutissimas pustulas, cum maculis rubentibus, aut quandoque purpureis aut livescentibus obortas à sanguinis portionibus tenuioribus, ichorescentibus, à prima nativitate dilitescentibus, scatenti p. n. ferrnentatione cum aliquali coagulatione conjuncta. Quorum historiam ex recentioribus Optime descripsit Wlllis de febr. c. 15. Jung. Fr. Piens h, t. Part. Sp. c. 8. An veteribus fuerint cogniti Morbilli, non mihi videtur quaestio tanti momenti, quanti olim habita. Quidni enim sub nomine ἐκθύμαπάν, vel έξαυθῆμαπάι ? Pertinent inter morbos Epidemicos, malignos, infantibus familiares, quamvis nec adultos immunes esse experientia hoc ipso tempore, quo haec scripsi, testetur in vicinia. Rul. Dorn. lobus, confuse descripserunt. Morbilli sunt pustulae Venereae  : item puerorum albae vari, ecthymata, pituitae eruptiones, ecbrasmata. Morbus, νόσος, νοῦσος, νόσημα, terminus in Medicina adeo frequens, & netus, ut vix ac ne vix quidem ullus alius sit frequentior. Generaliter significat omne id, qulcquid homini molestiam affert. Hippocr. l. de flattb. II. 8. quam etiam calculo suo comprobat Ltnden. Ex. XV. §. 79. 8o. Specialiter vero & accuratius describitur, quod sit dispositio p. n. sive status p, n. corporis humani, & ejusdem partium, à quo actio primum laeditur, Gal. l. de diff sumpte c. I. et /. de diff morb. c. 7. quam definitionem expositam clarius reperieS in nosisds Dogm. Med. Gen. P. II. c. 2. dogm. I. 2. seqq. p. no. seqq. Plura qui desiderat de notione Morbi, videat Casp. Hofm. Montani, aliorumque scripta, jungarque Dieter. n. 576. Roll. Ο. et M. M. Sp. l. t.s. 2. c. 8 et 9. Ita & morborum differentias essentiales, accidentales, speciales denominationes vide passirn in scriptis Medicis, praesertim Sennert. & Ionston. in Syntagm. Med. Pract. " Mordax, Mordicans, Mordicatio, δακνὸς, δάκνων, δῆξις. Vide Dacno. Mordax vinum, idem, quod Picans. Vide infra Picans. Mordilapides, Graece dici possent διακόλιθοι, vocantur Pisciculi quidam, sunrque species Fundulorum, sed vilior. Meminit Jul. Alex. i. 15. Sal. c. 7. Mores, τὰ ἤθη. Vide Mos. Moretarium, idem, quod Mortarium. Rhod. in Lex. Scrib. p, 4I I, Moretus, Moretum, dicitur species Julepi, estque potionis genus ex aromaticis, aliisque confortantibus commixtum, addito ad gratum saporem saccharo, vel syrupo. In s.pecie vero ita vocatur à Moris, vel Diamoro ingrediente. Sehroder. i. 2. c.64. Morgana, licet proprie non sit terminus Medicus, quia tamen inter admirandas res naturaleS pertinet, libuit inserere ; Denotat autem mirabile quoddam phasma specularium observatum ab Athanas. Kirchero in littore maris Siculi, quod ulterias examinavit Joh. Marcus Marci in Pisi/. Vet. Best, P. III. fect. e.subsect. 3. p.z83./^. Moria, μωρία, idem, quod μώρωσις Vide Fatuitas. Morion, μωρίον,ν, Particula. Sumitur tamen saepe pro Parte In genere. Vide Meros. Mormyros, μορμύρος, vocatur piscis quidam marinus, cujus historiam cum usu in cibis exhibet Aldrov. l. 2. de pise. c. 19. Dicitur & μορμύλος, Moro, morus, vocatur apostema carnis, ad similitudinem mori. Rul. Dorn. & Iohns. Morochthos, μόροχθος, μόροξος, Gal. i. 9. de S. F. Dicitur Lapis quidam mollior, candidus, ita, ut eo lineae ducantur, cujus descriptionem tradit Dioscor. i. 5.C. 152. ubi & Galaxiam, ut & Leucograpxida appellari docet, quamvis ipse de Galactite seorsim egerit. Jung. Chiocc. Mus. Calceol. s. 3. pag. ayy. seqq. SchroderuS Osteocollae hoc nomen ex Matthiolo attribuit, l. 3. c. 8. n. 15. Naici in Saxonia, praecipue Hila desheimii, testatur Rul. in Lex. Morosis, μώρωσις, Moria, μωρία. Vide Fatuitas. Morosus, δυσάνιος. Vide Dysanios. Moroxos, μόροξος, idem, quod Morochthus, de quo p. a. Morphæa, Morphea, specieS Leprae, Albarae non absimilis, Dorn. Rul. & lohnlon. Idem, quod Alphus. Vide supra lit. A. Morphaea differt à lepra, quod haec sit in carne, illa vero in cute, Forest. l. y. Obs. Chir. 2. Schol. Morphe, μορφὴ, significat formam, praesertim externam & accidentalem. Vide Forma. Morphnos, μόρφνος, nomen avis, ad Aquilas pertinentis, quae &Anaucida, Clangos, Plangos, dicitur, cujus historiam tradit Aldrov. l. i. Ornith, c. 8. Cx 9. Morpiones vocantur Pediculi illi lati, quos Itali Piattole appellant, ad pubem genitalium, aliquando & Lub axillis enati. Legitur apud Aldrov. de insect. l. 5. c. 4. p. m. 544. & Rols. de Part. genital. Part, II. c, 34. p. m. 185. Mors, θάνατος, quid significet, e Physicis constat, videlicet dissolutionem animae & corporis in animalibus; quam cur neget Kergerus, vide in ejus tr. deferm. fect. I. c. 6. Nec male mors describitur, quod sit desectus vitae, aut extinctio caloris nativi, Diet. Iatr. n. 384. liem omnimoda naturae prostratio, Gal. l. 3. de cris. c. 5. Parac, vocat mortem ultimam materiam morbl. Estque duplex t lenta, & violenta. Mors Chymistica dicitur corruptio artificialis corporum inseniatorum, consistens in separatione spirituum & animarum eorundem in sui ternarii ad unitatis reduàtionem, b. e. ad potiorern vitam, licet non perpetuam., excellentiorem tamen ea, quam, a natura prius habe- bant, uti descnbitur in Th. Ch. Vel. I. p, 360: Mortis naturalis terminum prorogare, quod sit in Medici potestate, rectissime negat C. RejeS Camp. El. q ze. n. 4. et 6. Idem etiam docet, qua ratione Medicus mortem praedicere debeat? q. 11. Morsellus, Morsulus, terminus Pharmaceuticus, significans genus medicamenti siccum saccharatum quod & Lozonga, Lozengta, Pasta Regia vocatur, item Tabula, vel Tabulatum. Descriptionem pete ex Weker. Anudou Gen. l. 1. c. 42. P. Morell. de form, remed. l. I. sect. 3. c. Iseqq- Schrod. I. 2. c. 69. Morsus, Morsura, Ardoyn. l.y. deVenen c.r.seqq. δῆξις, δηγμὸς, δῆγμα, vide Degmos Proprie significat solutiopem continui in partibus mollibus factam, per dentium impressionem. Huc pertinent Morsus canis rabidi, lupi, viperarum, quin & hominum. Metaphorice vero usurpatur de omni dolore acerbiori, Rhod. in Lexic. Scribon. p. 411. Morsiuncula diminutivurn est, & sumitur de dolore dentium infantili, Graece ιδαξισ- sinc. Dieter. n. 597. Mortalis dupliciter sumitur : I. subjective de omni corpore naturali vivo, quod etiam morti subjectum est. In specie Homines κατ ἐξοχὰν dicuntur Mortales, Gr. θνητοὶ. 2. significative, & effective, Gr, θανατώδης, & ita idem est, quod Lethalis. Vide Funestus. Mortariolum, ὅλμικος, dicitur de cavitatibus, quibus denteS sunt infixi, Gr. βόθρια alias dictis, Lat. Alveoli, Praesesatola, Mortariola, Barthol. libell. 4. Anat. c. 9. Mortariolum quoque est modiolus catillorum cinereorum formandorum, in lati circuli modum, vel pertusi catini ex orichalco plerumque factus. Hoc mortariolum comitatur pila, ( vulgo Monachus ) quae est pistillum cum tubere rotundo, ex basi lata media prominente, cujus incussu catilli fovea formetur. Sed ad catillos majores, h. e. majorem naturae copiam capientes furmandos, utimur circulo ferreo, & conveniente pila foveam producimus. Rul. & Iohns. Mortarium, ὅλμος, instrumentum & vas Coquis, Pharmacopolis, Chirurgis usitatum, in quo res cum pila vel pistillo tunduntur, aut teruntur, Rhod. ad Scribon. n. In. Parantur ex ligno, ferro, orichalco, plumbo, vitro, &c. Meminit Gal. i. 1. de antid. c. 15. & alibi. Plumbei mortarii usus esse solet ad unguenta & emplastra conficienda, ulceribus malignis & cancrosis accommodata, quia plumbum argenti vivi est particeps, Lang. I. 2. ep. 47. Legitur & Moretaxium Rhod. in Lex. Scrib. p.411. Alias Graecum ἥλμος etiam truncum corporis, h. e. totum illud, quod est à cervice ad coxendicem, notat, in qua significatione videtur usurpasse Moschion. 1. de morb. mul. c. yp. Interpres AlZaharavii Mortarium quoque vocavit os cribriforme, notante C. V. Schneid. de Catarrh. l. i.s. 2. c. 1. p. 152. Mortiferus, idem, quod Lethalis, Funestus, νεκρώδης, θανατώδης. Ita facies Hippocratica Vocatur Mortifera, Gal. I. prognosis t. 7. & 8. Mortificatio, νέκρωσις, dicitur caloris nativi in corpore, vel parte aliqua extinctio, qualis contingit in sphacelo post gangraenam. Dicitur & Sideratio. Vide Forest. l. t. Chirurg, obs. 13. Schol. Morum, Pathologica significatione idem est, quod Thymus, vel ei similis allectus, videlicet ruber, cruentusque tumor, Morum fructum referens, in partibus genitalibus viri & fceminae, post concubitum aut deambulationes, juxta nonnullos etiam in aliis corporis partibus mollioribus, v. gr. in facie & sede Obortus, Ingrass comm. ad Avicenn. de tum p. n. p, 264. Hoc vocabulum etiam tribuitur affectui cuidam palpebrarum, qui Arab. Alchute vocatur, Gr. πλαδαρότης, habeturque pro morbo in numero, cum sit caro mollis interiori palpebrae adveniens, unde & sanguis rubens, niger & viridis emanat, quemadmodum defcripsit Joh. Stephan. Paraphr. ad Avic, l. q. fem 3. c. 19. p. 176. Vide Pladarotes. Mos, ἦθος, τρόπος, accipitur vel de animi proprietatibus; Ira Gal. libellum scripsit, quod animi mores sequantur temperamentum corporis. Et hujusmodi mores probe Medico sunt observandi, Gal. c. 3. in 1. Epid. t. 1. et alibi: Vel de consuetudine, vide Ethos, Dieter. n. 2 38. Vel de certo modo alicujus rei. Ita Mos morbi dicitur ille modus, qui determinat, utrum morbus benignus, vel malignus sit ? Gal. l. 1. de eres, c. 3. Vel etiam comparativam habet significationem, & ponitur pro veluti, v. g. More farinae, emplastri, pultis, Scrib. n. 44. I 89.224. Rhod. in Lexic. Mos idem est, quod mycra, Rul & Iohns. Lexic. Mosa dicitur edulium & pulmentum usitatissimum in Germania ex farina triticea, vel Zea paratum cum lacte, qua non folum rustici utuntur, sed & pene omnes matres & nutrices infantes replent & infarciunt, cum hypochondriorum tensione & epilepsiae periculo, rectissime animadvertente & reprobante Jul. Alex. i. 8. Sal. c. Io. et not. in Gal, ί. t. de Al.sac. c. 5. Mosa alias Anglis dicitur fungi quoddam genus instar paludis, admodum adstringens & pinguis, qui pro cespitibus comburendis laterum figura abscissis & sole siccatis inservit. Plura vide in Oldenburg. Act. Philos. Anno 1669. m. Novembr. Mosch, vocabulum exoticum, quod denotare de.c bet peculiaria vasa rorifera iplum renum corpus subeuntia, quae Bilsius primum se observasse gloriatus suit, quamvis nemini adhuc demonstraverit, nec alii ante & post illum observare eadem potuerint, teste D. D. Bohnio Exerc. Physiol. XIIl. §. 5. et 6. Moschelinum, μοσχέλαιον, appellatur à Nicolao Alexandrino oleum quoddam compositum Aromaticum, & nervoso generi maxime conveniens, quod etiam ingreditur Unguentum Aregon in Dispensato- riis. Ita vero dicitur à Moscho, qui in magna quantitate reliquis speciebas additur & basin constituere videtur. Moschus, μόσχος, quam certum est, quod hos nomine veniat cettum quoddam genus odoramenti, sive materia fragrantiffima à quodam animali Indiae proveniens ; tam incertum est adhuc, quale illud sit animal, & quomodo generetur in illo Moschus, aut quomodo colligatur & praeparetur. Quamplures funt, qui Capram sylvestrem Moschton, μὸχιον, propterea dictam, sive Dorcadem Moschi dicant, eandem etiam depictam exhibent. Vid. Aldrov. iib. I. de quadrup. bisulc. c. 19.2o, Chiocc. Mus. Calceol. s. 6.p. 661. Sehrod. 1. 5. cl. I. n. 27. Alii vero illud impugnant, inter qaos non modo Amatus Lusitanus, verum etiam ex novissimis Fr. Hofmatmus in Clav. ad d. Scitr. loc. ubi prolixe reperies Moschi ortum & historiam, quae omnia exscribere non concedit angustia chartae. In Actis Philos. Oldenburgii Anno t666. m. Jun. ex Dn. Thevenotti Relationibus variorum itinerum curiosiorum legitur, Moschum nihil aliud esse, quam testiculos animalis cervi similis reperti in provincia Honan, eumque bonum & haud mixtum vendi in Nankin & Pekin. Alia de Moschi origine & constitutione rursus leguntur in Act. Hafniens. Vol. I. Obs. 58. p. II6. Nobis libet hac in re dubia ἐτάχειτ, cum destituamur propria experientia. Satis sit nobis scire, quod ejus vis medica sit insignis in reficiendis spiritibus vitalibus & animalibus ; quamvis etiam non careat omni noxa. Videatur praeter dictos Autores etiam Casp. Rejes C. El. q. 84. Quae Moschum redolent, dicuntur Moschata. lta in officinis occurrunt Trochisci Galliae Moschatae, Aliptae Moschatae. Inter vegetabilia simplicia Geranium moschatum, Scabiosa moschata , &c. Cur vero nux myristica, sive nucleus interior nucis Indicae Moichata dicatur, non est hujus loci, de culus usu Medico videatur inter alios Iunken Chym, Exp. Cur. P. l.sect. 3. capo l. p. I62. Paracelsus quoque non fuit veritus, epitheton hoc tribuere morbis, unde Colicam Moschatam, Zibethinam commentus est, Paragrani, I.r. r. et 2. quamviS non satis explicet, quid velit per illam intellectum, μὸχος etiam Vitulum significat, de quo infra. Mosquitae Lusitanis dicuntur sudamina sive papulae rubentes & aliquantum asperae, notante Bontio, Meth. med. morbis externis in India cap. 18. Mosyllon, μόσυλλον, epitheton Cinamomi opti- mi, cujus descriptionem vid. ap. Gal. i. de Iheriac. ad Piso*, c. 12. Motacilla,κίγκλος, vide Cinclesis. Adde Schroder. I. 5. cl. 2. n. 59. Motos, μοτὸς. Vide Linamentum. Motus, κίνησις, vocabulum latissimae significationis. I. Phyfiologtce complectitur omnes functionum & mutationum species. Generationem, Corruptionem, Augmentattonem, Diminutionem, Alterauonem, & Motum localem , ad quem etiam pertinet Motus Toxicus, de quo videatur insta in Tenore Huic divisio in motus naturales) animales, & spontaneos occurrit passinI apud Galenum, & alios. Praedicatur & de partibus solidis & humoribus, & spiritibus. 2. Pathologice de morbis quoque dicitur Motus, Si pertinet ad differentias accidentales, de quo vide Dogm. Med. Gen. P. II. c. fi. dogm. 9. p. Iyy.seqq. lta dantur & motus animales diversimode praeternaturales, v. g. Convulsivi, sive Clonici, Tre« mor, Palpitatio, &c. Motus quoque corporis localis excessivus, violentus, aut deficiens pertinet inter cauls.as morbificas, noxam variam inferens, uti patet ex Cbarlton. Ex. Pathol. VII. Hildan. Ep. ps. Rolfink, Ο. et Μ. M. Sp. l. z.s. 3. c. 53. Ita quoque de humoribus ipsis saepe occurrit, quod moveantur, sive motus humorum vitiosi dentur. Curative Hipp, saepe usurpavit τὸ κινέειι, movere, pro evacuatione aliqua insigni in aphonsmis & alibi. Vide Foës. pag. 338. Dieter. n. 463. 464. In Pharmaceuficis, Chymicis dantur varii motus artificiales, quos OmneS exponere, non est nostri instituti. Moxa denotat medicamentum quoddam causticum actuale, potissimum in arthritide laudatum, quamvis Dolaeus quoque in apoplexia, epilepsia, mania, asthmate convulsivo tjommeatiaverit ejus usum. Estque lanugo quaedam levjilima siccissimaque ex contritione plantae alicujus exiccatae, quae vel Artemisia nostra est, vel ei consimilis, parata. Unde eos valde decipi credit Dolaeus, qui ex India allatam expetunt, ab illa, quae ex Artemisia paratur; plane nihil differentem, i. 2. Encyclopaed. c. 2. Videatur & Historia Moxae à Mich. Bern. Valentino ad D. D. Andr. Cleierurn perscripta. Mucago, vide Mucilago. Mucharum, Mucarum, vocabulum est barbarum, sigpdficanS vel infusionem rosarum, cum aqua fervente factam & aliquoties iteratam, vel infusionem -ejulloodi cum saccharo in consistentiam syrupi redactatn & coctam. Estque duplex : Perfectum Sc Imperfectum. Ex imperfecto, qui ex duabus saltem infusionibus constat fit Syrupus Rosarum simplex. Ex perfecto, hoc est ex multis infusionibus, fit syrupus rosatuss.olutivussimplex , videlicet fine additione aliorum simplicium Purgantium, v. gr. Rhabarb. Agaric. &c. Hildan. Cent. 6. Obs. tp. In DispenfiItoriiS occurrit descriptio Muchari perfecti. Lang. tradit Mucharum compositum, i. j.ep. 1.1.4. Libavii conjectura saltem est ingeniosa, quod Muchara videntur dicta ἀπὸ τοῦ μυχου, quod significat intimum locum, penetrale, & αίρρμαι τὸ ύψιῦ, quasi sit arcanum exaltatum frequentibuS infusionibus. Alchym. Pharm, c. ti.sllt, Mucilaginosus quid significet ex seq. vocabulo facile constabit, nimirum omne id, quod viscosam & glutinosam obtinet consistentiam. In specie vero hodieque est epitheton quarundam glandularum intra spinae vertebras sitarum, de quarum usiI videantur Acta Erudit. Lips. de A. Mucilago, item Mucago, vocatur liquor viscofus & glutinosus. Estque triplex : naturalis, praeternaturalis, & artificialis. Ad primam pertinet liquor nutricius , quemadmodum & Langius liquorem articulorum Vocat Mttcilaginem, lib. I. ep. 3. item Mucus intestinorum , Barthol. I. I. Anat. c. Io. Ad secundam Mucilago Tartarea, ex qua Tartarus in urinis generatur, de qua saepius Paracels. meminit in Tract. de Urinis, & alibi. Ad tertiam Extractae Mucilafftnes ex feminibus, v. g. Psyllii, Galen, l. 7. de C. Μ. S, L. c. 4. Cydoniorum, &c. Mucocarneus, dicitur Abseeffus quidam, Gr. μυξοσάρκωμα, qui partim interne carneus, partirn mucidus, h. e. e mucofa materia concretus. Describitur à M. Aur. Severin. l. de novisse observ. abscesse c. 3. Jung. Mart. Bogdan. Observ. Med, 6. cultro Lyseri Anatom. addita p. 215. Mucor, idem, quod Mucus, Mucosus humor, coincidit fere cum vocab. Mucilago, nisi quod Mucus & Muci accipi usitatius soleat de excrementitio humore viscido, qualis est, qui à capite destillat in coryza, gravedine, aliisque catarrhis, Galen. l. 2. de nat. fac, 9. Gr. βλέννα, μύξα. Vide Blenna. Jung. Diet. Iatr. «.558. Mucosus, μυξώδης, fpeciale est epitheton glandularum binarum novarum à GuilielmO Cowper Chirurgo Londinensi repertarum in membro virili, quarum delineatio exhibetur in Actis Eruditor. Lips. Anni 1702. m. Novembr, p. 499. seq. Mucro, αἰχμὴ, τὸ ὀξὺ, proprie significat cuspidem gladii, cultri, vel lanceae. Tropice vero dicitur de acuta parte cordis, quae tantum protenditur, quantum cordis magnitudo occupat spatii. Gal. l. 2. de H. & Pl. dec. C. 4. Gr. dicitur κορνφὴ. Mucronatus, epitheton Cartilaginis in pectore, quae &Ensiformis, Graec. ξιφοειδὴς dicitur. Vide Cartilago ensiformis. Mucus, vide p. a. Mucor. Mugil, κέφαλος. Vide Cephalos. Mugitus, μύκημα, dicitur vox & sonus armentorurn proprius. Verum Laur. Bellinus transferre non est veritus ad sonum graviorem & protractum, quem aegri sub initium apoplexiae edunt, veluti suspirium intensius & per majorem copiam inspirati aëris factum, tract. de morb. cap. in Opusc. Medicis p. 441. Mulae dicuntur pustulae, ex frigore vel calore ortae. Dorn. in Dictum. Rul. & lohns. in Lex. Muliebris, Mulier, γυναικεῖος, γυνὴ. Vide Gynæceia, Gyne. Chymici mulierem vocant Mercurium, sive argentum vivum, quemadmodum sulphur maritum Th. Chym. Vol. IV. p. 179. Libav. Tom. II. oper. p. 39 Mullus, τρίγλη, vocatur piscis marinus, vel potias litteralis, squamosus, de quo Gal. I. 3. de Al. fac. C.I7. item l.t I. de S. Fac- §. Draco marinus. Jul. Al. i. 14. Sal. c. 6. Prolixiorem vero ejus historiam tradit AldroY. l. de Pisc. c, I. Mulsa, Mulsum, ὑδρόμελι, μελίκρατον. Vide Hydromeli. - Multiparus, πολυτόκος, epitheton animalium, multos foetus gignentium. An foemina etiam possit esse πολντοκὸς, ventilavit P. Ammann. in lrenicop. 49. Eadem sunt, quae πολύσπερμα, sive multo semine praedita. C. Hofm. in Gal. de V. P. n. 1044. Multipedæ, πολύποδες, idem, quod millepedæ, insecta, quae alias Aselli dicuntur, ὄνισκοι. Vide Asellus. Multiplicatio, πολλαπλασιασμὸς, praeter vulgarem & generalem significationem, qua res dicuntur vel corporaliter, vel virtualiter augeri & propagari, frequenter usurpatur à Spagyricis, praesertim in negotio Lapidis Philosophici, quamvis diversae occurrant descriptiones, v. gr. Multiplicatio nihil aliud est, quam evacuationum reiteratio, continuatioque, Th. Chym. Vol. I. p. 294. Multiplicatio est evacuatae rei siIper terram suam reductio, ut munditiae spiritus oriatur, d. l. pag. 3 13. 447. Multiplicatio est reS, quae facit augmentum medicinae in colore, odore, virtute, & quantitate. Nam est ignis, qui excitans nunquam moritur, sed femper tecurn habitat, cujus una scintilla potest excitare plus ignis in virtute multiplicati, Vol. II. p. 116. Modos multiplicandi in lapide vide Vol. III. pag. 38. 397. Vol. IV. p. 408. Vol. VI. p. 150. 429. 554. Jung. Libav. Tom. II. Oper. p. 360. 409. 418. 441. Multitudo, πλῆθος, idem quod Plenitudo, Plethora. Vide infra suo loco. Mulus, Mula, ἡμίονος, ἀστράβη, vocatur animal quadrupes, quod communiter peperit equa ex asini coitu; quamvis & ex asina & equo, item ex onagro & equa generari possint. Historiam muli utriusque seXus prolixe tradit cum usu Aldrov. 1.1. de quadrup. c. 4. Usum docet Schrod. /. 5. cl. 1. n. 28. Mulam recens ex equa natam alia mula gravidam recenset ex Nieremberg. C. RejeS C. Ei. q. 36. n. 2 8. & ex hoc Eph. N. C. A. I. Ο. 36. Paracelfo Mulus quoque significat Morbum Gallicum, l. 3. Chirurg, magnae, c, I. Mumia vocabulum est Arabicum vel Persicum, sed hodieque vatiae significationis. Vel enim significat Ptffaphalthttm, aut liquamen quoddam, in sepulchris inventum, in quibus hominum cadavera aromatibus condita per multos annos servata fuerunt ; vel ipsum cadaver humanum ita conditum, & sub arena soliS torrefactum. Imo non folum caro humana siccata, & condita, scd & quaevis alia occisa vim sanandi habens, sic condita, quae & Mumia patibuli vocatur, Schr; I. 5. cl. I. n. 23. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. ( qui rectissime judicavit, nos Optima ratione posse carere hos medicamento suspecto & nauseabundo ) Chiocc. Mus. Calc.s. 6. p. 696. Rul. & lohns. l. 2. Beker. Microc. Med, l. 2. c. 6. & novissime Dn. Wurbfbain. Disp. de Medie, ex homine desumtis. Egregie quoque de Mumiae vae riis significationibus & parandi modis disseruit lunken Chym. Exp. Car. P. I, sect. 2. c. 4. p. I Id. seqq. Paracels. tamen & Helmoatius ( quoS alii postea secuti funt) ad alia quoque transtulerunt hoc vocabulum. Ita Mttmia medullae, vel de medullis, sunt ossium ipiie medullae. Mttmia elementorum est ballamus elementorum externorum. Mttmia transmarina dicitur Manna. Mumia versa , liquor Mumiae, Rul. & lohns. d. l. Mumia Satyrii est medicamentum ex Satyrio paratum, cujus deicriptionem tradidit Casp. Rejes C. El. q. 44. «. Io. De Mumia Heymeuca Cb. Ad. Balduini Inventum IX. in Hermete Ejusdem cuxioso legatur. Mumia quoque dicitur halitus hominis sani mane ore aqua bene mundato in phiolam vitream fortiter inspirando immissus, & per antiperlstasin frigoris in aquam solutus. Rolfink CII. I. A. F. R, l. 3. sect. 1. art. 1. e. 7. Singularissima vero significatio haec est, quando Mumia describitur, quod sit substantia corporis tenuissima, spiritualis, aetheres, cuique pro natura & specie sua ingenita, in morte, & post mortem aliquatenus permanens, cum affectionum, tum virtutum ejusdem intimarum & propriissimarum plurimum abundans, indeque cum suirnet, tum proprietatum ejus rite extructae transplantationis medio mire foecunda, ad eum finem, ut vel in suo, vel in alieno subjecto, natura seu dispositio vitiosa, morbidave corrigatur, integra & sana conservetur, & roboretur, Beker. d. l. In qua Mumiali virtute commentitia Magneticam vulnerum curationem stabilire annixus est Helmour. tr. h. ut. n. 3. seqq. Enimvero merito admonere libet pir.usmss : Fugite hinc ; Latet anguiS in herba. Mumisatio dicitur praeservatio cadaverum à putredine. Usitatius vocatur Balsamauo, Conditura. Mundatio, idem, quod Purificatio, Depuratio, Graec. καθαρισμὸς. Dicitur & Latin. Mundisicauo. Est prima clavis in negotio Lapidis Phil. Theatr. Chym. Vol. II. p. 523. Vol. III. p. 43o. Talis mundatio terrae Philosophicae perficitur 40. diebus, & aliquando plus minusve secundum quantitatem terrae, vel aquae, Vol. IV- p. 547. Mundificativus, καθαρτήριος, idem, quod, Purificans, Depurans. Usurpatur de medicamentis, quae & detergentia dicuntur, Iuntque vel interna, vel externa. Illa describit Galen. ί. de oculis spurio, c. 3. Haec paffim in Chirurgicis reperiuntur. Vide Detergens. Lang. quoque Emplastrum mundisicastvum incarnanS & consolidans clare descripsit l. 3. ep. I. c. 12. Jung. Hildan. cent. 4. observ. a. Mundificastva sunt invalidam & putridam carnem à bona & viva separantia & repurgantia, exteriora, rhyptica, Dorn. in Diction. Rul. & lohns. De munUsicativis specificis fcripsit Paraeels. 'Archidox. l. 7. Mundus adjective & siIbstantive sumitur. In illa idem est, ac Purus, Gr. καθαρὸς, κόσμιος, vide Catharos. In hac dicitur primario de universo orbe, coelo, & terra; Gr: κόσμος, qui & prOpterea Macrocosmos dicitur. Vide Cosmos. Hunc maximum & pulcherrimum verissime dixit & demonstravit Gal, ί. q. de V. P.c. Io. Plura de hoc vide apud Physicos. Comparative de Homine, qui Parvus mundus, Microcosmos appellatur, vide superius suo loco. Et ParacelsuS tres statuit mundos : majorem & primum, qui est coelum, cum terra : minorem, & medium, qui est vir : & minimum, vel postremum, qui est mulier, Paramir, l. 4. Alia à Spagyricis alios tres nominarunt t Invisibilem, coelestem, & elementarem. Vide Vol. IV. Th. Chym. & quaere in Indice. Mundi tria regna recenset Schroder. /. 3. in princ. Muraena, σμυραίνα, μυραίνα, piscis dicitur oblongus teres, & lubricus, carens squamis, similis quodammodo anguillae, cujus historiam, cum usu, tradit Aldrov. l. 3. de pise. c. 27. Meminit & Jul. Alex. l. 14. Sal. c. 7. Dicitur & Fluta Columellae, P. Jovius i. de pise. marin. lacustr. &c. c. 31. Murarium est epitheton Nitri. Vide Nitrum. Murci dicebantur olim, quibus pollex fuit praecisus ad evitandum munus Martium vel bellicum, sicut ex Ammiano notavit P. Aramann. in Irenic. p. 253. Murex, τρίβολος, κήρυξ, e concharum asperarum genere est, differens à purpura, cujus descriptionem & usum proponit Aldrov. /. 3. de Testac. c. 8. et seqq. Jung. ad Scrib. n. Io4. Muria, ἅλμη. Vide Halme. Salsilago ; vel Conditurae salsamentariae jus, liquorve. De triplici specie Muriae vide Lang. i. 1. ep. 59. Muria naturalis est aqua marina, vel illa, unde coquitur sal nostrum, ut fit Hastis Saxoniae. De muriae virtute alexiteria in peste, ejuSque praeparatione legatur Hildan. C. 2. Ο. 34. Conferre quoque Ischiadicis testatur Rolfink. 0. & M. M. Sp. 1. Io. c. 14. Alia de viribus muciae lege in Th. Chym. Vol, I. p. 578. De Murta acida, Graec. ismxfcn, ibid. p. 6o8. De Mucia dura, Mercur. libr. 2. V.L.c. t.6. Legitur aliquando & Muries, Rhod. in Lex. Scxibon. Muria quoque dicitur menstruum foetus, aqua fortis, Rul. & lohns. Hodisque nonnulli ad declarandum qualitates salinas humorum p. n. etiam referunt Acrimoniam Muriaticam , quae est sali communi aemula in excessu, & corrigitur, per alcalia, in specie per calcem vivam. Murmentum, idem, quod Glis, vel Mus Montanus, , vel Mus Alpinus, Rul. & lohns. Vide Marmota. Murmur, βορβορυγμὸς. Vide Borborygmos. Murrha dicitur lapis Chalcedonitts, vel gemma, quae praecipue in Carmania ex humore sub terra solis aestu concreto, velut Lyncurium coalescit, quaeque non splendet, sed purpureiS & coruscis in candore maculis versicolor, veluti murena piscis nitet. Inde myrrbuna, vel murrhea vasa parata, quae vini saporem fovebant. Lang. lib. 1. ep 29. quamvis aliam de mttrrheis vasis sententiam habuerit C. Hofm. 1,3. V. L, c. ap. Murteum; pro Myrteum, uti &Murtus pro Myr. tus. Scrib. n. 2 20. 2 23. Vide Lex. Scrib. Rhodii. Mus, μῦς, animal quadrupes, digitatum, minuS, notissimum, cujus variae furit species, quarum descriptionem cum usu Medico vide apud Aldrovand. i. 2. de quadrup. dig. vivip. cap. po.feqq. Jung. Schroder. I.5. el. 1. n. 29. Alias Graecum μῦς denotat quoque Mus.- culum, sive Lacertum. Vide Lacerta. Musculus. Dieter. n. 559. Mus pharaoniS, ichneumon. Trinc. de Curat, pract. l. 9. c. 12. Musa, praeter significationem Dearum nOvem numeratarum hic alienam, est etiam nomen diversurum compositionum medicarum à peratissimo Philosopho Musa ita dictarum ; quarum una in specie vocatur Musa ennea contra omnes febres laudata in Anttdotario , Nicolai, Operum Mesuae sol. 385. b. Musadi, Sal Ammoniacum. Rul. Musaicum opus vel Musivum vocatur; tessulatum lapillis variorum colorum, ex quibus arte compositis & coagmentatiS omne genus imaginum redditur. Ctir. Meretti in Art. Vitrar. Neri Not. l. V. c, 75. P.371. Musalogia, est situlus libri à Paracelso scripti, cujus meminit tr. 2. de Pestiliu c. 2. Musca, μυῖα, insectum vocatur aestatis tempore notissimum, cujus varia quidem sunt genera, ad usum Vero Medicum saltem genus vulgare recipitur. Descriptionem Muscarum omnis generis cum usu vide apud Aldrov. l. 3. de Insectis c. I. Schroder. 1. 5. el. 4. n. I Io. Jung. Eph. N. C. A. 1. 0.13. Musca Hispanica est Cantharis, de qua supra. De Muscis venenatis lege C. Rejes C. El. q. 36. Muscerda, μυόχοδον, dicitur fimus murium, cujus usus Medicus est notissimus, V. g. ad glandes pro alvo stimulanda. Vide Mus. Muscosus, βρυώδης, βρυόεις, est epitheton quarundam glandularum conglobatarum apud Anatomicos recentiores ad differendam conglomeratarum, quae dicuntur Vasculosae. Nukius in Adenographia & ex hoc Act. Erudu. Lips. A. 1692. m. Majo. Musculosa expansio, vide μυῶδες. Musculus, μῦς, communiter in Medicina significat partem corporis organicam ex carne & fibris -- nerveis intertextis constantem, cujus extremitas dicitur Tendo, medium vero carnosum Venter. Ejus principium esse dicitur, in quod nervus pro afflexu spiritus animalis inseritur. Eorum sunt quam plurimi in corpore humano, quorum pleniorem descriptionem petere oportet e scripsiS Anatornleis, speciasim Bartholino, in genere quidem l. 1. Anan c. y. In fpecie paffirn per totam Anatorniam, quae loca inquiri possunt in indice. Jungatur & Anonym. Tract. de motu Musculor. Anatomiae Cerebri IVillisii annexi Item Charlton. Ex. XI. Oec. Animal. & Steno tr. de Asafiniis et Crlandusii, Legi etiam possunt} qtj» D, G. Bidloo in Part. V. ' Tabularum Anatomicarum ct LXVl. ad LXXXVI. exclusive tradidit descriptionem musculorum veram & differentias proponens, elegantesque eorum figuras exhibens. Musculus quoque sumitur pro diminutivo muris. Testaceorum quoque species quaedam vocatur Musculus, Gr. μυσίκητον, cujus historiam tradit Aldrov. I. 3. de Testae, cap. 70. Musculus etiam in adjectivo sensu fumitur ab Anatomicis, v. g. Arteriae Musculae, superior & inferior. Bartholin. tibell. 2. An at. c. 5. p. 6pp.seqq. Venae Mufculae libell. 1. c. 6. p. 638. Muscus, βρύον, σπλάγχνον, φάκος, σφάκος, dicitur excrementum herbaceum, instar lanuginis corticibus arborum, vel ossibus aeri expositiS, adnalcens. Dicitur & Usuea. Interdum tamen certis etiam plantis attribuitur. Schroder. l. 1. c. 2. Eph. N. C. A. II. Obs. 51. in Schol. De muscis plantarum vel Botanicis, Gal. I. 6. de S. F. & laud. Schrod. i. 4. quae loca quaere in Indice. De nominibus Muscorum genericis legatur C. Hofmann. I. 2. V. L. c. 30. De Musei clavati tetrestris, sive Lycopodii viribus antepilepticis vide Eph. N. C. A. IIl. Obs. 15. De ejus virtute contra plicam & menstrua sistendi A. II. Obs. 52. De Usuea cranii, d. /. Obs. 53- Musica, μουσικὴ, quid significet, aliunde quoque constat ex Dictionariis. Ars sane nobilis, & indigens multa exercitatione, ad egregios concentus, vel vocales, vel instrumentales formandoS. Apprime quoque utilis ad curationem morborum, quin ad sanitatem conservandam, de qua virtute legatur Lang. I. 3. ep. 6. Forest. I. 4. Obs. 4. Rols. Ο. et M. M. Sp. l. I4.s. 35 c. 19. C. Rejes C. El. q. 28. n. 12. 13. Musica muta olim dicebatur, quae vultu, gestibus manuum, pedumque nutibus, & signis fiebat. Idem q. 7. n. 14. Aurum Musicum quid dicatur & quomodo paretur e Collect. Leid. vid. apud lunken in Lex. Ch. Ph. P. I. p. 51. Musuum etiam dicitur de auro stultitie & spurio, quod paratur e stanno & sale ammoniaco, & descriptio eX le Mort legitur in D, David. à Spina' Lexico Pharm. Chymicop. 148. Mustela, γαλὴ. Vide Gale. Mustelus, aut sec. J. Alex. l. 14. Salubr, c. pi Mustellus , γαλεὸς, Vide Galeos. Musteus, γλεύκινος. Vide Gleucinos. Mustum, γλεύκος. Vide Gleucos. Legitur & Gr. μοῦστον in Rhod. Lexic. Scrtbon. Mustus, est Calx alba urinae, veluti pinguedo; Dorn. in Diction. Rul. & lohns. in Lex. Musula, Mussela, Mussula, Paracelfo dicitur Sciurus niger, de quo statuit, morbum epilepticum provocare, Paragr. l.j.c. 3. §. et in Fragment. vel Schuilis ad h. l. quamvis cum descriptione Sciuri ab Aldroe Vando tradita non quadret. Mutatio, μεταβολὴ, μεταλλαγὴ. Vide Metabole. Mutilatio, Mutilum, κολόβωμα vide Coloboma. Pertinet ad morbos in numero deficiente. Gal. Art. Med. c. 96. l. de diff. morb. c. 8. Quamvis D. P. Amrntn. statuat Mutilata dici non particulas perditas vel absitisfas, fed potius eas, quae remanent, ac insigne actionis impedimentum afferunt, Ir.p. lyt.seqq. Mutis, μύτις, dicitur illud Atramentum, sive Nigrum, quod in ore Sepiae continetur. Sed & piscem quendam apud Hipp, significat, uti vult Gal. in Exeg. Diction. Hipp. Est & Arist. i. 4. II. N. c. I. et s. in mollibus piscibus viscerum loco siub ore, & per eam gula tendit, Foës. p. 422. Jung. Aldrov. 1.1, de mollib. c. 4. & Linden. Ex. V. §. 17. seqq. Mutulus, μύαξ. Vide Myax. Mutus, ἄφωνος, κωφὸς, dicitur voce carens, aut qui sermonem proferre nequit. Vide Aphonia. Pertinet ad Actiones abolitas. Myax, μύαξ, Mytulus, Mutulus, dicitur de Conexis , qua marinis, qua fluviatilibus communibus, quarum pleniorem descriptionem, nec non usiinI in cibo & medicina, tradidit Aldrov. l. 3. de Testac. c.yr. Chiocc. Mus. Calc.sect. I. p.48. Meminit & quoad usum Gal. l. II. S. E. §. Caro viperae, circa sin. AEginet. l. 7. e. 3. Ut. M, Inter novissimos Anatomiam Mytuli Se ejus motum mirandum exposijit Anton. de Heide, cujus mentio fit in Act. Erus. Lips. I684. - Myce, μύκη, idem, quod μύσις, præclusio, conniventia, occlusio. Galen. in Exeg. di fi. Hippocr, à verbo μνἄ, claudo, occludo. Myces, μύκης. Vide Fungus. Mychthismos, μυχθισμὸς, Mychthodes, μυχθώδης, significat suspirium cum gemitu, à verbo μύζω, 'δης, significat suspirium cum gemitu, à verbo μύζω, quod notat, clausis labriS sonum quendam edo, qualis est gementium. Legitur utrumque vocabulum apud Hipp. Coac. t. 5I9. 540. Myconoides, μυκονοειδὲς ἕλκος. Ulcus κάθυγρον καὶ μυζῶδες, definit Erotianus fortean, quod muco plenum καὶ μυζῶδες, definit Erotianus fortean, quod muco plenum stridorem quasi pressum edit cum sibilo, narium instar, qui ita dicitur. Mycteres, μυκτῆρες, vocantur Nares, proprie dicuntur partes concavae nasi utrinque positae, quae meatum praebent spiritui & odoribus, & exitum concedunt excrementis mucosis, Hipp. 5. aph. 49. Dieter. n. 557. Quamvis & in singulari /uvxinf Nasum significet, Hipp. 1. Prorrhet. s. 2. t. c. Coac. t. 6o3. Nasi alias & Narium delcriptionem videre licet ap. Anatomicos, in specie Bartholin. /. 3. Anat. c. Io. Aristoteli quoque Proboscis Elephantorum vocatur μνκτὴρ, Nasus, teste C. Hofrn. c. in Galen. LL. de V. P. n. 1126. Verbum μνκτηρίζω etiam occurrit in Hipp. l. 7. Epid. LIIXi 17. quod Foës, exposilit per fanguinem naribus effundere, Oec. p. 419. Verum Lind. reddidit in editione Hippocr, per excandescere ira, quae expositio mihi quoque verosimilior videtur, cum nullam rationem videam, ob quam de haemorrhagia narium explicari debeat. Nasus quot que Hipp, dicitur μυξοτὴρ, l. 2. de morb. XlXi I7. Mydao, μυδάω dicitur superfluo humore redundo, marcesco. Usurpatur de Iis, quae ex nimia uligine purifica corrumpuntur, & liquescunt, v. g. de carne, Hippocr, l. de ulcer. VII. 6. & l. de c. vuln. XXII. 2. de membrana cerebrum ambiente, ibid. XXIII. 2. de ulceribus tpfis, l. 1. de morb. mul. VI. I2. Vid. Foës.p.418. Mydesis, μύδησις, in genere significat correptionem partis, eX nimiO humore & uligine, à μυδάω. Iia fpecie vero dicitur de affectu palpebrarum 3 ubi humore superfluo redundantes, & adipe tumentes, humorem assidue emittunt, Gal. lntrod. c. 15. Castell. Mydon, μυδὼν, Polluci videtur significare carnem fungosam in ulcere fistulofo, in quo sinus funt mucosi, orae vero calloste. Foës. d. I. Mydriasis, μυδρίασις, idem, quod πλατυκορία, pupillæ dilatatio, cum pupilla quidem nihil colore variat, dilatatur autem magis, quam natura poscit, ut Iridis circulo fiat proxima, & visioni noceat, Gal. I. 3. meth, med. c. 2. & Introd. d. l. AEgin. lib.q.c. 22. Videtur aliqua esse resolutio pupillae, ejusque caussa nimius humorum influxus, sive paulatim factus, sive repente coacervatus, à quibus tunica, ἡ ῥαγοειδης distenditur, pupilla dilatatur, & acies ejus hebescit. Accidit pueris, &, qul nigros habent oculos, facile in hunc affectum incidunt. Gorr. & Castell. Mydros, μύδρος, dicitur Hipp, globulus, lapillus, autfrusiulumferri, quod ignesitere debet, unde additur δίάπυρος, ignitus. Pertinet ad cauteria actualia, l. 2. de morb. mul. XXIXi 9. Dicitur etiam de Aëre libi de fintib. XII. 8. Foës. dies. loc. Myelos, μυελὸς. Vide Medulla. Mygale, μυγάλη, Mus araneus, ita dictuS i quod sit muris specieS, colore autem mustelam referat 3 quae Graec. γαλὴ dicitur, culus morsus venenatus habetur, uti patet ex Forest. l. 30. Ο. 12. Lang. lib. I. ep. 68. Pleniorem historiam Muris aranei, cum usu & noxa» vide apud Aldrov. /. 2. de quadr. dig. vivip. c.qg. Myia, μυῖα. Vide Musca. Mylacris, μυλακρὶς, idem, quod μύλη, Mola, h. e. Patella. Vide Mola, Epigonatis. Myle, μύλη. Vide Mola. Mylicos, μυλικὸς. Vide Molaris. Mylites, μυλίτης, molaxis. Epitheton lapidis; quo frumenta teruntur. Ejus ufus est in scirrhosis ligarnentorum & tendinum rumoribus, candefacti & extincti, uti patet ex Forest. lib. Io. Ο. I I4. Schol. & l. 4.’ Chir. obs. 4. Schol. Mylohyoideifunt Iidem linguae musculi, qti alias vocantur Myloglossi. Barth. l. 4. Anan c. n. p. 546. Mylos, μύλος, nomen piscis marini, cujus meminit Gal. I. 3. Al.fac. c. 31. Pertinet ad Coracinos, qur s μύλλους dici testatur Aldrov. Vide Coracinus. Significat & scirrhum in utero concretum. Erot. p. 44. s. Unde μνλοῦν, indurare. Jung. Mosch. de morb. mul. cap, 135. ubi cum mola durities jungitur, Gorr. Myocephalon, μυοκέφαλον, h. e. Museae caput, rectius Murium caput. Dicitur affectus oculi, estque exigua uveae tunicae porrectio in nigro oculi, muscae capiti similis, per exulcerationem facta, Gal. in des. Est species procidentiae oculi. Cum ulcera, quae eroia vel rupta cornea tunica accidunt, profunda evaserint, portio uveae excidit, quodque prolapsum est, nigrum aut coeruleum apparet t in circuitu vero circa fundum ejus partis, quae procidit, labra erosae ruptaeve corneae candida apparent, eoque magis, si, quod prolapsum est, induruerit, & corneae tunicae labra callum contraxerint. Caeterum, prolabente uvea, pupilla omnino divellitur, adeo, ut vel nullo modo appareat, vel alio prorsus situ & figura. Et his quidem notis τὸ μυοκεφαλον σίστὸ τὴς φλνκταίνης, distinguitur. Castell. & Gorr. Jung. AEiginet. /. 3. c. 22. Jul. Alexandr. not. in Galen, l. 4. de C. M. S. L. c. 7. Myodes, μυώδης, musculosus, epitheton musculi Lati, μυῶδες πλάτυσμα dicti, apud Galen. I. de musc, dissect. πλάπισμα dicti, apud Galen. I. de musc, dissect. C. 7. estque ille, qui sub cute in collo habetur. Est substantia tenuis, & fere membranosa, faciem totam prope, & totum collum tegens atque movens. Huic originem dat membrana quaedam nervula, toti nostrae cuti fubnata, hic ut in fronte & capitis parte aliqua carnosior facta. Dicitur alias Panniculus carnosus , aut membrana carnosa, cujus accuratiorem descriptionem quaere in Barthol. i. 1. Anat, c. 4. Myologia,μυολογία, est doctrina de musculis. Blanc. in Lex. Myopiasis, Myops, μυωπίασις. μύωψ Vide Lusciosus. Myotomia, μυοτομία, vocatur anatomica musculorum dissectio & demonstratio, quo titulo usus efle legitur Guilielm. Cowper Chirurgus Anglus in Supplementis Actor. Lipstens. Tom. II.sect. XI. p. 507. Myracopon, μυράκοπον, epitheton medicamenti Topici, quod lsssitudineS tollit, cum quadam odoris suavitate, Gal. l. 7. de C- M- P- G. c. I2. Estque Acopo communi liquidius, & unguento crassius. Recipit enim aut ceram, aut resinam, aut aliquid ejusmodi, quorum nullum in unguenta admittitur. Gorr. & Castell. Myringa, Myrinx, Barbaris dicitur Membrana Tympani , in aure interna, cujus densitas p. n. est caussa surditatis, vel imminuti auditus, Capivacc. Pract. l. 1. e. 50. p. m. 588. seqq- Bartholin, i. 3. Anatom, cap, pag.5»5. Myrinum, μυρίνης, scil, οἶνος, vinum, item myrrhinum, murrinum dicebatur vinum, cui unguentum superfusum erat, de quo Linden. Ex. X. §. r6t..seqq. Myrmecia, μυρμήκια, μυρμηκιασμὸς. Vide Formica. Myrmecites, μυρμηκίτες, lapiS dicitur Formicarius , vel repentis formicae effigiem habens, uti ruarsusaac , scarabaeorum ; vel nigras habens eminentias, verrucis similes, quas verrucas μυρμήχμκ, sive μυρμηκαὶ nominare folent. Plin. l. qy. c. n. Aldrovand. l. 5. de Insect. c. t. Myrmecium, μυρμηκίον, vocatur etiam cubile totum e foliis pinastri & abietis, ligni frustulis & arena paratum & congestum, formicas & earum ovula continens. Legitur apud Dan. Ludovici Diff. I. Pharm. p.m. 728. Jung. Notae Etmtilleri ad h. l. Myrmecizon, μυρμηκίζων. Vide Formicans. Myrmex, μύρμηξ. Vide Formica. Myrobalanos, μυροβάλανος, q. d. Glans unguentaria. Est fructus prunorum exoticus, diversi generis, inter purgantia pertinens. Quinque ejus species numerari folent, quarum descriptionem vide in Schrod. l. 4. cl. 3. n, 430. Fr. Hofm. in Clav. ad h. I. C. Hofm. Offic. lib. J.c. 24. Rols. de purgant.sect. 9. Art. 3. Differt à Glande, vel Nuce Unguentaria. Jung. Rhod. ad Scrib.n. 261. Plura dari genera, quam quinque, vult Velschius Eph. N. Cur. A. III. 0. 32. Myron, μύρον, late sumitur, & stricte, ln illa si. gnificatione comprehendit &olea, 8i unguenta, apud Hippocr, uti patet ex collatione quorundam locorum, v. g. I. de nat. mul. IIX. 14. et l.2. de morb. mul. XXXI. I 5. item l. de nat. mul. XXIX. 124. et lib. 2. de morb. mul. XLV1I. 22. LXXXIV. 4. Vide Foes. p. 420. Stricte vero significat Unguentum, quod est forma medicamenti mediae consistendae, quo externae corporis partes inunguntur, Gorr. Jungatur Weker. Antidot. Gen. l. r. C. 36. Spec. l. z.s. 28. Schrod. l. 2. C. 87. Morell. de for- mul. remed. l. 2. s. 1. C. 9. De differentia inter μύρον χρτάμα, & ἄλειμμα, videatur Jul. Alex. not. in Gal. l. 7. de S. F. c. de Lilio. Myropissoceron, μυροπισσόκηρον, est nomen medicamenti compositi ad alopecias, cujus meminit Soranus in compositione pharmaci, quam citat Gal. l. de C. M. S. L. c. I. quamvis non videatur scivisse ipse Gal. quale fuerit medicamentum, scribens, se existimare, picem fuisse, & ceram unguento quopiam, ut gleucino, laurino, nardino, lentiscino, cedrino, ellquatarn. Gorr. Myropoles, μυροπώλης. Vide Pigmentarius. Myrrha, μύῤῥα, σμύρνα, antiquis etiam Murrha, dicitur Gummi, vel lachryma arboris Arabicae, de qua Dioscor. I. 1. c. 88. Jung. Schrod. l. 4. cl. 2. n. 392. Fr. Hofm. in Clav. ad h. loc. Chiocc. Mus. Calc.s. t.p. 634. Quae destillata colligitur, dicitur στακτὴ, stacte. Myrrham aliquando etiam poni pro unguento, docet C. Hosm. l. 3. V. L. c. 4. confirmat Linden. Ex. X. §. 162. De Myrrhato vino videatur idem d. I. §. 140. seqq. Myrsinaton, μυρσίνατον, nomen emplastri; cujus descriptio habetur apud AEgin. I. y.c. 17. Myrsinelaeon, i. e. Oleum myrtinum, de quo. legatur Diolc. I. i. c. 48. Myrsinites, μυρσινίτης, idem, quod Myrrhinites, , i. e. vinum Myrrhatum. Linden. d. l. § . I59. Myrtidanon, μυρτίδανον, triplicem habet significationem. Apud Dioscor, significat aliquid Myrto ad. nas.cenS, inaequale, & verrucosum, ejuldem coloris, quod perinde quasi manus caudicem Myrti amplectitur, Dioscor. l. I. c. 1 56. Hoc Gal. vocat μυρτάδα, l.y. de S. F. Apud Hipp, significat fructum, vel plantam, quam Persae Piper Indicum vocant, i. 2. de morb. mul. LXXXIV. 8. Apud Plin. Myrtidanum vinum dicitur ex Myrti sylvestris baccis confectum, lib. I4. c. I6. notante Foës. p. 42 1. Myrtocheilides, μειρτοχειλίδες, dicuntur extremae pudendi muliebris margines carnofae, quae etiam ππρυγωματα. Alae appellantur. Gorr. Linden. Med. Physiol. i. i. C, 7. §. 131. Myrton, μύρτον, idem, quod κλειτορὶς, Clitoris. Gorr. & Linden. d. 1. Myrus, σμύρος, vocatur piscis Murena mas, Jul, Alex. I. I4. Sal- c. 7. Verum hoc impugnavit Aldrov. l. 3. de pise. C. 17. Mys, μῦς. Vide Mus, musculus. Mysattomae, μυσάττομαι, id est, abominor, detestor. Legitur apud Hippocr, l. 2. de morb. XLVI. 12. Fortassis descendit à μίπός, fcelus, quod occurrit /. de morb.sacro IV. e?. Vide Foës. p. 422. Mysis, μύσις. Vide Myce. Mystax, μύσταξ, pars dicitur, quae est fupra labra & infra nares. Hinc & barba ibi exoriens, eodem «  nomine venit. Gorr. Castell. Barthol. I. 3. An. c. 11. Mysterion, μυστήριον, in genere significat Arcanum , scil. Medicum. Unde & Gal. vocat Mysteciorum libros, /. 7. de S. F. in princ. In specie μυστήριον vocabatur Antidoti species, quae & πτραφάρμακον dicitur, Theriaca diateffaron , quod ex quatuor rebus constet, cujus descriptio habetur apud Aët. l.iz.c. 47. citante Gorr. & Occurrit in Difp. Attg. quam etiam Zwolferus praeferre non dubitat ipsi Theriacae Andromachi, in Animadv. Gal. quoque meminit Confectionis Anodynae Antiphtisicae, quae Mysterium dicta fuit, /. 7. de C. M. S. L. C. 5. Alias Medicina Paracelsica & Spagyrica crepat mirum in modum Arcana pene innumera. Vide Arcanum. Dorn. Rul. & Iohnson. ita descripierunt ex Parac. Paramir. & aliis fctiptis: Mysterium magnum est prima omnium re- rum materia, principium, & mater cunctarum corruptibilium creaturarum Dei, chaos illud rude. Item t Mysterium est essentia Interioris naturae totius substantiae, in subtili, recondiiaque materiae parte vehens. Unde à succo tantum discedit, quantum succus à corpore. Et quia in intimis recessibus materiae corporeae latet, fubtilemque admodum habet naturam, Mysterium vel Arcanum appellari solet. Excipitur autem vel ex ipsis rebus slatim, praem ssa tamen praeparatione debita, vel etiam ex magisterio interdum & succo. Ellque duplex: Quinta essentia &e Arcanttm specificum. Alia Mysteria Caballiffca quaere in Vol. V. Th. Chym. Mystron, μύστρον, mensura est liquorum apud Atticos, tres drachmas ponderales caplea;, sive cochulearia duo cum dimidio, sive χὰμην unam & quartam ejus partem. Nota ejus fuit ν Gorr. ex Galen. & AEigin. de pond. & mensur. Mytis, μύτις, vide Mutis. Dicitur & μυττὶς. Linden. Ex. V. § . 3 2. Myttoton, μυττωτὸν, dicitur intritum, vel pulmentum ex allio & nigra oliva compositum, quod in cibo movet urinam, venarum orificia aperit, & hydropicis conducit, Diolc. l. z. c. 182. quamvis & alia admista suerint, cepa, porrum, acetum, caseus, &c. Meminit Hipp. I. de visu III. 9. l. t- Epid. VI. 54. Jung. Foës. p. 422. Varias vocis apud diverlbS significationes indicat Erotianus. Mytulus, μύαξ. Vide Myax. Myuros, μύουρος, i. e. muris caudam referens, vel soricis. Epitheton pulsus deficientis, quando fecundus pulsus primo est paulo minor, & sic deinceps, Gal. I. 1. de diff. puls. c. I r. Vocatur & μἐκρος, Linden. Ex. XI. §. 65. Ejus duplex differentia habetur : Vel enim continuatur illa imminutio, donec prorsus aboleatur pulsus, & vocatur μύουρος ἐκλεἰπω v, vel rursus augescit, & redit ad aliquem vigorem, vel magnitudinem, vocaturque μύουρος παλινδρομών, recurrens. Gorr. Castell. Myxa, μύξα, vide Mucor, Mucus. Myxae vel Myxaria quoque vocantur Sebesten, Schrod. l. 4. cl. I. ».3 I 5. Lang. I. 1. ep. 66. ad fin. Myxinos, μύξινος, q. d. Muco. Est species Mugilis piscis, Linden. Ex. XI. § . 34. ita dictus, quod muco alatur, §. 43. Vide Mugil. Myxorrhoos, μυξόῤῥοος, dicitur Hippocrati, cui mucus copiosus fluit, estque idem quod μυξώδης ; usurpatur de infantibus, qui multum salivae vel muci excernunt, & propterea epilepsiae minus obnoxios esse scribit l. de morbo sacro. Myxosarcoma, μυξοσάρκωμα, vide Mucocarneus. Myxoter, μυξωτὴρ, idem, quod μυκτὴρ. Vide Mycteres. Myzo, μύζω, Hippocr, significat fugo, libr. de Prtnctp. vel Carntb. IIX. 2. Jung. Linden. Ex. XIII. § . 85. 87. 89. Alias occludo-, comprimo significat. Vide Myce, Suctio. N n. ν. Latinurn est signum Medicum in remediorum formulis, denotans numerum, v. g. bacc. laur. N. Vl. &c. Nabit pulvis, ex saccharo cando, qui oculum confortat. Matt. de Grad. Nacta Paracelso dicitur apostema pectoris, in specie mammarum in foeminis, quod oritur ex sanguine menstruo retento, lactisque materiae permisto. Bertheoneae l. 3. C. 3. et l. de apostem, & ulcerib. c. 27. Rul. & lohnsi Naducem PersiS dioi Molam, scribit Avic. l. 3; f. it. tr. 2. c. 18. Nævus, etiam per simplex e, Nevus, Scrib. tt.228. Rhod. in not. adh. loc.σπῖλος, σπίλωμα, idem, quod Macula, Labes, Vide Macula. Galen. I. 8. de S. Fac. §. Polygonatum. Eph. N. C. A. III. obs. 3 8. Stricte dicitur de Notis infantttm à matre gravida tempore gestationis per imaginationem fortiorem impressis & communicatis, difficillime in infantibus, & rarius in adultis nunquam curabilibus, de quibus legi poterit ex novissimis scriptoribuS Bonet. Med. Septentr. l.I.s. I. cap- 8. ets.26. c. 1. et,2. p. 307.sc^. Tales naevi in infantibus duplices observantur, protuberantes & plani, figura varia & colore diverso. Nafda, sinapia, est Petroleum, vel Asphaltum t Rul. lohns. vero legit Nasela. Nagemulus, nomen piscis, qul &Schilus vocatur, cujus descriptionem vide in Aldrov. l. S, de pssc. cap. 59. Nanus, idem significat, quod pumilus, qul justam magnitudinem non assequitur, quod natura seu principium vitale non evolvere valuit habitaculum suum, verbis D. Wedel. Patholog, Dogm.sect. IIl. c. 4. Naphtha, νάφθα, est bituminis Babylonii colamen, & flos coloris candidi, bitumine tenuior, & ignem ad fe celerius e longinquo trahit, ssijus delcriptionem, cum virtutibus Medicis, lege apud Dioicor. 1.1. ι.κὸρι. Verum Rul. prolixior est, distinguens Naphtham in Naturalem, & Factitiam. Illam esse docuit idem cum Petroleo: Hanc vero esse colamen bituminis, quae si alba fuerit, posse respondere Petroleo, at non tam bonam. Si nigra, posse esse veteribus stercus daemonum dictum. Imo ex illo bituminiS colamine indurato fieri posse Gagaten credit. Schroder. negat nostratibus esse usitatam, sed Petroleum ejus loco usurpari, I. 3.c. 32. lta Sal Naphthicus vel Naptictts dicitur apud Mefuen. in Operib.sal. m. 78. qui niger est, & odorem naphthae habet, colligitur in lacu Asphaltite, cum aestuat, & vocatur Sodomenus, notante Andrea Marino & Manardo ad illum locum. Napta, idem est, quod Naphtha. Hinc Rul. dicit, Naphtha est Gumma. Napta alba, id est, Petroleum album. Vel idem significat, quod Nata. Vide Nata. Nar, est pyr, πῦρ, Ignis. Ruland. & lohnfon, in Lexic. Narbasaphar, id est, status minerae, Aurichalcum. Iidem. Narcaphthon, Nascaphthon, νάρκαφθον, νάσκαφθον, inter aromata recensetur, quae ex India olim καφθρτ, inter aromata recensetur, quae ex India olim deportabantur, corticosum natura, & putaminibus arboris Mori simile; nunc solo nomine nobis cognitum est. Jucundi odoris gratia sufficitur. Gorr. AEgin. l. 7. cap. 3. ubi mendose in Lat. vers. legitur Naocanthon, vel Nacaphthon, In Graeco enim νάσκαφθρν occurrit, Thuris cortex quoque Nlaseaphthum dicitur, apud Schroder. lib. 4. cl. 1. n. 344. Narce, Narcosis, νάρκη, νάρκωσις, Lat. Torpor, Stupor. Est proprie fensus, motusque diminutus nervoiarum partium, Hebetatio. Frequens vocab. Hippocr. V. g. l. 5. aphor. 25. I. de humid. usu Xi 15.1.6. Epid.s r. t. 6. I. 2. de morb. mul. XXXIV. 2. et alibi. Vide Foës. Oec. p. 424. Differt à paralysi gradu, cum Stispor sit sitltem difficultas sentiendi & movendi, & propria quaedam in paralysin dispositio.. Ant. AlvareZ part. t. Consil. & Epist. Medic. Consil. 1. pag. 108. Per transtationem etiam de animi torpore dicitur, Hipp. 5. aph. 16. & ita coincidit cum ἀ,αισθηδια, Dieter.n. 560. scilicet, quia etiam spiritus animales torpent, Lind. Ex. X. §. 241. Ναίκη quoque vocatur Torpedo, piscis cartilagineus, planus, cui insignis stupefaciens facultas tribuitur, non sine ἀνξήσκι hyperbolica. Ejus descriptionem, cum ufu in cibo & medicina, vide apud Aldrov. l. 3. de pise. c. 45. Meminit & virtutiS Medicae Galen. l. II. S. Fac. §. Narce, Narcoticus, ναρκωτικὸς, id est, foporiferus, torporiferus, obstupefaciens. Coincidit cum Hypnotico. Dicitur de medicamentis, quae refrigerando corpus, & obstupefaciendo sensum dolorem acerbum obtundunt & mitigant, & si paulo liberalius sumantur, etiam * mortem afferunt. Rul. & lohns ita descripserunt, quod sint medicamenta soporifera, dolores auferentia, vel, ut minus torqueant, efficientia. Cautus igitur eorum debet esse usus, ne, quem obdormire voles, postea excitare non possis, ex Celsi /.3.1.14. Linden. Ex.XIII. §. 322. Narcoticos morbos Paracels. vocat urentes, qui nimio ardore sensum partium destruunt, & delirium inferunt, ut Angina, I. 2. de Tart. tract. 2. cap. i. in Annotat. & FragmenI. ad h. l. Nardos, νάρδος, duplici modo accipitur. r.Significat ipsam plantam, vel fruticem odoratum, cujus descriptio spectat ad Botanicos, à nostro instituto aliena. 2. Oleum, vel unguentum Nardinum, uti patet ex Gal. l. I. de C. M. S. L. c. 2. l. 3. c. I. in princ. & in medio. Jung. AEgin. lib. 7. c. 18. qui ad Embolas refert. Confirmat & hanc significationem Rhod. ad Scrib. comp. 1. Nardinum quoque dicitur absolute de vino Nardo condito, Lind. Ex. V. §. 77. de Collyrio AEginet. l.7.c.I6. Nares, μυκτῆρες. Vide Mycteres. Narifusoria, Didac. Merinus de morbis internis l. 2. c. 4. medicamenta, quae naribus infunduntur. Narthex, νάρθηξ, aequivocumest. Vel enim significat plantam, quae Lat. Ferula dicitur, de qua in Botanicis: vel instrumentum medicum e ferula. Etymolog. Vel est titulus quidam alicujus libri Graeci Medici, teste Gal. l. 1. de C. M, Ρ. G. c. I3; Vocatur & Narthecium, ναρθῆκίνν, t. e. promtttarium. Nasa, idem, quod Nata, Paracels. Vide Nata. Nasale, ἔῤῥινον. Vide Errhinon. Nascale, idem, quod Pessus, Schroder. /. ii c. 3; Accuratius vero describitur à Morello, à Pessario distinctum, quod sit penicillus in nodi effigiem mollissimus, ex coronis vel lanae flocculo, aut hapso, qui insuccatur, vel succo idoneo, vel unguento convenienti, libr. 2. de Form. remed.praefc.sect. 2. c. I2. Nascitas, pronunciatio per nafrnn. Pichotus de catarrho. Nascor, φύομαι, i. e.’ex alio fio, & producor; ita tamen, ut cum origine sua sit ejusdem speciei τ Gal. I. 2. Anat. adm. cap. 11. Quomodo Nasci differat ab Esse, vide Th. Chym. Volum. 1. p. 368. Nassa, proprie corbem piscatoriam significat, Diminutivum Nassula. De naffa naturali vid. Eph. N. Cur. A. III. obs. 245. Venas & ArteriaS Nassis comparatas lege in Gal. ad Timaeum Plat. fragm. num. 9. Io. etc. Nastos, ναστὸς, i. e. consertus, & dense plenus, ac veluti pressus, non secus ac amphorae, quae ad summum usque plenae sunt, cui opponitur χιιῦνος, καὶ μανὸς, rarus, laxus. Usurpatur de mare in comparatione ad foeminam, Hippocr, l. de glandul. XI. 11. de pulsu & pane, Galen. l. 4. de dignot. puls. c. 2. Vid. Foës. Oec. p.424. Nasus, μυκτὴρ, μυξωτὴρ, ῥὶν, vide Mycteres. Odoratus est instrumentum. Nasi deperditi restitutionem Chirurgicam primus publice tradidisse legitur Taliacotius, quam felicissime exercuisse Joh. Griffonium, Chi rurgum Bruxellensem, testatur Hildan. cent. 3. obs. 3 1. et Spissi 62. An vero nasus facticius ex alieno brachio post mortem illius, e cujus brachio fuit excisus, necessario corrumpatur, putrescat, & decidat, uti vult Helmont. de magn. vuln. cur. n. 22. 23. non est hujus loci ventilare. Est & nomen piscis cujusilam, apud Aldrov. ί. 5. de pisc. c. 26. Nata, Natta, Nasa, Nasda, Napta, unum idemque significant, videlicet excrescentiam magnam carnosam, veluti caro natium, vel ancharum, diversa; quidem magnitudinis, dolore carentem, ex Guidone, Forest. l. 3. Chir. obs. 7. Schol. Rul. & lohnlon. ut & Dorneus descripserunt Nasdam, vel Nattam, quod sit gibbus. Parac. scripsit, quod sit incrementum praeternaturale, partibus diversis corporis adnascens. Vocat etiam errotem naturae t Hinc tot species Nattae constituit, quot partium solidarum sunt differentiae, v. g. Carnosam, Glandulosam, Cartilagineam, Ltgamentosam , &c. l. de ulcecib. (su Apostem. c. 12. et alio libr. eiusel. titul. cap. 51. Deducit vero à succo nutricio illius partis aberrante, & col- lecto. M. A. Severinus Natam vel Nasdam descripsit per tuberculum ex anomalis abscessibus unum, quod interdum ex graciliori basi, veluti ex pedunculo ficus, propendet, putavit etiam ad paelieerides potius, quam ad steatomata referri. /. de anom. abscessi cap. 27. & «it. Nataron, vel Natron, id est, Nitrum. Rul.lohns. Natatio, κολύμβησις fortassis dici posset, sumitur apud Gal. pro balneo in labris amplioribus, quae δεξάμεναι, & κολνμβὴθραμ vocantur. Vide Dexamene. Gal. l. 7. meth. med. c. 6. & alibi. Natatus vel Natatio proprie est motionis species, quando animalis transportatio de loco in locum efficitur in aqua, Joh. Alpheus. Borellus de motu animal. Pan. I. c. 2. in princip. Cor quoque natare dicitur vulgo, quando ad ventriculum feri influxus copiosior, & Veluti fluctuatio sentitur. Lind. Ex. IV. §.71. Nates, γλουτοὶ, πυγαὶ, vide Glutos. A similitudine quadam prominentiae duae orbleulares cerebri, vel potius medullae oblongatae quoque vocantur Nates, Bartholin. l. 3. Anat. c. 6. Willie Anat. cerebri c. 14. à Vefalio in dirninutivo Natulae vocantur ad imitationem Grxct nominis, γλουτία. Natio, ἔθνος, idem, quod Populus, Gens, Regio. Vide Chora. Pertinet ad circumstantias causarum sanitatis & morborum, uti recte docet Paracels. l. de morb. Tartar. c. 2. Nativitas, γενέθλη, Vel accipitur de ipsa hominum origine, & generatione; vel de astrologico judicio ex siderum certo positu, & aspectibus, qui suerunt puncto temporis, quando homo natus fuit, quod hodieque vanum fallacilfimumque judicatur; quemadmodum & ipse Helmont. reprobavit in Tumui. Pestis, Jung. Theatr. Chym. Vol. VI. p. 3 49. Nativus, ἔμφυτος. Vide Emphytos, Calidum. Nativa etiam medicamenta vocantur, quae sola natura suppeditat ad differentiam artificialium, Bias. Med. Univ. p. m. 53. Natrix, ὄφις, species dicitur serpentis, cujus de. scriptio videatur in Aldr. i. 2. Hist.serp. & drac. c. 18. Natta, vide Nata. Natulæ, vide Nates. Natura, Physis. Hujus vocabuli significationem varie & apud Philosophos & Medicos acceptam fuisse, jam olim Gal. observavit, & scripsit, 2. aph. 34. 2. de R. V. I. A. t. 34. alibique. Ne dicam de hodiernis Scriptoribus, in quibus adhuc plures significationes occurtunt. NobiS nec libet, nec licet, omnes adducere omnium opiniones, sed saltem ea persequemur, quae ad Medicinam pertinent, & cum hodiernis veris principiis concordant. Qui plura generaliora desiderant,. inqulrere possunt in Theatr. Galenico Mundellae, Foës. Oec. p. 67o. Augustin. Donii Tradi. de Nat. hom. Dieter. n. 913. Casp.Rejes C.El.q. 25. ips.os etiam Physicos, qua vetereS, qua recentloreS. Hac vice sufficere possunt sequentia. Natura, φύσις, dicitur generaliter de omni corpore naturali, vel specialiter de hcmins.. Utroque modo consideratur vel substantialiter Yel accidentaliter 3 quamviS amhO modi confiderandit haud raro confundantur. Natura substantialiter; & quidem incomplexe considerata est principium & caussa essiciens omnium rerum naturalium, Parens rerum, ArS Dei, quae sollicita satagit, ut & individuo conservandO, & speciei propagandae studeat, Jul. Alex. l. 8. Sal. c. 3. cujus vis Divina sese immiscet materiae corporum naturalium, inque illa opera siIa exercet, efformando, conservando, Idem l. i. c. 2. Hanc naturam substantialem non Omnibus corporibus naturalibus esse propriam & specificam, excepto homine, sed saltem dari universalem, diversas tamen corporum species ab ea dependere, propter varium mixtionis modum, hodiernorum Philosophorum plerorumque est hypothesis, de qua videatur Joh. Marcus Marci in Pan. I. Philos. veter, restit. An vero illa opinio adeo sit expedita, alii judicent: Nobis nondum videtur. Illa universalis Natura dicitur Anima Mundi, Spiritus Mundi Aithereus, &c. Hanc hypothesin etiam impugnavit clarissimus & celeberrimus Dn. Sturmius in quadam Dissertatione ido- lum Naturae, inscripta, in qua manifestae absurditatis illam arguere non dubitavit, ideo quod illi Naturae tales virtutes & potentiae tribuantur, non sine blasphemiae quadam nota, quae soli Deo competunt. Contra quam Dissertationem postea insurrexit Cl. D. D. Schelthammerus in tractatu de Natura sibi & Medicis, vindicata lectu haut indigno, ad quem rursus laudatus Sturmius alia Dissertatione respondit existimans, quod Adversarius cum larvis luctari videatur, siquidem, si per Naturae vocem intelligitur lex, norma & ordo motuum corporibus naturalibus à summo Creatore concessa, & ab hoc ceu primo motore unice dependens, neque ipse hanc inficietur, verum folum illam, cui Omnipotentiam, ornniscientiam ad movendum Naturae cum nonnullis gentilibus attribuerent. Ast novissime de nonnemine Eruditorum ex Actis Eruditorum Lipsiensium me legisse memini, qui à partibus D. Schelthammeri stare non est veritus, & quidem rationibus haut levis etiam momenti. Mearum quidem non est partium litem hanc dirimere meamque facere, interim non dissimulo me non videre, quid deroget omnipotentiae Divinae, etiam si quis legem illam & normam diversorum motuum à DEO summo Creatore ex liberrima voluntate corporibus naturalibus vi Benedictionis primaevae inditam & concessam Naturae nomine venientem pro principio interno non mere accidentali, sed essentiali & substantiali habuerit, cujus virtute à primo motore omnino dependente variae motuum species, nisi à materiae ineptitudine aliisque caulfis externis impediatur, fiunt & continuantur. Jungatur Gerhard Neufville Synops. Univ. Med. in pcincip. Ad hominem applicata vel esse debet Anima Rationalis, quae juncta corpori, informat & exaltat illam Naturam, quam habet cum aliis corporibus naturalibus communem, sive mundanam ; praefertim calorem, sive flammam vitalem, vel, si non placet, animam rationalem, ceu peculiarem substantiam mere Incorpoream, immiscere negotio rerum corporearurn, Natura hominis siibstantialis dicenda erit modo dicta Flamma vitatis, calidum nativum, biolychnittm, quod propterea anima medica, item Willisio anima corporea , vel brutalis ignea dicitur, non exclusa quoque anima lucida, sive spiritu animali in partibus nervosis, & ad fensum exfitnguibus principii efficientis naturalis vices sijstinente. Videatur Willis tr. de Anim. Brut. Haec Natura humana est caussa sanitatis, & Medicus morborum, quo tamen respectu Helrnont. divisit haud fortassis inepte in naturam, stantem, sedentem, & jacentem. Per stantem intelligens, quae fola morbis medetur spontanea bonitate, absijue adminiculo artis Medicae; Per sedentem, quae furgere cogitur, antequam stet, ideoque furgit difficilius, hoc est, quae opus habet remediorum congruorum minime violentiorum subsidio ad surgendurn, ut postea stanS morborum curationi praeefle possit. Per jacentem, quae nunquam ex sie furgere potest ; ut in morbis desperatis, quales silnt lepra, asthma, hydrops, epilepsia. Tract.ignot. Hofp. morb. n.89. Jung. Dieter. d. I. Vel accipitur Natura siibstantialiter complexe pro ipso corpore naturali, in qua significatione de homine usus Hippocr, quando scripsit tract. de Natura hominis, Se Galen. quando Naturae humanae partes dixit esse spirituofas, solidas, carnosus, sanguineas, &c. notante Jul.Alex. not.inlib.n.meth.med. c. 1. Vel aceidentaliter sumitur, & iterum generaliter, & quasi abstracte, uti siIrnsisse videtur Helmont. describens, quo Natura sit jussus Dei, quo res id est, quod est, & agit, quod agere jussa est, tract. Physic. Arist. n.3. et tr. Blas Hum. n. 39. Vel complexe pro temperamento uniuscujusque corporis naturalis, quod in homine est facultas illa, vis & potentia agendi, refultans ex praesentia, activitate, & appropriatione caloris vitalis, spiritus animalis cum humoribus & membris solidiS. Vide supra Crasis. Eltque effectus Naturae substantialiter & complexe consideratae. In qua significatione dici poterit de viribus medicamentorum : imo abusive de viribus morborum, uti notavit Dieter. d. l. ex Luciano & Chrysostorno, & notat proprietatem accidentalem alicujus rei. Secundum hanc significationem Natura hominis dividitur in communem, quae omnibus hominibus competit ad differentiam Naturae brutorum, & aliorum corporum naturalium ; & in propriam, quae unicuique humano individuo est propria, Gr. ϊδίοσυγκραπά dicta. Vide Idiosyncrasia. Jung. Jul. Alex. I. I. ad Glauc. c. 1.' Aliquando vocati. Naturae significat Pudendum muliebre, Barthol. l. 1. Anat. c, 32. Keuchen. ad Serem p. 2I9. Quid Chymlei per Naturam intelligant, quaeratur in VI, Voluminibus Theatri Chymici , cum instituti nostri non permittat ratio, omnia loca heic annectere. In genere dicitur illis coeli cum elementis in generatione omnium, quae siInt, exercitatio. Vol.I.p. I96. Naturalis, φυσικὸς, dicitur de omni eo, quod à natura, tanquam à causia efficiente, dependet, vel quod naturam in se habet. Et ita opponitur artificiali, τῷ τεχνικῷ τρχνικῷ proprie dicto, quamvis & improprie natura dIcatur optimus artifex, vel, ut antea ex Lindeno diximus, Ars Dei, Ex. III. §. 8. Praedicatur de diversis rebus, V. g. de corpore, & ejus partibus t de facultatibus & actionibus. Interdum vero à Medicis significatio illa restringitur ad eas facttltates & actiones, quae abdomini & ventri inferiori attribuuntur, ut sunt, ntttrinva, & generauva, nutritio, & generatio, cum subordinatis. Vide InstitutionistaS, & in specie Dogm. nostr, p. 89. Spiritum quoque naturalem in hepate elaboratum Gal. cum iliisafleciis statuerunt, quem tamen recentiores merito rejecerunt. Interim nOS hoc nomine substituere non dubitamus pro nutritione fermentum ventriculi , & pro generatione spiritum genitu- lem. Vid, Dogm. nostr. p. ga.seq. & Difp. D. D. Oheim. ad mentem nostram consucipta de Liquore Nutricio, & animali Consectario. T. Naturale quoque interdum idem significat, quod secundum naturam, κατὰ φύσιν, id est, fanum, Dogm. p. 16. Tandem Naturale Opponitur prae- suffiisse ’ & diabolico. Ita Magiam naturalem defendere ausus est Paracels. in Tr. de Podagra, alibi que. Et naturalia remedia Opponuntur magicis. C. RejeS C. .EI. q. 28. Naturalis, interdum pro consueto, quibus consuetudo altera natura. Dom. Lecn. art. med. l. 4- cap. Io. Natus, ἔγγονος, ἐγγενὴς, idem, quod filius, Galen. l. 2. desem. c. 5. Hinc & νεογνὸς, recens natus, pro νεογάος, Hipp. 3. aph. 24. Jnng. Diet. n. 564. Naviformis, σκαφοειδὴς, epitheton est ossis, in tarso, quod &naviculare dicitur, à scaphae vel cymbae similitudine, connectitur cum talo, & tribus ossibus tatfi superioribus. Barthol. libell. 4. An. c. 21. Navigatio, ναυτιλία, quid proprie significet, non pertinet ad Medicum, sed ex aliis Dictionatiis constat. Consideratur vero navigatio tanquarn causa vomitus, ob motum corporis, corpus & humores hinc inde agitantem in nondum assuetiS, uti patet ex Hipp. 4. aph. 14. Jung. Dieter. n. 56I. Caeterutn de navigantibus observavit Helmont. quod duplo, imo triplo, & amplius edant plus, nisi aegrotent, minus vero excernant, quam dum in terra degunt, tr. Bias human.n, 36. tr. Alim. Tartar. in fonuc. n. 15. Quod navigatio à ye. teribus pro insigni remedio in phthisi, atrophia, hectica commendata suerit, & quidem longa, ex Plinio, Corn. Celso, Coetio Aureliano demonstravit D. D. Stahl in Propemptico ad Disp. Inaug. Dn. Joh. Sam. Cari. Oringens. de Fundamentis Pathologiae Practicis  ; An vero hoc hodieque & in quibusvis locis maritimis locum habeat & securum adeo habendum sit remedium, ulteriori indigere adhuc ventilatione, ex variarum circumstantiarum circa subjectum & caussas examinatione plane mihi persuasum habeo. Nausea, ναυτία, proprie fastidium illud & conaaum ad vomitum significat navigantibus familiarem. Sumitur vero communiter pro omni ciborum fastidio. Est symptoma ventriculi, ad actiones laesas mixtas eX imminuta & depravata pertinens, & potest describi, quod sit propensio, vel conatus quidam ad vomitum irritus, cum anxietate circa praecordia, & salivatione oris, proveniens ab halitibus fermenti in ventriculo vitiosi acido-biliosis; fibras vellicantibus, & spiritus animaleS insussicienter ad explosionem irritantibus. Vid. Sylv. l. 2. c. 9. §. 3. et c. 3o. §. 86. Dekers ad Barbette l. 4. c. 2. lit. a. Nausiosis, ναυσίωσις, in genere idem significat, quod ναυτία vel ναυσία, i. e. Nausea. Hippocrati vero denotat peculiarem affectum vasorum (anguineorum sive venarum, quando velut nauseabundae sanguinem effundunt & evomunt, qui affectus & ἐκχύαωσις vocatur, lib. t. defract. t. 24. Jung. Gal. in com, ad h. l. & Foës. p. 425. Vide supra Ecchymosis. Nautea, quid significet, nondum adeo expeditum est. Quidam existimant, aquam de coriis, vel, quod est verius, aquam de sentina dicta à nautis significare, ut Non. Marcellus. Alii vero statuunt, esse herbae nomen, cum granis nigris, qua coriarii utuntur, quae quia nauseam facit, hoc nomine insignita fuit. Alii dicunt, Nauteam rubiduin quid esse, quo Pontificum vestimenta quaedam colorant. Rhod, ad Scribon. n. I8o. Nautia, ναυτία. Vide Nausea. Nautilia,, ναυτιλία. Vide Navigatio. Nautilus, ναυτίλος, vel ναυτικὸς, est genus testacei animalis,. cujus diversae sunt species, quarum descriptionem vide apud Aldrov. I.3. de Tesiac. c.3. et 4. Nautili lapidei meminit Chiocc. Mus. Calceol. sect. 3. p.aIy.seqq. Naxia, ναξία. Vide Cos, à Naxo Insula. Neanicos, νεανικὸς, proprie dicitur juvenilis. Apud Hipp, vero itlem-esse videtur, quod vehemens, fortis, magnus, uti patet ex I. Prorrh.s. I. t. 9. ets. 3. t. 42. Coac. t. 97. 226. 363. teste Foës. d. l. Neanis, νεᾶνις, puellam juvenculam significat; Hipp. /. 2. de morb. mul. IIX. 38. Neaniscos, νεανίσκος. Vide Juvenis. Neapolita, νεαπολίτης, autor quidam Medicus, à quo nomen accepit sinegma quoddam Neapolitae dictum, adversiIS μιλφώοσις, ap. AEgin. l. q. c. 22. Gorr. Neapolitanus, epitheton Morbi Gallici, ita dicti ideo, quod primo homines passi dicantur hanc aegtitudinem in Italia, dum Rex Gallorum Neapolin occupabat. For. l. 23. obs. 1. Schol. Vide alios de hoc morbo autrres. Parac. vocat Neapolitanum crimen, l.3. Chirurg, rnagn. c, I. 7 . et 8. Nearos, νεαρὸς, i e. recens, cui opponitur vetus, crnxMis - Usurpatur de sanguine Hippocr, l. y. aph. 43. Junge Dieter. n. 562. Neastron, terminus ParacelsicuS, significans motionem elementorum in clementatiS, sive in omni- bus quae ab elementis oriuntur, & diffundit sese veluti in suos ramos, & quo pervenit, sese exerit. Hinc quaedam partes expositae sunt Xeastro Ignis ; quaedam aeris; aliae, aquae, vel terrae. Dicitur etiam Morbus Elementorum. Vide Tab. 9. de generat, febr. Nebula, νέφος, νεφέλη, νεφέλιον, quid proprie significet, ex Physicis notum esse poteit, videlicet congeriem exhalationum, vel vaporum crassiorum, circa Hotizontem, ab aëre nunc magis, nunc minus frigido condensatorum, instar nubis tenuioris, unde & Nubes sterilis vocatur, Aristot. l. t. Meteor. c. 9. Pertinet interdum inter causas morborum procatarcticas, praesertim si inquinata fuerit. Parac. de morb. metall.tfoffor. l, I. Tract. 2. c. r. Per trarulationem in foro Medico de diversis rebus dicitur. I. de vitio oculi, h. e. superficiaria albedine tunicarum ocul.t tenuiori. Nam si crassior fuerit Albugo, λεύκωμα vocatur. Haec Nebula vocatur Albugo tenuis, Senn. i. I. Med. Pr.p. it.s. i. c. 16. Vel eandem habet significationem quam Nubecula, Nubes, de quo vocah. paulo inferius. Nebulgen, est sal ex huatiditate nebulae super lapides in pratis decidentis, à calore Solis induratum. Paracels. Scholiis in libr. de Grad. & Compos. Dorn. in Dict. Rul. & lohns. in Lex. Necans, θανάσιμος, θανατώδης, idem, quod Lethalis, lia Cappadox apud Plaut. dixit : Lien necat, i.e. mori facit, magnitudine sua, & doloris, exponente Linden. Ex. IX. §, 3o, Necessitas, ἀνάγκη, vide Anance, Anancæos; ἀναγκαῖος. Necessitas duplex est t & ex hypothefi, quemadmodum & res neceffariae duplices sunt. Vvde Dieter. n. 53. Helrnont. non inepte necessitatem ingeniorum & inventionum matrem vocavit, tr. Natt. Contr. nes.c. n. 6. Neceffariae res alias dicuntur, quibus carere non possumus, Ih. Cb. Vol. I.p. 2 38. sed illis sive velimus, sive nolimus, corpus nostrum utitur, Gal. ad Ihrasybul. c. 18. Hae funt ReS fex non naturales. Vide Dogm. N. p.IFseq. Necessitudo, ἀνάγκη πρὸς φιλίαν, est peculiaris quaedam necessitas, sive tale jus, quo eorum, quos Deus, & sila voluntas insolubili religiosae conjunctioDis vinculo colligavit, atque innexuit sibi invicem, cuilibet concessa est potestas ab altero petendi, exigendi cum amoris debita, tum propinquitatis officia, & beneficia charitatis, uti elegantissime descripsit Lind. Ex. XV §. 89. - Nechiasech, terminus Paracelficus, qui quid significet, ron adeo planum est. Videtur tamen significate portiot es salinas, corrosivas, & depascentes ; & occurrit in l. I. de ulcer. aposism. Syronib. & Nodis eap. 5. Necro astrale, legitur etiam apud Parac. i. 2. de podagr § . Necromantia. Verum quid significet, fateor rnean. hebetudii ern. Spectat ad Necrocomiyam s & haec ad Necrornantiam, de quibus mox» Necrocomica, funt prodigiosa praesagia, rei futurae cujuspiam praenuncia, per signa ex aere in rerram decidentia, ut cruces olim temporibus Maximiliani I. Imp. ac alia multa. Dorn. in Dict. Rul. & Iohnl. in Lex. ex Parac. qui passiim in scriptis meminit, v. gr. d. loc. de podagric. & Fragm. de An au ocul. ese c, l. y. de Signat, rer. natur. 0’c. Necrolium, est remedium, quod mortem pellere, ac vitam conservare potest, Dorn. in Dict, Rul. & lohns. Unde & Necroliae artes dicuntur, & qui eas callent, Necrolii, apud Parac. l. 5. devit. long.c. 5. Necromantia, νεκρομαντία, est ars illicita, ( & revera Diabolica) quae cum mortuis operabatur olim, ut cum astra manifestabantur apud mortuos, ls dicitur vere Nëcromanticus, q.ri mortuos compatere facit, voces & responsa potest ab illis extorquere, circuire cogit, ac edere mirabilia, Quicquid mortuorum capitibus, ossibus, acubus, linteis, pharertis, sepulchris, ac similibus arripitur, vel adimpletur, fub nefariam hanc artem cadit, quae tota superstitiosi!, ac Christi.no fugienda ac detestanda, lunt verba Dorn Rulandi & lohnloni. Vocatur & Goetia, apud Lang. l. I.ep 71. et l. 2. ep. 46. Distinctio Paracelsi tn Necrornantiam astralem, & surtilegislicam , nullius videtur momenti, cum astralis sit mere commentitia, nitatur falsis hypo. thesibus, & cum altera diabolica & detestanda Sor- tilegistica facile participet. Praestat igitur, abstinete à talium Scriptorum lectione. Necrosis, νέκρωσις. Vide Mortificatio. Nectar, νέκταρ, vocabatur gentilibus potus Deoa rum , quemadmodum Ambrosia, eorundem cibus. Proprie vero Nectar dicitur vinum mulsum, ex musto confectum, hoc modo t Mustum, qtIoulque ad dimidias fete resideat, excoquitur, & in decem ejus sextarios unus Mellis Attici milcetur, post in cadum transfunditur, gypiatoque vasis spiraculo in umbra reconditur, ex Gorraeo, qui ex Constantino Caefare i. 8. de agricult. desumsit. Verum inflationibus obnoxium esse perhibetur, & stomacho adverfum, daturque alvi ciendae causa. Aliam vero & magis conditam aromatibus descriptionem tradidit Linden. Ex. X. §. 153. qui ex Festo, Nectar idem, quod Myrrhinum vel Murratum vinum docuit. Laudavit quoque, quod sit suavissima consectio, nec dubitandum, fuisse inter veterum lautitias §. 154. Nectar quoque peculiare proposuit Paracels. I. 2. de Tartar. tr. t. c. 2. ex liquoris Ficticel.ae unciis tribus, & Rubedinis de ColcoIhar une. duabus, cujus dc.sis drachm. dimidia in vino bono, & commendat ad urinam promovendam. Vi.; dear.tur Schol. et Fragm. ad h. l. lohns. scripsit t Nectar fit ex correcto & claro vino : Correctum vinum rubrum est coagulatum t Clarum est vinum album, /. 1. Lex. Med & l, 2. Nectar est consectio Albuminis ovorum. Sic etiam alii Med ci receIttiotes inventa sua remedia hoc nomine exornure non dubitarunu v. gr. Langius Nectar adstringens ex Acoro adulterino; Nectar Catarrhorum Myns. e ligno Sassafras. Nectar silccosum e Bryonia. Vid. Etmtiiler in Schroed. diluctd. & loca quaerantur in Indice. Nectareus, Nectarites, νεκτάρειος, νεκταρίτης ; Epitheton (ι)vini, apud Diosc. I. 5. c. 66. (2) Anti doti, apud Gal. I. 8. de C. M. S. L. c. 7. quae duo tamen ab Helenio postus ita dicta videntur esse, quod Nectarion Gr. dicitur à quibusiiam. (3) Eclegmatis Anodyni contra colicam, pleuritidem, & dyspnoeam, i. 9. d. t. c. 4. ubi tamen Helenium non ingreditur, & ita ratione suavitatis 0b misturam vini generosi & mellis ita dictum fuit. Cur vero (4) Collyrium Marci Nectacium, νεκτάριον, ad lippitudinem & χυμώινεις curandas faciens, vocatum suerit, l, 4. tit. eod. c. 7. rationem nullam Videmus, Nectromantia, dicitur species quaedam Philosophiae Paracelsicae, rectius Magiae, ab antiquis etiam Gaballia dictae, cujus quatuordecim partes recenset Philosoph. s.agac. l. 1. Dividitur in Naturalem & Coelestem. De hac egit d. ut. l. 1. Verum merito habenda suspecta hujusmodi ars, eamque praestat ignorare, quam in eam anxie inquirere. Nedeon, quid Paracelso significet, necDornaeus, nec alii ejus sectatores explicarunt. Videtur vero denotare aliquam specificam rei uniuscujusque naturalis proprietatem essentialem, vel virtutem. Occurrit l. 4. Philosoph. tr. 1. c. s. Nedyia, νηδύϊα, vocantur τὰ ἔντερα, intestina, viscera abdominis. Gorr. & Foës. Nedys, νηδὺς, significat ventrem inferiorem, & in specie ventriculum. Usus aliquotieS Hipp. 4. de R. V. l. A. t. 4. l. de A. L. & Aq. XLVI. I3. /. de Carnib. vel Principiis XII. I9. XIII i. i. de Arte XVII. 3. XXI. 21. l, de Corde I. st. I. de nat. mul. LX. 2. Jung, Foës. 430. Legitur & apud Mosqhion. de morb. mul. c. 52. Nedyusa, νηδυοῦσα, eit epitheton τῆς δίψας sive situs, & significat vehementem, inexhaustam, veluti in viscerum penetralibus alte infixam. Legitur Coac.L 173. quamvis Interpretes adhuc ambigant circa lectionem hujus textus. Videatur Holler. in Comm. ad Coac. Hipp, p, m. 4 i 3. loniton. p. 136. Foëfius d. l. Nefrendes, νωδοὶ, dicuntur in genere, qui carent dentibus; ita pueri quoque nefrendes funt, qui per aetatem adhuc dentibus frangere non possunt., & senex nefrendis, vel nefrens, qui dentibus caret. Vide Keuehem not. ad Seren. p. 96. Stricte tamen de porcellis plerunque dictum fuit, qui nondum labas, & alia legumina dentibus frangere potuerunt, Jul. Alex. Not. in Gal. l. t. de Al. fac, c. i 2. Quae derivatio verosimilior est, quam illa Fulgendi Carthaginensis, apud Aldrov. lib. 1. de quadr. bisulc. c. 36. qui porcum castratum ne- frondem dictum fuisse credidit, quasi sine νεφροῖς, i. e. sine renibus. Etenim renibus non privantur castrati, sed testiculis. Neiaera; νείαιρα, νειαίρη, vel oxytonoS νειαιρὴ, dicitur imus venter. Legitur aliquoties apud Hippocr. Coac. t. 591. i. de nat. mul. IV. 6. quamvis Lind. postlerit is τὴν αίθρίηκ, i. e. fub dio. Verum Foës, legit τὴν νειαιρὴν, /. I. de morb. mul. LXXXI, 4. Junge Foës. pag. 425. & ipse Erotianus legit νιμίραν, quam γαστήρα interpretatur, alios vero colon, quod sub κοιλιά situm est, ita nominare dicit. Neilion, νείλιον, nomen est malagmatis, cujus descriptio habetur apud AEgin. I.7. c. 18. Nenemie, νηνεμίη, venti cessatio, serenitas, aeris ’ tranquillitas dicitur. Foës. Oec, p. 43 I. Nenufar, dicitur Nymphaea. Diet. Iatr. p. 90. ad s.n- … . . Nenufareni, dicuntur spIritus, aerem inhabitantes. Dorn. Rul. & Iohns. ex Paracels. Philos. ad Atheniensi l. I. text. 13. ubi tamen Neusareni legitur. Neochmos, νεοχμὸς, substantive, & adjective sumitur, & denotat vel innovationem vel rem recenti motu innovatam. Hipp, l, de morb. mul. XXlIX. 24. & adverb. νεοχμῶς, noviter, i. 1. h. tit. XXXII. 6. Jutig. Foës. p. 426. Neognos, νεογνὸς, recens natus. Vide Natus. Neopotos, νεόποτος., dicitur, qui recens potum sumsit. Hipp. 3. de R. V. l. A. t. 5 5. Neorrhophetos, νεοῤῥόφητος, vocatur, qul noviter sorbitionem sumsin Hipp. d. I. Neos, νέος, duo significat : Novum & Juvenem, Dieter. n. 565. Vide Juvenis. Α νέος descendit adverbium νεωςὸ, recens, noviter, nuperrime, de quo videatur Liioden. Ex. XIII. §. 187. feq. Neotericus, νεωτερικὸς, recernior. Usurpatur frequentissime de Scriptoribus & AutOtibus, ad differentiam veterum & antiquiorum, quod passirn occurrit. Neoteropoeeo, νεωτεροποιέω, id est, innovo, novi quid molior. Quo verbo usus Hipp. 1. aph. 20. I. de Httmor. III. 83. quod alibi expressit per καινουργέω, ί. de vet, med. XXXIIX. 2. Passiv. νεωπροποιεῖσθαι legitur l. 1. Epid.s. I. a9. Vide Foës. p. 430. Dieter. ntrnt, pog. Nepa, idem, quod Cancer. Keuchen. ad Seren. pag, I36. quamvis Aldrov. potius Scorpionem denotare velit, l. 2. de crustat. c.r6. p. I6o. si. et 170. h. ed. Bonon. Nepenthes, νηπενθὴς, potio olim vocabatur, quae fecit oblivislii malorum, uti demonstravit Lind. Ex. X. §. I44. Cafp. Rejes C. Ei. q. t, n. 12. et q. 88. n. 13. per quam colloquium suave inter convivas suisse intellectum quoque existimavit Lang. l. I. ep. 56. quamvis alibi herbam aliquam, Oemotheram dictam, vitro; inditam statuerit hunc effectum producere, l. 3. ep. (i. Chymici tamen transtulerunt vocabulum hoc ad Composinonem quandam Opiatam, cujus meminit Libav. S. A. Ch. l. 8. c. 44. Beguin in Tyrocin. Iohns. in Lexic. l. 2. Schroder. ί. 4. cl. 2. p. 314. descriptio vero Occurrit tn Dispensat. Norimberg. p, 18 fi. Nephele; νεφέλη, non modo vocatur Nebula, fed &Nubes. Vide Nubes. Nepheloides, νεφελοειδὴς, nubilosus, epitheton urinae, quae multum albae nubeculae continet. Hippocr. 4. de R. V. I, A. t 43. Nephridion, νεφρίδιον, dicitur pinguedo renalis , quae renibus adjacet. Hipp. I. 2. de morb. mul, L. I4. Foës. p. 425. Nephriticos, νεφριτικὸς, duplicem potissimum habet significationem t unam Pathologicam, alteram Pharmaceuticam. Juxta illam dicitur vel de ipso morbo, & ita coincidit cum Nephritide t vel de AEgris, sive Calculo, sive inflammatione, sive alio affectu renum laborantibus, ap. Gal. paflim, v. g. /. 6. de L. A. c. 2. et alibi.. Vel de Excretionibus, 1. Epid.s. 2. c. 8. Juxta hanc in genere medicamenta renibus conferentia vocantur νεφριτικὰ, Nephritica, Gal. l. 6. de tu.sint, c. II, i. io. de C. M. S. L. c. I. lunken. Chym. Exp. Cur. P. II. s. i. c. 18. p. 679. seqq. In fpecie vero apud receaticres laudantur Lapis Nephriticus, & Lignum Nephriticum. De illo legatur Schtoder. lib. 3. c. 5. n. 4. Fr. Hofrnann. in Clav. ad h. l. Chiocc. in Mus. Calceol. sect. 3. p 33 t.seqq. Confirmat & Rhodius hujus lapidis amuleticam virtutem contra calculum Cent. III. Obs. 30. De hoc Schroder^. 4, c/. I. num. 228. Fr. HOfm. ad h. l. Chiocc. d. l.s. 5.p. 575. Nephritis, νεφρῖτις, vocabulum valde aequivocum est. Physiologice ita dicta fuit vertebra prima lumborum , quae & ἀσφαλτὶτις, Gorr. & Lind. Med. Physiol. I. 2. c. 14. §. 34. Pathologice vocabulum accipitur vel late pro omni morbo renum, sive similati, sive organico, uti colligere est ex 6. upb. 6. I. 6. Epl.il. s. 8, t. 4. Gal. i. de affect. in renibus cogn. & cur. cap. 2. Conientiunt Foës. p. 43o, Dieter. n, 566. Castell. & alii. Vel stricte & rursus dupliciter t I. pro Renum Calculo. Vide Calculus, Graec. λιθιἀσις. Ita accepit Helrnont. quoque tract. de Lithiasi possim. 2. pro. Inflammatione Renum , quae magis accurata & propria est significatio, ad similitudinem aliorum morborum Graece in ῖτις desinentium. Vide Itis. Describitur à Galen. in Des. Med. Nephritis est renum inflammatio cum vehe, menti dolore, cui interdum conjuncta est urinae difficultas, cum fibrosis excretionibus aut arenosis, aut modico sanguine. Causa cum aliis inflammationibus est communiS, videlicet sanguis acrior & biliosus, vel eryfipelaceus impeditus in transitu, ex arteriis emulgentibus, ad venas emulg. & ita ex stagnatione inflammans. Forest. lib. tA.obs. I, seqq. & alii. Vocatur & Nephrisis, apud Helmont, d. l. Accipitur etiam adjectivum apud Hippocr, ubi legitur νεφρίτις φθισις, tabes renalis, I. de int. aff XVI. 18. Nephros, νεφρὸς, dicitur Latine Ren. Usitatius pluraliter νεφροὶ, renes, Dieter. n. 567. Horum historiam vide in Anatomicis, specialiter Barthol. l. I. Anat. c. I7. Commentum Oihafii de penum yi ςπτρματιπριη.τική, quod tamen aliquot Medici Clarissimi amplexi sunt, refu attIrn legere licet apud Lind. Medic, Physiol. l. i.c. 5. §. tat.seqq, multis. Barthol. vero d. I. adhuc fluctuare videtur. Ren quoque accipitur abusive interdum pro Testiculo, quo sensu sumsit lonston. Syntagm, Med. p. m. 1017, Nephrotomia, νεφροτομία, dicitur sectio Renum , de qua legi poterit apud Hipp, de int. aff XV. I9. Enimvero noti ibi sermo est de sectione ipsorum renum, sed de sectione abscessus juxta renes. Impolsibilis igitur potius habenda est Renum sectio, cum Boneto Mercur. Compti. l. 3. p. 43. Nepion, νήπιον, vide Infans. Foës. Oecon. p.  431.’ Nepones, Vide Barones. Nerita, νειρίτης, dicitur species testaceorurrl, & quidem turbinatorum, cujus descriptionem, cum variiS differentiis, vide apud Aldrov. i. 3. de Testac. c. 26. scsisi. Neroniana, epitheton Venaesectionis, quando plures, quam una, tunduntur venae, uno die. Hildan. cent. 6. obferv. ea. ubi exemplis demonstrat, hujusmodi venaesectionem merito esse reprobandam. Nervalia, ossa, vide Arcualis. Nervi reversivi. Vulgo recurrentes, Trine, l.e.c.rl Nervinus, νεύριος, νευρώδης, Nerveus, Nervosus. Sumitur vel Physiologice, pro partibus illis de nervorum natura participantibus, vel ad nervi naturam, similitudinem accedentibus ; ut sunt Fibrae, Ligamenta, Tunicae, &c. quae propterea communi nomine appellantur partes Nervosae passim in Autoribus: Ad primam significationem rfeierre libet nomen plantaginis, quod dicitur πολννεέριος, muhinervia, vel Nervalis, Scrib. n. I2. Rhod. adh.l. Vel Pharmaceutice tribuitur remediis, ad Nervos Si Nervosas partes utilibus. Ita in Dispensatoriis Emplastrum Nervinum legitur, ut & Unguentum ; nec non Libav. S. A. Ch. 1. 8. ι. 8. Nervus, νεῦρον, accipitur late & stricte. Late includit, praeter nervos proprie dictos etiam Tendines & Ligamenta, v.gr. Hippocr, i. de Arte XI1X. t.l.de Principiis, vel Carn, XI. 3. et alibi saepius. Vide Foës, p. 427. Stricte dicitur de canalibus, spiritum animalem ad partes sensui & motui locali destinatas delerentibus, unde & instrumenta sensus & motus dicuntur, quorum historiam pete ex Anatomicis, in specie Bartholin. libell. 3. Anatom. per totum. Willis Anat. Cerebri c , 17. te).seqq. & ex novissimis Vieussen Neurologia accurate conscripta. Nervum non esse organurn executivum motus voluntarii, ( scil. quatenus est pars solida organica ) sed organum delativum imperii voluntatis, recte scripsit Helmont. tr. Catarrhd delir. n. 59. et tr. de Lithias. c. 9. n. 15. Quae nervorum sit structura, & quae conformatio ope microscopii deprehendatur, vide apud sicnetj Med, Septentr. l. I.s. 4, p. iit Nesder, legitur apud Paracels. l.r. Philos. ad Athen. c. 14. sed quid significet, non licet determinare. Nesis, νῆσις, proprie significat accumulationem, σώρευσις. Gr. diotam, à νέω, glomero. Hinc νῆμα filum glomeratum notat. Per translationem vero dicitur de morbo, ex humorum accumulatione facto, Hippocr, i. de L. in hom. XXXII. 1. Nesteie, νηστείη, vide Jejunium. Νῆστις, vide Jejunus. Netopon, νέτωπον, nomen est medicamenti cujufdam odorati, & ex variis aromatibus mixti, propterea sumtuosi. Qualia erant muliercularum Romanarum Unguenta, Spicatum, Foliatum, ConIagenum, & Susinum, cujus Hippocr, passim meminit in libris de nat. mul. & morb. niul. de fupetfcetatione , in affectibus uteri pessariorum loco adhibendi, teste Lang. 1. 1. ep. 67. LOca vero HippocratiS allegata vide ap. Foës. Oec. p. 426. Sunt qui confundant cum Metopio. Vide Metopion. Alii Galbanum, alii oleum amygdalarum dulc. esse crediderunt. ?..t Prosp. Martianus Omnes hac opiniones suspectas reddidit ex ipsis Hipp, textibus, satius esse dicens, ingenue fateri ignorantiam, quam temere animos legentium velle decipere, alnnot. ad Hipp. l. 1. de morb. mul. p. ty 1. Neurochondrodes, νευροχονδρῶδες, dicitur ligamenti genus durum, cartilagineum, partim latum, partim rotundum. Medium quoddam corpus inter cartilaginem & ligamentum : hoc quidem durius, illa vero mollius. Ejusmodi habentur in articulo pternae cum astragalo, & vicinis partibus. Tale etiam in intimo sinu coxendicis visitur, valde quidem durum, quod principio tam latum est, ut pubis foramen etiam attingat; deinde paulatim contrahitur, rotundiusque factum inseritur in medium cruris caput. Haec Gorraeus. Legitur apud Gal. i. 2. de Temp. c. 3. In magnis etiam animalibus tale corpus νενροχονδρῶδες repetiri, scribit idem l. 6. de V. P. c. 19. Neurologia, νευρολογία, i, e, descriptio accurata nervorum, qualem Th. Willis in sua Anatem, cerebri aliique ex hodiernis Anatomicis exhibuerunt. Neurometores, νευρομήτορες, vel νευρομήτραι, vocantur Musculi Psoas, uti fcribit Fallop. in Obs. Anat, quae extant Tom. I. Oper. p. m. 39o. Veial. i. 2. de H- C. F. cap. 38. Neuron, νεῦρον Vale Nervus. Neurotomia, νευροτομία, vel anatomicam nervorum sectionem significat, vel praeternaturalern eorundem dissectionem. Neurotrotos, νευρότρωτος, qui nervum vulneratum habet, Gal. i 3. de C. M. P. G. c. 21. Ita rioosis τρωτα vocantur nervorum vulnera, l. 7. S. Fac. §. Nuces Caryae. Neuter, οὐδέτερος dicitur de qualitate, vel facultate, qua corporis humani, qua medicamentorum indifferente, tripliciter, vel quando non participat de duobuS extrenfis; vel quando de ambobus : vel quando modo de uno, modo de altero participat, Gal. /. 1. de S. Fac. c. 2 I. et l. Art. Med. c. 6, An omnibus tribus subdivisio applicari possit Neutrius in Neutrum semper : Neutrum, ut multum t & Neutrum, ut nunc, ventilavit, fied abfque artis emolumento, Hier. Cardatius in Contradicent, l. 1. tract. 6. contrad. 6. et 7. In specie de statu cOrporiS humani Neutro nostram sententiam vide in Dogm. Med. Gen. in Praelimin. p. 8. 9. Nentralitas quoque à Chymicis describitur, quod sit neutraliter media dispositio, vel mediocritas, in qua per modum medii sese hahituant actiones sui subjecti ad conservationern speeiei, ex Lullii Tkeorica c.z. in VolAV. Theatr, Chymic, p. 4. Neutha est pellicula, vel oculis, Vel auriculis infanturn adnascens, sive totam pueri feciem tegens in partu. Dorn. Rul. & Iohns. ex Paracels. i.I. de Praeparat, ir. 4. de Vitriol. asm An fortassis AtnniOS ? Nevus, idem, quod Nævus. Legitur in Lexic. Scrib. Rhodii & alibi. Nexis, νῆξις. Vide Natatio. Nexus, πλοπὴ, idem, quod Connexio. Dicitur etiam de membranis foetum involventibus, notante Keuchen. ad Serem p. 223. Nicarion, νικάριον,, vocatur genus quoddam Collyrii nardini, ex lacte praeparati, ad multa oculorum vitia perutiliS, cujus descriptio habetur apud Aët. l. 7. c. ult. citante Gorraeo. Niccolus, nomen Gemmae, ap. Chiocc. in Mus. Calceol.sect. 3. p. 2I2. cui tribuitur vis movendi affectus, & spiritus turbandi, cogendique, adeo ut tristitiam & audaciam excitet. Nicodemus eit ncmen proprium, de quo e S. Literis Joh. III. & XIX. constat. Cur vero Angli Oleum quoddam Oleum Nicodemi vocaverint, cujus descriptio in Pharmac. Colleg. Londin. p, ni, 333. habetur, me & fortassiS plures alios latet. Nicon, item Ninon, barbaris vocatum fuisse HeJleborum , testatur C. Rejes Carnp. El. q. 63, n. 45. Nicotiana, vide Tabacum. Nidor, κνίσσα, dicitur odor foetens & redolens adustionem, Lind. Ex. XIII. § . 283. Vel est odor fumostts pinguedinis, qualem dant tostae cornua caprae, Keuch. ad Sammonic. pag. 284. Qualem si accidat in ventriculo gigni, quod percipi potest ex saliva, ructu, vomitu» indicio est, pingue ciborum amburi, & transire in quid simile hili. Lind. d. I. Niger, Nigredo, μέλας, μελασμὸς. Vide Melas, Melasma, Melasmos. De nigredine Mercurii fixa lege Libav. S. A. Ch. l. 3. c. 15. In opere Lapidis Philosophici Nigredo corvina quid sit, vid. apud eund. T. II. Oper. p. 98. 368. 405. 407. Jung. Th- Chym. Volum. III. p. 7 26. Vol. IV. p. eae. et 89 I. Nigrificatio dicitur illa ipfa operatio, quando aqua illa Mercurialis Philosopl ica supra nigra appa- ret, & veluti vellus nigrum aut pellem nanciscitur. Et quia Scl & Luna, i. e. aurum & argentum inerant, dicebant etiam Eclipsin Solis sr Lunae, ac Nigrtsicauonem Maris. Th. Chyrnic. Vol. III. p. 434. Nigromantia olim erat ars naturalium rerum in terra absconditarum, ut minerarum & metallorum, &C. Postea Diaboli instinctu & malorum hominum nequitia in abusum abiit, arsque diabolica facta est, Rui. Dorn. vero in Dictum. Parac. & Iohns. in Lex. paulo clarius ita descripserunt : Ntgromantia est ars nefanda & execrabilis, qua diaboli malignique spiritus alture se cogi fingentes ab hominibus, ultro interim obediunt in eorum perniciem tantum noti aliter, ut repente quid e longinquis adferant, aut ad remotissima loca deferant. Noctu potissimum est destinata, quia lucem fugiunt maligni daemones, umbrarumque sunt ministri ac tenebrarum. Deplorandum igitur est, quod nihilominus sint inter Christianos, qui artem hanc diabolicam vel excusare, vel etiam ejus opera uti ndn verentur. Nihil, Nihilum, οὐδὲν, μηδὲν, opponitur Alicui, sive materiae. Idem proprie, quod Non Ens. Etenim quod vere non est, nibi/ est t & contra t Quod nihil est, vere non est, Th. Chym. Vol, I. p. 240. De nihilo triplici Crolliano, Deali, Negativo, & Privativo, 'ffiei- κρισιν Libuvii vide Tom. IV. Oper. p. 83. An Paracelsi doctrina, quod omnia ad nihilum tendant ? firmo stet talo, non est hujus loci, ventilare. Ntlcil vel Nltl album quid sit, vide Pompholyx. Niliacum, νιλιακὸν, epitheton mellis, idem notans, quod Atticum, vel Hymettium, & principem tenet locum in Medicina, ex Diosc. Keuchen. ad Sammon. p. 158. Nimbus, ὄμβρος, idem, quod Imber. Vide Imber. Nimbos ex tonitru fraeedine decussos, fertiles testatur experientia, & cum hac Helm. tr. Imago ferment. n. 33. Nimium, πολὺ, idem, quod Multum. Hoc naturae inimicum dixit Hipp. 2. aph. 51. rationem addidit Gal. in comm. ad h. l. quia destruit συμμετρτάν, & moderationem, atque dissolvit compagem σύστασιν animalis. Niopon, νίωπον, oleum ex nucleis amaris pressum, cujus medum simplicem exponit Erotianus, alias & oleum amygdalorum amarorum dicitur νέυπον. Niphetos, νιφετὸς, dicitur Nlix, consertim & cum impetu irruens, sive nives confertae, apud Hippocr, l. 4. Epid. III. 8. Jung. Foës. p. 43 2. Nisus, σπιζίας, nomen Accipitris minoris, sive Fringillarii , cujus historiam tradidit Aldrov. /,5. Ornith. c.z. Nisus quoque idem est, quod Nixus, i. e. Conatus. Nitedula, λαμπυρὶς. Vide Cicindela. Nitiala, nomen stellae apud Parac. quam cum fale Vitrioli ejusdem esse naturae, sibi persuasit, tr. de Podagra. § . Cura. An Sirium intellexit ? Nitor, στίλβη, idem, quod Splendor, Fulgor, λαμπρότης, est effectus luminis, teste Lliul. Ex.XI. § . I7I; Nitriales, funt res omneS adurenteS, & in calcem redigentes, ut sal petrae, vel nitrum, sulphur &c, Dorn. Rul. & Iohns. Nitrum, νίτρον, est species salis, sive sal sulphureum, tpxeyuir , salso amarum, ex terra pingui exeoctum. Schrodcr. /. 3. c. 23. ubi integram Nitri historiam, vires, praeparandi modos proponit, Jung. Fr. Hofm. in Cl. ad h. l. Dicitur & λιτρον, ἀλστὸιτρο,, Iiaurach, Cerberus Chymicus, Sal infernalis , &c. Plura de Nitro vide apud Lang. l.2.4.32. Libav. S. A. Oh. l.8. c.4o. Chiocc. in Mus. Calceol. sect. 2. p. 159. seqq. Th. Chym. Vol. I. p. dsco.seqq. Willis Ex. I. de ferment. c. Io. Rols. Chym, l.y.sect. 1. urt, 3. lunken. Chym. Exp. Cur. P. I.s.taeap.i. p. zyci.feqq. qui etiam plureS Nitri Chyrnicas praeparationes descriptas exhibet in LexXh.Ph.Part.I.p.Iaet.seqq, An Nitrum hodiernum conveniat cum Nitro veterum, dubitatur. Ita ut genuinum veterum Nitrum vix hodie reperiri nonnulli sibi persuasum habeant, nisi circa confinia Nili, quo loco ejusdem stirias efflorescentes reperiri scribunt, coloris nunc rubescentis, nunc blande coerulescentis, unde & Niliacum vocat D. Ludov. Pharm. Dissert. I. p. 423. Quod si vero loco Plinii l. 3r. C. 30. consideremus, nulla, aut certe exigua, apparebit differentia, Rhod. ad Scrib. num. 153. Nitri rubri merninit Hipp. I. de nat. mul. XXIX. IOI. /. 1, de morb. mul. CXX. 19. ut & Gal. l. I. de C- M. S- L. c. 8. Describitur quoque Nitrum, quod sit salsugo quaedam ex urinarum congregationibus iio s.Il praeparata t verum videtur justo strictior. Nitrum Murarinm quod vocat laud. Ludovici d. i. est nihil aliud, quam Aphronitrum, sive lanugo illa, quae ex muris efflorescere conspicitur, & dependet ejus origo à calce viva, qua muri lunt constructi. Nitrum dicitur lapis salsus, i. e. sulphur album. Nitrum Alexandrinum , id est, cinis clavellatus. Nuron, id est, fex vitri. Rul. & Iohns. Nix, χιὼν, quid sit, & quale meteoron. Physicorum est, doccre. Pertinet vero ad forum Medicum, quatenus vel pertinet inter caussas sanitatis & morborum, vel ad uium Diaeteticum & Pharmaceuticum transfertur. Illud patet ex Hippocr, e. aph. 54. Junge Dieter. n.eti. J. Alex. I. I7. Sal.c, I 2. et alibi: hoc ex Aldrov. l. 1. de Insect. c. 2. ubi p. m. 150. mentionem facit Naicis mttlfae , h. e. cum meile mixtae, .quam veteres in aestttosiS febribus obtulerunt, χιονόμελι dictam, non ex C. Rejes C. El. q.ya.n.ay. ubi coS appetitus & eximium embamma olim Magnatibus habitum legitur, sine quo omnis ciborum apparatus ingratus fuit. Nix fumans dicitur Calx viva. Keuchen. ad Sammon. p. 244. Nixia vocabulum videtur esse ab ethnica superestitione defututum, respondens Lucinae, & exprimens conatum naturae in promovendo partu. Usus illo D. Pechlinus observ. Medicar, l. r. obs. 3$. Chymici nomen hoc etiam ad suCS processus transtulerunt t Unde apud Schroder. Pharm. l.IIc. I7. Nix diaphoretica Anumonti legitur, quam nihil aliud esse, quam correctum Sulphur auratum, aliiS materia perlata dictum, D.Joh. MIchaelis ad h. I. notavit. Noas, Noac, id est, aes vel cuprum. Rul. & lobus. in Lex, Nobach, Noboch, instrumentum est Necromanucum Dorn. Rul. & lohns. Nocasit, id est, cribrum, vel vas perforatum. Rul. & lohns. Nocens, βλάπτων, idem, quod Nocuus, Noxius, βλαβερὸς , opponitur Juvanti. Nocentia esse vitanda, Juvanda vero amplectenda, pertinet ad Methodum medendi, Gal. c. 2 de hum. i. I. Nochat, Nuchat, id est, venus, aes, Nuchor, Rul. & lohns. Nocheles, νωχελὴς, id est, tardus, segnis, à νω privatio, & κέλλω, curro, celeriter moveo. Dicitur in fpecie de secundinis tardantibus apud Hippocr. I. I. de morb. mul. CVIIl. 50. Noctambulo, Noctambulus, ,νυκτοβάτης, ( rectius Somnambulo, ὑποβάτης, cum & sani noctu ambulare possint & soleant ) dicitur de eo, qui dormiens e lecto lurgit & ambulat, imo varia vigilantium opera exercet. Ad quam classem morborum, vel symptomatum potius referri debeat hic affectus, non adeo planum est. Sennert. videtur ad Coma vigil referre, Instit. Med. l, 2. sect. I. p. 3. c. 7. etsect. 2. c. 4. Med, Pr. l. I. p. i.c. 19. Verum mihi minus videtur verosimile, eum Comatosi minime sint expediti ad opera vigilantium. Quin potius referri debet ad Melancholiae ipecies, vel constituet peculiarem lpeciem Sonni praeternatnralis, videl. depravatum somnum ; quo videtur inclinare Willis tr. An. Brtu. P. I. c. i 6. Hujus affectus cauia consistit omnino in spirituum animalium quorundam irrequietorum excursione. Meminit hujus affectus Lang. i. 2. ep. 45. C. Rejes C. .Ei. q. II. n. 48. sci. Noctidiale, νυκθήμερον, h. e. spatium noctis & diei , sive viginti quatuor horarum. Galen. de septim. partu, t. I. Noctiluca, idem, quod Cicindela. De anirnalculo noctulucente Indico, Cocujo dicto, consule Theatr. Chymic. Vol. VI. pag. 9e. Vide Cicindela. De Noctiluca Aërea & Glaciali vid. Acta Erudit. Lipsiens. An. 1082. & ipsius inventoris Illustris Rob, Boyle tractatus h. tit. Noctisurgium, idem est, quod Somnambulatio vel Noctambulatio, legitur apud Sennert. Med. Fract. l. 1. Part. II. c. I9. Noctua, γλαὺξ, dicitur avis, noctu maxime videns, diurnam veto lucem non perferens, cujus prolixIOrem descriptionem, cum uiu In cibis & Medtcina tradidit Aldrov. lib. 8. Orntthol. c. 7. Jung. Schroder. l. 5. cl. i. num. 6o. Sanguinem noctuae inter abiurda refert remedia crintra orthopnoeam, Gal. l. Io. de S. E §. Stercus anserinum._Qva noctuae moderate elixa, & infantibus exhibita abstemios reddere; testatur Lang. /. 2. ep. 5o. Noctuini oculi vocantur, qui fimt glauci, caesii, Ital. Occhi di gatto, Ios. Laur. Arn. On.p. 568. Nocturnus, νόκτιος, νυκτερινὸς, dicitur de morbis, praesertim de Febribus, quarum paroxysmi contingunt noctu, opponunturque Diurnis. P. M. de Calderia Tom. I. Op. p. 305. Nodosus dicitur de certa Arthritidis specie, quando materia quaedam tophacea & fex terrestris articulis impacta & coagmentata efficit, ut distorqueantur, cutis tandem disliliat, &, pereunte motu, membrum incurvetur. Forest. I. 29. obs. 2. in Schol. Jac. Balde vocat tertium gradum Podagrae, qui eit Perfectorum, coagulatam Podagram assuetudine dolendi nutrientium, Pan. I. Solat. Podagr. q. I 2. Nodulus, vel significat parvum nodum, & ita Graece dici posset ἁμμάτιον ; vel usitatius notat sacculum , ινακκίον, vel marsupiolum, cui induntur species, medicamenta simplicia & composita, pro vinis & cerevisia medicatis. Et synecdochice quoque saepe prc illis ipsis speciebus vocabulum ponitur, uti ex Practicis libris passim constat. Nodulus quoque accipitur pro globulo rotundo, fabae figuram referente, glandis vel suppositorii usum obtinente. Weker. Antidot. gen. 1. I, cap. 49. Nodus, ἅμμα, est vocabulum aequivocum apud Latinos Medicos. Primam significationem vide in Hamma. Altera acceptio est Physiologica, & dicitur vel de protuberandis ossium, sive capitibus circa articulos, Gr. κόνδυλος. Vide Condylus. Vel de membranis carnosis & crassioribus circa vafa umbilicalia occurrentibus, e quorum nodorum numero & distantia de frequentia conceptus conjioere volunt obstetrices, fed absque verisimilitudine. De his vide Barthol. /. 1. Anat. c, 37. & C. Rejes C. EI. q. 52. Tertia est Pathologica, & significat varii generis Tumores, ex materiae vitiosae coagulatione vel congelatione obortos in partibus externis, Helm. tr. Bias hum. n. 35. Ita tumorem in mala indolentem & indies augmentum capientem Nodttm vocavit D. Binninger Observ. Med. Cent. 1. obs. 32. pag. 34. Ita abscefllis cum Folliculo, Atheroma, Steatoma, Meliceris dicuntur Nodi, Forest. Z. 3. Chir: Obs. 7. Schol. lnduraticnes Gallicas vocat Nodos Paracels. in libris suis de morb. Gall, Nodi articulorum sunt tumores indurari, Doni. Rul. & lohos Nodos etiam vocavit D. Pcjerus illas inteitini tenuis in se retractiones & situm mutatum, quales in uno subjecto quatuor tdt, ita ut portio triuncialis qoarctata & retractata in vicinam partem delituerit, instar limacis in domuncula aut gladii in vagina, & nonnisi vt quadam extrahi patuent uti legere elt in Paeonis & Pythàgorae Exer.. cit. Epistol, Anat mico-Medicis Ex XVII. ep. 2. Hanc veram caussam esse iliaci doloris nullum cst dubium, sed an s.emper & in omni fiIbjecte;, determinare non libet. Nodus barbariem, σύνδεσμος βαρβαρικαὶ, pertinet ad primam significationem, estque vinculi genus quoddam, & ligatura ad dolores fedandos, cujus meminit Gal. i. 2. de L. Aff. c. 2. Jung. Jul. Alex, in Not. ad h. l. Noera, id est, coopertorium vasis destillatoril. Rul. & lobus. Noli me tangere vocatur species Herpetis exedentiS cancrosi, sive Phagedaenae ( alii etiam ad Lepram referunt ) ita dicta, quod vel tangentetn inficiat, vel quia quanto plus tangitur, tanto magiS crescit, ac in psjus vergit. Estque tumor & exulceratio corrosiva in facie, circa os & natum, & supra mentum, proveniens ab ichore acri, maligno, & septico subsistente. De hoc affectu vide Forest. i. 2. Chirurg, obs. 9. cum Schol. Senn. Med. Pr. l. 5. p. 1. c. 2o. Meminit & aliquoties in scripois suis Paracels. Nomas, νομὰς, epitheton columbarum, quae in montibus degunt, Gal. l. 10. de S. F. § . Stercus Gallinae. Nome, νομὴ, dicitur UliUs depascens, Lat. Passitor quod serpendo vicinas parlos quoque corrumpit, Galen. l. 6. de C. M. S. L. c.rt.&l. 5, de C. M. P.G.c. I4, Coincidit cum Phagedaena. Dicitur & Ulcus Obambulans, arnbulativum, Forest. l. 7. Clstr. obs. 3. Schol. Alias νομη etiam Pabulum significat. Nomen, ὄνομα, quid significet, & pueris notilliurum est. Saepe tamen late quoque sumitur, comprehendens quandoque ipsa verba ; v. g. quando Gal. scribit t Allaborandum, ut in Medicina sicmper nominibus maxime perspicuis utamur, i. 2. de diffpuls. c. 2. Non excluia esse ipsa quoque verba, nemo non intelligit. Quae sententia uti verilsima, & notatu propterea digna, ita tacite refutat Helmontianam, Paracelsicam, & fere in genere Spagyricam Medicinam, plurimis novis, inusitatis, obscuris, & Boeoticorum aenigmatum similibus nominibus refertissimam. Quod vero nominibus, praesertim sacris, aliqua insit virtus Medica, rectissime refiItavit Dieter. Iatr. p, 729. quia non sunt res corporeae, nec spirituales, nec accidentia silbjecto inhaerentia ; sed notiones extrinsecus ab aliis attributae, ex placito impositae, Omnes vitae & actiones expertes, Casp. Rejes C. El. q. 2 2. «. 8, Interim Medicis nominum inquisitio omnino necessaria, Id.q. 68. n. 1. 2. cum certiS de causis imposita esse minime dubium sit, vel ut naturam, vel virtutem rei exprimant, Schroder. l. 1. c. 37. Symptomata plerumque esse simul nomina morborum, docet Lind. Ex. III. §. 43. . Nomos, νόμος, Latine Lex. Vide supra Lit. LE. Nomothetema, νομοθέτημα, proprie legistatum significat. Hippocr, vero nomina vocavit naturae ν,- μοθετὴμμτα, ob antea dictam rationem, quia certis de causis funt imposita, velati lege quadam, l. de Arte lll. 5. Nonanus, ἐνναταῖος, epitheton febriS erraticae, cujus meminit Hipp. 1. Ep.s. 3. f. 17. quamvis eam dari. merito dubitet Gal. in cornm. vel ob hanc quoque ratiOnem, quia est erratica. Ergo nihil certi de illius periodo diei poterit. Non ens, οὐδὲν,, idem, quod Nihil, cujus nullus conceptus, nulla scientia, cum non habeat sui speciem, sub qua fe repraesentet. Quaenam sint non Entia Chymica , lege apud Ross. Chymiae l. 6. C. 3.seqq- quamvis Bekerus & Langellottus eum refutare ausi sint. Ille in supplemento in Physicam subterraneam  ; hic veto in Epistola quadam ad Nat. Curiosus in Ephem. Nat. Cur. A. III. obs.erv. Nora dicitur Calx, item quodl.tbet sal, item Nitrum. Rul. & Iohnf Noseros, νοσερὸς. Morbidus, valetudinarius, qui in perpetua imbecillitate vivit. Legitur apud Hipp. 6. aph. 2. Junge Dieter. n. 575. Nosididach, id est, Artum, vel Artus. Rul. & lohns. Nosocomion, νοσοκομεῖον, dicitur locus, in quo aegri curantur. Latine etiam Valetuainacium dici posset. Nosocomos, νοσοκόμος, dicitur, qui aegrotorum curam gerit , Dieter. Iatr. p. & propterea haud inepte lonston. in suo Syntagmate Med. Pract. partem tertiam vocavit νοσοκομικὴο, defcribens, quod fit pars Medicinae practicae specialiS, in qua de morbis & symptomatibus in specie eorumque cura agitur. Nosodochium, νοσοδοχεῖον, idem, quod Nosocomion , vulgo Hospitale, de quo lege Dieter. Iatr. p.  444; Nosologia, νοσολογία, idem, quod Pathologia. Nosopoeeticos, νοσοποιητικὸς, dicitur GeOrg. ThomsOno, quicquid morbi caussa existit, in Explicatione terminor, quorundam Artis Acui Magneticae praemissu , Nosos, νόσος, νόσημα. Vide Morbus. Noster, ἡμέτερος, dicitur Spagyricis de metallis Philosophicis, v. g. Aurum nostrum est Elixir rubrum, & album est Argentum nostrum. Adjectum Nostri facit difcrimen inter vulgaria & Philosophica, quorum illa funt ccnsusc cum elementis; haec ab illis liberata, & ad astralem naturam perducta. Libav. Apoc. Herm. P. Post. T. II. oper. p. 412. Nostoch dicitur jaculum alicujus stellae, vel potius ejus repurgatione dejectum quid in terram. InVenitur potissimum Junio, Julio & Augusto, fuper latos campos, vel in pratis, instar fungi magni, vel spongiae foraminosum quid & leve, tendens in fulvum & ravum colorem, & ut coagulatum jus tactum contremiscit. Sunt, qui per Nostoch ceram intelligunt metaphorice, Dorn. Rul. & lobus. Parac. jungit cum Terniabin, & vocat mansioneS rerum supracoelestium, I. 4. de vit. long. c. 8. fructus aeris, Pbiios. Tr. 2. it. l. de pustul. Gallic. & altissympt. cap. 7.fin. Balsami No-, stoch meminit idem, Berthoneae l. 2. c. 7. Ceelitus quoque demitti credidit Helmonli tr. de magnet. vuln. curi n. 43. Nostos, νόστος, dicitur dulcedo& suavitaS ciboIum. Unde νόστιμα, dulcia, &πολύνοστα, quae multum suavitatis in se habent, quod vocab. legitur ap, Hipp. l. 2. de diaeta XXXII. IO. Junge Foës. Oec. p, 43 5. Nota saepe sumitur pro Macula, Naevo. Nothos, νόθος. Vide Illegitimus. Nothros, νωθρὸς, dicitur torpidus, torpescenS, segnis, & νωθρότης, torpor. Utrumque frequens ap, Hipp. Ita Auster dicitur rosisse effective, 3. aphor. 8. Junge Dieter. 6. 581. Pulfus tardus, Coac. t. 139. aegri νωθροὶ, languidi, t.prorrb.s. 3.t. 10. 25. Substantivum ναθρότης, i.prorrh.fi. f.Ig.Coac- t.9r. Dicitur & νωθρίη, I.prorrft. s. 3. t. 49. Coac. t, 208. Vide plura loca apud Foës. d. l. p- 43 d. Notiaeos, νωτιαῖος, dorsalis, à νῶτον, dorsum. Epitheton medullae spinalis, quae & μυελὸς ἐγκεφαλίτης Vocatur, quia nihil est, quam cerebrum veluti prolongatum. Vide Medulla. Notiodes, νοτιώδης, hUmidus, à rosis, humor humiditas, mador. Est epitheton febris cujusdarn, ap. Hipp. l. 6. Epid.s. I, t. 29. quae recentioribus Humoralis dicitur, species malignae & colliquativae febris, quando corpus continuo madore evaporat, cum maximo languore, & virium prostratione. Jung. C. Hofrn. de febr. c. 54. et 58. Notios, νότιος. Vide Auster. Notis, νοτὶς, humor, vapor dicitur, Linden. Ex. III. § . 216. Vide Notiodes. Noton, νῶτος, Dorsum. Vide supra in Do. Notos, νότος. Vide Auster. Novacula, ξυρὸς, ξυρίον, à ξύρω, rado, instrumentum vocatur chirurgicum, quo pili deraduntur, cujus usum nonnulli vere, ve! simulate metuunt, notante Gal. i. r. de C. M. S. L. c. 4. circa sin. Usurpatur tamen interdum ad alias operationes Chirurgicas. Ita Novaculam vocat cultrum ad abscindenda membra Hildan. in Cista militari pag, IO42. Operum suorum. Sic etiam Scultetus singularem Novaculam descripsit, quam Graeci Scodeghino vocarunt, & Roussetus ad fetum Caefareum usurpavit, Purt. I. Tab. II.fig. 2. et Tab. ALII, Alia etiam Magna descripta occurrit Tab. XXisig. 5. Novale, Paracelso dicitur Portentum, 8i in specie Novalia coelestia vocat occultas imaginationes in homine, ex lectione vel sermone obortas, l. 2, Philose sagacis , Novator, νεωτὴς, in bonam & malam partem fumi potest. Secundum illam dicitur, sive Philos.ophus, sive Medicus, qui doctrina, judicio, prudentia, mentis acie praestans res novas invenit ad totius artis . sive fcientiae perfectionem utiles & necessarias. Qualis fuit Harvejus inventor circulationis languinis, C. Asellius venarum lactearum &c. Secundum hanc vero Novator est, qui sblo vanae gloriae studio praeter necessitatem nova excogitat vel principia, vel terminos; & similia &c. quo epitheto Helrnont, non immerito à ple.; risque appellari folet, quamvis & hodieque sint, qui gloriolam vanam similiter sectentur. Plura de utraque significatione vide apud Hor. Augen. Tom. III. l. 2, c. 4. seqq. p. 19-seqq. Novilunium, νεοσελήνη, νεομηνία, olim diccbatur prima dies mensis, sive Calendae. Hodieque vero de conjunctione solis & lunae accipi solet. Quod tempus Paracels. venenosae naturae esse, laedere cerebrum, nimis audacter scripsit contra experientiam, tr.2, depesul. circa sin. & tr. 3. c. 2. Nox, νὺξ, tempus illud notat, quo Sol infra HotiZontem nostrum sese abscondit. Hanc aegris plerumque esse graviorem, quam diem, non solum in crisibus, sed & communiter, egregie declaravit Dieter. n. 580. ex Hipp. 2. aph. 13. In specie doloreS Gallicos noctu exacerbari, scribunt omnes Practici, hunc morbum pertractantes, & ex his Forest./. 32. observ. 5. et 21. inSchol. Nox media Spagyrice dicitur in Lapidis Philo- (sophici labore, quando omnia nigrescunt magis magisque, Lib. Tom. II. oper. p. I42. Noctu, Gr. rvx.Tus, Hippocr. 4. aph. 83. Nocturnus, ννἀὶερινὸς, dicitur de febre quadam quotidiana, quae noctu accedit, Hippocr. 3. Epid.s. 3. t. 64, Gal, in com. quamvis Hoftn. in Abt. MS. monuerit, in aliis codicibus legi ημίερινῶν, & rursus in aliis άμφημερινῶν. Noxa, βλάβη, idem, quod Damnum, Nocumentum. Vide Blabe. Verbum Nocere etiam pro Laedere ponitur. Keuch. ad Sarnmon. p. 258. Nuba duplicem, habet significationem. 1. Est species Mannae^ vel Terniabin, roseo colore, qualiS in Hibernia utplurimum cadit. Parac. Schol. in l.4. degrad. & compos, c. 4. Dorn. in Dictio». Rul. & lohns. 2. Nuba idem est, ac Cuprum. Rul. & lohns. Nubes, Nubecula, νεφέλη, νεφέλιον. Proprie significat meteoron aereum, ex vaporibus aqueis in sublime elatis & collectis productum, quae significatio ad Phyficos spectat. Ds nubibus silperioribus & inferioribus vide Th. Chym. Vol. V. p. 334. Postea Medici transtulerunt ab aëre ad urinas, in quibus materia illa immixta & siIspenfa Nubis vel Nubeculae nomine appellatur, quae alias & ἐναιώρημα dicitur. Vide Enaorema. Loca apud Hippocr, sunt I. Prorrh.s. r. t. 29. 36. Coac. t. 577, 582.584. Supereminentiae quoque in alvi dejectionibus subpingues interdum pallidae, interdum flavae, aut alio colore infectae, αφίλαι vocantur Erotiano Onom.p.yS. c. Nubes edam & Nubecula significat vitium oculi, Albugo, Pannus quoque dictum, veluti alba cicatrix tenuior, in nigro oculi, exulcerationem superficiariam comitatur. Hipp. 2. prorrh. XXIIX. 33. AEgin. /. 3. c. 2 2. Galen. in des. Hildan. cent. 3. obs. 23. Nucha vocatur locus, ubi initium est spinalis medullae. Sumitur & pro ipfo principio spinalis medullae, quam partem cerebri Vocat. Parac. Paragraph. i. q. c. 1. §. t. & fedem Epilepsiae ibi constituit. Nucleus, πυρὴν, proprie significat fructum arborum, ut nucës, Ve! mediam medullosam; & interiOt rem partem nucum; vel etiam alia grana, v. g. grana mali punici dicuntur nuclei, Hipp. l. de Affect. XLIIX. II. I2, DiOscor. I. I. e. 151. Vel etiam ossicula mespilorum, palmularum, &c. Grana quoque thuris nuciet appellantur, Hipp. l. de superfiet. XX. 5. & baccae sambuci, lib. 2. de morb. mul. XXIIX. 38. Vide Foës. p. 547. Metaphorice vero ob aliquam formae similitudinem tribuitur quoque specillorum quorundam Chirurgicorum parti alteri minori, in nuclei modum rotundae., quam Chirurgi ad usus diverfos adhibent. Ptopterea dicuntur Specilla nucleata Άχτηΐζ/, quae Hipp, φαλακρά, calvata vocavit, I. de arttc. t. 43. Gal. in cornm. ad h. l. Nudus, γυμνὸς, Nuditas, γυμνότης, quid signisicent, non opus habent explicatione. Nuditas interdum est utilis, Hippocr, de sal, diaet. t. 13. interdum noxia. Ita nudis pedibus saltem incedere, Veneri noxium, Cassa Rejes C. Ei. q. 56. n. 2. Hinc etiam ob stimulum Venereum evitandum S. Franciscus suae professionis Monachis usum calceamentorum denegasse fertur, & olim Sacerdotes Gentilium nudis pedibus sacrificasse, i. e. anitiIo casto, & à libidinum criminibus expiato, e symbolis Pythagoricis constat, Idem q. 44. n. I9. Vide Psiloma. Nuhar, i. e, Venus, vel Æs, Cuprum, item Naaz. Rul. & Iohns. Numen, δαίμων, sumitur pro Deo, & ejus praesentia etlleaci in rebus humanis, specialiter etiam in rebuS operibusque Medicis, quam egregie inculcat Linden. Ex. III. §. 6. 7. 17. Numenius, νουμήνιος, dicitur Avis rostrata, alias & Arquata dicta, cujus historiam & usum in cibis vide apud Aldrov. l. 2o. Orntth. c. 2I. Numerus, ἀριθμὸς Hujus significatio nota vulgo quoque est, & ad Arithmeticam spectat. Helmont. dicit, Numerum nihil aliud esse, quam unitatum connexionem, tre de Tempore n. tt. Ejus usus insignis est quoque in Medicina . non, quod peculiaris virtus ei insit, quae cpinio merito refertur inter φλεδοἔας, sive nugas, Galen. l 3. de dieb, Critic, c. tt. sed ratio ejus habetur in diversis partibus Medicinae, v. g in Pathologia prrtinet ad d sse.entias m. rborum esse t ales : Morbi tn Numero exiedente . vel deficiente, Gal. de diff. morb c 4, et 8 Ac accidentales t an morbus sit Unus & Solitarius: at1 plures, vel complicati.'' Dogm, Med. Gen. p. 149. III Semiologia, quando attenditur numerus symptomatum, vel signorum Criticorum, IndictA.i, & nrn Criticorum, . In Methodo mede, di numerus Indicationum. In Pharmaceuticis res pleraeqne numero me furantur. Numerus morborum quamv.s certo det, minari nequeat, à vero tamen nondum aberrasse arbitror Lindenum, quando tribus millibus, trecentisque plures statuere morbos non est veritus, Ex. IH. §. II. Notapter quoque Fcrest, scripsit, quod Nu merus malorum Ostendat numerum remediorum, l. 20: obs. 11. Numeri pares vocantur Foerninei t Impares Masculini , Th. Chi Vol. I. pag. atsy. Numerus Ternarius & feptenarius habentur pro mysticis, de illo vide ThXlhym. Vol. I , in Phys. Trismeg. KeuctI. ad Sammon. p. 222. 235. De numeris Pnilos. lege Libav. T. II. Op.p. 3 37. Nuncium Helmontio dicitur perceptio illa, sive sensatio, & primus conceptus appetitus, aut affectuum, vel perturbationum, qualem primum accidere putat in stomacho, tr.Sedes Animae, n.ij. & tr. Jus Duumvir.n.tq. Nundinatio, ἐμπόληστς, vel, ut aliis placet, ἀπεμπόλησις, (quamvis potius hoc vocabulum contrarium significet, videl. intermissionem nundinationis ) Medicis dicitur pactio cum aegris de soilro, Linden. .Ex. II. §. 30. seqq. Vide Apempolesis. Nus, νοῦς. Vide Mens, Animus. Nuscitiosus, idem, quod Lusciosus, vel Luscitiosus, μύωψ, Forest. i. I. Ο. 37. Schol. Vide Lusciosus. Nusiadat, i. e. Armoniacum, Ruland. & Iohns. in Lex. qui Nufiadat scripsit. Nusis, νεῦσις, nutatio, dicitur, quae sit, quando caput flectimus. Potest tamen pro artuum flexione accipi, notante Jul. Alex. not. in Gal. l. I. de mot. musc. c. 3. Nustum Paracelso dicitur partim in genere, pinguedo, flos lactis , portio butyrosa sctpernatanS, partim in specie hujusmodi pinguedo in urina supernatans, quae interdum instar materiae albicantis sabulosae subsidet. Vide plura de Nusto l, 2. de Tartaro Tr.^.c.T in commem. & fragm. ad h. I. Nutricatio, idem, quod Nutritio, de qua p. p. Nutricolum vocatur Paracelso membrum, in quo separatio, digestio, & expulsio ab elementatis factis concoquitur. Schol. in l. 1. de urin. tr. 2. c. r. Nutrimentum, τροφὴ, idem, quod Alimentum , de quo vocati, vide supra in AL. & in genere vocatur, quicquid substantiam corporiS nostri conservare, & augere, & in eandem converti potest, Gal. l.i.de S. F. c. I. I. 3. de Temper. c. 2. Nec inepta descriptio Schroderi l. I. c; 17. Nutrimentum est materia humida, spirituosa, quae vi & facultate rei nutricandae praeparatur, subindeque alterata, mutata, determinata, membris incorporatur. Universalior enim est initio, & à natura rei nutricandae diversa, unde paulatim alteratur, inque naturam rei nutriendae transplantatur. Verum Rul.& Iohns descriptio, quod Nutrimentum sit res tranfmutata in ventriculo per putrefactionem, accurata non est, & strictior luo definito. Nutrimentum Lapidis Philosophici quale sit, vide L‘b. Orer. T. II. p 403.405. ^t.seqq- scii. Mercurius Philofophicus, Nutritio, θρέψις, item, Nutricatio, in genere vel est continue effluentis materiae redintegratio. Unumquodque vero ea ipse substantia, qua primum gentium est, ali etiam perpetuo consuevit, Gal. I. I. de fem. c. 16. Vel est perfecta Assimilatio l. 3. de Temper, cap, i, in sin , Ad generalem significationem qur* que pertinet descriptio apud Schrod. /. I. c. 4. quae ibi videatur. Nutrittonem cum Generatione in hoc tertio convenire, quod loco deperditi substituatur nova materia congeneris priori, egregie demonstravit Charlton. Exerc. I. Oecon. anim. §. 2. in qua Exercit. plura de nutricione. In specie Nutritio corporis humani ita describi potest: Nutritio est Actio Naturalis, qua intercedentibus variis alterationibus, sirbordinatis, & segregationibus, beneficio caloris vitalis, succus nutricius partibus corporis universis ac singulis oblatus in substantiam nutriendi convertitur, & ita, quod antea deperditum est, reparatur. An vero succus ille nutricius per arterias, an vero per nervos ad partes feratur, non est hujus loci dirimere. Est ergo Nutritio nihil aliud, quam singulis momentis renovata generatio. Charlton. d. I. Jungatur ex eleganti libello ROb. Boyle de corpor. animalium porositate c. 2. uhi succincte Nutritionern pariter &i accurate delineavit. Quid Chyrnicis vocetur Nutritio, videatur supra in vocahi Imbibiuo, Incerasto. Adde Libav. Tom. II. Op.p. 4o8. Weker. Anticl. Gen. I. 3. c, 11. Nutritorius, θρεπτήριος, θρεπτικὸς, dicitur de partibus ad nutritionem lacientibus; qualeS non solum sunt Organa coctionis, sed & organa excrementorum secretionis, ex mente Galen. l. 5. de V. P. c. 13. insin. ubi vocantur ὄργανα τὴς τροφῆς. Vide C. Hofm. in com. ad h. l. n. 296. Nutrix, τρέφουσα, proprie dicitur, quae lactat infantem, θηλάζουσα παιδία, Gal./. 1. desan. tu. c.9. quae qualiS esse debeat, videatur ibid. ut & Jul. Alex. l. 27. Sal. c. 5. Dieter. Iatr. p. 93 5. ubi Inter Adstantes refertur. Ejus vitia recenset Helmont. tr. Nutritio ad vit. long. Qui Nutrix Chymtca sit, videlicet peculiaris Terra Virgo dicta, cum nobis nec libeat, nec liceat nugis illis apocryphiS tempus terere, quaerat curiosus harum Lector in Th. Chym. Vol. I. p. 2OI. 378. Vol. IIl. p. 25. Libav. Alchym. Pharrnacent, c. 31. Nux, κάρυον, in genere significat fructum, qui exterius duriori cooperitur cortice, & intus latet nucleus, qui edendo est. Lang. l. 1. ep. 67. Stricte dicitur simpliciter de Juglande, Gal. I. 2. de Al.fac. c. 28. Pertinet ad Botanicam. Nux metaphorice vocatur Capitis Doloris species, quae alias & Galea vocatur, estque totius σύντοιος πότος, h. e. aequalis undique dolor & molestia. Heurn. de morbor. capit, c. 5. Nux Regia , i. e. Juglans, Afcan. Marin. de mors. Can.rab. cap. 26. Nychthemeron, νυχθήμερον, significat spatium viginti quatuor horarum, diem & noctem comprehendens. Vide Noctidiale. Nyctalops, νυκτάλωψ, νυκταλωπίαr praecipuo significatu dicitur de iis, qui noctu melius vident, quam interdius Hippocr. 2, prorrhet. XLI. Consentit Gal. in des. Medic. ir in Isagog. cap. 16. Helmont. tr. Form. oyp, n. 51. 52. ut mirum sit, nonnullos Interpretes contra Etymologiam Vocabuli & usitatam acceptionem explicare de nocturna coecitate, sive Lusciositate, uti quidem Foës, fecit p. 436. & Cummenus in Eph. N. Cur. A. III. Observ. 133. Vide Lusciosus. Nycterinos,, νυκτερινὸς, Nocturnus. Vide Nox. Nycteris, νυκτερὶς Vide Vespertilio. Nycticorax, νυκτίκοραξ Lat. Corvus nocturnus. An vero accipiter nocturnus, aut bubo, aut ulula, hoc nomine veniat ? an in genere omnes nocturnae aves ra. paces ita vocentur, non est nostrarum partium, extricare. Vid. Aldrov. i. 8. Ornithol, c. 1. Meminit Ovi Nycticoracis Gal. lib. 4. de C. M. S. L. c. 8. Nyctoeides, νυκτοειδὲς, dicitur, quod noctis speciem habet, & ponitur pro nigro. Erotian. Onom. p.  77. d. GOrr. Nygma, νύγμα, idem, quod νύσις, νύξις, punctura, quae est solutio continui in parte molli carnosa facta per instrumentum acutum & tenue, Gal. i. de const. art. med. c. 6. Est & remedii genus, quod Punctio dicitur, & adbibetur hydropicis, Gr. παραπάντησις dicta. Vide Paracentesis. Nygmaticos, νυγματικὸς V proprie Punctorius dicitur. Sed à Galeno sumitur pro Emplastro contra puncturas, l. 6. de C. M. P. G. c. lo. in princ. quemadmodum & hodieque Ernplastr. Sticticum CrollU, vernacule SittiII ssslaftcr dici solet. Nympha, νύμφη, aequivocum est vocabulum. Quoad Anatomicam significationem non conveniunt inter se Antores. Galenum & alios ex antiquioribus partim pro, Clitoride, partirn pro Hymene accepisse, patet ex Gal. I. 15. de V. P. c. 3. C. Rejes C. El. q, 48. n. 16. et q. 57. n. 9. Recentiores vero spongios.as illas & mOlleS membranas à clitoride ad medium Orificii uteri sese cxtendenteS in quibusdam subjectis amplas fletis, & quandoque prominentes, in quibufdam viX dignoscendaS, significant, de quibus inspiciendi passim, recentiores anatomici, & praecipue Regnerus de Graaf, "qui ex instituto organa genitalia mulierum explicavit  : Veteres vix distinxerunt, vel à clitoride, vel genitalium labiis. Nympham quoque vocari foveolam menti in acutum monticulum terminati atque per illam veluti divisi, scribit D. D. Hofmann. ld. Mach. Ham. Exerc. XIIXi s. 28. §. 1. Nymphae quoque vo« cantur Vermiculi apum, vesparum, crabronum, noviter ex Ovulis prodeunteS, quemadmodum vermiculi fucorum. Aldrovand. l. 1. de Insect. c. I.p. m. 57. 58. Nymphae quoque Paracelso sunt spiritaleS homines ac mulieres, vel corporei spiritus, aquas inhabitanteS, quales fuit Melusina. Paracels. in Paramir. & alibi scribit etiam, se integrum tractatum conscripsisse de talibus spiritalibus hominibus. Dornaeus, Ruland. & lohns. Nymphaea, νυμφαία, primo nomen est heroae palustris, vel aquaticae, de qua quaere in Botanicis. Porro Nymphaeam quoque appellari vitium Clitoridis in mag- hitudine aucta, quod Caudatio, vel Excrescentia nymphae vocatur, autor est Rolf. d. l. c. 42. Nymphes Paracelso dicitur alius homunculus à Nympha, non aquaticus, sed in terris occurrens, qui alias antiquo nomine Sylphes v item Pygmetts vocatur. Fragment. iibri Philosophiae de sang. ultra mortem. Nymphidica, idem est Paracelso, quod Nympha , i. e. spiritalis homunculus, &Nymphidica vita de illis dicitur, I. de vit, long. Metaphorice Nymphidicae spiritus aquarum solventium in arte dici possunt. DOrn. Rul. & Iohns. Nymphomania, νυμφομανία, idem, quod Furor uterinus , Senn. i. 4. Med. Pr.part. 2. sect. 3. c. 5. Hipp, vero hanc libidinem furiosam vocavit οιστρομαυιτὸν, in ep. ad Damag. Posset etiam vocari Hysteromaxia. Nymphotomia, νυμφοτομία, i. e. Nympharum sectio , dicitur operatio Chirurgica apud AEginet, I. 6. c. 7o. qua Nymphae excrescentes, aut Clitoris, ( quae etiam nonnullis Nympha dicta fuit ) prominens rescinditur. Perperam igitur à Mercato vocabulum hoc pro Nymphomania sumitur, animadvertente Sennert. d. I. Nysadir, idem, quod Nusiadat, i. e. Sal Armoniacus. Rul. & lohns Nystagmos. νυσταγμὸς, dicitur dormiendi cupiditas cum nictatione capitis , Hippocr. I. de vet. med. XIX. Io. l. 4. de R. V. I. A. t. 88. I. 6. Epid. sect. 4. t. I7. à vetbo τνούζειν, nictando dormiturire, quod legitur Ptosis, Epidem. XII. io. Jung. Foës.p. 436. Nyx, νὺξ. Vide Nox. Nyxis, νύξις, idem, quod νύγμα, punctura. Vide Nygma. O Gr. ο μικρὸν καὶ ω μέγα, praeter litteralem significationem apud Chyrn. Character est, denotans Alumen , de quo supra silo loco. Sic & tria minora OoO significant Oleum. Obambulatio, περίπατος, proprie dicitur de motu corporis locali mitiori, à verbo περιπατέω, qua significatione legitur apud Gal. l. ι. de Al. Fac. c. I. Tropice vero usurpatur nomen de cura & meditatione, quae animae est περίπατος, veluti obambulatio, Hippocr. 6. Epid.sect. 5. t. ι I. Obauditio, Obauditus, βαρηκοΐα. Vide Baryecoia, Cophosis, Surditas. Obcoecatio, idem Occæcatio, ἐκτύφλωσις, τύφλωσις, Hipp. 6. aph. po. Dieter. n. 847. Vide Cæcitas. Paracelso Obcoecauo Nigromanuca vocatur quinta species Nigromantiae, quae cotpus visibile invisibili potest occultare, libr. I. Philosof h sagacis. Obdormisco, ἀφυπνόω, κοιμάομαι, h. e. dor-: urendi gratia cubo. Dieter n. 3 I6. Obduco, ἐπεισάγω περιάγω, proprie aliquid alteri circumduco, Accipitur vero etiam pro suberei teste Rhodio ad Scribon. n. 122. & Keuch. ad Sammontcl p - I94- Obduro, περισκληρύνω, dicitur de frigore cutem externam, vel habitum corporis superficiarium constle pant.* & obdurante. Hipp. 5. aph. 2o. l.dehnrnid. usu XI. 15. Unde obdurata tubercula, περίσκληρα φύματα vocantur l. fi. Epid.s. r. t. i 3. Vid. Foës. Oec.p. 500. Dieter. n. 679. Obedientia, ὑπακοὴ, πειθαρχία, idem, quod Obsequium, cujus significatio etiam pueris notissima. Requiritur vero etiam ab aegrotis, si saluti suae consistere cupiunt. De hac virtute vide Linden. Ex. II. §. 23. Obelaea, ὀβελαία, epitheton Suturae, sive commifsurae Rectae in cranio, quae à media syncipitis sutura ad mediam occipitis secundum longitudinem extenditur. Dicitur & ῥαβδοειδὴς fxsin. Latini Rectam aut Sagittalem vocant, Gal. i. 9. de V. P. c. I7.1. de ossib. c. I. Bar-t thol. libell. 4. Anat. c, y. Obelchera, id est, Cucurbita. Ruland. & lohns. in Lex. Obesitas, πολυσαρκία, πάχος, παχυσμὸς. Vide Corpulentia, Crassities. Elt dispositio corpons, vel in latitudine sanitatis, vel etiam p. n. pertinens ad auctam magnitudinem. Opponiturque Gracilitati-, ιχστότητι. Obesitas naturalis quomodo procuranda, docet Galen. l. ft. de sint. tu.c. 8. Forest. l. 3 I. obs. t 1. cum Schol. Praeternaturalis vero est caussa morborum acutorum, in specie etiam ilei, Linden. Ex. IV §, I 8. quomodo tollenda, Hippocr, de sal. diaet. t. I4. Gal, i. 14. Meth. med. c.1 5. Lang. I. ι. ep. 65. ubi Laccae verae potus cum aceto extollitur, Helmont. tr. Jus Duumviratus, num. Latex Humor, negl. n. 44. De Obesitate, quam inter tumores p, n. primum ponit, & πσλνσωματίαυ, πσιχυσωματίαυ, πολυσικρκίοιν, dici vult, videatur Ingrass. commi ad Avicenn. de Tum. p. n. p. 78. Obex, ἐμπόδιον, πρόβλημα, idem, quod Remora, quae adjicitur ad retinendum aliquid. Refertur inter partes Instrumentorum Chirurgicorum, Oribas. de Machinamentis. Vide Problema. Obfuscatio, vel Offuscatio, ἀμαύρωσις, Obscuritas visus. Forest. l. II. 0bs.3 5- in Schol. Hildan. Cent.I; Ο. 27. Dieter. Iatr. n. 47. Viale Amaurosis. Objectum, terminus potius Logicus, quam Medicus, significans materiam, circa quam scientia vel ars versatur. Ita Objectum Medicinae sunt res naturales, secundum naturaleS, & praeternaturales, cum etiam nonnaturaleS. Aliquando tamen confunditur cum Subjecto , quod est materia, quae agentis elaborationi subjicitur, sive Materia in qua dicta. Schrod. l. 1. c. 36.' Objectum visivum vocatur corpus, quod per visum cognoscitur. Willis tr. An. Brut. P. I, c. Io. Objecta dicuntur movere sensus, Paracels. tr. de partu hominis c - 3. 4. Obitus, isiem J quod Mors, θάνατος Vide Mors. Oblæsio ; πήρωσις, idem, quod Mutilatio, Privatio quoque vel impedimentum functionis alicujus naturaliS. Gal. des. Me dic. Oblatae purgantes dicuntur medicamentum quoddam figuratum, terrne coincidenS cum Holippis, paraturque ex farina tenuissima & saccharo, cum speciebus purgantibus. Oblatio, προσφορὰ, generaliter dicitur de omni remediorum applicatione. Restringitur vero ad cibi & potus assumtionem : Quemadmodum & τὰ προσφερόμενα, oblata, late de Omnibus remediis, stricte de cibo & potu expoiult Gal. 3, in 3. Epid. t. y6. προσφοράι leguntur, sive oblationes apud Hippocr. 2. aph. 33. Jung. Foës. 537. Dieter. n.733. Aliquando & oblata dicuntur προσφορόματα, apud Esripid. & προσι,ίσμαστα, Hipp. l. de L. l. Hom. LII. 7. LIST. I. LIV. 13. Oblinitio, ἐπάλειψις ἐπίχρισις, idem, quod Illinitio. Legitur aliquoties apud Scrib. Confer ad Lex. Scrib. Rbod. Vide Illitio. Obliquatio, σκολίωσις. Vide Obstipatio. Obliquitas, λοξότης, σκολιότης, Obliquus, genetaliter opponitur rectitudini. Vide Loxos. Specialiter idem est, quod obliquatio. Vide & Scoliosis, Scoliotes. Obliqui capitis Musculi superiores Si inferiores qui vocentur, vide in Anatomicis, & inter hos apud Bartholin. i. 4. Anat. c. 5. p. 567. Item Oblique ascendentes & descendentes abdominis l. 1. c. 6. p. 47. 54. Oblivio, λήθη. Vide Lethe. Oblongus, idem, quod Longus. Vide supra μακρὸς. Vide Longus. Obmutescentia, ἀφωνία. Vide Aphonia. Obolus, ὄβολος, nomen ponderis, continens octo aereos, & tres oboli faciunt drachmam dimidiam, Galen. de pond. & mens. c. 3. l. 6. de C. M. S. L. c. 1. Obritum, est Cuprum, ltal. Bronzo vocatum, metallum ex aere & stanno. Fallop. de metall. s. sassil. c. 17. Τον». I. Op.p. 3 24. Obrizum, est purum aurum, in fpadiceum colorem arte calcinatum, aut pulveratum. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Sumitur etiam de auro puro naturaliter tali, Th. Chym. Vol. II. p, 342. Vol. III, p, 209. Obscoenus, αἰσχρὸς, idem, quod Turpis, impudens , ἀναιδὴς, ἀναίσχυντος. Dicitur de partibus genitalibus, quamvis elegantius Pudenda, xil.ix., vocentur, quorum denudatio obseoenitatern implicat. Diet. Iatr. n. 4. Obscuritas, σκότος, proprie & improprie accipitur. Ilio modo pro defectu luminis debiti, & ita v. g. obscuritas vifus, ἀμαύρωσις idem, quod Obfuscatio. Hoc modo dicitur de vitio quodam sermonis, & dictionibus non perspicuis Gr. ἀσάφεια, Gal. c. a. 'de R. V. I. A. t. 18. et alibi. Vide Asapheia. Talem obscuritatem assectare foliti sunt veteres plerique. Helmontius quoque cum suis asseclis ejusmodi obscuritatis vitio laborat. Obsequium, idem, quod Obedientia, πειθαρχία, de quo paulo superius. Observatio, τήρησις, συμπαρατήρησις, vocabulum Empiricae fectae proprium, significans cognitionem rei alicujus senIuum fide comparatam. Unde & cum Experientia s.aepe confundebant, ut & cum Memoria. Vide Gal. de opt. secta, cap. 2. et in seqq, passim. Secta quoque Empirica propterea vocabatur Observatrix , τηρητιπὴ. & Empirici τηρητικοὶ, Observatores apud Gal. de opt. sect. ad tyr. c. 1. sin. Hodieque utplurimum aequipollet Historiae Medicae, uti patet ex Forest. et Eph. Nat. Cur. aliorumque Autorum Observationum Libris. Utinarn vero sernper ex fide nobis darentur Observationum Libri! Libet obsignare voto Linden. Ex. XIII. §. 8. De observationum necessitate & utilitate, & quidem ad priscam observandi rationem°eruditum conscripsisse tractatum D, Georgiurn Baglivum, Medic. Romam & Anatom. ibid. Professorem, legitur in Act. Erud. Lips. A. I698, m. Januar. p. 33. Vide Casus, Historia. Obsessus, δαιμονιακὸς, ἐνεργούμενος, dicitur; qui à Diabolo sive Cacodaemone corporaliter affligitur. Vide Energumeni. Quo etiam refert Paracelfus nonnullos, qui Chorea S. Viti laborarunt, tr. Paramir, de morb. invisib. An Obsessi naturalibus rernediiS curari possint ? ventilavit Casp. à Rejes C. El. q. 28. Obsidianum, nomen vitri, vel lapidis fitsorii, qui &Schmalthum dicitur, de quo vide plura apud Plin. Ζ. 36. II. N. c. as. Libav. S. A. Ch. l. 7. c. 21. Chiocc. Mus. Calceolar. s. 3. p. 38o. Transtatum etiam ad Vitrum Antimonii à Libav. si. loc. c. 23. Obstetrix, μαῖα, μαιεύτρια, dicitur foemina perita, quae foeminis gravidis & parturientibus operam suam praestat, qua ordinando remedia, qua ma. nunI admovendo. Egregiam quoque descriptionem tradidit jam olim Mofchion. de morb. mul. c. 1. Debet ergo perita esse Anatomiae & corporis humant structurae. Verum quam saepe hoc lallat, testatur experientia ; Unde & apud Forest. legitur 1.19, obs. 14. quod obstetrix, quae diu artem obstetricandi exercuerat, satis insuper garrula, vesicam pro utero habuerit, nec discernere potuerit. Jungatur & C, Rejes Cl. El. q. 52. 53. Olim officium quoque obstetricum opus maximum suisse, explorare temperamenta, Uc constitutionem corporum, & locorum secretorum mas ris & foemiuae, ad foetuatiitatem conjugii promovendam, & sterilitatem evitandam, testantur ex Platon; Theaeteto Gal. 5. aph. st.- Lang. Z. 1. ep.49. Dieter. Iatr. p 75. Talis fuit poma, polt legem ab Atheniensibus latam contra mulieres, ne medicinam facerent, Agnodice, virgo & puella, de qua ex lgino historiam recenset Hor. Augen, l. t. Epist. & cons. Medicin. c. 6. Toma.I. Oper. p. m 331. De obstetricum officio legantur etiam & veterum & recentioruro libri de morb. mulier , & aiii, qui de arte obstetricandi scripserunt. Praesertim inter novissimos D. HenricuS Deventer in Iliis Observationibus ChirurgiciS, quaS titulo Luminis Novi pro Obstetricantibus edidit, officium obstetricum & earum qualitateS egregie descripsit, praesertim c.I. et 2. imo per totum fetrne tractatum. Hodieque adhuc excellit Francisci Mauriceau Chirurgi Parisiensis liber de gravidarum & parturientium symptomatibus & cura, Vernacule prostanS, ut & Joh. Nic. Psisteri liber de mulierum Natura & Morbis vernaculis. An obstetricum sententia in gravidatione & casibus aliis gravioribus sttfficiant, videatur in P. Ammanni irenico p.sco.seqq. Pertinent huc lectu quoque digna, quae occurrunt in Act. Hafn. Vol. II. obs. 22. p. STseqq- Sella obstetricatis dicitur, quae peculiariter usurpatur in partu ad foetus exclusionem commoda. Obstipitas, σκολίωσις, Obstipus, σκολιὸς, γαυσὸς, dicitur generaliter de omni obliquitate, tortuositate & incurvatione; Ita & Hypochondriorum σκολιότης legitur apud Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 57. id est, ἀ,ωμαλίά, & inaequalitas. Usitatius tamen de partium ossearum tortuositate lurnitur : Ita spinae inaequalitaS στκολίκ.σις, quae alias Gibbus dicitur. De cruribus quoque tortuosis legitur Graec. γαῦσος vel γανινσὲ, Hipp, 2. defract. t. 4. de art. t. 6t. & 64. Jung. Foës. Oec, se 134. et 574. Pertinet ad morbos figurae vitiatae. Obstructio, ἔμφραξις. Vide Emphraxis. Dicitur &Obturatio. Obstruens, στεγνωτικὸς, epitheton medicamentorum, quae meatus & ora vasorum Occludunt, & sensibiles excretiones prohibent, quorum natura est crassarum partium, terrea & experS acrimoniae. GOrr. opponuntur τοῖς ἀναστομωτικοῖς , deobstruentibtts & aperientibus. Vocantur illa quoque Obturantia. Obstupefaciens, ναρκωτικὸς. Vide Narcoticus. Obstupefactio, νάρκη vel νάρκωσις. Vide Narce. Obstupescentia, ἔκπληξις. Vide Ecplexis. Obsurdesco, id est, Surdus fio, κωφάομαι, dicitur de νεκρώσει virtutis acusticae sive auditivae, estque signum lethale in Ileo, Linden. Ex. IV. §. 79. syqqr Vide Cophos. Obtensio, περίτασις, à περιτείνω, obtendo, sive circumtendo, quod legitur apud Hipp. y.aph.yI. Jung. Dietcr. n. 9S t. Obtortus, γαῦσος, idem, quod ObstippusObstipus, de quo p. a. Obturatio, ἔμφραξις, στέγνωσις, idem, quod Obstructio. Obturatoria vocantur Illae materiae, quibus vaia Chymica, vel Pharmaceutica obturantur, vel incrustantur, Libav. Τ. II, Oper. p. 139. Obturatores Musculi femoris foramen inter os pubis & ischii implenteS leguntur apud Barthol. 1.4. An. c. n. p. 580. Obtusus, ἀμβλὺς, idem, quod Hebes. Dieteri « .48. Proprie de ferro, metaphorice de oculis, nec non de animo dicitur. Obviam itio, ἀπάντησις. Vide Apantosis. Obvolutio, περιείλησις, idem, quod Circumvolutio. Usurpatur de faiciis, quae membro alicui obvolvuntur. Gal. de fasciis. Occasio aequivocum est vocabulum. Vel enim respondet Gr. καιρὸς, & notat opportunitatem temporis, cujus inventio est principium curationis morborum. Forest. lib. I. Chirurg. Obs. 3. Schol. imo anima curationis, C. Rejes C. El. q. 24. n. 4. Vide Cæros. Vel respondet Graeco πρόφασις, ἀφορμὴ, & significat caussam procatarcticam , externam, evidentem, imo generalius omnem rei materiam, ex qua initium motus ad reliquas actiones prodit; Gal. com. 1. in I. Epid. t. Io. c.I.in q.Fpid.t. 15. etc.3.in 6.'Epid. t,I8. et c.z.progn. t. 66. Jung- Foës. Oec. p. 539. Diet. n. 736. Vid. Caussa. Occasus, δύσις, communiter, & proprie dicitur de sole & astris sub HoriZontem sese abscondentibus. Vide Dysis. Per transtationem vero quoque de interitu vel hominum dicitur, & ita respondet vocabulo Mors : vel morborum, & ita coincidit cum solutione, vel curatione, Spagyrici quoque in magisterio Lapidis Philosophici transtulerunt ad nigredinem, quae est signum putrefactionis & solutionis secretae, quam vocant occasum solis, & initium artis. LibaV. Tom, II. Op. 5.414. Occidens, δυσμὴ, δύσις, proprie dicitur de loco, ubi Sol occidit & sese sub terram abtcondit, visui nostro subducens. Dicitur & Occasus. Occidentalis, Gr. δυσμικὸς. Tropice Chymicis Occidens vocatur alce- tum, item Occidens stella, id est, Sal Ammontacus, Occidens, Mercurius , Saturnus Hermaphroditus. Aqua viva, viscosa, &c. Rul, & Ichns. Occido, ἀποκτείνω, idem, quod interimo, neco, Gal. i. de Ther. ad Pis. c, 8, Helmont. queritur de Arte Mediea, quod hodieque liberum sit occidere, cb irnpe. ritorum libertatem, tr. Tumui. Pestis. Occiput, ἴνιον. Vide Inion. Dicitur & ὀπισθοκράνιον, AEginet. l. 6. c, 2. Occisio spiritus mundi, sive aquae vivae & in sal naturae conversio, est secretum Calcinationis fapientum. Th. Chym. Vol. VI. p. 186. Occludens, κλεῖον . idem, quod Obstruens, Condensans, opponitur Aperienti, Gal. I. 5. de S. F. c. 14. Occlusio in specie vocatur angustatio viarum similis obstructioni, modo fit circa Orificium ductuS vel canalis, Bias. Med. Univ. p. 27. Occoecatio, τύφλωσις, idem, quod Cæcitas; active sumta. Vide supra suO loco. Occaecati, τυφλωθέντες, quidam celeriter Solem intuenteS notantur à Gal. l. ro. de V. P. c. 3. circasin. _ Occultus, κρυπτὸς dicitur vel subjective. Ita Cancer occultus ad differentiam exulcerati. Vide Cryptos. Vel caussa liter & effective, quando aliculus rei vel effectus caussa latet. Unde quondam Medici Qua- litates occultas excogitarunt, quarum Operandi ratio intricatior est, praesertim à priori; quae licet sint, qui in totum negare audeant, nostro tamen judicio omnino non videntur negandae. Vide Dogm. nostra M. Gen. p. 699-seqq- quaS HeluIont. fortassis non inepte ad Archeum referre conatur, tr. Potestas Medicam, n. 33. Quomodo Spagyrici manifesta reddant occulta, & vice versa, Vide Ih e-hym. Vol III, p, 40. liem Libav. Tom. II. Oper. p- 144. et alibi faepius. Oceanus, ὠκεανὸς, quid significet, ex aliis etiam Lexicis patere poielt, nimirum vastum mare maximam partem orbis terrarum ambiens. De hoc statuit HelmOnt, nihil aquarum recipere à mari mediterraneo, tr. Aqua n. I3. Unde Oceani fluxus & refluxus proprie dependeat, Physicis inquirendum relinquimus. Legatur &, ti placet, inteaer tractatus Federici Delphini Mathematici quondam Veneti, hoc tit. & Th. Ch. Vol. V. pag. 402. Item Acta Philosophica Oldenburgii Ann, 166fi. Alias Oceanus quoque vocatur folium vastum in balneis, & omnino locus alveusque major ab amplitudine vocatus, & à lavantium quoque strepitu, & marino quasi aestu, teste Lampridio. Comparationem Oceani Macro-& Microcofmici, b. e. analogum motum aquarum ex & ad Oceanum, sic & languinis ex Corde & ad Cor, dissertatione epistolica proposuit Philipp. lac. Sachs à Lewenheim ad D. Thom. Barthol. Ochema, ὄχημα . Latine Vehiculum, vocatur Gal. portio hurnida, aquosa, & tenuis cum chyli, tum sanguinis, quia nec chymus, nec sanguis, venas transire posset absque hujus adminiculo l. 4. de V. P. c. 5. Jung. C. Hofm. in cornm. ad h, l. Schenk. de serosang. c. 3. Hodie Lymphae quoque nomine venire videtur. Vide Lympha. Vehiculum. Ochesis, ὄχησις. Vide Vectio. Ocheteumata, ὀχετεύματα, à quibusdam vocantur saramtna -narium, quae etiam θαλάμους aliqui appe la t Gorr. Linden. Aristoteli tribuit, & Theodorum per meatus Latine expressisse statuit I. 2. Med. Phyfiol c. I 2. §. 9. Ochetos, ὀχετὸς, generaliter significat rivum, meatum, vtam, ductum, canalem, per quem aliquid effluit, aut transit. Ab Hippocrate vero tribuitur dive.if rebus, v. g, viis irca urinam & alvum, 3. de art. t. 52. venis & arteriis . d. I. t. po. exponente Gal. in comm. ad haec loca  : ρι ris sive spiraminibus cutaneis, i. 6. Eptd. s. 3. t 8. lu.tg Foës. Oec. p 474. Erotian. Onom. p. 84 c. Descendit à verbo ὀχυπύω, veho, derivo , tr ...sit i.n concedo ; quod etiam legitur apud Hippocr. l de Ven. XXV. t 2. Ocheus, ὀχεὺς, vocatur à quibusdam scrotum, quod magis vtsitat nomine ὀσχέον appellant Gorr. Rolfink. d part gener, tnserv. P. I. c. I4. Ochlos, ὄχλος, perturbationem, molestiam, negotium molestum significat apud Hipp. 3 de art- t. 27. et ' 4. Epid. II. 14. l. 6 Ep.s. VI. t. 12 Hi :c οχληρός, έχόδης, molestus dicit r 2. de artic. t. 59. Galen. tn com. Erot. On .p. 83. C. Foes., d, l, Et verbum ὀχλέειν signi-; ficat turbarb', perturbare. Foës. Significat & Vulgus, Populum. Vide infra. Ochra, ὤχρα, terrae species est colore luteae, à quo nomen habet. Duplex habetur t nativa, sive fossilis, olim ex Attica, hodieque ex Dacia & Hungaria  : altera factitia, quae ex plumbo adusto fit, aceto extincto, pictoribus magis usitata. Ochrae 'historiam & ufum vide pluribus apud Diosc. I. 5. c. 108. Rnl. in Lex. Schroder. l. 3. c. 2. n. 6. Fr. Hofm. in Cl. ad h. I. Libav. S. A. Ch. i. 6. c. 4. et Alchym. Pharmac. c. Io. Chiocc. Mus. Calceo/, s. 2.p. I^y.seqq. Ochros, ὠχρὸς, colorem significat luteum, pallidum , nempe ex candido & flavo permixtum, tanto candidiorem flavo, quanto flavum rubro. Gal. c, 2. de R. V. I. A, t. 2 2. Quod si adhuc plus albicet, ωχρὸλευκος, ex pallido albicans dicitur. Hippocr, i. 7. Eptd. no. tante Foës. p. 694. Linden. herbum vocavit ωχρὸν, vulgo ol.tvastrum dictum. Ex. IX. §. 18. ώχάος quoque pen. circumflexa notat leguminis genus, Lat. Ervilia aut Cicera dictum. Gorr. Jul. Alex. com. in l. I. de Al. fac. c. 25. Vide Pallidus. Ochroxanthos, ὀχρόξανθος, e.v pallido flavus color. Legitur apud Gal. i. 4. de sina. tu. c. 4. Ochthodes, ὀχθώδης, verrucosus, praetumidus, callosus , torosias. Dicitur de Labiis ulcerum duris & praetumidis. Gal. I. 3. Meth. Med. c. 3. l. 4. de C. M. P. G. c. t.seqq. quin & ipsit ulcera aegre cicatricem ducentia οχθύδη vocantur, Ibid. ’ὄχθρι quoque tumores callosi, verrucosi dicuntur, notante Henr. Steph. in Thesaur. &. Scapula. Gorr. Ocium, σχολὴ, ἀργία, refertur inter res non naturales, eilque species quiens, caussa procatarctica sitnitatiS & morborum. Galen. com. t. de nat. hum. t. 1. Hildan. de valet, tu. Dogm. nostr. M. Gen. P. V. c. 5. dogm. 5 p. 645. Charlton. Ex. Pathol. VII. §. 3. Oclasis, ὄκλασις, idem, quod ὄκλασμα, genuum flexio, cum quis genibus flexis in crura lubsidit. Hipp. 3. de art. t. 64. ab ὀκλάται, i. e. genua flectere. Erotian. Onom. p. 82. d. lung. Foës.p. 449. Oclax, ὀκλὰξ, gexiculaum, genibus flexis, curve, Gal. I. 3. de V. P. c. 1 5. C. Hoflu. comm. ad h. l. n. I6ei. GOrraeus vero exponit per ips.am μύλην, molam, aut ἐπιγονατίδα, in defini Ocneo, ὀκνέω, significat cunctari, pigrum, aut segnem esse. Unde compos, κατοκνέω, idem significans; non possum, Erot. d. I. οκ.ηροὶ, idem, quod ἀσθενσίς, pigri, tnsirmi, segnes. Hipp, 2. de R. V, I. A- t. 22. Vide Foës. p. 450. Ocob, id est, Sal Armoniacttm} Ocob, Obac s Ocab* Rui. & lohns. Ocrea, ἀντικνήμιον. Vide Anticnemion. Ocreas Chirurgicas pro var.s & valgis curandis descriptas exhilapa Pataeus Chirurg, l. 22. c. 11. Ocris, ὀκρὶς vel ὄκρις, vocatur eminentia, aut prominentia oblonga. Hinc adjecttv. ὀκριοειδὴς, aut ὀκριόεις, prominentiam oblongam habens. Hipp. 2. de art. tr. 42. Vid.Foës.Ll. Octamenos, ὀκτάμηνος, octimefleis. Dicitur de partu intempestivo, in cujus caussae inquisitione, propter quam foetus non soleat esse vitalis, valde laborarunt Medici. Hipp, integrum libellum h. tit. conscripsit. Enimvero nobis res videtur valde fuspecta, quod pleraeque mulieres tempus conceptionis ignorare soleant. Ocularis, ὀφθαλμικὸς, dicitur de omni eo, quod ad oculos pertinet, v. g. Oculatis virtus vel facultas, Gal. l. I7. de S. F. §, Myrrha isive Smyrna, &c. Ocularia medicamenta, i. 4. de C. Μ. S. L. cap. a. De Ophthalmicis medicamentis eleganter quoque scripsit e recentioribus lunlr. Chym. Exp. Cur. Pari. Il.sin.ccil. p.y fi. seqq. Ocularis Medicus 1. 14. Μ. Med. c. 19. Rhod. ad Scrib. n. 37. Ocularia quoque aegritudo dicitur à Dieter. ὀφθύλμία, in Iatr. p. 9 I 8, 920. Oculista, ὀφθαλμίατρος, Ophthalmiater, dicitur in specie Medicus, qui in curandiS oculorum affectibus peritia fua excellit, qua per remedia Pharmaceutica, qua per ChirurgicaS operationes, quamvis hodieque Empirici & Circumforanei hanc sibi arrogent artem. Legitur utrumque apud Scultet. Armam. Chirurg. Part. l. sub. IIXssig. 4. Oculus, ὀφθαλμὸς, ὄμμα, sic dicitur inter fensuum externorum instrumenta plerorumque judicio nobilissimum, nimirum visus totius pars organica, cujus summe artificiosam structuram celerrimam sentiendi vim, amplissimam utilitatem merito Anatomici aliique admirati sunt summopere & depraedicarunt: Sunt enim revera Oculi custodes defensoresque corporis humani. In quorum Anatomica descriptione etiam nulli pepercerunt operae celeberrimi Anatomici, v. gr. Spigelius de H. C. F. l. Io. c. 9. Aquapendens tr. de Oculo, visus instrumento , PlempiuS in Ophthalmographia. Barthol. l. 3. de Anat. cap. 8. Willis Anim. Br. P. I. re 1 5. & plures alii. De oculis insectorum videantur Observationes peculiareS Abbatis de Catelan. in Ephemeridibus Eruditorum Parisiensibus de Anno 1680. num. 24. et I68I. «. I2. et I8. ut & Acta Erudit. Lipstens. An. I682. Tribuitur & vocabulum hoc lapidi cuidam peregrino, vel gemmae, quae Oculus mundi vocatur, de cujus porositate observata vide Boyle tr. de corp.selid. porosit. c. 6. An fortassiS idem cum Belioculo ? de quo supra in Bellocultts. Odaxismos, ὀδαξισμὸς, generaliter significat pruritum mordacem, à δάκνω, praeposito Ο. Morsiunculam dicereS voce Plautina, vel Titillationem. Hino etiam de renibus ὀδαξουμένοις usurpavit Diosc, notante Dieter. Iatr. num. 597. Generaliter quoque videtur accepisse Helmont. tr. Jus Duumvirat. num, 61. & tr. Retenta. Usitatius tamen accipitur stricte pro* pruritu gingivarum , quem sentiunt infanteS tempore dentitionis, cum denteS eruptionem moliuntur & configunt gingivarum carnes. Hippocr. 3. aph. 25. Foës, faf.443. Odium, μῖσος, dicitur affectus animi oppositus Amori, consistens in alienatione mentis & appetitus erga id, quod aestimatur, ut noxium, adeoque malum ; Rolf. Ο. ac Μ. Μ Sp. l. z.sect. 3. c. I06. Willis An. Br. P. I. c. 9. ClIarlton, Ex. IIXi Pathol. §. 27. Est igitur inter caussas procatarcticas sanitatis & morborum referendum odium. De odio etiam post mortem in cadaveribus duorum hominum durante lege C. Rejes C. El, q. 53. §. Io. Odmalea, ὸδμαλία, Hippocr, dicuntur graviter olentia , sive foetida lib. 1. de morb.mul. VII. 3.XX.3. XXL 18, Foës. d. l. Odme, ὀδμὴ, idem, quod ὀσμὴ, Lat Odor, dicitur qualitas illa sensibilis, quae ab alio corpore ema. natIS nanbus percipitur. Consistit vero in effluviis sulphureis & surnofis emissis, quorum quaedam suaveolentia, quaedam foetida & naturae nostrae ingrata habentur. Gal. c, 1. de nat. hum. t. 6. Schrod. l. 1. cap- 34. Gal. dicit, esse substantiam quandam, quae nec ita tenuis est, ut aër, neque ita crassa, ut humor, l. de odoratus Instrum. c. a.sin. Jung. Chiocc. Mus. Calceol. s. 6. pag. 649. seq. C. HoftrI. com. in Gal. de V. P. num. 562. Odores honos citissime reficere vires vitales, docet ex Gal, Lang. 1. 2. ep. 27. & Helmont. tr. Imago Fermenti impraegnat, (suc. n. I6. seqq. Odorem ingratum cavere debet Medicus ad aegros accessurus, Gal. c. 4. in 6. .Epid. t. 9. Odorem hircosum fub axillis esse signum hominiS devirginati, vult Caso. Rejes in C. El. q. 38. n. 9. seqq* Odorum suavitate offendi uterum, & cur ? monstrat idem q. 84. «. I.seqq. Verum non est universale. Fateris correctio dicitur Magisterium Odoris, de quo legatur Libav. S. A. Ch. l. 6. c. 7. & Alchym. Pharmac. c. 16. Odor quandoque ipsam rem Odoratam, vel Aroma notat, Rhod. in Lex. Scrib. Odontagogos, ὀδονταγωγὸς, vocatur forceps dentarius , quo dentes extrahuntur. Talem plumbeum olim in templo Apollinis fuisse suspensum, testatur Forestus I. 14. Ο. 7. in Schol. quo significatur, non esis tollendum dentem, nisi vacillet, ut plumbeo forcipe excludi possit, id est, nulla vi, Utinam hoc & aegri, qui dolore dentium affliguntur, & circumforanei obfervarent, neque tam protrite ad evellendos dentes consentirent. Vide Dentagra. Odontalgia, ὀδονταλγία, id est, Dolor dentium , Gal. i. 2. meth. med. c. 2. Est symptoma actioniS laesae & p. n. auctae in dentium cavernulis & partibus fibrosis, proveniens à solutione continui ibidem per acidum res.olutum & fluorem passum facta. Qui dolor quandoque adeo vehemens esse solet, ut aegri violem, tas sibi inferre cogitent manus. Remedia contra dolorem dentium vocantur όδονταλγεκά à Rolfink. O. & Μ. M. Sp. l. y.s. 2. c. y. Jungatur & lunlten, Chym. Expl Cur. Part, II.s. I. c, Io, p. S 67-seqq- Odontagra, ὀδοντάγρα. Vide Dentagra. Odontiasis, ὀδοντίασις, Dentitio, idem, quod ὸδοντοφυΐα. Vide Dentitio. Odontoglyphon, ὀδοντόγλυφον, dentiscalpium, quo ea, quae dentibus inhaerent, vel adhaerent, eximuntur. Gorr, Odontoides, ὀδοντοειδὴς. Vide Dens. Odontophyia, ὀδοντοφυΐα, idem, quod ὀδοντίασις. Vide Dentitio. Odontotrimma, ὀδοντότριμμα Vide Dentifricium. Odor, ὀδμὴ, ὀσμὴ. Vide Odme. Odorabilis, ὀσφρητὸς, dicitur de omni re, quae exhalationes emittere potest, vel suaveolentes, vel malsolentes. Gal, i. I. desympo. cauff. c, 6, Dicuntur & Odoratae res. Odoramentum, idem, quod res Odorata, ὀσφρητὸν, ἄρωμα. In Pharmacemicis describitur, quod sit medicamentum tam simplex, quam compositum. quod eitra ignis accessionem fuo odore spiritus alterare, aut reficere potest. Weker. Anti Gen. l. I. c. 52. Praescribuntur partitu ad voluptatem, partim ad sanitatem. Morell. deform. rem. l. ti.sect, a. c. to. Odoratus, ὄσφρησις, idem, quod Olfactus, vocatur sensus quidam externus, cujuS instrumentum est Nasus cum suis partibus interioribus, praesertim processibus mammillaribus, Barth. libell. 3. Anat. c. 2. Hunc sensum accurate descripsit WilliS An. Br. P. I.c. I3. Odoriferum, ὀσφρητὸν, idem, quod Odoramentum. Dieter. n. I I 2. Hinc & Rul. descripsit Odorifera medicamenta, quae odore suo sanitatem inducunt, & morbos expellunt. Specificum Odoriferum Paracelso dicitur ea mstsria, quae specifice morbum expellit, Ar‘ chidox. l. 7. Varietatem Odoriferorum, quorum alia per se multa vel pauca effluvia fragrantia emittunt, alia, quae magis incarcsrata resinosis folidis partibus non nisi adhibita frictione, liquatione aut alia interveniente violenta tractatione odorem spirant, monstravit Jac. le MOrt Pharm. Medico-Phys. c. 24. Odus, ὀδοὺς. Viale Dens. Odyne, ὀδύνη, ὀδύνημα. Vide Dolor. Dieter. n. 6oIs seqq. Lind. Ex. XIII. § . ItI.seqq. Oeceios, ὀικεῖος. Vide Domesticus. Oeconomia, ὀικονομία, proprie admixistrationem domesticam significat. Hippocr, tamen restrinxit, ad aegrorum procurationem & dispensationem, i. 6. Bpid. s. 2. t. 43. in qua administranda Medici diligentiam requirit Foes. Oec. p. 446. Charlton. quoque Physiologicas suas Exercitationes nomine Oeconomiae animalis exornavit. Oedema, Oedos, ὀίδημα, οἶδος, late & stricte sumitur. Lata significatio antiquis luit frequens, qua vocabulo hoc omnes tumores p. n. venerunt, uti ipso notavit Gal. ad 4. aph. 34. et 5. διὰ. 65. Jung. Foës. p, 444. Dieter. n. 604. Et ita idem est, quod ὄγκος παρὰ φύσιν. Stricta vero significatio adhuc hodieque usitatior, quando tumor frigidus, laxus, mollis, albicsns, doloris experS, non retinens, à pituitoso humore exortus, vocatur Oedema. Cujus talis descriptio dati potest t Oedema est tumor p. n. in toto corpore, vel certa aliqua parte, mollis, laxus, foveam post compressionem relinquenS, sine magiro dolore, proveniens à portionum fanguinis aquosarum, vel lymphae subsistentia & aliquali congelatione. Oedema totius corporis est Anasarca, species HydropiS, de qua suo loco, Helrnont. ad Laticem stagnantem refert, tr. Ignot. Hydrops n, 20. Oedemosarca, vocatur à M. Α. Severino abscessus utriformis quidam rarior & crassior, mollitie oedemati, & duritie ad contractum Observata sarcomati vel tumori cart.Oso respondens, cujus observationem deicISpsit l. de nov. obs. abs.eff c. 4. Similis etiam habetur apud Hildan. Cevtt. IV. obs. e9. Oeesis, ὄιησις, id est, opinior opinatio, & Hipp, dicitur spsciofa artiS peritia, aWque tamen vera experientia, i. de dec. ornat, TV. I. Oenantharion, ὀινανθάριον, epitheton Unguenti alicujus, ob condituram, quae odoris & deliciarum gratia additur ex vino & flore liliorum, ὄι,ῳ καὶ ἄνθει κρὶνων, parata. Gorr. Duae Oenanthariorum formulae habentur apud AEgin. 1, 7. c. 21. Dicitur & ὀι,άνθι,ον. Oenarea, ὀιναρέη, epitheton cineris, qui paratur ex sarmentis, vel pampinis vitis, quae vocantur οἴναρα, Ysl όινάριὸΐς. Hippocr, l. t, de morsa mttl. LXXIV. 2I, et LXXXIIX 8. Etotian. p. 8 5. C. Foës. p. 446. Oenas, ὀινὰς, Lat. Vinago, dicitur species Columbae montanae, cujus historiam & usum in cibis tradidit Aldrov. l. 15. Orxithol. C. 7. Oenslaeon, ὀινέλαιον, dicitur mistura vino & oleo constanS, cujuS meminit Gal. l.I.de C. M. S. L. c.8. et’ I. de fac. parabil. Jung. Alexandrin. I. 18. Sal.cap. 12. Gorr. Tali mistura Chirurgi quondam usi sunt ad omnium capitis vulnerum curationem ; verum hoc plane improbavit Joh. Baptist. Carcanus devuln. cap.ferm. 2. lect. 3. p. m. 71.seqq. Oleum vini, iisxtutr, item ὀινέυ σταγμα, vocatur à Rolfink. Spiritus Vini, in Chem. I. A, F. R. l. 3. sect. 2. art. I. C. 17.seqq, quod tamgn reprobat Cl. 'Wedelius, in Pharmac. Acroam, i. 11. sect. 3. c. 8. p. m. 353. ἀπὴρως ita dici statuens, vel Ideo, quod oleum cum spiritu vini nequeat permisceri. Oeneuomae, ὀινεύομαι, i. e, bibo, praesertim vinum, Erot. Onom. p.  83.s. Foës. d.l. Oenodes, ὀινώδης, vinosus, epitheton vini generosi, quod multam admittit aquae nustionem. Dicitur & πολυφόρος, opponiturque ὀλιγοφόρῳ, tenui & aquoso ὑδατῶδει ὄινῳ, quod minima eget aquae mistione, in fe satis aqueurII. Gal. 3. de R. V. I. A, t. 2o. Castell. Linden. Ex' X. §. 111. Oeneros, ὀινηρὸς, vinosus. Usurpat Hipp, de curatione Chirurgica fracturarum, quando fasciae & splenia imbuuntur & fracturae vino perfunduntur, quae vocatur ὀινηρὴ ίιίτρἐκ. 3. defract. t. as. Foës. d. l. Oenogala, ὀινόγαλα, dicitur potioniS genus, quod ex vino & lacte mixtis parabatur. Cujus meminit Hippocr, i. 7. Eptd. XL. I7. quamvis alii inteiiigant per vinum lactei teperis, sive tepidum, veluti lac, quae versio etiam à Lindeno retenta fuit. Verum Ineo judicio minus congrua haec est acceptio, si ἀκρίβειαν compositorum vocabulorum spectaveris. Foës. d,l. Gorr. Oenogaron, ὀινογάρον, garum vino mistum, garum vinosum, apud Aet /. 3 c. 85. citante Gorraeo: vel c. 9o. allegante Keuchen. ad Serem p. I 55. Oenomeli, ὀινόμελι, vinum mulsum, dicitur & simpliciter Mulsum, nihilque aliud est, quam vinum melle conditum, deliciis magis, quam sanitati destinatum; inflationibus enim obnoxium. Ejus varietatem parandi docet Dioscor. i. 5. c. 16. Meminit & Lind. Ex. X. § I6o. Oenophlygie, ὀινοφλυγίη, proprie vinolentia, ebrietas, vini nimius potus. Qua dictione usus Hipp. l. de intern. aff XXXI. 5. XXXV. 23. Qui vitio huic dediti funt, vocantur ὀινόφλυγες, vinolenti, ebriosi. 2. Prorrh. II. 14. cujus emphasin quoque declaravit Lind. d. ί. §. 11 2. Junge Foës. p. 448. Vide Ebrietas. Oenopola, ὀινοπώλης, qui vina vendit. Meminit Linden. d. l. § . 61. Oenopos, ὀινωπὸς, epitheton coloris, q. d. vinosus , qualiS est uvarum maturescentium, cum ex rubro nigricant & splendent, aut in purpuram 8c nigrum transitus fit. Meminit Hipp. l. 7. Fpid. III. 22. & l. de nat. mul. I. 6. l. 2. de morb. rnitl. IV. 6. Jung. Foës. d. l. Oenos, οἶνος, proprie dicitur Vinum, II. e, succus uvarum maturarum per expressionem collectus’, per fcrmenrationem depuratus à fecibus, atque in doliis vi proprii & nativi caloris persecte coctus. De cujus natura, differentiis, virtutibus & noxa passim veteres & recennores bene multa scripserunt. Videatur Hippocr, l. z. de diaeta : Mundella in Indice Oper. Gal. Foës p. 446 seqq. Dieter. Iatr. nurn. 606. Lind. Ex. X. Deodat. Panth. Hrgiast, /, 2. c. I 6. MOraeus in Scliol. Salem. p. m. 90 seqq, C. Hofm, l. y. Instit. c. 25. 26. W.llis de ferment. c 7 et de febr. c. I. Schroder l. 4. cl. a. ».412. Iunke.n. Chym. Exp. Cur. Part I.sect. 3. c. 8. p. toy.seqq Et quis omnes recenseat? De vinis medicalis diversis idem Schroder. l. 2 c. 63. Morell. /. I. de form. remed sect. I, c. 6. Per quandam similitudinem alii quoque Succi cssicinaleS expressi & depurati Vina dicuntur, v g. Cydoniorum, Granatorum, Citri &c. Idem d. l. C 8 2. Nonnulli quo tue spiritus e vino parati appellantur Vina, ut Vinum alcalisatum, Circulatur», &c. Libav. S. A. (h. l. 8. c. 25 Vinum correctum est Alccol vini. Vinum effatum est, quod herbaturn viles attrax.it, vel aliorum, quibus affusum fuit. Dorn. in Dict. Rul. 8e lohns in Lex. Oenostagma, ὀινόσταγμαοἰνόσταγμα, i e. destillatum ex vino, idem quod Spiritus vini. Vide Oenelæon. Oeonista, ὀιωνιστὴς, Augttr, & ὀιωνιστικὴ. Vide Mantice. Oesophagos, ὀισόφαγος. Vide Gula. Oefophagaetts Musculus dicitur ille, qui gulam ambit instar sphincteris, de quo vide Barthol. l. 3. Anat. c, t 2. p.448. Oestromania, ὀιστρομανία, dicitur Hippocr, in epist.ad Damag. furiosa libido ad Venerem, & ita idem est quod Nymphomania. Vide paulo superius. Oestrus, οἶστρος, proprie dicitur Infectum notiflimurn, Tabanus Veteribus quoque dictum, aculeo duriori in ore armatum, quam caeterae Muscae, cujus descriptionem tradidit Aldrovand. i. 3. de Insect. c. 4. Per metaphoram quoque Clitoris vocatur Oestrum Veneris. Barthol. I. 1. Anatom. c. 34. Imo Omnis stimulus amatorius proverbialiter per Oestrum exprimitur. Hinc Galen. ὀιστρωδη ἐπιθύμίαυ vocavit, cujus emphasin notavit Casp. Hofm. comm. ad Gal. l. de V. P. n. 1008. Oesype, Oesypos, ὀισύπη, ὄισυπος, proprie est sordes & fimus lanae circa nates ovium adhaerens, uti patet ex Hipp. l. 2. de morb. mul. LXXIV. I3. Erotian. Onom. p. 85. c. Postmodo vero etiam de ipsa lana sordida , vel succida ufurparunt vocabulum, teste Dioscor. 1. 2. C. 84. confirmante Gorraeo & Foes. Oec. p. 449. Quid per Oesypum Atticum intelligi debeat apud Galen. l. 14. meth. med. c. 7. ventilavit C. Hofin. l. 2. V. L. c. I4. De Lana sulcida legatur Schrod. I. 5. cl. 1. n. 30. Vide sijpra Lana. Offa, μάζα. Vide Massa. Offensa, Offensio, duplicem habet significationem. Vel enim idem est, quod Noxa, Damnum, Gr. βλάβη, & offendens, βλαἔττων, Gal. c. I. de R. V I. A. t. 13. Rhosi in Lex. Scribon. Vide Blabe. Vel reipondet Allisioni, & Gr. dicitur προσκοπὴ, vel πρόσκομμα, estque ea laesio, quando corpus percutitur, aut violenter afficitur ab alia re exterius obviante. Forest. lib. 6. Chirurg. Obsaap. Schol, Ita & spiritus sive aer in refpiratione interruptus Hippocr, dicitur πνευμα πρὸσκοπτον, spiritus offendens, 4. aph. 68. Junge Dieter. n. 7.o. Officina generaliter omnem locum significat, ubi aliquid praeparatur & elaboratur, Gr. ἐργαστήριον. III Medicina vero c.uae pctissimum Officina habe, tur, quarttm una est Pharmaceutica, dic.turque locus seu Apotheca . in qua simplicia & composita medicamenta in quantitate & qualitate selectissima debent parari, vel parata inveniri cum instrun entis Pharmacopoëtleis. Fr. Hofm. Clav. ad Schr. l. 2. tnprinc. St broder vero d l. minus accurate dtscripsit, quod sit Pars Pharmacologiae, quae seriem rerum medicamentosarum fecundum classes officinales describit. Altera est Chirurgica j Gr. ἰατρείον Hipp, dicta. Vide Iatreon. Officinalia vocantur medicamenta i qua si nplicia, qua composita, quae in Officinis Pharmaceuticis quotidie prostant, & ita opponuntur Magistralibus. Vid. Dogm- Med- Gen- P. VI. c. 4. d. 6.p. 753.sc7. Officium, δέον, καθῆκον, πρέπον, vide Deon. Vocatur td, quod alicui agendum incumbit. Ita officium hominis est, Omni modo, arte, opera, facultatibus, devincire hominum inter homines societatem. Officium Medici exoptatissimum procurare homini bonum, quo sine nullum aliud gratum esse aut jucundum potest, h. e. sanitatem, Linden. Exerc. III. §.9. Speciale medentis vel curantiS morbos est, ut cito, tuto & jucunde lanet. Ex. XVI. §. I. Tribuitur & ^jjtcutm partibus corporis humani, & respondet Latino Actio ve! Usus, Gr. χρεὶα. C. Hofm. C. in Galen. LL. de V. P. n. 8. Paracels. Paramir, i. 1. Offion, idem, quod Opium, Eph. N. Cur, A.IID.tjp. Offuscatio, vide Obfuscatio. Amaurosis. Oger, Ogertinum, Ogertum, Paracello idem quod Ochra, p. assirn in scriptis. Verum more solito transfert & ad hominem, & Oger microcosmi, item ad caussas morborum salinas, hinc Ogeruna pestis, pleuresis, icteritia passim legitur in scriptis, praesertim in Fragm. ad LL. de Tartaro. Ois, ὀῒς, Latine Ovis, idem, quod πρόβατον, est animal quadrupes, lanosum, mansuetum, lupo inimicum, cujus mas aries, castratus vervex, foernina stricte ovis, pullus agnus vocatur. Horum omnium historiam & usum in cibo ac medicina vide ap. Aldr. i. 1. de quadrup. bisulc. c, 8. prolixissime, ut & Schr. succincte, 1. 5. cl. 1. n. 30. Olca, mendose pro Holca, vel Holce, ixrsco i. e. Drachma. Vide Holce. Oleaginosus, ἐλαιώδης, dicitur de eo, quod ’ pinguedinem instar olei in se continet, ut sunt Amygdalae, Nuces, & alia quaedam semina. Hujusmodi oleaginosa cerebrum gravare, docet Rolfink. Ο. et M. M. Sp. l. I4.s. 1. e. 23. Oleamen, Oleamentum, λιπαρὰ, dicitur in genere Omne linimentum mollius ex oleis paratum. Scrib.n. 222. Olecranon, ώλέκρανον, Gorr. etiam per 0, sed mendose, scripsit. Idem, quod ἀγκὼν, Ulna, cubiti pars gibbera, unde & Gibber dicitur, ab Hipp. l. 7. Eptd. XXXII. 6. Vide Ancon. Cubitus. Oleitas, idem, quod Pinguedo. Oleitas rerum tn omnibus earum Sulphur est. Dorneus in Diction. Rul. & lobus, in Lex. Dicitur alias & Olivitas; cujus tres spectes recensentur pro conditione triplici olivarum, apud.C. Hofm. l. 5. V. L. c. 3. Olene, ὠλένη, sic dicitur à quibusdam cubitus; sive os inter duos articuloS ἀγκῶνα & καρπὸν, medium, alio nomine πῆχος appellatur, Gorr. Huic respondet Latinum Ulna- Barbaris Focile majus. Lind., Med. Phystol. l. 2. c. 14. §- 74. Bart. libell. 4. An- c- 2o, Hinc άλέἔρανον quasi ώλένης ἀράνος, ulnae galea. Oleo, ὄζω, quid significet, notum est, vidcl. odcrem emitto, est mediae significationis. Nam καλὸν ὄζειν & βαρὺ ὄζειν, dicitur bene & male olere. Dicter, m 603. Gal. l. 4. de S. F. c. 22. Oleosus, ἐλαιώδης, ἐλαιήεις, idem, quod Oleaginosus, Pinguis, Gal. l. g.meth. med. c. 6. Olethrios, ὀλέθριος, perniciosus, valde noxius. Hinc Galeni proverbium ἀεὶ ὀλέθρια τὰ δυσώδη, femsper perniciosa sunt foetida, c. 2. in 3. Epid. t. 9. Lang. i. 1. lp. 53-_.. ω. Oleum, ἔλαιον, vide Elæon. Quibus addi possunt, quae de Oleis Chymicis prolixe tradit Libav. S. A. Clt. l. 8. C. ly.seqq. & Alchym. Pharmac c. 39. Quaere etiam Theatr. Chymici Indicibus. Oleum ex lacte dicitur Bt. rttm GraeciS, teste Lind. Ex. XVI. §, II9. Spiritus quoqt.'. rectificati praesertim à Chymicis Olea vocantur, v. g. Oleu Vitrioli, Sulphuris, &c. seu falia fluida concentrata, à phlegmatis consortio, quantum poliibile, depurata, ita dicta, ob crassitiam & ponderositatem particularum. Quin & salia fixa per deliqulum resoluta, iit oleum Tartari per deliqulunal Utraque siguificatio Olei est impropria. Vid. Jacob, le Mort Cfcynt. Medico-Phys. c. 2. p. m. 12. 13. Variae Oleorum Chymicorum e vegetabilibus & mineralibus praeparationes descriptae legantur in lunken. Lexitc. Chym. Pharm. P. I. p , I68. seqq. Olfactoriolum dicitur vasculum muliebre, in quo odoramenta gestantur. Vel myrotheca & pyxis perforata & ocellata, quae odores suos & suaves halitus per .iorarnina exspirat. Rhod. ad Scrib. n. 104. Olfactorius, ὀσφραντικὸς, idem, quod olfactilis , dicitur de rebus odoratis, q.uae odorem emittunt. Vide Odorabilis. Olfactus, ὄσφρησις, idem, quod Odoratus. Vide p. superius. Oligophorus, ὀλιγοφόρος, epitheton vini aquosi. Vide Oenodes. Oligopsychia, ὀλιγοψυχία, Lat. Pusillanimitas. Legitur apud Hipp. l. 7. Epid. XXVI. 23. ὀλιγοψυχοτέρη, i. e. animi imminuti natura mulierum dicitur, i. de Virgin, morb. I. 20. Oligos, ὀλίγος, paucus, exiguus; Opponitur vel ἁδρῷ, pleno, vel πολλῷ, multo, vel etiam μακρῷ, Iongo. Vid. Dieter. 614. seq. Oligotrophia,.ὀλιγοτροφία, i. e. parcior nutritio. Gal. I. 3. desint. tu. c. 3. Olisthema, ὀλίσθημα, item ὄλισθος, prolapsio, dicitur integra articuli elapsio, vel luxatio perfecta, ad differentiam δίακινήματος, quod parvam ossis emotionem significat, Hipp. 3. desyact, t. 51. Gal. in com. ad h. l. & in des. Med, à verbo ὀλισθαίνω, prolabor, quod legitur 2. desyact. t. 39. & 3. h- r-1- 6I. et 4. de ari. t- 1. quamvis in Exeges. dict. Hipp. Gal. posijerit ὀλισθράζω. AliaS ὄλισθος etiam significat lubricitatem, uti patet ex Hipp. 3. de R.V. I. A. t. 26. & plisima vocatur, ὀλισθηρὰν lubrica, sect. r. h. t. t. 29. Articulus quoque lubricus, ὀλισθηρός, legitur. I. de artic. t. Z9- Vide Foës.p. 45I. Oliva, ἐλαία, vocatur fructus, ex quo fit Oleum. Gal. l. 2. de S. F. c. y. Olivarum differentiam vide etiam apud Bruye.-in. de re cibar, i. II. c. 36. Potissima est, quod aliae sint colymbades, aliae druppae. De quibas vocabulis actum in luis literis initialibus. Olivaris, Oliviformis, dicitur de Gangliis. Vide Ganglion. Olivitas, idem, quod Oleitas. Vide p. s. Olla, χύτρα. Vide Chytra. De modo oilas parandi vide Wiliis Ex. de ferm, c. I2. Consentit Helmont. de Lithias. c. n. 6. Olodes, ὀλώδης, pro θολώδης, turbidlts, niger, apud Hipp, legi vult Gal. in Exeg. dict. Hipp, ab ὀλὸς, atramentum sepiae. Gorr. Olophlyctides, ὀλοφλυκτίδες, idem ; quod φλυκταίναι, pustulæ, bestiolis parvis simileS. Erot. in Onorn. p. 8 5, A. II. quamvis in Hipp, loco /. z. de morb, muci. LXXXIIX. 5. scltem φλνκτίδες legatur, i, e. pustulae. Olor, κύκνος, vide Cycnus. Alias Olor veteribus positum legitur pro Odor, teste Keuch. ad Samrnonic. p.  115. et I43. Olos, ὀλὸς, pro θολὸς, ( quod significat atramentum sepiae) vult scribi Gal in Exeg. dict. Hipp. Verum LindetI. improbat hanc lectionem, & suadet praescribendum esse theta θρλὸς, Ex- 5. §. 9. Olus, λάγανον, refertur inter alimenta e plantis deiumta, pauci nutrimenti, ita ut non vires tribuant, fed mortem saltem prohibeant, à morte defendant, sed robustam valetudinem non promoveant, Gal. /. 2. de Al.sac. c. 43 seqq. Linden. Exerc. XVI. §. I6o. 169. Jung. C. Hofm. i.5. snst. c. Io. Bruyerin. de re cibar, l.8. c. Tseqq. quamvis sint, qui sibi aliisque persuadere audent, plantas temperatas alimenta esse Optima, siic- 'cum alibilem vitalenI sincerum promittentia, coctuque facilem. Olus molle dicitur pulmentarium oleraceum, eum substantia, tum effectu molle ac tenerum, quod ventrem subducit. Rhod. ad Sctibon. n. 99 OLY dicitur pinguedo metallorum supernatans men.. struo illa solventi. Rul. in Lex, Olympiacos, ὀλυμπιακὸς, dicitur ( I ) Collyrium magna simplicium tu:lea constans, uti describit AEgiDeta l. 7- c. 6. & commendat in procidentia oculi & omnibus ulceribus, i.36.22. notante Gorrao. (2) Olympicus spiritus est astrum in homine, quod efficit, ut umbram ds se praebeat, uti nugatur Paracels. i. 3. de morb. invisib. e quc. desumierunt Dorneus, Ruland. & lohns. in Lex. Olympos, ὄλυμπος, vocatur quoque modo dicturn Collyrium apud AEginet. teste Gorraeo. AliaS idem est, quod Cælum; de quo supra lit. C. Olynthos, ὄλυνθος, ficum. immaturam significat, sive Grossum, Aliquoties legitur apud Hippocr. l. de nat, mul. X, yp. flVIs. 8, XXIX, 127. et alibi. Vide Foësium pag. 452. Galen. lib. 8. de S. fac. §. Olynthi. Olyra, ὄλυρα, est species frumenti, de qua non conveniunt, an sit ipla Zea, an vero ejus specieS. Hesych. descripsit per speciem seminis inediae inter frumentum & hordeum naturae, e Gal. d. 1. Gorr. Datin. Siligo vocatur. Lang. ad Zeam refert, i. I.ep. 56. Omagra, ὠμάγρα, dici potest Arthritis humeri cum scapula articulationem infestans. Par.i.I7. Cfcir. c.I. Omasum, Barthol. Omasus, ἐχῖνος, dicitur venter peculiaris cancellatus in cornigeris & ruminantibus. Vide Echinos. Aristot. l. t. H. A. c. 17. /.3. de s’. A, c. 14. & Barthol. i. 1. Atu C. 9. Omelysis, ὠμήλυσις, vocabulum est ambiguae significationis. Forest. Oec.poa^z.seq. existimat, significari proprie farinam hordeaceam crudam, ad diffsrentiam polentae, quae torretur. In lata vero significatione notare omnem farinam crudam. Et barre sententiam confirmare videntur loca Hippocratis, in quibus vocabulum άμήλυσις legitur, v. g. lib. 2. de morb. XXX. 8. i. de nat. mul. XXisl. 5. lib. I de morb. mul. XXX. 9. XXXII 5. lib- a. LXIX. 5. LXXVII. a. quos duos significstus etiam adfignat Galenus in exeg. Langlus vero describit per puram hordei crudi sati natu à furfuribus castratam, & ex ea in hydrelaeo cum butyro dissoluta Cataplasma phlegmonum & synanchiae suppurativum parari docet, l. i.ep. ey. Et hanc opinioBcm confirmat autoritate Galeri, libris de C. Μ. S. L. aliquoties. Item i. Introduct. cap. i 3. Alii v. g. Abfyrtus dicunt esse mixtionem quandarn seminis fosnugraeci, lini & hordei farinarum aequali pendere. Coel. Aurei, i, 2. c. 24. & II. interdum simplicis polliniS aut panis infusi Cataplaima ; interdum pullines aqua solutos significare docet. Jungatur & Augen. Tom. I, Estst. & Cons. Med. cp. 6.p. 166. Scribitur & divifim, ἀμἢ 5 λνσΤς. Omenta, cerebri membranae ips.um smblentEs, Mere. l. I. c. 2. Omentum, ἐπίπλοον. Vide Epiploon. Omiæos, ὠμιαίος. Vide Humerarius. Omma, ὄμμα, Vide Oculus. Significat &Visum. Dieter. n. 6ty. Foës. p. 453. Omnis, πᾶς, ἅπας. Hujus vocabuli significatio extra forum quoque Medicum notissima. In memoriam vero revocat duo axiomata notatu digna ; quorum primum est, Omnia esse in omnibus, vel Omnia ab omnibus participare, id quod Hipp, quoque docuisse testatur Gal. l. 6. de V P.c. I6. quo sine dubio respexit ad locum Coi senis l. de Alim. IV. 24. ξύῤῤοια μία, &c. Confluxio una, Conspiratio una, Consentientia omnia. Vide Confluxio. Vel etiam ad illum locum I. de Loc. in Hom. III. 6. Minima corporis parS habet omnia ea quae habet maxima. Jung. C. Hosrn. ad Gal. LL. de V P. num.401. An vero Axioma illud recte ad Magicam virtutem extendatur ab Helmont, tr, de magnej, vulm cuci n.130. iliis dijudicandum relinquo. Mihi non videtur. Alterurn est : Omnia ab uno, & omnia ad unum, Estque Canon Hieroglyphicus Chymicus, quo naturam & virtutem Lapidis Philosophici exornare conantur Spagyrici. Verum res magis ingeniosis commentis, qtIarn ipsà veritate nititur. Videantur scripta SpagyricorunI, Kt & Libavii. Obiter quoque & hoc axioma irotandum t Omnia à tribus fieri, videlicet artifice instrumentis & materia, quod eleganter artificialia naturalibus applicando, exposuit Gal. I. de vocal. instr. disse te 2. Omocotyle, ὠμοκοτύλη, quid significet, vide Acetabulum. Omogeron, ὠμογέρων, dicitur, cui senectus est adhuc cruda vel viridis, sive in primo senio constitutus, ad differentiam τοῦ τυμβογέροντος, h. e. senis capularis: quemadmodum egregie exposuit Dieterich. Iatr, Hipp, n. I6o. p. 308. Omolinon, ὠμόλινον, hi e. linum crudum, quo ad ustionem laciendam utitur Hipp. I. de affect. XXX. I3. XXXII. 9. vel tn fistulis ani curandis, I. desistul. II. J3. quem curandi modum ssigineta vocat ἀπὸλόωσις, l. a. c. yS. Vel id lateris tuberculo post tectionem & ustionem I. de ιστόι. aff Xi io. in hydrope ibid. XXV. 3 r. Plura loca vide, si placet, apud Foës. Oecon. p. 69 2. Alias ώμὸλινον quoque vocatur linteum illud, quod tondendorum humeris injiciunt toriiOres, ne inquinetur vestiS capillorum segmentis. Lind. Ex. V, §. 109. Omophagos, ὠμοφάγος. Vide Crudivorus. Omoplatae, ὠμοπλάται, item πλάται, ( quo & cum aspiratione Hotnoplatae quandoque leguntur ) vocantur Scapulae, vel Scoptulae, Celso l, 3. c. 22. lib. 8. cap , I. quae humeri articulum constituunt, suntque ossa in utraque humeri regione duo in dorso sita admodum inaequalia, & omnibus suis partibus dissimilia, foris gibba, intus sima, quorum ulteriorem defcriptionem petere licet e» Anatomicis, Gal. l. 13. de V. P. c. Io. C. Hofm. comm. ad h. l. Barthul. libell. 4. c. 19. Anat. Vide Platæ. Omos, ὦμος. Vide Humerus. Ea quoque pars uteri, quando post cervicis angustiam incipit lu cavitatem majorem ampliari, Graecis ώμος dicitur, Mofchion. de morb. mUl. c. 6. Omos, ὠμὸς. Vide Crudus, Cruditas. Omotarichos, ὠμοτάριχος, late significat sal- famentttm crudum, quo carnes condiri solent, Gal. i. 5. de C. M. S, L. c. 1. Stricte vero dicitur de Thynnorum salsamento , sive carne Thynnorum sale condita, de cujus Virtute videatur Diosc l. 2. c. 33. Omotokeo, ὠμοτοκέω, i. e. crudum sive immaturum partum edo. Hinc loemina ὠμοτεκοῦσα, i. e. abortivum sutum pariem dicitur, apud Moschion. de morb. roul. c. I55. Omotribes, ὠμοτριβἐς, item, quod ὀμφάκινον, epitheton olei ex olivis immaturis expressi, q. d. Oleum, crudum, h. e. acerbum. Refrigerat & adstringit, Gal. I. 8. M. M. c. 3, Omphacinon, ὀμφάκινον. Vide Omotribes. Omphacion, ὀμφάκιον, dicitur succus uvae acerbae. In Officinis vocatur Agresta. Schrod. I. 4. cl. 2. n. jett. F. Hosin. in Clav. ad h. l. Meminit & Hippocr. Omphacii epulotici , cujus usus est ad vulnera & ulcera, l. de Ulcer. IIX. e.seqq. Derivatur ab ὸμφαξ, quod significat uvam acerbam. Omphacis, ὀμφακὶς, vocatur cavum illud, eS quo glandes quernae enascuntur, & coriarii utuntur, AEigin. 1.3. cap. 42. Plinius calicem glandium, recentiores Medici capulam vocant. Omphacites, ὀμφακίτης, epitheton vini acerbi ex uviS nondum plane maturis parati, quale peculia-, riter in Lesho factum legitur apud Diosc. l. 5. c. I2. Omphacitis, ὀμφακίτις, epitheton Gallae parvae tuberosae, solidae, nullo foramine perviae. Dioscor. I. 1. cap. I46. Omphacomeli, ὀμφακόμελι, potionis conditae genus ex succo uvae acerbae & meile. Respondet Syrupo de Agresta. Ossicin. Gorr. Vid. Dispensatoria Augustanum & Nortmberg. Omphalocele, ὀμφαλοκήλη, Hertsta umbilicalis , est species herniae, in qua vel Omentum, vel intestina prolapsa protuberant, cum solutioiIe continui & tumore regionis umbilicalis, vel umbilici prominentia, aut sita mutato. Dicitur ἐξόμφαλος etiam. Vide Exomphalos. Observationes vide apud Forest. l.ay.O.zS.seqq, cum Scholici. Jung. Responforiam Episiolam Hild, ad Doring. in oper. Hildan. p. 9oo. item Cent. 3. Obs. sipos.eq. Fabr. ab Aquapend, de Chirurg, oper. cap. de Umbilici prominentia. Quod vero apud quofilam defectus umbilici in recens natis aliquoties cum aliqua prominentia observatus Hernia umbilicalis audiverit, merito improbavit Celebr. Ruylchius Cent. 1. obs. Anat. Chirurg. 7I. nihilominus si in regione illa, ubi umbilicus esse deberet, prominentia aliqua conspicitur, fortalsis Exomphalos sano sensu dici posset. Omphalodexios, ὀμφαλοδέξιος, inusitatum hoc epitheton legitur apud Dieterich. in Iatr. Hipp, num. 50. quod nonnulli InterpreteS existimaverint substitui debere in locum αμφιδεξιος 7. aph. 43. ita ut fensus fit t Foemina non concipitur in dextro uteri latere, aut gestatur. Verum est merum figmentum & prorsus inconveniens, quia caret omni autoritate, detnde nulla ἀκρίίεια e nomine ἄμφαλος ad uterum demonstrari potest. Omphalomantia, ὀμφαλομαντία, vocatur à Casp. à Rejes vaticinatio illa Obstetricum fabulosa ex modis vasorum umbilicalium de numero prolis suturae, quaesi. 5 2. n. 6. Omphalos, ὀμφαλὸς, Umbi/icrts. Sumitur dupliciter pro regione umbilicali& media regione abdominis, cavitate quadam praeditao.Dieter. num.6Ip. Doinde pro illo centro medio totius corporis, quod nihil aliud est, quam complexus & coalitio vasorum umbilicalium cum nracho contortorum. Gal. de diffect. vttlv, c. Io. Barthol. i. I. Anat, c. 37. Vide Umbilicus. Omphalotomos, ὀμφαλοτόμος, epitheton obstetricis, quae umbilicos infantibus recens natis praecidit. Legitur apud Hipp. i. I. de morb. mul. LXXVI. 13. Vide Foës. p. 454. Onager, ὀναγρὸς, dicitur Asinus sylvestris, cujus historiam cum usu in cibis & medicina tradidit Aldrov. 1. 1. de quadruped, c. 3. Daemones quoque & spiritus Onagri vocantur Paracels. in declaratione totius Astronomiae. Oncos, ὄγκος, Latine dicitur Tumor, subintellige praeter naturam. Hinc Gal. scripsit lib. περὶ ὄγκων παρὰ φύσιν, παρά φύσιν. Describitur, quod sit distensio in latum, longum, & profundum. Pertinet ad morborum compositorum species, ad eam classem referendas, à qua actionum laesio potissimum dependet. Aquapend. Pentateuciu Chirurg, l. 2. c. 1. Vide Oedos. Oncyllomæ, ὀγκύλλομαι, significat intumesco apud Hipp. 1. Prorrhet.s. 3. t. 7. ubi quidem Gal. ὀγκουμένη postsit; & propterea Barthol. Eultachius in not. ad Erotian. p. 79. negavit, se reperisse ὀγανλλωμέιη. Enimvero & hoc verbum ὀγαύλλομαι usitatum esse, patet ex LeXicographis aliis. Apud Atticos significat tropice magna & alta sapere. Gorr. Onda vocatur inventor omnium medicamentorum, praesertim vero simplicium, Paracels. praefat, in libros Bertheoniae. Oneirocriticus, ὀνειροκριτικὸς, significat eum, cuci de insomniis judicium ferre potest. Divinator ex insomniis Theatr. Chym. Vol.. VI. p. 8I. Legitur apud Joh. Ant. vcn der Linden in Manuductione ad Medicittarn à SchelhammerO edita & annexa Introductioni Conringianae, in Part. Post- p- m. 84. Oneirocriticarn refert ad partem Medicinae Diagnosticam, ex insomniis etiam de morborum horumque caussarum cognitione utiliter judicantem. Dicitur & ὀνειρομάντης, & ὀνειρομαιτια scientia ex insomnis praedicendi in Bierlingii Thesauro Medico p. 538. Oneirogmos ; ὀνείρωγμος ; somnia Venerea 8c pollutionem nocturnam significat, quamvis hoc posterius proprie ἐξ.νεἰρω.σις dicatur, vide Exoneirosis. Descendit à verbo ὀνειρώττω, somniis Venereis tentor, & inter somniandum semen profundo. Hippocr. 1. I. de diaet. XXXVI. 3. /.2. de morb. XLIX. Io. l. de intern. aff. L.29. Verbum vero ἐξονειρώασειτ legitur i. 2. de diaet. XXVI. 6. l. de int. aff. XLVl. 20. /. 4. Epidem. XXXi 3. Vide Foës, p.apo.seq. Jung. Lang. 1. a. ep. 5. Lind. Ex. XV. §.3 5.4o.scW,,. ... . . . Oneirogonos, ὀνειρόγονος, significat IemInis In somno profluvium, notante Coel. AIlrel. ί. I. Tard. passe c. 3.p. m, 262. et c. 4. p. 266. Oneiromantes, Oneiromantia, ὀνειρομάντης, ὀνειρομαντία, quid significet, vide p. a. in Oneirocriticus. Oneiropoleo, ὀνειροπολέω, somniare libidinem, & videre insomnium significat, teste Lind. ex Suidar d, l. §. 43. Fere idem, quod ὀνειρώσσω. Onevomae, ὀνεύομαι, significat apud Hippocr, per axem, qui ὄνος, vel ὄνισκος Gr. dicitur, extendo. Sunt, qui κατονεύεσθαι scribunt. Gorr. Onis, ὄνις, dicitur stercus asininum, ve! fimus asininus. Utitur faepg Hipp, in tota muliebrium morborum tractatione & de natura muliebri, quae loca videti pos. sunt apud Foës. Oec. p. 455. Oniscos, ὄνισκος, ὄνος vide Asellus. Onocrotalus, Gr. πελεκὰν, ὀνοκρόταλος, πελεκῖνος, vocatur avis palmipes, cujus historiaIn cum usu in cibo & medicina vide in AldrOv. i. I9. Ornith. c. 2. Latine Pelecanus, de quo insaa. Onoma, ὄνομα. Vide Nomen. Onos, ὄνος. Vide Asellus. Onus, βάρος, vide Baros. Sumitur etiam pro morbo, quia aggravat corpus. Lind. Ex. XIII. § . 379..* Onyx, ὄνυξ, Latine Ungtcis, Vocabulum est aequivocum. Proprie & Physiologice ita dicitur pars digitorum extima & lata, qua firmiores ad apprehensionem redduntur, de quibus videantur Anatomici, & inter hos Bartholin. l. a. Anat. c. I, Injuriam illiS faciunt, qui e numero partium excludunt. Ungues etiam vocavit prominentias illas in peculiari linguae involucro cuspidataS GotlI. Bidloo Anatom. Tab. XIII. fig. 2. Pathologice notat duos diverfos affectus oculorum; primum excreicentiam aliquam carneam, vel membranaceam albidam adnatam, quae in ungitis similitudinem nascentis vel crescentis Lunae cornibus respondens paulatim sumit augtrIentum, Coel. Aureliam l. 2. acut c. q 2. Gr. dicitur ππρκὸιον, Vide Pterygion. De hoc affectu legatur Aquapend, tr, de oper. Chir. c. h. Fu. Deinde οννξ quoque vocatur collectio puriS in nigro oculi, eum inflammatione, juxta iridern, ungui similis. Gal. in des. med , AEgin. l. 3. c, 22. Vocatur & alias πόωσις. Chirurgice notat instrumentum ad extrahendum foetum mortuum, quod aliaS Hamus vel Uncus dicitur, Gr. ῥχθύτὸ, vide Ichthya. Legatur apud Hipp, ὄννξ, i. de superstet. V. I. Tandem Pharmaceutice significat vel Conchylii speciem, quae Blatta Byzantia dicitur. Vide Blatta. Vel GsrnmaIn, quae & ὀ,υχύτης dicitur, qttod illi sit candor unguis humani, quamvis Ruland. varii celoriS Onyches recenseat in Lexic. Igneas, nigras, corneas &c. Prolixiorem hujus descriptionem vide apud ChiOcc. Mus. Calc. s. 3. p. 209.seqq. Alabastrum quoque ἄνυχα Vocari, testantur Chiocc. d. I. & Schroder. l. 3. e. S. «. 2. Vide Alabastrites. Quid Gal. intellectum voluerit per ’δενχα aromaticum, l, I. de C. M. S. L. c. rl sere ad sin. non licet certo determinare. Unguis, ὄνυξ, etiam etiam Botanicis vocatur extremitas candicans illa in foliis florum rosarum, qua affixa sunt calici dicti. Tabern. l. 3. Hist. Stirp. c. Ioo. Ooeides, ὠοειδὴς i dicitur etiam humor aqueus, vel albugineus in oculo, qui & magis usitato nomine ὑδατοειδὴς vocatur. Gorr. Linden. l. t. Med. Physiol. c. i o §.42. Oogla, Lac ovis permixtum, Aët. & .AEgin. i. 9. r. 5. Oon, ὤον, Lat. Ovum, quid communiter significet, notum est Nimirum est peculiaris conceptus in animalibus, praesertim in volatilibus, c testa (quae & cortex & vestis ovi vocatur, Keuch. ad Sam. p. 205.) membranis, albumine & vitello constans. Inter ova gallinacea esse usitatissima ad victum & medicinam, patet ex Gal. l. 3. de Al. Fac. c. 2 2. I. 11. de S. F. §, Ovorum facultas , & alibi C. Hosman.i. 5. Inst. Med. C. 21. Deodat. Pand. Hyg. l.i. c. 39. Schrod. I.5.cl.2.n.5 5. Fr.Hofirl. in clav. ad h. l. Aldrov. S.I4. Ornithol.c.s. lunken. Chym. Exp Cur. part I.sect. 2. c. 6. p. Iz^.seqq. Verum Anatomici etiam hodierni extenderunt ad omnem conceptum à mare & foemina proficisttentem, utriusque pariter virtute praeditam, ex quo uno unum fit animal, uti descripsit & prolixe expoluit Harvejus de gener, anim. Ex. 16. Ovum respondere mundo vult Paracels. Paragr.,tr 2. de Astronom. Ovum aureum vernacule vocatur Antidotus, vel Electuarium de ovo, cujus descriptio habetur in Dispensatoriis. Spagyricis Ovum Philosophorum vocatur Lapis Philosophicus & Benedictus, Ovum Hermetis , quod ovisorme Philosophicis operationibus inservit. Ruland. & Iohnl. Jung. Th. Chi fiol. I. p. 18. 41. 2 89. et alibi. Uterum quoque Ovum dici ab Epicuro vult Rolfink. de part. gen. P. II. c. II. De Ovo Crocodili, ut & Gall. centenario vide eund. d. 1. c. 44. 45. Quaere etiam in Eph. Nat. Cur. Vide Ovum. Oonae vocabantur quaedam gentes ex argumento, quod avium ovis victitarent, ut ett ap. Jul, Alex. I. 13. Sal, c I 2. Opalus, Opali, dicitur Gemma pretiosa, cujus matet est India; c- lor varius, utpote in qua carbunculi tenuior apparet ignis, & Amethysti fulgens purpura, & Smaragdi virens mare Magnitudo ejus nucis avellanae. Propter eximiam grauatn vocarunt παι δερωΐα, & privatum genus Sanguton Indi dvcunt. Rul. & Iohns. Chiocc. Mus Caleo! sect 3.pag.2o7. 208 Lib, S. A. Ch. l. 7 cap 2 I. et 7. III. Oper p 89. Rolf O. & Μ. Μ. Sp. l. 8. s i c. t I. De Opaio lactttio όί ratione effingendi illum vide Acta Philosoph. Oidenburgii An. idàS.rnens. August Ope, ὀπὴ, significat foramen, diciturque de foramintbus cranii, Gal. l. p. de V. P.c. I. Vid. Cafp. Hoftn. iom. in Gal d l n. 659. qui vertit per fenestram. Operatio, ἐργασία . idem est in genere, quod Actio, videlicet rnotto effectiva. Gal. I. 6. de H. & Pl. esco. c. I. Vide Actio. Verum hodiequs usitatius dicitur de actionibus Medicis artificialibus, qualsS fiunt operationes chymicae, pharmaceuticae, chirurgicae. Dicitur & Gr. ἐγχείρησις. Vide Encheiresis. De ipsis medicamentorum effectibus saepe quoque usilrpatur v. g. à Willisio, qui Operationes medicinales, earutnque caussas ceu sititu necessarias commendat. Ph. Rau P.l.s. I.C. I. & Operationes Emeticas describit, d. l. s. 2. c. 1. Operculum, πῶμα, dicitur id, quo aliquid tegitur aut occultatur, lta opercula in machinamentis parantur, ut maichinationes sqb ipsis occultentur, ne idiotis pateant. Oribus, de machinam, c. 5. Operimentum, σκέπασμα, ἐπίβλημα, idem quod Tegumentum, dicitur, quod forinfecus imponitur defensionis alicujuS gratia; uti funt vestimenta & sirnilia. Gal. I. 7. de V. P. c. 22. Operimethiolim, est minerarum spiritus. Dorn. in Diction. Paracels. Ruland. & Iohns. in Lex, Opheleo, ὠφελέω, significat utilitatem affero, juvo, prosum. Ejus contrariam βλάπτω, noceo, de quo sijpra vide Blabe. τὸ ὠφελεῖν ferio inculcat Hipp. & Medicus sibi commendatam habeat ex aureo illo loco t ἀφελεπά καὶ μὴ, δλἀπ-πιν, Prodesse, aut non nocere, ex i. 1. Ep. s. 2. t. 5o. Vide Galen, in comrn. ad lt.l. & C.Hofm. orat. Ifag. II. p. Iay.seq. Prodesse est Medicorum, Linden. .Ex. XIII. §. poi.seqq. Ophiasis, ὀφίασις, dicitur spectes Caloitiei, Lat. Area. Vide Alopecia, Calvities. Dicitur affectus capitis, quo capilli decidunt certis spatiis in serpentis similitudinem, folaque figura differt ah Alopecia. Gorr. Castelli Gal. l. 2. M. Μ. c. 2, et 1. I4. c. 17. Ophis, ὄφις, idem, quod Lat. Serpens, nomen generale animalis reptilis venenati, cujus variae dantur species & differentiae, quaS vide prolixe apud Aldrov, in Histor. Serpent. & Dracon. Spagyricis Serpens & Basiliscus fapientum dicitur Mercurius sublimatus sitmmo studio. Tfc, Ch.1 Vol. III. p, 400. Libav. Tom. III. p. 247. Serpens spiritus castitatis, id est, Mercurius. Rul. & Iohns. Ophites, ὀφίτης, Latine dixeris Serpentinus, sitii. lapis, est marmor maculosum, in modum serpentis, cujus tres spectes constituit Diotcor. l. y.c. 162. omnibusque vim peculiarem contra capitis dolorem & ictus serpentum tribuit alligatis. Jung. Scbroder. I. 3. c. 8. n. I4. Fr HOfrn. in clav ad h. l. Rul. & Iohns. in Lex. Chiocc. Mus. Calc.sect. III. p. 379 Meminit & Libav. S. A. Ch. l. I. c, I4. An vero Gal. ὀφίτης, cujus virtutem descripsit I. .9. de S. A. Fac. inter lapides, de Marmoris specie sit intelligendus, dubitandum adhuc videtur, quia & ille in dubium vocat, an recte inter lapides numerati debeat, quod tamen de marmore minime dubitandum.. Imo Schrod Ophdtea marmor instar porphyriiis duriisituum descripserit. Ophrys, ὀφρὺς, Latine Supercilium, pars inferior frontis, quae pilos habet, & veluti terminus hujus. Vel funt ipsi pili In frontis fine supra Oculos excipieutes ea, quae à capite defluunt, ne in Oculos delabantur, uti descripsit Barthol. i. 3. An. c. 8. Geminum igtur seeundum Oculorum numerum occurrit. Meminit Graeci vocabuli Hippocr. 4. aph. & 7. aplt. 73. Jung. DieterictI. «. 64I. nec non Lind. Med. Physiolog. l. 2. c. io. §. 76. Supercilia quoque vocantur partes in ossibus ad sinuum orbem instar labiorum prominentes & simul profunditatem augentes, Barthol. ltbcil. 4. An at. c. 2. in sin. Ophthalmia, ὀφθαλμία, sumitur late, & stricte  : Late pro omni oculorum morbo, praesertim doIors. Stricte notat inflammationem oculi, vel potius tunicae adnatae in oculo ctttn rubore & dolore, aliquando fine, aliquando cum lachrynearum profusione, proveniens à sanguinis ichorosi effervelcentiS in venulis stagnstione & Impedito refluxu. Celso Latine vocatur Lippitudo. Meminit Hippocr. 3. a. i I. I 6. et 6. a. I 7. & alibi. Hujus fpecies est ξηροφθύλμία, Lippitudo sicca, quando nullae lachrymae effluunt. VIde Dieterich. n.638v etssa. Foës. Oec. peg.475. Hildan. Cent. 4. Obs. 14. ψι Cent, 5. Obs. Iy.seq. aliosque plures Autores. Ophthalmiater, ὀφθαλμιάτρος. Vide Oculista. Ophthalmodulia, ὀφθαλμοδουλία, Latine significat ministerium ocull. Quo nomine Insignivit suum tractatum Germanicum GeorgiuS Bartisch, sicut legitur in Actis Erud. Lips. Ann. I70O, m. Majo p. 133. Ophthalmos, ὀφθαλμὸς, ὀφθαλμικὸς, Ophthalmicus. Vide Oculus. Opiatum sumitur late, & stricte. Late pro omni confectione vel electuario, quod consistentia respondet confectionibus veterum & antidotis, quae opium recipiunt. Diciturque alias Conditum, vide stipra Conditum. Schroder. I. 1. c. 3. Legitur & in foeminino Opiata, Forest. lib. 28. Observ. 58. Stricte pro confectione narcotica, quam ingreditur Opium. Ita sutDsit Helmont. passem in scriptis suis, Weker. Antid. Gen. lib. I.c. 30. Willis Pharm. Rat, P. r.sect. 7. c. i-seqq, dii. Brut. P. 2. c. 3. et S. Paracelsus quoque ah Opiatis stricte dictis febris quoddam genus vocavit Opiaticum, eum insigni effervescentia languinis conjunctum, ita ut Opiatis curetur. Tab. IX. de generatione febrium. Utramque significationem explicaVit Morell. Farm. rem. l. I.s. 2. C. 2. Opifex, Opificium, δημιουργὸς, δημιουργία, generaliter dicitur de omni artifice, vel opere. Vide Demiurgos. Specialiter pro artificibus mechanicis & operibus eorum illiberalibus, quae significatio non est hujus loci. Opinio, δόξα, ὑπόθεσις. Vide Doxa. Hypothesis. Sumitur & prO imaginaria peritia, & dicitur Gr. ὄιησις, vide Oeesis. Hujus speciosae scientiae & fallacis fructus est, ut fluctueS inter varia consilia : nihil libere velis, nihil absolute, nihil semper, hoc hodie spernaS, cras appetas, imo ne hora tecum esse possis, verbis Lind. Ex, l. §. 16. Jung. Ex. VI. §. 8, Est quoque opinio Via & ratio; qua pervshire nonnulli contendunt ad veram Philosophiam. Hac nititur Philosophia moderna Cartesiana & Spagyrica, de qua vide Th. Chym, Vol. 1. pag. I95. & It.43. / Opion, ὄπιον, Opium, dicitur succus papaveris, quem alii Lac, vel Lachrymam vocarunt. Gal. l. 2. de Antidot. c. 7. Gorr, da cujus historia vide Dioieor. l. 4. C. 65. lnterdum confunditur cum Meconio, vide Meconium. Interdum strictius .sumitur pro succo vel lachryma stillante ex capitibus papaveris albi, leviter incisis. Schroder. l. 4. cl. a. n. 314. Fr. Hofrn. in clav. ad h. i. Helmont. tr. Pkarmacop. ac Dispens. n. 12. Willis supra d. l. Accuratius adhuc hodieque examinarunt D. D. Wedelius in Opiologia & peculiariter ejus vim diaphoreticam demonstravit B. D Midi. Etmiillerus in Exercit. h. tit. lunken. Chym. Exp. Cur. Part.I.s.q. c. 11. p. z^z.seqq. Opismos, ὀπισμὸς, vocatur Collectio Opii apud Dicscorid. i. 4. c. 63. & ex eo Plin, l. 20. II. N1, C. 2 8. allegante Hartmanno trsct. Pelshoveri de Opio Theor. IV. quaesi. I. Hanc Libavio ignotam suisse scribit idem d, l. Theor. VII. quaesi. 3. Opisthobares, ὀπισθοβαρὲς, vocatur collyrium quoddam, ad asperitates palpebrarum efficax, cujus defatiptio habetur ap. Aët. i. 7. ex Orihssio. Quod alias etiam nominibus άρμάτι.ν καὶ ἔυτονον, tradit appellari. Gorr. Opisthocheimon, ὀπισθοχειμὼν, vocatur extrema hyerns , aut frigus in extrema byeme. Hippocr, l. de Humor. VII. 12. lib. 1, Epid. s. II. t. 4. Vrde Foës. pag. 458. Opisthocranion, ὀπισθοκράνιον, Occiput vel Occipitium. AEginet. l. 6. c. 2. Vide Inion. Opisthocyphosis, ὀπισθοκύφωσις, s.pinae dorsi in posteriorem partem contortio. Dicitur & simpliciter κύβωσις, de qua suo loco. Gorr. Opisthotonos, ὀπισθότονος, est species eonvulsionis, quando corpus in partem posteriorem con. vullitur. Vide Convulsio. AEgri hoc morbo laborantes vocantur OpisthotoKtci. Scribon. n.IIo. Gal. I.7. de C. M. P. G. c. 6. 14. Opiter vocatur infans, cui isnortuo patre avus est superstes; notante Roderic, à Castro l. 4. de nat. mul. c. 2. p. m. I78. Opium, ὄπιον. Vide Opion. Opobalsamum, ὀποβάλσαμον. Vide Balsamus. Opocalpason, Opocarpason, ὀποκάλπασον, ὀποκάρπασον, succus arboris Calpasi, Myrrhae similis, sed venenatus, exitialis, & strangulationem inducens, teste Galen, l. I. de Antidot. c. 11. & Lang. lib, I. ep. 62. Chiocc. Mus. Cale fect, V. p. 636. Opodeltoch, nomen Emplastri non solum vulnerarii, sed & ad alios morboS externos, refertur ap. Parac. cujus passim in scriptis suis facit mentionem, praecipue in ChirurgicIS, & quidem diversis descriptio- nibus. Vide l. de ulcer. & apostemi c. I. et 33: in Apocryphis de vttlner, testicul. et praelect. Chirurg, c. 3. Dispensatoriis vero hodieque receptis inserta est descriptio Emplastri Opodeltoch D. Mindereri, quae videatur cum animadversi Zwolferi. Opopanax, ὀποπάναξ, succus Panacis Heraclti. Ejus historiam & modum colligendi cum virtute Medica lege apud Dioscor. l. 3. c. 53. Gal. l. 8. de S. Fac. & l. 3. de C. M. P. G. c. e. Schroder. I. 4. cl. 2. n. 395. Fr. Hofm. clav. ad h. l. Rliod. ad Scribon. n. 82. Opopia, ὀπώπια, Hippocr, dicuntur oculorum offa, l. de ossium nat. V. 6. Foës. 5.456. Opopyron laudani est Paracelsi remedium, quo febris & ejus dilatatio pellitur. Dorn. in Dictum. Paracels. Meminit vero Theophrast. lib. 2. de vit. long. cap. 5. Opopyra dicitur succus quasi ignitus ab ὀπός, succus, & πῦρ, ignis, & est nome.. Confectionis contra morbos spas.moticos & paralyticos in Antidotar. Nicolai Operum Mesuae fol. m. 386. seq. quam etiam commendavit Johannes Gadesolenius Anglicus in Rosasica Angl. in spasmo & tortura oris pag. 121. alibique. Opopyra magna sanctis Cosmo & Damiano attributa legitur apud Hartmann. de Opio Theor, IIXi quaeff I. Opore, ὀπώρη, duplicem obtinet significationem. 1. Dicitur de certo armi tempore, videlicet extrema aestate , sive altera, vel etiam tertia aestatis parte, seeundum varias veterum divisiones. Gal. l. 1. de Antid. c , 13. com. q. de hum. t. 19. l. de cib, bon. & mal. succ. c. 8, quod nonnulli describunt à Canis ad Arcturi ortum ex Poëtis, Rolfink. Ο. ac M. M. Sp. in addendis , p. m. 150. Alii ad ipsum Autumnum referunt. 2. Significat ipsos fructus, dicto tempore maturos, inter quos praecipue fuerunt ficus & uvae. Interpretes quoque plerumque exponere solent per Poma, ln hac significatione legitur apud Hippocr, lib. 5. .Epict. XV, 4. XXIII. 4. et l. 7. XL. 16. l. de int. aff XXIIXi 3. 9. XLV. 2. 18. Gal. l. 7. M- Med. cap. 6. Jung. Jul. Alex, in Annot. ad h. l. Adde Mercur. I. 2. V. L. cap. 3. et 6. Oporice. ὀπωρικὴ, nomen medicamenti est ex fructibus compositi. Fit ad dysentericos, stomachique Vitia in congio musti albi lento vapore decoctis malis cotoneis quinque cum suis seminibus, Punicis totidem, sorborum sextario, & pari mensura ejus, quod Rhun Syriacon vocant, croci semuncia, coquitur usque ad crassitudinem mellis. Haec ex Plinii l. 24. II N. cap. Ia. sin. refert Gorr. Gal. vocavit δι irrnsor eandem fere descriptionem ponenS, l. 8. de C. M. S. L. cap. 3. Oportet, χρὴ, δεῖ. Ejus significatio ex Grammaticis nota. Vocabulum vero notatu dignissimum & frequentissimum in Medicina, qua Medicis, qua aegris. Vid. Dieter. n. I77. ubi Medicorum Oportet explicat. AEgrorum oportet consistit in obsequio erga Medicos & tolerantia. Vide Obedientia. Helmon. tius restrinxit ad Neceffarium, quo vitae mediae qualitates remanent in transmutatis, & propterea vocarit Magnum Oportet t tract. h. sit, n. Io. Magnum Oportet est tribulus, & spina terrae, in vita media hominis, de quo in sing, tr. Explic. vocab. Helmont. in sine operum. Opos, ὀπὸς, Latine Succus ; praesertim Plantarum crudus, sive expressus, sive sponte manans vocatur. Gal. l. 1. de S. Fac. c. 36. sin. Idem fere, quod χυλὸς vel χυμὸς, i. 6. d. sit cap- r. et l. 9. in procem, ad quae loca vide Jul. Alex, in Annotat, Stricte vero dicitur & καὶ ἐξοχὰ, de Silphii vel Laseris succo, eX Hippocr. I. 2. de morb. XXXIX. 12. 24. Aliquando tamen addidit ipse σίλ.φιον, vide loca apud Foës. pag. 458. Quid sit ὀπός Κνρηναικὸς, succus Cyrenaicus, vide apud Rbod. ad Scrib. n. 67, Lang. l. I. ep. 61. Vide Succus. Oppango, ἐγχρίμπτω. Vide Enchrimpto. Oppidanus, ἀστεῖος, quid significet, notum est. Vide infra Rusticanus. Oppilatio, ἔμφραξις, στέγνωσις, idem, quod Obstructio, & quidem arcta, notante Rhodio in Lex. Scribon. ex Barthii l. 4o. Advers. c. 4. Helm. de Lithias. c. 6. n. 23. Hinc & Oppilativus, idem, quod Obstruens, Obstipans, στεγνωτικὸς, diciturque de medicamentis. Rul. & Iohns. in Lex. Oppletio, idem, quod Repletio, Impletio, πλήρωσις. Vide Impletio. Opportunitas, καιρὸς, ἐυκαιρία. Vide Cæros. Oppressio, θλίψις, κατάθλιψις, idem fere, quod Compressio. Vide Compressio. Dicitur de cordis & prae, cordiorum anxietate in febribus ardentibus, à sanguinis turgescentiS, vel coagulativi impedito per pulmones & cor transitu, Forest. i. 7. Obs. 2I. Schol. & 30. Schol. Oprimechiolum Paracelso dicitur omniS fumus ex aere, l. 2. de Jsrt. tr. 2. c. 2. iit Not. &fragm. ad h. l. Opsarion, ὀψάριον, significat pisciculum, de quo vocabulo vid. Lind. Ex. XVI. § . 61. seqq. osisaedJicf, parvus pisciculus. Lang. /. I. ep. 59. Opsigonos, ὀψίγονος, sero natus. Epitheton dentium molarium novissimorum, qui jam adultis nascuntur, κρα,τὴρες, καὶ σωφρονιστήρες, etiam dictorum. Gorr. Vide Cranter. Opsis, ὄψις, apud Hippocr, sumitur pro ipso oculo, uti patet ex libello περὶ ὄψιος, et I. 2. Prorrk. XXIIXi 23. 27. 28. etc. vid. Foës. p. 474. Alias dicitur de ipso sensu videndi, sive susa, qui merito inter sens.us quinque externos palmam sibi vendicat, oh celerrimam perceptionem etiam àd loca maxime distantia pertingentem, & sub specie subtilissima comprehendentem, cujus descriptionem & modum vide in Physiologicis, praeiertim etiam apud Willis An. Bruu P.f. item novam Visionis Theoriam tradidit alias Regiae Societ. Angl. Socius, Wilhelm. Briggs, uti patet ex Act. Erudit. Lips. 1683. Significat quoque apud Hipp, ὄψις externam faciem, sive formam totius corporis, v. g. aegrorum, quae varia habetur, 4. de R. V. l. A.t.ep. unde & ostentationem notat, 3. de arstc. t. 27. Lat. quoque visio pro apparentia accipitur. Hinc describitur, quod visio sit supernaturalis spirituum apparilio, hominum oculis quodammodo conspicua, Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Ops metallum, id est. Argentum vivum, Rul. & lohns. Opsomanes, ὀψομανὴς, dicitur, qui aliquo cibi genere ad insimiam usque delectatur. Linden. Ex. XVI, §. 161. Opson, ὄψον, Opsonium, perperam Obfonium, generaliter denotat omne id, quod praeter panem & vinum mensis imponi solitum est, Athenaeus /, 7. restrinxit ad omnia igne cocta; s.ed J. Alex, dari quoque multa cruda obfonia asseruit. Hodieque strictior significatio usitatior videtur, qua dicuntur epfonia illorurn pleraque, quorum ratio conjunctas patitur cum alimento medicamenti vires. Plura vide apud d. Alex. l, 18. Sal. c. r.feqq. Ars parandi rue Obsonia vocatur Obsanatrix, Gr. ὀψαρτική. eidem d. l. pertinet ad Coquinariam. Meminit τοῦ, ηψων quoque HIppocr. i. I. de morb. mttl. LXIII. 37. XC1. 13. I4. Jung. Foës. Oec, sag- dTN Optesis, ὄπτησις. Vide Affatio. Hinc ὀπτὸς, assus. Rul. Calor excedens temperiem abustivam dicitur Optesis, Th. Ch. Vol. V. p. 433. Vide & Vol. IV. pag - 39 5. Opticus, ὀπτικὸς, Viforius, sive ad visum pertinens & conferens. Ita nervi optici, spiritus optici, sive visorii, passim apud Medicos veteres & recensio res leguntur. Optica quoque dicitur pars Mathematicae scientiae, unde ὀπτικοι rosist, ὀπτικαι υπσθετέις, leguntur apud C. Hoftn. C. in Galen. de V. P. n. 55 i. 7yy.seq. Optica medicamenta vocantur, quae oculis & visui conferunt. Opticarum pilularum meminit LatIg. I. 3. ep, I. c. 8. Opus, ἔργον, vide Ergon. Opera Chymica dicuntur Vcl labores, vel effectus, qui prodeunt ex laboribus. Opus trium dierum quid vocetur, vide in Th. Ch. Vol. II. p. 43. Opus mulierum & puerorum Vol. III. p. 39. et Vol. IV.p. 818. et 894. Opus Veris, AEstatis, Autumni, Hyeruls, p. 13. 17. et.'. Vol. III. Ora, ὤρα, idem, quod φροντὶς, vel μελέτη, curam significat, Gal. in expl. voc. Hipp- C. HofiII. com. in Gal. de V. P. It. 294. Unde άρἐιυ , curam gero. Gal. d. l. Gorr. & Erodam Onom. po 124. e, Ora, Lat. Graece dicitur ἐσχατιὰ, & notat extremitatem uniuscujusque rei. Ita ora ulceriS, h. e. ejus extremitas, legitur apud Scribon. Larg. «.I4o. Vide Rliod. in Lex, Scribon, Oraculum, χρησμὸν, referri potest inter insomnia, & describitur, quod sit ea visio, quam superi ad aliquid agendum, vel evitandum denunciant. Casp. Rejes C. El, q. 37. n. 3. Orale, id est, vas. Rul. & lohns. in Lex. Oratio, λόγος, idem, quod Sermo, λαλιὰ, Locutio. Vide supra Lalia, Locutio. Est autem breviter compositio nominum ( fubintellige & verborum ) Gal. I. desophism. in verbo connng. c. 3. Oratio animi fensum aperit & tantum non est animi interpres, com. 2. de Humor. 1.3. Hinc debet esse moderata, quae diluciditatem efficli, C. 3. de arstc,t. 55. cum orationis virtus sit perspicuitas, vitium vero obscuritas, 4. de R. V, I. A, t. 18. Orbiculare, epitheton est ossiculi quarti auditus. Vide Cochlear. Orbiculus, σφαιρίον, κυκλίδιον, aeuuivocum est, diversisque rebus tribuitur, lta Orbiculi in machinis dicuntur, qui struuntur ad trochlearum motionem, quae per se sunt immobiles & collocantur in medio earum, Oribas. de machin. c. 4. Orbiculi quoque idem funt, quod Rotulae in Oflic. "Wecker. Ant. Gen.lu.c.42. Orbiculi etiam vocantur patticulae catenarum. Ephem. N. C. A. Ili, Obs. 141. Orbis, σφαίρα, κύκλος, etiam homonyrnon est vocabulum, variisque rebus tribuitur. Vel enim notat figuram circularem, & ita idem est, quod circulus, κύκλος. Vide Circulus. Qua de caussa etiam tribuitur non folum partibus corporis rotundis t ita oculi dicuntur orbes, teste Keuch. in not. ad Samonic p. 231. sitd & totus Mundus dicitur Orbis, qui Graece κόσμος, vide Cosmos; & in specie Orbis terrarum. Vcl est etiam nomen piscis marini, ob rotunditatem globosam Orbis dicti, durissimi, cujus historia cum speciebus & usu traditur ab Aldrov. l. 4. de pisc. c. 15. Et egregiam Orbis scutati figuram exhibet Chlocc. in Mus. Calceol, s. 1. p. 90.91. Orbita, τροχία, in genere significat peripheriam circularem, in qua aliquod corpus rotundum locum scium obtinet, vel etiam ipsam corporis rotundi superficiem, v. g. Orbita Lunae &c. In Anatomicis speciatim Orbita oculi frequenter occurrit, h. e. antrum sive cavitaS illa, e processibus ossis frontis ad canthos oculi protensis & osse maxillae superioris illis conjuncto constans. De qua Orbita oculi singularem observationem habet D, R.uyschiuS, quod vulnus penetrans orbitam cculi fuerit sethaie propter superioris partis in illa te-t nuitatcm, Cent Anatom. Chirurg Obs. LIV. Orca, ὄρκη,-nomen piscis cetacei marini Delphino similis apud Ro.del. & Aldrov. i. 1. de cetis c. 6. Orchea, ὄρχεα, idem, quod ὄσχεος, h. e. scrotum. Galen. in erp. voc. Hipp, ubi tamen quidam codices legunt ὄρχεος. Gorr. Nobis mendosa haec lectio videtur. Vide Oscheos. Orchilus, ὀρχίλος, idem, quod τροχίλος, nomen avis, aliaS Regulus dictae, de qua sic. RE, Aldrov. l. I7. Orntthol. C. I. Orchis, ὄρχις, dicitur Lat. Testis vel Testiculus, corpus glandulosum, molle, album, tereS, generationis pars organica. In plurali ὄρχοις, testiculi. Loca, ubi Hippocr, usus hoc vocabulo, vide apud Foës, p. 464. Eorum vero accuratam descriptionem & usum vide in scriptis Anatomicis, & inter hos Bartholin. i. I. c. 22. & adhuc curiosius delineatam Testium masculorum structuram exhibet D. Bidloo Anas. Tabul. XL III. XLVl. & in sexu foeminino Barthol. d. /. cap, 26. Vide supra Didymi, & paulo inferius Ovarium. Orchos, ὀρχὸς, idem, quod ταρσὸς & ὀρχοὶ, à quibusdam dicuntur extremi palpebrarum ambitus, unde excrescunt cilia. At ὄρχοι, plantae ordine positae, sive Plantarum ordo. Orchotomus, ὀρχοτόμος, dicitur, qui testiculos exscindit, uno verbo Castrator, quamvlS & ad Herniotomos referatur. Vide Castratio. Orcus, ἅδηςᾅδης, idem, quod Infernus, proprie locus damnatorum, cujus significatio ad fcrum Theologicum spectat. Ignis quoque subterraneus, quein in medio terrae copiosissimum aestuantissirnumque nonnulli credunt existere, vocatur Orcus vel Barathrum. Th. Chym. Vol. V.p.;II. Divinum in morbis, ab Hippocr, excogitatum Orcum Platonis vel Plutonis appellare non veretur Helm. tr. de Ideis morbor. n. 26. De Orco Orphei, Hermetis , ficticiis, lege judicium Lihav. T. IV. Oper. pag - I4I. Ordeum, κρίθη, ponitur sine alpiratione pro Hordeum passim apud antiquos Autores. Vide Rhod. in Lex. Scribon. & Indicem Galeni Frobenian. Ordinatus, τεταγμένος, epitheton pulsus, qui pari semper numero paribus partibus & statis ictus suos servat periodis. Gal. de puls, ad tyron. cap. 6. Ordo, τάξις. Hujus vocabuli significatio aliunde nota. Quemadmodum vero Ordo merito admirandus est in natura & rebus naturalibus; ita quoque Medicis in suis actionibus & sermonibus curae cordique esse debet, quamvis notaverit Gal. veteres otationiS ordinem neglexisse, c. I. desract. L r. et cap. I. de iis, q. in rned. f. 7. Hodieque vero Doctores magis iurt solliciti de ordine servando in tractanda & docenda Medicina. Hinc & Rolfink. non dubitavit, scripta lua titulo Ordinis ac Methodi insignire. Quantum in Chyrnicis situm sit in observatione ordinis, passim inculcatur in eorum scriptis. Quaere in Indice Theatr. Cbym. per Volumina I. IV. V. & VI. Orecticos, ὀρεκτικὸς, id est, appetitum excitans, usurpatur de medicamentis, de vino & aliis, apud Dioicorid. l. V. c. I3. et alibi. Oreitypie, ὀρειτυπίη, montanus labor, unde ὀρείτυποι dicuntur, qui ex montibus ligna, lapideS, & id genus alia in urbes delerunt. Occurrit apud Hippocr, l. 6. Epid. s.j. t. 17. Vide Gal. in comtti. ad h. l. Oremone significare morbum eX Amato Lusitano constat centur. IV. curat. 71. & quidem desperatum vel lethalem, fed qualem, hariolari non licet, cum ignoretur, an vox sst Hebraea, Arabica an alia exotica. Orexis, ὄρεξις. Vide Appetitus. A Paracelio & Heirnontio Orexis sumitur pro ardore stomachi passim in scriptis eorum, quae loca quaerantur in Indicibus. Nobis enim non licet omnia compilare, nec libet. Organon, ὄργανον. Vide Instrumentum. Organopoeotica est ars, bellicorum instrue, mentorum inventrix. Dorn. Rui. & lohns. Orgao, Orgasmos, ὀργάω, ὀργασμὸς, Latine Turgeo, Turgescentia, Turgentia. Emphatica sane vocabula apud Hippocr, quorum propria significatio est, ardenter appetere coitum, & desiderio libidinis incendi, ubi semen turgens excretionem suam desiderat & urget. Quam significationem postea transtulit Hippocr. & cum hoc ejuldem discipuli ad humores excrementitios, superfluos & praeternaturales, qui in corpore, Vel hinc inde agitati, vel effervescentes & p. n. fermentati, tui excretionem postulant. Hinc pravus humorum motus & impetus cum stimulo e.Xcretionis dicitur Orgasmus. Verbo usus est Hippocr. I. aphor. 22. & 4. aphor. Io. Vide Gal. comm. ad haec loca. Adde Foës. Oec. p. 459, seq. Dieter. n. 624. Lind. Ex. VII. §. 48. Jul. Alex. Not. in Gal. l. n. M. M. c. 15. et in l. 8, de C.M.S. L. c. 3. Exercit. nostras de Remoris purgat, Disp. II. §. 3 i. et Disp. V. §. 27. Orge, ὀργὴ. Vide Ira. Orgia, ὄργια, Hippocrati idem sunt, quod μυστήρια, arcana, mysteria, uti patet ex Lege illius in sine & in orat. Theffali stiti ad Atheniensi n. 144. Vid. Erotian. Onom. p. 8r.f. ici. Foës. p. 460. Orgilos, ὀργίλος, idem quod ὀξύθυμος, dicitur is, qui est. praecipitis irae& acerbae, qui levissima de cattfla in iracundiam acerbam fertur, ob rationis imbecillitatem. Legitur apud Hippocr. I. I. Efftd.s. 2. t. 78. Foës, p. 461. Jul. Alex. iib. 3. Salubr. c. 3. Orichalcum, ὀρείχαλκον, ὀρίχαλκον, ὀρείχαλκος Vide Aurichalcum, Dicitur as Cadmia fofiili tin&um, factitium. An tale unquam fuerit nativum & foilile, certo non constat. Gorr. Lifiav. Orichalcum ex aere, cadmia fornacum, lapide calamin.ati & calaemo fieri, scripsit. S. A. Ch. l. 7. c. 24. ubi etiam statuit Nativum , quod est aes cttrinum in Fundutibus inter MeXicum & Dariern Americae fodinas repertum. Orichalcum nobile parari ex argento, cupro, lapide calaminari, addito saepius vitro vel etiam magnesia, docet idem Tom. III. pag. 204. seq. Orichakea sila leguntur apud Rul. in Lex. Junge Jac. le Mort Metallurg, contract. pag. 271. Oricia, epitheton Terebinthi, ab Orico, civitate Epiri, juxta quam nascitur Terebinthus. Keuchen. ad Sammon. p.  214. Oricilla, pro Auricilla, quemadmodum &Ores antique pro Aures. Oricularis, Oricularius, pro Auciculacis, dicitur de Clystere, de Specillo, apud Celsum, i. 7. cap. 26. et 30. l. 5. c.28. et I.6.C.I8, Rhod. ad Scrib. n.qp. Keuch. d. l. pag. 87. Oriens, ἀνατίλλων, ἀνατολὴ, proprie dicitur de loco, vel plaga coeli, in qua fol oritur & supra HOrizontem ascendit. Cui opponitur Occidens, quamvis Helmont. negaverit, contrarie opponi tr. Natura contrar. nese. n. 38. Oriens Microcofmi est in Pyloro, Paracelsi de Colica. Oriens quoque Spagyricis dicitur urina, s.al urinae, item vitriolum, Oleum rubrum, rubinus, mas.culus, aries, quae omnia sunt aenigmata Spagyrica. Ruland. & Iohns. Orificium, στόμα, fere idem, quod Os, oris, notatque meatus extremitatem apertam. Ita duo Orificia in ventriculo dicuntur : unum Stomachus; alterum Pylorus , Barth. l. I. Anat. cap. 9. Ita vasorum naturalium, ut sunt venae, arteriae, extremitates apertae, dicuntur orificia, quemadmodum & Artificialium passim in scriptis Medicis. Originalis, Originarius, epitheton morborum, idem significans, quod Protopathicus, Idiopathicus, Essentialis, de quibus nominibus alibi. Usurpavit vero aliquoties D. Richartus Morton in sua Phthisiologia l. 2. c. 1. 2. 6. 7. etc. de Phthisi pulmonari à mala dispositione pulmonum primo instanti dependente. Origo, ἀρχὴ, idem, quod Initium, principium. Vide Initium. Oriolus, χλωρεὸς, idem, quod Picus, nidumsuspendens , cujus descriptio legitur in Aldrovand. l. 12. Ornithol. c. 39. Orion, ὠρίον, nomen proprium Deastri gentilis habiti prr? filio Jovis, Neptuni & Mercurii; de quo Poëtae fabulantur, ictu fcorpii periisse, cum Dianae vim inferre conaretur. Keuchen. ad Samonic. pag. it65. Translatps deinde inter sidera, & mentio illius fit iri factis Literis. Hujus operationem in cadaver lupi esse, generare serpentes, finxit Parscels. de Pestilit. tr. 1. Orionius, id est, urinosus, Dicitur de spiritu urinae, vel sale urinae Unde Orionium Zvvingeri vocatur, quod est Tertius Orionis spiritus fixus, qui ex crassiore salfioreque parte lotii evocatur. Libav. S. A. Ch. l. 8. c. 29. Orix, fitibundae .AEgyptiae serae nomen, quae rncesta & quasi supplex caniculae ortum intuetur & lacbrymabunda Illius aestum deprecari videtur, Lang. l. il ep. 2. Orizeum, Idem, quod Aurum, Hinc Qri zeum fotiatttm aurum in tenuissimas bracteas malleo cusum. Orizeum praecipitatum est aurum in crocum fuum redactum ; adminiculo Croci Mercurii. Dorn. Rul. & Iohns. Orizeus liquor Paracello dicitur liquoI ex auro praecipitato paratus, cujus descriptio habetur Paragrapb. lib. 11. §. 3. & meminit ejus aliquoties alibi in illis libris. Orizeus color, est flavedo in oculis aut Urina, cujus etiam passim mentionem fecit idem. Orizon aeternitatis ( pro Horizon ) est virtus supercoelestis. Dorn. in Dictionario Paracels. Vide Horizon, ex Thëophr. I. 2. de vit. long. c. 2. Orms, id est, gallina, Rul. & Iohns. Ornamentum, κόσμος, dicitur de partium pnl- chrttudine, quae quandoque obscuratur ab carum utilitate, Gal. l. n. de V. P. c. I 3. Ornithias, ὀρνιθίας, nomen venti Aquilonarts frigidi, verno tempore spiritus, quando aves & litoundines rursus adveniunt. Legitur apud Hipp. i. 7. Epid. Ll. 2. Foës. p. 462. Orobion, ὀρόβιον, significare videtur Ervi farinam apud Hipp. /. 1. de morb. mul. CXXIll. 22. apud Erotianum est adjectivum, & redditum per russum, aut aequale oroho, οὺλον ὀρόβιον, verruca russei aut orobo similis. Onomast. p. 84. d. Orobo est vitrum metallinum. Dorn. Rul. & Iohns. Oroboeides, ὀροβοειδὴς, orobo similis-, dicitur de sedimentis urinae salvi coloris, quae hepatis colliquationem indicant, Gal. c. 5. in 6. Epid. t. 14. & 4. aph. 76e Foës. p. 463. Orogamo est Aurum. Rul. Oros, ὄρος.. Vide Mons. Dicitur & à quibusdam τὸ πεδίον, II. e. pars tota pedis superior, quam alii πολυσστοσὲ appellant, i, e. multorum ossium. Castell. Gorr. Orphnodes, ὀρφνώδες, tenebricosus, ab ὄρφνη, tenebrae. Legitur apud Hipp. 5. prognosi, t. 30. et 33. Gal. c. 4. in 6. Epid. t. 4. Jung. Foës. p. 464. ErOt. p. 79. c. Orphus, ὄρφος, vel ὀρφὸς, vocatur piscis quidam, sive litteralis sive marinus, cujus descriptionem & usum in cibis vide in Aldrov. i. 2. deptsc. cap. 11. Orrhagogon, ὀῤῥαγωγὸν, 11. e. Seriducum. Epitheton purgantium, quae alias Hydragoga vocantur. Utrumque Graecum & Latinum legitur apud D. D. Wedel. Am, Med. de Elaterio & Soldanella l. ll.sect. I. c.5.p.252. Orrhodeo, ὀῤῥωδέω, significat metuo, formido, & occurrit apud Hipp l. a Prorrh. XX. 4. l. 2. de fract, t. 6e. & sii. t. 17. l. 1. de morb. XLH. I. XCVl. 24. Jung. Erot. On.p. 83. 4. et Foës. Oec, p. 463. seqq. Orrhopissa, ὀῤῥόπισσα, quan ὀῤῥὸς πίσσης, est picis liquidae serosum excrementum, picis veluti ferum. Hoc legitur apud Hipp. l. de Ulcer. IX. Ii. Vide Erotian. pag. 82.S. Gorr. in des. TlicItur & σάιπανθος. Orrhopygion, ὀῤῥοπυγίον, rectius οὐροπύγιον, ultima pars spinae, qua vertebrae desinunt. Manifestius in avibus, quam in homine. Gotr. Illud in praepinguibus & altilibus grandius redditum gulae placuisse, & praesertim militum, testatur Bruyerin. de re cibar, l. 15. c, 18. Orrhos, ὀῤῥὸς, Lat. Serum, i. e. aquosa portio lactis & sanguinis. De illo Hipp. I. 4. de Morb. XXV. 28. XXVI. 9. de hoc Gal. l. 5. de V, P. c. y, et al.tbl. Serum hoc sanguinis uti per se est ιχὰμα, sive vehiculum ; ita per accidens & ex longiori mora degenerans fit excrementItium & urinae aliorumve liquidorum excrementorum materia. Plura de Sero sanguinis vide in Schenkii tract. b. ut, item apud Willis de febrib. c, I. ubi & de sero lactis egregie disseruit. Serum excrementitium etiam Ichoris nomine venit. Vide Ichor. Orrhos, ὄῤῥος, in penult. acuto notata significat vel ollis lacti extremum, ad caudam usque protenfum; quod & ὀῤῥοπόγεον dicitur, teste Gal. exeg. Hipp, vel Pecinaeum, sive lineam subter penem medium scrotum intersecantem, & per τάυρον ad anum usque tendentem ; quae & τραμίς dicitur ex Russo, Polluce, & Hefychio. C..st. Foës. p. 463. ab orrhos etiam est ὀῤῥωδε 'ς, quod Galeri, definit, quod ab orrho protenditur exeg. Hipp. Orthochemista, idem quod verus in Chemia artifex. Georg. Thomson in Explicatione quorundarn terminorum Artis Acui sitae Magneticae praemissu. Orthocolon, ὀρθόκωλον, quasi rectttl articulus, est articulationis vitium, quando ob durum aliquem tumorem rnufculi partem inflectentes non sequuntur, fed articulus perpetuo tenditur, nec inflecti potest. Galen. fcripfit ὀρθύκυλλον, 3. de artic. t. Ioo. Verum Fcës. priorem lectionem approbat, quamvis C. Hofm. in suis Notis ἀνεαδοτὸις ad h, l. 8c posteriorem lectionem non penitus rejiciat, cum videatur esse argutior compositio, si Tp cfsivtn apponatur ad latus ἡ κνλλότης. Orthodoron, ὀρθόδωρον, mensura est apud Graecos, qua rerum intervalla metiuntur. Est autem totum id spatium, quod inter primam palmae partem, καρπόν Graeci dicunt, & extremum medium digitum interjacet, Sic enim Pollux & Hsychius interpretantur. Continet autem digitos circiter undecim. Latine rectus palmus dici potest. Gorr. Orthomethodus, ὀρθομέθοδος, vocatur G. Thomson, d l, via reg.a aperta ac brevis, sive recta docendi, aut aliquid praestandi ratio. Orthopnoea, ὀρθόπνοια, quasi rectam spirationem dixeis, est magna lp randi difficultas, ut ncn aliter ea ficti possit, quam recta cervice & thorace elato, quod etiam iis accidit, qui velociter cucurrerunt. Qui sic affecti sunt, dicuntur ὀρθρπνοικοὶ, quia decumbentibus suffocationis periculum ob angustationem asperae arteriae imminet, vixque erecta cervice sufficiunt, dorfo nulli rei innixo. Caussam hujus vide in Asthma. Meminit Hipp. I. 7. Epid. VI. 6. Junge Gal. c. 4. de R. V. I. A. t. 2I. et c. 2. in I. Prorrh. t. yit. Foës, p. 461. Qui inflammationem vel pulmonum, vel faucium quoque caussam agnoscunt, confundunt Peripneurnoniarn, aut Anginam cum Orthopnoea. Orthos, Rectus, opponitur Curvo. Ita Vena recta legitur apud Hipp. 5. aph. 68. Vide Dieter. num. 6ip. Vide Rectus. Orthostaden, ὀρθοστάδην, adverbium apud Hipp, quod significat in erectum stando, sive more eorum, qui erecti stant: Et dicitur vel de exacte fanis, qui stant, ambulant, siiisque negotiis praesentiam suam accommodant, Lind. Ex. XIII. §. 22. vel de leviter aegrotantibus, qui nondum decumbere coguntur t in qua significatione sumfisse videtur Hippocr, i. 1. Epid. s. 1. t. 10. s. 2. t. I 2. 22. 4I. s. 3. t. 6 5. 66. Vide Gal. com. ad locum primum Hipp. Verbum ὀρθρσταπίν, erecte stare , occurrit l. 2. Epid.s. II. 9.3. Adverbium illud opponitur τοις κατακειμένοις, decumbentibus vel Clinicis, de quibus suo loco, Ortus apud LatinoS ambiguam obtinet significationem. Vel enim dicitur de loco, ubi sol & sidera ascendunt supra nostrum Horizontem. Et ita idem est, quod Oriens : de quo p. superius : vel de motu ipso solis & siderum, quando supra Horizontem ascendunt, Gr. ἀνατολὴ, vel ἐπιτολὴ. Ex. XI. §. I78. vel idem est, quod origo, initium, principium, Generatio; Gr.ἀρχὴ, γένεσις ; de quibus etiam suiS literis. Ita HelInont. tractatum inscripsit Formarum ortus ; quem nonnulli modernorum imitantur, & Morborum ortum dicunt pro generatione. In opere Lapidis Philosophici Ortus Solis Mysticus dicitur, quando ex caligine & nigredine paulatim fit mutatio in albedinem. Libav. Tom. II. Oper. p. I42. 373. Ortygometra, ὀρτυγόμητρα, q. d. Coturnix grandior , unde & vernacule Rex Coturnicum vocatur, nomen avis, cujus descriptio habetur apud Altlrov. l. 13. Omith. c. 23. Orvietanus, cognomen Agyrthae vel Circumforanei, alias Hieronymus Ferrctntes dicti, qui inventione alicujus Antidoti singulatiS vel Electuarii Alexipharmaci claruit contra omnia venena. IS enim primus ausus fuit publico foro deglutire ignotum sibi quodlihet toxicum, teste Helmont. tr. Tumui. pestis. §. Hippocr, redivivus. Vide & Rhod. ad Scribon. num. 144. Rols. Ο. et M. M. Sp. i. 11. s. 2. c. 8. Defcriptio Electuarii legitur apud Schrod. I. 2. c. 5I. Oruo, ὀρούω, id est, irruo, impetum lacio, irrumpo. Legitur apud Hipp, de mensibus sursum impetum facientibus, Ptb. 1. de morb. miil. LXIX. 5. vide Foës. p. a6p. Oryza, ὄρυζα, de genere frugum est, mediocriter alit, & vim quandam adstringendi habet, qua ventrem modice sistit. Vide Gal. ί. I. de Al. fac. cap. 17. et I. 8. de S. Fac. §. Oryza, l. 8. de C. M. S. L. c. 4. Os, Genit. Oris, Gr. στόμα, proprie duobus modis accipitur : primum de eo spatio, quantum diducta labra patent: Deinde de toto illo spatio, quod dictis labris ad imas usque fauces interjacet, in quo dentes, palatum, lingua, gurgulio & tonsillae duae continentur, quarum omnium partium una tunica est, etiam naribus communis. Haec GOrr. & Castell. Est prima nutrimenti ad ventriculum via, & vocis instrumentum. Aperitur & clauditur. Ejus descriptionem vide apud Barth. l. 3. Anat. c. 11. Et quid multis ? Qui, quid sit στόμα, vel os, nescit, os non habet, Dieter. «. 79I. Oris sine lingua perfecte loquentis descriptionem à Jacebo ROland. de Beilegad Gallice, & à Carolo ReigcrO Latine translatam vide in Eph. N. Cur. Ann. II. p, iiP-spqq- Cris tartarus r qul dentibus adhaeret, vocatur Para celso, Paramir, l. 3. tr. 2. Porro vocabulum Oris solet etiam transferri ad alia, & notat meatus vel cavitatis, vel vasis initium & aditum, estque idem, quod orificium, ostium. Ita os ventriculi, vel stomachi apud Helmont. legitur tr. Tum. Pestis §. Proprietas pestis. Os uteri frequenter legitur apud Hipp. 5. aph. 46. lib. 1. de morsa mttl. LX. 2. i. 2. IX. 17. Vide Foës. p. 588. Rols. de Part. Genital. P. II. c.43. Ita & in artificialibus dicitur os fornacis, os vitri, os spiritale, pro orificio. Rul. Os, Gen. Ossis, ὀστέον, ὀστοῦν,, pars corporis Organica durissima atque terrestris naturae, cujus historiam, differentias, catalogum, prolixius vide in scriptis Anatomicis, Hipp, de ossium natura. Gal. de Ossibus, specialiter etiam apud Barth. Hbell. 4. An at. ubi integram ὀστίολογίοαι proposuit. Junge & Foës. Oec. p. 464.seqq. Dieter. 629. Inter Offa unum peculiari nomine eminet, quod ίερόν, sacrum, vocatur, quod sit omnium in spina maximum. Antiqui enim magnum sacrum vocarunt. A Galeno late & stricte sumtum : Late, quatenus os coccygis ; Stricte pro ea sialtern parte, quae revera sacra est, h. e. magna & lata, qua etiam cum osse Ilio per synartlrrofin conjungitur. Hujus descriptionem ulterius vide apud Barthol. ds.c. 15. Offa in genere sunt totius corpotiS fundamenta, siistenracula & munimenta; quodque parietes & trabes in domibus; in tentoriis pali; in navibus carinae praestant, hoc in corporis humani fabrica ossium praebet substantia, verbis Vesalii in Anatom. Offa ossicinalia lege apud Schroder. /. 2. c. 26. Osja qucque pro amuletis collo appendisse, testatur Keuch. ad Samonic. p, 274. Ossiculum diminutivum est os parvulum, qualia sunt ossicula, in meatu auditorio, ossiculum in corde, &c. Offa emolliendi modum docuit Dionys. Papinus Reg. Societ. Angi. Socius, & mentio fit in Act. Erud. Icips. 1082. l!e Ossium mollitie praeternaturali & flexilitate legatur stupenda observatio à D. Daniele Prottennlo Med. Helc s;;g. .notata in Act. Hafn, Vol, 111. obs. 24. Oscealis, rectius Osebealis ab Osehion, dicitur Hernia scroti, Galeat, de S. Sophia ad Rhas. l. 9. c. 89. sol. m. 8 3. b. Oscedo, ἄφθαι, idem, quod Aphthæ, vide supra lit. A. Keucherl. d.l.p, I41. Oscheon, ὄσχεον, ὄσχεος & ὄσχη, scrotum significat. Est bursa vel marsupium, testes contineus multis rugis praeditum, In infiina parte lineam habens secundum longitudinem excurrentem, quae Sutura vocatur. Vide Barth. l. 1. Anatom. c. 21. Rolf. de Part.gen. P. I. e. I4. Dicitur & scrotum. Loca Hippocr, vide apud Foës, p.465. Inde dicta elt Oscheocele, ὀχεοκούλη. Hernia scroti, in quae ob rupturam, aut laesionem aliquam intestinum, aut omentum in scrotum delebitur. Linden. Ex. IV. §. 45. ὸ'χεα quoque dictos suitle palmites vitium botris onustas, quas in festo Sciradcs Palladis Atheniensium ephebi detulerunt, testatur Lang. l. I.ep. 58. Galeno in exeg. ἄχ.ον, si vera est lectio, quam Foësius sollicitat, elt flexuosa & pampiniformis circa os uteri, eminentia, quae alias ἀμφίδίον & λέγνα appellatur, ab ὄχος vel μὸχος, palmes vel vitium malleolus. Oscillatorius motus dicitur apud Botellum de motu animal, part. 2. qui in horologiis rotarum motum dirigit, regulat ac contemperat aequitemporaneis itibus ac reditibus suis. Et talem quoque locum habere existimat in sanguine per aërem inspiratum aequalibus portionibus illi commistum, elasticitate sila spirituum motum regulantem & moderantem, quod tamen negare non dubitat celeberr. D. D. Bohn. in Circulo Anatomico Phys. Progymn. IV. p. m. 68. Oscitatio, χάσμη. Vide Chasme. Osculum aequivocurn est. Vel enim diminutivum est ab ore, Gr. στόμιον. Ita oscula vastorum, i. e. extrema orificia arteriarum & venarum saepe leguntur in scriptis Medicis. Vel significat impressionem labiorum in alterius vel os, vel frontem, vel aliam corporis partem. Dicitur & basium, suavium, φίλημα, estque iymbolum amoris. Tale osculum fieri aliquando caussam contagii Venerei, sive morbi Gallici, demonstravit Forelt. I. 3 2. Obs. 9. in Schol. Ita mulierem Turcicam, e basio, quod fervo febre maligna extincto amoris stimulo infixerat, morbum sibi contraxisse cum summo vitae periculo notavit, eamque curasse scripsit D. Vitus Riedlin. Lin. Med, Ann. II. Ieiys. m. Ian. Obs. 25.5.40. Oseus Paracelso dicitur Scrotum, in quo testiculi continentur 1. de Ulceribus c. 54. & passim alibi, in ii.. bris de Tartaro. Fragment. ad h. l. Haud dubie corrusptum vocabulum à Graeco ’ὄχεος. Osis, ὦσις, dicitur pulsio, impulsio, trusio, idem; quod ὤθησις. Usurpatur ab Hippocr, de vertebrae propulsione introrsum facta, quae fit caussa anginae 3. aph. 26. et l. 2. Epid. Vide Dieter. n. 948. Sumitur etiam aliquando pro expulsione. Hinc nonnulli ιήσιν tribuerunt purgantibus, quod expellendo operentur, v. g. Joubertus in Paradoxis, uti videre est in Difp. nostra ι de Purgationis modo ac viis ad alvum, addtta Remoris Purgationis th. 5. et Io.seq. Osme, ὀσμὴ, idem, quod ὀδμὴ. Vide Odor. Osoror, id est, Opium. Rui, & lohns. in Lex. Osphresis, ὄσφρησις. Vide Odoratus. Osphys, ὀσφὺς. Vide Lumbus. Osprion, ὄσπριον, idem, quod δημήτριον, legumen, Cereale. Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 92. Gal. l.y.M.M. c, 6. Vide J. Alex, in not ad h, l. Stricte tamen ἄσπριον significare fabam, ceu primarium, inter legumina, ex Athenaeo & Ciemente Alexandrino notarunt Mercurial i. 4. V. L, c. 5. Foës. Oec. p. 461. Ossa paralleli est universale medicamentum in podagra. Dorn. Rul. & lohns. Ossiculum. Vide Os, Gen. ossis. Ossificatio dicitur de partibus natura mollibus in dutitiem osseam degeneranlibus, qualem plane singularem observationem habet Ruysch. Cent. Anat. Chirurg. Observ. LXIX. de valvulis cordis Osseis factis & in totum coalitis, hinc etiam ossificationis nomen ibi reperitur. Ita & seq. observatione portio Venae Portae osseae factae recensetur & exhibeturfig. 58. Ossifraga, Ossifragus, primum est nomen avis fete ad Aquilas pertinentis, ita dictae, quod ossa ex aito in rupeS demissa frangat, Gr. φηἔης, & φπνὴ, vocatur, cujus descriptio habetur cum usu in Medicina apud Aldrov. l. 2. Ornithol. c. 11. Deinde est nomen Lapi lis, qui alias Osteocolla appellatur. Vide hoc vocabulurn paulo inferius. Ossisana dicitur Lapis sabulosus olim prope Spiram & Darmstadium repertus, rniraculofus in conglutinandis ossibus ruptis vel fractis propter consignationem ejus magicam, uti scribit Crollius de signatur, intern. rerum , & ex hoc Hartmannus. An fortassis idem cum Osteocolla sive laptde ossifrago, de quo p. p. vide Osteocolla. Ossivorus est epitheton Tumoris alicujus peculiaris in femore observati apud Ruysolr. Observ. Anat. Chi’. Cent. I. 0. 8t. qui à mala ollis constitutione praes.ertim per col isionern aut graviorem lapsum dependen.e ortum ducit. Dicitur & ibidem Spongiosus. Vide Spongoides. Ostagra, ὀστάγρα, instrumentum Chirurgicum, quo ossa vel attolluntur, v l deprimuntur, vel omnino loco moventur, Gurr. Gal l. 6. M. M. c. 6. Osteocolla, ὀστεοκόλλα, dicitur lapis fixissimus, albo cinereove colore ollis figuram reserens. Dicitur lapis Ossifragus, quia celebratur ad ossa cito glutinanda. Uius internus & externus. Legatur Schr. l. 3. c. 8. ίι. i 5. Fio Hosm, in Clav. ad h, l. Valde ejus virtutem commendat quoque Helmont. tr. Confirmatur morb. sed in an. sensit n. I7. circa sin. item tr. Adit, praecluse ad conium, n. 12. Videatur etiam de ejus viribus, ulli & abusis HiliIan. Ctnl.xi Obs 90,9I. Cent.3. 0.9o,Cent.5. 0,86, De cujuS origine, loco & natura historiam tradidit Joh, Christoph. Becmannus in Epistola ad Henr. Oldenburgium , quae habetur in hujus Actis Phtlos. Ann. I668. mens. Septembr. Osteocopos, Ostocopos, ὀστεοκόπος, ὀστοκόπος, lassitudinis species est, in qua partes, quae iio alto corpore sijnt positae, ut musculi circa ossa positi & tendines ossibus adhaerentes ex nimio motu contusionis, vel inflammationis fensum habent; unde ex penistore sensu intimarum partium videtur, quod circa ossa molestia & affectio haereat. Hippocr. 4. de R. V. I. A. t. 2. Gal. I. 3. de San. tu. c. 5. i. 2. desympt. caussuc. 5. Adde Foës.p, 464. Lang. /. 1. ep. 2. et I.i.ep.Iq, ubi ostendit, esse symptoma singulare Luis Venereae, id quod & Castellus notavit, Keuchem ad Sammonic. p. 268. ubi & Hostocopos in libro avito legi monuit. Scorbuti quoque symptoma esse, docet experientia. Osteologia, ὀστεολογία, h. e. doctrina vel tractatio de ossibus. Legitur apud D. Bidloo Part VI. Anatomice , in qua à Tab. XXCVIIl. ad finem ossium figurae accurate delineatae conspiciuntur. Osteon, Ostun, ὀστέον, ὀστοῦν. Vide Os. Ostracitis, ὀστρακῖτις, species Cadmiae factitiae, quae in fornacurn locis humilioribus ex crassa materia fit, & superficie testam repraesentat. Gorr. Vide Cadmia. Ostracodermon, ὀστρακόδερμον, dicitur omvili animal, cui pro cute testa est, Gal. l. 1. de Al.sac. c. 1. et I. 3. c. 33. Lat. Testaceum t aut, cum Scaltgero, Te- sticorium. Linden. Ex. V. §. 4i. Testaceorum omnium species descriptas cum usu vide apud Aldrov. /. 3. de Exanguibus h. tit. Ostracon, ὄστρακον, significat testam figulinarn, cujus usus etiam est In Medicina, praesertim ad fotum. Hipp, lib.z. de morb. XLIV. I7. l. de nat. mul.XXIV 193. 204. Hinc vasa ὀστρασὲα ἢ όστράκινα, testacea xcifigulina vocantur Hipp. d. l. Cs. 12. l. 2. de morb. mttl. LXXII. 14. Vide & Gal. l 9- de S. Fac- §. Ostracon. Ostrea, Ostreum, ὄστρεον, ( non ὄστρειον,, quod idem est, cuni ὀστρακοδέρμῳ, sive testaceo, Linden, d. l.) est species animalis testacei, estque concha marina, ex genere rotundarum. Harum usus hodieque adhuc viget in mensis lautioribus. Olim in principio coenae fuilse adhibitas, testatur Mercurial. l. 4. V. L. c. n. Earum prolixiorem descriptionem cum usu in cibtS vide apud Aldrov. l. 3. de Exanguibus c. 66.seqq. Schrod. ί.3. cl.3, «.85. Rolf. Ο, & M. Μ. Sp. l. 14. s. 1. c. 14. Ostrei Anatomen accuratam tradidit Willis. tract. An. Brut. P.I. c. 3. Ostreas sine capite vivere, ex Plinio notaIit C. Rejes C. El. q. 3t. n. 7. Ostrites, idem, quod Osteocolla s teste Schrod. alleg. eodem loco. Ostritium, Ostrutium, nomen est herbae, de qua videantur Botanici. Ostritii vero Mineralis quoque meminit Param 1. 8. de cur. morb. Gall. c. I. in cura lub.ica, quamviS rion explicet, quid intelligat per illud. Ostun, ὀστοῦν idem, quod ὀστέον. Vide Os. Ota, ὦτα, Aures. Sing. οὖς, Auris. Vide Aures. Otalgia, ὠταλγία, generaliter dicitur omnis Dolor aurium i stricte vero is, qui in profundo meatus auditorii percipitur. Gal. l. 2. M. M. c. 2. et c. 3. in prognosi, t. 13. Oteile, ὠτειλὴ, apud Hippocr, significat &vulnus, Si cicatricem , notante Gal. Usurpavit Hipp. 1. de artic. t. 44. 45. et 56. ( vide Gal. in comrn. ad haec locas l. de cap. vuln. XIX. 3. Adde Foës, p, 694, addit autem Galenus in exeg. Hipp, non tantum cicatricem notare, sed etiam ulcera εθεκη dici ώπιλάς. Otenchytes, ὠτεγχύτης, Sypho auricularis, dicitur instrumentum Chirurgicum, vel specillum, quo aliquid in aures infunditur. Celsus strigilem vocat, 1. 6. cap. 7. ubi Foës, mavult legi strigien. Alias & Clysteres auriculares vocantur ώπγχύται, Galen. I. 3. de C. M. S, L. c. I. Vide Foës. p. 693. Rhod. ad Smbon. n. 39. Scultet. Arm, Chirurg. Part. I. Tab. XIII.fig. 3. Othani est Mercurius Philosophorum. Ruland. in Lexic. Othone, ὀθόνη, linteum, & ὀθόνιον, panniculum vel fasciam e linteo factam significat; hoc legitur apud Theophrast. l. 7. Hist- planus. 3. circa finem. OSI.tu pro vinculis vel fasciis usurpavit Hipp, de fractur.sect.I. e. 30. 31. exponente ita Palladio in Scholiis ad h, l. Jungatur si extra oleas vagari libet, B. D. Henr. Mtilleri Meditat. Passional. 92. Oticos, ὠτικὸς, dicitur de eo, quod ad aureS pertinet, v. g. ὠτικὸς κλυστὴρ, Clyster auricularis, ci-nosis dssitggttgr , medicamentum auriculare. QorraeuS. De Medicamentis Oticis egregie quoque disseruit Itjnken Chym. Exp. Cur. Pan, Il.sect. 1. c. 9. p. poo.seqq. Otis, ὠτὶς, etiam apud Xenoph. per ο, ὀτὶς, scribi, testatur Gal. Est nomen avis in Thracia & Macedonia frequentis, quae alias Gradipes & Avis tarda vocatur, ejusque delcriptio cum usu habetur in Ale drov. I. 13. Ornithol. c, 11. Meminit & Hipp, vetando ejus usum in Epilepsia, Z. de morb. sacr. II. 14. Jung. Erot. Onom. p. 82. Foës. Oecon. p. 694. De Otidis interaneis accurate descriptis legi etiam poterit in PaeoniS & Pythagorae Exercit. Anatomico-Medicis Exerc. 44. epistola posterior & prior Ex. 45. Otites, ὠτίτης, epitheton digiti proximi minimo, qui Auricularis dicitur. Gorr, Otorrhytos, ὠτόῤῥυτος, dicitur Hippocr, cui aures fluxione & destillatione tentantur l, e. Epid. s. 1. t. 3. Linden. vero legit ώτέῤῥυπος à ῥυστόος, sordes. Utraque lectio convenit. Otus, ὠτὸς, avis dicitur noctuae similis, pinnulas circa aures habens. Dicitur &Asio t Descriptionem & usum vide apud Aldrov. Ub. 8. Grnithol. c. 3. ex Aristot. /. 8. II. A. c. 12, Ova medica. Cucurbitae strictioreS a forma ovali, Merc. /. 2. c. 2. Ovarium, terminus est recenS Anatomicus, significans congeriem globulorum, vel vesicularum . liquorem seminalem continentium, in testiculis muliebribus, hodieque à Kerkringio, Stenone & aliis inventorum, ita ut elixa etiam illa ova condensentur ad Vitelli similitudinem. Ovaria cum ovis humanis egregie delineata conspici quoque possunt in D. Eidloo Anatom. Tab. LIII. & LVIl.fig. 1. et 2. Nihilominus e novissimis viviparorum ex Ovo generationem in dubium vocare ausus est Joh. Hieron. Sbaragli D. Bonon. in peculiari tractatu. De Vivipararum generatione Scepsis s. Dubia, inscripto  : negans esse vera ova , sed solum vesiculas, neque conceptum in Tubis aut Ovario fieri. Enimvero nurn ipsius dubia tantum habeant ponderis ad aliorum Anatomicorum demonstrationes sensuum fide confirmatas infringendas, valde adhuc dubitatur. Videatur D. D. 1. M. Hofmanni Ideae Macitin. Httm.sect. XII. §.9. ubi etiam publicam dissertationem promisit. Nos litem hanc, cum praeter nostri instituti sit rationem, non facimus nostram. An vero Ova illa constituant τὸ αύημα, sive conceptum & à semine masculo fecundentur, & actuentur ? & an hoc in ipsa uteri cavitate, an vero in tubis, aut harum alterutra fiat ? adhuc valde controversum est ; nec est hujus loci, nec instituti, ventilare. Vide Barth. l. 1, Anau c. 2.6. Oviductus, idem, quod Tuba Fallopii, canalis ab ovario ad uteri fundum excurrens, per quem τὸ κύημα κύημα, sive ovulum transit in cavitatem uteri. Vide Tuba. Oviparum, ὀοτόκονᾠοτόκον, est epitheton animalis, quod ad propagandam speciem suam ova gignit & excludit, ad differentiam Viviparorum, de quo vocab. vide infra suo loco, quamvis natura aliquando etiam extraordinarie aliquid praestet: lino secundum recentiorum opinionem sano seniu omnia Ovipara etiam dici pesso supra in voc. Oon indicavimus. Ovis, ὀῒς, πρόβατον. Vide Ois. Ovum, ὠὸν. Vide Oon. Quibus addi debet, quod Ovum philosophicum quoque dicatur instrumentum sublimatorium, pro sublimaiione Mercurii, cujus figura exhibetur in Frid. Hofm. Clav. ad Schr. p. m. 317. ubi scripsit lapides etiam quosilam in Hassia repertos, minera Martiali scatentes, & aeri hutnido expositos in sal Vitriolinum abeuntes, vocari ova philosophica. Ovum dicitur etiam cephalalgia, vel capitis dolor. Valesc, de Tar. Philon. Pharmac. l. 1. c. 7. ex Avicenna. Oxalme, ὀξάλμη, mistura ex aceto & sale parata; cujus meminit Dioscor. 1. 5. c. 23. Galen. l. 14. Μ. Μ. c. 3. Vocatur & Mucia acida, ejusque descriptio & vir-, tus legi poterit in Theatr. Chym. Vol. I. p. 608. ubi ridiculum, quod inter medicamenta Chyrnica referatur, cum quilibet Corydcn parare possit hanc misturam. Est conditura Brassicae, Fcrest. /. 4. Chirurg. Obs. 3; Schol. Oxelaeon, ὀξέλαιον, dicitur compositio ex aceto & oleo , ap. Gal. i.r. de C.M.P.G. c.7. et laxa. Vid.Forest. d.Z.I.6. Ο. 39. Schol. Sed & intrinsece sumitur pro conditura quadam lib.z. de Al.Facae.t 3. Jul.Al. in cornm. adh.l. Oxines, ὀξίνης, vinum dicitur, quod coacuit aliquatenus, non tamen perfecte in acetum conversum est, Latine Vappa. Linden. Exerc. Χ. §. 150. Oxos, ὄξος, vide Acetum. Significat &vinum acidum , notante C Hofm.I.3.Ir.L.c.9. et ro. Lind.d.I.§ .Ior. Oxybaphon, ὀξύβαφον, idem, quod Acetabulum, κοτύλη, nomen mensurae. Vide Acetabulum, Cotyle. C. Hofm. d. l. l. I. c. II. Oxycholia, ὀξυχολία, ὀξύχολος, idem, quod ὀξυθυμία, de quo p. p. vide Oxythymia. Oxycraton, ὀξύκρατον, Latin. Posca, est conipositio ex aqua & aceto. Gal. i. I. deS. F. c. 29. cujus miscendi & componendi ratio pro varia intentione diversa esse lolet. Rhod. ad Scrib. n. 46. Oxycroceum dicitur Emplastrum quoddam, cujus gemina descriptio habetur in Dispensatorio Augustano  : una cum croco & aceto : altera sine illo. De ejus usu & abusu vide Hildan. Cent.a. Ohs. 99. Ioo. ubi etiam Emplastrum Diabolicum vocasse Vigonem, notavit. Oxyderces, Oxydorcicus, ὀξυδέρκης, ὀξυδορκικὸς, i. e. visus aciem promovens. Dicitur de medicamentis, quae oculos, nullo quidem sensibili affectu praeditos, male tamen munere suo fungentes, corrigunt, & in integrum restituunt. Gal. 5. deS, Fac. c. 23. Pertinent ad Ophthalmica. Oxygala, ὀξύγαλα, lac acidum, de quo legatur Gal. I. 3. de Al.sac. c, 16. Lind. Ex. XVI, § . Izi.seqq. Oxygaron, ὀξύγαρον, garum acidum, h.e. garum Cum aceto mixtum, species embammatis vel intinctus, obsonii loco, ad pitces olim adhibiti, quemadmodum Oxelaeogarum, ὀξέλαιόγαρο, dictum fuit, quando una cum aceto & oleum admiscebatur. Gorr. Jul. Alex. i. 18. Sal. c. 16. Oxygarum purgans tradidit Aët. l. 3. c. 86. Oxyglycy, ὀξυγλυκὺ, aut ὀξυγλυκὲς, est fpecies ἀπομέλιτος, & dici potest Mulsa acida, vel Acetum mulsum dulce. Parabatur ex favis dulcissimis aqua maceratis & decoctis, Gal. c. 2. desract, i, 29, et c.3,t.49. Oxylipes, ὀξυλιπὴς, epitheton panis, cui extguum aceti affusum est : Panis acidus. Ventrem sistit. Meminit Gal. I. 8. M Μ. c. 5. Vide Jul.Atlex. not. ad h. l. Oxymel, ὀξύμελι, acetum mulsum, vel accommodatius, Mulsum acidum, potio vetustissima certa ex aceto, meile, & aqua parata, ut quae etiam ante Hippocratis tempora in sanitatis usum venerit. Dividitur in simplex & compositum. Descriptiones vide apud Hipp, l. de intern, aff. Ll. 45. Gal. l. 4. de fan. tu. c. 6. p. de R. V. I. A. e. 24. Dioscor. I. 5. c. 22. Jul. Alex. l. 16. Sal. tr. 9. Vide & Dispensatoria August. & Norimbetg Inter composita celebriora sunt Scilliticum & Hellebora-. sum Juliani. De quibus in dictis dispensatoriis. Oxyngion, ὀξύγγιον, significaf axungiam, h. e. adipem suillum, nec eum quidem omnem, sed proprie, qui unguendis rotarum axibus inservierit. Illi enim tum ex rotarum circumactu, tum ex earum ferrugine nova quaedam qualitas accessit, ob quam & inflationibus imponitur, & sediS vitiis opitulatur plus, quam recenS & sincerus adeps. Gorr, Legitur ap. Diosc. l. 3. c. Io, Oxynitron, ὀξύνιτρον, nomen est Emplastri ruptorii , cujus descriptio habetur apud Aët. i. I 5. c. I7. allegante Gorraeo. Oxyopia, ὀξυωπία, acies visus, Sc ὀξύωπος , visu acuto praeditus. Opponitur rp KosisxvnTriae. De quo supra in Amblyopia. Occurrit vero illud apud Aristot. l. 4. probi. j. Oxyphlegmasia, ὀξυφλεγμασία, dicitur acutae 8i vehemens inflammatio i à nimium succenso acriorique sanguine. Occurrit apud Hipp, de morb. virgin. II. 22. Oxyphoenica, ὀξυφοίνικη, est epitheton Tamarindorurn ab acido sapore & colore rubro deiumtum, & legitur apud Schroder. Pharmacop. Med. l. 4. c/. 3, p. 25I. Petr. Morell. de Mater. Medic. Oxyphonia, ὀξυφωνία, vox acuta, qualis edi solet cum ejulatu & planctu. Legitur apud Hipp. Coac. t. zey. Oxyporon, ὀξύπορον, ὀξυπόριον, vocatur medi- camentum facile penetrans, & permt-ans, viresque exerens, qualia sunt λεπτομερῆ, tenuium partium, ut, salina, volatilia, spirituofa. Huc pertinent & pleraque Chymica, ὀξυπόριον καθύρτικὸν, purgans facilis actuvitaus , legitur apud Aëtiurn l. 3. allegante Gorr. Oxyregmia, ὀξυρεγμία, acidus ructus, cujus caussam vide supra in Ereuxis. Legitur aliquoties apud Hipp. V. g. 6. upfe.I.et 33. et /. 2. Epid.s. II. 49.5o. l. 2. de Diaet. AXlV. 1 5. XXV. 11. et alibi saepius. Vide Foes, p. 457. Dieter. n. 62o. Oxyrinchus. Vide Sturio. Oxyrrhodinon, ὀξυρροδινον, vel etiam ὀξυρόδινον, in genere vocatur medicamentum ex aceto & oleo rosaceo paratum. Practici tamen magis ufurpant in strictiori significatione, pro specie Epithematis Cephalici , sive Frontalis, ex diversis proportionibus aceti & Olei rosacei mistorum parata, quamvis & alia olea pro indicationum necessitate substitui possint, v. g. Nympheae, Violaceum &c. Vide Morell. de Form. rem. l.zi suil. 2. c. 2. Schroder. scribendum esse putat hoc modo : ὀξνῥῥόδυνο,, ab ὀξὺς, ῥόδον, & ὀδύ,η, quasi medicamentum ex aceto, refisque sactum ad dolorem leniendum. I. 1. c. 3. Verum prior lectio est usitatior. De usu oxyrrhodinorum lege etiam Rhod, ad Scrib. compos. I. Oxys, ὀξὺς. Vide Acutus, Acidum. Oxysaccharum, ὀξυσάκχαρον, dicitur medicamentum liquidum ex aceto & saccharo paratum, quemadmodum p. a. dictum fuit Oxymel medicamentum ex aceto & meile compositum. Interdum enim ob certas & urgentes caussas saccharum pro mello accipitur, V.g. in febribus, & in fexu foemihino, in quo mel- lis usus non omni tempore convenienS. Dantur etiam oxyfacchara simplicia & composita in officinis. Vide Disnensatoria. Meminit & Forest. i. 4. Obs. 7. in Schol. & l. 5. Obs. Io, in Schol. Oxysaccharum vomitivum ex Angulo Sala describitur à Schrod. l. r.c. 84. & commendatur à Calp Rejes. C. El. q. 7o. n. 9. Oxysal. terminus eltChymicus, cujus descriptio habetur apud Angel.Salarn de praeparatione Essentiarum. Paratur vero ex Sale Cardui bened. & Aceto destillato. Meminit & Oxysalis D. Ludovic, Pharrn. Diff. I.p, 5I. Oxytes, ὀξύτης, Additas, vide Acidum. Oxythymia, Oxythymos, ὀξυθυμία, ὀξύθυμος, idem, quod ὀργίλος, dicitur de praecipui ira, dc su- bito excandescentibus. Vide Orgilos. Loca Hippocratica vide in Foës. 0ec. p. 457. Oxytocos, ὀξύτοκος, significat partum accelerans. -Occurrit apud Dioicorid. ί. II. c. I97. et i. III. c. 37. Ozaena, ὄζαινα, dicitur ulcus narium putridum & tetri odoris halitum emittens, Gal. l. defin. & /. 3. de C.M.S. L.cap, 3. Descriptio ita potest perfici : Ozaena est exulceratio plerumque maligna interna, vel externa nasi, cum faetore & profluvio saniei, magis vel minus purulentae, serpens cum vel sine corruptione cartilaginearum & ossearum nasi partium, proveniens ab aflluxu & collectione ichoris sanguinei vel lymphatici acrioris & corrosivi, partes solidas molliores depascentis. Saepius symptoma esse luis Vencreae, testatur expcrientia, notaruntque Gorraeus & Castellus. De hoc affectu legantur Forest. l. 13. Obs. 4. et 5. River. 1. 4. Praxftc. 1. Hildan, Cent, 2. Obs. zt..feq. Barbett. Chirurg. P. 2. I. 3. c. 7. Ozaena quoque nomen est piscis, vel potius Polypi, qui & ὀομὸλη vocatur, cujus descriptio habetur apud Aldr. i. 1. de Exang. qui est de mollib. c. 3. Oze, ὄζη, vocatur Celso sutor oris, qualis ante febres cum frigore sentitur, I.3.OI 1. Vide Riiod. ad Scrib. n.ao. Ozeman, id est, album ovorum. Ruland. & lohns. Ozo, id est, Arsenicum. lid. Ozo, ὄζω, significat oleo, &c tribuitur bono & malo odori. Legitur apud Hipp, p. aph. I t. Vide Diet. « . 603. Ozos. ὄζος, vocatur ramus arboris, vel ejus veluti brachium. Theophrasl. 1. 5. IIist. plant. c. 2. unde ὀζοῦμαι & δίοζουμαι, in ramos distribuor, ramisicor, quod verbum usiirpavit Hippocr, teste Gorraeo, quamvis locum non addiderit. Sunt vero 1, de nat, puer. IX. 2. XV. 7. 8. XXVI. I. P Litent apud LatinoS est character, vel nota mensurae certae aridorum significans pugillum, quemadmodum hoc patet ex SchroderO, MOrello, & aliis Dispensatoriis. Apud Scribonium editione Rhodii denotat Pondo; de quo vocabulo infra suo loco. Graecum Π est character apud Hipp, in lib. 3, Epid. denotans vocabulum πιθύνὸν f probabile ρ sub finem aegrotorum historiae annexum ; quamvis varia occurrat scriptura vel πι, vel IU. Vide Foës, in Notis. Pabulum, τροφὴ, νομὴ, φορβὴ, proprie dicitur de paicuo brutorum, & idem est, quod Alimentum. A recentioribus tamen non inepte transtatum pro declaranda continuatione caloris vitalis e sanguine ad portiones hujus oleo(as & spirituosas, quae dicuntur illius Pabulum t uti patet ex scriptis Charltoni, WIllis, aliorumque. Paccianum, Πακκιανὸν,, species Collyrii apud Aëtium, lib. 7. citante Gorraeo. Meminit & Gal. lib. 4. de C. M. S. L, c. 3. ad quem locum vide notas Jul. Alex. Pachetos, παχετὸς, Hipp, dicitur Laqueus, I. 2. de morb, mttl. II. 16. vide supra Laqueus. Jung. Foës. Oec. p. 490. Pachne, πάχνη. Vide Pruina. Pachos, Pachytes, πάχος, παχύτης. Vide Crassities. Pachynticos, παχυντικὸς, vide Incrassans. Paedagogus, παιδαγωγὸς, proprie significat eum, qui pueros informat & educat, Zeno tamen Paedagogos jquoque eos vocavit, qui pronati & idonei fuerunt ad corrigendum & increpandum proximum, licet vocati non fuerint, teste Gal. l. de cogn. V~ cur. an. morb. c. 3. circa sin. Paedanchone, παιδαγχόνη, vocatur Anginae species pueris familiaris, quae & Angina sicca vocatur, cujus lethalem historiam notavit M. Aurei. Severin. tr. de Absceff Si ex hoc Bonet. Anat. Pract. l. I.sect, 23. Obs. 4-p. 382. Pædarthrocace, παιδαρθροκάκη, ( perperam apud recentiores per simplex e Pedarthrocace, v. g. in Job. à Makeren ό Blasto editis Chirurg. Obs.c. nS.fin.s idem quod Spina ventosa. Vide Ventosa. Ratio nominis haec est, quod affectus pueris sit frequentior. Pædeusis, παίδευσις, idem, quod παιδεία. Vide Institutio. Legitur apud Hipp, de Humor. II. I2. Vide Foës. p. 476. Linden. Ex. V. §. 12. Est & παμδετά idem, quod τρόπος ἐπιστήμους, modus certus scientiae, C. Hofmann. Com. ad Gal. LL. de V. P. n. 373. Pædia, παιδιὰ, idem, quod παῖγμα, παίγνιον, vide Ludus/ Pædicos, παιδικὸς, puerilis, dicitur de omni eo, quod pueris competit. Ita AEitas puerilis, morbus puerilis. Est & nomen Cataplasmatis, quod & φαιὸ. dicitur apud Gal. i. 4. C. M. S. L. c. 7. Sumitur aliquando late, includens etiam infamum primam aetatem; aliquando stricte, excludens hanc. De morbis infantilibus puerilibus succincte etiam egit lunken Chym. Exp, Cur. Ρ. II.s. 1. c. i. et 2. p. 963.seqq, Pædion, παιδίον. Vide Infans. Pædoctisæ, παιδοκτίσαι, idem, quod παιδοποιήσαι, hoc est, liberos procreare. Erotian. Onom. p.  85. b. Foës. p. 477. Paedophlebotomia, παιδοφλεβοτομία, id est, Venaesectio puerorum. De qua magna olim fuit dis- Ceptatio inter Alex. Massariam cum Galeno negantem, & Hor. Augenium illam approbantem, quemadmodum hanc litem descripsit Joh Munster. h. tu, Affirmativam defendit etiam Valer. Badilius Medicus Veronensi tr. fe. t Nobis vero magis arridet negativa, Paedotriba, παιδοτρίβης, dicitur Minister Gymnastae , quemadmodum coquus Medici, qui debet etiam peritiam habere omnium exercitationum in palaestra, ut pueros exercere possit, Gal. l. 2. de san. tu. c. 9. II. 12. Paedotrophica, παιδοτροφικὴ, à quibusdam olim dicta fuit pars Medicinae, tractans modum infantes & pueros educandi, & nutriendi, /ib. de part, art. med. inter spurios Galeni libros relato c. 5. Paeonia, παιονία, aequlvccum est. Proprie nomen est plantae commendatissimae contra epilepsiam, de qua consule Botanicos. Deinde est nomen confectionis , vel Antidoti apud veteres celeberrimae contra tussim, destillationes, & thoracis pulmonumque affectus, apud Aët. i. 13. c. 102. citante Gorraeo. Παιόνιον quoque vocatur Catapotium Andreae ad morbos lienis, apud Gal. /. 9. de C. M. S. L. c. i. Paepale, παιπάλη, pars dicitur farinae tenuissima, flos ipfe polentae, pollen. Gotr, Pæs, παῖς, vide Puer. Pæzo, παίζω, significat Ludo. Aliquando vero stricte sumitur pro venerem exerceo, Linden. Ex. VI. § . 48. Pagamentum vocatur Docimqstis Metallicis massa impuriorum metallorum cum argento permista. D. 01. Borrich. in Docimast. Metall. §. i 7. Paganina est vox halica, qua intelligitur primum infantum excrementum, in tenuissimum pulverem redactum, quod ad dies plusculos exhibitum receptissimum est contra epilepsiam experimentum, vid. P. Poterius in Pharmacop. Spagyric.p. 191. I92. Pagoyum, terminus Paracelsicus est, denotans Ens spirituale, à quo deducuntur morbi occulti, vel ab incantatione dependentes, de quo scripsit Paracels. Paramir. Tract. 4. qui Pagoyus inscribitur, et tr. 4. de pestilitate c. I. et 2. Pagrus, vel Phagrus, πάγρος, vel φάγρος, vocatur piicis, q. d. Vorax, litteralis, cujus delcrlpiio cum usu in cibis occurrit apud Aldrov. I. 2. de pisc. c. 8. Meminit & Gal. l. 3. de Al. fac. c. 31. Pagurus, παγοῦρος, vocatur aquatile ὀστρακόδερμον, sive crustatum, eftque Cancri species, .AEgin. I. 1. c. 9I, cujus descriptio cum Istu habetur apud Alor. I. 2. de Exang. c. 9I. Habentur inter Cancros laudatissimi, J. Alex. i. I4. Salubr. c, I4. Paguri lapidosi delineationem vide apud Chiocc. Mus. Calc.s. 3, p. 4 3o. Palaeos, παλαιὸς, vetus y inveteratus, priscus.’ Opponitur novo, recenti. Legitur de morbis inveterans , 5. aphor. 23. Jung. Dieter. Iatr. n, 644. Veterem Medicinam plerique recentiorum ceu insufficientem nec veris principiis nixam reprobant quidem aut derident, eam tamen rursus commendare non dubitavit non sine egregiis argumentis D. Georgius Bachlivus Med, Rorn. & Anatona, ibid. Ptcs. L. de Praxi Medica ad priscam medicinam observandi rationem revocanda, sicut patet ex Act. Erud. Lips. A- 1698. mens. Jan. p. 33. Palaeste, παλαιστὴ, dicitur mensura qttatttor digitorum. Vocatur & alto nomine δοχμὴ. Vide sijpra Dochme. Legitur apud Hipp. /. de nat. mul. XXIX. I49, 153. Jung. Foës. p. 477. Gorr. in des. Latine Palmus t Dodrans. Palaestra, πάλαιστρα, dicitur locus exercitiorum corporis vehementiorum, praesertim athleticorum t unde & Athletae dicti sunt παλαισταὶ, id est, Luctatores, Lat. Palaestritae, Gal. l. s. de Al.sac, c. 2, Junge & i. deparv. pilae exercitio , c, 3. et 5. Palatinae Glandulae dicuntur .Stenoni glandulae conglomeratae tonsillis continuatae, de quibus vide Bartholin. i. 3. An. c. I 2. p. 537. Palatum, ὑπερῶα. Vide Hyperoa, Pale, πάλη, vel significat luctam, sive certamen, unde Palaestra. Vel idem est, quod παιπάλη, tenuissima farina, in qua significatione saepius usus Hippocr, i. 1. de morb. mul. LXXXIX. 17. C. 44. I. 2. II. 6. LXX. 5. I. 2. Epid.s. II. 2. Confer, ad Foës, p, 477. Palear, κάλλαον, dicitur barba galli gallinacei, cujus meminit Gal. inter alimenta nullius vel usus, vel noxae, /. 3. de Al.sac. ctSf.t. Palimbolos, παλίμβολος, alibi παλίμβουλος, vocatur homo dolosus, qui aliud loquitur, aliud lentit, quique facile mutat sententiam. Horno fluxa fide. Deinde quoque ita vocatur, morbus vagus, inconstans, qui facile mutatur, fluctuat, & in diversum trahitur aut fluctuat, aut qui spem levationis facit, sed intus malignus est, Hippocr, i. 6. sect, 6. JSpid. t. 15. Gal. in Com. ad h. l. Adde Foës. p. 478. Palimpissa, παλμίπισσα, vocatur à quibusdam pix arida vel sicca, quali pix rursus cocta, quia pix sicca nihil aliud est, quam resina bis cocta, Diolc. l. I. c. 97. .Schroder. l. 4. cl. t- n- 397. Palincotos, παλίγκοτος, epitheton morbi, qui recrudescit. Est.que nota malignitatis, quia caula Inorbifica, ante quiescere quidem visa, denuo movetur & insurgit. Κότος enim doloris acerbitatem & exarde!- centiam ex ira significat. Verbum παλιγκοταόειν frequens apud Hippocr. 2. defract. t. 28. 3o. 3r,I. 2. de morb. mul. LVI. 2. Occurrit & nomen παλιγκὸτησις, & παλιγκοπά, recrudescentia, offensio, apud eundem 3. de fract. t. 33. l. de Loc. in Hom, LIII. 7. Plura loca vid. ap. Foes. p. 477. Palindromia, παλινδρομία, vocatur Recursus, vel reversio, regurgitatio p. n. humorum peccantium ad interiora, vel partes nobiliores. Legitur hoc nomen apud Hipp. 2. Prorrft. XIIl. I. à verbo παλοδρομέω, recurro, regurgito , quo saepius usus Hippocr, s. 2. prognt. 68.s. 3. t. ap, Coac. t. 143. lib- 1. iEpid. Sect- 2. t. 35. Jungatur Foes. Oecon. p.478. & Dn. D. Merclini Medici Norimbergensis, Prodromus Palindromiae lectu non indignus. Pulsus παλι,δρομιῦν μδειρος, reciprocus defioiens, Gal. /. 1. de diff puls. c. 11. Palingenesia, παλιγγενεσία, id est, Regeneratio , dicitur de plantarum aridarum revirescentia beneficio alicujus aquae Mercurialis, de qua vide Theatr. Chymic. Vol. VI. p , 452. quam tamen ceu phantasticam jure merito rejecit Fr. Hofm. in Cl. Schr. l. 5. p. 639. seq. & Rolfink. Chym. l. ult. De Quercetano narrant, illum habuisse substantiam quandatri quasi subtilissimi cineris facie, parva quantitate, inclusam phiolis hermelice sigillatis, quibus colorem lychni vel lampadis supposuit, terra illa excrevit in vitro fub forma rosae, vel etiam alius plantae, e qua primitus confecta fuit: submoto igne, rursus collapsa fuit. Verum nostro tempore non constat de hoc experimento. Vide Regeneratio. Palinidrysis, παλινίδρυσις, q. d. Rursus subsidentia , dicitur de humoribus prius elevatis, quando rursus s.ubsidunt & in sese velut redeunt. Legitur apud Hippocr, l. de Humor. II. 8. opponiturque μεπιυρισμῷ, elevationi praecedenti. Adde Foës. d. l. Palinoptos, παλίνοπτος, exponitur à Galeno in Exeg. dict. Hipp, per aversum a Sole. Foës. d. i. q. d. vistci rursus expositum. Palirrhoea, παλίῤῥοια h. e. retrogradus humorum fluxus Aretaeo dicitur, I. 2. de morb. ac. cap. 4. allegante Foes. d. l. v. g. in cholera morbo. Idem fere, quod παλινδρομία. Palla est nomen vestimenti alicujus muliebriS, quod AEschylum invenisse scripsit Theod. Jans. ab AlIlieloveen II. I. On p. y6. Pallax, πάλλαξ, vocatur lapis quidam factilius eX coelo & terra lunae, cum aequali pondere Solis, in Theatr. Chym. Vol. L p. 487. quamvis nullibi alias hujus nominis significationem hanc reperire potuerim. Significat vero communiter πάλλαξ, adolescentem, uti patet ex Lexicis. Pallaca significat massam auri fossilem grandiorem, apud Plin. l. 33. II. N. c. 4. & Joh. Agric. I. 8. de nat. fossil. Palliatio, Palliativa cura, vocatur Medicis, quando in morbis desperatis & incurabilibus, praemisso prognostico eventus funesti, quaedam remedia mitigantia vel dolorem, vel alia symptomata urgentia, adhibentur, ut in cancris ulceratis, fistulis cancrosis, aliisque. Vide Forest. i.7. Observ. Chir. 16. Schol. & Obs.ty. ubi & Unguentum palliativum legitur. Graece dici posset ιικσις ἐπιπόλαιος. Pallidus, Pallor, ὠχρὸς, ὠχρότης, ὠχρίομα ; vide Ochros. Adde Jul. Alex. not. ad Gal. 1. 1. de Antidot Tom. II. Oper. pag. 779. Pallor p. n. faciei & corporis habetur signum affecti hepatis & stomachi, interdum & renum, Scribon. Comp.i 25. Lang. /. 2. ep.II. Helmonr, tr. Sedes anim. n. 3 2. Species quoque llcte- ritiae Pallida vocatur à Paracelso, quam deducit ex scisso, mercurialibus liquoribus, & vitriolo albo, l.de Icteritiis c. I. Pallium, ἱμάτιον, quid significet, etiam pueris in trivio notum est. Tropice tribuitur cum epitheto Purpureum, à Basil. Valentino pulveri cuidam solari parato ex amalgarnate Solis & Mercurii retortae indito, & hinc separato Mercurio remanenti, qui cum sulphure calcinatus evadit purpureus, unde iis Germanica lingua vocatur à dicto Autore IPIIrpWto sslanttl. Palma aequivocurn est vocabulum, (I) enim fignificat arborem, & ejus etiam fructus, Graec. φοένιξ, & fructus φοίνικες, qui alias Dactyli vocantur, de quibus vide Galen. I. 2. de Al. sac. c. 26. & consulantur ulterius Botanici. (2) Denotat internam manus partem, quae & Vola dicitur, & Postbrachiale, μετακὰρπιον. Vide Metacarpion. Palmaris Musculus dicitur, qui expanditur in volam manus, cuti firmissime adhaerens, & respondet in pedibus Plantari, Bartholin. l. 4. Anat. c- 9-p - 47 5. Palmos, παλμὸς 3 Latine Palpitatio, item Subsitl. sto , vocatur motus localis praeter naturam 3 quando partes solidae nobis invitis attolluntur, & demittuntur, Gal. i. de trem. palpitat. &c. 4. et 5. Inter specialeS palpitationes notabilior est Cordis palpitatio; & quemadmodum omnis membrorum palpitatio oritur à materia quadam vaporosa & flatulenta agitata & transitum non habente ; uti testatur Gal. d. l. Ita & cordis palpitatio est motus ejus depravatus 3 praecipue in contractionis urgentia consistens, interdum adeo vehemens, ut ab adstantibus percipi queat sonus percussionis coX starurn, cum prostratione virium, animi deliquio, & respiratione laesa sonituque aurium 3 proveniens à flatibus & vaporibus fibras cordis spafmodice irritantibus, & convellentibus. Videatur Sylv. Prax. Med. l. I. c. 35. 'Verum 'Willis potius causum palpitationis cordis proximam accusat obstructionem & inlarctionem vasorum 3 praesertim arteriosorum pulmonaliS & magnae seu aortae, vel oh sanguinis non sutis activi segnitiem, vel etiam ob ejulitem nimium fervorem, uti videre est prolixius in Pharm. Rat. P. I. S. c. 3. Sunt quidem alii, qui dilatationem cordis magis peccare credunt, sed testatur ἀυτιψια, Cor non tempore dilatationis costas ferire, sed potius tempore constrictionis, in qua mucro ejus versus costas attollitur. Helmontius cauiam refert ad Gas heterogeneum, vitale nostrum Gas de natura falis balfamici existens potentissime celerrimeque afficiens , tract. Complex, atque Mist. Elem.figm. n. 42. 43. Ηαλμώδεες διΐλκ vocantur Hippocr, quibus pa/pi- sationes in toto corpore sentiuntur, Prorrh.sect, I. t. 29; Dolores cum palpitatione occurrunt d. l. t. 35. Plura vide apud Foës. d. /. Palpebra, βλέφαρον, vocatur externa oculi pars fuperciliis fubjacens, s.uperne inferneque interiores Oculi tuhicaS contegens; atque una superior, altera inferior vocatur, Gal. l. introduct. c. r$. Constat palpebrae cute, membrana carnosa, musculis, tunica tatsis, & ciliis, de quibus videantur Anatomici, & hos inter Bartholinus i. 3. Anatem. c. 8. De palpebrae superioris cum oculo coalitione vide Hildan. Cent. 6. Obferv. 7. vocantur & κολύμματα, hoc est, tegumenta oculorum, Vel Coopercula, notante Dieter. «.155. Palpitatio, παλμὸς, vide Palmos. Palumbus, Palumbus, φάσσα, φάττα, vel φὰξ, Vocantur species quaedam Columbarum, & quidem Sylvestris , cujus plenior descriptio cum usu in cibis & Medicina habetur apud Aldtov. /.15. Orntthol. c. 5. Adde Gal. 1. de atten. vict. cap. 8. in sin. Schroder. I. 5. cl. i. n. 6z. Dicitur etiam Torquatus. Palumbarius accipiter spaxs-tosisryr dicitur, qui palumbis insidiatur, Gal. I. II. de V. Ρ. c. I8. Palus apud Latinos aequivocum est. Vel enim ma(culino genere denotat lignum acuta cuspide, quod infigitur, item Vallus, & Graece dicitur σικόλοψ, Gal. 8, de S. Fac. §. Pycnocomon, et l. 5. de C. M. P. G. c. 2. Rul. in Lex. vel in foeminino notat aquam stagnantem facile corruptibilem, Graece λμίνη, Lat. Lacus,stagnum. Vide Lacus. Palyno, παλύνω, significat aspergo, conspergo, item ἐπιπαλύνω, inspergo, Hippocr, l. 1. de morbis mul. CIV. 8. Foës.p. 479, Pammachos, πάμμαχος, omnigenus. Usurpatur de infortunio ab Hippocr, in Praecept. X. 4. Rectius exponitur, omnia tentans, vel, omnia impugnans. Πστήμαχοι alias dicuntur in omni certaminum genere exercitati, notante Rhodio ad Scribon. n. IoI. Pampathes, παμπαθὲς, nomen emplastri compositi ex cinnabari ad tophos, aliosque tumores scirrhoses, culus deicriptio habetur apud .AEginet. I. 7. cap. 17. Ab Aëtio quoque appellatur τοῥῥηεικὸν, Tyrrhenicum, notante Gorraeo. Pamphilion, παμφίλιον, quasi omnibus gratum, nomen est Emplastri albi, cujus descriptio habetur apud Galen. l. I. de C. M. P. G. c. tj.& l. 3. c. I4. Pamphoros, πάμφορος, h. e. omnia ferens, sive omnium ferax. Epitheton Naturae, apud Hippocr. Coac, t. 5 I 2. Pampinus, ἔλιξ ἀμπέλου, Galen. l.t.de C.MX.L. cap. 1. et alibi, qutd sit, ad BOramcos spectat, videlicet crispaturae & flagella, quibus vitis adhaeret palis, pampini vocantur. Hinc propter similitudinem plexus vasorum spermaticorum praeparantium ante ingressum ad testes dicitur ab Anatomicis Pampiniformis, sive vasa pampiniformia , quae & pyramidalia vocantur. Bartho- lin. l. 1. An. c. 21. Panacea, πανάκεια, id est, universale remedium, Olim fuit nomen quarundam Compositionum medicamentosarum apud Galen. v. g. Antidoti cujusdam, I. 2. de Antidot. c. 1. ab Aphroda autore acceptae, item alia l. 7. de C. M. S. L.c. 2. quae & Stichus vocatur; estque Catapotium anodynon. Emplastra quoque quaedam dicta suerunt Panaceae, v. g. Epulosicon Andromachi, l. 2. de C. M. P. G. c. 15. aliud Herae, quod & Sanitas vocabatur. I. 5.C. 2, Verum quemadmodum tum ternporis nomen illud hyperbolice fuit acceptum, ita & hodieque adhuc à Spagyricis abusive sumitur, dum varias excogitarunt Panaceas, quae tamen nihil minus silnt, quam Panaceae. Vide supra Catholicus. De Panacea Mercurii lege Schroder. I. 3. c. 15. Antimonii, c. 17. Nitri, c. 23. Ita Panacea olim Anwaldma decantata fuit; & quae sunt aliae. Enim vero licet nolimus litem hanc facere nostram, an ex simplicibus natura sua deleteriis, aut certe venenosis, beneficio artis, possint praeparari verae Panaceae, quod quidem nobis non videtur rationi, aut veritati conientaneum; rectius taInen illi Medici statuere videntur, qui negant, dari Panaceas, inter quos etiam B. Rolfink. Ο. et M, M.Sp. 1. 13. c. 2. et alibi. Sane si Panaceae non includunt aliorum remediorum usum, uti legitur in Th. Chym. Vot. VI. p. 6}7- non recte dicuntur Panaceae. Judicium de Panaceis limitatum vide apud Dan. Ludovic. in Differt. I. Pharmac. p. n2. quod nota egregia illestravit B. Etmullerus. De Panaceae Solaris Wildengansii noxio usu vide quoque Ephem. N. Cur. A. III. Observat. 232. Panacea aurea Glauberi est Sulphur auratum Antimonii. Morley Collect. Chym. Lcid. c. z6. Panaceae Solaxis Cnôfelii descriptio videatur in Iunk. Lex. Ch. Ph. 1. 1. p. 112. Est & Panacea nomen Levistici, vel Centaurii majoris hyperbolicum, Gorraeus. De herba vero illa, quae in oppido Caesareae Philippi e statua Salvatoris ante fores mulieris, quam Christus ab haemorrhagia 12. annorum liberaverat, erecta excrevisse legitur apud Eufebium l. 7. IIist. Eccles. Panacea dicta, videatur Lang. iibr. 2. ep. n. adsim. & fides sit penes auctores. Panalethes, παναληθὲς, id est, universaliter verum. Nomen Emplastri nigri inter Cephalica relati, apud Aët. I. 1 5. citante Gorraeo. Panaritium, Gr. παρονυχία, dicitur tumor calidus ulcerosus, summe dolorosus, accidens in summitate digitorum in latere unguis, & quandoque tam vehementer afficiens, ut vigilias & inquietudinem excitet, Forest. lib. 5. Cfcir. Obs. 16. Lang. l. 2. ep. 42. Hildan. Cent. I. Obs. Causam ejus proximam vulgo statuunt vermiculum corrodentem, unde & vernacule Vermis digitorum vocatur. Sed Lang. d. l. dubitat. Hoc certum est, materiam esse ichorofam, acerrimam, corrosivam, & vel cum Iero sanguinis, vel cum succo nervoso ad partem affectam delatam. A Paracelso, Dorneo, & aliis vocatur & Pandalitium, item Passu, Paracels. I. de ulcer. & apostem. c. I7. De boc affectu legatur & P. Barbette Chirurg. Part. II. ί. I. c. I 5. vide Paronychia. Panata, Panatella, nomen edulii in Italia esitatissimi, ex pane triticeo vel similagineo, interdum etiam additis feminibus melonum, cum ovo interdum admisto in aqua ad pultis consistendam cocti, Rols. Ο. et M. M. Sp. l. I4, sect. I, cap. II. Meminit & Fiorest. l. Io. Obs. 4. et alibi. Scultetus parari sitrisst Panatellam ex mica panis similaginei, jure carnis salito, & butyro recenti, Arm. Chirurg. Part. II. obs. 23. Pancarpia, παγκαρπία, nomen placentae cujufdam in. modum rotae papyro involutae, quo diutius duret. Apud Alexandrinos celebre suit hoc placentae genus, teste Gorraeo. Panchrestos, πάγχρηστος, q. d. ad omnia uuHs , Epitheton qnorundam Collyriorum, v. gr. apud Gal. /. 4. de C. M. S. L. c. 7. in prtnc. apud AEgin. 1. 2. c. 22. Panchrysos, πάγχρυσος, id est, omnino aureum. Nomen liquidi Collyrii, apud AEigin. d. i. idem cum praecedenti. Panchymagogum, παγχυμαγωγὸν, est epitheton qnorundam purgantium, quae creduntur omnis generis vitiosos evacuare humores. Ita in Dispenlatoriis legitur Extractum Panchymagogttm Crollii, quale etiam refert Libav. S. A. Cfc. I. 8. c. 10. Pancoenos, πάγκοινος, idem, quod ἐπιδήμιος. Vide Epidemius. Epitheton morborum contagiosorum publice per totam regionem vel plebem grassandum. Vocantur & πανδημίοι. Gorr. Pancratiasta, παγκρατιαστὴς, idem, quod παλαιστὴς, luctator, athleta, pugil in omni certaminum genere exercitatus. Vide Pammachos, Palæstra, Dieter. n. 11. Pancration, παγκράτιον, non solum est nomen plantae bulbofe, de qua consulantur Botanici : Verum etiam est nomen certaminis duplicatum, luctum & pugillatum comprehendentis; cujus aliquoties meminit Gal. I. 2. desan. tu. & exposuit J. Alexandr. in net. ad h. loc. T. II. Oper. ρ. 392. Lucta in pulvere multo vocatur Pancrauum volutatocium, teste C. Hofm. Comm, in Gal. LL. de V.P. n. 812. Pancreas, πάγκρεας, proprie & ἁπλῶς ita dictum est corpus glandulosum, laxum, situm siIum obtinens sub posteriori parte ventriculi hujusque fundo, cujus accuratior descriptio & historia quaeratur in Anatomicis, Bartholin. l. 1. An at. c. 13. Warthon. Adenograph. c. 1 3. Regner, de Grâs. de nat. & usu succi pancreatici. D. L C. Brunner. de Experim. nov. circa Pancreas, & ejus vero usu. Celebris est hoc seculo haec Glandula ob peculiarem succum vel liquorem, qui in illo colligitur, & per singularem canalem ad intestinum duodenum defertur ; unde Liquor Pancreaticus vocatur, quemadmodum & Vas illud Ductus Pancreaticus. Hunc geminum quoque inveniri duodeno intestino insertum, patet ex Observatione in Act. Hafn. Vol. II. Obs. 14. p. 31. De illius ustj extollendo valde operosi fuerunt hactenus plurimi Medici, non contenti, quod succus ille sit excrementitius quidam arteriosi sanguinis liquor ; fed quod Iit humor laudabilis eX fanguine & spiritibus animalibus in ipso praeparatus, & quidem subacidus, qui denuo alimentis, vel chylo admiscetur. Enimvero non est hujus loci hanc dirimere l.tem; quamvis nolim dissimulare, Gràfium cum silis ὀμοψήφοις fpeculationeS suas commenticias nondum sàt eeidenter probasse, ut ita verosimilius mihi videatur, liquorem illum Pancreaticum ponus excrementum esse inutile, quam utilem aliquem humorem, denuo sanguini adjungendum; licet nolim penitus negare, quod in segregando chylo utili à portionibus feculentis ulum insignem praestet, quando in intestino duodeno massae chylosae transeunti permiscetur. Succum illum pancreaticum in naturali statu non esse aci. dum, nec cum bile effervescere hodie Naturae rimatores variis phaenomenis egregie ostenderunt & observarunt, inter quos est etiam loh, de Muralio in Vade mecurn Anatomic, Ex. III. §. 6, p. m. yp. & ex observationibus celeberrimi Anatomici Du Verney, patet, quod in histrice ductus pancreaticus duorum pedum distantia à biliaris ductus infectione in pylorum facta in intestinum duodenum ingressus fuerit repertus, in Struthiocamelo veto trium pedum distantia, uti legitur in Supplem. Act. Erud. Lips. Tom. II. sect. 4. p. 199. Dicitur & Callicreas. Caeterum eodem Pancreatis nomine mediam Mesenterii Glandulam Asellius, & nonnulli ejus sectatores indigitarunt, quam alias Lactium titulo insigniverunt, & ita ansam dederunt, ut pro una eademque parte haberentur, recte animadvertente Grâfio d. /. §. 17. Junge Bartbol. d. l. c. 11. Warton. d, I. C. 8. Pancrene, παγκρήνη, epitheton Pancreati tributum à D. Bernhardo Swalbe peculiari libello Pancreas pancrene dicto, quo epitheto niliil aliud indicatur, quam quod pancreas fit veluti fons ( κρήνη enim fontem significat ) lymphaticus. Pandaleon, Pandaleum, vocatur medicamentum solidum internum, tabulatum, Arabum inventum, pectori & pulmoni dicatum, fuave, à morsulis & rotulis non nisi forma differens, fitque, quando materia medicamentosa saccharo soluto fuscepta in pyxidenr aliquam effunditur, ut inibi indurescat, unde usus tempore frustum aliquod cultro aut cochleari dernitur. Schrod. i. I. cap. 13. Morell. de form. remed, l. I. s. 3. c- t- Pandalitium, idem, quod Panaricium, de quo p. a. Pandemios, πανδήμιος, vide Pancœnos, Epidemios. Pandiculatio, σκορδίνημα, σκορδινισμὸς, dicitur motus quidam violentus tensivus membrorum solidorum, à flaiulenta materia ad fibras & nervosas partes delata dependens. AffiniS valde χνέυμου, sive oscitationi; de qua supra vide Chasme. Hinc etiam pandiculatio cum oscitatione coincidit. Fit quidem à natura, sed coacta. Meminit aliquoties & Hipp. i. 2. Epid. s. III. 34. l. 4. s. 5. t. 4. I. de Superfcetat. IX. 3, Vide Foës. p. 574. Panicula, diminutivum Pani, vocatur & Ρanula. Rhod. .ad Scribon, n. 82. et 263, item in Lex. Scrib. nula. Rhod. .ad Scribon, n. 82. et 263, item in Lex. Scrib. Vide Panus. Panis, ἄρτος, quid vulgo significet, omnibus etiam puerulis, notum est, Ejus autem apud veteres & recentiores quoad materiam, fermentum, coquendi & condiendi rationem, tot occurrunt differentiae & species, ut illas omnes hic recensere, nimis prolixum foret. Legi possunt Foës. Oec, p. 9 5. seqq- Gorr. des. Mundell. in Indice vel Theatr. Galen. Bruyerim de re cibar, l. 6. per tot, Jul, Alex. I. 8. Sal. c. 11 .seqq. Moraeus in Schol. Salernit, c. I7. p. m. 225. seqq. & 258. seqq- Deodat. Panth. Hyg. l. 2. c. 4. C. Hofial. I. 5. Inst. c. 6. §, Tseqq - Merito inter edulia primas tenet, & ab omnibus expetitur. Siquidem rarissima sunt exempla, qui panem penitus abhorruerint, quorum’ unum legitur in Ephern. N. Cur. A. II. O. 44. alterum Obs. 2o7. ex Hildan. De panis usu medico vide Schroder. lib.a.cl. 1. n. 3 16. & Fr. Hotiu. in Clav. ad h. l. Panis repletionem esse pessimam, paradoxon esse, & autoritate carere, non male demonstravit C. Rejes C. El. q. 85. n. a.seqq. Panis petrefacti observationeS vide apud Helrnont. tr. Nat. Contr. nesc. n. 30. Theatr. Chyrn. Vol. IV. p. 884. Chiocc. Mus. Calceol. p. 4II. 412. Vocabulum ἄρτος, ab Hipp, etiam acceptum legitur pro pastillo vel massa quadam compacta ex qualibet materia & linteo inclusa calideque pro fomento utero applicata, i. de nat. mul. XXIX. 198. 203 C. I. 9. Io. Panum aercorum tres esse species, scripsit lohns. sex. Cl.ym. l. I. ubi & Panes ex Pyrite & Cadmia conflatos recenset & panem argenteum, item Panes aeris fatiscentes. Punis quoque idem est, quod Panus, Gr. φῦμα,, notante KeuclI. ad Samonic. p. 245. Panniculus, ῥάκος, ῥακὶς, idem fere, quod linamentum, denotat. Gal. i. i. de C. M. S. L. c. 1. l. 3. 1.9. et alibi. Pertinet ad usum Chirurgicum & Pharmaceuticum. Ab Anatomicis vero panniculus accipitur pro membrana, ut panniculus carnosus. Panniculi cerebri &c. Pannus, aequivocum est Proprie significat texsile quoddatn ex lanis ovium paratum, de quo notavit Helmontius, quod panni ex lanis mortuarum ovium parati facilius foraminibus pertundantur. Gr. ῥάκος, suae-nca. Tr. Tumul, pestis §. Imaginantur Mineralia esc. Translatum etiam vocabulum Pannus ad ufurn pharmaceuticum, hinc legitur Pannus linteus crocatus deicriptus in Helf. Iunken Corp Pharmac. Part 1. p. 667, & Dav. de Spina Lex Pharm. p. 676. Metaphorice denotat I. affectum oculorum, estque materia viscida crassior, adherens tunicis oculorum & visum impedieus, quem affectum nonnulli confundunt cum Ungue oculorum, Forest. /. 11. Obs. 6. Arati, dicitur Sebes. 2. notat maculam , vel naevum in cute sive ex lue Gallica, sive ex alio morbo maligno dependentem, de quo legatur Parac. 1. de apostem. & ulcer. c. 43. et alibi. Pannychis, παννυχὶς, vide Pernoctatio. Panochiae vocantur à nonnullis buboneS sive tumores inguinum. Faliop. de morb. Gallic. c.po. Tom. I. oper. p.  758. Panonicolete, terminus Paracelsicus, qui legitur i. 3. de morb. Gall, circa sin. Cujus tamen significatio mihi non constat, neque ex contextu patet. Panselenos, πανσέληνος, vide Plenilunium. Panspermia, πανσπερμία, est commentum Anaxagorae, qui statuit otunium semina esse in omnibus, quod merito rejecit Lib. T. IV. Op. p. i 6. Pantagogus, πανταγωγὸς, idem significat, quod Panthymagogos, id est, medicamentum omnes humores scil. vitiosos evacuans. Ita apud Mynsicht. extat Syruptts Pantagogus, Armam. Meddco-chym. sect. XVI. Pantheae, Lecti pensiles Italis, Anton. Guainer. com. de pleur. c. I7. Panthera. Vide Pardalis vel Pardus. Pantices, idem, quod Intestina, unde panticinari est bibonum & collurconum more potum ingurgitare, & ita ventrem saburrare. Linden. Ex. IX. §. 56. Pantodapos, παντοδαπὸς, varius, omnigenus. Usurpatur ab Hipp, de morbis 2. de nat. hum. t. 4. &libr. 5. Epid. XXXI. 14. de excrementis. Foës. p. 479. Pantolmios, παντόλμιος, est nomen hyperbolicum Trochisci, qui excrescentiam carneam citra rosionem supprimit; uti legitur apud AEginet. l. 7. c, 12. An idem cum Pastiliis Faustianis, i. 4. c, 43. uti velle videtur Gorraeus ? Panus, antiquis etiam Panis, unde diminutiva Panicula, Panula, Gr, φύγεθλον, Galeno etiam φῦμα ἄπεπτον ἄπεπτον, tuberculum immaturum, c. 3. de artic. t. 2. dicitur tuberculum inflammatorium, vel potius erysipeliaceum absque suppuratione ad glandulas plerumque subcutaneas Obortum, cum dolore insigni urente & mordicante proveniens ab ichore sanguineo acriori, ibidem stagnante. Gal. l. de tum. p. n. c. 15. l. 1. de art. cur. ad Glauc. c. I. Ceis. 1. 5. c. 18. Scribon. n. 263. FOrest. i. I. Chirurg. Obsin. cum Schol. Batbettc ad Bubonem refert Chirurg. P. II. l. 1. c. 11. Panygron, πάνυγρον, epitheton est medicamenti alicujus topici liquidioriS, cujus descriptio extat apud Oribafium Operum suorum Tom. III. l. 4. Euporistor. c. ttt.p.rn , 247. Papa, Paracelso dicitur vermis, h. e. Basiliscus, qui quamdiu vivit, tamdiu erit pestis expectanda, l. 1. de Peste cum addit, tract. 1. c. in sine. Paphlazo, παφλάζω, proprie significat aestuo & ferveo, & de maris aestu dicitur; transtatum vero hoc ab Hippocr, ad sermonem interruptum & veluti bula iantem, quando inter loquendum haesitant. Eo verbo usuS Hipp. I. 2. Epid. /. V. 7. l. de Crisi X. I 2. JutIg. Foes; p. 49o. Dicitur & φλάζω. Gal. in Exeg. dtct. Hipp. Papilio, ψύχη, ἐσπινίη σητοκοτὶς, insectum est notissimum alatum, led multifarii generis, cujus historiam prolixam cum usu tradidit AldrOv. l. 2. de Inscct. c. I.seqq. Adde Lang. l. I. ep. I4. et 50. Bombyces degenerare in papiliones, confirmat Helrnont. Tract. Demonstratur Thesis n. 94. Chymici quoque floreS quosdam papilionum nomine insignire solent. Ita flores ex correctione Mercurii praecipitati acquisitos papiliones argenteos vocari testatur D. Job. Michaelis in Notis novissime editis ad Scbroder. Pharmac. 1. 3. c. r 5. quos Schroderus lanuginis perlatae titulo comprehendit. Papilla, θηλὴ, vide Mamma. Est extremum mammae mulieris, quod ori infantis inditur, Gal. i. 15. de V. P. c. 7. Barthol. I. 2. An- c. 1. Tribuitur etiam hoc vocabulum Glandulis intestinalibus à Peiero in fxis Exercit. de dictis glandulis. Papilla quoque est diminuti vum à Papula apud Sammonic. c. Io. Papillares processus, vide Mastoides, de nervis olfactoriis. Barthol. ibidem d. l. Papula, ἔκθυμα, ἔκτεσμα, tuberculum ulcerosum, cutaneum notat. Vide Ecthyma. Gal. c.3. in 3. Epid. t. 51. Nobis videtur idem esse cum Pustula. Papula acuta est Furunculus , δοθιὴν. Rhod. ad Scribon. num. 210. Par, duplicem habet significationem, I. dicitur de diebus, qui Graece vocantur ἄρτιος, ad differentiam τῶν περιασῶν, imparium : in illis olim crediderunt rariores & difficiliores fieri crises, vide Artios, Impar. 2. notat binas unitates alicujus rei, v. g. in formulis remediorum quando scribitur t Recip. baccarum lauri, fructuum jujub. aut sebessi paria tria aut plura. Sine pari dicitur Emplastrum quoddam Londinenfiunr, cujus descriptio extat in D. D. de Spina Manuali Ph. Chym. p, 425.sc9. Para, παρὰ, id est, praeter, praepositio usitatissima in Medicina, cum simpliciter, tum in compositione. Plerumque vero accipitur in malam partem, ita ut significet aliquem recessum à statu integritatis sive bonae dispositionis, hac tamen limitatione, ut nihilominus residuum maneat aliquid bonitatis ut hac ratione differentia eluceat inter Praeter & Contra. Morbi omnes sunt παρά φύσιν, praeter naturam, eorumque causae & effecta; Mors sola, & quae eam vel efficiunt, vel consequuntur, sunt contra naturam ; ἐναντὶον γῆς φύσεως, quamvis in latiore acceptione morbi quoque dicantur contra naturam ; animadvertente J. Alex. not. in Gal. de diff morb. c. 4. Alias & παρά significat ad vel juxta, in 4. aph. 3I. teste Dieter. n. 648. Parabilis, ἐυπόριστος, vide Euporia. Parablastano, παραβλαστάνω, significat pro- gerrninare Vel accrescere, & quidem praeter Vel neccstitatem, ve! naturae institutum. Dicitur de palpebris apud Hipp. 4. de R. V, I. A. t. 6$. Parabolicus, epitheton Ignis Solaris. Vide Ignis. Paracelsus, nomen proprium Spagyricae Medicinae principis, qui alias nominatur Philippus Aurelius , vel Aureolus Theophrastus Paracelsus dictus Bombast. ad Hohenheim  ; cujus vita legi poterit in Melchioris Adami nitst Medicorum. Scripta ejus plura, qua vernacula, qua latina, adhuc passim prostant. De ejuS peritia singulari & felicitate medica diversa feruntur judicia. Nobis non libet esse arbitris. Valde tamen siaspectum esse de Magia Diabolica, facile ex scriptis ipsius demonstrari pollet, si instituti concederet ratio. Gravius in eum invehitur C. Rejes Camp. El. q. 3o. n 8. Furti scriptorum & arcanorum quoque arguit Libavius Tom. II, Op. p. I03. & alibi passim ipsum incusat. EjuS sectatores vocantur Paracelsistae non minus suspecti magicae vel vanitatis, vel praestigiarum daemoniacarum, si in omnibus ducis sui principia retinuerint. Paracentesis, παρακέντησις, Latine Punctio; Compunctio , vel rectius Perforatio, dicitur operatio Chirurgica, qua vel in Asciticis abdomen cultello, vel acu perforatur ad evacuandam aquam collectam, .tujus aliquoties meminit Hipp. I. de Loc. in hom. XXXVI. 17.seqq. I. de affect. XXIIl. zy.seqq. l. de intern. affect, XXV. XXVI, seqq. l. 6. aph. 27. I. 6. Epid. s. 7. n. 62. licet vocabulum παρακεντὴςεως in illis locis non occurrat. Modum operationis hujus ex recentioribu. tradiderunt Aquapendens, tr. de Oper. Chirurg, cap. de perforatione abdominis in hydropicis. Hildan. Cent. 1. Obs. 47. et ep. ί. Barbette Chir.Part. I.c. I4. Cautelam docuit & Dieter. Iatr. p. IZoS.seq. Vel quando in suffusione sive cataracta laborantibus oculi tunica perforatur acu, & materia illa viscida visum intercipiens removetur, de qua Plin. I. 25. c. 23. Coel. Aurei. I. I. Tard.paff c. 5. allegante Foës. p. 480. Modum vide apud Aquapend, d. l. cap. de suffers. Hildanum ep. 67. Barbette d. I. cap. 16. Caeterum non video, quid obstet, quo minus & aliae perforationes Chirurgicae, trepano vel terebra factae, dicendae sint παρακεντὴιιϊις, licet non fiant punctione simplici. Paracindyneuo, παρακινδυνεύω, significat att‘ dacius periclitor , propter emphaticam praepositionem παρα exprimentem aliquam transgressionem, notante Linden. Exeg. XIV. §. I40. Paracmasticos, παρακμαστικὸς, declinans, vide Acmastica/ Dicitur & de aetate, quae jam vergit ad senium, & incipit fecundum Gal. à 35. anno, duratque ad armum 49. quo scilicet senectus incipit. Gorr. & Castelli Paracme, παρακμὴ, Vide Declinatio, Paracöe, παρακοὴ, obauditio, idem quod βαρυκοΐα, Vide Barycoia. Cophosis. Paracolleticos, παρακολλητικὸς, idem quod κολλητικὸς, Agglutinans. Lang. in Indic, epistol. Paracope, παρακοπὴ, late & stricte accipitur. In illa notat generaliter delirium, de quo supra lit. D. In qua etiam legitur Coac. t. 47. In hac desipientiam leviorem 8i mentis emotionem in febris fervore, uti patet ex Hipp. 6. aphor. z6. Lind. OrnneS παρακόππιν dicit, qui per morbos deurant, Ex. XII. §. I62. toy.seqq. Vide & Dieter. n. 649. Paracrusis, Paracrusticos, παράκρουσις, παρακρουστικὸς, etiam dicitur de levi mentis emotione & delirio mitiori in morbis. Frequens Hipp. i. 1. Prorsb. t. 99.194. Plura loca vide apud Foës. d. l. Paracynanche, παρακυνάγχη, vide Angina. Paracypto, παρακύπτω, significat prono corpore sese inclinare aut incurvare, ad aliquid inspiciendum. Translatum ab Hippocr, ad insertionem caulis allii loco specilli in anum l. de sistul, II. 9. Vide Foës. d. l. Paradeigma, παράδειγρμα, vide Exemplum. Paradoxologos, Paradoxopoeos, παραδοξολόγος, παραδοξοποιὸς, qui aliena à recepta opinione & Lententia vel dicit, vel fecit. Quod utrumque Epitheton ab aliis Medicis Galeno fuisse attributum, ipse testatur I. io. M. M. c. 4. in sin. Paradoxon, παράδοξον, significat sententiam vel revera, vel saltem apparenter absurdam, vel incredibilem, à communi opinione recedentem. Paraetesis, παραίτησις, significat recusationem, subterfugium, indulgentiam, quae aegro conceditur apud Hipp. I. Praecept. in sin. Paragoge, παραγωγὴ, adductionem, adaptationem ’ significat in fpecie ossium, apud Hippocr. I. 2. de arf. t. 1. Mochlic. IX. 16. Ossa quoque, quae facilius adduci possunt, dicuntur παραγωγοτέρα. 2. de arstc. t. 64. Paragranum, nomen libri alicujus Paracelfici, in quo fundamenta se proposuisse Medicinae aliis per suadere conatur. Sed revera in plerisque oblcurum per aeque obscurum. * Paragraphi, etiam est titulus scripti culusdarn Paracelfici, Libros 14. Paragraphorum continens, in quibus morborum quorundam curationem tradidit. Paralampsis, παράλαμψις, dicitur cicatrix iio nigro oculi resplendens, quod aliquando crassior sit 'AEgide Hipp. 2. Prorrh. XXIIX. 35. Gal. in Exeg. voc. Hipp. Foes. Oec. p. 481, Paralego, παραλέγω, significat Hipp, sermone delirare, aliena loqui aut absurda, quale quid & ebriosis co: tingit. Hipp. 1. Epid.s. 1. t. yr. ad quem locum vide Galen. Commem. & 1. 2. de diff. rosis c. 10. I. 3. c. II. Plura loca in Epid. vide apud Foës. d. i, Paralereo, παραληρέω, Paraleros, παράληρος deliro, delirus, idem quod παραφροσύνη, vide Delirium. Galen. quidem exposuit per μικρόνπταραφροσύτην, ί,3. 1« 3. Epid t, 34. Verum Hippocr, in eodem libro Epid. aegroto sexto expreise etiam scripsit «τελλὰ τηαρελδρησο multum deliravit, ita ut sit verbum, delirium in genere exprimens. Foës. dies. /oc. Parallaxis, Parallagma, παράλλαξις, παράλλαγμα, dicitur partium solidarum, praeierdm oflium alternatio, emotio, & inter se facta perversio, aut immutatio , ubi alia super aliam effertur. Hippocr. 2. de sruct. t. 6o. l. 3. t. 4o. 46. 47. I. 5. de art. t. 72. Mochiic. 1, a. XXIV. de dentibus i, 6. Epid.s. I. t. 3. de musculis & nervis παραλλαγῆ, 2. de urtic. t. 14. Metaphorice etiam de animo vel mente aberrante, & delirante 4. de R. V. I.A.t. 4. Vide Foës, d l. Parallaxeos significatio Astronomica petatur ex Mathesi. Parallelus, παράλληλος, terminus Mathernaticus, significans lineas imaginarias, sub quibus &Zonae comprehenduntur ; quarum notitiam Medico quoque commendat Galen. l. 3. aph, 14. Parallela quoque vo» catur Affectus malignus cutaneus, internam manuum ac pedum partem tantum obsidens, nec latius, quam ad latera & phalangem digitorum in manibus sitrpens, pityriasi, sive furfuribus capitis similiS, sed squamae sunt majores, & cuti ita adhaerent, ut nisi unguibus divellantur, decidere nequeant. Estque s.ymptonia Morbi Gallici. Plura de hoc affectu legantur apud Forest. i. 8. Obs 13. Schol. Paralogos, παράλογος, vide Inopinus. Paraloxænomæ, παραλοξαίνομαι, id est, obliquor , in obliquum feror. Dicitur de utero Hippocr. 1. de nat. mul. XXXIV. 1. et l. i. de morsu mul. XXXVI. r. Paralysis, παράλυσις, item Paresis, πάρεσις, est nervorum resolutio, cum nervi & corporis partes sensus & motus expertes vel perfecte vel imperfecte fiunt, Gal. 1. de Sympt, caus. c, 5. Ab Hippocrate saepe confundi cum apoplexia, notavit Foës, ad vocem ἀποπληξτά ; quamvis Dieter. aliquam differentiam conatus sit 'edtlere, volens, ἀπὸπληξιἄν dici totius corporis re- solutionem ; τταράλυσιν vero partis alicujus dtrntaxat, Iatr. n. 86. Plura de Paralysi idem p. 211.seq. Enimvero si rem accurate velimus perpendere, non tam nervorum resolutio dicenda paralysis, quam fibrarum in musculis & membranis, quae sunt partes nervofe, non ipsi nervi. Accuratior igitur ex recentioribus haec notari poterit descriptio : Paralysis est motus animalis & tactus in parte quadam corporis abolitio, vel imminutio vehemens ; cum ejusdem quandoque atrophia, pulsil debili, aliisque s.ymptomatis, proveniens à partium nervosarum relaxatione propter deficientem spirituum animalium praesentiam aut activitatem, ab intemperie matedali cerebri, vel obstructione nervorum oborta. Legatur Willis, An, Brut. Part. II. C. 9. Sylv. Prax. Med, l , 2. c. 22. Videantur & alii Practici, qui de hoc asse-ctu prolixe scripserunt. Exempli de quodam, qui pro lubitu paralyticus fieri, & rurlus sese curare pro labitu potuit, quod ex Augustino allegavit C. Rejes C.Elys. quaesi. 50. n. 22. fiTles sit penes autorem. Affectus hic IIoa male quidem vocatur ab Helmont. pediffeqna Apoplexiae tr. de Lidcias. c. 9. Verum interdum etiam hujus esse prodromum, testis est experientia. Dicitur & παραπληγία, aut παραπληξία, uti recte notavit Galen. cap, 2. in I. Epid. t. 59. Vide Foës. pag. 483. Paracelius lspeciem Guttae statuit 'Paragraph. I.7. c. i. §. I. cauiam refert Mercurium & Sulphur, l. de tcib. primis essent, c. I, Parameria, παραμήρια, dicuntur internae femoris partes. Gorr. Lat. παραμήριονfemen vocat Linden. Med, Physiol. 2. c. 14. §. I9. Paramesos, παράμεσος, digitus vocatur minimo proximus, Medicus à Latinis dictus, quod Medicinae dicatus credatur. Gorr. Vulgo Annularis appellatur. Paramethiemi, παραμεθίημι, dimitto, praetermitto, negligo. Hippocr, i. t. de morb. mul. XL. 5. 8. Paraminytheo, παραμινυθέω, significat imminuo. Hippocrates d. i. XXXVII. 5. Paramirum, titulus scripti Paracesfici gemini, quorum unum agit de quinque entibus Omnium morborum, Astrali, Venenato, Naturali, Spirituali, & Divino sive Dei t Alterum explicat.caulas morborum ex Sulphure & Mercurio, ex Tartaro, ex Matrice t item tractat de morbis invisibilibus. Haec Paramirica scripta primum Occupant locum in edit. Argentorat. Huseri. Parampecho, παραμπέχω, & παραμπέχομαι, obvelo , obduco. Ἀμπεχόνη enim velamentum, tegumentum significat. Hippocr. I. de morb. sacr. II. 5. adde Foës. p. 482. Parandrumenos, παρανδρούμενος, nubilis. Poterit ulurpari de persona & de tempore, sive aetate : in qua significatione usus Hipp. /. de Virg. morb. II. i- Parangelia, παραγγελία, παράγγελμα, praeceptionem, praeceptum significat, sive comprehensionem aphoristicam & brevem, quae facit Vel instituendum Medicum, vel etiam aegrum, aut adstantes. Ita Hippocr. libellum Praeceptionum ad Medicum pertinentium conscripsit. Meminit & talium παραγγελμαπά, l. de Medic. II. I. & eorum, quae ad aegrum pertinent l. de dec. orn. XII. 2. Vide Fcëf p. 48o. Paranoea, παράνοια, etiam significat, Dementiam, Delirium. Hippocr. 2. progn. t. 2o. Parapechyon, παραπήχυον, à quibusilam dicitur brachii pars . qtr.tn proprio nomine κερκίδα appellant. Dicitur & παροπὴχυον. Gorr. Latine Radius & Focile majus appellatur. Adde Linden. Med. Physiol. l. 2. c.I4.§.74. Parapempo, παραπέμπω, vide Transmissio. Paraphao, παραφάω, significat leviter contingo vel contrecto, manu sensim admota & veluti errante. Frequens Hippocr, in libr. de nat. mul. VI. Io. I. r. de morb. mul. quae loca vide apud Foës. p. 485. 8c differt à παραφράασσω, quod παραφςανεῖ, notat, vid. Gal. Bxeg. Paraphafiae Tm^itpdiniu, ita dicta fiunt abscondita in pudendo muliebri loca, quae immisso digito contrectari licet, à verbo παραφάσιαμ, quod leviter contrectare est: vid. Galenus in exegest Hipp. Paraphimosis, παραφίμωσις, vitium est φιμώσει contrarium, cum videlicet ea, quae naturales meatus concludunt, opercula & tegumenta ita deducta slint, ut reduci nequeant. Proprie tamen dicitur de praeputio retrorsum adducto , ut glandem tegere nequeat: quod malum ex nervi contractione maxime contingit. Fit ex immodica praeputii siccitate. Ei contrarium vitium cpsuucns appellatur. Gal. in des Gorr. & Castell. à φμὸν, quod nexum summi orificii sacculorum, cum toto illius ambitu in angustum collecto funiculo clauduntur & ligantur, significat. Rols. de part. genti. P. I. c. 50. Paraphora, παραφορὰ, etiam significat parvum delirium apud Hipp. & παράφοροι leviter deliri vocantur. I. 1. s. 2. Prorrh. t. 37- i. 2. Epid. s. 3. n. I I. Gal. in comm. ad primum locum & in c. I. ad l. 3. Epid. t, 2. quamvis ex aliis quoque textibus pateat, significare potius generaliter delirium & deliranteS, uti patet ex /. i.s. I. Prorrh-1. 3. Coac, t- 300. & AretaeuS etiam l. I. c. e. de cur. actu. morb. usus est de phreniticorum delirio, quod sane vehemens est. Deligationes quoque παράφοροι dicuntur Hipp. h. e. errabundae, vitiosae, I. de art. t. 66. Jung. Foës. pag. 48 Paraphrenitis, παραφρενῖτις, vide Phrenitis. Paraphrosyne, παραφροσύνη, vide Delirium. Paraphyas, παραφυὰς, dicitur Id, quod adnafinitur arbori, furculus, suboles, germen, ramulus. Idem est, quod ἀποφυὰς. Uttumque Occurrit in Hipp. i. de Venis XVII. 8. XXVI. 6. Paraphysin, παρὰ φύσιν, vide Para. Paraplegia, Paraplexia, παραπληγία, παραπληξία est levior apoplexia ad paralysin magis accedens, vel quando alterutro saltem In corpoIis latere, aut ceno meinbro, immobilitas & sensus privatio animadvertitur, Gal. c, 2. in I. prorrhet. t. 50. quamvis alii iterum dis.crimen fecerint inter παραπληγέαυ & παραπληξίαν ; illud sd particularem, hoc ad totaletu Apoplexiam referentes, notante Gal. c. 3. in I. Prorrh. t, 26. et 4. de R. V. I. A. t. 27. et alibi. Vide Apoplexia, Paralysis. Jung. Foës. p. 483. Pararma, πάραρμα, fimbriam significat, qualeS ob mollitiem continendis, aut constringendis deligationibus superponuntur ; Suntque velut texturarurn exordia. Legitur apud Galen. cap. 1. de artic. t. 32. Pararrhythmos, παράῤῥυθμος, est epitheton pulsus incongrui aetati, vel naturae âlicujus subjecti, & ita species άρόύθμη. Gal. in des. Gorr. Pararthrema, παράρθρεμα, idem, quod διακίνημα, parva luxatio, per quam articulus leviter suo loco naturali recellit. Gorr. Vide Diacinema. Lat. Subluxatio, Prolapsus, dici potest. For. I.9. Chirurg. Obs.i. in Schol. Parasarchum, titulus quidam scripti Paracelfici, quod secundum habetur inter Opera Theophrastica ditcta ; in quo egit de summo BonO in aeternitate, uri scripsit Valentinus de RetiiS. Vid. Tom. VI. Oper. Paracels. edit, Huserl. Parascepastra, παρασκεπάστρα, dicitur vinculi simplicis genus, quo universum caput obvolvitur. Gal. de fasciis n- 5. Parasceve, παρασκευὴ, apparatus, praeparatio, quae & προσπαρασκευὴ dicitur Hippocr. 2. de st. V. I. A. t. I6. à verbo παρασκενάζεσθαι, instructum esse, paratum esse, quod legitur 3. de fractu t. 33. quid significet, notum est. Dicitur vero active & passive, non solum de personiS, Medico, aegro & aditantibus, qui debent sese praeparare aut instructi esse ad praestandum ea, quae singuliS competunt, argumento I. aph. I. sed etiam de rebus Medicis, morbo, val potius causa aut materia morbifica, & remediis. Praeparatio materiae peccantis, sive humorum vitiosorum, consistit in dispositione per artem facta ad secretionem ab utilibus & vitalibus humoribus, & excretionem per loca convenientia, quando crassi humores redduntur fluxiles incisione, tenues incrassatione, lenti detersione, mordaces attemperatione, verbis Rolfink. Ο. et M. Μ. Sp. l. 5.s. ..t. 5. cujus variae praeparationis meminit Galen. i. quos purg. oport. Jung. Sennert. Infici, Med. l. 5. Part. i.s. I. c. t. Media vel medicamenta, quibus praeparatio haec producitur, vocantur Praeparantia, Graec. προσπαρασκενάζοντα, de quibus Sennert. d. I. P. t.s. I. c. 5. & Rolfink. d. I. 5. s. 2. per tot. Huc pertinent & Exercitationes corporis praeparatoriae dicto Galeno, Gr. κατασκευαστικαὶ, i. 3. de san tu. capo 2. et seqq, quibus corpus & humores ad secretionem & excretionem inutilium, & retentionem utilium disponitur & praeparatur. Praeparatio remediorum est artificiosa elaboratio materiae Medicae, ut cornmodius & citius effectum (uum exerere possit. Harum praeparationum species quamplurimas juxta seriem alphabeticam vide apud Schrod. I. 1. c. r4. Stricte dicta praeparata in officinis vocantur simplicia quaedam medicamenta, folida & duriora, in tenuissimum pulverem, accedente aqua aliqua convenienti, trita, & exiccata t quorum Catalogum lege apud eund. l. z.c.76. Jung. Fr. Hofrn. Clav. ad h. l. Paraschides, παρασχίδες, dicuntur Ossium fragmenta , aut fissorum ossium legirtenta, quae ab bis separantur & abscedunt, ossis fissa. Hippocr. 3. de fract. t. 2. adde Foës. p. 484. Paraseisma, παράσεισμα, dicitur concussio corporis, &i inter exercitationes refertur. Hippocr, l. 2. de Diaet, XI.ll. x. Parasitos, παράσιτος, aequivocum est. Vel enim dicitur de cibo omni, qui cum pane comeditur, ut est apud Athen. vel de homine adulatore, qui gulae gratia alteri assentitur. Hujus egregiam descriptionem vide apud Linden. .Ex. XI. §. 1 zp.seqq. ubi ventris operarium, ad nutum manduconem, in ventre linguam habentem appellat. Parasphagis, παρασφαγὶς, vocatur pars colli jugulo proxima, ad claviculas sita inter collum & pectus, Gorr. Dicitur & παρασφαγίοι, teste Casp. Hosm. c, in Gal. de V. Ρ. n. 1114. Parastatæ, παραστάται, quasi dic. Latin. Adstites. Quam certum est de hoc vocabulo, quod denotet aliquam partem corporis generationi inservientem, tam incertum adhuc, quaenam harum hoc nomine venire proprie debeat ac possit. Apud Hippocr, παρασάτας, idem esse atque Epididymides, volunt interpretes, lib. de Venis XXL fi. Vide Foës, d. l. Aliis distinguunt inter παραούτας κιρσσειδείς & ἀδενοςιδείς, variciformes & glanduliformes sive glandulosos, illos dicenteS meatus seminales ex vena & arteria implicatis constantes & in unam veluti naturam consertis semen foventes & perficientes, Gal. in des. vel corpus varicosum pyramidale , incipiens paulo lupra testem & in superiorem hujus partem insertum ; bos vero appellantes corpus glandulosum meatui urinario suprapositum, vatorum deferentium insertionem excipiens, Gorr. Castelli Lang. i. 2. ep. 7. quod corpus glandulosum tantum Parastatarum nomine exposuit Rols. de part. genit, p. 1. cap.i 5. quamvis alii προσάτας appellant. Battholm. vero parasttatas vocavit principium vaforum deferentium lib. 1. An at. c. 23. Junge hic Linden. Med. Physiol. l. 2. c. 7. ^.zt.seqq. Parastello, παραστέλλω, cursum cohibeo, sisto. Hipp. /. 5. Epid. XXVII. t. Parastremma, παράστρεμμα, dicitur oris distortio convulsiva, & perversio, qualis in Spasmo Cynico contingit t vel cum faciei partes quoque aliae, nasus, oculi, aut labia, contrahuntur aut distorquentur. Legitur apud Hipp. l. 2. Prorrh. XLII. 7. Confer, simul ad Foës. d. l. Parasynanche, παρασυνάγχη, vide Angina. Parasynesis, Paraxynesis, παρασύνεσις, παραξύνεσις, dicitur sententia vel intelligentia erronea & hallucinatio non quidem aperte falsa & ex ignorantia, sed quae probabilitatem aliquam habet & vetosimilitudinem. Legitur apud Hippocr, t. de aruc, t.36.38. ets. 3. t. 71. Vide & Gal. in comm, ad h. loca & l. 9. de Hippo & Pl. decr. cap , 5. Latine & Deceptio dici potest. Foës. d. /. Parasyro, παρασύρω, in transversum traho, transversum ferio & in obliquum distraho. Dicitur de telis apud Hipp. l. de Cap.vttln. XIV. 1. Pardalis, Pardus, πάρδαλις, πάρδος, vocatur animal ferocissimum, quadrupes, cujus historiam cum usu fuse tradidit Aldrov. I. I. de an. quadr. dig. virosis c. 2. Pardalis est quoque nomen Emplastri apud Aetium l. Io. c. 12. Pareas, παρεὰς, nomen serpentis, qui in Syriae locis repentur, colore aes referens; alii vero nigricant; cujus venenum tantum ex morsu non est, ut enecst, fed saltem inflammationem infert, notante Forest. I. 30. Obs. 2. Schol. ex Aët. i. I 3. c .3,1. Parecbole, παρεκβολὴ, idem, quod ἐκλογὴ, Excerptum, Historia, Observatio. C. HosiII. Comm. in Gal. de V. P. n. 2. Paredria, παρεδρίη, assessio, h. e. associatio affectionis, qua vehementia ejus innuitur apud Hippocr. l.praecept. VII. 6. Paregoricos, παρηγορικὸς, mitigans, lenienS. Vide Mitigatio. Pareia, παρειὰ, dicitur pars faciei, quae ab oculis ad mentum usque protenditur, Lati.I. Gena aut Mala. De quibus ilio loco. Hinc παρειὰς, vinculum, quod malas continet male afflectas, teste Gorraeo ex Gal. de fasciis n. 6. Paremptosis, παρέμπτωσις, Incidentia, vide Coincidentia, adde Mercur. l. 4. V. L.c. I3. Parencephalis, παρεγκεφαλὶς, vide Cerebellum. Parenchyma, παρέγχυμα, ah Erafistrato dicta fuit propria cujusque visceris substantia, quae inter vasorum intercapedines recipitur, quia non vult appellari carnem. Ea enim solum Caro dicitur, quae est in musculis, Gal. l. 2. de Temper. c, 3. Com. in Hipp, de nat. httm. in procem, l. 7. Adm. Anat. c.$. l. 6. de Hipp. & Plat. decr. c , 8. J. Alex. I. 12. Salubr. c. I. Ita vero dictum ab eo, quia credidit, substantiam illam esse sanguinem vasis sliis effusum, & demum ita concretum, Gal. l. 11. de S. Fac, in princ. C. Hofrn. Comm. in Gal. de V. P. n. 2IS. J. Alex. not. ad Gal. l. 8. de C. M. S. L. c. 6. & ad lac. de Hipp. & Plat. decr. citatum, quam tamen opinionem Recentiores dubium reddere, imo rejicere ausi sunt, statuentes, hepatis, lienis, pulmonis, renum substantiam, vel In totum, vel maximam partem esse glandulosam, aut vesicalem, ut Malpighius in lixercit. Epistolicis, & Willis. Pharm. Rat, pan. II. Parentalis, idem, quod Hæreditarius, epitheton morborum à parentibus ad liberos propagatorum. Rolfink. Ord. ac M. Med. Sp. l, iffect. 2. c. 28. et 35. ubi & Gentilitios vocat, atque Connatos. Parenthesis, παρένθεσις, terminus alias Grammaticus, vel Rhetoricus, à Paracelso tamen translatus ad Tractatus quinque Paramiri praemissos libris quinque Paramir!, in quibus generaliter exposuit Entia quintuplicia. Vide Paramirum. Hos tractatus appellavit Par renthesin Medicam. Prologo 4. Pareon, παρεὼν, praesens, adstans. Vel dicitur de personis, quae aegro vel Medico suppetias ferunt, aut operam aliquam., vel ministerium praestant, Hipp. 1. aph. r. Jung. Dicter. «. 655. vel de rebuS sec. & praeter naturam hoc vel illud agendum indicantibus. Linden. Ex- XIII. §. 336.fin. Parergon, πάρεργον, significat opus secundarium 8e praeter intentionem oe institutum. Unde proverb. πάρεργον εργον ποιήστασθαι, praepostere aliquid agere, de quo vid. Galen. cap. 1. de R. V, L A. t. 3.. Parerma, πάρερμα, significat affulcimentum 8c stabilimentum. Legitur apud Hipp. 3. de iis, quae in medic. t. Io. et 3o. Vide Foës. p. 4S7. Paresis, πάρεσις, idem, quod Paralysis, de quo Vocab, p. a. Paretheo, παρηθέω, percolo, per colum transmitto. Legitur apud Hipp. l. de dentit. II. 9. ubi Foes, mendum subesse censuit, & pro βμρηθίϊ παρηθεῖται legit. Verum absque ratione. Rectissime enim retinetur παρηδῆ activum praetentis temporis conjunctivi modi, uti contextus hoc manifeste docet. Ergo quandoque & bonus dormitat Homerus. Parexis, πάρεξις, vide Exhibitio. Parexodos, παρέξοδος, significat apparatum ad peregrinationem necessarium, qui simplicior & frugalis esse debet Medico. Hippocr, l. de dec, orn. IIX. r. Parietalia ossa, vide Arcualis. Paristhmia, παρίσθμια, duplicem habet significationem. Physiologice ita dicuntur Glandulae faucium, quae Lat. Tonsillae, Amygdalae quoque vocantur, quarum historiam vide in Anatomicis, praesertim Bartholin. l. i.c. II. WarthoII. Adenograph. c. 22. in qua significatione legitur apud Hippocr, i. de Glandttl. V. 2. Pathologice vero παρίσθμία quoque vocantur illarum glandularum morbi , dum vel inflammantur, vel ob afflexum materiae aqueae & pituitosae intumescunt, vel etiam quando ob defectum humiditstiS niIIIium resiccantur, & ita deglutitionem quovis modo impediunt. Ita accipitur ab Hippocr. 3. aph. 16. Adde FoeI.p. 488. Dieter. n. Vide Tonsillæ. Parla, pro Perla, hoc est, Margarita, legitur in Tkeatr. Cbym. Vol. 4. p.  19 2. Parocheteusis, παροχέτευσις, vide Derivatio. Hoc vocabulum legitur apud Hipp. l. de Humor, t. 24. Et verbum παρρχυπυέειν, derivare, l. 6. Epid.s. II. t. 7. Vide Foës. Oec. p. 489. Parodontides, παροδοντίδες, vocantur quibusdam tubercula quaedam dolentia juxta dentes in gingivis, ut est apud Cels. l. 6. c. 13. quo tamen loco quidam παρούλιδες legendum censent; quod nomen hoc παροδοςτίδες à nullo Graecorum usijrpatum observetur, Gorr. Enim vero non video, quid Obstet, quo minus & hoc retineri & in usiam vocari queat. Meminit & Forest. l. 24. Obs. I6. Schol. Paroechomena; παροιχόμενα, vocantur praecedentia , praeterita, apud Hipp. 2. de fract. t. 58. Foës. pag. 488. Paron, παρὸν, yide Praesens. Paronychia, παρονυχία,Latine Reduvia, Item Panarinttm, ( de quo fijperius ) vocatur abscessus ad radices unguium natus. Meminit Hipp. i. 2. Eptil. s. VI. 52. AEginet. l. 3. c. 8r. Est & nomen plantae ab effectu, quod paronychias curet, dictae, Gal. 1.3. S.Fac. §. lia- ronychia. Paropiae, παρωπίαι, dicuntur anguli minores oculorum , qui ad tempora spectant, Gorraeus. Scholiastae Nicandr. παρωτίαι vocantur, quia ad aureS proclinantur. Lindem Med. Phyf l. 2. c. Io. §. 88. Paroptesis, παρόπτησις, significat sudoriS proVocationem in Laconide-sive balneo sicco cum carbonibus ardentibus, sive p-unis; q. d. Adaffauo. Videatur Coei. Aurel. 1. 1. Tard. pasti c. I. p. m. 25 5. Parorasis, παρόρασις, vocatur imbecillitas aut pravitas quaedam visus, Gal. l. 1. de sympt. caus. c. 5. Fernelius vocavit Hallucina ionem, describens, quod fiat cornea tunica alieno colore infecta, ut ita objecta omnia tincta appareant. Pathol. l. e. c. 5. Actionem quoque visus depravatam halluzinauonem vocavit Mich. Gavasset. de reb. p. n. c. 21. p. m. 43. Parotis, παρωτὶς, generaliter significat Omnem abscessum &tumorem glandulas ad aures occupantem & infestantem, .AEgin. l. 3. c. 23. Lind. Ex. IV. §. 87. quarnviS Gal. restrinxerit ad tumorem dumtaxat inflammatorium in glandulis circa aures, l. 3. de C. M.S. L. c. 2. & alibi. Cauia eadem, quae aliorum tumorum vel inflammationum, videlicet materia sanguinea, vel cruda vel serosit acida, aut coagulativa stagnans in glandulis. HippocrateS fepissime appellat illos tumores, τὰ εσαρά τὰ àrn, aut παρ ds, aut παρ ώτα, interdum addidit ἐπάρματικ, cujus loca vide apud Foes. p. 484. seq. Quod vero ἔπαρμα simpliciter idem sit, quod Petrotis, uti voluit Castellus, erroneum est. Vide Eparma. Paroxysmus, παροξυσμὸς, exacerbatio, accessios invasio dicitur, estque tempus morbi vehementius, in quo caussa rnorbifica validissime vires suas exerit per symptomata graviora aut copiosiora, & quidem vel periodice, ut in febribus, qua intermittentibus, qua continuis ad intermittentium indolem sese moventibus; vel absique etiam periodo; ubi επαροξνσμὸς coincidere videtur cum statu vel vigore morbi : quemadmodum & verbum εσαροξύνεσθαι in hac significatione aliquoties accepit Hipp. I. 4. Epid. XI. 17. XXIX. 13. l.defistul. V. 6. Vide Foës. p. 488. Dieter. n. 658. Aliquando etiam παροξνσμὸς pro Crisi sumitur, quia haec plerumque in paroxysmos vel in statum morbi incidere solet, uti notavit Foës. Ex. 2. aph. 13. Pars, μέρον, vide Meros. Pars cum parte Chyaticis dicitur massa ex auri & argenti aequalibus partibus cementata graduata, Rul. lohnson. in Lex. Pars Sylvesttis id est exterior; Dotn. Leon. art. med. l. 2. §. I.c. 14. Pars notat similarem, Locus dissimilarern partem. Duret.sud Holler. de morb. inter, l. 1. c. i. Parthenos; παρθένος, proprie significat virginem. Est vero virgo t&V eixtosuaa illa Sexus fceminini perfona, quae congressum Venereum non est experta, sive quam vir non cognovit, Lind. Ex. VIII. §, 28. Et in hac significatione legitur ap. Hippocr, i. de nat. mttl. III. 15. & in iib. de Virgin, morbis, qui morbi simpliciter παρθενιοι ibid. inscribuntur, quo titulo specialiter quoque gaudet cfe/orosts, χλώρωσις, Lang. I. I. ep, 21. Plura vide infra ad vocabulum Virgo. Particula, μορίον, proprie quidem diminutivum est partis, fed saepissime indifferenter ponitur pro parte, Galen. i. 2. Μ. Μ. c. 8. et alibi. Particularis, μερικὸς, κατὰ μέρος, opponitur Universali, diciturque vel de morbis, qui partem unam alteramve occupant, Dogm. nostr. Med. Gen. P. II. c. 6. d. 3. p. 148. vel de remediis, quatenus Catholicis Si Panaceis opponuntur, qualia legi possunt in Theatr. Chym. Vol, VI. ubi quaeras in Indice. Tincturae quoque Spagycicae, vel ad argentum, vel ad aurum vocantur Particularia. Libav. Tom. I. Oper. p.I 50, Tom. II. p. 25. 240. Partitio, μερισμὸς, commutsiter idem, quod Divisio. Alias nomen quoque fuisse Exercitii cujuldam, quod & Præparatio dictum suit, testatur Gal. l. ad Thrasybul. c. ay. circafin. Partus, τόκος, dicitur actio, qua foetus excluditur ex utero, ita ut conatus reciprocus & connixus quidam concurrat mattis parturientis, & foetus excludendi in partu naturali, de quo lege Gal. /. 5. aph. 55. Harvejum de gen. anim. additamento 1. D. D. Maur. Hc.ffmann. Inst. Anat. Disp. tt. C. Rejes q. 45. et 9o. & alios plures. De partit difficili vide supra in Dystocia. Aliquando Partus idem significat, quod Fœtus apud Lang. Hildan. Helrnont. & alios. Keuchen. existimat, partum dici de fotu nondum edito, sive embryone, NoL ad Samonic. p. 224. sed fallitur, cum exempla multa sint in contrarium. Parvibibulus, βραχυπότης, βραχύποτος, juxta Gal. com. 3. in 3. Epid. 1. 24. Vide supra Brachypotæ. Quia vero Ibi omissa sijnt, quae ad defensionem illitts vocabuli adversiIs aliorum opiniones laciunt, libuit hic addere. Nimirum Interpretes nonnulli existimanteS hoc epitheton non competere phreniticis, statuerunt legendum vel βραχυπόται, βραχυπότται aut βραχυπτἐκ μενοι, quemadmodum ex Gal, com. ad h. l, indicavit. Unde & Foës, partirn in net. ad h. l. partim etiam iri Oecon. ancipitis redditus est sententiae, C. HofnI. vero in Notis MS. ad Galeni locum pro autoritate severius primam lectionem reprobans, posteriorem amplectendum esse statuit. Ex recentioribus Mart. ListeruS Exerc, III. de morb. Chronie, p. rn. 122. scripsit per βραχυπότας sive parvibibulos intelltgi debere hydrophobus, quod parum bibant cb metum liquoris. Verum salva omnium eorum autoritate, cum nullam sonticam rationem videam recedendi à vulgati lectione, βρα- yyscomt, ' nomen omnino retinendum esse existimo. Quod enim phrenitici aliquando etiam parum bibant, ratio satis manifesta, quia propter delirium animus stimulum ad objecta necessaria non sentit furore distractus, quemadmodum facile colligitur e Coac, text, 98. Cafp. Hofmanni ut & Foësii commentum de suspicacitate, quod phrenitici breviter suspicaces sint, est prorsus contra mentem & sensum Coi principis, cum potius ζουλοπόπται quam βραχυπόπται dici deberent ob fervorem etiam spiritibus animalibus communicatum. Listeri vero opinio ( quae etiam olim fuit Coelii Aureliam l. 3. actitor, c.' r 5. ) est prorsus à scopo aliena, cum sint diverfillimi affectus Phrenitis & Hydrophobia quoad causas & quoad subjectum. Neque veto cuilibet alicui sensum alienum affingere ertt integrum vel concessum. Parviviscerus, μικρόσπλαγχνος, dicitur, cui & parva & prava sunt viscera, Gal. 3. de Hippocr. & Pl. decr. c. 4. Parulis, παρουλὶς, vocatur inflammatio gingivarum cum vel fine subsequente suppuratione. Quod si excreverit caro luxurians dicitur ἐπουλὶς. AEgin. l, 3. c. 26. et 1. 6, c. 27. Rhod. ad Scribam n. 6I. Parus, αἰγίθαλος, nomen aviculae, cujus variae dantur species, quarum descriptionem cum usu in cibis & Medicina prolixe tradidit Aldrov. I. 17. Ornith, c. 12. seqq. Adde Schrod. i. 5. cl. 2. n. 63, Parvus, μικρὸς, quid significet, notum est ex aliis Lexicis. Dicitur de magnitudine minori, quemadmodum Paucus de numero exiguo, Lind. Ex. VII. §. 26. Parvi morbi opponuntur magnis. Parvus Mundus qui dicatur, vide Microcosmos. Parygron, πάρυγρον, dicitur medicamentum quoddam liquidum vel humidum, quod medetur particulae parva adhuc phlegmone conflictanti, protinus huic impositum, ubi duritiem à dolore alienam pars aifecta acquisierit; quemadmodum etiam, si phiegmonofo affectu omnino fit libera, Galen. I. 1. C. M. S. L. c. S. i. 7. de C. M. P. G. c. 2. Castell. Gorr, Pascuum, νομὴ, idem, quod Pabulum jumentorum & pecudum, cujus bonitas, aut pravitas multum facit ad lactis varietatem, notante Galen. i. 8. desan. tu. c. 7. Pascere & pasce proprie brutorum est, quamvis & de homine aliquando usurpari possit. Lind. Ex. XII. 5.155. I 56- Pasiphilos, πασίφιλος, nomeri Emplastri sicci crustam inducentis, quod constat ex aequalibus portionibus vitrioli, fandarachae, rnllyos, & chalcitidis, ex Aetio Gorr. Latine significat Omnibus cnarum. Pasma, πάσμα, vocatur medicamentum inspersile- in modum pulveris aut farinae. Dicitur & διάπασμα, κατὰπασμμ. Vide Catapasma. Gorr. Paspaletes, πασπαλέτης, i. e. miliaceus, Epitheton panis e milio ooiIfecti, Πάσπαλος cninj milium significat, idem, quod κεγχρος. Gal. in Ex. vcc. Hippo Foes. p. 4.89. Passa, σταφὶς, ἀσταφὶς. Epitheton uvarum, ita dictarum sire à pando, live à patior. Vtd. Jul. Alex. i. Io. Sal. c. I4. Diminutivum usitatius est Passulae, quarum tres habentur differentiae, Zibebae, Malcres et Minores. Sunt vero Uvae vi caloris vel solaris, vel clibani siccatae, Schroder. I. 4. cl. 1. n. 360. Bruyerin. de re ctbar. l. II.cap.4t. Paffa quoque Paracelso idem est, quod Panaricium, vel Pandelitium, de quo supra. Παασαί quoque dicuntur Iridis parteS nigrae, quae oculi pupillae proximae sunt. Gorr. Passaliscos, πασσάλισκος, vocatur paxillus, ti. e. parvus palus.Πάσσαλος enim palum significat. Legitur utrumque apud Hippocr, i. 2. de morb. mul. L XXXII. 2, 6. Foes. d. l. Passavanticus est epitheton pulveris Culusdam purgantis, cujus descriptio habetur apud Scbroder. I. 2. Pharm. c. 77. FortassiS ita dictus videtur à ττὰς & ἀυαντικὸς, i. e. omnes humores expellens & evacuans. Passer aequivocum est apud Latinos, r, enim est nomen ’avis, cujus variae dantur species, inter quas Vulgaris falaciilima habetur avis; unde & cerebella ejus ad Venerem excitandam commendatur. Harum avicularum descriptionem & usum in cibis & Medicina vide apud Aldrov. i.T5. Ornithol. c. Io.seqq. Schroder. I. 5. cl. 2. n. 64. Jul. Alex. l. I 3. Sal- c. 1. et 8. et Nat. irr Galen. l. 7. Meth. med. c. 6. ubi Passeres pro omnibus aviculis montanis accipiuntur. Graec. στρουθὸς. Passeris guttur acescere valde notavit Helmont. adhuc puer. Et hinc eorum voracitatem dtuluxit, tr. Imago fermenti impr. n. 2 6. et calor, essic. non dig. n. 23. Pasy seres vivos deplumatos & glandulis circa aures, aut sub axillis, aut ad inguina impositos allicere venenum pestiferum, & postea mori; post mortem vero eremari aut humari debere, docet Parace.s. tract. 1. de Pestilitate. Passer est nomen piscis, qui & Rhombus appellatur, cujus descriptio, differentiae, & usus in cibis legitur apud Aldrov. I. 2. de pisc. cap 46. 47. Meminit & Jul. Alex. /. I4. Salubr. c. 8. Bruyerin. i. 19. de re cib. c. το. Graec. dicitur ψῆττα. Passio, πάθος, πάθημα, generale nomen est, omnem motum denotarIS, qui ab altero in alterum fit, sive secundum, sive praeter naturam fiant. Hinc & sensus externi Passiones dicuntur Physicae. Medicis tamen usitatius accipitur de rebus praeter naturam, & aequipollet vocabulis Affectus, affectio, de quo supra Iit. A. Junge Foes. Oec. p. 475. seqq. Dieter. n. 642. Linden. Ex. XII. §. 99. Helmontius quoque peculiarem tractatum inscripsit : Passiva Deceptio Scholarum Humoristarurn , in quo pugnat contra 4. humoreS olim receptos. Passi quidem Arabibus dictas esse venas Cas rotidas , sive somnificas, docet C. Rejes C. El. q. 56; Passio bovina, Vermis inter cutem, & carnem totius Corporis. Alsithar. pract, Tract. 3I. § . 2. cap. I3. Passula, vide Passa. Passulatum vocatur forma medicamenti ex pulpa passelarum coctarum & per setaceuni trajectarum parati, pertiiIetque ad Electuaria. Purgantis meminit Libav. S. A. Ch. l. S, c. I 2. Passum, γλυκὺ., dicitur Mustum decoctum, & quidem ex uva passu. De hoc potu & ejus differentiis, vide plura apud Linden. Ex. X. §. 9i, seqq. Rhod. in Lex. Scrtbon. Tribuitur etiam aliis ibidem, v. g. Meconium passum, Lac passum. Pasta, πάστα, πάστη, vocatur edulium, vel juscul « rn farina mixtum, & ita quodammodo vllcidum. HesychiuS exponit per edulium ex caseo insulfo, similagine, & setlamo confectum. Est & pulmentum eX fresis leguminibus farina mixtum, Foes.p.489. Pastam albam Spagyricatn extrahi debere ex Jove & Saturno; rubram vero ex Venere, Saturno & Marte docet Ge. ber. Theatr. Chym. Vol. I. p. I65. Pastae regiae vocantur Morsuli, de quibus supra iit, M. Pastaetum, ἀρτόκρεας, Lat. etiam Artocreas, est nomen edulii notum, quod paratur ex omnis generis alimentis coctioni destinatis peculiari pasta farinacea inclusis, & undiquaque contectis, ita ut illa pasta repraesonet ollam, vel cacabum, de quo plura legantur apud Jul. Alex. i. 19. Sal. cap. 7. Pastillus, proprie idem, quod Trochiscus, τρόχισκος, item Rotula, ( quamvis & heic differentiam aliquam Observaverint recentioreS, unde de Rotulis infra suo loco dicetur ) & dicitur de forma quadam medicamenti sicca solida ex pulveribus, variis liquoribus exceptis & in formam circularem redactis paratum, Gal. lib. s. de C. M. P.G. c. it. l. I. de Antidot. c. 9. Vide Weker, i. I, Antid, Gen, c. 43. Spcc. l. z.sect. 4O. Schroder. /. 2. c. 86. Morell. de Form. Rem. l. Fs. 3. c.6. Aliquando tamen & latius acceptum legitur vocabulum Pastillus, de forma quoque Oblonga, ita ut Turundae & Glandes comprehendantur, notante Rhodio ad Scribon. n. 5. Blancard. etiam ad Pomum Odoriferum, Pomambra dictum, retulit in Lexitc. fed qua autoritate, non libuit inquirere. Pastinaca, aequivocum est, & vel plantam significat, de qua significatione consulantur Botttnici, vel atjimal aquatile venenosum, sive piscem, & Graece dicitur τρυγὼν θύλάασσια, cujus historiam, veneni vim, & usiim in Medicina tradidit prolixe Aldrov. l.pode pisa. c. 46. Meminit & Galen. I. 5. de C. Μ. P. G. cap. z. in sin. Si Theatr. Chym. Vol. V. p. 394. Pastio, Pastus, νομὴ, vide Nome. Pastus alias idem est, quod ciborum assiamtio. Patella, μύλη, ἐπιγονατὶς, vide Mola. Alias idem quoque notat, quod Patina, de quo p. p. Rhod. tn Lex. Scrtbon. Est sii nomen Testacei univalviS, Gr. λεπαθρ dicti, cujus historiam cum ulu vide apud Aldrov. i. 3. de Tesiac. c. 79. Pater, πατὴρ, quid significet proprie, notum est, videlicet marem, qui genuit prolem, quamvis HelIuOnt. argutias agat, negando, patrem esse caussam efficientem filii, fed faltem seminis, tr. Causae & initia natur, n. Io. Chymici aenigmatice attribuerunt hoc vocabulum variis rebus, v. g. sulphuri, soli, calcinationi Rul. in Lex. Theatr. Chym. Vol. I. p. 2ol. Pater aeris vocatur Larbason, quia matrix & rninera auri, argenti, aliorumque metallorum est. Libav. Tom. III. Oper. p. 14. Patetos, πατητὸς, proprie Passus Latine dicitur. Unde σταφυλαὶ πατηθεῖσαι, uvae passu i vocantur. Verum Patetos etiam vocatur species quaedam Palmae, teste Rhod. ad Scribon. plane ad finem. Gal. l. de cib. bon. & mal.sinic. c. 4. Pathema, πάθημα, vide Passio. Patheticus, παθητικὸς, est fpeciale epitheton nervorum quarti paris intra cranium occurrentis, ideo quod totum in mulculum oculorum impenditur, & ita verosimile est oculi motum juxta animi passiones & impetus movere. Willis Anat. cerebr. c. 21 .sare ad sin. Pathognomonicus, παθογνωμονικὸς, epitheton signorum Diagnosticorum singulis morbis propriorum & inseparabilium, quamvis Linden. à recepta hac significatione recesserit praeter neceflitareni. Vide Diagnosis. Raro datur iignum uoictitn Pamognornonicum , ted potius observanda Pathognomonica syndrome, id est, concursus symptomatum, affectuum p.m index, Grl. i. i. de L. A. c. 1. Pathologia, παθολογία, vocatur ea Medicinae pars ministra cognitioni inserviens, quae docet & exponit res praeter naturam, ( videlicet morbum, causirnl morbificam, & symptomata, ) in homine occurrentes. Videantur Institutionistae paiSm, ut & Dogmata nostra Part. II. in princ. Minus accurate & justo strictiuSz nostro judicio appellatur Aiidciologia, άιτιολογία. Pathos, πάθος, vide Passio. Patias, idem, quod squama æris, vel metallica, Gr. λεπὶς. Rul. & Iohns. Patientia, ὑπομονὴ, idem, ’quod Tolerantia, aegro adeo necessaria, ut ejus habeatur panoplia & unicum saepe remedium, quam egregie commendatam lege apud slieter. lutr.pr. 841. Non tamen intelligenda Stoica illa, de qua Litati. Ex. IIX. §. I4. 15. quae iupra humanam naturam, s.ed qualis in hominem & praesertim Christianum cadit, qua doloreS & cruciatus animose tolerat & sustinet, hac spe firmus, ut, quando Deus voluerit, sibi collaturus sit sanitatem. Propter hanc virtutem aegri quoque communiter & vernacule vocantur Patientes; quamvis haud raro ipsi etiam Medici debeant esse Patientes variis modiS. In cperaiionibuS ChyIIIicIS prolixioribus quoque neces- sariam esse Patientiam, constat ex Theatr. Chym. Vol. IV. p. 898. Patientia Musculus qui dicatur, vide siipta in vocab. Levator. Patina, λοπὰς, dicitur vas patulum, quo aliquid recipi potest; item etiam olla. Λοπάδιον, parva patella vocatur, Gal.c. i.deartic.t. 19. Pator, id est, biotus, χάσμα, sinus apertus. Dicitur de narium cavitate aperta apud Scribom n. 46. 47. Adde Rhod. in Lex. Patos, πάτος, vocatur sardes, hoc est sudor, cum pulvere mixtus certantium & colluctantium in palaestriS, qui & ῥύπος vocatur, AEginet. l. 7. c.T. §. Rhypos. Optimum esse mammillarum inflammationibus remedium, vult Oribasius i. 2. eupocistor. c. 1. tit. ῥύπος, p. m. 90. Patrimonium accipitur tropice etiam vulgo pro Genitalibus & Testiculis, & ita legitur ap. D. Ludovici Pharm. Differt. I.p, 5 I 7. Patursa dicitur Morbus Gallicus. Fallop. tr. h. t. c. 2. & est idem, quod Scabies Indica, eo quod ex India occidentali Hispanos transportasse credatur, quamvis hoc neget Helinont. tract. Tumttl, Pessi §. Peregrina lues nova. Pauciferus, ὀλιγοφόρος, vide Oligophoros. Opponitur τῷ ὀινώδει. Vide Oenodes. Paucus, ὀλίγος, vide Oligos. Paula, παῦλα, nomen Emplastri ad bubones & strumas efficacls, apud AEgin. l. 7. c. I7. Pauladadum, vel Pauladada, eit species Terrae sigillatae nascentis in Italia, quam circumforanei, qui sele jactant ex familia S. Pauli, passim in illis provinciis venalem habent, Dorneus in Diction. Vocatur alias Terra sigillata Melitea vel S. Pauli. Schroder. i.3.c. 2. Fr. Hofin. in Clav. ad h, 1. Paulatim, κατ’ ὀλίγον, opponitur τῷ repente Sei conferstm. Hipp. 2. aph. 81. Junge Gal. comm. Pauo, παύω, significat Cesse. Vide Pausis. Pavo, Pavus, παὼς, avis Medica, cujus descriptio cum usu in cibis & Medicina habetur apud Aldrov. iib. 13. Orntth. c. 1. Meminit & Gal. /.3. de Al.fac.c. 19. Jul. Alex. l. 13. Sal. cap. 3. Add. Schroder. Ftb. S. cl. ir n. 65. Bruyerin. l. 15. de re ctb. c. 28. Ejus Anatornen à Cssparo Bartholino Th. fil. observatam vide in Act. Hafniens. Vol. II. Obs. 114. pag- 288. Pavones clamore praesagire mortem dominorum suorum, scribit Paracels. in Fragm. Med. In operatione Lapidis Philosophici quid aenigmatice dicatur Pavonis cauda, vide in Theatr. Chym. Vol. IV. p. 355. Pavor, φόβος, vel idem significat, quod Timor, vide Metus, (vel saltem gradu majori à timore differt) & ita cum terrore coincidit. Vide Jul. Alex. I. iz.Sal. c. 3. Rolfink. Ο. et M. M. Sp. l. z.sect. 3. c. 105. Saepe causa efficiens Epilepsiae, notante Helmont. tr.A.fede an. ad morsu n , 15. Aliquando Pavos idem, quod scabies, prurigo. Et pavidum idem, quod squamosum. Keuchen. ad Sammon. p. Iu. Pauper,πένης, Paupertas, πενία, quid significent, ex aliis notum est Lexicis. Dicitur de iis, qui destle tuuntur praeprimis fortunae bonis. Pertinet quoque consideratio Pauperum ad Medicinam, quatenus vel funi subjectum fanitatis, cum teste Luciano faepe eorum conditio vivendi sit optima & tranquillissima, quia graves morbi illos non facile invadunt, Dieter. Jatr. pag. ,79. Vel etiamstaliquando aegrotent, quod Medici non debeant seie siibttahere ab eorum curatione, ad exemplum fLppocratis, notante Gal. i. quod opt. Medicus Vyc , nec sumptuosa, fe.d euporista ordinare remedii ». l. 3e de C. M P. G. cap. 2. Chymicos non debere esse pauperes, cum Ars haec inimica sit pauperibus, expresse docet loh. llaae. Oper Miner, c. 13. in Theatr. Chym. Vol. 111. p. 3 i 3. Hinc haud dubie ortum proverbium Italicum t Non ti fidare all’ Alchirnista povero, e Medico amalato. Utinarn hoc observarent Magnates ! Pausis, παῦσις, dicitur ceffatto, remissio, à παύω, ceffo, remitto, vel ceilare facio, sedeo, uti patet ex 2. aphor. 2. & 4. aph I 5. Adde Diet. n. 661. Nomen vero παῦσις legitur apud Hipp. l. 7. Epid. VIl. y. Plura vide apud Foes. p. 489. seq. Peccatum, ἁμαρτία, ἁμάρτημα. Vide Delictum, Erratum, Hamartia. Pechedeon, πηχέδεον, idem, quod Perineum, περίνεον, sive ταῦρος, hoc est, interstitium inter anum & scrotum. Erotisn. Onom p. 94. b. Fces.p. 505. Pechyagra, πηχυάγρα, dici potest ex mente Parati Arthritidis species cubitum occupantis, l. I7. Chir. c, I. Pechys, πῆχυς. Vide Cubitus. Pechytyrbe, πηχυτύρβη, epitheton Scorbtui apud Forest. /. 2o. Obs, 11. in Scitol. Pecten, κτεῖς, vide Cteis, Quibus addi potest ; quod Pecten etiam sit nomen piscis apud Romanos, cujus historiam cum ufu tradidit Aldr. I. 2. de pise. c. 27. Pectines, intervalla. Lineae secundum longitudinem, in arborum materia, per quas findi possunt. Dodon. Pemp. I. l. 1. c. 1. lusi. Stipo. Pectinaeus Riolano dicitur Musculus ad ossium pubis commissuram prope cartilaginem ortus, alias Lividus dictus, & videtur esse pars Tricipitis. Barthol. I. 4. An. c. 11, p. 58o. Pectinatio, κτενισμὸς, dicitur purgatio capitis & capillorum pectine lacta, cujus ustlitatem Me-’ dicam laudat Rolfink. 0. & M. M. l. 4. Sect. Io. Part. 3. c. a. Pectoralis, στηθικὸς, περιστήθιος, dicitur Musculus, qui totum fere pectus occupat Bartholin. l. 4. An at. c. a., p. 459. Pectorale pertinet ad vestitum, quo pectus ab aeris injuria munitur. Pectos, πηκτὸς, concretus, congelatus, vel condensatus. Ita πηκτὸνγάλα, lac concretum. Gorr. vide Concretio. Pectunculus est nomen piscium testaceorum navibus ex India orientali redeuntibus infinito numero adhaerentium, quoad collum quidem potissimum avibus BamuleS dictis aliquatenus similium, qui tamen revera non tales sunt, quemadmodum ex Anatomia utrorumque hoc patefcit, docente hoc D. Carclo Leigh in Historia Naturali Lancastriae,. Cestriae & Jugorum Darbiae l. I. c. Io. Vid. Act. Erudit. Lipf A. I7oI. m. Novemb. pag-IId - Pectus, στῆθος, variis gaudet significationibus. Communiter & late notat totam anteriorem thoracis, sive medii ventriS partem, in qua significatione legitur apud Hippocr. 3.opbor. 5.23. et 5. aplior. 24. Stricte pro Sterno sumitur, hoc est, media pectoris parte jugulo subjecta, cui costae annectuntur, Galen. Incroduct.c. 10. ad quam significationem referunt lntcrpp. locum Hipp. I. de artic. t. 68. Porro & notare videtur στήθος, sive pectus ipsijm orificium ventriculi, quod sub cartilagine mucronata delitescit, idque probari potest ex Hippocr. Coac. t. 43. lib. i. Epid. aegr. I4. et l. z.s. VI. 29. Tropica quoque significatio habetur-, quando πεδίον, sive planta pedis ab Hipp, vocatur πόθος ποδός, pectus pedis. 3. de otriic.t.92. & vola manus, στήθοςχριρός, pectus manus, l.de Venis XII. 12. Vide Foës.p.586.,-87. Dieter. n.789. Musculus pectoralis qui dicatur, vide in Anatomicis & Bartholin. l. 4. capo t. Anatom. Pectoralia medicamenta vocantur quae & Thoracica dicuntur, de quibus paflim apud PracticoS legi poterit. Pedagra, e.st Tartarus. Rul. & lohnson. in Lex. Pedestris, πετὸς, epitheton animalium, quae pedibus incedunt, ad d.fferentiam volatilium & natantium. Ita apud Gal. aliquoties homo describitur animal pedestre bipes, l. 1. de diff. puls. c. 5. in sin. & alibi. Pedethmos, πηδηθμὸς, dicitur saltus, pulsus venarum, vel potius arteriarum apud Hipp. l. 7. Epid. XXI. 21. Foës. n. 504. Pediasimos, πεδιάσιμος, dicitur quasi campestris fpecies Myrrhae praepinguis, qua expressa stacte emittitur. Gorr. ex Diofc. l. 1. c. 77. Pediculatio, idem, quod Phthiriasis, seu morbus pedicularis. Walther. S.M.p. I255. Heutn. demorb. eap. c. 6. Pediculus, φθεὶρ, nomen notissimum insecti morsu suo molesti satis hominibus & brutis, quod ex succorum pravorum copia generari, docet Gal. l. it. de 8. F. &c. Caro viperae. Pediculorum vero historiam cum usu & noxa descriptam, vide apud Aldrov. de lnsect, l. 5. c. 4. Schrod. i, 5. cl. 4. n. 1 r.' Devorare pediculos adversus Icterum uti sordidum, ita & vanum esse remedium, docuit experientia. Morbus pedicularis, Graece φθειρίασις, vocatur, estque plerumque comes scabiei hurnidae, ex cujus materia acervatirn pediculi generantur. Peculiaris vero species morbi pedicularis habetur, quando in palpebris, & sub axillis, ut & in pube gignuntur cuti arctissime infixi pediculi plani & latiores, Italis piattole dicti. De pediculorum morbo mirabili Aegyptiorum, vide C. Rejes C. El. q.tpo. Pe- dicttli quoque dicuntur siimmitates scoporum, quibus appendent acini. Graece πσίσματα. τέλματα. Linden. Ex. X. §. 192. Pediluvium, aliis Lavipedittm, est species balnei particularis, nimirum demersio pedum intra aquam, calida vel frigida, de cujus usu, praesertim calido, videatur Laur. Bellin. in Opus.c. Medic. tr. desangtcixis missione, p. I53. Pedion, πεδίον, dicitur planta pedis, inter tarsum & digttoS sita. Vocatur & πέλμα, planum peuiS. Gal. i. 3. de V. P. c. r. & c. i. Cafp. Hoful. in Comm. ad Gal. LL. de VAl. «.109. vocat Metatarsium. Barthol. vero Pedium dicit erTe Tarsum, libell. 4. An.c.zt. Vocatur & πέζω. Peditus, πορδὴ, idem, quod Crepitus. Vide supra lit. CR. Vide Helmont. tract. deflastb, n.$6.& 50. Pedora vocatur surdes oculorum, aurium & pedum. Keuchen. ad Sammon. p.  241. Pedunculus, idem, quod Pediculus, φθεὶρ. Peganelæon,, πηγανέλαιον h.e. oleum rutaceum Nom de P. M, C. c. 29. p. m. 34. Peganeron, πηγανηρὸν, vocatur Emplastrum rutacetsm , cujus tres descriptiones habentur, una apud AEgin. i. 7. & duae apud Aët. notante Gorr. Pege, πηγὴ, significat fontem. Alias πηγαὶ quoque vocantur oculorum anguli minores, qui sunt ad nasum, quos etiam alio nomine ῥαντέρες appellant. Gorr. Lindem Med. Phystol. l. 2. c. Io. §. 88. Pegernus, id est, peregrinus, hoc est, Mercurius. Rul. & lobus. Peina, πείνα, idem; quod λιμὸς, famem significas. Vide Fames, à verbu πεινάω, esurio. Galen. c. 3. in 6. Epid. t. 28. Peira, πεῖρα, idem, quod ἐμπειρία, Experientia. Vide Empeiria. Peithomenos, πειθόμενος, obsequens. Dicitur de odoribus in corporis usum facile cedentibus & reficientibus. Hipp. /. 6. Epid.s. VIII. t. 14. Pelada, specieS Capillorum defluvii, praesertim e morbo Gallico provenientis. Forest. I. 8. Obs. t. Schol. Pelagios, πελάγιος, idem, quod θαλάσσειος, marinus. Epitheton piicium, qui ad mare profundum secedunt, Gal. i. 3. de Al. Fac. c. 26. 27. Pelamys, πελαμὺς, nomen piiciS pelagii non squamosi; carnis durae, interdum geneticum, varias species comprehendens, interdum speciale, pro illo pisce, qui e Ponto affertur, sumturn, Galen. d. l. c.3 r. Aldrov. Ij.depise c. i8. Jul. Alex, l. I 5. Sal. c. p. circasin. Huc pertinent & Thunni, Pelarion, πηλάριον, vocatur Collyrium quoddam μονοήμερον, à πηλὸς, lutum, ita dictum ex ipsu compositionis forma, quasi lutosum. Unde & τρνγὼδες, fe- culentttm, vocatur. Descriptio habetur apud Aerium, notante Gorraeo & AEgim I.7.C.I6. Est & apud eundem nomen Emplastri ex scoria argenti, alias διὰ έλκύσματος dicti, d. l, c. 17. Pelas, πέλας, prope, proximus. Hinc Superlativ, adverb. πελαστάτως, proxime, legitur apud Hippocr. l. t. de morb. mul. XCI. ye. Et vetbum πελἀζω, appropinquo , d. I. LI. 9. Pelecanus, πελεκὰν, aequivocum est. Proprie significat avem, quae alias Onocrotalos dicitur, de quo Vocabulo supra in ON, Tropice primo notat instrumenium Chirurgicum dentibus extrahendis destinatum, Ob extremitatem incurvatam instar rostri Pelecani; cujus deicriptionem vide apud Paraeum I. 16. Chirurg, c. 27. Cbyrnistis deinde dicitur Pelecanus vas quoddam circulatorium à figura Pelecani rostro pectus suum foclientis nuncupatum, amplo ventre sensim in angustius collum vergente, quod retortum & curvatum os rursum in ventrem immittit. Hoc vas in fundo canalem, per quem liquor infunditur, habet, qui, liquore insuto, Hermetico sigillo occluditur, & calore admovetur. Rul. & Iobns. Hinc Pelecanatio dicitur Cbymicis circulatio per Pelecanum, notante Beguino in lyrocm. Chym. Peliades, πηλιάδης, epitheton serpentis, cujus virus recenset ex Aëtio liiorest. l. 3o. Observ. ult. Pelicide, id est mel coctum, pelude. Rul. & Iohns. in Lex. Pelicos, πηλίκος, idem, quod ποσὸς, quantus. Dicitur de quantitate morborum. Galen. i. I. de diff. ntorb. c. 8. Pelidnos, πελιδνὸς, vide Lividus. Pelioma, πελίωμα, dicitur pars sugillata livida; ad disterendam μελάσματος. Forest. lib. 5. Chir. Obs. 9. Schol. Pellacia, idem, quod Pica, apud Lucret, notante C. Hofmann. lib. 3. Apolog- pro Galeno Pan. II. c. 59. ubi simul recte reprobat Massariam, qui Pelaptiam apud Lucretium legit, lib. 3. Med. Pract. c. 8. Pellicula, idem, quod Membrana, Tunica, χιτὼν, ὑμὴν. Galen. l. 4. de C. M. S. L, C. I. in princ. Vide Hymen, Membrana. Pellis, idem, quod Corium, δέρμα, praeprimis cutem animalium piliS, vel lana adhuc constantem significat, Hinc Pellis lanata, apud Sciibon. n. 8o. Pellis canina, n. I 6I. Pelles manicatae, γειρὶδες, alias Manicia dictae, manus involucra ex pellibus lacta leguntur. Pelsibus animalium si quis uti velit, plurimum referre, a.n ilia animalia ferro jugulata, an sponte mortua sint, recte scribit Mercurial. l. 2. V. L. c. 25. Pellos, πέλλος, & πελλὸς, idem, quod πέλιος, aut πελιδνὸς, Lividus, subfulvus. Gorr. in des. Pellucidus, διαφανὴς, Vide Diaphanes. Pelma, πέλμα, I. significat plantam pedis, & ita idem, quod πεδίον. Vide Pedion. 2. Πέλμα vocatur solea ex corio, aut alia materia parata, plantis pedum applicanda Hipp, in Mochl. X1IX. 7. Alibi dicitur ἴχνος, 4. de art, t. 9. Vide Ichnos, Denique τάλματα vocantur pediculi pomorum. Lind. Ex. X. §. 192. Pelobatis, πηλοβάτις, ἢ πηλοπάτις. Vide Lutigradus. Pelor, Pelorogastor, πέλωρ, πελωρογάστωρ, dicitur, cui magnus est venter, Linden. Ex. XI. § . 138. Πέλωρ aut τάλωρος magnum significat. Peloris, πελωρὶς, vocatur species Conchae, vel Chama, major, oltreir, quae in stagnis ac paludibus repenuntur, fere similis, cujus caro dura & multi alimenti, notante Rhodio ad Scrib- n. Io4. Descripsit etiam Aldrovandus sub nomine Chamae Peloridis l. 3. Exang. c. g;. Peltalis, vid. Scartilago, Scutiformis. Pelvis, χύανα, πύελος. Vide Choana. Pyelos. Praei terea quae in prioribus binis editionibus omissa, merito addere operae pretium est, quod quibusdam Anatomicis & Chirurgis, imprimis e novissimis D. Henrico à Deventer insuo Lumine Novo pro Obstetricantibus, Pelvis dicatur spatium illud totum, quod occupat uterus praesertim Gravidarum, & circumscribitur ossibus Ilium, CoXpiIdicis, Pubis & osse sacro, quemadmodum accurate & prolixe descripsit c. III. p. m. Ia.seqq. Culus spatii capacitas fi recte (e habuerit, ad partus facilitatem multum conferti ita e contrario si justo angustior aut major, aut nimis plana fuerit, diversu incommoda inde circa partum exoriri posse Obstetricibus scitu necessaria, pro data occasione sese accommodare rite queant, fideliter proposuit c. XXVII. p. 111.seqq. Pemma, πέμμα, vide Cellaria. Lang. l. 1. ep. 56. Pempelos, πέμπελος, dicitur senex, qui ad tertiam senectutis aetatem pervenit, videlicet decrepitam & propter infirmitatem omnibus rebus inutilem, ita dictus à τέμπω, mitto, quasi mox ad manes ablegandus. Galen. /. 5. desan. tu. c. I2. sin. Pemphingodes, πεμφιγγώδης, epitheton certae febris, quae statulenta, spirituosa, inflata, dicitur, in qua per cutem aëreum effluvium exhalare sentimus, Hipp. l. a. Epid.s. 1. t. 29. Gal. in Corn. quamviS alii aliter explicent, dicentes, eam notare febrem, in qua propter ichoris maligni & fervidioris copiam pustulae ferventeS, cum in ore, tum in habitu corporis erumpunt. Foes. p. 492. GOrr. Est species febris synochi non putris vehementioris. Casp. Rejes C. El. q. 68. n. 7. Πέμφιγξ vocali multae significationis esse, docuit Galen. dict. loc. Pemphcnx dicitur etiam malum cum exanthematibus sive pustulis similibus iis, qui à morsu cimicum aut urticarum percussione inducuntur &c. teste Vit. Riedlin. Obs. Medic. Cent. I. Obs. 46. p. 107. Pemplos, πέμπλος, idem, quod πέμπελος, senex capularis, decrepitus, Acherunticus, P. Zac- c+Isas Quaest. Medico - Legal. i. I. tit. I. q. 9. nttm. 24. Pemptaeos, πεμπταῖος, qtcintantts. Epitheton febris intermittentis, quinto quoque die accessionem repetentis. An detur? nonnulli dubitant. Gal. negat, se vidisse i de typis vel circuitibus. Go-raeus vero testatur, se vidisse. Nobis videtur res valde incerta & dubia, ob facilem lapsum in observatione temporum. Casp. Hofrn. ad tertianam refert, in qua una dies est sine accessione. Apolog. pro Gal. l. 3. c. 298. Penates dicuntur spiritus ignis elementi & coeli, penetrales, penes nos nati, penuarii; lares Hercii. Ephestii, Etesii, Meilichii, Dorn. Rui. & lohns. e Paracels. tr. 2. de Pestil. cap. I. et i. Mereor, c. 4. Penes, πένης, vide Pauper. Penetrans, περαιωτικὸς, διαπερατικὸς, ἐφεκτὸς, dicitur de virtute medicamentorum ad interiora transeunte. Galen. l. 3. de C. M. P. G. c. 3. Penetratio, alias ChyrniciS idem est, ac submersio. Rui. & lohns. Penicillus, Peniculus, κερκίσκος, ῥάκος, quid significet, ex aliis quoque Lexicis constat. Refertur faitem Inter instrumenta quoque Medica & praesertim Chirurgica, quatenus laesis partibus induntur, aut applicantur. Penicilla idem, quod Turundae. Lang. /ib. J. ep. 5. FOresl. lib.6. Chirurg. Obs.erv. 14, Schol. Keuchen. ad Sammon. p, 252. Penidium est epitheton Sacchari clarificat!, purificati & in bacillos redacti, ejus parandi modum vide apud Schroder. libr, 4. cl. 4. τι. 4oo. Penis, καυλὸς, στῆμα, idem, quod Coles, membrum virile. Vide Coles. Adde Rols. I. de part. genit. Part. I. c, a], seqq, pluribus. Penis muliebris vocatur Clitoris. Vide Clitoris. Glandula quoque pinealis in cerebro à quibusdam Penis cerebri vocatur, Barthol.l.3. Anau c. 6. Penna, κάλαμος. Vide Calamos. Pteron. Pennarum monstrosam concretionem intus repertam in ansere, vide in Ephem. N. Cur. A. II. Ο. 80. Pennam marinam ex Plinio descriptam & delineatam vide apud Paraeum Chir. i. 4. c. 2I. Pensilis, epitheton Verrucae, quae Graece ἀκροχορδὼν dicta. Vide Acrochordon. χιρδον dicta. Vide Acrochordon. Pentacula, περίαπτα, sunt signa, sigilla, & delineamenta admirandis & incognitis aliquando literis characteribus implicata, quae collo appensa creduntur à malignis spiritibus & fascino quovis praeservare. Dorn. Dies. Parac. Rul. & lohns. in Lex. Pentamyron, πεντάμυρον, nomen. Unguenti cujusdam, ita dicti à quinque rebus, quibus constat, puta styrace, mastiche, cera, opobalsamo, ( AEginet. opopanace ) & unguento nardino. Describitur apud Aëtiurn l. I 2. c. 44. citante Gorr, & AEginet. I. 7. c. 18. Pentapharmacon, πενταφάρμακον, proprie significat medicamentum constans quinque rebus. Verum nomen hoc inditum quoque alimentis, quali usum esse Imperatorem Adrianum & reperisse AElium, suisseque sumen, pavonem, pernam, crustulatam & aprugna.m, notavit Rhod. ad Scribon. n.zn. quemadmodum σετραφάρμακον fuit de sumine, lasiano, perna & crustulo. Ibid. Pentatheton, πεντάθετον, Emplasuci nomen ad collisa, vibices flagellorum & cutem excoriatam. Aëtius l. 1 5. c- 75. Gorr. Pentathlos, πένταθλος, vocabatur olim is, qui quinque generibus certaminum valebat. Dieter. latr. p. I03. Penuria, idem quod Indigentia, Paupertas, ἀπορία. Pepaedeumenos, πεπαιδευμένος, proprie olim dicebatur puer institutus in linguis & artibus, Ca.sp. Hofrnanm Cornm. in Galen. LL, de V, P. num. p. Ccmmuniter significat omnem Eruditum. Pepansis, πέπανσις, idem, quod πεπασμὸς, Maturatio. Pepasmos, πεπασμὸς, vide Coctio. Maturatio. Pepegos, πεπηγὸς, fixus, immotus, compactus. Usurpavit Hipp, de corporibus, lib. de sal. diaet. & de oculis l. i, sect. 2. Prorrh. t. si. Foës. p. 493. Pepeiros, πέπειρος, concoctus, ad maturitatem perductus. Usurpatur de morbis ab Hipp. 2. de R. V. I.A. t. 40. et 42. de sputo l. 2. Epid. Sect. III. 57. Pepiesmenos, πεπιεσμένος, pressus, hoc est ve. xatus. Dicitur de aegris siti oppressis ad potum interdictum. Hipp. l. 4. Epid. XXXI. 4. Pepon, πέπων, coctum, maturum significat, à πίπτω Vide Dicter, n. 668. Est etiam nomen fructus, de quo consulantur Botanici. Peponatos, πεπόνατος, smegma dicitur, ad faciei nigritiem conferens, cujus meminit AEgin. /,3.0.25. et l. 7.c. 13. Vide Gorr. Pepsis, πέψις. Vide Coctio. Pepticos, πεπτικὸς, Concoquens. Dicitur cum de facultate naturali alimenta in substantiam nutritioni commodam permutante, quae Concoctrix vocatur; tum de Medicamentis, qua Stomachicis ventriculi ostiolum promoventibus, qua Maturantibus & Suppurationem promoventibus. Gorr. Pepyromenos, πεπυρωμένος. Vide Torrefactus. Peracutus, κάτοξος. Vide Acutus. Catoxys. Perambulans Paracelso vocatur amans peregrinationum, & qui per itinera experientiam & firmam notitiam sibi acquirit, & hoc recte à Medico persecto requirit aliquoties in scriptis suis, v. g. in Defense 4. in prologo de herb. virtut, in Chirurgicis scriptis. Peras, πέρας, vide Terminus. Perca, Graece πέρκη, περκὶς, nomen pisciS, & quidem duum generum. Alia enim est Perca marina, ceu major, cujus historiam cum usu tradidit Aldrov. l. I, de pise. cap. P. Meminit & Jul, Alex. 1.14. Sal. c. 3. sin. Alia est Perca fluviatilis minor, cujus descriptionem cum ufu in cibis & Melicina, vide apud Aldrov. ltb, 5. de pise. c. 34. Jul. Alex. l. I 5. cap. 6. Schroder. l. 5. cl. 3. n. 86. Quid Perca Ausenii sit, dubitat Linden. Ex. XI. §. 2.17. seqq- Percipiolum, est Medicamentum ad morbum comprobatum. Dorn. in Dies. Parac. Percnopteros, περκνόπτερος, vocatur Aquilarum .species ob deformitatem omnium vilissima, cujus historiam cum fisu tradidit Aldrov. i. 2. Ornithol. c. I 0. Percnos, περκνὸς, nigrum significat apud Hippocr. l. de cap. vttln, XXVI. 2. exponente Erotiano & Foës. p. 50 2. Est etiam nomen aquilae apud AldroVand. d. l. Percolatio, ἤθησις, idem, quod Colatio. De quo supra iri CO. Per consensum. Vide Consensus. Percribratus, vide Cribratorium. Perculsio, πλῆξις, a πλήττω, Percutio, idem, quod Percussio. Accipitur proprie & tropice. Vide Dieter. Iatr. p, t 98. Percurro, praeter communem significationem, etiam denotat membrorum fotum & frictionem levem, teste Keuch. ad Sammon. p. II 2. Percussio, πλῆξις, quid proprie significet, notum est ex altis quoque Lexicis. Sprctat vero ad Medicos, vel fub respectu cautae alicujus externae violentae  : unde Percussi, βλητοὶ, item πεπλ.ηγοτές vocantur, in quibus fibrarum in partibus membranosis & mufculosis continuitas quadanrenus solvitur & turbatur; imo & olseis, dum percussio globositatem inserens legitur apud For. l. z9. Obs. 23. in Schol, De percussione temporum lethali legatur Observatio apud Bonet. Medic, Septentr. in i. I. Sect. T c. io. p. 56, Vel sub respectu remedii Chirurgici, quando v. gr. membra extenuata ad restaurationem ferulis percutiuntur. Gal. i. 14. M. M. c. 16. Perdesis, πέρδησις, idem, quod πορδὴ, Crepitus Ventris. Hippocr. 2. progn. t, 24. &Coac. t. 495. Vide Crepitus. Perdetum, Paracelso vocantur Sisaci radices, vel aliud raparum lutearum genus, de ulc. & apeflem. c. 57. Perditio, φθορὰ, vide Abortus, Phthora. Perdix, πέρδιξ, περδίκη, nomen avis inter delicias ciborum relatae salacissimae, & vivacissimae, cujus descriptio habetur cum usu in cibis & Medicina apud Aldrov. i. 13. Ornith. c. 17. seqq- Jung. Jul- Alex, iri. Sal. c.6. Bruyetin. de re cibar, l. I 5. c. 3 2. Schroder. l. 5. cl. 2. n. 66. Perdicum ova in cibo sumpta pocula amatoria vocavit Kirsmides apud C. RejeS C. El.quaest. cep. numl.de;. Perdonium, vocatur Paracelio vinum medicamentum ex herbis, d. 1. Dorn. in Dictione Perduco praeter vulgarem significationem omnibus notam idem notat, quod Ebibo, notante Rhod, ad Scribon. n. 135. & Keuchen. ad Samrtioittc. pag - 104. Perenda, Vide Zenda. Perennis ponitur aliquando pro continuo. Ita Febris tertiana perennis legitur apud Joh. Steph. in Paraphr. super Avic. I.4. fen. c. 39. p. 268. Pereo, ἀπόλλυμαι, dicitur de iis, qui proximi sunt morti, & eunt in declivi umbrae mortis, Dieter. n, 83. Linden. E. VI. §. 53. Pereterion, περητήριον, vocatur trepanum, vel terebellttm rectum & acutum. Gal. in Exeg. voc. Hippocr, Junge Foes. p. 494. Perfectio, Perfectus, πλειότης, τέλειος., dicitur de unaquaque re, sive secundum, sive praeter naturam, cui nihil deeit virtutis, Gal. i, S. de Hippocr, ese Pl. decr. c. 5. et i. de marafm. c. 4. Perfectum minus SpagyriciS dicitur Lapis albus terminatus tribus coloribus duntaxat etiam ad oculum apparentibus, ex quibus componitur. Perfectum majus est ultima perfectio in opere majore, & quatuor componitur, constatque coloribus. De utroque vide plura in Iheatr. Chym. Vol. I. pag. 423. seq. 447. N perfectis ad imperfecta non licet argumentati, nec contra. Casp. Hofrn. Com. ad Gal. LL. de V. P. n - 53I. Perflatus, διαπνοὴ, idem, quod Perspiratio. Vide Diapnoë. Perforantes Musculi dicuntur Anatomicis Digitos flectentes tertio internodio inierti per fissuram tendinum Perforatorum. Dicuntur & Profundi t quia substernuntur Perforatis, Barthol. l. 4. Anat. c. 9. p - 577. Perforati sunt Musculi digitos flectentes, qui secundo internodio inseruntor, habentes in tendine rinatta, sive fissuram, Bartholin. d. i. pag. yy6. Perforatio, παρακέντησις, accipitur late, & stricte. Late pro omni operatione chirurgica, qua divisio fit in aliquam cavitatem insignem. Vide Paracentesis. Ita & perforatum cribrum, perforatae nuces, ollae, leguntur apud Scribon. Vide Lexic. Rhod. Ita quoque fetaceum in nucha paratum vocatur Perforatio, Forest. l. Io. Obs. I30. Schol. Imo & praeternaturales ossium erosiones perforatorum ossium nomine veniunt apud Hildan. de ich. sin mel. c. 29. Stricte Perforauo dicitur apud Gal. σύντρησις ; operatio chirurgica, vel anatomica, quae in spaciosam thoracis & pulmonis ledem penetrat, 1, 7. Anat. admin. c. I4. Perfrictio, περίψυξις, idem, quod κατάψυξις. Vide Catapsyxis. Dicitur &Perfrigeratio. Scrib. n. 57. 268. Legitur apud Anton, Mulam I. de Veronica n. 35. ubi Gabr. HumelbergiuS com. ad h. l.p. 36. explicat per algores & frigora. Perfrigeratio, περίψυξις, κατάψυξις. Vide Perfrictio. Perfrigidum, περίψυχρον, dicitur intense frigidum , quod veluti gelu obriguit & immobile fit. Linden- Ex. IIX. § 48. Perfumator, idem, quod Unguentarius, μυρεψὸς, μυρωποιὸς. Rhod. ad Scrib. n. 66. Perfusio, κατάχυσις. Vide Catachysis. Periæresis, περιαίρεσις, vide Præcisio. Periamma, Periapton, περίαμμα, περίαπτον. Vide Amuleta. Periblepsis, περίβλεψις, circumspectionem si- gnificat, quales sunt phreneticorum & delirantium instabiles oculorum intuitus. Occurrit apud Hippocr, l. 7. EpH. X. 2o. Dicitur & εμίβλεψις, d. l. V. 27. Vide Foes. p. 494. Peribole, περιβολὴ, duplici gaudet significatione. Primum significat vestitum& cultum exteriorem corporis, Latine Amictus dictum, Hippocr, l. de dec. orn. II. si - In qua significatione & Pericardion Hipp, dicitur περίβολος, quasi Amiculum, i. de Corde IV. 3. 16. & Thorax pulmonis, pulmo cordis, dicitur περίβολος, C. Hofm. Com. ad Gal. LL. de V. P. n. 3 22. 338. Deinde περιβολὴ vocatur morbistcae materiae excretio per habitum, sive ambitum coipostS, sive per exanthemata, papulas, vel alia corporiS cutanea vitia. Hipp. l. I. Epid.sect.t. t. 38. Quamvis nonnulli legant ἐκκρίσιως, /. a.Epid.s. I. 51. Foës, d, I. Pericaes, περικαὴς, dicitur, qui circumcirca ardorem in toto corpore sentit, v. g. in febribus ardentibus, Hipp. I. Prorrh- s. 3. t. Io. Coac. t. 158. l. 6, Epid. s. I. t. 29. Adde Foës. p. 496. Dicitur & de utero plus aequo calido & sicco, 5. aph. 61. Adde Dieter. num. 6yZ. Pericalypto, περικαλύπτω, circumtego, undique obvolvo, Hipp. 5. διὰ. 59. Diet. n.673. Pericardion, περικάρδιον, vocatur Cordis involucrum, sive ἀμφίεσμα, estque membrana ratione substantiae, tunica ratione usus, Gal. l. 7. de An. adm. c. 2. Adde /. 6. de V. P. c. I6. Dicitur & Capsula Cordis, Theca, Domicilium, in cujus medio cor est sufpensum. Unde & eodem modo, quo cor ipsum in quandam Coni spectem & actatiern desinit, ossi pectoris annexum. Hujus’ historiam vide apud Barthol. l. z. Anat. c. 5. p. 349. seq. Liquor in illo contentus unde ortum situm habeat, variae variorum sunt opiniones, quas etiam recenset Barthol. d. l. cujus sententiae & nos subscribimus. Jungatur & D. D. Hofm. Juti. Differt. Anas, in Horn. p. 122. Pericarpium, περικάρπιον, vocatur id, quod fructum, vel femen ambit, estque in quibusdam, v.g. pomis, pyris, & aliis edule ; in aliis vero v. g. nucibus, castaneis, non est edule. Jul. Alex. not. ad Gal. l. I. de Annd. circa finem. Pericarpia quoque vocari ^medicamenta Topica carpis manuum applicata, quae alias Epicarpia dicuntur; ( de quo vocabulo supra ) patet ex interpretatione Latina TentaminiS Parologici Rob. Boyle, c. 4. p. m. 20, Perichareia, περιχάρεια, dicitur subitum esu vehemens gaudium , contrarium Ecplexiae, quae est fubitus timor. EX amborum affectuum occasione, scimus, quosdam interiisse. Gal. /. 12. Μ. M. c. 5. Vide Chara, Gaudium. Latinitati quoque donatum aliquoties usurpavit Sanctorius in sua Statica Medicina praesertim sect. VII. Aph. 1. 22. significatque laetitiam, & opponitur Moestitiae Pericharia. Pericholos, περίχολος, dicitur vel valde bilioso, vel circumcirca biliosus. Usurpari potest cum de homine, tum de excrementis. Hippocr. 1. Prorrh.s. 2. t. I8. Gal. in commem. ad h. l, Foës. p. 5o2. Perichrisis, Perichriston, περίχρισις, περίχριστον, dicitur medicamentum liquidius, quo pars affecta circumliniri debet. Diosc. i. 1. c. 97. et I3I. Scribon. n. 29. Rhod. in not. ad h, l, Perichroos, Perichrus. περίχροος, contracte περίχρους, valde coloratum, vel circumcirca coloratum significat; & sumitur pro περίχιλος. Gal. d. l. ad Hipp. Perichyda, περίχυδα, adverbium Hippocrati significans t humore circumfuso, aut undiquaque affuso, lib, de Affect. XLV. I 5. Foës. d. I. Perichysis, περίχυσις, significat circumfusionem Vel obtusionem. Cel. D. D. Wedelius usurpavit de transpiratione & de aëre corpus nostrum ambiente, eum in Theoremat. Medic. Part. IV. sect. 2. c. I 2. tum in Patholog. Dogm.sect. 2. c. p.p, 294. An hoc fortaflis ex propria fecit sutotitate, cum in nullo Lexico Graeco repetire mihi licuerit, ut taceam significationem hancce valde esse impropriam. Periclasis, περίκλασις, dicitur fractura, cum os in totum perfringitur, v. g. quando sura cum tibia media perfringitur cum insigni vulnere, nudatis olfibus. Gal. C. 2. desract. t, 9. Foës. p. 496. Periclyden, περικλύδην, adverb, Hippocr, fere idem significans, quod περίχυδα, hoc est, circumaffusa aqua , vel cum aliquid affusa aqua undiquaque abluitur, I. I. de Diaet. XXXVI. 23. Pericnemia, περικνήμια, dicuntur Hippocr, vel partes tibiam circumdantes, vel ipsa tibia, Hipp. i. 3. Epid.s. 3. t. 25. Quamvis alii τὰ περὶ κνὴμην legant» notante Foës. d. l. Pericochlion, περικόχλιον V, dicitur machina Medica , quae Latin. Cochlea sumina appellatur. Oribas. de Machinam, c. 4. in princ. Pericope,περικοπὴ, proprie significat circumcisionem , quando aliquid circumcirca dissecatur. Metaphorice vero notat setvtentiam aliquam succinctam & limitatam, item Delineationem alicujus operiS. C.Hofrn. Corwvn. in Gal. LL. de V. P. n. II 6. Pericranion, περικράνιον, dicitur membrana cranio imposita , cita à dura marre per cranii suturas exeunte, Gal. i. 8. de VP. c-9. Barthol. l. 3 . Anatom, c.i. ubi distinguit à Peciostto cranii, cum separari possint à perito Anatomico. Pericranium egregie delineatum exhibet D. G. Bidloo An at. Tab. V. Periculum, κίνδυνος, vide CyndinosCindynos. Peridromis, περιδρομὶς, vocabatur locus deambulationis sub dio. Idem, quod ὑπαίθρα. Lang. ί. I. ep. ll. Peridromos, περίδρομος, dicitur à quibufdam ἡ στεφάνη, corona, hoc est, extremus capillorum ambitus. Gorr. Perieges, περιηγὴς, dicitur circumactus, rotundus i usurpaturque de annis cartilagineis asperae arteriae, apud Hippocr, l. de diffection. l. 4. Foës, p. 496. Periepomae, περιέπομαι, apud Hipp, significat male tractor, male afficior, exagitor, I.2. Prorrh, XXXI. I3. Foës. p. 495. Periergia, περιεργία, vocatur superflua curiositas, & labor supervacaneus, item, apparatus superfluus, Hippocr, l. de dec. orn. I. 3. II. 8. 12. Et Adjectiv. περίεργος, superfluum, ambitiosum, frustraneum significat. Ita odor περίεργος, hoc est, affectatus. Legitur in Praecept.IX. 15. Vina περιχύγα, & julculum περίεργον, Caryca, Linden. Ex. X. §, 81. 82. Jung. Cafp. Hofm. C. in Gal. de V. P. n. 247. Opponitur άπερίεργος, minime curiosus, quod legitur etiam apud Hippocr, de dec. orn. II. 19. Vide Foës. d. l. Periestecos, περιεστηκὼς, dicitur Lat. superstes. & Hipp, idem est, quod salutaris. Usurpaturque & de morbis & de signis Hipp. 2. Progn. t. 9. 6o, 65. et c. 3. t. 23. l. 2. Effid.s. 3. t. 12. et I. 3ssi 3. t. 87. Gal. in definit. Med. Adde Foës. d. 1. Periginomae, περιγίνομαι, hoc est, superstes sum , evado, morbo liberor, Hippocr. 7. aph. 44. 2. Progn. t. 9. /ib. 1. Epid.s. 2. t. 66. lib. 5. Epid. XXII. 28. Aliquando etiam sumitur pro abundare, superfluum esse, /. de octimesici parttt III. 14. Foes. d. l. Dieter, num. 6yO. Perigliscros, περίγλισχρος, significat omni ex parte glutinosum, lentum. Hippocr. 4. aph. 53. Adde Dieter. n. 671. Perigraphe, περιγραφὴ, vocatur rudis descriptio, delineatio , Hippocr, l. de dec. orn. II. 1. Latine Lineamentum, item Circumstaesta. Foes, d, l. Ita περι- yosisi; vocari lineas albas & impressiones in abdominis Musculo recto occurrentes, scribit Vesal. i. 2. de II. C. F.c. q. Perilypos,περίλυπος, id est, valde tristis, idem, quod δύσθυμος, & λυπηρὸς. Legitur apud Hipp. 2. de R. V. I. A. t , 44. Foes p. 497. Perimadaros, περιμάδαρος. Vide Madaros. Perin, πηρὶν, alii πῆριν. A quibusdam exponitur per testiculum. Aliis significat perinaeum; AliiS ἕδραν, sedem. Erot. On, p.pN e, ubi πὴνιρα legitur. Gorr. Cons. Gal. in exeso Perinæon, Perineon, περίναιον, περίνεον. Vide Interfœmineum. Perinema, περίνημα, Circumluitio, à περινέω, circumluo. Idem quod περίκλυσμα. Foes dxi. Perineneucos,περινενευκὼς. Vide Epineneucos. Perinyctides, περινυκτίδες, idem, quod ὑλοφλυκτίδες, papulæ, pustulæ, tubercula papulis similia. Erot. On. p, 85. a. Perioche, περιοχὴ, praeter alios significatus, qui in aliis LexiciS occurrunt, notat opinionem, argumentum vel conceptum de aliqua re Medica. Ita D. Car. Drelincurtius de Humano foetu Systema suum Periochis plurimis exornavit, conceptus quoque appellans. Periodeia, Periodeusis, vide Periodus P. P. Periodeutes, περιοδευτὴς, circuitor olim dicebatur, qui laniiatis restituendae causa per urbes circumivit, & artem Medicam exercuit. Hodie Cir- cumsoraneus, Agyrta, Circulator. Rhod. ad Scriboni num. 17 I. Periodos, περίοδος, item περιοδεία, περιόδευσις, Latine Circuitus, apud nonnullos rectmtiores etiam occurrit Periodicatio. Omnes hi termini sumuntur vel Physiologice vel Pathologice. In illa sighificatione notat Sanguinis Circulationem. Vide Circulatio. In hac dicitur morborum quorundam certa, vel incerta intervalla habentium ambitus quidam & veluti citculus, cum ex iisdem ad eadem per eundem ordinem feruntur, Gal. c. 1. aphor. 12. l. de temp. morb. & alibi passim. In definitionibus descripsit, quod fit tempus eX intensione & remilfione conllans. Unde Periodus dividi solet in παροξνσμὸν, & ἄφεσιν, in exacerbationem, 8c remissionem. Castell. In febribus intermittentibus plerumque Periodi sunt statae & ordinatae. In. aliis, v. g. Epilepsia, Arthritide, non item. Junge Foes. d. l. Dieter. num. 676. Quomodo Paracel.sus Periodos temporum & periodicam digestionem explicet, vide I. 2. de Tartar. tr. 1. c. 3. Periodus etiam est Celsa, vel musculus vitae, pulsus in corpore diiimrtens. Rul. & Iohns. in Lex, Periodynia,περιωδυνία, significat vehemens tem partis dolorem 8c veluti circumtensurn. Frequens Hippocrati vocabulum, V. g. de capitis dolore, l. de affect, II. 7. de auris dolore 1. 2. Epid. s. VI. 4 6. quemadmodum & verbum περιοδιντά, vel περιωδινέω, 7. aphor. et. & lib. I. de morb. I. 19. /. 5. Epidem. VI. 5. et alibi. Vide Loca apud Foes. p. 502. Dieter. n. 677. Periomphacodes, περιωμφακώδης, valde crudus , circumcirca immaturus. Usurpatur de tumore adhuc duro, & nondum ad luppurationem vel rnaturatio-i nem disposito, Hipp. l. 4. XIX. 23. Foes. p. 498. Periosis, περίωσις, i. e. Circumpulsio, vide s.upra Circumpulsio. Periosteos, περιοστέος, Latine Periostium. Tn genere vocatur membrana tenuis, quae singulis Oflibus proxime adjacet, exquisito fensu praedita. Habet vero specialia nomina in quibusdam partibus, v. g. Pericrunion, in cranio : ὑπεζωκώς, sub costis; de quibuS suis locis. Oculi quoque tunica extrema septima in ordine à Galeno numerata περιοπά ἐπίφυσις dicitur, alias Adnata tunica, Gal l. 19. de V. P. c. 2. et 3. Periostium cranii à Pericranio distinxit Barthol. I. 3. Anat, c. i. Peripatos, περίπατος. Vide Obambulatio. Periphereia, περιφέρεια. Vide Superficies. Periphimosis, περιφίμωσις, vitium dicitur φιμώσει contrarium, cum videlicet ea, quae meatus naturales occludunt, ita diducta sunt, ut reduci nequeant. Proprie tamen dicitur de praeputio ita retrorsum adducto , ut glandem rursus tegere nequeat. Vide Phimosis. Gorr. Periphoraden, περιφοράδην, adverbium exprimens circumductionem crurum in ambulando; veluti boves faciunt, quod p. n. hominibus accidit, quibus femoris coxa excidit caput. Legitur apud Hippocr. I. Mochlic. XI. Io. Quamvis in edit. Linden. legatur περιστροφάδην, et 3. de aruc. t. 73. Vide Foës. p. 5oI. Peripleo, περιπλέω, circumsuto, nimio humore diffluo. Usurpatur de ligatnentiS humore superfluo relaxatis, Hipp. 1. de fract, t. 21. Peripleumonia, περιπλευμονία. Vide Peripneumonia. Periplysis, περίπλυσις, Latine dicitur Proluvies aut Proluvium. Usurpatur vero in specie de alvi proluvio , quando multis tenuibus & liquidis diffluit & veluti diluitur, 1. Prorrhet. c. I. t. 2. Adde Galeit. in Commem. ad k. l. Peripneumonia, περιπνευμονία, Ion. περιπλευμονία, Lat. Pulmonis, vel Pulmonaria. Quibuidam juxta vocis ἀκρίδηιαι. significare videtur Inflammationem membranae pulmonem investientis. Verum vocatur & à quibuidam simpliciter πνενμονέυ. Est igitur Peripneumonia Inflammatio pulmonis quoque substantiae cum febre acuta, spirandi difficultate, suffocationis periculo, ita ut erecti ledere cogantur aegri, à sanguinis ichorosi & erysipelacei refluxu per venam pulmonalem impedito, & inde oborta stagnatione & fublequente corruptione. Vide ex recentioribus de hoc affectu egregie tractantem Willis Pharmac. Rat. II. sect. i, c. 8, Singularem nos quoque in vicinia ante aiiquc-t annoS observavimus catum In Illustrissima quadam Periona mascula Peripneumonia totius pene pulmonis sphaceloia, & ita lethali correpta, haud dubie Ob justo parciorem sunghinis vena secta evacuationem, cum suerit in aerate virili, vegeta, corpulenttssimae constitutionis, ' & potui generosioris Vini diutius indulsisset. De hoc vocabulo vide Foës, p. 498. Dieter, ti. 678. Confundi s.aepe cum Pleuritide, notavit etiam Paracels. lib. 2. de Tarl. tract. 2. cap. 3. Peripodien, περιποδίην, quod circulo fub pedibus est & infra. Galen. in Exeg. voc. Hippocr. & Gorraeus. Peripomao, περιπωμάω significat apud Hippocr. circumdo alicui vasi velut operculum, lib. 2. de M, M. LXI. 9. Peripsyxis, περίψυξις. Vide Perfrictio. Catapsyxis. Periptosis, περίπτωσις, significat casum, vel fortuitam occasionem ; cstque vox Empiricis propria, species una sectae Empiricae, quando ex occasione fortuita remedia deprompserunt, notante Gal. in Isag. ad sectas c. 2. Unde est vero & Hippocr, l. de praecept. I, 20. III. I. Verbum περιπάττω, incido, occurrit ί. de arte XIXi 19. de vet. rnedic. Vil, 8. Vide Foës. p. 499. AliaS quoque idem esse, quod παρέμπτωσιν, vult Castellus. Vide Paremptosis. Peripyema, περιπύεμα, significat puris collectionem circa partem aliquam suctam, v. g. circa dentes, lib. 4. Epid. XXIIX. 17. Lat. Circumsuppurasto. Perirrhedes, περιῤῥηδὲς, dicitur In utramque partem reflexum aut pertractum, aut utcinque recurvum , apud Hippocr, l. I. de aruc. t. 73. Alibi vero generalius pro in utramque partem labile significare videtur, l. t. de morb. mul. XLVIl. 7. Adde Foetius pag. 499. Perirrhepsis, περίῤῥεψις, dicitur vinculi circumcirca declinatio , cum in alteram partem vergit & declinat, id quod fit ex immoderata fasciarum copia. Legitur apud Hipp. 3. de iis, quae in med. t. 6. Adde Gal. in Comm. ad h. l. Perirrhexis, περίῤῥηξις, significat abruptionem, quae circumcirca fit, cum ossa corrupta & siderata, aut carnes emortuae circumcirou abrumpuntur. Legitur apud Hippocr. 4. de art. L qy. & in Mochlic, XX 13. Vide Foes. d. l. Perirrhoea, περίῤῥοια, dicitur Hippocrati circumsutus humorum effluxus , cum ex universo corporis ambitu humores in alveos & cavitates ad repurgationem veluti per emissaria quaedam deponuntur, atque ita totum corpus superfluis humoribus repurgatur, aliquando per alvum, aliquando per renes & vesicam, interdum per vomitum, aut alia effluvia corporis. Occurrit apud Hippocr, l. I. Epid.s. 2. t. 7. Vocatur & περιρῤοος d. l. 1. Epid. aegr. ip. lib. 7. Epid. XLl. 10, Coac, t. 6I9. Adde Foes. d. l. p. 499. et 50o. Perisceles, περισκελὴς, significat durum, molestum , irritans, mordicans. Usurpatur ab Hippocr, vel de medicamentis mordacibus & molestis, i. de Ulcer. II. 7. & l. 2. de morb, mul. LIIX. jq. vel de doloribus, i. de Crisib. XI. I8. Coac. t. 294. quamvis communiter legatur divise περισκκίν.εα, circa crura, notante Foes, d, l. de ardoribus cuuI magno squalore conjunctis Lind Ex. XI. §. 189. Metaphorice de animo praeduro & praefracta mente, quae nec precibus, nec verbis flecti potest, Foes. d. i. Periscleros, περίσκληρος, circumcirca durum, significat. Usurpatur de tuberculis in ambitu duris ab Hippocr. I. 6. Epid. s. 1. t. 13. Adde Galen. in Commem. Verbum περισιοληρύνω, Obduro, occurrit 5. aph. 2o. & repentur /. de Hum. tts. XI. 15. Adde Dieter. itum. 679. Periscyphismos, περισκυφισμὸς, sectionis Chirurgicae genus eit in Syncipite ad calvariam uique una tribusve lineis, quemadmodum describitur apud AEginet. i. 6. c. 7. & Aet. /. 7. c. 3. Quae tamen operatio hodieque exolevit, notante Gorr. Perisphalsis, περίσφαλσις, significat generalirer circumductionem, circumactionem. In specie veto ita vocatur modus levissimus reponendi articulum luxatum, circumducendo illum, donec in sedem naturalem recidat, quod fit, ubi acetabula exiguum labrum habent, nec profundi sinus sunt, v. g. humeri & coxae capite, Galen. c. t. de artic. t. y. Occurrit vero apud Hippocr. 2. de artic. t. I. et in Mochlic. IX. 2o. Alias vocatur & ἀμφί.τφαλσις, 4. de artic. t. 47. AEgineta vocat περιστροφὴν & περιφδροσιν, l.6.c. 118. Adde Foes.p. 501. Perissos, περισσὸς, significat abundans, superfluum. Apud Hippocr, vero sumitur pro Impari. Vide Impar. Perissosis, περίσσωσις, significat superfluam abundantiam , redundantiam, copiam & plenitudinem, Hipp. l. 6. Epid.s. e. t, I7. Peristalticos, περισταλτικὸς, circumpreffocius, coarctandi circumcirca vim habens. Vel usurpatur de facultate ministra partim organicarum, v. g. ventriculi, uteri, &c. alimenta & foetum complectentium. Gorr. in des. Vel in specie motus intestinorum, quo alimenta & excrementa promoventur ., vocatur peri- stalucus, & incipit à pyloro, definitque ad intestinum rectum, estque instar lumbrici reptantis, qui in cholera quandoque p. n. invertitur, ut & sursum per os expellat. Lind. Med. Phys. osis. c, 4. §.85.86. & Barthol. I. 1. Anat. c. Io. Peristaticos, περιστατικὸς. Vide Circumstantia. Usurpatur etiam de vitae genere afflicto & calamitoso, quale est eorum, qui negotiis publicis detinentur, Gal. in Hipp, de sal. diaet. t. I. Peristello, περιστέλλω, Hippocr, significat Obvolvo , obtego, circumcirca contego, 4. de R. V. l. A. t. 44. Ita uterus foetum obvolvit, l. I. de morb. mul. Ll. 13. Vide Foes. d. i. Peristole, περιστολὴ, idem, quod περισταλτικὴ δύναμις, facultas & actio circumpresseria, quae fere eadem δύναμις, facultas & actio circumpresseria, quae fere eadem cum Retentrice, Ca(p, Hofrn. C. ad Gal. LL. de V. Ρ. n. zI^.feq. Iple motus quoque intestinorum peri- stalucus vocatur εσεριστολὴ. Lind. d. l. & Ex, IV. §. 23, Peristoma vocatur à Pecqueto rugosum illud & spongiosum mollissimae substantiae . veluti velamentum. Bilsius museum villosum, Bartholinus crustam quasi membranaceam : vermicularem crustam Grafius, qua obteguntur orificia vasorum in intestinorum cavitatibus, & per quam vaporiS specie transit chylus subtilior, vocant. Lege de hoc peristomate Barthol. d. l. c. Io.p. St. An fortassis rectius τηερίστρωμα diceretur  ? vide Peristroma. Hanc materiam viscidam interiora intestinorum investientem quomodo examinaverit per microscopmm Levenhoek & invenerit ingentem nurnerum vasorum sanguiferorum aliorumque, videri poterit in Actis Erudit. Lips. An. I686. m. Jan. p- Gsyqq - Peristrepho, περιστρέφω, circumvolvo, circumverto. Legitur apud Galen I. Prorrbet. c. 3. L 64. Vide Foes. d. l. Unde περιστροφὴ, circumvolutio, & fpecialiter pro εσερισφάλσει. Vide Perisphalsis. Peristroma, περίστρωμα, proprie significat Obvolucrum , & communiter accipitur de stragulis, & aulaeis, ex Athenaeo i. 5. It Anatomicis etiam usurpari poterit de tunicis viscera investientibus, item de Tunica intestinorum crustose, quam Pecquetus Peristoma appellavit. Vide p superius. Perisystole, περισυστολὴ, dicitur quies illa & morula inter systolen & diastclen, quam nonnulli negant, alii affirmant. Barsqolin. in lanis vix observabilem, in moribundis νψο satis manifestam statuit, I. 2. Anat. c. 6. p. 37I. Peritasis, περίτασις, Circumtensio, Lat. dicitur Hippocr. 1. Prorrh.s. 3. t.7. Coac. t. 617. /.4. Epid. XXI. 2o. ΧΧίΧ. 6. Licet in qoibusdam locis ετεριστόοσις mendote legatur, animadvertente Foes. d. l. pag. 50. à verbo περιπΛω, obtendo, circumtendo ; quod legitur 5. aph. 71. Adde Dieter n. 981. Unde & περιπνὴς, circumtentus, rigidus ex extensione descendit, quod occurrit 3. de artic. t. riy. Periterion, περιτήριον, vide Terebella. Peritexis, περίτηξις, eliquationem cum erosione & morsione significat, apud Hipp. Coac. t. 481. Peritia, idem, quod Eruditio, ἐπιστήμη, ἐμπειρία , Haec requiritur in Medico, quia peritiam ars sequitur, imperitiam vero aliquando fortuna, C. Rejes C. El. q. 2I. n. 8. Peritonaeum, περιτόναιον, ἢ περιτόνειον, a!It peritonaeos membrana, dicitur tegumentum abdominis, proprium omnibus visceribus infimae corporiS regionis inter feptum transversum & crura sitae superstratum, Galen. l. 6. Anat. adrn. c. 4. et /e 4. M. med. c. 6. Aralu dicitur Siphac. Hujus descriptionem vide etiam apud Anatomicos recentiores, & hos inter Bartholin. I. r; alnut. c. 7, Peritonaei vertex vel sphaera, rstpài^., vocatur illa portio, quae mu(culorum abdominis lato tendini telae araneorum similis fortiter adhaeret. Galen; d. l. Anat, adm, Perittoma, περίττωμα. Vide Excrementum. Perizoma, περίζωμα, idem, quod Cingulum 3 inter instrumenta Chirurgica pertinens. Ita Cingulum pro herniosis vocatur perizoma ab Hildan. Cent. 6. Obs. 73. Alias περίζωμα Idem quoque significat, quod Διάφραγμα, Lat. Cinctus. Gorr. Perla, idem, quod Margarita, Unio. Vide Margarita; Inde Perlatum Medicamentum & Saccharurn 3 aliaque dicuntur, quae margaritas recipiunt. Perlata materia pro Hypochondriacis legatur apud Dan. Ludovici Diff. I. Pharm. p. I2I. Pertinet inter Panaceas, hujusque inventor habetur D. Citignerus, crediturque à nonnullis elaborari ex lapide quodam odorem violaceum spirante, dum calefit. Fides sit penes Autorem. Verum Dan. PrutteniuS Medicus Helsingorensis, qui Steganographicam hujus arcani descriptionem Germanicam ingeniose detexit, arbitratur esse nihil aliud 3 quam Magisterium Antimonii Diaphoretici id albissimum tenuissimumque alcohol redactum, uti patet ex Act. Has.n. Vol. III. obs. 26. Pathologice Perla oculorurn, idem, quod Panus, & est macula directa, coram pupilla in centro. Joh. Anglic. Ros. Anglic. p. m. 167 .sci?. Permanentes, διαμένοντες, morbi dicuntur, qui subsistere possunt, ablata quamvis caussa, & opponuntur successivis, Th. Rhoder. àVeiga in Gal. I. t. de L. A. p. m. 200. Permutatio, διαλλαγὴ, idem quod Mutatio, μεταβολὴ. Perna, πέρνα, quid sit, & significet, etiam pueris in trivio notum est e Comenio. Perna Plinii vero est e Concharum specie, cujus nurnerolum circa Pontias insulas proventum esse fcribit dictus Autor i. 32. cap. II.fin. ita dicta à similitudine formae, qua prioris, qua posterioris coxae porcinae salinae. Chiocc. Mus. Calc. Sect. I. p. z6. Perniciosus, ὀλέθριος, vide Olethrios. Perniciose dicuntur non solum ii, quibus desperata res est, s.ed & quibus gravis metus, sine certa tamen desperatione, ex Celso l. 5. c. ia. Lind. Ex. IV. §. 73. Per- niciosae febres eaedem sunt, quae Malignae, Ρ. Μ. de Calderia Tom. I Oper p. a.97.seqq. Pernio, χείμεθλον, χίμεθλον, dicitur soluta continuitas aut fissura, vel interitrimentum manuum & pedum hyberno tempore à fummis algoribus provenietis. Oritur vero frequentissime in talo, Galen. l. de med, fac. parab. c. 203. Caltell. Gorr. C. Hofin. χύμεθλο, quoque scripsit e Suida, & e Gal. ostendit, esse mOrtisicationem à nive, C. in Gal. LL. de V. P. n. I36. Est pernio quoque cum exulceratione, ulceribus foratur, tanquam ab igne combustus esset, notante Helm. de Lidcias. c. 9. n, 16. Pernoctatio, παννυχὶς, ita dicitur festum ; quod per totam noctem celebratur. Galen. c. 4. in 6. jtpid. t. 2o. Peroledus, terminus ParacelficuS & Helmonsianus, denotans aeris fundum, vel circulum, vel terminum. Helrnont. tr. Gas Aquae n. 24. 25. Meminit & Paracels. I. meteor. c. 5. Perone, περόνη. Vide Fibula. Peroneus Musculus pedem antrorsum flectens qui dicatur, vide in Anatomicis, in specie apud Bartholin. i. 4. An. c. I3.5.582. Consi etiam ErotianuS & Galenus exeg. Perosis, Peros, πήρωσις, πηρὸς, significat laesionem membri in numero deficiente. Idem sere quod Mutilatio & Mutilus. Quibus distinctionibus, & praesertim verbo πηροῦσθαι saepe usus Hippocr, l. de genit. IIX. 3 5. 36. 39. lX- z-d- 7. A. I4. &c- Sumitur tamen & pro alia laesione organica crurum & artuum, uti videre est ex locis à Foës, adductis p. 505. Perpallidus, ἔξωχρος, & verbum Perpalleseo, dicitur, quando color pallidus per totum corpus diffusus est. Linden. Ex. IV. §. 82. Perperacutus, i. e. Acutissimus. Vide Acutus. Perpessio SpagyriciS dicitur metallorum tractatio per ignem, in Theatr. Chymic. Vol. II. p.  72. Perpetuatio, dicitur apud Cbymistas Fixationis species, quando volatile, aut valde mobile, ad statum quietis reducitur. Morley Proleg. II. Coll. Chym. Leid. c. 2. Perpetuo, idem, quod Semper, διὰ παντὸς, ἀεὶ. Opponitur τῷ Interdum. Galen c. 4. de R. V. l. A. t. 4. Perseverantia, ἐπιμονὴ, idem, quod Duratio. Dicitur de paroxysmi continuatione, quae est signum febris longioris & gravioris, Forest. l. 6. Obs. ad. Schol. Persicus, περσικὸς, epitheton est patronymicum, vel fructuum quorundam autumnalium Mala Persica dictorum, de quibus videantur Botanici. Vel additur Jgni, & denotat morbum causticum & igneae naturae, estque vel plane idem cum Anthrace, fi ve Carbunculo, vel valde similis. Vide Senn. Μ. Pr. I. y- p. I. c. I3. Paracelsus aliquoties in angina sive prunella, quoque ignem, vel calorem Persicum esse scripsit. Persistens, idem, quod Constans, καθεστηκὼς, dicitur morbus constans, qui iisdem horis accedit & remittit, Gal. /. de Typis c. q. Perspiratio, διαπνοὴ. Vide Diapnoë. Persultatio, διαπήδησις. Vide Diapedesis. Pertinacia, ἐπιμονὴ, sumitur à Medicis pro Perseveranua, Duratione continua. Estque interdum mala, interdum bona. Pertinacia causae rnorbificae uti mala est, morbi vehementiam gignenS; ita pertinacia juvantis, sive remedii bona est, & malum corporis siepe vincit, teste Celso l. q. c. Is. allegante Linden; Ex. XIII. §. 386. Perturbatio, apud Latinos aequivocum est in Medicina. Si de corpore dicitur & in specie de alvo, Graece dicitur ταρμχὰ apud Hippocr. I. apbor. 2. item τάραξις, ἐκτάραξις, de quibus vocabulis Vide infra Tarache. Taraxis. Si vero de animo, tunc aequipollet Graeco πάθος, & Latino vocabulo Affectus animi, Gal. 4. de Hipp. & Plat. decr. c. 4. Vide Affectus. Aliquando & Perturbatio animi pro mentis emouone & delirio ponitur. Pertussis vocatur Tussis convulsiva infantum à Thorn. Sydenham. Observat, de morb, acut.sect. 4. c. 5. p. m. 302. Perversio, διαστροφὴ, διάστρεμμα. Vide Diastremma. Pervigilium, ἀγρυπνία, idem, quod Vigiliæ nimiæ vel Vigiliæ præternaturales, estque symptoma insigne actionum sensitivarum laeiarum, Gal. I. de diste sympt. c. 3. oppositum somnolentiae nimiae. Describi potest, quod fit sensuum externorum & communis p. n. exercitium nimium cum corporis extenuatione, languore, oculis squalidis, & aliquando delirii periculo provenienS à continua agitatione spirituum animalium in cerebro elaboratorum, & expansione cerebri intemperiem siccam cum vel sine calore excedente supponente. De hoc affectu vide Villis An. Brttt. P. Pathol. c. 5. Pervigil legitur apud Lind. Ex. XII. §. 50. Perula legitur apud Paracelium, additum Icte- xitiae, diciturque esse summum arcanum in Ictero Gallico, i. 7. de pustulj Gallic. ulcerib. &c. c. 6. Alias Perula etiam pro sphaerula usurpatum suit; teste Keuchen. ad Sammon, p , 168. Perunctio, idem, quod unctio, ἄλειψις, χρίσις, διάχρισμα. Perundis Paracelfo dicuntur, qui cum semine crescunt, quemadmodum Zenda, qui sine semine, Tom. IIX. Oper. Fragm. Anatom, Peruvianus, epitheton Balsami nativi, quod & Indicum vocatur. Vide Indicus. Perysias, περυσίας, epitheton vini anni superioris , ad distinctionem illius, qui dicitur ἀυτίτης, quasi ἀυτοετίτης, hujus anni, à διαυσι, quod significat anno praeterito. Unde περνσινέυ καρπός r fructus anni superioris, apud Theophr. II. Pl. l. 3. C. 12. Vide Foes, p. 503. Apud Gal. in Exeg. dies. Hipp, legitur contracte περσύας. Pes, ποῦς, quld significet, notissimum est. A Medicis sumitur late & stricte. Late pro toto illo, quod à natibus ad extremos pedis digitos continuatur, & comprehendit femur, tibiam’ & parvum, sive extremum pedum. Stricte vero pes dicitur pes minor, sive extremus, qui dividitur in pedium, metapedium & digitos. Organon est ambulatorium, βαδίστικὸν, quemadmodum hoc prolixe deduxit Gal. in LL. de V. P. Consulantur & alii Anatomici, & inter hos Barthol.i.4. An. c. I o.seqq. Lind. Med. Physiol, l. 2. c. 14. §. 10 2.seqqPedis hominis in lapidem conversi descriptionem tradit Chiiocc. Mus. Calc. f. III. p. 417. Pes aequlvoce quoque dicitur id, e quo uva dependet à sarmento, esique velat radix racemi. Linden. Ex.Χ.§. ipz, Ell & nomen menlurae, qua rerum intervalla metimur, constatque unciis I 2. sive s.edecim digitis, aut palmis quatuor. Castell. Gorr. Rbod. ad Scrib. n. 163. Rul. in Lex. Pes Gryphius dicitur instrumentum Chirurgicum ad extrahendam molam apud Paraeum, Csiir. /. 22, c. 35. Pessos, πεσσὸς, Latine Pessus, Pessarium, πεσσάριον, vocatur medicamentum Topicum sinui pudoris, sive pudendo muliebri indendum, figuram habens oblongam teretem, longitudine digiti & crassitia, paratum vel ex sacculo lineo oblongo lana concepta gossypio res medicamentosas uterinas excipientibuS, vel incorporatum melle, ladano, galbano , cera, succo, in dictamque formam redactum, Weker. Anud, Gen. l. I. cap. 51. Spec. i. z.sect. 45. Morell. de form. rem. l. 2.s. 2. c. i 2. Schroder. I. 2. c. 83. Πεασσὸς φθύ. ριος, Hippocr, dicitur talus, sive pessus vulvae subdi. ritius ad abortum promovendum, quem prohibet in jurejurando. Pesticiæ, idem quod Petechiæ, h. e. Maculae malignae puliculares. Interdum & pro cunctis exanthematis ponitur, lngrass. comm. ad Avic. deTum.p.n. p - 195. Pestis, Pestilentia, Pestilens, Pestiferus, λοιμὸς, λοιμώδης Vide Lœmos, Lœmodes. Petalodes, πεταλώδης, epitheton urinae, quae habet hypcstasin similem iquamis piicium vel foliis, aut lamellis, Hipp. 2.prognosi, t. 28. Gal. de Urin. c. 37. Meminit & Hipp. 4. aphor. 76. in Com. ad h. loc. Progn. Foës. p. 504. Petechiae, Peticulae, vocatur quaedam febris pestilentis & Epidemicae species cum exanthematibus sive maculis, pulicum similibus morsui, cum aliis gravissimis fymptomatibuS, plerumque lethalis, proveniens a sanguinis per fermentum tenue coagulativuin & patredinale inducta ichoreicentia, coagulatione & dis-- solutione sive putredine. Vocatur alias Febris Petechialis, Lenuculacis, Pulicarii. Vide Lenticula. Meminit J. Alex. Com. in Gal. I. 4. de tu.sint. p. 405. in l. de bon, & mal.succ. c. I. et in l. 3. de C. Μ. S. L. c. 2. De hac febre legatur V.llis de sebr. c. 14. Rul. de sebre Hungarica -, aiiique. MassariaS etiam Peticulas appellavit, I. 5. Pract. cap. 25. & Peticulae lues legitur apud Fallop. de morb. Gall. cap. i. Tom. I. Oper. p. 613. Petia oculi dicitur fanguis fluens de aliqua arteria, vel vena laesa, aut sauciata. Gal. l.spur- de oculis part. 4. c. 7. Constantin. de oculis c. 1 2. et 17. Alias Pecia, Petia, frequentissime usurpatur à Medicis, v. g. quando materia remenii alicujus praecipitur, ut in petia ligetur, ut antitnonium, Mercurius &c. Ubi Petia significat frustulum lintei vel etiam panni sericei tenuioris. Ita & Diminutivum Petiola, peciola pro linteolo surntum legitur. Plura de hoc vocabulo videantur in Glossario, ltali vocant PeZZo, frustum pedis mensura majus aut minuS, Lat. Pedacium, de quibus nominibus videatur Octav. FerraL in Origin. Ling. Ita/. p. 23 I. Peticulæ, vide Petechiæ. Laur. Bellin. de febr. in Oper. Med. p. m. z6rt. Petigo, Petix, idem quod Impetigo, Lichen. Rhod, in Lex. Scrib. n. qyp. Petiolus, ποδύλλιον, ποδίον, idem, quod Pediculus fructuum, quo adhaerent ramis, vel surculis. Sumitur tamen etiam de extremis pedibus animalium teneriorum, h. e. haedi, agni, Cels. l. a. c. 18. Petra, πέτρα, saxum, idem fere, quod Lapis, nisi quod Petra duriorem saltem lapidem significare videatur ex uiu recepto. Ita Petra Asia, pro Assio lapide apud Gorr. Petra sanguinaria pro lapide Haemaute ponitur apud Rul. & lohnson. in Lex. mtTexi&r dicitur de osse petroso temporum, quod & saxeum, lapidoscim vocatur, de quo vide Barthol. libell. 4. Anat. C. 6. item de piscibus, qui alias Lat. saxatiles dicuntur. Gal. l.3. de Al.fac. C. 28. Petrefactio, vel Petrisicatio, dicitur de corporibus in lapideam substantiam mutatis, Eph. N.Cur. An.I.Obs. 14. De natura Petrtficationis Si origine corporum dissertationem quoque scripsit Thom. Schialaeus Medicus Anglus. Videantur & Acta Philosophica 01- denburgii A. \6tiy.m. Octobr. & Novembr. 1666. item Acta Hafn. Vol. I. Obs 46. p. 83. Petrelaeon, πετρέλαιον, Petroleum. Dicitur à quibusdam Bitumen liquidum. Oleum Petrae, Axungia Macrocofmi, estque liquamen pingue liquidum e laxis & petris effluens; album & rubrum in Italiae quibusdam provinciis, Mutinensi & tractu Parmensi. Schrod. l. 3. c, 32. Fr. Hofrn. in Clav. ad h. l. Petrificatio, vide Ancubitus. AliaS idem est, quod Petrefactio. Petrosum, λιθοειδὲς. Vide Lithoeides. Peucine, πευκίνη, epitheton resinae, quae picea dicitur, à πεύκη, arbor picea, larix. Jul. Alex, not- in Gal. l. 8. de S. F. de Resimis. Pexis, πῆξις, vide Congelatio, Concretio. Peza, πέζα, apud Hipp, vel malleolum pedis, vel imam plantam significat, /. 2. de morb.mul. LIV.I6. Lind. reddidit per pedum extremitatem. Vid. Foës. p. 409. Phacellos, φάκελλος, ’vide Fasciculus. Phacodes, φακώδης, lencicolor, lentis colorem referens , quales sunt Lienosi. Hipp. I. 3. Epid. infin.siat. pest. Unde & compos, ὑπσφακώιδηες, iib. 2. Eptd. l. 76. hoc est, fere lentis colorem habentes. Phacoides, φακοειδὴς, i. e. lemis formam habens. Epitheton Humoris Crystallini in oculo, Vesal. /. 7e de II.C.F.C.I4. Phacoptisana, φακοπτισσάνη, edulium dicitur ex lente & ptllana compositum, ita tamen, ut plus lentis, quam ptisanae contineat, quod haec magis intumescat, illa autem minimum. Legitur apud Gal. l, t. de As. Fac. c, 18. & Jul. Al. l. S. Sal. c. S. Phacos, φακὸς, vide Lens, Lenticula, Lentigo. Phacosis, φάκωσις, refertur inter affectus oculorum à Gal. Introd, c. I 5. Vocatur alias Nigra oculi macula. Phacotos, φακωτὸς, Lenticulatus, sive Lentis speciem referens, idem, quod φακοειδὴς Dicitur de diversis rebus, v. gr. de vase vaporario, item de instrumento Chirurgico, sine scalpro in fracturis ossiuna cranii. Gal. l. 6. M. M. c. 6. Phaenomena, φαινόμενα, dicuntur omnia illa, quae in corpore nostro fecundum, vel praeter naturam observantur in sentus incurrentia, quibus postea aliqua sententia stabiliri & confirmari potest. Quod epitheton hodieque in PhysiciS & Medicina frequentitsimo est in udu, & coincidit in rnultiS cum Experimentis. Phaeos, φαίος, vide Fuscus. Est & epitheton Collyrii à colore, Italis Brtmo dicti, quod & παιδικὸν, hoc eit, ptteri/e vocatur ob levitatem. Gal. l. a. de C. M. S. L. c. 6. Vide Rhod. ad Scribon. n. 23. Phaeton est nomen proprium gensilitium, cujus significationes ex aliis Lexicis petantur. Ut vero hic insereretur, ans.aijj dedit Hartmannus, qui in Miscellam Chymieo-Medicis, Operum suorum Tom. VI. in fol. meminit aenigmaticae Phaëtonis ftIperioris in Ny mpharum nomen metamorphoteos, an vero solem vel aliud quid per illum inteliigat, Spagyrici hariolentur. Phagedæna, φαγέδαινα, vocabulum est aequivocum valde. Vel enim aliquando sumitur late pro omni ulcere ianas partes vicinas arrodente; & ita idem significat, quod νομὴ, item Ulcus Telephiurn, Chironium  : Vel stricte interdum pro ulcere tumido profundo, subjectam carnem & vicinas partes erodente. Loca Hippocratis & Galeni vide apud Foës. p.fisco.seq. quod à fale caustico dependere docuit Helrn. l. Schol. Hum.Paff Dee. c. 1. «.31. Vel etiam nomen hoc tribuitur affectui ventriculi, quando immodico ciborum desiderio tenetur, nec satiari potest. Et ita coincidit cum Bulimo, vel Appetentia Canina. Gal. in des. Med. & c. 3. in i. 6. Epid. t. 37. Phagos, φάγος, dicitur vorax, Comede, edax. Linden. Ex. XIII. § . I 59. Phagras, vide Pagrus. Phalacrocorax, φαλακρόκοραξ, dicitur Cor- vus aquaticus, cujuS descriptionem vide in Aldrov. 1. i 9. Ornithosis 56. Phalacrosis, φαλάκρωσις. Vide Calvities. Phalæna, φάλαινα, Lat. Balæna, vide Balæna. Caip. Hofm. Comm. in Gal. LL, de V. P. n- I6I. Phalaia, barbarum est vocabulum, duplicem habens significationem. Primum enim à Bafilio Valentino Spagyrico ita dicitur Medicamentum-Catholicum, sive Universale, & Panacea intra corpus sumenda, estqua nihil aliud, quam Mercurius Philosophicus, de cujus encomio etiam legatur D. D I. I. Ioepferlus in Introdttct. ad vitam long. Pan. II. c. 12. p. m. ao6- 4o7. quernadmodum Asa universale est remedium externum, tr, de Magno mysterio mundi esu illius medicina. Deinde à Rolfink. ita vocatur Tinctura Gialappae, veluti per transpositionem literarurn Ihalapa, tr. de purgant, s. 2. an. 3. c 15. Phalangites, φαλαγγίτης, dicitur planta, quae morsis ab araneis medetur. Gal. I. 8. de S. F. § . h. t. Phalangosis, φαλάγγωσις, dicitur affectus, quo pilorum subnascentium duplex ttiplexve acies in superiore, vel inferiore palpebra provenit, Gal. Introi, c. 1 5. AëtiuS vero ex Severo scribit, φαλάγγωσιν esse relaxationem palpebrarum vel χάλασιν, cum extremitas intro vergit, ut pili non facile appareant, nisi quis distendat Palpebras. AEgin. /. 6. c. 8. et 11. à δίστιχιάσει & τριχιάσει in hoc distinguit, quod in his novi pili provenientes peccent assicienteS bulbum oculi, in phalangosi pili naturales oculum pungant intro vergentes. Castell. & Gorr. Phalanx, φάλαγξ, proprie aciem, sive agmen militum, significat. Per translationem vero vocantur hoc nomine articuli, quibuS digiti ossi carpi propinquo dearticulantur. Gal. /. 2. de V. P. c. 9. Graece κκυτκλίδου φάλαγγες, à σκυτάλη, turma equitum ordine locata. Castell. Phalerae, φάλαραι, proprie vocantur equestria ornamenta. Per metaphoram vero ita. quoque vocatur species deligationis, vel fasciae ad nasum pertinentis, Gal. de saseiis n. 52. Phaneros, φανερὸς, Manifestus. Idem, quod δῆλος. Vide Dieter. n. 88 5. Phanion, φανίον, hoc est, Lampas, vel facula. Nomen medicamenti duplicis compositi, unius Neapolitae ad maximas epiphoras & doloris molestias: alterius Serapicum dicti, quorum descriptionem vide apud Gal. I. 4. de C. M. S. L. cap. 7. Phanlec, id est, ferrum. Rul. & lohns. in Lex. Phantasia, φαντασία, vide Imaginatio. Phantasma, φάντασμα, idem, quod φαντασία. Phantasmata quoque Paracelfo dicuntur Spiritus in locis desertis & circa littera maris apparentes, qui terreiàciunt aliquando, & suam originem ducunt secundum illius opinionem ex imaginationibus hominum, quales vivi de vel cum mortuis habent, Dorn. Rul- & Iohns. Vide Parac. tr. de virtut. herbar. radic. stt, de Coralliis (su de Hyperico. Refert idem inter homines sideTeos, tr. Explicssuo totius Astronomiae. Phantasma quoque dicitur app titio in somno. C Rejes C. El. q. yj, n. 5. Pharcidodes, φαρκιδώδης, Rugosus Latine dicitur, à φαρκὶς, ruga, quoa idem est, ac ῥυτὶς, unde & ῥυτιδώδης. Foes Oec p. 650. Erot. Gnom.p. I2I.s. Pharicon, φαρικὸν, nomen esse veneni simplicis, & quidem vehenientiffimi, uti ab Omnibus Medicis veteribus & novis statuitur, ita incertum adhuc est, quid, & quale venentim hcc nomine veniat. Con, fer ad Rhod. in Scrib, not. n. 195. Adde Lang. /.I. ep.ei. Forest. i. 3o. Observ. Io. in Schol. Meminerunt ex antiquis Dictcor. Gal. Plinius, Nicander & alii, quorum loca vide in allegatis receatioribus. Pharmaceia, φαρμακεία, sumitur late & stricte. Late pro Omni assumtione medicamenti. Stricte vero Hippocrati usitatius pro purgatione. Dieter. n. 886. Foes. p. 65o. Interdum etiam idem significat, quod φαρμακευτικὴ In qua significatione sumitur à Jac. le Mort, Pharmac, Med. Phys. c. 1. Pharmaceutica, φαρμακευτικὴ, vocatur patS ministra artis Medicae, tradens descriptionem medicamentorum & rite adhibendi modum. Gorr. Vide pailirn Institutionistas, & inter hos Dcgm, Medie. Gener. Pan. VI. cap. 1. pag, 664. seqq. Pharmacites, φαρμακίτις, idem, quod ἀμπελῖτις γῆ, nomen terrae duriusculae nigrae, piceae, longoS carbones referentis, assulatim scissilis, aequabili splendore, quae detrita accepto oleo statim liquescit. Estque nihil aliud, quam bitumen fossile, vel carpo fossiliS. Vide Dioscor. I. 5.c. I8I. Gorr. Pharmacochymia, φαρμακοχυμία, dici potest illa parS Chymtcae arris, quae tradit praeparationes medicamentorum Chymicorurn, ad discrimen partis Spagyricae metallorum transmutationem docentis. Legitur hoc vocabulum apud Libav. tr. de Igne nat. c. 37. quam aliis Alchymiam Pharmaceuticam vocavit integri cujusdam tractatus Tom, II. Oper. Pharmacon, φάρμακον. Vide Medicamentum. Praeter hanc significationem usijatam, etiam idem, quod βάμμα, vel βαφεῖον, notat, hoc est, tincturam vel tinctum, unde φαρματαίω, tingo. Keucheni ad Samon. p. 252. Vocantur & φαρμακιῦνες, tincturae. Pharmacopoeus, φαρμακοποιὸς, dicitur Artifex , callens modum rite praeparandi medicamenta, qua simplicia, qua composita. Cujus personam & attributa succincte & egregie descripsit Fr. Hofm. in Clav. ad Schr. p. 29. Est enim altera Medici manus, Dieter. Jatr. p, 934. Dicitur & Pharmacopola, Apothecacius, φαρμακοπάλης, quia vendit quoque medicamenta. Ars rite praeparandi medicamenta vocatur quoque à Schrodero in princip. Pharmacopceia. Pharmacopolium, φαρμακωπολεῖον, idem quod Apotheca, de quo supra t Officina, in qua praeparantur & venduntur medicamenta, simplicia & composita. Pharmacoposia, φαρμακοποσίη, dicitur vel in genere potio omnis medicamenti liquidi, vel in specie purgantis. Hipp. i. 4,aph. I9. Gal. c- 7. aph. 25. Foes, p. 65 I. Dieter. n. 888. Pharmacosa medicamenta vocat Fallop. quae aliquid veneni sapiunt, à lata & abusiva vocale φάρμακον significatione, tr, de purg. simpl. c. 2. Tom. I, Op. pos - III. Pharmacotheca, φαρμακοθήκη, dicitur Cista, Ves Capfa quaedam multIS loculiS & cancellis instructa sd recipienda medicamenta ad ufum necessaria, qualem portatilem exhibet Rols. Lentilius in Mifcellan. Medico-Practic. Sect. III, p. I45. vernacule dicitur {leufjfe ripotlas. Pharmacurgicus, φαρμακουργικὸς, est epitheton remediorum e Pharmacia desumptorum quod ulurpavit Harderus in Apiario Obs. 75. Pharmianum, φαρμιανὸν, nomen Malagmatis, apud Galen. l. 7. de C. M. P. G. cap. 6. fere adsinem. Pharyngethron, φαρύγγεθρον, apud Hipp, fauces significat, l. de diffect, statim in princ. Et ita Galen. pro pharynge sumpsit, l. Introd. Sed in /. de voc. instr. diff cap. 6. pro osse hyoide accipi volunt Gorr, & Castell. quamvis saltem ex Latina vetsione hoc habuerint; dubitandum vero, an in Graeco textu ( qui desideratur in Codicibus ) explicatio illa occurrerit. Pharyngotomia, φαρυγγοτομία, idem, quod Laryngotomia, de quo supra. Pharynx, φάρυγξ, vide Fauces. Phascioo, φασκιόω, i. e. ligo susinis. Legitur aliquoticS apud Moschion. de morb. mul. c. 57. 62. 68. ubi & substantivum φασκια, i. e.fafcia occurrit. Phasianus, φασιανὸς, vocatur avis quaedam major & inter alimenta delicatiora relata, cujus descriptionem cum usu in cibis & medicina vide apud Aldrov. i. 13. Ornith. c. 5. Jul. Alex. i. 13. Sal. c. 5. Bruyerinum de reb. cibar, l. 15. cap. 39. Rols. Ο. et M. M. Sp, l. 14. s. I. c. 1 5. Phasma, φάσμα, apparitio) idem, quod φάντασμα. Lang. I. 2. ep. 35. Phassa, φάσσα, vide Palumbis. Phatnion, φάτνιον, idem, quod βόθριον, alveolum dentis , vel præsepiolum dentis significat. Vide Bothrion, Castell. Phaulos, φαῦλος, duplicem habet significationem, I. idem notat, quod ἁπλοῦς, simplex, vilis, vulgaris, v. g. Hipp. 1. defract. t.ttr. & t.45. 4. de arl. td 5. Adde Gal. Com. deinde vitiosum, pravum, 2. aph. 32. Adde Foës. n. 652. Dieter. n. 890. Jul. Alex. not. ad Galen. lib. 5. de Hipp. & Pl. decr. c. 2. Phausinges, φάυσιγγες, dicuntur proprie in tibiis rubri ab igne surgentës circuli, & per abusionem etiam reliqui. Alii maculas ab igne excitataS esse scrie hunt, Foës. Oec. d. l. Vocantur & φιῦδες, vel φωιδες. Consi plenius explicantem vocem Erotianum, Gal. exeg. Polluc. & Hesych. Phaustianos, φαυστιανὸς, nomen pastilli, admodum acris & exedentis adversus excrefcentias maximas carnosas. Descriptum habetur apud Aët. l. P. c- 49. Cie tante Gor. & .AEginet, i. 7. c. 12. Phazala, morbus equis mare rubrum ingredientibus. Joan. Ruell. Veter. Medie, lib. ti. c. 122. p. 114, Phecle, φέκλη. Vide Fecla. Phemos, φῆμος j dicitur medicamentum Malo tiano autore, contra dysenteriam, apud Aët. l.P. ci. tante Gorr. Phengites, φεγγίτης, nomen lapidis luminosi, qui lumen acquirere & iterum expandere potest, cujus meminit Fr. Hofm. in Clav. ad Schrod. p. m. I87. Pherea, φήρεα, vocabulum inter Hippocratis voces obscurum, & oblongaS glandulosorum corporum, quae circa aures sunt, eminentias significans. Usurpatur ab Hippocr, l. 6. Epid.s. 3. t. 14. Plura de hoc vocab. vide in Foës. d. i. & Gal. exeg. Hipp. Pheronymos, φερώνυμος, dicitur is, qui ob scientiam aliquam dignus esi illo nomine, & opere ipto hoc ipsum nomen rueretur. Ita Medicus φερώννμος est, qui reapse medetur aegris. Linden. Ex. XIII, §. 564. Phiala dicitur vas vitreum ex ventre in modum sphaerae rotundo gracilem canalem in proceritatem emittens, cujus usus frequens in coagulationibus & solutionibus. Rul. & Iohns. Rolfink. ita dictum esse scri - bit à similitudine tegminis foeminei cephalici, quod Germ. fiatibe vocatur. Chym. I. A, F. ll. l-t. c.I8. Vulgo Phiola exprimitur. Phibaleos, Phibalios, φιβάλεος, φιβάλιος, vel est species certa sicuum, Gal. in Ex. voc. Hipp, vel idem, quod Caricæ, sive ficus exiccatae, Foës. d./. Phibit, id est rapax, Rul. & Iohns. in Lex. Philadynamos, φιλαδύναμος, in superlativo φιλαδυναμώτατος, quod occurrit apud Hippocr. 3. de R. V. I. A. t. 40. & aquae est epitheton significaus eam, quae vires lacile frangit & debilitat, Foes. d. i. Philagrianon, φιλαγριανὸν, nomen Malagmatis, cujus descriptio habetur apud AEgin. l. 7. c. 18. Gorr. Philalystes, φιλαλυστὴς, significat Hipp, illum, qui animo anxio esse folet & inquieto, unde & huc & illuc se jactat perturbatus. Latine per Fugitivus exprimitur, l. Praecept. X, Io. Foës. d. l. Philanthropos, φιλάνθρωπος, h, e. amicus hominum. Ita vocatur medicamentum compositum antiuephriticum in Nicolai Antidotarto Oper. Mesuae sal. 383. b. ubi commentator quidem Magister Platearius hallucinatus esse videtur, dum derivationem hujus nominis à Philiasiule i. e. Filipendula herba diuretica deducere non est veritus. Philiatros, φιλιάτρος, dicitur Studiosus medicinae , qui adhuc in prirntS versatur disciplinis & praeceptis; quo intellectum suum exerceat, Gal. /. 4. desan. tu. c. 5. Est & nomen libri DamocratiS, testtleG.il. l. 7. de C. M. S. L. c. 2. Philippi Trochiscus, φιλτίππου τρόχισκος, adversus dysenteriam describitur ab AEgin. i. 7. c. 12. Philistaea, terminus Spagyricus oblcurus, qui legitur apud Basil. Valent, in Reptuu. de Lap. Philosuph. c. de Antimonio , ubi dicit: quod si Antim.onium transiverrit in Philistaeam s tunc pet se fieri vitrum. Philocotyle, φιλοκοτύλη, nomen Emplastri, cujus descriptio legitur apud AEginet. l.7, c. 17. ubi tamen φιλοκοτὸχυ in textu legitur. Gorr. vero φιλοξ^Τΐίλ^ scripsit in defin. Philocratis Emplastrum, φιλοκράτους ἔμπλαστρος, delcrihitur à Cesso l. 5. c. 19. allegante Gorr. Philoenos, nia, φίλοινος. Vide Vinosus. Philolagnos, φιλόλαγνος, vocatur amans veneris, salax , apud Hipp. l. 2. de morb. XLIX, 3. Latine etiam exprimitur Veneri deditus. Philolutros, φιλόλουτρος, amans balnei- qui balneo delectatur, Hippocr. 3. de R, V. I. A. t. 57. Dicitur & φιλολουτρέων, d. l. t. 6o. Foes. d. I. Philomedica est epitheton potionis in febribus ardentibus pro siti extinguenda, cujus meminerunt Treutnerus & FrOndek in Elixir Arboris vitae, descriptio extat in Collectam Chymic. Leidens. c. 332. Philomela. Vide Luscinia. Adde Rols. Ο. et Μ. Μ. Sp. l. I4.s. I. C, 15. Philonion, φιλώνιον, nomen medicamenti anodyul Opiati ab autore Philone ita dicti, cujus variae occurrunt descriptiones etiam in Dispensatoriis Norimbergenfi, Cordi, Augustano & Londinensu Philonis Collyrium, φίλωνος κολλούριον, describitur à Celso I. 6. c. 6. citante Gorraeo. Meminit Philonis Medici Gal. i. 1. meth. med. C. 7. Philonium, φιλώνιον, nomen Antidoti narcoticae, cujus variae deicriptiones extant in Dispensatoriis Norico, Augustano, aliisque. Non negligenda tamen Zwolferi animadversio. Duo alia descripsit, calidum unum, alterum frigidum appellanS Jac. le Mott Pharm. Med. Phys. c. 23. p. I74. Philoparabolos, φιλοπαράβολος, est epitheton curationis vehementioris & temerariae, praesertim in phreniticis, Coel. Aurel. Acttt. l. 1. c. 1 5. p.m. 45. 49. Philophysicus, φιλοφυσικὸς, dicitur amanS vel studiosus rerum naturalium. Et ita dictum fuisse Asclepiadem, testatyr Gal. I. 7. de C. M. S. L. cap. 5.sere circa finem. Philoristia, φιλοριστία, vocatur Galeno nimium studium conficiendi definitiones r atque hoc etiam in Medicina & MediciS reprobat vocanS morbum, i. 4. de diff puls. C. I. et c. I7. in sin. Philosophia, Philosophus, φιλοσοφία, φιλόσοφος, studium studiosum sapientiae secundum literam signifleat. Proprie vero notat partirn OmneS illas disciplinas, quae rerum supernaturalium aetherearum, naturalium e.Splicant essentiam, causas, & affectiones ; & comprehenduntur titulo Philosophiae Theoreucae, quae continet Metaphysicam, Mathematicam sive Astronomiam & Physicam; pattim has quoque disciplinas, quae hominis perfectionem & felicitatem in actionibus Moralibus, Civilibus vel Politicis, & Domesticis sive Oeco. nomicis acquirendam docent, & nomine veniunt Philosophiae Practcicae , quae complectitur Ethicam, Postticam & Oeconomicam. Utramque Philosophiae partem scitu necessariam esse extra dubium est. Et haud dubie inculcate hoc voluerunt Hippocr, egregio illo axiomate: ὀ τάτρὸς φιλόσοφος ιτέθεος, Medicus Philosophus Deo aequalis; & Galen. lib. quod optimus Medicus, optimus quoque sit Plcilosepous. Jung. & Linden. Ex. II. ^.S.seqq. quamviS fortassis Ethica & Physica prae reliquis maxime sint necessariae. Caeterum nomina Philosophiae Se Philosophi partim jactuose, partirn abusive sibi attribuerunt Spagyrici, & praesertim Paiaaelsus cum suis sectatcribus, dum in illius scriptis leguntur Opuicula inscripta Philosophiae Sagacis, item Philosophiae ad Athenienses. Plura quoque in Theatro Chymtco inquiri possunt; qua HelnIorItius cum suis asseclis, qui se Philosophum per ignem glorioile appellare non est veritus. Hinc & uterque artificium illud Panaceae & Catholici non dubitavit appellare Lapidem Philosophicum. Vide Lapis. Nostri non esi instituti in hujus Philosophiae ventilatione prolixiorem impendere operam. Phtlosephus etiam fuit nomen proprium, vel Medici, vel Chirurgi, apud Aëtiutu Tetr. a.serm. 3. C. 24. ubi legitur φιλοσόφου ἔμπλαστρος, Philoseplu Emplastrum ad calcitratus & vulnera tumida, citante Gorr. in des. plane quoque abusiva acceptio verbi φιλοσοφεῖ, est pro coire, aut venerem exercere, apud Lucian, allegante Rolfink. de P. Genit. Part. I. c. I. Oleum Philosophorum vocari Oleum de Lateribus, vel Laterinum, e DispensatoriiS aliisque rnateriae Medicae scriptoribus constat. Philotechnos, φιλότεχνος, artium studiosus ; qui Omnes artes, unam nempe post aliam, addiscere cupit, donec eruditorum choro inseri.dignus habeatur. Linden. Ex. V. §. 12. φιλοτρχνεῖν quoque est artificiose agere , ut prudens artifex agit, apud Gal. notante C. Hofrnann. Ce in LL. de V. P. n. 9O8. Philotimia, φιλοτιμία, ambitionem cum invidia significat. Et verbum φιλοτιμεῖσθαι usurpatur de illis, qui gloriam occupantur studio reprehendendi alterum & criminandi, Hippocr, i, de Arte. l. Io. Foës. cap. 6y6. Philtron, φίλτρον, proprie significat pharmacum vel poculum amatorium, hoc est, ad amorem conciliandum datum, non quidem naturalibus viribus hunc effectum praestans, sed virtute veneficii Diabolici. Unde & ipse Galen. gentilis licet, horum pharmacorum notitiam MediciS non competere scripsit, l.to. de SdFac. mox à princip. Philtrorum quoque nomine omnia alia veneficia, ceremoniae, ligaturae, veniunt. Videatur Senn. I. 1. Pr. M. p. 2. c. Io. et l. 6. p 9.C.5. Diet. Iatr.pag.y^e. Meminit & Lang. l. 1. Ep. 33. Rols. quoque incantamentis annumeravit, Ο. & M. M. Sp. l. z.s.q. c.29. Prolixe C. Rejes q. 29. Helmontius vero videtur ad naturalem aliquam συμπάθειμν & mumialem confermentationem referre, tr. de magn. vuln. cur. n. 27. Verum ejus autoritas merito suspecta habetur, quemadmodum & hypothesis illa de magnetica curatione. Philtrum quoque ab AnatomictS vocatur cavitas illa labii superioriS media valvulae similis, LatiniS quibusdam Lacuna dicta. Gorr. Barthol. l. 3. Anat. c. t I. p. 532. Philypostrophos, φιλυπόστροφος, significat Omne id, quod morborum reversionem & recidivam facere solet. Hipp 1. Prorrh, c. 3. t. 13. Coac. t. 348. Phimosis, φίμωσις. Vide Paraphimosis. Phionitides, naturales dicuntur inimici, qui sese mutuo persequuntur ad mortem, ut ciconia ranas, felis mures, aranea bufones, &c. Dorn. Rui. & lohns. in Lex. Phlasma, φλᾶσμα, pro θλᾶσμα, Ion. Contusio, Contusum, collisio , quemadmodum & φλάω, pro θλάω, contundo. Vide Contusio. Adde Foës. p. 656. Phlauros, φλαῦρος, vitiosum significat, ita ut ubique in malam significationem acceptum apud Hipp, legatur 6. aph. 52.S. 2. de «. V. I. A, t. 5 ossi 3. t. 33. l. I. Ep s. a- t. 80. it.de fracl. t. I7. Vide Foës. d. i. Diet. n. 899 Linden. vero exponit per non bonum, sive malum incipiens. Ex. IV. §. 92. Phlebion, φλεβίον, Venula dicitur. Diminutivum à φλὲψ., de quo infra, Hipp. a.aph.79. Jung. Diet. n. 9o3. Phlebodonodrs, φλεβοδονώδης, vox habetur apud Hipp. peregrina, nova & adhuc valde dubia, cum alia legant φλεδοιώδης. Occurrit vero 1. Prorrhet.s. 3. t. 9. et Coac, t. 2o. ubi vide Gal. Com. ad loc, ptim. qui exposuit per agitata & distenta vasa sanguinea propter magnum sanguinis fervorem & effervescendam febrilem. Verum C. Hofmann. in notis drixMrots ad Gal. loc. cit. existimat legendum esse φλεδονώδεα, quod significat aegros delirantes scil. in somniis. Φλεδόνες enim sunt nugae, ineptiae Hi pxoxsicqr quam vocem & Linden. retinuit, nobisque etiam verofimiiior videtur. Quod vero in quibusdam exemplaribus MS. etiam φλεγματῶδεα legatur, nobis plane ad textum nOn quadrare videtur, quatnviS lonston. ad d. Coac, texu retinuerit. Plura vide apud Foës. Oec. p.ayy. Erot. On.p I I 8, ets.r 19. a. Phlebopalie, φλεβοπαλὶη, Democrito dictus fuit arteriarum motus. Nam φλὲψ generaliter venas & arterias complectitur. Verum Foës.p. 65S. ad hunc locum Erot.iani animadvertit potius legendum esse φλεβοσιαλΖκν, aut φλεβοσζννλεἰαν, quafi venarum agitationem & fluctuationem. At vero non video tantum vitium, cum φλεβοπαλμί facile per licentiam Graecam fingendi nova vocabula, & per derivationem à πάλλω, falio, vibro, excusari & declarari possit; praesertim cum in statu p. n. hujuscnodi arteriarum saltus evidentissiine conspiciatur in aneurllluate, ubi non tam fluctuatio, quam vibratio & concussio arteriae notari potest. Phleborragia, φλεβοῤῥαγία, vocatur Hipp, ἡ ῥῆξις τῶν φλεβῶν, ruptio venarum. 4. de K. V. l. A. t. 86. Gal. tn com. ad h. l. Phlebotomia, φλεβοτομία, communiter & usitatissime Latine dicitur venae sectio, vel sanguinis emissio per venam scalpello divisam vel Incisam lacta, Gal. ί. II. M, M. c, I, Remedium Chirurgicum notissimum & frequentissimi usus, saepius etiam praeter necessitatem, inprimis praelervationis gratia. Relettur inter generosa & universalia praesidia, valetque primario ad deplendam copiam, scil. turgentem & urgentem, secundario ad alia quoque in qualitate, aut motu sanguinis vitia. Jung. Diet. n. 9oo. Jessenii Judicium de Sang. V. S. miis, cum annou nostris. Verum hoc remedium acertime impugnare non suit veritus Helm. de febrib, c, 4. quamvis rationibus non adec validis, uti quidem sibi vife suerunt, quas hoc loco examinare non concedit instituti ratio. Praeter hanc receptam significationem vox φλεβοσομία & verbum φλεβοτομεῖν sumuntur, vel pro quavis divisione venarum p. n. & violenta v. g, 1, 4. Ep. circa sin. quamvis non videam, quid obslet, quo minus de artificiali Venaefectione explicati debeat locuS ille : vel pro multiplicatione venae alicujus majoris in rames plures & surculos, l. de Venis, XXVI. ei. Vide Foës, d. /. Cons. Gal. exeg. qui ds duplici sigiIificattI agit. Phlebotomus, φλεβότομος, vocatur instrumentum Chirurgicum , quo fit venae sectio, communiter duplex hactenus suit receptum ; unum, quod vernacule sinte dicitur, & pulsu celeri per digitum lacto venae .. Intruditur, quemadmodum in scarificationibus vulnuscula infligi solent t alterum, quod hodieque receptiuS & fortassis commodius securiusque, Italis Lancetta dictum, quo vena pungitur cum levi incisione. Debent vero haec (calpella probe asservari, ne inquinentur, aut veneno inficiantur, unde gravissima oborta esse mala ex Historiis constat. Phledonodes, φλεδονῶδες. Vide Phlebodonodes. Phlegma, φλέγμα, Pituita, Latinis dicitur. Olim à veteribus inter humores quatuor naturales ree lata, humor frigidus & humidus in corpore existenS, hyeme potissimum excedens, Galen. c. de nat. hum. t.4o. et altbl. Verum cum commentum hoc veterum hodieque exoleverit, per φλέγμα velpi tutam inteiligitur humor crudus, aqueus, excrementitius, vel naturaliter, vel p. n. in corpore genitus & collectus. Quo pertinent Mucus narium, Saliva, Phlegma ventriculi & intestinorum , Charlton. Ex. Phyfiol. VII. §. 6. Sylv. l. 2. Pr. M. c. 23. §. 1.1^. seqq. quamvis significatio hujus vocabuli Graeci non respondeat cum ejus derivatione & etymologia, siquidem prae fe fert etymon hoc φλερὶμα accenstonem, utpote à φλέγει, descendens, quo significatu etiam praeter communem venire apud Hippocratem observat Gal. exeg. Vide Dieter. n. 904. lu arte destillatrice & Chymia Phlegma dicitur liquer destillatus fpirituofo & inflammabili liquori contradistinctus. Phlegma est mera aqua insipida, constans particulis levibus, glabris & flexibilibus, metum vehictt. lurn & instrumentum omnis nutriticniS & conjunctionis, & matrix, ceu recipiens spiritus & materiae omnis subtilis, quamvis Chymicorum industria illam ab his ubique separare & rejicere intendat Jac. le Mort Chym, Medie. Phys c- 2. p.I6. Schroder. ί. I. c. 3. Specia- lissime vero in opere lapidis Philosophici Phlegma vocatur aqua Mercurii prima, substantia media, in qua principium lapidis est, scil. ejus dissolutio, nec intrat cum ea, quamvis se invicem complectantur naturae nexu, de quo plura vide in Theatr. Chym, Vol. III. p. 7 30. seqq. Phlegmagogus, φλεγμαγωγὸς, epitheton purgantium quorundam medicamentorum, quae pituitam educere per alvum creduntur, inter quae Agaricus, Cnicus, Turbith, &c. referuntur. Vid. Lang. l. 2. ep. I8. MOrell. de materia medic. cl. z. purgant, Phlegmasia, φλεγμασία, vel idem, quod φλεγμονὴ, Inflammationem significat, vel febrem inflammationi alicui conjunctam. Gal. I. apk. 7. Castelli Linden. Ex. IV. §. 17. 25. Legitur alias apud Hippocr. 3. de morb. XV. 4. Phlegmatias, φλεγματίας, Hippocr, idem est, quod φλεγματικὸς aliis, sive Phlegmaticus, aut Pituitosus , scil. ex hypothesi de quatuor humoribus, h. e. qui temperamento ex sanguine crudo, frigido & hurnido praeditus est, & Cholerico opponitur. Hipp de A. L. & Aq. LV. II. Phlegmatorrhagia, φλεγματοῤῥαγία, dicitur affectus haemorrhagiae narium similis, quando nares per aliquot dies sala pituita tenui stillant, qualis obfervatio extat apud Henr. Salmuth. Cent. I. Obs. 37. & ex hoc Bonet. in An at. Pract. l. I. s. 17. Cbs. Io. p. 323. 3 24. Phlegmone, φλεγμονὴ. Vide Inflammatio. Phlegyros, φλεγυρὸς, Ignitus, veluti ardens, aut incensus, Gal. in Exeg. voc. Hipp. FCës.p.  661. Phlemelia, φλεμέλια, vel idem sunt, quod κέδματα, de quo vide supra Cedma : vel latine flemina dicuntur, & vocantur tumores circa talos, qui labore viae oboriuntur. Vide Keuchen. ad Samon, p. 28o. Phleps, φλὲψ, Latine vocatur Vena. Utroque vocabulo Veteres comprehenderunt arterias & venas proprie dictas, teste Galen. c. 6. in 6. Epid. t. 2. et c.2. de iis q. in vned. t. 28. Verum recentioreS contra distinguere solent, per venam proprie intelligentes vas sanguinem ad cor refluum continens. Et numerantur bodieque primariae tres t Vena pulmonalis, per pulmonis parenchyma diffusa, olim Arteria venosa perperam dicta. Vena Cava, quae per totum corpus ramos suos dispergit t & Vena Portae, quae saltem per organa tertii, vel infimi ventris sive abdominis divisa est. De quibus videantur Anatomici, & in specie Barthol. /i- bello I. An at. c. I. seqq. Proprium est venarum sanguinearum, ut habeant valvula in pluribus locis, hoc est, membranulas in interna cavitate venarum occurrentes, impedienteS sanguinis recursum ad partes, admittentes vero profluxionem ad cor. Vide Valvula. AliaS & Venae vocabulum aliis vasis sanguinem non vehentibus tribuitur, ut: venae Lacteae, venae Lymphaticae s verum minus proprie ; Rectius vasa vocantur. In Me» tallifodinis venas vocari illa loca subterranea, ubi ipsa minera metallica habetur continuata, patet ex Rul, & Iohns. Lex. Chym. Dividuntur à Borrich. in mites, quae in catino lusorio percalefacto sacile subeunt plunI. bum, & refractarias, quae non sine labore & artificio quoque vehunt pyriten, marc.Isitam, cretam, talcum & alia similia corpora, tr. Docimast. Metallic. §. 20. Phlia, φλιὰ, Latine Postis, & φλιαὶ, postes, sive ligna, axes utrmque firmantia, aut firmamenta, quae suculas uttiiiquc dispescunt & continent, uti exposuit Gal. c. 4. de artio. t. 51. Pertinet ad instrumenta Chirurgica. De hoc vocabulo plura vide apud Foës. pag. 661. Legitur & apud Hippocr. 3. de artic. t. 49. et 4. t. 55. Phlibo, φλίβω, idem quod θλίβω, premo, unde compos, ἐκφλίβω, exprimo, apud Hippocr, l. de Loc. in Hom. XV. 5. 6. quamviS Linden. retinuerit ἐκθλίβω. Foes. d. l. Phlogiao, φλογιάω, verbum Hipp, usitatum, significans exardesco, inflammor, l. 2. de Morb. LXIV. 8. i. de morb.sacr. XVI. 38. Phloginon, φλογινὸν, Latine Flammeum, Epi-’ theton Collyrii liquidi, vel illisionis, apud Gal. l. 4; de C, M. S. L. c. 7. Phlogistos, φλογιστὸς, dicitur de omni eo; quod flammam concipere potesi. In specie de Sulphure Hippocr, dixisse statuit HeluIont. Tum. Pest. § Hippocr, rediv. Phlogmos, φλογμὸς. Vide Flamma. Phlogodes, φλογώδης, fig.iifi at flammeum, incensum. Usurpatur de colore lactei intense rubente apud Hipp. 1. Prorrh.sect. a. t. 33, et Coac. t. 7. et 624, Vide Foes. p. 662. Phlogoides, φλογοειδὴς, flammae speciem, vel colorem repraesentans, vel potius à flamma excitatus rubor. Legitur apud Hippocr, lib. 3. de morb. VII. I4, Phlogosis, φλόγωσις, olim idem suit, quod φλεγμονὴ. Sed hodieque significat potius quamlibet incensionem & fervorem, sive φλεγώδη διάθεσιν dispositionem flammeam etiam absque tumore, Fotest. /. I. Chirurg. Obs 4.Schol. Dieier. «.905, Talis servor quandoque subitaneus & momentaneus Scorbuticis solet esse familiaris, de quo apud Matth. Martin, de Scorbuto §. 261. Phlotron dicitur species fluxus ex coostro generati. Rul. & Iohns. Phlus, φλοῦς, vel φλόος, item, φλεῶς, lantlgia nem significat, Hippocr, i. de int, aff XXXIIX. 6. ubi Cortex Latine redditur. Vide Foes. p. 661. Adde Catp. HoftrI. Commen. ad Galen. LL. de V.P. «. 43 I, Legitur & de cortice paniS apud MulchioIj, de morb. mul. cap. 65. Phlyctaenae, φλυκταίναι, item φλυκταινίδες, sunt pustulae in summa carperis planitie enascentes à tenui sanie cuti subtenta, earnque sua salina tenui acrimonia erodente & pungente. 2. Progn. t. 6o. l. 2. Epid.sect. I. e. Dicuntur & φλυκταιιί.δια Coac. t.4o2. Inde φλυκπηῥνωσις, pustularum eruptio, 3. defract, t.ya. & φλνκταινοειδεἼ χρῷμα, color corporis pustulosus, vel corpus pustuloium, lib. 2. de morb. mul. IXi 7. Vide Foës. p. 663. Phlyctides, φλυκτίδες, idem quod Phlyctænæ. Hipp. l. t,. de morb. mul. LXXXIIX. 5. MosclIion. l. de morb. mul. c. 11.1. Phlydao, φλυδάω, id est, humector, Hipp, de morb.sacr, XV. 2o. unde φλυδαρὸς, httmidus. Galen. in Exeg. voc. Hipp. Phlysis, φλύσις, eruptionem in cute significat eX humoris alicujus excrementitii abundantia. Gal. d. 1. à verbo φλύζω, scaturio, erumpo, I. 2. Epid. Foës. d. l. Phlyzacion, φλυζάκιον, pustulam bullae in modum erumpentem significat, ali igne excitatam in cute, idem, quod φλυκταίνα. Occurrit apud Hippocr. Coac, t. 114. et 4. de R. V. I. A. t. 63. Foës. d. l. Phoberos, φοβερὸς, sumitur ab Hipp, active & passive : in illa significatione notat horrendum ac metuendum, Coac t. 4I6. in hac significat timidum, perterritum, & de aegro dicitur l,6, Epid. s. VIII, t. 45. Vide Foës. p. 663. Phobetron, φόβητρον, terriculamentum signisi., cat, quod metum injicit, Hipp. l. de morb.sacr. quamvis in edit. Lind. non occurrat. Phobos, φόβος. Vide Metus. Diet. n. 9o6. Phoca, φώκη, nomen piscis Cetacci, vulgo Vitulus marinus dicti, cujus defcriptio cum usu in cibis & Medicina habetur apud Aldrov. 1. t. de Cetis c. Io. Meminit & Gal. l, 3. de Al.fac. c. 31. et 37. L. io. de S-Fac. §. Coagulum, et l , 1. de C. Μ. S. L. c. 2. in sin. Phocaena, φώκαινα, est etiam nomen piscis Cetitcei, qui alias Tttrsio, item Porcus marinus dicitur, ad Delphinos pertinetis, cujus historiam cum usu in cibis & Medicina vide apud Aldrov. d. I. c. 8. Ejus Anatomen vide in Eph- N Cur- A- III- Ο. 20. Phodes, Phoides, φῶδες, φοΐδες, idem, quod φαύσιγγες. Vide supra Phausinges. Legitur apud Hipp. Coac, t, 318. Phoenicinos, φοινίκινος, Lat. puniceus, color dicitur rutilus, qui &Phoeniceus vocatur, & habet exuperantiam ruboris, qualis est color fructuum palmae arboris non admodum sole incoctorum. ElephantiasiS quoque vocatur νοῦσος φοινικίνη, morbus Phoenicius, vel quia in phaenicia aliisque orientalibus regionibus gralfatur, vel à colore rutilante. Hipp. I. 2. ProrrheL in sin. Vide Foës. p. 663. Est & nomen Emplastri φοινίκινον, quod alias Diachalcitis s aut Diapalma in Dispensatoriis Vocatur. Gorr. in des. Phornicites, φοινικίτης, lapis dicitur à figura, quam habet similem fructui palmae. Dioscor. vocavit ιουδαικόι, I. 5. c. I 5 5. Phoenicopterus, φοινικόπτερος, nomen avis est, passim in antiquis sctiptotibus occurrens, sed qualem proprie significet, nondum expeditum est. Imprimis linguam ejus & cerebellum in deliciis fuisse ex Martiale & Lampridio constat. Legatur yde hac AldrovatId. i. io. Ornithol. cap. 4. Btuyetin. de re cibar, l. I 5. c.45. Meminit & Cellus inter medii valoriS alimenta referenS, /ib.4. cup. I8. Phoenicuros, φοινίκουρος, vide Ruticilla. Phoenigmus, φοινιγμὸς, Latine Rt^isinatio, Rubesactio , est ruboris per medicamenta in cute excitatio, Cutis rubor. Pertiurt huc Dropax & Sinapismus. Meminit Galen. I. 7. meth. med. c. 4. IpsiI medicamenta quoque vocantur φοι,ιγμοὶ. Rolfinlt. Ο. et Μ. Μ. Sp. I. 4. s. 9. paru 2. c. unici. Alias Rubisicatio quoque dicitur de Rubedine producta in processu lapidis Philosophici, Th. Chym. Vol. II. p. 3o2.sei. III. p. 4 I. 289. IV. p. 552. etc. Phoenix, φοίνιξ, aequivocum est. Vel enim significat Palmam arborem, de qua superius in PA t Vel etiam aliam plantam arvensem loliaceam. Gorr. Vel avem significat, num veram, an fabulosam, non est hujus loci dirimere. Legatur de hac Aldrov. l.ti.Ornith. c. 28. Vel est nomen Collyrii τραχαματικοῦ, apud Aëtiurn Gal. s. 4. de C. Μ. S. L. c.y. ubi Phoenix Apollonii vocatur. Vel Spagyrleis dicitur Phoenix quinta ignis essentia, vel Lapis Philosophicus celebratissimus. Ruland. & Iohn.s. Adde Theatr. Ch. Vol. IV. p. 447. et Pol. V. p. 401. Phoitao, φοιτάω, apud Hippocr, significat prodire, egredi. Dicitur de Urina, lib- 7. Epid. LV. I 9. Pholcos, φολκὸς, dicitur Lat. Strabo, qui laborat Strabismo, sive obliqua oculoruru est acies. Vide Strabismus. Gorr. Pholeter, φολητὴρ, qui se abscondit, Latebricola , qui libenter latitat, amans solitudinis, à φωλεὸς, latibulum, lustrum. Hinc verbum φολεδα, occulto , Linden. Lix. XI. §. 155. Pertinet ad Melancholiae species. Pholis, φολὶς, squamam significat. Hinc φολὶς χαλκοῦ, squama aeris. Hipp. l. de Visu III. 8. Erot. On. p.  χαλαοῦ, squama aeris. Hipp. l. de Visu III. 8. Erot. On. p. I2o. idem, quod λεπὶς. Phollicodes, φολλικώδης, significat fungosum, laxum. Legitur & φολλικῶδες, quamvis fortassis mendos… UfurpattIr de tumoribus, & habitu corporis laxiori, l. 4. Epid. XI. 5. XIX. n. Vide Foës. p. 664. Consi omnino Erotianus. Phonasci, φωνάσκοι, dicebantur olim ii, qui vocis exercitio magno utuntur, uti sunt tragoedi, comoedi, praecones. Gorr. Forest. libr. 15. Obs. 32. Phone, φωνὴ, Latine Vox dicitur, estque effectus vocalium instrumentorum, quae sunt larinx, hoc est, principium asperae arteriae cum suis cattila- ginibus & musculis ad eas pertinentibus. Des.cribi potest, quod sit sonus animalis à glottide ex percussione respirati aeris ad animi conceptus explicandos productus. In homine vox illa est articulata, & dicitur sermo , loquela, oratio, Graece λόγος. De voce, & instrumentis ad vocem pertinentibus, scripserunt Gal. de voc. instr. diffect. Aquapend, de voce. Adde Barth. i. 2. A nat. cap. l I. aliique. De Vocum differentiis vide etiam Foës. p. 671. feq. Phonos, φόνος, communiter caedem, vel homicidium significat , ut & sanguinem caede profusum, aut cadaver : in qua posteriori significatione acceptum legitur apug Hippocr, l. x. de morb. LXXI. 9. Jung. Linden. Ex- XIV. §. 13 I. Φονικώτατοι πυρεπὶ, febres maxime lethales leguntur, le de Crisib. II. 5. Foës. pag. 664. Phora, φορὰ. Vide Latio. Phorbe, φορβὴ, pabulum significat. Vide supra Pabulum. Legitur apud Hipp. l. de supersint. XIII. 3. à verbo φδρβω, pasco. Foës. p. 665. Phorganodes, φοργανώδης, laxum & apertum significat, diciturque de orificio uteri aperto & ad conceptum idoneo, Hipp, l. t. de morb. mul. LVII. 9. ubi ab aliis legitur φορμκιῶδες. Vide Foes. d. l. Phorimos, φόριμος. epitheton est Aluminis, quod alias Alumen Rocbae in Ossic. dicitur. Gorr. Phorine, φορίνη, cutem, vel corium significat, diciturque de pelle suilla, apud Hippocr. 4. de R. V. I. A. t. 10 2. Phoros, φορὸς, Lat. ferax, ferulis dicitur, usur. paturque de foemina ad conceptionem prona, Hippocr, l. i. de morb. mul. XXI. 2o. Phorticos, φορτικὸς, vocatur homo gravis, molestus, odiosus. Hipp. i. de Medico I. 29. Dicitur quoque de aliis rebus onerosin. d. l. III. 2. IV. 9. Phoryno, Phorysso, & Phoryo, φορύνω, φορύσσω, φορύω, idem, quod φύρω, φυράω, subigo, misceo, macero. Legitur apud Hipp. i. 1. de morb. mul. C. 5. et l. de Sterilib. Xl. 3 6. Vide Foës. d. I. Phos, φῶς. Vide Lumen, Lux. Φῶς quoque dicitur circulus subniger, qui papillam ambit. Et Oribauus fcrvbit medium tranverfatiorum, quae in Nilei machi. narnento sunt, vocari φῶς, quod alias Plinthium appellatur, Gorraeus. Phosphoros, φώσφορος, Latine Lucifer, terminus aliaS Astronomicus, notans Veneris Astrum ante exortum solis conspicuum, quemadmodum idem dicitur Hesperus, quando occasum solis sequitur. Est vero etiam ncmen Collyrii, quod alias Diacrocu dicitur, & describitur à Gal. /4. de C.MSJ.cy, & AEgin. l.y.c.tg. Vide Diacrocu. Proprte & in genere Phosphorus illud vocatur corpus, quod interna & substantiali luce gaudet. Ita sol potiori jure dici potest Phosphorus, lurninis & diei effector. Possidet in se lucem, & lumen generat per radIos. HerIIIetici vero hoc nomine exornant corpus artificio paratum lucidum in sese, luminofum etiam, Luminarem magnetem dictum, luminis in aëre tractorem & ad tempus aliquod conservatorem. Dicitur & cum additione Phosphorus Smaragdinus. Hujus naturam imitari dicitur Lapis Bononiensis, de quibus Omnibus praeter alios ex professo scripsit Wittebergae Dn. Georg. Casp. Kirchmeier Prosi P. tract de Phosphoro, natura Lucis & Igne. P..ssim etiam in altis Autoribus ejus fit mentio. Ex novissimis Dn. Comierius Theol. & Maihemat. Paris, dc Phosphoris eorumque secreta praeparatione tractatum scripsisse legitur in Act. Erud. Lips. I684. Vide etiam: Noctiluca. Phosphori praeparationes varias discriptas exhibet etiam D. Iunken in Lex.suo Chym. Pharm. Part. I. p. 183 seqq. Phoxinus, φοξινὸς, nomen pisciculi fluviatilis, ad Fundulos & Cobitas pertinentis, cujus mentio fit apud Aldrov. i. 5. de pise. c. 10. et 32. Duae enim specieS recensentur t Levis & squamosus, Jul. Alex. Morditapides vocat I. i 5. Sal. c. 7. Phoxos, φοξὸς, dicitur is, qui p, n. acuminato & fastigiato est capite, ita ut utrinque depressae appareant frontis eminentiae, aut etiam occipitis, Gal. I. de Ossitb. c. 1. l. 9. de Us. P. c. 17. et c. I, in 6. Epid. t.3. Vid. Foës. pug.664. Jul. Alex. /.3. Sal. c. 4. C, Hostn. in Gal.de V. P. n. ngt.seq Phragmos, φραγμὸς, dicitur ab Anatomicis totus dentium ordo atque acies, Gorr. Lat. Sepes. Linden. Med. Phys. l. 2. c. 13. §, 24. Phrasium viride, id est, Flos aeris. Ruland. & lohns. Phrazo, φράζω, Lat. significo, denuncio, indico. Dicitur de tignis fututum aliquod indicantibus, Hippocr. 2. aph, 5. idem, quod σημαίνω, Vide Dieter. n. 907. Phrenes, φρένης, Lat. Praecordia. Hipp. & aliis antiquis rnediciS vocabatur Diaphragma, teste Erotiano, de quo in lit- DI. Vide Diet, n. 928, Unde & venae ad illud excurrentes dictae sunt Venae Phrenicae, Barthol. libell. I.c. 5. Atteria Phrenica, ltbell. 2. c. 5. h. e. Diaphragmatica. Phrenitis, φρενῖτις, φρενιτίασις, licet generali etymi significatione omnem mentis emotionem videatur denotare, usus’tamen apud veteres & receptiores obtinuit, ut saltem vocabulum hoc acciperetur de delirio continuo cum febre acuta, & inflammatione it.terna cerebri & meningum ejus conjuncto, Gal. c. 1. ad l. 1. Prorrh. t. I. Hinc & Celsus l. 2. c. 1. insaniam febricitantium vocavit. Poterit vero ita accuratius definiri t Phrenitis est delirium perpetuum vehementius cum febre acuta, pervigilio, furore, risu, clamoribus, aliisque vehementioribus symptomatibus, pro majori videlicet minorive causae rnorbificae benignitate, aut malignitate, proveniens ab inflammatione meningum cerebri per sitnguinis acrioris & ichorelcentis cffervuleentiam immoderatam & iIDpetuosio-' rem ejus afflexum, cum impedito refluxu & stagnatione oborta, spiritum quoque animalem in substantia cerebri incendente & tumultuarie agitante. Quod si vero cerebrum ejusque meninges per consensum lallem afficiatur παραφρενδας, Latine etiam Parapltrenitts à plerisque dici solet; quamvis non fenrper obfervatum suerit, uti patet ex Gal. I. 5. de L. A. c. 4. ubi agitur de Phrenitide ex inflammatione Diaphragmatis. Plura & accuratiora de hoc affectu videantur apud Willis tr. An. Brut. P. II. c. ro. A Latinis quoque introductum est vocabulum Phrenesis, quasi sit Gr. φρένοσις. Videatur Dieter. n. 909. Phrice, φρίκη. Vide Horror. φρικώδεες πυρετοὶ, febres horrificae, sive cum horrore invadentes, l.t. Eptd. s. I. t. 23. Foës. pag. 667. C. Rejes C. El. q. 68. n. 11. Vide Querquera. Phronesis, φρόνησις, proprie prudentiam significat. Sumitur tamen ab Hippocr, pro sentiendi virtute, vel sensu, potissimum tactus. Hipp. i. de morb. sacr. IIX. 12. Phrontis, φροντὶς. Vide Cura. Phrycte, φρυκτὴ, Lat. Frictu simpliciter, & intelligitur Resina Colophonia, ad differentiam liquidae sive humidae, quae ὑγρἀ dicitur. Fricta vero vocatur, quod torreatur, aut uratur, ur docet Dioscor. l. r, c. 93. Meminit vero φρυκτὴς Gal./. 2. de C.M. S. L.C. 2. Adde Foës. p. 668. Phryganon, φρύγανον, significat sarmentum, virgultum aridum , vel surculum exuccum. Unde & Cremia dicuntur, quasi ad cremandum apta. Occurrit apud Hipp. lib. I, de morb. mul, XCIII. 11.15,16. Vide Foës.p. 667. Phrygius, φρύγιος, vocatur Lapis quidam, in Phrygia & Cappadocia occurrens, vel cleba pumicosa, pallida, modice gravis, non solida, intercedentibus albis (egmentis. Aliqui pro Lyncuxio vendunt; alii pro Be/einnite. Vim habet exsiccandi, adstringendi, & cicatricem inducendi. Gorr. Meminit Gal. l. et. de San, tu , c. I 2. et I. 9. de S. Fac. § Phrygius. Dioscor. I.5.C. 141. Chiocc. Mus. Calceol. s p, p 385. Crudum esse acerrimum, ignitum vero dare praesentaneum oculis remedium, scribitur in Theatr. Chym. Vol, I. pag. 87. Phrynos, φρῦνος, vide Rubeta. Phtharticos, φθαρτικὸς, idem, quod δηλητήριος, deleterius, lethalis, φθοροποιὸς ; Dtciturque de venenis deleticiis, eorumque facultatibus, Gal. /. 5. de S.Fac. c. 18. in sin. Cui opponitur ἀλεξιτὴριος, Gorr. Phtheinas, φθεινὰς, dicitur de morbo tabifico, qui tabem excitat. Hipp. I. de Glandul. X. 1. idem, quod φθινώδης, de quo p. p. Phtheiriasis, φθειρίασις, morbus pedicularis. yide Pediculus. Phthenxis, φθέγξις j Lat, Loquela so φθέγγομαι, loqnorsNorpen occurrit apud Hippocr, l. 2. Epii. s. VI. II. Verbum I.opfc. 5. φθεγγὼδης διάθεσις, dicitur Hipp. periculosus affectus multorum sermonibus illustris, vel clamoribus, aut ejulatu plenus, l. Praeceptio». VI. 14. Adde Foës. pag. 653. Diet. n. 892. Phthinodes, φθινώδης, ’ Tabidus, Lat. dicitur à verbo cpXra, tabesco. Usurpatur de aegris, & de morbis tabem conjunctam habentibus. Vide Foës, p.654. Dieter. n. 895. seq. Phthinoporon, φθινόπωρον. Vide Autumnus. Dister, n. 893. Phthisicus, φθισικὸς, idem, quod φθινώδης.’ Vide Phthinodes, Phthisis. Phthisis, φθίσις, Latine Tabes dicitur, accipiturque communiter, vel late pro omni corporis, aut partis extenuatione, macritudine & consultatione, & ita coincidit cum vocab. Atrophia. Rul. & lohns. in Lex. Vel proprie & stricte φθισίς vocatur corporiS tabes & consumuo colliquativa cum tussi, fputo purulento, aliisque symptomatibus, proveniens ab ulcere puimonum, vel etiam alterius visceris nobilioris sanguinei, sanguinis dispositionem ulcerosam & lixiviosam supponente. Legantur, praeter veteres, ex recentioribuS Willis Pharrnac. Rat. P. ll.s. t. c. 6. Sylv. Pr. Med. l. a. tr. 4. Chrisu BenettuS Theat. Tabtil. Barbette i. 3. P. Al. c. 2. Dicitur & φθύά, ln cujus causa, ex acido praeternaturali deducenda, hodieque nonnullus DoctoreS sibirnetipsis & aliis imponere, & ex falsa hypothesi aegriS acria & alcalica commendare, eum praefentllsiq tro vitae periculo, remedia, docuit experientia. .AEgri hoc morbo correpti dicuntur Phthisici. isSlmc quoque dicitur pupillae affectus, cum haec angustior, hebetior & obscurior rugosiorque evasit. Tunc autem majora, quam simt, apparent ea, quae videntur propter pupillae angustiam. Caussa hujus mali densatio, quam siccitas potius parit, quam aliud quid. Differt ἀπὸ πὴς osisatpsm , quod haec oculi totius sit, illa pupillae tantum imminutio. Gorr. Phthoe, φθόη, idem, quod φθίσις, Dieter. tj.898. Legitur apud Hipp. 7. aph. 78. Phthois, φθόϊς, pastillus, placenta dicitur Graecis, contracte φθοῖς Legitur apud Hipp, in Spur. ad l. r. de morb. mul. JIl. 11. z6. 30.1. 2. LXXXIIX. 9. i oInde Diminutivurn φθύισωος, pustisiur, trochiscus r quod legitur d. /. I. LXXX. 8. C, 45. et l. 2. LXXXVII. 3. adde Foës. p. 655.fine Phthora, φθορὰ, generaliter corruptionem significat ; Hippocrati vero idem, quod ἀποφθορὰ &abortum , hoc est, foetus imperfecti ejectionem denotat. Vide Abortus. Phthorios, φθόριος, dicitur de medicamentis abortum sive φθορὰν promoventibus : Alio nomine Ecbolia, ἐκβόλια, dicuntur. Gorr Castell. Phthoropoeos, φθοροποιὸς, idem, quod φθαρτικὸς, deleterius- Vide Phtharticos. Adde Jul. Alex. Not. in Gal. l. 2. de Anttdot. p.  7 38. Phusca, φούσκα, videtur respondere Latino Posca, si AEginetae descriptionem attendimus ; siquidem ex aceto & aqua paratur. Ab Aëtio tamen potus ita dicitur, in quo ebur aliquandiu maceratum cerae instar emollescit, ut flexile in quodcunque opus tractetur, 1. 3. c. 80. 8 t. citante Gorraeo. Phycis, Phycen, φυκὶς, φυκὴν, nomen piscis saxatilis , de quo vide Aldrov. I. ι. de pisc. c. 8. adde Lind. Ex. V. § 3 6. Phycotyche, φυκοτύχη, nomen est Emplastri, ad ompia ulcera, praesertim in ano vel sede, commodi, apud Aëtium, notatae Gorraeo. Phygethlon, φύγεθλον. Vide Panus. Phylacterios, φυλακτήριος, olim dicebatur amuletorum & remediorum magicorum praebitor, teste Keuchen. in proleg. ad Sammon p. 68. Phyllon, φύλλον. Vide Folium. Apud Hippocr, etiam strictius accipi videtur pro herbis & soliis hor. tensibus condimentariis, l. 2. de morb. XXIX. 8, XXX, 7. adde Foës. p. 668. cons. omnino Gal. exeg. Phyma, φῦμα, Lat. Tuberculum, generaliter dicitur omnis tumor p. n erumpens, praefettim in exteriori ambitu corporis, vel alicujus partis à causa interna proveniens. Deducitur à φύομαι, e terra nascor. Comprehendit igitur abscessos, pustulas, ulcera, &c. Vide Foës. d. l. & Dieter. n. 9I i. Stricte vero glandularum inflammationes mox erumpentes & ad suppurationem tendentes significat. Galen l. 2. de arL cur. ad Glauc. c. r. & AEginet. /. 3. c. 12. Phynon, φύνον, nomen est Collycii apud Cels. l. 6. c. 9. citante Gorraeo. Phypella idem significat quod Panus, nimirum tumor glandularum inflammatorius, uti scribit Hartmmn. in Prax. Chyrniairic. Oper. in sal. p. 89. cur vero nomen Germanicum ofircIIjmuItg addiderit, rationem quoque addere debuisset. Phyrama, φύραμα, generaliter omnem maffam mistam , & subactam jiquoreque maceratam, à φύρω, misceo, quod idem est se φορύσω, de quo supra. Praesertim vero farina aqua macerata subacta in panificio φύραμα dicitur. Specialiter tamen hoc quoque nomine venit genus quoddam Ammoniaci thymiamatis, ita dictum, quod cum terra, arenis & calculis mistum sit. Gorraeus. Physa, Physodes, φύσα ἢ φύση, φυσώδης, Vide Flatus. Φύσα significat etiam apud Hippocr, follem, cujus usum in volvuli curatione commendavit i. 3. de Morb. vide Foës, in not ad illum locum n. 27. Physema, φύσημα, φύσησις, praeter communem significationem, qua idem fere notat, quod φύσα, flatum , inflationem, tumorem flatulentum, peculiariter cjuoqne hoc vocabulum tribuitur resinae piceae, qu® tmrtitrtt vocatur à Gal. i. ι. de C. M, P. G. c, γῆ. l. c. 3. et ro. l. 3. c. 4. I. 7, c, 3, Adde Jul. Alex, in not. aii Gal. d, l. t. c , 3, Physeter, φυσητὴρ, φυσσητὴρ, significat Follem : Vide Follis. Φυσητῆρες ὀστεινοὶ, ossea sufflatoria dicuntur, apud Herodotum, quibus Scythae usi sunt imrnittentes genitalibus equarum ad inflandos earum uteros, ut ea compressione ubera uberiorem praeberent lactis copiam. Charltcn. Oecon. Anim Ex. III. § o. Physica, φυσικὴ, quid significet, ex Philosophicis patet, videlicet eam scientiam, quae corporis naturalis, qua naturalis, essentiam, causas & affectiones explicat. Hinc & Physicus dicitur Philosophus naturalis, Gal. in pr. com. ad Hipp, de nat. hum. qui nullum naturae opus velit intactum relinquere, i. I 1. de V. P. c, IS.princ. Nihilominus ulus quoque obtinuit, ut & Medici vocentur Physici, quatenus omnia in naturae utilitatem dirigere debent. Vide Poliater. Physica remedia Octavio Horatio, quae fine manifesta ratione prosunt, Scholiast. ad marg. l. I. c. 27. Physigra, φύσιγρα, vocatur caulium exortus, & maxime pars ejus concava. Gal. in exeg. voc. Hipp. Erot. On. p. io8. b. Gorr. Physinx, φύσιγξ, fistulam, vel canalem concavum significat, caulem cavum, vel scapum. Hippocr, aliquoties utus i. de sistul. 11. 1. 2. 7. 8. vide Foës. po 670. Physiognomia, φυσιογνωμία, dicitur ars, quae de hominis natura judicat ex externo habitu corporis. Unde & illa signa, ex vultu & facie desumta, vocantur Phyfiognomica. Hanc artem integro volumine expofuit JolI. Bapt. Porta l. de leumana Physiognomia. Huic arti nimium attribuisse Paracellum, passim ex Illius scriptis constat ; quemadmodum & Crollium de signaturis. EI.im vero licet non penitus rejicienda videatur, quam & Galen. aliquotieScommendavit, v. g. l. 2. de Temp. c. 6. l. 5. de Hipp. & Pl. decr. c. 5. l.quod an. mor.seq. temp. corp. c , 7. in multis tamen quoque esse fallacem, experientia fatis supeiqce hactenus docuit. Physiologia, φυσιολογία, ἢ φυσιολογικὴ, Yel idem est, quod Physica, vel specialiter in Medicina ea dicitur pars n inistra, quae explicat tres res ilecundutn naturam, puta sanitatem, causiis ejus, & accidentia, in rebus naturalibus corporis humani fundatas. Videantur passim liillitutiontstae recentiores, & in specie Dogmata Nostra Part I.p. I. p. IT seqq- Physis, φύσις. Vide Natura. Physocele, φυσοκήλη, idem, quod Pneumatocele , de quo paulo inferius. Physte, φύστη, dicitur rnaffa non subacta, saltem nonnihil irrigata, nondum vero exacte intrita, aut non multum subacta. Linden. Ex. XVI. §. 153. Phytalia, φυταλία, vocatur postrema hyemis pars , sic dicta à veteribus, quod eo tempore insitiones optime fierent. At φυταλιἀ locus est vitibus, aliisque arboribus cpnsitus apud Horn. Gorr. Phytane, φυτάνη, vocatur Hipp, plantandi vel serendi tempus. Galen. in Expos. voc. Phyteuterion, φυτευτήριον, plantarium, vel siIrculorum in terram plantatorum congeriem significat. Legitur «pud Hipp, de nat. puer. XXIV. I. XXV. 2. H. Foës. p. 671. Phytice, φυτικὴ, vocatur anima vegetativa, & quae cum brutis nobis communis est, C, Hofm. Com. in Gal. de V. Ρ, n. I I44. Phytologia, φυτολογία, Schrodero dicitur pars Pharmacologiae, quae agit de vegetabilibus & plantis, 1, 4. in princip. φντὸν enim plantam significat. Phytomineralia vocat Andr. Cassius de Auro c. VI. p.  67. fucctnum, corallia, ligna lapidescentia ex lucongrua componendi voces licentia. Phyximos, φύξιμος, quasi φεύξιμος, qtu effugi vel vitari potest. Usurpatur ab Hippocr, de morbo benigno & ad falatem vergente, Z. de intern. aff. II. 9. Sumitur & active de eo, quod mala fugare potest. Φεύξιμ.9ς ττμὸς, ara salutis, vel asylum, ad quam con sugitur securitatis gratia. Foës. pag. dfip. Pia mater dicitur membrana tenuior, μήνιγξ, cerebrum immediate involvens, ad differentiam exterioris & crassioris, quae dura dicitur. Vide Durus. Mater. Pialos, πίαλος, aut πιαλέος, pingitis. Hippocr, i. 2. de morb. mul. XXV. I i. Pianteria, πιαντήρια, dicuntur edulia, quae pinguefaciunt, Si obesum reddunt corpus Hippocr. I. de L. I. horti. XI. 2. à verbo πιάναι, pinguefacere : quod legitur 1. I. de morb. mul. LXXVIl. 2. adde Foës. p. 506. Piar, πίαρ, pingue, vel pinguedinem significat, idem, quod πίερον, aut πιρὸν. Legitur apud Hippocr, i. de nat puer. XXL 7, XXXIII. 7. l. 2. de morb. mul. LXXXV. i 4 / de Uicer. XI. 3. Foës. dict. loc. Piattones ex Italico idiomate in Latinum tranclati vocantur pediculi inguinum, vel pubis, latiusculi & plani, in cute haerentes, quemadmodum & aliquando sub axillis, & oculorum ciliis. Legitur in Marcell. Cumani Observationibus apud I. H. Veisohium in Sy’loge Consiti. & Oaserv. Med. Cent. I. Obs. So.p.m. 8Ο Vide Pediculus. Pica, κίσσα, κίττα, aequivocum est. Primo significat avem, e corvino vel cornicum genere, cujus historiam & varias species cum usu vide apud Aldrov. l. i 2. Ornith. c. I I.feqq. Schroder. i. 5. cl. a. n. 68. Deinde est nomen morbi, qui & Malacia, μαλακία, item Picatio, ximenc, dicitur, estque appetitus depravatus & vitiOsiss rerum ad nutritionern ineptarum, aut certe incongruarum, vel quoad quantitatem, vel qualitatem, cum languore, anxietate & quandoque deliquio animi, proveniens à miasmate quodam inexplicabili, fermentum ventriculi & nervosas partes afficiente. Affectus foeminiS, praesertim gravidis, familiaris. Ratissime malculos quoque infestat. Appetuntur veto varia, acida ; acerba, acria, terra, testae, creta, carboncs, imo & aranei, panni veteres, putria coria, & alia à natura alias aliena & exosa. Vide Dieter. tittttt. II3. Ephi N. Cur. A. II. Obs. 2o9. Ratissima legitur Picae species, qua mulier quaedam in Anglia laborabat, excipiens ventum ore aperto e follibus Inversis propria manu motis impulsum in Henr. Oldenburg. Act. Pldlos. An. 1667. m- Novembr. Viros pro gravidis uxoribus hoc affectu laborasse legitur d. l. Obs. 2I 5. C. Rejes C. El. q. 5o. n. 5. Helmcniius quidem ad uterum referre conatur, i. de Magn, vttltt, cur. n. I62. fed quomodo causa haec in viros cadet, qui hoc quoque morbo laborant ? Picacismus, vide Picatio, Dropax. Picans dicitur vitIum, quod gustui singularem suavitatem infert, & adumbrata velat imagine formam excellentem exprimit. Plerumque cum recenti & dulci conjungitur. Legitur aliquoties apud Bernardin. Cajum de Aliment. cap. 28. p. 109.seqq. Dicitur & Mordax Andr. ClIiocc. quaesi. Philos. et Med. l. I. q. 4. p. m. 41. Picatio homonymum est apud Latinos. Vel enim idem significat, quod Pica, πίπτωσις, Gal. l. I. de fympt- caus. c. 3. et 7. Picaceus affectus dicitur, Rejes d. I. Vel est nomen remedii, Gr. τάττσις, dicti, estque species dropacis. Vide Dropax. Dicitur & Picacismus. Schenk. synt. comp. & praescr. med. p. 271. 274. seq. Unde & illi, qui adhibent πιττωταὶ, picatores vocantur, Gal. l. 7. meth.fned. cap. 7. Adhibetur ad atrophiam tollendam d. l, & l. 14. c. 16. Ceratam δίαπίασηι πιασσηράν sive picatum vocat, c. I. de fract. t. 21. Adde Rols. Ο. et M. M Sp. l. 4,s. 9. p. 2. c. ttnic, Picerion,πικέριον, Hippocr, idem est, quod βούτυρον, butyrum, Hipp. l. I. de morb, mul. LXXXIIXi 28. lib. 2. XII. 3 I. XIV. 14.16. Foës pag. 507. & Erotianus. Picota dicitur aegritudo consistens in pustulis minoribus rubri coloris, vocatur &Sarrampio. Vital. de Furno Medic. c. isy.sin. Picrocholos, πικρόχολος, Hipp, dicitur homo amara bile abundans, 2. de R. V. l. A. t. 29. & alibi. Vide Foës, d I. Transfertur vero etiam ad iracundos, qui iram gravem fovent, qui & πικράι, amarulenti, & ὀξύθύμαι vocantur, Hippocr, d. l, t. 44. Πνκρόχολοι τὰ ἄνω sunt illi apud Hippocr, qui in superio.ibus par. tibus, puta in ventriculo, bilem coacervant, & quib js inediam molestissimam esse scripsit, d. l. t. xp. Gal. in com. ad h. l. pro cachecticis vel qui mali habitus sunt usurpari monet Erotianus & picrocholos hinc iracundos eife & facile commoveri. Picros, πικρὸς. Vide Amarus. Picrocholos. Hiera, Aliquando etiafii Iro acci sumitur. Ita πικρὸν piper dicitur, & πι χρόνος vini non ejus amaritudlnem, fed acrimoniam denotat. Linden. Ex. X, § I 16. Pictonius, Pictaviensis. dicitur esse epi. theton Riolani dolorum spuriorum Colicam aemulantium & potius peritonaeum caeterasque membranas abdcminiS partibus ohtenfas obsidentium & excruciantium, Luc. TozZ. Med. Pract. Pan. II. p. m. I II. Picus, πελεκὰν, ξυλοκόπος, δρυκόπος, nomen avis, quae arbores rostro tundit & perforat; cujus historiam, species, & usum in cibo tradit Aldr. i. 12. Orntth. c. 30. Pieiros, πίειρος, ἢ πίερος, pinguis. Legitur de facultate, Hippocr, l. de nat. puer. XXIII. 22. XXXIII. 2. 3. Piesma, πίεσμα, dicitur retrimentum quodlibet post expressionem relictum. Dicitur & ἐκπίεσμα. Gal. l.z.de C. M. S. L. c. 2. l. 1. c. 8. l. 3. c. 1.1.13. Μ. Μ. c.I 5. Jul. Alex, in non ad h. l. Vocatur alias & Ιἀποθλιμμα. Adde Foës.p. 506. Piester, πιεστὴρ, πιεστήριον. Vide Prælum. Piestron, πίεστρον, vocatur Instrumentum Chirurgicum , quo uius Hippocr, ad contundenda ossa capitis in extrahendo foetu mortuo. Latine Pressorium aut Contusorium redditur ab Interpretibus. Legitur I. I. de morb. mul. XCVI, 4. Dicitur alias ἐμβρυοθλάίης. Gal. in Ex. voc. Hipp, Adde Foës, p, 507. Vide Embryothlastes. Pietas, ἐυσέβεια, caput virtutem, & anima Me. dicinae merito habetur. Linden. Ex. II. § . 17. Rectissime vero negavit Gal. veram pietatem consistere in hecatombia sacrificandis, aut aliis pretiosis suffurnigiis; sed in notitia propria & eruditione aliorum, quid sit vera sapientia, bonitas, &c. /. 3. de V. P. c. Io. Clarius expressit laud. Lind. Ex. III. §. 8. Pietatis exercitium consistit cum in vero cultu Dei, tum in fideli executione munetis suscepti. Et per hanc Medici fe Deo gratos, hominibus charos, actisque Operibus - prosperos, inclytos, opulentos, beatos reddunt, §-3‘, ., Pigmentarius, μυροπώλης, μυρεψὸς, unguen* torum infliior , qui unguenta vendit, Rhod. ad Serib9n. num. n. Pigmenta enim inter medicamenta habentur. Pigmentum, potio ex meile, vino, & pulvere calidarum rerum, cum adjurationibus propinata. Tagault. I. 1. c. 4. Pigritia, Piger, ἀργία, ἀργὸς, vide Ignavia, Argos. Pila, σφαῖρα, globulum lusorium notat, ad corporiS exercitia ludicra pertinet, de quo exercitio Galeti, integrum conscripsit libellum, de parvae pilae exercitio inscriptum. In specie & oculis conferre docet ex Galen. Linden. Ex. VI, §. 48. Pilae quoque vocantur globuli plumbei, qui vi ignis e tormentiS exploduntur. Pilae porro dicuntur vasa, vel lignea, in quibus veteres frumenta contundebant. Rhod. ad Sccibon. n. 74. vel Pharmaceutica, lapidea, fictilia, aenea, in quibus femina & nuclei teruntur, aliaque diversi generiS subiguntur & miscentur, quae hodisque siIb mortariis comprehenduntur. .Weker. Ant. Gen. l. 3. c. 49. Plinius aliquando pro Pilula usurpari testatur Keuchen. ad Samon, p. I2I. Pilarella, idem, quod Pelada. Forest. loc. ibidem citat. Vide Pilada. Pilaris morbus, vide Trichiasis. Piletos, πιλητὸς, dicitur ex lana, vel pilo coagmentatus. Dicitur de amiculis, quae vocantur πιλητὰ κτήματα κτὴμμτα T-apud Gal. l. I, de V. P. C, 13. Pileus, πῖλος, πίλημα, Pileolus, πίλιον quid sit, notura est. Pertinent quoque ad Pharmaceutica, pilei delicati , ἀπαλὰ πιλήματα. Gal. l. 3. de C. M. S. L. c. 1. vide Cucupha. Anatomici quoque nomina Pileus & Pileolus tropice tribuerunt Tunicae in foetus capite repertae, quae etiam Galea, Vitta dicitur, unde & infantes sic nasi Galeati, Vittati nuncupantur, de qua legi merentur Car. Drelincurtii Emendationes de Foetttum pileolo. Inter Chirurgica quoque instrumenta refertur Pileolus argenteus ( hodieque etiam ex ligno, cera alba efformatus ) undique in vertice perforatus, qui exulceratis papillis nutricum applicari solet pro lactatione commodiori. Vid. Scultet. Arm. Chir. Part. I.Tab. XIII. fis - 7. Pili Zenii, sunt pili circa caudam leporum nascentes. Dorn. Rul. & Iohns. Pilicrepi vocabantur olim BalneatoreS, vel eorum ministri, qui pilis globulisve pice illitis per praefurnium in fornaculam actis, ignem excitarunt, Ant. Fumanel. de Baln. mox a princip. Pilimictio, τριχίασις, vide Trichiasis. Legitur apud Foës. Oecon. Hipp. p. 62T. Et prolecto mihi videtur hoc latinurn nomen commodius, dummodo in usum magis vocaretur, quam Graecum, quod ob varias significationes obscurius est, neque legenti statitn constare potest, de quo morbo pilari accipiatur. Pilopoeeticos, πιλοποιητικὸς, dicitur de κονίᾳ, sive Lixivio, quo Coactores lanarii utuntur, adcogendas & parandaS lanas. Πιλοποιὸς etiam Coactiliarium vel coactorem lanarium significat; sive sint pilei, sive aliae etiam vestes, ex lana villisque confectae, quae Coactilia dicuntur. Foës. pag. 4o8. Gorr. Rhod. ad Scrib. n. 23o. C. Hofm. in Gal. de V. P. n. 883. Pilos, vide Pileus. Pilopœeticos. Pilula, καταπότιον, σφαιρίον, Lat. etiam Cataa polium est medicamentum siccum globuli formam habens, quod deglutiri debet integrum ad fallendum amarum & ingratum saporem, juxta proverbium t Pilulae & injuriae non masticandae, sed deglutiendae sunt. Sunt vero purgantes Se alterantes Pilulae t quarum catalogum & historiam vide in Pharmaceuticis, praesertim Weker, Ant Gen. i. 1. c. 44. et Spec. i. 2.s. 38ὸ MOrell. Fori», rem, 1. i.sect. 3. c. 5. Schroder. I. 2. c. 73. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Dispens. Nocimb. & Augustan. Sunt tamen quidam, qui Catapotia it Pilulis distinguunt, & illa de Bolis majoribus exponunt, teste Rhod. ad Scrtbon, n. 87. Pilum, idem, quod Pistillum : Vide Pila. Pilus, θρὶξ, in casibus obliquis, & plurali numero, per τ, τριχὸς, τρίχες, quid sit, etiam pueris notum est. Controversiam arduam t An in numerum partium recipiendi sint pisi, nec ne ? non est hujus loci ventilare, quamviS non dilfimulemus, nobiS magis placere affirmativam; Bartholinus vero negativam tueri conatur, lib. 3. Anat. sed rationibus minus solidis, cum petitionem ejus, quod est in principio, in plerisque committere videatur. Pili alii .sunt congeniti, alii post geniti. Dantur & pili praeternaturaleS: vide Trichiasis. Pilorum testiculo muliebri & renibus innatorum diversae longitudinis e variis Autoribus meminit Rhodius cent. III. obs. Plura de pilis vide apud Barthol. d. l. adde Dieter. «. 394. vide Thrix. Pilorum formam & figuram ope Microscopii deprehensam vide descriptam in Boneti Medic. Septentr, l. r.scct. I. c. n in princ. & apud D. Gothi Bidloo Anatom. Tab. IV. Pssit scsi?. Pimele, πιμελὴ, Pinguedo. Vide Adeps. Pindo, 11. e. pilo tundo. KeuctIen. ad Sammon. pag.tse. Pinealis Glandula ; vide Conarium. Pineatum vocatur medicamentum, quod nucleos pini potissimum, vel instar basis, recipit. Ita Confectiones poneatae sunt Morsuli vel Tabellae ex pineis nucleis paratae, & Unguentum pineatttm describitur à Foresto, l. 2. Chir. Obs. 9. in Schol. Pinguedo, πιμελὴ, πίαρ, πίειρον, λίπος, vide Adeps. Adde Bartholin. l. 1. Anat, c. q. quamvis dubii adhuc simus, an suffragium nostrum tribuere debeamus, quod inter humores retulerit, & e partium solidarum classe removere ausus sit. Pinguedines Officinales, quae & Axungiae dicuntur, vide apud Schroder. i. 2. c. 3 2. Pinguedo mineralis quid sit, vide in Theatr. Cbym, Vol. IV. p. 426. Pinguedines per alias pinguedines tolli .patet ex smegmate, Th. Chym. Vol. VI. p. po, Pinguedinosa dicuntur quaevis pinguia, Ruland. & Iohnson. in Lex, Pinna, idem, quod Penna, vel Ala, πτερύγιον, v. g. Pinnae apum, aquilae, vid Rhod. in Lex Scrib. Ira Pinnae nasi vocantur Alae narium, Gal. in des. Barthol. l. f.iln. c. Io. vide Ala. Auris quoque externae pars superior & latior nonnullis Pinna, aliis Ala vocatur. Id d. I. c. 9.p. 522. Pinna, Gr.ml.ru, est etiam species Oltraceorum, vel Testaceorum, cujus descrip. tionem & usum in cibiS vide apud Aldrov. /. 3. de Exang, c. 76. Junge Chiocc. Mus. Calc.s. I.p 46. Pinnaculum in Architectonicis significat acumen fornicis. Un.le Wedelius uvulam ita vocare non dubitavit pinnaculum fornicis gutturatis, ufumque tribuere moderandi tremulationem vocis. Physiolog. Resorrn, c, XII. p. m , 442. Pinnoter est species parvi Cancri., quem defcripsir Paraeus Chir. l. 24. c. 2I. Pinodes, πινώδης, sordidus, idem, quod ὀισυπηρὸςοἰσυπηρὸς. Dicitur enim de lana succida, sive sordida. Legitur apud Hippocr. 1. 2. de morb. mul. LXV. 6. 7. Alias et πινὀεν vocatur, d. loc. LXVI. 11, et lib. 2. de morb. XIII. 27. XIIX. I2. Derivatur à πάος, quod idem, ac ῥύπος, sardes; significat vero & vinum hordeaceum, aut quod e sordibus vellerum elutis conficitur. Vide Foës, p, 508.seqq. Pion, πίον, significat apud Hipp, pingue & dulce cum in lacte, tum in sanguine. Hipp. i. de nijt. puer. XXI. 11. /. 3. de Morb. XXV. l. de nat. mul. XXIX. 104. i. t. de morb, mul. C. zfi. l. 6. Epid. aliquoties. Vide Foës. d. l. xicr etiam pinguem denotat. Dieter. n. 68 5. Piperinae Thermae in Helvetia, quarum descriptionem legere licet apud Hildan. Oper. p. 6^7.seqq. Pipisco, πιπίσκω, significat propino, potui exhibeo. Hipp. /. de Loc. in hom. XXXIIl. n. XXXIV. i. XXXIIX.9. n. etc. Pisces bestiales Bernar. Gordonius Belluae marinae part. 7. c. I4, Piscis, ἰχθὺς, vide Ichthys. Echeneis. Piscis asellus, vulgo CaniS. Aquapen. desorm.sutus c. 3. part. 1. Piso, idem, quod Mortarium, Keuchen. ad Samon. p.  185. Pisolithus, πισόλιθος, legitur apud D. D.Vedeliurn inter lithontriptica, Amoen. Med, l. r.scct.IIl. c. 9.p. 186. An fortassis intelliguntur pisa lapidea, quorum mentio fit apud Andr. ChioccunI in Musaeo Calceolar. sect. III. p. 4 io. Pissanthos, πίσσανθος. Vide Orrhopisse, Lat, Picis flos, Pissasphaltos, πισσάσφαλτος. Piffaphaltum bituminis genus est, aut nativum, quod Epiri ad Apolloniam gignitur, ita dictum, vel quod naturaliter mixta sit bitumini pix, ut scribit Plinius I. 24. II. ‘Ν. c. 7. vel quod bitumen oleat, ut Diofc. tradit, l. I. cop. Ioo. Aut factitiam mixtum pici bitumen, quod pro Mumia venditant, ut est apud Schrod. /. 4. cl. 2. n. 396. I. 5. cl. 1. «. 23. Pisselæon, πισσέλαιον, dicitur oleum picinum, compositum est medicamentum ex pice & oleo mixtis, Gal. I. I. de C. Μ. S L. c. 3. & l. 2. cap. 1. Dioscor. l. I. cap. 9. Verum aliis idem est, quod πίσσανθος, sive pix liquida. Gorr. Schroder. d. l. Pisse, πίσση, latine Pix. Est fluxus ex accensis taedis, vel pars resinosa ex arboribus, per senectutem nimia pinguedine quasi strangulatis, de qua videatur Schtoder. 1. 4. cl. 2. n. 397. Πιοσα ἡδιντὴ, hoc est pix condita aromatibus Sc suaveolens, aliquoties legitur apud Hipp. l. I. de morb. mul. LXIIl. 17. CXX1II, 17. 18. & lib. 2 LXXXIV.7- VIdeFoës.p 5Io. Alias ple quoque πιασάριον vocatur, GaletI, I. 6.de C.M.SAE. C. 3. qui in exegesi ex aqua & aromate coqui asserit, καὶ,- τηι πιασσαν. Pisseros, πισσηρὸς, epitheton Ceroti, quod ex cera, oleo rosato & pice arida componitur. Latine Ceratum picatum ; item Tetrapharmacum, cujus aliquoties meminit Hippocr. I. 2. de morb. mulieb. XXXIlXi 14. LVI. I7. 3. defract. t. 3. 23. et 2. de itrtic. t. 47. Adde Foës. d. l. φ Pissoceros, πισσόκηρος, vocatur crusta alveorum & tectorium, cerae veluti initium, estque iccundum operis apum veluti fundamentum. Gorr. Pissosis, πίσσωσις, vel πίττωσις. Vide Picatio. Pistare, id est, ’contundere. Rul. Pistatio dicitur, quando materia quaedam vasi inclusa mafla panis incrustatur, & coquitur. Ita paratur oleum quoddam lumbricorurri, quando hi aliquandtu putrefacti una cum vaie vitreo illos continente massa panis incrustantur, & coquuntur, ita in liquorem flavum crassum & oleosum lacescunt, contra dolores arthriticos lancinantes externo usu laudatum, si prius fiitretur. D. Etmitller. ad D. Ludov. Pharm. p. 422. Pistillum, ὕπερος, & ὕπερον, I. de artic. t. I 5. Vide Hyperos, Cercis. Pistos, πιστὸς, aequivocum est apud Graecos pro diversa derivatione. Si à πείθω & πίστις, fides, deducitur, significat fidus, fide dignus. Si vero à πίνω, bibo, idem est ac πότιμος, potabilis, & dicitur de medicamentis fluidis & potabilibus. Linden. Ex. XIII. §.323. Pisum, πίσον, inter legumina pertinet, & cum fabis habet cognationem. Galen. I. I. de Al. fac. c. 2 2. Biuyerin. de re cibar, l. 7. c. 2. Pithecoides, πιθηκοειδὴς, simiae formam habens, dicitur Ile anirnalibuS simiae confinibus, quae Gal. ad Anatomicas exercitatiQneS elegit, ut & simias ipsas, l. 6. An. adm. c. 3. Pitheros, πιθηρὸς, idem, quod πίειρος, id est, pinguis. Ufurpatur ab Hipp, de terra pingui, /. de A. L. &Aq. LVII. 4. Pithex, πίθηξ, Lat. Simia, dicitur animal quadrupes, homini maxime simile, cujus descriptionem tradidit cum usia Aldr. I. 2. de qttadr. dtg. vivip. c. 5. Pittacium, πιττάκιον, proprie significat rabulani e pice paratam, vel pice obductam. Attribuitur vero etiam panno medico, qui medicamento illitus affecto loco imponitur. DiffeIt latitudine majori à splenio. Occurrit apud Celsi i. 3. c. Io. Pittosis, πίττωσις, vide Picatio. Et rnvarn medicamenta e pice parata vocantur, apud Galen, & A et. Pituita, φλέγμα, vide Phlegma. Ubi dictis hic addi potest, quod lastniS scriptoribus pituita dicatur morbus gallinarum, quo alba pellicula linguam Vestit extremam ; quam unguibus vellere convenit, de quO Palladius de R. R. L. 1. cap. XXVII. et XXlX. Pituitaria Glandula dicitur, quae excrementa cerebri e ventriculis per infundibulum excipit, deicribitur passinr ab Anatomicis, praesertim Bartholin. Anas. l.s. cap. 6. p. 487. Wijlis Anat. cerebr. c. It. ô'c. Pityina, πιτυίνη, vide Physema. Pitylisma, πιτύλισμα, dicitur gesticulatio manuum , unde & verbum πιτυλίζω, manibus gesticulor, quod refertur inter corporis exercitia à Gal, I. 2. de san. tu. c. Io. Deducitur à τάτυλος, quod proprie significat strepitum, vel sonum aquae rerno percussae. Foes. p. 510. Pityocampe, πιτυοκάμπη, vide Eruca. Pityriasis, Pityron, Pityrodes, πιτυρίασις, πίτυρον, πιτυρώδης , vide Furfur. Pix, πίσση, vide Pisse. Placenta, μάσσα, vide Massa, Maza, aequivocum cit apud Latinos. Vel enim denotat proprie varias eduliorum spectes, subactas ex caseo, lacte, rnelle, farina, &c. de quibus Gal. /. de bon. & mal. succ. c. 4. Vel in Anatomicis Placenta appellatur rotunda illa massa, tempore graviditatis in utero occurrens, quae infinitis acetabuliS constat, & Hepar uterinum vocatur; cujus historiam vide apud Anatomicos, praesertim Bartholin. i. I. c. 36. Harv. depen. anivTr. Addit, e. Placentae quoque rosaceae vocantur folia florum Rosarum per exsiccationem & comprehensionem cohaerentia, in Officinis venalia, pro Epithemate capitis. Legitur & in Morley Coll. Chym. Lcid, cap. 363. Placentula est dirninutivurn vocabuli praecedentis. Placentulas pOst foetus exclusionem in utero relictas, sub psettdomolarum nomine à Ruyschio observatas & delineataS vide sis in Centuria Observat, Anatom. Chirurg. Obs. XXIX. quamvis & massa cruoris coagulati quoque Ps.eudomola dici possit, Obs. XXIX. Placitis, πλακίσις, est species Cadmiae factitiae, in fornacibus crustarum modo concretae. Gorr. Vide Cadmia. Placus, πλακοῦς, ἢ πλακόεις, vocatur panis crustaceus , placenta crustacea, siquidem Graecis πλάκες crustae dicuntur. Jul. Alex. i. 8. Sal. c. 9. Pladarotes, πλαδαρότης, affectus palpebrarum internae partis, in qua molliuscula corpora laevia maxime decolora oboriuntur. Galen. l. Introd. c. 15. Vocatur & Morum, de quo vocab. supra. Plados, πλάδος, dicitur omnis humiditas sua perflua , quae partem aliquam languidam & flaccidam reddit. Hipp./. 1. Epid.s. r.t. 11. adde Galen. in com. 2. de R. V. I. A. t. 34. 3. de sract. a. 19. et alibi. Inde & verbum πλαδῷν, nimio humore diffluere, l. de A. Ll & Aq. XXV. 11. & Adjectivum πλαδαρός, humidtts, mollis, laxus prae nimio humore, & de variis rebus dicitur : de carnibus, l. de int. aff. XLIII. 3’. de sputo; l. 1. de morb. muliebr. XXV. 4. de dejectionibus, 3. de R. V. I. A. t. 7. de ulceribus, Castell. & Gorr. Aliquando & insipidum significat, prae nimia scii, humiditate, l. de vet. med. XXIV. z6. XXVII. 6. II. I4. adde Foës. p. 5 II. Erotianus describit adustam, fatuam & humidam corporis dispositionem, quae carni non solidae conveniat. Plaga, πληγὴ, Latinum accipitur late pro omni morbo, & stricte pro morbo externo, & vi quadam inflicto. Plagios, πλάγιος, obliquum& ad latus aliquod reclinatam significat. Aliquoties legitur de situ foetus p. n. ad partum apud Moschion. de morb. mul. capo I46. Plagulae, σπλῆνες, σπληνία, vocantur Splenia, h. e. panni lintei & pulvini,. vel madefacti, vel compacti, vel cerato aliquo imbuti. Suntque firmamenta fasciarum, quae ὑποδεσμίδες dicuntur, in fracturis, aut luxationibus, quae oS repositum & confirmatum continent, prohibentque inflammationem, Hippocr. I. de fract. t. 32. et 3. de iis, q. in rnedic. t. 11. Splenia quoque dicuntur linteola oblonga, ut & Emplastra mag.s, quam lata fronti imposita & deligatione firmata ad mitigandum dolorem, aut alium quempiam usum, Keuchen. ad Sani. p. 89.9o. Legitur & in Graeco σπλήνισκος /. 2. de Morb. XIIX, I2. Junge Foës. Oec. pag, 579-seq - Plancus, λειόπους. Vide Lejopodes. Planetes, πλανήτης, errabundus, vagus, erro. Usurpatur ab Hippocr, de morbis, & in specie de febribus nullum certum periodorum ordinem habentibus. 3. aph. 22. et alibi. Vide Foës. p.;I r. & Dieter, n.686. Planetae alias Astronomia dicuntur stellae, ut ex illorum scriptis addiscendum. Eorum nomina à Chymicis quoque translata esse ad metalla, patet ex horum monumentis, v, g, Sol auro tributus, Luna argento, Venus cupro &c. de quibus singulis in suiS locis & literis propriis. Planipedes, λειόποδες, iidem, quod Planci, vide Lejopodes. Planities, πεδίον, dicitur de solea, sive planta pedis. Vide Pedion. Planta apud Latinos homonymon est, vel enim respondet Graeco φυτὸν ; vide Phyton: vel Graeco πεδίον ; vide etiam isuperius Pedion. Planta noctis. Arab. Benath vocantur aspetitaS, pruritus & pustulae parvae, quae plerumque in frigore noctis post desudationem & obstructionem pororum cutiS ex ambientis frigore ©riuntur, Avie. l. a.fen. y.tr. 3. cap. Io. Jung. M. Aurel. Sever. i. de epinyct. & roseol. p. I30. Plantaris Musculus dicitur pedem extendens, refpondetque Palmari in manu. Bartholin. l. 4. Artat, c. 13. p. 582. Plasticus, πλαστικὸς, id est formans. Ita dicitur eLruguc vXxwst, facultaS, vel virtus formatrix inessesemini masculo in generationiS negotio, estque nihil aliud, quam anima vegetativa, sive principium illud vitale activum, e motu intrinseco & locali resultans, ovuli foerninei corpusculum foecundans & ex illius materia corpusculum cum suis membris & partibus efforrnans. Injuriam igitur fecit veteribus Blancardus, quando in Lexico scribere non est veritus, illam vim plasticam fuisse apud veteres asylum ignorantiae, ita ut, quod non recte explicare poterant, vocaverint vim plasticam. EninIvero r.^I accidentale quid per δύναμιν πλαστικὴν voluerunt intellectum, sed ipsum spiritum in aërei seminis substantia comprehensum, uti hoc egregie demonstravit ὀ θεῖος Casp. Hofm. I. de generat, horn. cap. s.seqq. Platæ, πλάται, idem sunt, quod ὠμοπλάται, scapulæ, scoptulæ, & legitur ap. Hipp. i. de loc. in hom. XI. i-seqq - adde Foës.p. 512. Vide Omoplate. Platamon, πλαταμὼν, vocatur petra e mari promincnS lubrica, laeviS. Galen. in Ex. voc. Hipp. Foës. d. i. Platea, Arist. πελεκὰν, nomen avis fluviatilis rostro cochlearis formam habente; vide Pelecanus. Lang. ejus industriam laudat 1. 2. ep. 2. Platiasmos, πλατιασμὸς, GCrraeo dicitur vitium oris : cum, eo nimium diducto, sermo male promitur. Platyophthalmon, πλατυόφθαλμον, cogno. rnen Anstmonii, sive στίμμεως, fed sioeminae, quod proprie στὸβη dicitur. Nomen inditum, quod à mulieribus ad comparandam oculis gratiam usurpatur. Gorr. Platys, πλατὺς, vide Latus. nxanl.M quoque vocantur Lumbrici lati. Forest. l. 21. Obs. 26. in Schol. Platysma, πλάτυσμα, non solum de Lato musculo usurpatur, vide Latus .. Verum etiam, quicquid in latum extenditur, hoc nomine venire potest, lta in Chirurgicis linteum latum, cui emplastrum illitum est, πλάνυσμα appellatur. Gal. /. 4. de C. M. Ρ. G. c. I4. Ita Aëtius l. 9. c. 48. laminam ferream vocat vsyxinrux. tnsisin , notante Gorr. Platysternos, πλατύστερνος dicitur lato pectore praeditus. Legitur aptsd D. Pechlinum Observ. PhysicoMedic, l. 1. Obs. 16. 28. 32. An vero & in antiquioribus Graecis autoribus occurrat, inquirere ob temporis angustiam haud licuit. Respondet igitur τῷ ύιρύστορ.ος, quod apud Hesiodum legitur. Plautus, idem, quod Plancus, h. e. pedes planos habens,, λειόπους, Casp. Hofmann. ad Gal- l.deVP. n. 137. Plechas, πληχὰς, aliis & πλιχὰς. Vide Gressura. Plectane, πλεκτάνη, plicam, plexum, Si complicaturam significat. Legitur apud Hippocr, l. de Venis XXL 2. de venis capillaribus, aut furculis minoribus. Et verbum πλεητανοῦσθαι, h. e. instar circitorum dispergi , de venarum plexura intricata in hepate, d. l. XXV. II. πλεκτάναι quoque dicuntur Cornua uteri. Vide Cerææ, & Polypi brachia ëi cirrhi, Lat.flagella, quibus adhaeret. Vide Polypus. Foes. pag. 512. Lind, per amplexabula reddidit. Exerc. V. §. 57. Commode etiam Plicae Polontcae, πλεκτάιη applicari posset. Plectrum, πλῆκτρον, dicitur appendix ossis petrosi Oblonga & acuta, quae prooterea Belenoides, & Graphioides vocatur, Gorr. Bartholin. libell. 4. c. 6, Linguam quoque, ut & Uvulam plectri nomine insigniti, docet C. Hosm. C. in Gal, de V. P. num, 447. Plege, πληγὴ, vide Plaga, Ictus. Plegma, πλεγμα, plexus, idem, quod πλεκτάνη. lta parastatae Variciformes, sive corpora varicosa, vocantur πλέγμα δίκτοοειδες, plexus retiformis. Lang. l. 2. ep. 7. Pleias, πληϊὰς, πλειὰς, & pl. Plejades, sidus septem stellarum dicitur in Tauro, quod alias &Virgiliae Latinis dicitur : quarum stellarum occastis pro sine autumni ponitur, apud Hipp, i, Epid.s. i.t. 1. et s. i.t. 2. Gal. iit comm. Foes p.5 i 4. Litid. Ex. XI. §.t 86. Plemmyra, Plemmyris, πλημμύρα, πλημμυρὶς, proprie significat luaris intumescendam ex aestu, cum affluit inundans, & accedit. Per transtationem vero de omni humorum abundantia & excessu usi.Irpatum ab Hippocr. 3, de R. V. l. A. t. 40. & Gal. in comm. ad d. Lt.az. Verbum quoque, πλημμνρόω, inundo, legitur l, de Sacr. Morb. XI. 9. adde Foes. p. 5I4. Plemne, πλήμνη, dicitur rotae modiolus. Hipp. 2. desract. t. a I. 46. 48. ( adde Gal. in comm. ad h. I. ) ut & in Mochlic. xxsH. 6. Foes. d. l. Plenilunium, πανσέληνος, dicitur, quando Luna Soli e diametro cppcsita in totum fulgida apparet, de cujus viribus disserit Gal. i. 3. de dteb. decr. c. Tseqq, Plenitudo, πλῆθος, πληθώρα, vide Plethora. Plenna, πλέννα, idem; quod βλέννα, mucus, vide Blenna, hinc πλενναρὰι, mucos.ae apud Gal. rxeg. Plenus, πλήρης, quid propilo significet, notum est t Opponitur enim vacuo, τῷ κενῷ Per translationem vero etiam dicitur de pulsiI, Gal. /, 3. de diff. puls. c.6. Plenum et am pro sorti, & plemus pro so nus accipitur, Gr, ἀδροτέρως a.upb. 9. Plena solutio morbi vocatur perfecta ejus renjissio, Lind. Ex. VII. §. 60. Pleonasmos, πλεονασμὸς, vocatur excessus in divisione , vel enumeratione spectetutn, & disserentiarum, Foes p. 5I2 quamvis &. omnem redundantiam significet. Jul. Alex, annot. in Gal. l. 2, de Hipp, (se Pl, decr. c. 5. Pleonexia, πλεονεξία, vocatur insanabilis avarista , Medico sa t indigna, de cujus vocabuli emphasi vide Alex. Annot. in Galen l. de dign. & cur. anim. fathem, propr. c, 9. Vide Aplestia. Plerosis, πληρώσις, repletlynem & refectionem significat, à verbo πληροῦσθαι, qttod utramque admittit sign ficationem. Hipp. 2. aph.ll. & 6. a. su. Jung. Foes. p. 5 I 4. D.eter. n. 6sco. 6Pi. Pleroticus, .πληρωτικὸς, i. e. replen ti vimha- bens. Legitur apud D.osc. Convenit interdum cum Sarcotico. Plesmone, πλησμονὴ, plenitudo, satietas. Dicirurque potissimum de ciborum abundantia, & opppnitursawi. Hipp, i. aph. 4. Significat & repletionem, & ita coincidit cum πληρώσει. 2. aph, 22. Jung- Foes. d. i. Dieter. n. (ipse. Plestinx, πλήστιγξ, idem, quod νάρθηξ, ferula, Gal. in expl. voc. Hipp- Plethora, Plethos, πληθώρα, πλῆθος. Lat. Plenitudo, Multitudo, Copia. Accipitur communiter in foro Medico pro humorum omnium abundantia t quamvis minus accurate ; cum haio ratione à cacochymia non recte possit distingui. Plethora igitur proprie sanguinis redundantiam significat, Lind. Ex. IV. p. 19. Estque vel secundum naturam, vel praeter naturam. Alia legitima, ubi sanguis laudabilis redundat; alia spuria, in qua sanguis cum impuritatibus mistus excedit; hac tamen lege, ut copia sanguinis praevaleat. Praeternaturalis alia dicitur quoad vasa talis; alia etiam quoad vires talis dicitur, quae corporis functionibus incommodat. Plethora urgens & turgens vocatur, quae solum indicat sanguinis detractionem, vel emissionem. Plura vide in Institutionibus, & Dogm. Med. Gen. p. 18 I. seqq. Adjectivum Piethocicus, quoque frequentis-. simo est in ulli. Plethron, πλέθρον, sextam partem sia.tii significat. Unde verbum ἐκπλεθρίζειν, cursitare in tam brevi spatio ptcrsutn retroriulnque in utramque partem fine flexura t pertinetque inter motiones corporis. Gal. i. 2. de tu.sinu c. IO. Pleumao, πλευμάω, Ionice significat pulmonis vitio laboro. Hipp. lib. 2. de morb. XLVI. 2, vel potius ex pulmonis morbo tabesco. Nam πλεὑμὸς Gal. idem est, ac φθρι, tabes in Expl. Vocum Hipp, & πλευμώδης significat tabidum. Foes p. 5I2.se^. Pleuritis, πλευρῖτις, morbus Lateralis, dicitur & Patacels. Pleurefis, late significat omnem morbum & dolorem lateris alterius, vel utriusque, & qui tali laborant, Pleuritici appellantur. Strictior vero sighifi catto usitatior est, quando Pleuritis dicitur color lateris punctorius vehementissimus, cum tussi, febre acuta, sputo, citius, vel tardius siibsequente provenienS, ab inflammatione membranae costas succingentis, ob san. guinis biliosi effervescentis impeditum per venas ibidem refluxum oborta. Subjectum hujus morbi πλευρά, etiam πλευρόν, Pleura, h. e. membrana ὑπεζιυκως, costas succingens vocatur. Alia est legitima, alia /puris. De hoc affectu plura vide in Practicorum scriptis. De vocabulo lege Foes. Oec. p. 513. Dieter. n. 690. Pleuron, Pleura, πλευρὸν, πλευρὰ, vocatur generaliter Latus: unde πλευρέων πόνοι, morbi laterum, s. aphor, 5. et 23.3. aph- di. 6. aph.p, adde Diet, n.689. Vide Linus. Stricte vero significant haec vocabula vel ipsas Costas, vide Costa ; vel membranam intrinsecus thoracis cavitatem succingentem, cujus descriptionem vide apud Borthol. i. 2. An at. c. 4. Pleuropneumonia, πλευροπνευμονία, dicitur recentioribus quibusdam species complicata & composita ex Pleuritide Si Peripneumonia, & accidit lis, quibus pulmones male affecti costis adhaercnt. Plura de hoc affectu vide apud Bonet. Mercur. Compti, l. I4. p. 5 58. 578. Legitur & apud eundem Pleuropecipneumonia, Med. Septentr. Collaf. ad l. 2. sect. Io. in Indic. Et integram de hac dissertationem conscripsit Chriit. Sclrroderus., quam inseruit suae Medicinae Septentrionali BonetuS libr. 2. sect- Io. c. 6. p. 378.seqq. Vocatur & inverso nomine Pneumoplettritts, de quo p, p. Placuit etiam illud vocabulum apprime Dolaeo in Encyclopaed. l. 2. c. 3. §. I. p. ZyO.seq. Plexus, πλέγμα, πλεκτάνη, πλάνη, tribuitur ab Anatomicis divertis vasorum sanguineorum intricatis connexionibus, v. g. Plexus Choroides cerebro. Vide Choroides. Barthol. l. 3. An. c. 6. Hunc negavit Helrn. tr. Jus Duurnvirat. n. 32. Plexus Retiformis, sive Rete mirabile. Barthol. d. l. in princ. Vide Dictyoides. Plexus eapreolaris , vel Variciformis, vasorum fpernIaticorum, quae & Pyramidalia dicuntur, ilolfi de Pan. genti, l. 1. c. 35. Barthol. l. 1. c. 2n Plexus glandiformes treS nervorum. Id libello 3. c. 2. Plica, πλεκτάνη, Plicatio, Plicatura usurpatur vel de vitio capillorum Polonis familiari; quando capilli ita in cirrhos contorquentur, ut extricari nullo modo possint. De quo affectu legatur Sennsrt. Pr. Med. l. 5. p. I.sect. a-c. 9. Eph. Nat. Cur. Ann. II. Observ. yt.. Bonet. Med. Septentr. Collat. l. s.sect. IV. c. 4. p. z.seq. & in pube muliebri Ann. III. Obs. 220. Mentio quoque fit literarum Abr. à Gehema ad Corn. Bontekoe de Plica Polonica in Act. Erudit. Lips. I683. vel dicitur de ossium contorfione & comprehensione, citra fracturam t v. g. Costarum plicatura, FOrest. i. 8. Chir. obs. 6. Plicatio focilium brachii, obs. 8. in Schol. aliarum etiam ossium tenellorum in pueris, obs. 9. in Schol. Plichas, πλιχὰς, vide Plechas. Plinthion, πλινθίον, est gatius machinamenti, autors Nileo, ad similitudinem tractoriorum quadratorum oblongorum. Figuram exhibet Gorr. ut & Scultet. Armam. Cltir. Part. 1. Tab. XXIV fig, 5. modutDque applicandi scalae docet Tab. XLIXifig. r. Propter formae quandam convenientiam fascia quoque genas quoddam vocatur Plinthitts laqueus, qui & quadruplex circulus dicitur, Gal. defasc. rt. 13. Plinthitis, πλινθῖτις, species dicitur Aluminis, teste Aetio, quae alio nomine πλακῖτις appellatur. Gorr. Ploodes, .πλοώδης, fluctuans, & veluti innatans. Dicitur apud Hippocr, de Jugulo firmamento debito carente, I. defract. t. 69. Vide Foes, in comm. ad h. l. Oec.p. 5I5. Erot. p. 94. d. Pluma, idem, quod Penna, & quidem levior, tenuior, πτίλον. Plumaceolus, vice Pulvillus. Plumaceus, epitheton est qtIcrundam Magisteriorum levitatem eorum exprimens, apud Zwoller. in appendic. ad Fharmac. Reg , Plumbago, μολύβδαινα, γαλήνη. Vide Molybdæna. Galæna. Lithargyrium. Plumbum, μόλυβδος. Vide Molybdos. Plumbum, Plin. lib. 25. c. II. Vitium oculorum à similitudine, φλαύκωσις Humel. in c. I3. QuSer. Plumosum dicitur lpecies Aluminis, quae & Lapis Amianuts, vel Asbestos, vide Amiantos, Paracelstts vero etiam ad salinas portiones in homine productas transtulit paffirn in scriptis suis de Tartaro &. alibi. Pluralitas dicta olim suit à Philosophis de metallis, ita, ut non singulariter vocabulo Metallum usi sint, sctd pluraliter : Metalla &c. ad indicandam arctam inter te cognationem, quod Omnia ex uno fonte, videl. Mercurio, ptomanent, Tit. Chym. Vol. VI. p.3o5.3I5. Plutea vocatur Avie, reduplicatio, quam facit membrana crassior, sive meninx dura, aut dura mater, qualis est Sinus falciformis, I. t.scn. 1. doctr. 5. c. 3. Pluvia, ὕδωρ, ὄμβρος, quid significet, ex Physicis, imo ex LexiciS trivialibus constat. Vide Imber. Aquam pluvialem eile limpidissimam ac tenuissimam, & magni etiam ulus, testatur AEgin. I. 1. c, 50, & praefertitn Hipp, de A. L. VT Aq, XVII. SchrQder. i. 3. c. 3. Fr. HoftII. in Clav. ad h. l. Plyma, πλῦμα, loturam significat, h. e. aquam, in qua aliquid elutum sit. Legitur apud Hippocr. 4. de R. V. I. A. t. 123. l. I7, Epid. XXXIX. 22. Hinc πλυτὸν, elotum, aqua maceratum dicitur, 2. de art. t. 44. Foës. pt2g.5t5. πλῦμα ταιττ ἐπί πυρὶ esse Cerevisiam nostram, vult Linden. Ex. VI. §. 9. quamvis locum Hipp, invenire non potuerim, neque etiam Foës, in expof vocabulorum , μλῦμα & σῆς, allegaverit. Pneuma, πνεῦμα, Latine Spiritus. Utrumque vocabulum valde aequivocum est, plura significans. Graecum πνεῦμα, apud Hippocratem (1.) denotat substantiam quandam aeream, tenuem, halituosiIm vel vapoI.Os.im, & ad constitutionem corporis nostri esfentialiter pertinentem ; quae Latine etiam Spiritus a plerisque dicitur, l. de Arte XVII. y. Junge Lind. Ex. XIII.  ?. 2I6. (2.) idem significat, quod φύσα, Flatus l. de Flatibus IV , 7. i, i. Epid. s. III. ez. (3.) Accipitur statissime pro Aëre, d, l. V. 3. & vento, l, de Sacr. morb. XI. 7. /, 6. Epid. s. II. t. 24. s. VIII. 2o. 23. (4.) sumitur pro tota Respiratione, in aliquot locis ; praesertim s. 1. de R. V. I. A. t. 3 2. s. 4. n 34. s. I. Progn. t. 24. Junge Gal. com. ad haec loca. (5.) pro difficili respiratione, uti demonstravit Galen. de dssic. resp. l. 3. cap. 12. Adde Foes. pag. 5I5. seqq. Dieter. nttm. 697. Ita & Lat, vocabulum Spiritus easdem admittit significationes. Imprimis vero quando substantiam corporis essentialem denotat, triplex olim Spiritus à Galeno introductus fuit, Naturalis, Vitalis, Animalis i Quomodo vero hodieque ad vera principia debeant intelligi & exponi, videatur in Dogmat. «ostris Med. Gen. P. I. c. 5. dogm. fi. p. fi 3. seqq. Sc Propylaea p. at.seqq , vide infra Spiritus. De Spirituum Nitro - aereorum operationibus in homine scripsit Ludov. Maria Barberius. Vide Act. Lips. A. i 68 2. ln Pharrssaceuticis Spiritus notat substantiam tenuem, limpidam, vi ignis, ex misto, per artem destillatoriam elevatam t quae, licet, atomis collectis, aditantis aëris frigore, in liquorem condensetur, nomen non mutat. Eliciuntur ex vegetabilibus, animalibus & mineralibus  : suntque vel Simplices, vel Compositi. Utrorumque historiam vide apud Schrod. I. a. c. 8r. Rolf. Chym. l. 3. sect. I. arstc. 2. per tot. ut & in Dispensatoriis. Apud Spagyricos & Paracelsicos frequenti quoque in usu est vocabulum Spiritus, diversis sub significationibus, plerisque tamen aenigmaticis & parabolicis. Generaliter dicitur principium primum corporum naturalium, instructum facultatibus peragendi curriculum sibi natura commissum ; vel est substantia subtilissima, vi creationis primum producta, ac postmodum vi bcnedictionis propagata, cujuScunque rei principium formale, actionum omnium scaturigo, &c. Schrod- /. I. c. 5. Estque vel universalis, sive Spiritus Mundi; vel particularis, vegetativus, singulorum corporum sublunarium ; qui in vegetabilibus humor aereus , in animalibus humor radicalis, vel calor innatus , generaliter ignis naturae dicitur. Th. Chymic. VA. II. p. IO4. Apud Dorn. Rul. & lohns. hae Occurru.it acceptiones & descriptiones Spiritus. Spiritus esi aqua solvenS e re simplici & acri producta, cum ignei halitus natura. Potissima ejus pars est halitus igtieus, mistus tamen parte vaporos.!. Itaque & consistendam obtinet aqueam. In tali substantia specificam vim rei gerit. Spiritus ambigit inter aquam & oleum, & ad liquorem accedit. Itaque etiam oleum Vocatur; praesertim in mineralibus. Et Spiritus quidam sunt Oleosiores, quidam aquosiores. Alias Spiritus nominantur etiam exhalationeS earum, sicuti furni metallici, item stibii, stanni, ficS laliS, vini &c. Quibus placet, poterunt melioris doctrinae gratia Spiritus Chymicos in sex classes dispescere t ad primam pertinent Spiritus acido - sulphursi volatiles; ad 2 salinovolatiles rigidi; ad 3 iitflarnmabiles; ad 4 acidi post phlegma subiequsntes; ad 5 acidi, fixi & graves olet nomine indigitati; & ad 6 oleosi subtiles. Vid; Jac. le Mori Chym. Med Phys. e. 2. pag. Io. Spiritus animatis vocatur viS animae. per quam corpus appropinquat, acquisita similitudine ad coeli proportionem adaequatam & incorruptam. Spiritus foetens, i. e.sulphur. Spiritus quoque dicitur argentum vivum, à fex corporibus tractum, &in evacuationum aquis consistens, Th. Chym. Vol. I, p. 294. et 426. Alias quatuor nonnulli numerarunt Spicitus t Sulphur, quod habet naturam igneam t Sal Ammoniacum : Argentum vivum, quod habet spiritum aqueum, & vocatur alio nomine Servus fugitivus. Auripigmentum seu Arsenicum, quod habet spiritum terreum. Th. Ch. Vol. III. p. ay6. Rulandus vero septem, imo plures reccnfet. Verum Lector curioius ipsernet, in scriptis Paracelsicorum, & apud Libav. inquirat plures acceptiones commentitias. Nobis enim nec libet, nec licet Omnium fcrinia compilare. Pneumatias, πνευματίας, idem, quod πνευματώδης, de quo p. p. Pneumaticos, πνευματικὸς, spiritualis, proprie dicitur. Verum quatenus πνεῦμα etiam statum significat apud Hippocr, πεενματικοὶ dicti fuere Medici quidam hoc cognomine, qui à flatu seu spiritu in corpora fubeunte omnia vel secundum naturam se habere, vel in morbos incidere censebant. Fortasse Hippocr. aut si quis alius autor libelli de Flatibus, huic sectae occasionem praebuit, cui sese inter Medicos Athenaeus & Archigenes imprimis addixerunt. Gorr. Meminit horum Gal. /. 3. de diff. puls, cap- I. & alibi. Pneumatica scientia dicitur, quae exponit naturam aëris, praefertim ambientis corpora naturalia & atmosphaerara constituentis. Sarn. Reyher. in differt, de Aëre c. I. sysu- Pneumatocele, πνευματοκήλη, vocatur Hernia flatulenta, ramex ventosus , quando à flatu fit distentio scroti, vel umbilici. Gorr. Castell. ex aliigin. 16. c. 64. Hujuimodi observationem vide in Job à Meekren Chirurg. Observ. posthumis c. 4. p. 357. edit. Lat. Dicitur & Physocele apud Paraeum Cbir. I. 7.c. 14. Pneumatodes, πνευματώδης, idem, quod πνευματίας vocatur Hipp. 4. aph. 72. statibus distentus, vel anhelosus & suspiriosus ex flatuum distentione, teste Gal. 1. 3. de ddff resp. c. 12. adde Foës p. 5 2o. Dieter. n, 698. Tales dicuntur etiam πεενματουγάννι, c, 3. in I. Prorrh, t. 72. & Gal. ἐμπεπεενμαπμίενοι, d. l. Pneumatomphalos, πνευματόμφαλος, vocatur Hernia umbilicalisflatulenta, sive à flatu distendente oborta. Gal. in des. Pneumatosis, πνευμάτωσις, vocatur inflatio ventriculi , sive flatuum collectio in ventriculo t cujus generatio petatur ex descriptione Flatuum, vide Flatus. Pneumenos, πνεύμενος, dicitur Hippocr, l. 6. Epid.s.a.t. 5. anhelosus, difficultate spirandi laborans, Foës, in not. ad h. l. & Oecon. pag. 52I, Approbavit hanc expositionem Casp. HofnIann. in notis MS. ad Galen. Pneumon, πνεύμων, Lat, Pulmo, vocatur viscus thoracts, cor ambiens . mollissimum & laxissimum, respirationis, ut & vocis instrumentum ; cujus visceris structuram merito admirandam dixit Dieter. «. 699. de qua videantur Anatomici, & ex recentioribus Barthol. l. 2. Anat. c. 9. Jungatur Willis Pharm. Rat. P. I I. sect. t. c. i. 1). D. Eidloo, Anat. Tab. XXIV. XXV. In Pharmaceuticis Pulmo vulpis prae aliis in phthisi maxime commendatur : uti patet ex Dispensatoriis. Vide etiam Vulpes. Inter Zoophyta marina refertur Pulmo marinus, Gr πνενμὸνες, cujus historiam, cum usu in Medicina, tradidit Aldrov. de Zoophytis l. 4. c. q. Jung. C.hiocc. Mus. Calceol.s. t. pag. 86. Pneumonicus, πνευμονικὸς, dicitur de medicarnentis pulmoni destinatis ; quorum historiam vide apud Roliink, Ο. et M. Med. Sp. 1. 8. sect- t. C. I. seqq. Pneumonica etiam Vena à SamtnicheliO observata vocatur, quae à vena cava in pulmonem inseritur, quamvis ab alii- adhuc in dubium vocetur, Barthol. libell.i. An. c. D p - 637. Pneumopleuritis, πνευμοπλευρῖτις, idem; quod Pleuropneumonia, ( de quo vocale paulo superius) quamvis hoc posterius convenientius judicaverit aliegatus ibid, Schroder. in sua dissertat. Vide Bonet. ibid, alleg. loco. Pneustiao, πνευστιάω, significat apud Hipp, crebro spiro , anhelo, frequentem spiritum duco, /. de int, aff XLVII. I6. l. 7. Epid. X. 40. Pnigalion, πνιγαλίων,, idem, quod ἐφιάλτης, id est, Incubus, à suffocando ita dictus. Vide Ephialtes. Pnigitis, πνιγῖτις, epitheton cujufdam Terrae, quae colore Eretriae similiS, magis nigricans, cujus descriptionem tradunt Dioscor. I. 5. c. 277. & Plin. l. c. I6. Verum quae sit proprie illa terra, nihilominus nelcitur, Rul. in Lex. Pnigmos, πνιγμὸς, idem, quod πνὶξ. Strangulatio, suffocatio, 4. aph. 34. et 4. de R. V. I. A. t. 63. Coac. t. 61. Aliquando & πεκόμα legitur, lib. 7. EpidXIII. 2. L. 4. LIl. 11. Foes.p.jiI. Vide & Apopnyxis. Hystericus. Pnigos, πνῖγος, aestum pleniorem & veluti suffos cantem significat. Legitur in Hipp. /. 3. Epid.s. 3. t. d. l. e. XXXIII. II. Hinc πνιγὼδης strangulationem, Yel suffocationem inducens, l. s.s. 2. Prorrh. t. 54. 55. Coac, t. 3 24. Adde Foës. d. l. Pnix, πνὶξ, suffocationem in genere notat, Hipp. 4. aph. 34. Dieter. n. 700.& dicttut de « terisuffocatione, de qua vide siipra Hystericos. Poculum, ἔκπωμα, Galen. I. tnetfe. Med. 1. quid significet, notum est, videlicet vas ex varia materia praeparatum, e quo potulenta, vel alimenta, vel medicamenta eb liuniur. Olim varia parata suisse pocula medicata, ex aere, ex electro, h. e. auro, & quinta argenti parte ex cornibus, ex lignis medicamentosis, constare poterit ex Lang. i, I, ep. 29. C, Rejes, C. Elys q. 6ii. n. 15. Libav S A. Ch. l I. c. I6, et 18. Pocula triplicia constituit ab usu Rojfi. k. videlicet Necessitatis, Hilaritatis, Ebrietatis, Ο. et M, M. Sp. l.2. s. 3. c. 74. Poculum amatorium est Philtrum de quo supra. Podagra, ποδάγρα, est Arthritis pedum, proprie t vide Arthritis. Quamvis vulgo receptum sit, vocabulo hoc abuti generaliter, pro Omni arthritide. .Indo verbum ποδαγράω, podagra laboro, quod legitur apud Hippocr. 6. aph. 28, seqq. 8i adjectivum πβδαγρικὸς, d. /. aph. 49. 55. Jung. Diet. n. 70 I. ubi plura de hoc affectu lectu jucunda & utilia proposuit. In scriptiS etiam Helmontii, de podagrae origine e semine, e stomacho ; cujus character ipsi vitae Archeo concreditus est, deque esas remediis legi & inquiri poterunt in Indice. Podagrae nonaginta species numerasse olim AElculapitIm, patet ex Serem c. 42. adde Keuchen. in notis p. tap. De Podagra novissime & scripsit Thom. SydeiIlIam, uti patet ex Act. Erud. Lips. A. I684. Tropice etiam Podagra plantarum dicuntur plantae illae aliis sdnascentes, quales sunt CtIscuta, Epithymum, Viscus &c. Fallop. de med. purg.simpl. c. 4 2. Tom. I. Oper. p. m. I I 6. Podeon, ποδεὼν, vocatur extremum utris, vel quod ex utre propendet, petiolus in utre pendulus, per quem liquor infunditur & effunditur. Legitur apud Hippocr. l.de Aff. XXII. Io. adde Foës. p. 521. Podex, ἀρχὸς, ἕδρα, idem, quod Anus. Vide stIpra in AN. Podoniptron, ποδόνιπτρον, vocatur vas, in quo pedes lavantur, quod legitur apud Suidarn eX Aristophane V. Lang. i. 2. ep. 45. Unde & proverb. Dextrum in calceolo, laevum vero in podoniptro, de quo Erasm. in Chiliadib, Clui. III. cern. 1. n. 62. Poecillon, ποικίλλον, varians, sive variis ex-i positum affectionibus; Usurpatur ab Hippocr, de hypochondriis, 1. Prorrhef.s. x. t. 6o. Coac. t. 186. Foës, d, l. ποικίλος varium significat; unde & Acoptum quoddam à varietate Poecilon, πσικίλον, dictum fuit apud AEgin. I.7.C. I9. Poeotes, ποιότης. Vide Qualitas. Pogon, πωγὼν, vide Barba. Pola, Polla, pro Pala antiquoS legisse, testatur Keuchen. ad Sam, p. Ië8. Polemios, πολέμιος, inimicus, adversarius dleltur de Nimio, quod naturae adversatur. Hipp, z.aph.y 1. vide Dieter. n. 7o3. Polenta, ἄλφιτον. Vide Alphiton, adde Jul. Alex. l. 8. Sal. c. 9. Poliater, πολίατρος, vocatur Medicus ordinarius in arce aut oppido quodam jussu & autoritate Magistratus artem suam exercens. Dicitur & Physicus Ordinarius , Vide Physicus. Poliosis, Poliotes, πολίωσις, πολιότης, vide Canities. Politura, ξέσις, λείανσις, dicitur artificium rem aliquam nitidam reddendi, expoliendi & laevigandi, item ipsa materia, qua effectus ille praestatur. Libav. S, A. Ch. l, I, c, 2.4. Pollen, γῦρις, farina tritici tenuissima dicitur; sicut flos siliginis. Vide Gyris. adde J. Alex. I. 8. Sal. c. 9. Tribuitur tamen & aliquando aliis farinis tenuioribuS t v. gr. Pollen Thuris legitur apud Scribon. n. 46. Vide Rhodi; in Lex. Scrtb. Pollex, ἀντίχειρ, vide Anticheir. Pollinctura, κηδεία, est Balsamatio mortuorum , de qua Andr. Rivinus integrum scripsit libellum. Vide Conditura. Pollutio, ἐξονείρωσις, vide Exoneirosis. Gonorrhœa. Polos, πῶλος. Vide Pullus. Polphos, πόλφος, Latine dicitur Bulbus, v. g. ceparum, raphani &c. Alii cibum quendam ex pulte factum esse dicunt. Erotian. Onomast. p. 96. b. Polus, πόλος, vocatur tota capitis rotunditas, quae etiam Testa dicitur. Keuchem ad Samon, p.  92. Quid vero apud Astronomos Polus significet, videatur in eorum scriptiS. Polyaemia, πολυαιμία, significat, veram plethoram , h. e. abundantiam & ubertatem. Fernel. tr. Patholog. c , i 4. Polyarchion, πολυάρχιον, nomen Malagmatis à Polyarcho autore, cujus descriptiones habentur apud Galen. i. 8. de C. M. S. L. c. 5. et l. 7. de C. M S. G. c. 7. AEgin. /. 7. c. I 8. Est etiam Cataplasmans nomen apud Aët, i. 9. c. 34. citante Gorraeo. Polychrestos, πολύχρεστος, ud multa utilis. Epitheton commendantium medicamentorum illorum, quae multis affectibus curandis conveniunt. Suntque eorum nonornodo genere, sed & specie diversu, & contrariis quandoque viribus praedita. Gal. i. 1. de C. M. P. G. cap. 1. quamvis interdum nomen hoc hyperbolice nonnullis attributum efle, videri alicui posset. Polychronios, πσλυχρόνιος, idem, quod χρονικὸς t vide Chronicus, adde Dieter. n. 706. Polyclonos, πολύκλωνος, ramosus. Gorr. Epitheton Artemisiae. Polydactylos, πολυδάκτυλος, h. e. qtujusto plttres habet digitos. Tale sceleton polydactylon rnonstrosilrn in manu dextra sex, in sinistri totidem & duplicem pollicem, in pede dextro octo, in sinistro novem digitos habens, habetur in D. Ruyschii Musaeo Anatomico p. 1 i 8. seq. Polyeidae sphragis, πολυείδου σφραγὶς, nomen Trochisci Olim celebris ad ulceris diuturna, & contumacia ; cujuS descriptio habetur apud Gal. l. 5. de C, M. P.G. c. II. Polygalactos, πολυγάλακτος, lacte abundans dicitur, cui opporjitur ἀγάλακτος, lacte deficiens. Erot, Onom, p. I9. d. Polygraos, πολυγράος, idem, quod πολυφάγος, multivorus, vorax. Gal. in Exeg. voc. Hipp, Foës. d. I. Polyguria; πολυγουρία, usurpatur pro Diabete à Joh. Seidelio in Dissertat. Inaugur. hoc titulo inscripta, quae extat Decad, VI. selecti. Disp. Medicarum Basileensiurn η. II. Enimvero videtur muror proprio ausu nomen hoc finxisse, quamvis incongrue fortassis, cum nullibi in Lexicis neque in Medicis, qui de Diabete scripserunt, invenire hactenus licuerit. Polymorphos, πολύμορφος, multiformis. Ita in foecie à quibusdam dictum os cuneiforme, sive σφηνοειδὲς. Ita & Os cubtforme vocatur πολύμορφοι, Bartholin. libell. 4. Anatom. c. 6. et 21.p. 7 t 8. 7 53. Polynostos, πολύνοστος, vide Nostos. Polyosteon, πολυοστέον, à quibusdam dicta pars pedis ea, quae multis olfibus constat, & alio nomine πεδίον appellatur. Gorr. Polypharmacos, πολυφάρμακος, idem, quod πολύχρηστος, dicitur de medicamentorum facultatibus, ad multa conducentibus. Galen. I.t. de C. M, P, G. cap.I. vel potius de medicamentis compositis. Polyphoros, πολυφόρος, epitheton vini generosijidem significans, quod ὀινώδης : Vide Oinodes. Lindem Ex. Χ. §. t i 1. Polypodes, πολύποδες, vide Asinus: Dicuntur & Millepedæ. Polypodites, πολυποδίτης, epitheton vini ex Polypodio facti t cujus descriptio habetur apud Aët. l. 3. c. 6o. et 6r. citante Gorraeo. Polyposia, πολυποσία, significat multam, vel largam potionem, non aquae, fed vini, apud Hipp. 7. aph. 7. adde Dieter. n. 704. Polypus, πολύπους, Hipp, πώλυπος, aequlvocum est. Generaliter notat omne animal, quod multos habet pedes. Unde & Aselli sive Millepedae dicti πι,λύποδες, de quibus p.a. Proprie vero ita dicitur animal exangue, tpolle, marinum, ad Sepias pertinens; cujus historiam, cuin usu in cibo & medicina, prolixe vide apud Aldrov. lib. I, de Mollib. c. 2. Chiocc. in Muf.Calc. s. t.p. 7 i. 72. Nimiae ejus quantitatis triemluit & Linden. Ex. V. §. 80. 81. Tropice vero & per transtationem, ob aliquam figurae similituditletM, Polypus vocatur tumor quidam, p. n. in nalo consistens, carneam veluti substantiam solidam habens, cum multis appendicibus, cujus meminit Hippocr, l. de affeci. VI. 1. Galen. i. 3. de C. M.S. L.c. 3. AEginet. I. 6.c. 25. Scribon. n. 51. Vide Rhod. in Not. ad h. i. Hildan. ep. 6i. Nos quoque in utraque nara Illustris cujusdam Personae vidimuspoSptim nasi, & feliciter opera Chirurgi manuaria, a^iibitisque debitis remediis, A. 1673. m. Octobri extraxtmus. Polypus vero ita accuratius ale scribi poterit  : Polypus est excrescentia carnea rnolliS, laxa, colore «asta in naribus genita, interdum versus palatum, inte; ’ tm extrorfurn vergens, pluribus appendicibus adhc. ratis, proveniens à portionibus nutricii succi vitiosi luxuriantibus & propter solutionem aliquam coiItinui in naribus praecedentem subsistentibus, & in massam carneam concrescentibus. Sunt, qui & in corde tales polypos Obfervari aliquoties statuerunt. Verum non immerito Kerkring. suspectos reddidit, existimanS, esse solum s-inguinis polt mortem congelati & coagulati portiones. Eph. Nat. Cur. An. I. Obs. 3I. Polypum in rene observavit Jac.Sponius Lugduni Gallor, uti confisi ex Act. Erud. Lips. I684. Uteri polypum carnosum observavit D. Ruyschius, & delineatum exhibuit in Centur. Obs Anatomico-Chirurg. Obs. VI. Polysarcia, πολυσαρκία, dicitur Carnosisas, sive excedens corpuleIItia. Jul, Alex. Not. in Gal. l. 14. meth. med. c. i 5. Polyschedia, πολυσχεδία, multiplex divisio, & multifida sectio vocatur : usurpaturque de varietate dogmatum, vel praeoeptIOnum, apud Hippocr, de Praecept. X. I7. Polysemos, πολύσημος, multa significans, insignis. Erot. On.p.  I9. d. Opponitur τῷ ἄσημος, nullius momenti. Polysomatia, πολυσωματία, idem quod πολυσαρκία  », de quo p. a. VIde Obesitas. Polyspaston, πολύσπαστον, dicitur machinati mentum articulis reponendis accommodum; ita dictum, quod niulds orbiculorum circuitionibus facilitatem praestet. Refertur ad Archimedem autorern, Gorr. Meminit & lIujus vocabuli Ca(p. Hofm. Com. in Gal. de V. P. n. 479. Polyspermos, πολύσπερμος, semine abundans, fere idem, quod πολυτόκος, fœcundus. Dicitur de animalibus, C, Hofm. d. 1. n. 1044. Poma, πόμα, I.®ine Potus, Potio dicitur, ejusque significatio esi nota. Pertinet ad alimenta fluida, quae sola infusione & deglutitione abfumuntur. Dieter. n. 707. Linden. vocat Cibum sorbilem. Ex. IIX. §. 34. Gr. dicitur & περ τὸν, item πόσις. Dantur & Potiones medicae, fise Pharmaceuticae, suntque Medicamenta liquida, quae bibuntur, atque fola fere mixtione liquidorum constant, de quibus Scbroder. l. a. cap. 74. Fr. Hofm. in clav. ad 'n. l. Mcrell. de fopm. rem. l. 1. S 1. cap- 3. Suntque vel Purgantes, vsl Alterantes. Confortantes commode quoque Alterantibus annumerari possunt. Pomambra, quasi PornuW Ambrae, dicitur Odoramentum siccum , paratum ex suaveolentibus rebus, & in formam pomi minoris, vel globuli redactum, cum, vel sine Molcbo, Atnbra & Zliethot cujus descriptionem & formulas vide apud Scbroder. I. 2.c, 75. Fr. HosVII. in clav. ad h. l, Moreli. l. 2. de form, remed. sect, 2. c. Io, Weker. Antidot. gen. l. 1. c. 52. et Spece l.t-s.osis Pompholygeron, πομφολυγηρὸν, est nonIell Emplastri, culus descriptio habetur apud AEgin. I.7.C.I7. notante Gorraeo. Pompholyx, πόμφολυξ, duplicem habet figo® sicatioilem, propriam & traiatitiam. Secundum illam denotat Bullam : de quo vocabulo vide supra, in BU7 Secundum hanc notat medicamentum metallicum, quod in coctura aeris fursum fertur, & in cameriS parietibusque fornacum, bullarum modo tumens, colligitur : cujus historiam & desitriptionern lege apud Dioscor. l. 5. cl. 85. Gorr. Scbroder. l. 3. c. 19. n. 5. Fr. Hofm. Cl. ad h. l. Chiocc. Mus. Calceol.sect. 4. p. 46I. Dicitur alias Nil album, item Iiitia Arab. Differt à Spodio, Ruland. vocat cinerem metallicum. Chiocc. aeris & cadmiae favillam. Hinc Ung. Dtapompholygos in Officinis prostat, de quo vide Dispensatoria. Pomphos, πομφὸς, dicitur eminentia cutis tumida , simulque humore redundans & rubicunda. Hipp. i. 2. de morb. LXVIII. Io. quamvis Linden. ibidem πολφοὶ posiierit; & l. 2. de morb. mul. XI. 5. Adde Foës. Oec. p. ‘jxz.seq. Latine Papula rubens. Forest. l. 6. Obs. 4 I. Schol. Pomum, μῆλον, idem, quod Malum; vide Malum. Poma Hesperidum, in arte Spagyrica, quae dicantur, vide apud Libav. Tom. III. p. 213. Pomum Adami dicitur vulgo protuberantia illa in collo anterius conspicua, quam facit cartilago Thytoides ; propter fabulosam Opinionem in Adami faucibus pomi parteu de vetita arbore substitisse & ad posteros transutam suisse. De Pomo imperiali fulgurante vide in Chrillian. Adolphi Balduini Hermete Cuxios. Invent. II. Pondo, Pondus, σταθμὸς, σταθμίον, significat quantitatem rei alicujus gravitate determinatam; quemadmodum rnensiIra vaicuii recipientis concavitate certa notatam. Dantur vero quamplurima, & pene infinita pondera, pro regionum & consuetudinum diversitate. De quibus videatur inter antiquiores Gal. l. deponder. et mensur. AEginet. sit. eodem. De ratione ponderum & mensurarum in Corn. Cels.o occurrentium egregiam dissertationem posthumam reliquit Job. Rhod. species singulorum & signaturas cum quantitate determinavit. In illa vero dissertatione mihi placent vetba sere ad finem legenda t Certa in paucis maximumque hujus argumenti robur autoritas, ita tamen, ut nervi atque artus sapientiae nihil temere credere. Si hoc verum, uti est verissimum, quantum utilitatis ex hujuimodi conjecturali inquisitione scrupulosa in scopum Medicum redundet, alii judicent. Inter recentiores Sennert. Inst. Med. l. y. p. 3.s. I. c. 3. Dogm. nosr. p. 758. seq. De ponderibus Spagyricis Theatr. Cliym. Vol.I.p, 485. Vol. III.p. 489. Pondo indeclinabile olim additum fuit, ad denotatidam differentiam mensurae. Rhod. ia Lex. Scrib. pag - 42 5- Pondus saepe idem significat, quod onus, Graec. βάρος. Vide Baros. Poneros, πονηρὸς, pravum, vitiosum, malum significat. De cujus vocabuli expositione vide plura apud Foës pog. 5 23. Dieter. n. 7 Io. Linden. Ex. XIII. es.t67.seqq. Ponos, πόνος, vide Labor. Pons, γέφυρα quid proprie significet, ex aliis petendum eit Lexicis. Varolius transtulit in Anatomiam, & hoc nomine insignivit processus quosdam cerebelli globosos, prope vermiformeS; quorum descriptionem vide apud Barthol. i. 3. Anan c. 5. p. 484. Pontagium terminus est ParacelsicuS, denotans rem mixtam, scil. pontici cum amaro, vel stypticum & ponticum, sicuti in aceto, acacia, & similibus. Paracels. de Tartar. i. 2. truct.I. C.5. in not. & in Fragm. ad h, 1. Ponticus, epitheton est iaporis certi salini, respondentis aquae marinae t & denotat lal cum faeculentia conjunctum, de qua pontica qualitate plura vide apud Paracels. dict. l. Meminit & Willis Z. de febr. c. 6. & applicat sanguinis difposirioni acescenti & foeculentae. Pontica vina sunt acida, faeculenta, tartarea. Ponticus est etiam epitheton Mellis, quod in Heraclia Ponti provenit. Hoc qui comederint vel biberint iis eadem accident, quae his, qui aconitum hauierunt, sicut scripsit Nonus de M. P. C. c. 2 82. Pontificium, ἱερατικὸν, vide Hieraticum. Popanax, pro Opopanax, de quo stIpra in OP. Rul. & lohns. Poples, ἀγκύλη, ἐγνὺς, dicitur articuli illius, quo os magnum lenioris articulatur ossi tibiae, pars interior, qua crus flectitur. Galen. l. Introd. cap. lo. Vide Ignys. Popliteus dicitur partim de Vasis sanguineiS, vena & arteria crurali, quae dicuntur Popliteae t partim de muiculo tibiam adducente, qui vocatur Popliteus. Barthol. libell. 1. An, c. 9.p. 644. libell. 2. c. 6. p, 658. et l. 4. c. 12. p. 581. Popularis, ἐνδήμιος, ἐπιδήμιος, vide Endemius, Epidemius, à δῆμος, populus. Populeon, διὰ ἀιγείρου, nomen Unguenti, in officinis notissimi, & ipsis rusticiS frequentissimi usus, una cum Ung. Dialtheae. Ita dictum est à gemmiS Populi albae arboris, quae bafin constituunt. Vide Dispensatoria. Laudat etiam LatIg. l. I. Ep. 54. Unguentum populeon , cum aequa portione Electuarii purgantis niixturn, & plantis pedum inunctum, purgare corpus, vult Paracels. in Constl. Medicis. Porcellio, κουβαρὸς, idem, quod Asellus, Millepeda. Vide Asinus. Litid. Ex. XI. § . 21. Porcellus, Porcus, οὖς, χοιρὸς, idem, quod Sus, Scropha, animal quadrupes notissimum, cujus historiam, cum usu in cibo & medicina, prolixe descriptam lege apud Aldrov. lib. I. de quadrup. bisulc. c.po. Bruyerin. de re cibar, i. 13. c. I. et 2. Tribuitur quoque nomen Porci & Porcelli piscibus, v. g. Delphino & alii, qui, more porcorum rostro terram fodere dicitur. Aldtov, l. v. de pisc. cap. 6pt Porcus etiam, Gr. χοιρός, ponitur pro pudendo muliebri. Ross. de part. Genit. Ρ. II. c. 3 2. Porcetra dicitur, jux{aPomponium, Sus, quae semel peperit, attestante lngrassia, Com. ad Avic. de Tum. p. n. p.  , 30. Porde, πορδὴ, vide Crepitus. Poreiligon, id est, basitura ferri. Rul. & Iohns. Poreireticum, vel mortarium aeneum, aut oricbalceum, vel radulam significat. Rul. Porocele, πωροκήλη, vocatur hernia tophacea, vel callosa, in testiculo, aut membrana erytbroide concrescens, insignis, retinens, dura & inaequalis. Gal. in des. Med. & Introd. c, 18. AEginet. i. 6. c. 63. Gorr. in des. Poromphalon, πωρόμφαλον, est concretio calli, vel tophi, in umbilico, Gal. in des. Poropooeia, ποροποοΐα, vocabulum est Methodicorum proprium, & significat exiguorum meatuum, sive pororum apertionem, Galen. l. 4. meth, med. 4. Poros, πόρος, vide Meatus. Foramen notat. Lindem Ex. V. § . 37. Poros, πῶρος, vide Callus. Tophus. Porositas, dicitur de corporibus meatus exiguos habentibus. Patlim in scriptis Medicorum. Poroticos, πωρωτικὸς, i. e. Callum faciens. Dicitur de medicamentis callum generantibus. Vocantur & τολωτικα. Porphyra, πορφύρα, Latine Purpura dicitur. Proprie significat, inter turbinatas conchas, nobilissimam, ob succum illum, sive florem, qui etiam Purpurae nomine venit, nobilissimum, & ad tingendum praestantissimum t unde color puCpureus vocatur. De hujus Conchae historia & usu, qua medico, qua alio, vide Aldrov. I. 3. de Testac. c. 5. Chiocc. Mus. Calc. sect. 1. p. at.seqq. Purpuram silorum sive Purpuratum filatum , inter remedia probatissima, contra Amentiam, refert Paracels. tract. 2. de morb. ament, c. 5. De purpura Graecorum scriptoria, Encaustum dicta, lege Libav. S. A. (X. l. 6. c- 6. Tinctura illa purpurea, sive color, vocatur eidem Purpurissum, d. l. c. 3. in sin. Pur. furina Arsenici est compositio mercurialis rubea, cujus meminit idem I. 7. c. 26. Late saepe sumi Purpureum colorem , pro omni eleganti rubro; & ita cum Phoenicen confundi, testatur C. Hofm. i. 4. V, L. cap. 44; Purpura quoque praeternaturalem habet significationem, diciturque de maculis febrium pestilentialium, Petecliiae dictis, Foresl. l. ct.Obs. S9- adde Schol. Porphyra , πορφύρα, quoque est nomen Emplastri, cruenta vulnera glutinantis, apud_-A.es. l. 15. c. 12. citante Gorraeo. Porphyreticus, πορφυρητικὸς, est epitheton lapidis durissimi purpureum colorem suppeditantis, cujus duritiem vincere docuit Franciscus del Tadda Florentinus, quemadmodum e Bulingero de Pictura et 'fatuar, l. 11. c. 7. notavit Th. I. ab Almeloveen st. I. Cn. p - 37. Porphyrio, πορφυρίων, vocatur avis quaedam; circa fluvios degeiiS, coerulea, longiS cruribus, & rostro purpureo praedita, cujus descriptionem cum usu in cibo, & aliis, vide apud Aldrov. l. 2o. Ornithol. c. 2 8. Porraceus, πρασοειδὴς. Prasinus, dicitur de omni eo, quod colorem porri viridem refert, v.g. bilis porracea. Gal. l. z. de temper, c, 6. & alibi i c. 5. in 6. Epid. t. 14. Excrementa alvi porracea, c. 2. in Progn. t. 23. Vomitus porracei, d. l. t. 39. Vide Foës. p. yt.6. Porrifigi, Ital. nomen, idem significans, quod Ficus, sive tumores, in quos cristae neglectae degenerant, Alex. Massarius l. 3. P. M. C. 24. Porrigo, idem, quod Furfuratio. Vide Furfur. Porrus, Porrum, Fallopio de Tum. p. n. C. 24. dicitur species Verrucae, quae habet quasdam radices ati extra, ad similitudinem porrorum, & ita minutim fixa, Forest. 1. 4. Cltir. Obs. Io. in Scltol. Meminit & aliquoties Paracels. infcript. Chirurg, praeferrim vero de ulcerib. &c. cap. 61. vulgo Oculus Gallinae Germ. dicitur. Adde Walth. Sylv, Med. p. 1513. Porta, πύλη, vel etiam pluraliter Portae, πύλαι, dicitur de hepatis parte sima, ubi duae parvae sunt protuberandae, quas Portas dixerunt, credentes, per eas omnem chylum, pro sanguificatione, in hepar deferri, verum hodieque fere exoleyit haec de chyli ad hepar transitu hypothefis. Vena quoque ibidem exorta, & per viscera abdominis dispersa Vena Portae propterea vocatur. Vide Linden. I. 2. Med. Physiol. c. 5. §.8S.seqq. Barthol. 1. 1. cap. 14. Porta quoque sumitur pro vulva, Rols. de paru gen. P. II. c. 33- De Chymicis poriis, h. e. operationibus propriis, in negotio Lapidis Philosophici, lege Libav. T. II. Op. p. 131. Portatile, in sacco Acetum quid sit, vide supra in Acetum. Portaulis Pharmacotheca quid sit, praedictum in Pharmacotheca. Venduntur vero tales in urbibus, oppidis & pagis, repletae quidem aquis, si Diis placet, pretiosis, balsamis, oleis, verum aquae plerumque nihil aliud sunt quam spiritus vini colore aliquo tincti, quemadmodum & olea, unde viliori pretio comparari possunt, atque ita emptores decipiuntur, & quidem merito; quia decipi volunt. Portonarium, vocatur nonnullis primum intellinorum, quod alias duodenum dicitur. /. de Ancu. vivor. inter spurios Gal. verum nomen hoc potius competit orificio ventriculi dextro; siquidem respondet Graeco πυλωρός, i. e. Janitor. In qua significatione etiam sumitur in Avicennae scriptiS Latine redditis l. }.san. 16. tr. t. c. I. Porus, πόρος, i. e. Meatus. Vide Meatus. Posca, item Pusca, ὀξύκρατον. Vide Oxycraton. Posis, πόσις, Posto. Vide Poma. Positio, θέσις. Vide Situs : Thesis. Dicitur & Positura; Posset à posset, Posseticus liquor Anglis est Lac calidum coagulatum, serum cerevisiatum, estqve potio Anglis usitata valde par rapotu à la Medecine, s. pro vehiculo medicamenti, communicante mihi hanc expositionem Max. Reverendo & Excell. D. Christoph. Wegleitero, S. Theologiae Pros. P. celeberrimo, Anglicae linguae peritissimo. Postapparens, ἐπιφαινόμενος, vide Epiphænomenos. Postbrachiale, μετακάρπιον, t Vide Metacarpion. Postcoenium, ἐπίδειπνον, h. e, secundaria ccena. Dieter. n. 310. Posthe, πόσθη, Latin. Praeputium vocatur, glandis in pene tegumentum t cujus extremitas Judaeis & Tureis circumciditur. Bartholin. /ib. 1. Anat. c. 24. Praeputium cancro correptum à concubitu cum uxore menstruata refert Rhodius cent. III. Obs. Posthia, ποσθία, idem, quod κριθὴ. Hordeolum : Vide Crithe. Posthumus, ποσθοῦμος, ὀψίγονος, dicitur, qui patre mortuo narus est, Theopbil. Paraphrasi Gr. Instit. Jur. l. r.stt. 13. §. 4. p. m. I27. An vero undecimo vel duodecimo mense nati inter posthumos referendi sint, videatur Roder. à Castro lAV. de Nat. mul.c.i.p.m. I7 8. & Ρ. Amrnan. Irenic. p. 77.seqq. Postis, φλιὰ. Vide Phlia. Postpositio, τὸ ὑστερίζειν, dicitur reditus paroXysini, in febribus intermittentibus, tardior : & opponitur Anticipationi : estque specleS ἐπιδοτέως, & signum, caeteris paribus. declinationis, vel remissionis morbi. Gal. l. I. de Cris. c. 4. Forest. I. 3. Obs. z6. Schol. Ita & Menstrua postposita Gr. ὑστορητκὰ vocat Ρ. Μ. de Calderia, eo, quod repetant per tardiora intervalla, quam statui naturali hujus individui conveniat, & opponit Anticipans, sive Antevertentibus, Tom.IV. Op.set08.seqq. vide Anticipans. Potabilis, πότιμος, ποτὸς, πόσιμος, dicitur de omni eo, quod per os hauriri debet. Ruland. & lohns. in Lex. vel, quod poculis porrigitur, liquidum, Libav. S, A. Ch, lib, i. c. t.seqq, ubi Magisteria potabilium describuntur. Potabilia ad generationem Tartari facere, aliquoties scripsit Paracels. in scriptis suis, praesertim in Paramiro, & Paragrano. Loca quaerantur in Indice. De Auri potabilis variis descriptionibus vide Schroder. lib. q. c. 8. Fr. Hofmsnn. in Clav. ad st. I. Sunt, qui etiam plane negant. Nos litem non facimus nostram. Mars potabilis triplici processo juxta Carol. de Maëts proponitur à Morley in Collect. Chym. Leid. c. 256. Ferri potabilis Willis. descriptio legatur in lunken. Lex. Ch. Ph. P. I. p. n 6. Potasch, etsi vernaculum, usurpatur tamen à Latinis autoribus, significat vero sal lixivum per calcinationem extractum, vel sal volatile habens affinitatem cum priori. G.Thomson. in explicatione terminorum Artis praemissu Acui Magneticae. Potentia, Potestas, δύναμις : Vide Dynamis. Poterium, ποτήριον, nomen Malagmatis gemini abforbentis humores hydropicorum, apud Gal. l. 9. de C. Μ. S, L. O 3. mox. inprin. Potimos, πότιμος, vide Potabilis. Potio, πόσις, πόμα, Potus. Vide Poma. Potos, ποτὸς, adjective, idem, quod πότιμος. Potabilis, de quo p. a. Substantive veto apud Hippocr. compotationem & convivium l, 1. Epid.s. 3. t. 19. et I. 5. XXX. 2o. Poust dicitur Indis opii species vilior ex foliis & stolonibus papaveris excocta, docente Bontio in cap. 4. Garciae ab Orto, allegante D. D. Heigelio Medico ordinario Ratisbonensi i» Differt, sua Inaugur. de Opio c. 1. Practica, πρακτικὴ, dicitur vel Artis Medicae exercitium , vel aurorum scripta, quae continent descriptionem & modi & materiae faciendi Medicinam, qua pro conservanda, qua pro recuperanda sanitate. Opponitur Theorestcae Medicinae, quae tradit praecepta Attis & fundamenta, prius addiscenda, antequam ad artis exercitium quis sese accingere cupit. Practicus quoque dicitur Medicus, qua curans, qua conservans sanitatem. Theoreucus vero proprie est Professor, qui docet praecepta. Praefupponit igitur Practica studium Theoreticum : nec bonus dici poterit Practicus, nisi prius fuerit bonus Theoreticus. Dogrn. Med. Gen. in praelimin. dogm. 8.p. 9, Io. Dicitur saepe & Praxis Medica. Utrumque vocabulum applicarunt & Spagyrici labori lapidis Philosophici ; uti videte est in Iheatr. Chym. Vol. IV. p. 2. et alibi. Præbium, idem, quod Dosis, sive quantitas medicamenti, quae una vice offertur. Ita sumitur à D. D. Wedelio Opiolog. l. I.sces. 2. c. 9. p. 75. quamvis legisse me quoque alibi meminerim, usurpatum fuisse hoc nomen pro vehiculo alterius medicamenti. Praecautrix, προφυλακτικὴ, vide Præservatio. Præcedens, προηγουμένη, idem quod Antecedens. Vide Causa Proëgumene. Praeceptum, παραγγελία. Vide Parangelia. Praecipitantia dicuntur Medicamenta sanguinis fervorem & nictum inordinatum sedantia, acidum corrigendo, & absorbendo ; Pertinent inter diaphoretica, ne quibus supra suo loco dictum fuit. Os saepiae Praecipitans magnum à nonnullis vocatum fuit. Lang vero Pulverem compositum hoc Epitheto exornavit. Praecipitatio, dicitur operatio Chymica, ad σύγκρισιν vel coagulationem pertinens; per quam soluta corpora in praeceps aguntur & demittuntur. Sumitur vel generaliter, pro quavis folutorum ex menstruis suis repercussione : eaque est cum spontanea, quando impraegnatum menstruum, nullo addito alio motore, demittit calcem, v. g. spiritus Vitr.ioli Philofophicus, vel Phlegma Vitrioli vulgare solvenS corallia, margaritas, oculos cancrorum ; tuni violenta, cum affundendo alium liquorem, solutum petit sundum’ Vel specialiter pro praecipitatione Mercurii, qua per aquas fixatorias & gradatorias liquabilitas Mercurii sistitur, & ex menstruo suo praecipitatur; unde & καὶ ἐξοχὰν Praecipitatus, vel Praecipitatum dicitur, qaamviS pulviS ille ruber Mercurialis, qui vulgo Praecipitati nomine venit, nihil minus sit, quam Praecipitatum : cum fiat evaporatione potius menstrui solventis ad siccitatem. Plura Vide apud Libav. i. 4. S. A. Chym. fere per totum. Alchym, Pharmac. cap. 36. Rolfink. Chym. l. 2. c.4. Fr. Hofm. in Clav. ad Schrod. p. 93. 94. Rul. & lohns. in Lex. Aliquando etiam Pathologice Praecipitatio accipitur pro Procidentia. Ita Praecipitatio Matricis legitur apud Valulc. de Tdrant. libr. 6. cap. II. Philon. Pharmacop.pag. m. 668. Praecisio, περιαίρεσις, rectius circumcisio, est operatio chirurgica, quae adhibetur in alis, inguinibus, natibus, & ano. Galen. Introduct. cap. 18. Praecocia, πραικόκκια, in specie dicuntur fructus quidam, sive species madorum Armeniacorum; ita dicta à maturitate, qua Persica & Armeniaca alia antecellunt, ut & bonitate; de quibus Galen. l. i. de al. fac. c. 2o. Jul. Alex. l. Io. Sal. c. 6. Praecognitio, πρόγνωσις, idem, quod Praenotio, dicitur pars Semiologiae, qua conllat Medico ds futuro eventu, in utroque statu sanitatis & morbi; quamvis communiter saltem de praenotione futuri eventus aegrorum acceperint DoctoreS, Fit vero per certa signa prognostica, προγνωστικὰ dicta, quae in homine futuras res denunclaot, qua secundum, qua praeter naturam; nec sunt alia realiter à diagnosticis, sed saltem modo considerandi distinguuntur. Plura vide apud lnstitutiotiistas, inprimis vero in nostris Dogmat, Med. Gen. Part. III. c. I.c. 5. et 6. Paracell. etiam barbare vocat Prognosticationem. Differt à Praedictione, eresesueuc dicta, quando verbis vel scriptura indicatur id, quod fcimus de futuro eventu; quae non iemper est adeo necessaria, uti praenotio. Lind. Ex. XV. §. I49. Præcordia, φρένες. Vide Phrenes. Gal. l. 6. de Hipp. & Pl. decr. c. 9. A Cclso tamen latius accipi videtur, pro Hypochondriis, aut pro eo, quod utrique hypochondrio interjacet, Bartholin. i. 1. Anat. in procem. & LindetI. Ex. 9. §. 3 5. Praecursores Paracelfo dicuntur accidentia & signa futuri, vel imminentis morbi, l. z. de Tartar. tract. c. 2. in Annotat. Præcustodia, προφύλαξις, idem, quod Præservatio. Prædebilitati, προαπαυδήσαντες, προεξαδινατήσαντες. Vide Proapaudesantes. Prædestinatio, terminus Paracelso frequentissimus t & significat idem, quod Fatum; de quo supra, in FA. videlicet imperscrutabilem necessitatem, & termi.ium fatalem alioujus rei, Deo soli cognitum. P.ramir. Tract. 3.C. 6, seqq. & alibi passim. Praedictio, πρόῤῥησις, προδιαγόρευσις ; dicitur praenouo Medici, verbiS vel scriptura patefacta. Vide Praenotio. Eit quandoque necessaria ad conciliandam fiduciam aegri. Lind. Ex. XV. §. a.seqq. Dieter. n.7I9. Prædivinatio, προθεσμία, idem, quod Divinatio, Prædictio. Gal. l. de consl. medic. c. 18. Praefatio, προοίμιον, est operis vel scripti alicujus praeparatorium, quandoque necessarium. Gal. c. I. prognosi, t. r, Lind. Ex. XV. §. Io, Præfocatio, πνὶξ, idem, quod, Suffocatio: & dicitur de uterina suffocatione. Vide Hystericos. Praefurnium dicitur pars foci anteiior, & exierlor, per quam carbones injiciuntur. Legitur apud Clue Meretti Not. in Neri Artem vitrar. praes, p. 272. Prægnans, κυμὰς, ἐγκύμων, idem quod Gravida foetum in utero gerens, vide Cymas, Encymon, Cyesis, Gravida. Prægnatio, idem, quod Imprægnatio : de quo supra, in IM. Legitur in Theatr. Chym. Volum. III. pag - I63. ' Praehumecto, προυγραίνω, Hipp, a.aph.t 3, Jung. Diet. n. 734. Præincipiens, προκαταρκτικὴ, vide Causa, Procatarcticos. Praeludium, terminus Paracelsicus, denotanS vaticinationem influxus, vel virtutis Astralis in homines: & meminit Paramir, lib. 2. de ocig morb. c. 7. et l. de caduco matricis , §. 4. Praelum, item Prelum, πιεστὴρ, πιεστήριον, instrumentum, quo succi exprimuntur, in officinis quoque Pharmaceuticis usitatum. De prelo pro musto, vide Lind. Ex. X. §. 187. Praemaceratio, i. e. maceratio praemissu. Le-t gitur apud Rhod. in Lex. Scrib. esu n. I93. Praemeditatio, προεξευκρίνησις, denotat diligens judicium, & singularem prudentiam Medico necessariam ; non solum in recta applicatione remediorum, praesertim generosorum & evacuantium, quae uti magnifice prodesse, ita & apprime nocere possunt; sed etiam in cognitione & praedictione, circa morbos, instituenda. De qua virtute legatur Dieter. n.722. Lind. JEx.xff.§.59. Verbum προεξευκρινέω legitur apud Hipp. 1. aphor. 2 4. Prænotio, πρόγνωσις. Vide Præcognitio. Præopinatio, προδόξασις, occurrit hoc voca-t bulum Graecum & Latinum apud Galen. comm. t. in Hipp, proirnosis t. 4. quamvis ipse fateatur non esse in usu. Significare veto debet incertam adhuc de morbo ejusque eventu in animo praedicentis Medici praesenfionem. Præparans dicitur partim de vasis, venis & arferiis ad testes & epididymideS excurrentibus, Spermaticis dictis, de quibus videantur Anatomici, v. g. Barthol. l. ι. Anat. c. 21. p. zoz.seqq- partim de mediCaIBentis. Vide Parasceve. Præparatio, Præparatum, Præparans, παρασκευὴ, ὑποπαρασκευὴ. Vide Parasceve. Præpostere, πάρεργον, vide Parergon. Præputium, πόσθη vide Posthe. Præsagium, τὸ προλέγειν, πρόῤῥησις, idem, quOdj Prædictio. Sumitur & pro ipso signo prognostico. Hinc Ruland. Dorn. & Iohns. descripserunt Praesagium, quod sit praecedens aliquod notabile signum rei suturae historiam, eX quo prophetia sumitur quandoque. Praescientia, πρόγνωσις, tleem, quod Praecognitio r Praenouo. Praesens, παρὼν, παρεὼν, quid communiter significet, etiam pueri norunt. In Medicina οἱ παρέοντες, praesentes, qui aegris adsunt, iisque administrant, ex Hippocr, r. aph. ι. Junge Dieter. n.655. Deinde τὰ παρόνστα dicuntur status hominis praesens, sive secundum, sive praeter naturam ; cujus cognitio Medico necessaria, antequam de suturo eventu velit praenoscere. Gal. l. 4. de praes, ex puls. c. 11. et altbi. Praesens auxilium vel remedium dicitur, quod efficax est, & mox juvat. Et, praesenti numine curare, proverbialiter dicitur, derepente, & fere praeter spem, medelam afferre. Keuchen. ad Samon, p. 85. Præsensio, πρόνοια, πρόγνωσις, idem, quod Prænotio Latinis Hippocr. Interpretibus. Gal. in com. 1. ad prognosis t. I. et alibi. Augen. Tom, III. Epistol. & Cons. Medic. l. 3. ep. 9.p. m. 97. Præsepiolum, φατνίον, vide Phatnion, Bothrion. Præservatio, προφυλακὴ, dicitur de ea Medici functione, qua prohibetur aliquid, nefiat, & opponitur curationi, τῷ θεραπείοο. Galen. 2. aph. 2 2. Hinc προφυλαατικὴ, pars Medicinae praefervatoria vocatur, quae à morbo praeservat l.u.meth.medae.t. Est igitur pars τῆς ὑγεει,ῆς : Tuetur enim sanitatem, & providet, humores lentos incidendo, crassos attenuando, multos evacuando, calidos refrigerando, frigidos calefaciendo, mordaces contemperando, (scil. in latitudine sanitatis,) ne morbum gignant, Gorr. Stante lioc principio, ornnino hallucinati sunt, & adhuc hallucinant.ur communiter DoctOres, quo veteres, qua recentiores, quando indicationem praeservatociam etiam in Methodum medendi intrulerunt, earnque caussae remotiori opposuerunt, Gal. Art. medic, cap. p?. Videantur nostra Dogmata Ρ. IV. c. p. dogm. 4. p. 484. seqq. Ita erravit quoque Lind. Ex. XIII. §.342. quandopraefervauonem indicationem morbi lientis, seu, quod in idem recidit, cautae jam agere incipitntis, esse dixit. Rectius vero Helmont. scribit: Praeservatio est futuri praecautio, tr. de Lithias c. 7. n. 2I. Praeservastva remedia dicuntur, quae vitam à suis inimicis & cotruptionibus defendunt. Dorn.Rul. & Iohns.scil.prohibendo, ne infestent. Praesu vativum summum Philosophicum dicitur Lapis PhilosI - phicus : & has habere qualitates debet, non ut ratione odoris, aut similis cujusclam qualitatis, sed ratione caloris naturalis confortet & praeservet; quod si non fit, res inanis est Theatr. Th. Vol. VI. p. 69o. Præsidium, βοήθημα, idem, quod Auxilium, Remedium, Indicatum. Occurrit passim apud autcreS Latinos veteres & recentioreS. Praestigiae, Praestigiatura, γοήτεια, μαγγανεία, est Diabolica medendi ratio, quae omnino abesse debet t .qualis est vetularum, sagarum; quam & Gal. I. 6. de S. Fac. in princ. rejecit. Jung. Dieter. n. 683. Non utatur talibus rationalis Medicus, aut Dogmaticus, Galeni exemplum iecutuS, infamiam, atque artis dehonestjamentum veritus, ideo, quod ratione nixum Medicum omnino dedeceant talia; qui, quae methodo & recta ratione curare potuerit, non aliunde (praesertim à Diabolo ) ad ea auxilium quaerat. Jul. Alex. Not. ad Gal. l. 9. de S. Fac. cap. de Butyro. Pseudo - Chymici quoque sunt praestigiatores & impostores t qualem Guibertum fuisse, fcribit Libav. T. III. Oper.su 233. Præter, παρὰ, vide Para. Praeteritus, ’ προγεγονὼς, quid significet, ex Grammatica constat. Praetentorum cognitio dicitur Gal. notitia caufarum, quae morbos inducunt, 1. 4. de praes, ex puls. c. II. Enimvero nimis stticte accipit; cum & praeterita, in llatu secundum naturam, Medico sint ob.lervanda, in Methodo ὑγεεινῷ. Signa praetenta docet pars Semiologiae ἀναμνηστιπὴ, sive rememorauva, ad diagnosin pertinens. Praetextus, πρόφασις, dicitur causa evidens, procatarctica , & quidem Hipp, vera, quae occasionem praebet, & dispositionem in corpore inducit, sive inclinationem. Hipp. 2. aph. 41. Gr 3. aph. I2. aliquando tamen & causam fictam, vel simulatam notat. Galen. c. 2. defract.L 6x. & 3. t. 46. Junge Foëspitg.539. Dieter. n. 736. Prævideo, idem significat, quod Prænosco, Prædico. In qua significatione sumfit Cels. Martinengus tr. de providendis morborum eventbus. Pragma, πράγμα, vocabulum, pro varia rerum, de quibus ufurpatur, natura variis gaudet significationibus. Ita omnem aegri statum, quae in rem ejus peraguntur, denotat, Prognost.s. I. t. 2. Omnes res & negotia, lib. I. de morb. mul, XXXII, 13. Significat etiam rem vel negotium, de quo impraesentiarum quaeritur, & circa quod vers.amur, institutum ; 2. de R. V. I. A. t. 40. I. de Steril. XI. 4. Plura vide apud Foës. Oec. pag. itA syi - Pramnios, πράμνιος, epitheton vini nigri & austeri apud Hlpp. 1.2. de morb.mul.LXlX. 1. et LXXVI. 8. adde Foës. pag. 526. Linden. Ex. X. §. 100. ros. Prandium, ἄριστον, vide Ariston. Plura vide apud Jul. Alex. & alios, qui de re cibaria scripserunt. Prasia, πρασιὰ, significat areolam in hortis, torum guadrapgulaiem, vel alterius figurae, oleribus serendla dicatam. C. Hofmann. C, de V, P. n, Prasinum viride, flos aexisl Prasinus, πράσινος, idem, quod Porraceus. Vide in PO. Prasis, Rul. dicitur Creta viridis. Idem fortassis., quod Prassius. Prasoides, πρασοειδὴς, vide Porraceus. Prassius, πράσσιος, nomen lapidis, vel gemmae viridantis, vilioris turbae. Smaragdi Domus, vel palatium dictae; quia hic in illa, veluti inclusus, repentur. Vide Chiocc. Mus s. 3. p. 2 I 7. Pravus, φαῦλος, idem, quod Vitiosus. Vide Phaulos, Poneros. Praxis, πρᾶξις, proprie actionem, & quidem Medicam, hoc loco significat. Sumitur vero communiter pro Practica, de quo vocale paulo superius. Prays, πραὺς, Ion. πρηὺς, mitis, remissior. Dicitur de morbis minoribus, v. g. febres πρήεες leguntur apud Hippocr, l. 1. Epid. s. 2. t. 4I. et l. 6. s. t.t. iy. Suntque eae, quae non stipatae sunt vehementioribus symptomatibus. Adde Foës, p 527. Fere idcrn significat, quod ἐυήθῆς, benignus vel boni moris. Comparativus πρηύτρρος, sive πραυτέρος, legitur 4. aph, I7. Dieter. n. 717. Preces, Precatio, προσευχὴ, αἴτησις, & hoc vocabulum merito ad Medicinam referimus; siquidem & precibus, 8i venerationi assiduae locus esse debet apud Medicum, pro obtinenda Divina praesentia & providentia in rebus Medicis, ad gloriam ejus nominis, ad honorem artis ab ipsa creatae, & ad salutem denique, ejus opera utentis, aegri, verbIS elegantissimiS Linden. Ex. III. §. 6. Prehensio, κατάληψις, Sylvio dicitur pro Catalepsis , Dolaeus Encyclopaed. l. 1. C. 7. § . I.p. 95. Vide Catalepsis. Premnon, πρέμνον, proprie stirpem, stipitem Se truncum significat. Polluci tamen extremitatem albi in oculo vocari πρέμνον, vult Gorr. in des. Prenes, πρηνὲς, dicitur Hippocr, quod ad terram reclinat. Gal. in Exeg. voc. Hipp. Gorr. Locus elt apud Hipp. 1. defract. t. 3. Vide Foës. p. 527. Presbyteros, πρεσβύτερος, comparativus est vocab. sequentis, significans seniorem. Verum non setnper de senibus sumitur, sed iaepe etiam respective applicatur aliis aetate grandioribus, quam prius fuerant. Ita foetus grandior dicitur πρεσβύπρος, aph. Ii pueri grandiores, 3. aph. 26. adulti, d. l. aph. 27. Vide Dieter. n. 3 i 5. Presbytes, πρεσβύτης, senex, vel idem, quod γέρων, senex, vel saltem gradu differens, ita ut πρεσβύται dicantur in primo seilo constituti; γεράνπς vero in extremo. Legitur apud Hippocr. 2. aphor. 39. et 3. aphor. 31, Jungatur Foës. Oec. p. 517. & Dieter. n. 3 I 6. Presis, Presma, πρῆσις, πρῆσμα, Gal. exponit in Exeg. dict, Hipp, per ἐμφύσησιν, inflationem i & approbat Foës. p. 3. et 527. Enimvero non video; quomodo cum verbi origine quadret. Descendit enim à πρήθει, quod significat incendo, inflammo ; ut ita potius inflammationem significare deberet; quae etiam notatio tribuitur in LexiciS, nisi fortassis respexerit Gal. ad effectum ; quod inflammatio, vel incensio in cute etiam bullas & vesicaS excitet. Presmuchum, Presmukis, id est, Ceruffa. Rul. & lohns. Pressorium, idem quod Prælum, torcular, piestron. Dorn. Rul. & lohns. «  Pressura, θλίψις, idem, quod Compressio. Ita θλίψις στομάχου, pressura Stomachi, sive compressio, legitur apud Gal. de puls, ad tyrones, à copia molesta affumtorum alimentorum. Pressura gentium dicitur Paracelso, morbum quoque comprehendere Gallicum, l. 3. Chirurg. magnae c.a.sin. Pressus etiam faepe ponitur pro impresfus. Vide Rhod. in Lexic. Scribon. pag. 4’-7. Prester, πρηστὴρ, aequivocum est. Vel enim significat partem oculi exteriorem, quae, per iram incenfit, tumensque inflatur, ut autor elt Pollux, notante Gorraeo, Vel est nomen serpentis venenosi, cujus descriptio habetur apud Aldrov. I. de Serpo & Dracon. c. 8. Vocatur aliaS Dipsas, quod venenum ejus igneum intolerabilem sitim excitet. Pretiosus, τίμιος, ἔντιμος, à Pretium, τιμὴ, dicitur de naateria Medica, quae, vel ob raritatem, vel Ob efficaciam singularem, carior habetur. Ita Lapides pretiosi vocantur Gemmae, ad differentiam minus pretiosorum. Utrorumque Catalogum vide apud Schroder. /. 3. c. 4.seqq. Priapiscos, πριάπισκος, vocatur tignum parvum in medio scamno Hippocratico insertum, octo fere digitorum, magna ex parte rotundum. Vocatur & στόλισιοος, & σιοαλμὸς. Gorr. in desinit. Πριάπισνοος quoque dicitur linamentum, in penis formam redactum. Passario refpondens, vel Turunda major, apud AEginet. 1. 3. c. 24. circa sin. Priapismus, πριαπισμὸς, Lat. Tentigo, est auctio pudendi virilis, stabilis, in longitudinem ac Orbem tumefacti, citra rei Venereae appetentiam, Gal. l, 9. de C. M. S. L. c. 9. à flatuosb spiritu I. 14. Meth. Med, c. 7. nullo praesente stimulo ad libidinem, aut desiderio coitus ; ut qtiihuldatn accidere consuevit, ducta denominatione à Priapo. Nam hunc, ut cui suapte natura hujusmodi coleS esfet, ita finxerunt, atque pictura descripserunt homir.es. l. 6. de Loc. Aff. cap. 6. Addit Aëtius, dolores inde moveri, quales esse in tetano solent; quod inflatum distentumque pudendum, convulsionis modo, afficiatur. Scribit etiam, qui sic laborant, cito perire inflatos, & frigidum sudantes, nisi illico auxil.um eis adleratur. Fit hic morbus à flatu vaporoio, cavernosum penis nervum distendente, &c. Haec Gorr. & Cultellus. Quibus libet addere paulo accuratiorem descriptionem : Priapismus est con- vulsio particularis, vel rigiditas convulsiva penis, absque stimulo ad libidinem vel coitum, proveniens à spiritibus spuriis & flatuosis, spongiosis nervosi corporis meatus Occupantibus & distendentibus. Vocatur & σατυρίασις, Satyriasis, vel σατυριασμὸς, à Satyris, quibus etiam rigida genitalia tribuuntur t quamvis alii hoc nomen inexplebili coeundi cupiditati, penem excitanti, competere doceant. Habet & hoc vocabulum alias significationes. Vide infra Satyriasis. De Priapismo Monachorum, in coitu cum moniali defunctorum, vide Dieter. Iatr, p. 1116. Priapolithus, πριαπόλιθος, nomen lapidis à Petro Borello impositi, qualeS reperiuntur juxta urbem Callrenfem, subalbi, rotundi oblongi, figuram penis & quandoque vulvae habenteS, aliquando etiam, sed rarius testiculis instructi sunt & glande, in medio vero eorum percurrit vena crystalli purissimi, adeo ut totus lapis veluti cepa cuticulis variis constructus .videatur. Alii sunt recti, alii incurvi, alii etiam canerosi & erosi tanquam veneno Venereo observantur. Existimat dictus Autor, vim habere forsan ob signaturam adversus morbos genitalium & venereos. Histor. & Obs. Medico-Phys. cent. III. obs. 8 5. Priapus, πριάπος, non modo nomen est Deasiri gentilium, magno mutone praediti ; sed & ipse Penis hoc nomine indignatur, Rols. de part. gen. P. I. c. 43. EplI. N. C. An. III. O. 2o. Priapi cervini, in pulverem redacti, meminit Libav. S. A. Chym, l. 4. cap. 28. Primates dicuntur corpora fallacia, nobis ab astris ob oculos posita; de quibus Paracelsus in expos. prima super Matthaeum c. 14. fusius disserit. Dicitur alias Prumalia. Dorn. in dict. Paracels. Rul. Primitiae vocantur aqua puerperii, quae ordi*narie ante foetus exclusionem profunditur. Blas. Med. Un. p. q6e. 460. Primitivum, est idem, quod Procatarcticum, diciturque de illa caussa remota προκαταρκτικῇ. Primogenius, Primogenitus, πρωτόγονος, ἀρχήγονος, dicitur vel de eo, quod origine primum est; ita calidum nativum dicitur ἀρχὰγονον, Gal, adv. Lycum, cap. 7. Ita filius natu primus dicitur Primogenitus. Vel idem est, quod similaris, ὁμοιομερὴς, i. quod an. nor. seq. temp, corp. c. 3. Vide Homœomeres. Primores Dentes, i. e. anteriores, vocantur Incisorii. Barthol. Hpjtil. 4. c. I3. p. 73 i. Primus, πρῶτος, quid significet, & pueriS.notum else debet t quamvis diversas quoque admittat significationes; uti patet ex Galen. i. 2. de H. & Pl, decr. c. 8. Aliquando primum idem, quod simplex l. j. meth. med. c. Io. Vel Similare, de Ttff. morb. cap. 3. Prima materia Helmontio est Aqua, tr. Latex humor. negl, n. 45. De prima materia Lapidis Philosophici vide Carmen vernaculum, additum scripto Fr. Basilii Valentuli de Lapide Philosophorum : ubi vocat Duplicem Mercurium. Primum movens in naturalibus est Spiritus mundi vegetativus, Th. Chym. Vol. 12. p, 105. Primae quid sint, vide Via. Princeps, ἀρχὸς, dicitur intestinum rectum, vide Archos. Galen. de vttlv. dissect. c. r. Principes quoque dies vocantur perfecte Critici. Blancard. in Lex. Principium, ἀρχὴ, idem, quod Initium. Vide supra IN. In Medicina magna disceptatio Occurrit circa principium morbi, de quo non inter fe conveIIiunt; verum recte distinctionem tradidit Dieter. docens, Principium morbi esse duplex : Aliud indivisibile , & momentaneum, sineque ulla latitudine : estque punctum temporis, in quo cepit aegrotare homo. Alterum cum latitudine, quodque aliquot horarum, quandoque & dierum spatio pro morbi conditione, brevioriS vel longioris, determinatur. Iatr. n. to9. no. Primum rarissime notari potest à Medicis : & optandum esset, ut de secundo saltem possent esse certiores. Nobis placuit, hanc dare descriptionem: Principium morbi est, quando morbus animadvertitur, per aliqua symptomata. Dogm. Med. Gen. P. II. c. 6. d. Io. p. Iro. De principiis corporum naturalium hodicque inter Physicos & ChymicoS magnus quoque adhuc est dissensus. In genere describuntur; e quibus primis res in quolibet mistorum genere est facta, quae quia insunt, & jam certam naturam sibi substratam liabent, in qua vigeant, & cum qua educi possunt, Alia sunt simpliciter prima t alia in quovis genere prima, & illis analoga. Rul. & Iohns. in Lex. Verum Schroder. paulo distinctius principia tractavit, distinguens inter Principia constituentia , quae ipsam rem constituunt t quorum duo esse dicit t Spiritum & corpus: illud formale; hoc materiale : quibus addidit tertium, Ignem t & inter Principia cognitionis, quae etiam duo habentur apud Hermeticos, Lumen Naturae & Gratiae, ί. I. c. 5. Adde Fr. HofnIann. in Clav. ad h. l. Chymicorum alii tria numerant, Salem, Sulphur, & Mercttcium : alii plura. Spiritum Terram addentes. Videantur Theatr. Chymici Volumina , & quaeratur hoc vocab. in Indice : ut & Libavii Opera. Nobis enim nec licet, nec libet esse prolixiores. Principia quoque corporum, olim instrumentalia vocata, fuisse Cerebrum, Cor, Hepar, scripsit Jul. Alex. not. ad Gal. l. 6. meth. med. c. 2. vide Initium. Prion, πρίων, vide Serra. Prionodes, πριονώδης, serrauy. Lind. Ex, XI. § . 67. item πριονοειδὴς, serraesinrmastnabens, qualis dicitur ossium commissura quaedam apud Fallop. in Obs. Anatom. Tom. I. Oper.p. 361. Priscus, παλαιὸς, idem, quod Vetus, antiquus : vide Palæos. Prisis, πρίσις, proprie serrationem, sive sectionem serra factam significat, à πρίω, serra seco, Im-t proprie vero stridor dentium dicitur Hippocr, πρίσις & πρὶειν, I. Prognosi, t, 21. Gal. in comnt. ad h. i. Alias πρίσις quoque vocatur terebratio, vel perfrratio, terebra aut trepano facta, de vuln. c. IX. 5. 6. ut & terebra vocatur πρίων, d.I. ΧΧΠΧ.9. quae alias τρύπανο, eidem quoque appellatur, d. l. XXV. 4. Vide Foëli p. 527. Prisma, πρίσμα, vide Scobs. Privatus, ἴδιος, dicitur Physiologice de partibus , quarum functio immediate & primo cedit in commodum partium publicarum. Dogm M. Gen. P. tr. c. 2. d. 9. p. 29. Patholog. de Morbis, qui dicuntur σποράόσὲ, σποραδίκοὶ. Vide Sporades. Proacmazo, προακμάζω, signficat existo in aetate ante vigorem, & denotat adolescentiam, vel juventutem , legiturque apud Hippocr. Coac. t. 635. Vide Foës. OSc. p. 527. Proaeresis, προαίρεσις, est terminus proprie Philosophicus ; cujus significatio ex Ethicis petenda. Ab Hippocr, tribuitur Lachrymis voluntariis, sive quae scientibus nobis, & volentibus profluunt, 4. aph. 52. quibus opponuntur lachryrnae involuntariae, ἀπροαιρέτως vel μὴ κατὰ προαίρεσιν fluentes, non ex dolore, aut ob mcestitianI, led ratione morbi acuti. Vide Dieter. n. 7 i 8. Proagogeia, Proagogos, προαγωγεία, προαγωγὸς, illud significat omnem illegitimam, amoribusque licitis non conciliatam productionem maris ad foeminam, vel fosminae ad marem : uno vetbO, Lenocinium  : hoc ipsum productorem, vel Lenonem. Lind. Ex. IX. 5. 22. Proagoreusis, προαγόρευσις, vel προδιαγόρευσις, Prædictionem significat, 2, aphor. 19. & προαγορεύων fidair praedicens : I. Prognosi, t. 4. Junge Diet. n.7I9. idem, quod πρόῤῥησις. Proapaudesantes, προαπαυδήσαντες, iidem * sunt, qui προεξαδυνατήσαντες, h. e. praedebtlitati, quorum vires à priori morbo sunt nimis fractae. Illud legitur I. Prorrliet, s. I. t. 8. & προεξαδινατὴσωνπς, Coac, s. Ioo. Jung. Erot. Onom.p. Së.f. & 87. a. b. Proauxes, προαυξὴς, provectior, adttldor, & qui paulo amplius increvit. De pueris legitur apud Hipp, 4. de arstc. t. 4. adde Gal. in comm. ad h. l. Foës. d. l. Et προικύξησις dicitur corporis auctae moles, 1. 2. .Epid. s. I. 67. Lat. dicitur praeproperum incrementum corporis. Probatio, βάσανος, βασανισμὸς, vide Basanismos. Probaton, πρόβατον, idem, quod οῒς, id est, Ovis, vide Ois. Problema, πρόβλημα, aequivocum est: Proprie significat Objectaculum, vel obicem : quo aliquid retinetur, aut quod obtenditur. In qua significatione legitur apud Hippocr, l. de nat. mul. LXII. 4. et l. t. de morb. mul. XXXVI. 3. Jung. Foës. p. 528. Improprie notat quaestionem dubiam, sive quae in utramque partem Ventilari potest. Horum tria genera Aristotelem statuisse., quorum alia solutionem, alia supplicium, alia sensum postularunt, testatur Gal. /. 8. de V. P. c. 3. in princ. Pnblemaucum Ens vocatur Ratio, ab Helmont. tr. Venatio Scientiar. n. 27. Probole, προβολὴ, dicjtur prominentia quaedam, vel eminentia alicujus partis, Hipp. 1. de arstc. t. 27. & l. de vttln. cap. l. 2. adde Foës. d. l. Proboscis, προβοσκὶς, προνομαῖα, dicitur pars oblonga, flexilis, in Elephante eo loco, ubi est nasus, & utitur ea loco manus. Gal. l. 17. de V. P. c. 2. Junge C. Hofm. in not. ad h. l. n- t 126. vide Elephas. Probuleuomenos, προβουλευόμενος, non solum dicitur praenoscens; sed etiam, qui praemeditate deliberat prius, aut perpendit. Hipp. 1. Progn. t. 4. Procatarcticos, προκαταρκτικὸς, terminus receptissittius in Medicina, etiam Latina, & dicitur de Caussis. Verum interdum confundi cum προηγου- sinrp, patet ex Foësio, & aliis. Latine dici posset Praeincipiens. Proprie dicitur de Caussis externis & remotis, qua sanitatis, qua morborum ; & comprehendit non solum res non naturales, verum etiam omnia alia vel contingentia, vel etiam violenta, & fortuita, quae ansam dare possunt ad sanitatis, vel morbi generationem. Dicuntur & προκατάρχοντα άιπα, aliis προφάσιις, occasiones vocantur, Vide Dogm. nostra P. I. c. 6. p.yl.seq. & P. II. c. 8.p. i! p. seqq. Procella, Procellosus, λαίλαψ. Vide Lælaps. Procephalos, προκέφαλος, idem, quod μακροκέφαλος, Lat. Capito Linden. Ex. XI. § .38. vide Capito, Macrocephalos. Proceritas, μακρότης, Procerus, μακρὸς, proprie dicitur de statura hominiS, quoad longitudinem, & quidem majorem.. Processus est aequivocum apud Latinos. In Anatomicis notat prominentiam ossis continuam, & ita partem illius Ossis, in quo protuberat, Gr. dicitur ἀπὸ- φυσις. Vide Apophysis. In Chymicis vero significat laborem aliquem, vel operationem Chyrnicam integram, & e multis operationibus constantem. Ita 'processus ad Lapidem Philosophicum Paracelfi. Th. Ch. Vol. I.p. xqt. seqq. Procheilon, πρόχειλον, vide Prolabia. Procheimasis, προχείμασις, Plinio dicitur prae- cedens tempestatum significatio, /. I8. II. N. cap. 25. in princ. Procheiron, πρόχειρον, q. d. ad manum promptum. Epitheton spiritus, vel spirationis, idem significans, quod μετέωρον, h. e. spirationem expeditam, elatam , sublimem : & legitur apud Hipp. 1. Prorrh.s I, t. 24. et Coac. t. 252. Vocatur & Spintus πρὸς χεῖρα, id est, ad manum, l. 7. Epid. XII. 15. Junge Foes, p. 519. Gorr. Prochoresis, προχώρησις, progressum ad aliquid significat, v, g. πρὸς ἄφοδον, ad alvi secessum. Hippocr, 2. de fract. t. 64. à verbo πριχαρέω . progredior, item commodus sum, accommodatus : quod legitur d. i. t, 62. Foës. p. 540. Prochyma, πρόχυμα, vocatur mustum ; quod siponte, antequam uvae calcentur, exstillat. Dicitur & πρὀτροπος οινος, ἢ cseismfjtss, Protropum, aut Prodromum , fcil. vinum. Linden. Ex. X. §. 176. 177. Procidentia, πρόπτωσις, nomen est generale Pathologicum, denotans morbum in situ vitiato, quando parS quaedam prolabitur extra suum locum genuinum. Ita Procidentia oculi ^rsspinmasc vocatur, quando à causa quadam violenta, ictu, strangulatione, &c. bulbus oculi lede fua dimovetur. Gal. in des. Procidentia ani , quando intestinum rectum extra sedem prominet, cum insigni dolore, proveniens à sphincteris resolutione, vel relaxatione, per causas vel internas, vel externas inducta. Vide Foreft. l. 23. Obs. 1. et 2. Aquapend, in Oper. Chirurg. Procidentia uteri est ejuidem extra locum suum descensus & prorulnentia, etiam à ligamentorum soluta unitate, aut paralysi oborta, IonstOn. Syntagm. libr. y.Nosococom, tit.n. c. 2. art. y.p.rn. 1040. Bartholin. l. I. An, c. 2 8. Proclesis, πρόκλησις, dicitur Lat, provocatio, aut invitatio , sensuum ad externa revocatio. Legitur apud Hippocr. I. de Humid. Us. IV. 7. quamvis LirIdem προσιιλήσιες legerit. Verum non est quoad significationem magna inter utrumque vocabulum diversitas, Προπάλησιν proprie advocationem significat; & legitur etiam I. de dec. urit. XII. Io. adde Foës, p. 5’0. Procoelos, πρόκοιλος, idem, quod προγάστωρ, ventrosus, cui venter tumidus prominet & extat altius. Linden. Ex. XI. §. 139. Vocantur à Galen. προγάτορες etiatu μεγαλοκόιλοι, l. I. de Al.sac. c. I. Procondylos, προκόνδυλος, dicitur primus singulorum digitorum articulus  : .quemadmodum medius κὸνδυλος, & ultimus μετακὸνδιλος appellatur. Castelli Gorr. Linden. Med. Pbysiol. l. i. c. 15. §. 9I. Proconia, προκώνια, vocabulum ancipitis significationis. Apud Hippocr, jungitur cum τὰ ἄλφιτα, & notat sucinas recentes, tenues, sive polentas : quas tamen Gal. specialiter de hordeacea, exponit, in Exeg. praeter necessitatem; cum & de tritico usurpaverit recenti Hipp. l. de nat. mul. LIV 3. Vannus per προκώνια intelligit triticum meile inunctum. AliiS est hordeum confractum & contusum cum aromatibus, vide Foes. d. l. & 5 3 I. Procreatio, idem, quod Generatio prolis, γένεσις, παιδοποιΐα, uti pallim ex Autoribus constat. Ita & procreatio metallorum ex sulphure & mercurio legitur, Tlt. Chyrn. Vol. IV. p. 825. Proctos, πρωκτὸς, idem, quod ἀρχὸς, Latin. anus, podex, pars ea per quam ventris excrementa exonerantur. Gorr. vide Anus. Proculus dicitur infans, qui patre peregre abfente editus est. Roder, à Castro i. 4. de nat. mttl. c. 2. p. m. 178. Prodesse, ὠφελέειν, vide Opheleo. Prodigium, τέρας, idem, quod Portentum, rem miraculosam, vel admiratione dignam significat. Paracelsi morbum Gallicum inter alia nomina quoque ap. pellavit Prodigium sceleris, ob gravissima & saepe prodigiosa symptomata, lih. 3. Chir. magn. c. I. Urinam hoc probe attenderent laiciviae dediti porci, hircique, humanam tantum naturam non exuentes ! Prodoxosis, προδόξοσις, vide Præopinatio. Prodromus, πρόδρομος, in genere Lat. dicitur Praecurrens. Specialiter tribuitur vino, vel musto. Vide Prochyma. Prodromi, πρόδρομοι, quoque vocantur venti, qui ab initio Canicularium, sive Syrii exortus, spirantes ex septentrionali plaga aestum solis attemperant; quemadmodum Etesiae ad finem illorum dierum, Gal. c. 3. de hum. t. 13. et c. 3. in 3. Epid. t. fi. Prodromus etiam Pathologice dicitur affectus quidam p. n. alium morbum superventurum indicans : Ita v. g. Vertigo aliquando prodromus dicitur Apoplexiae. Productio apud Latinos ambiguae est significationis. Vel enim fere idem est, quod procreatio, generatio, alicuius rei, sive ille actus, quo res aliqua fit, Gr. φύσις, ἔκφυσις. Dividitur haec productio in nativam, & artificialem. Ad nativam pertinent creatio, generatio, nutritio , cum aliis hic concurrentibus actibus. Productio artificialis pertinet ad Pharmaceuticam. Vide Schroder. lib. 1. cap. 4. seqq. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Ad hanc primam significationem etiam referri debet morbi productio, id est generatio. Productum morbosum materiale requirit remedium. Helmont. tr. Aditus praecluse n. 2. Productio porro idem, quod Prolongatio , Gr. μάκρωσις. Ita Productae haemorrhoides, i. e. prominentes, Scrib. num. 230. Rhod. in Lexic. Scrib. Productio & Productor idem, quod Lenocinium, & Leno. Vide Proagogeia. Productio Caballistica est sictitia, improba, magica, ac diabolica. Libav, Com. IV. p'l64‘ Proecnitroo, προεκνιτρόω, significat prius nitro locum perfrico. Legitur apud Dioscorid, l. 5. C. I. & in remediis Graecis MofchioniS libro de morb. mttl. additis c. ult . Proecregnymae, προεκρήγνυμαι, praerumpo, ante tempus erumpo. Usurpatur vel de anni tempore, v. g. hyeme tempus consuetum antevertente, apud Hippocr, i. I. Ep'td. s. II. t. I. vel de morbis criticis, aut crisin mentientibus morbi mutationibus repentinis, l, de Humor. VII. 16. Vide Foës. p. 529. Proegumene, προηγουμένη, epitheton caussae; qua simitatis, qua morborum, internae, sed latentis. Latine dicitur Antecedens. Differt à proxima in particularibus, loco, & modo considerandi; in universali corporiS constitutione, saltem χέσιι, sive modo considerandi t & ut actus primus à secundo, juxta Philosophos. Legantur nostra Dogm. P. I. c. y.p. yy, feq. Charlton. Ex. IV. Patholog. §. 8. Proexadynatesantes, προεξαδυνατήσαντες, idem, quod προαπαυδήσαντες, prædebilitati, vide Proapaudesantes. Proexeucrineo, προεξευκρινέω, praemeditor, prius probe aliquid perpendo, vide Præmeditatio. Professor, ἐξηγητὴς, διδάσκαλος, in Medicina, vocatur, qul theoremata artis docet, & alios instruit, ut aliquando medicinam rite facere queant. Vide Practica. Paracelfus olim, nimis petulanter, in illos invectiva usias immerito. Tr, de Peste, aliquoties. Tropice etiam Profeffor publicus à TacheniO vocatur Ignis ob communem in Chymia usum explicandi virtutem remediorum latitantem. Proficio proprie est passivae significationi », & notat Juvari. Recte Linden. Proficere est aegrorum, Prodesse Medicorum, Proficit ille, quando in via salutis, sive sanitatis progreditur, ut sentiat, se indies plus piusque ejus boni confequi, ad quod votis omnibus contendit, Ex. Xlll. §. sua.seqq. & 543. seqq- Graece dicitur ώφελέομαι. Sumitur tamen frequenter etiam active, pro Consero, Prosum, Juvo, ώφελετὸ. Scribon. n. 125. et alibi. Vide Lex. Scribon. Rhodii. Ab activa significatione Latinum Prostcuus, χρήσιμος, ξύμφορος, πρόσφορος, id est, utilis, ustim praestans. Dieteridi. n. 590. Profluvium accipitur late & stricte, cum & sine additione materiae effluentis. Generaliter respondet Gr. ῥύσις, ῥοῦς, vel ῥόος, ἐκροὴ. Vide Fluor. Ecroe. Stricte dicitur de fluxu alvi, Graec. διάῤῥοια t Vide Diarrhœa .. Sanguinis, Vide Hæmorrhagia: Seminis , Vide Gonorrhœa: Muliebris, Vide Fluor. Gonorrhœa. Profundus dicitur Carpi Musculus, qui alias Perforans vocatur, quia adhuc (lib perforato delitescit, de quibus vocabulis vide fupra fuo loco. Progastor, προγάστωρ, vide Procœlos. Progerminus Abscessus vocatur à M. A. Severino ille, qui à lenta, corrupta, aut fi mavis semiputri pituita collecta gignitur, quasi dicas ex terra humoris luxurie germinans tuber. Plura de his proposuit in /. de novisse obs absceff c. 1. Proglossis, πρόγλωσσις, dicitur Anatomicis pars linguae anterior acuta. Gorr. Linden. Med. Pbys. I. 2. c. 13. 5. 73. Prognosis, Prognosticus, πρόγνωσις, vide Prœcognitio. Progressio, προχώρησις, vide Prochoresis. Progressivus, est epitheton hodieque non in; frequens humoribus vitalibus praesertim applicatum ad eorum motum localem declarandum, quemadmodum e D. D. Stahlii scriptis hoc satis elucescit. Prohibens, idem, quod Contraindicans, sive quod dissentit ab altero indicante & ei repugnat; Mich. Gavassetius de Indic, curat, cap. 11. pag. 7 I. Projectio terminus est Chyrnicus, vel Spagyricus, diciturque hoc nomine lacta, per Medicinam, super re mutanda projectam, cum repentino ingressu, ex mutatione exaltatio. Convenit cum fermentatione, quod rem intus in substantia mutet. Differt autem, quod non fiat cum digestione lenta; qua paulatim mistilia alterantur, & crasso accipiunt; fed violenta & repentina penetratione facta quasi in momento ingressioniS tranSfiguret. VOcatur vero illa medicina mutanS, non fermentum, sed Tinctura, item Elixir. Ruland. & lohns. Add. LibaV. Alchym. Pharmac. c. ctp. Imprimis vero extollitur Projectionis usus in labore lapidis Philosophici t de quo vide in Theatr. Chymici Voluminibus aliquot, & loca quaere in Indice. Proistamœ, πρωΐσταμαιπροΐσταμαι, prœsum, vide Prostasis. - Prolabia, πρόχειλα, προχειλίδια, dicuntur partes labiorum extremae eminenteS. Lind. Med. Phys. l. 2. c, 13. §. 45. Barthol. l. 3. Anat. c. II. Prolaccion, προλάκκιον, dicitur proprie de vasis illis in vindemiis, in quibus fit vinum πρότροπον, sive mustum s.pontaneum citra calcationem profluens. Applicavit vero Aristoteles tribus ventris majoris in brutis ruminantibus appendicibus, videlicet Reticulo, Omaso & Abomaso, l. 3. de Part. An. c. I4. notante C. Hofm. l. 1. Inst. Med. c. 3. §, 2. Prolapsio, ἔκπτωσις, ὀλίσθημα, vide Ecptosis, Olisthema. Prolectatio, dicitur extractio per extenuationem partium subtilium, ita, ut rarefacta, inclinatione siaae naturae, à crassioribus in diversum ferantur, ibique consistant. Itaque etiam ejusmodi res, e quibus aliquid prolectamus, attenuatoriae vocantur, feu rarefactiles, & antequam consistat prolectatum, vel igneum, vel aereum, vel aqueum sufficitur, ut ita, mediante horum elementorum forma, fiat prolectatio, & absistat à terreis fixis, vi levitatis fuae, vel fluxus, llul. & lohns. in Lex. Prolepticos, προληπτικὸς, vide Anticipans. Proluvies, περίπλυσις1 vide Periplysis. Alias Proluvium ponitur pro profluvio. Keuchen. adSammonic. p - Promalacterion, προμαλακτήριον, prima vocatur domus, vel pars balnei, in qua corpora praemolliri solebant; teste Gal. i. 9. de S. Fac. § ChalcanPnos. Jung. Jul. Alexandr, not. ad Gal. l. Io. meth. med, c. Io. Lang. l. I. ep. 5o. Promanus, ἀντίχειρ, idem, quod Pollex. Vide Anticheir. Promeces, προμήκης, Latine Oblongus, non Praelongus, notante C. Hofm. in not. ad Gal. LL. de V. P. n. 89. 934.1177. I ISI. In specie dicitur de InstrurnentiS ChirurgiciS, sive scalpelliS, extremitatem acutam & ita oblongam habentibus, ad oppositionem rmr φχλαxosis. Hipp, de aruc, t. 43. Prometheomæ, προμηθέομαι, idem, quod προβουλεύω, significat apud Hipp. Provideo, prius prospicio & propendo. Usiirpatum aliquoties ab Hippocr. 2. de fract. t. 7I. I. de an. t. 6z. 6j. s. 3. t. 49. s. 4- t. 36. l. I. de rnorb, mul, XCIV. 8. & adjectivum προμηθες, provisum , 1. de R. V. I. A. t. 24. Jung. Foes. p. 53 I. Prometopis. Prometopidion, προμετωπὶς, προμετωπίδιον, dicitur cutis, quae fronti praetenditur, in μεπντάδίον, dicitur cutis, quae fronti praetenditur, in qua rugae στιλίδες notantur. Gorr. Promtitudo, ἐυπορία, vide Euporia. Promyllaeno, προμυλλαίνω, significat productis labiis os contraho  : apud Hipp. i. de vet- med. XXXIX. 25. quamvis προσμνλλψας ibid. legatur: rectius tamen Fôes. e M. S. correxit, Oec. p. 531. Promysso, προμύσσω, significat pecuniam extorqueo , praeemungo. Hippocr. I. Praecept. IV. 16. Lind. reddidit per Praeconturbo. Verum μύασσω significat emungere , mucum e naribus elicere. Pronatores vocantur Mufculi manus oppositi Supinatoribus, Barthol. I. 4. An. c. 8. p. 574. Suntque radii Rotundus & Quadratus. Pronervatio, ἀπονεύρωσις, idem 1 quod Tendo  : vide Aponeurosis. Pronoea, πρόνοια, idem, quod πρόγνωσις, prænotio, præcognitio, Hippocr. & Gal. in’ princ. Prognosi. Significat & providentiam, vide infra, Pronomæa, προνομαῖα, idem, quod Proboscis, de quo p. superius. Pronuba, προμνήστρια, dicitur foemina, cujus ars consistit in instituenda felici conjunctione maris & foeminae, Gal. i. 5. aph. yy. Pronus, πρηνὴς, dicitur de figura corporis, ve! situ, quando in ventrem collocatur homo. Cui opponitur supinus situs, ήπτιος, quando in dorsiIm reponitur, Gal. c. 4. de artic. t. y?, vide etiam Hyptiasmos. Proorismos, προορισμὸς, Prædestinatio, Præfinitio. Hipp, in praecept. III. 6. Proosis, πρόωσις, Propulsio & Proostice, προωστικὴ δύναμις, propulsutrix facultas dicitur, in "genere δύναμις, propulsutrix facultas dicitur, in "genere eae m, quae Expultrix, ἀπονκριτιπὴ ; in specie vero dicitur de virtute uteri, qua fetum expellit. Galen. i, 3. de sac. nat. c. 3. Gorr. Propagatio, διαδοχὴ, proprie dicitur de conservatione humani genertS per multiplicationem individuorum. Gal. 5. aph. -po. Dicitur vero etiam ds metallorum multiplicatione apud Libav. Tom. III. Oper. pag. 208. Propendentia idem significat, quod Procidentia, apud D. Fr. Huyschium in Centur. Observ. A-. Chirurg. Obs. VII. ubi simul raro exemplo demorstravit, quod non solum vagina uteri prolabi & propendere foleat, sed & ipse uterus totus, quantus nec inversus propenderit, quemadmodum & accurate delineatus ibidem conspicitur. Propendulus legitur specialiter de Utero nimis demisso in abdomine, quod inprimis in faeminiS ventrosis Obfervatur apud D. Henr. à Deventer Art. obstetrtc. cap. XLVI, p , 2or. Propeponecos, προπεπονηκὼς, dicitur ante morbum dolens pars corporis, à προπονέω, ante doleo; Hipp. 4. aph. 33. adde Dieter. n. 723. Propetes, προπετὴς, prociduus, proclivis, propensus. Accipitur vel ds corpore vel partibus illius labascentibus, & ad casum pronis t v. g. Hipp.s. 1. Prognosi, t. 15. Coac. t. 497. i. 4. de morb. mul. XCIII. I4. I. de art. t. 4ssi 3. t. 8. 24. etc. vel per translationem, de vitae, linguae & morum praecipitantia, protervia & temeritate, l. de Medico I. zo. l. 4. Epid. XXV. 2. Junge Foës. p. 53 2. Prophanes, προφανὴς, dicitur conspicuus, manifestus, apertus. Usurpatur de uteri osculis hiantibus, apud Hipp. l. I. de morb. mul. XXXII. 12. Prophasis, πρόφασις, Occasio Latine dicitur. Accipitur pro cauffa evidente remota sive procatarctica. Vide Occasio. Lind. vero pro caussa antecedente, & corporis ad morbum inclinatione accepisse videtur, Ex. IV. §. 27. Prophylace, προφυλακὴ, προφύλαξις, προφυλακτικὴ, Praeservatoria, vide Præservatio. Propnigeion, προπνίγειον, dicitur praefurnium, hypocausto annexum, in quo, igne succenso, hypocaustum incalescebat. Lang. i. r. ep. 51. Propolis, πρόπολις, dicitur crassior apum materia, flava, odorata, styracem referens, cerae finitima, gluten in alveorum foribus repertum. Quidam ceram sacram vocarunt, teste Scrib. n. 82. De hujus virtutibus videatur Galen. l. 8.‘ de S. F. §. Propolis. Dioscorid. l. 2. c. 176. Schroder. ltb. 5. cl, 4. num. 94. Propoma, πρόπομα, dicitur potio ex vino & meile concinnata; ita dicta, quod ante cibum biberetur. AEginet. l. 7. c. 15. Mercurial. I. I. V. L. c. 7. Poterit tamen commode ad alios potus, & vina medicata, quae ante cibum sumuntur, extendi; notante Rhod. in not. ad Scribon. «. I35. Gr, quoque dicitur προποτισμοθρ, uti patet ex Mercur, d. l. Proportio, ἀναλογία, ἀναλογισμὸς, dicitur respectiva quaedam convenientia, vel in quantitate, vel in qualitate. Ita proportio personae testatur de natura & indole hominis, Parac. Philos. sagac. l. 1. De proportione materiae & formae lapidis Philosophici vide Th. Chym. Vol. I. pag. 520. Proportio & numeri, aliorumque metallorum, est pars Caballae. Volum. il. pag. 97. De proportione circa lapidem Philosophicum, vide etiam apud LibaV. Torne II. Oper, pag. 203. seq. Propotismos, προποτισμὸς, q. d. præpotio proprie significat medicamentum praeparans, ante purga » tionern haustum, J. Alex, in not. ad Galen. l. 6. de S. F. C, 1. Dieter. n. 358. Late etiam coincidit cum vocab. πρόπομα vide p. a. Propressio est terminus D. D. Stahlio in suis fcriptis familiaris, qua indicatur motus sanguinis in venis, v. g. vena portae impeditioris ob lentorem & coacervati promotio per mechanicam partium folidarum irritationem. Proprietas, ἰδιότης, Proprius, ἴδιος, vel dicitur de Facultatibus, viribus &Temperamento : Graece dicitur ιδίοσιιγκραπά : vide Idiofyncrasia. Vel de MorbiS : vide Idiopatheia. Proptosis, πρόπτωσις, vide Procidentia, adde Rhod. ad Scribon. n. 2i. Propyuntes, προπυοῦντες, dicuntur pus praemature colligentes apud Hippocr, i. 7. Epid. LVIII, 14. ita exponente Foës, in Oec, p. 532. verum apud Linden. versio legitur, Praepotens. Prora quid dicatur in navi, ex aliis Lexieis notum est. Per metaphoram denotat in capite Occipitis locum, unde & Os illius Os prorae & sutura Lambdoidea, Sutura prorae nuncupatur, Velal. I. I. de II. C, F. in sin. Bartbol. Anat. libell. 4. cap.5-pag. 702. et 710. Bias. Med. Univ. p. 104. Prorresis, πρόῤῥησις, Lat. Prædictio. πρόῤῥημα idem. Vide Præcognitio. Hujusmodi sententias conscripsit in duobus libriS Praedictorum, προρόὰτικῶν. Prosagoge, προσαγωγὴ, non est ejuldem siguificatlonis. Proprie significat adductionem, vel admotionem. Unde ἐκ πρνσιχγωγῆς Hippocr, notat paulatim, fensirn accedendo, facto progressu, additione quadam, aliquid fieri, v. g. I. de R. I. A t. το, sect, 2. t. 28. I. de fract. t. 48. et alibi saepius : quae loca vide apud Foës. p. 533. Strictius vero sumsit Hippocr, vocab. προσωγωγῆ etiam l. 1. de diaet, XXXII. IS. de exhibitione ciborum & i. de Insomn. V. iz. VeIbum προνάγω etiam eandem habet significationem diversam. Exhibeo, ad. moveo : & naturaliter accedo. 3. aph. 25. Junge Dieter. ». 724. Prosaptomæ, προσάπτομαι, vide Somatomacheo. Prosarma, πρόσαρμα, dtcitur alimentum, cibarium, quod offertur, idem, quod προσφορὰ, πρόθεσις. Hippocr. 1. aphor. 15. l. de Humor, III. 82. Jung. Foës, pag. 534. Dieter. n. 725. Proarsis, πρόαρσις, oblationem ipsitm cibariorum significat, idem quod προσφορὰ. Legitur apud Hipp, 2. de S. V. I. A. n i 6. I8. Prosartesis, προσάρτησις, h. e. Appensio, V0catur longiorum membranarum ad vicina loca applicatio, Gal. in destn. Unde & προτηρτημένα sunt appendices & retinacula apud Hipp. 3. de fract. t. 29. Prosarthrosis, προσάρθρωσις, adarticulatio; idem quod διάρθρωσις. Vide Diarthrosis. Adarticulatio. Peoscephalaeon; προσκεφάλαιον, dicitur cervical , pulvinus, qui capiti aut membro fracto fupponitur, Hippocr. 2. de fract. t. 63. I. 7. Epid. X. 9. l. I: de morb. mul. XCIV 7. sed p. p. ibid. Io. ὑπσκεφάλαιον quoque dicitur, 1. de Sterilib. XXVI. Io. adde Foës, p. 536. Proscheira, πρὸς χεῖρα, ad manum. Vel idem est, quod πρόχειρον, vide supra Procheiron, vel ad contactum significat, usitata phrasi Hipp. I. 3. Epid, aegr. I5. p.sc. pessi l. 6.s. θ. t- 41. Foës. p. 537. Prosclesis, πρόσκλησις, Advocatio ; vide Proclesis. Prosclysma, πρόσκλυσμα, vide Aspersio. Gorraeus. Proscollema, προσκόλλημα, Agglutinamentum. Vide Agglutinatus. Proscomma, Proscope, πρόσκομμα, προσκοπὴ. Vide Offensa. Proscopton, προσκόπτον, id est, offendens. Vide Offensa. Proscriptio, idem quod Retardatio. Ruland. in Lex. Proscyresis, προσκύρησις, proprie appropinquationem significat Hippocr, vero suinsit de autoritate Medica, l. Praecept. IX. 14. Foës. p. 536. Prosdechomae, προσδέχομαι, Lati admitto ό item Expecto. Hippocr. 4. de art. t. 37. Mochlic. XX. 9. & 3. aphor. 4, 5. 6. Vide Foës. pag. 534. Dieter. ». 727. Proseches, προσεχὴς, idem quod συνεχὴς, continens , epitheton caulae proximae, quae semper cum morbo praesens est. Vide Continens, Gorr. à verbo προσἐχω, quod significat adhaereo, permaneo. Hippocr. l. 2. Prorrh, XVI. 22. & pluribus aliis lociS apud Foës. d. I. citatis. Prosecon, προσῆκον, idem, quod καθῆκον, officium , item conveniens, idoneum significat, Hippocr. 6. aph. 47. adde Dieter. n. 728. Prosectio, Prosector, ἀνατομὴ, ἀνατομικὸς. Vide Anatome. Barthol. prine. Anatom.p.  I. Prosenes, προσηνὴς, significat, mite, benignum, placidum, Hipp. 1. de R. V. I. A. t. 1S.& in compar, πρβσηνέστορο», I. de fract. t. 3 2. Prosestalmenos, προσεσταλμένος. Vide Prostellomæ. Prosgeios, πρόσγειος, idem quod Littoralis, accola littoris. Epitheton pilcium, Linden. Ex. V. §. 58.. Prosischo, πρωσίσχω, admoveo, applico, Hipp; q.deartic. t 70. Vel est idem, quod προσέχω, permaneo, duro. I. de int. aff LXi 1 5. Vide Foës. p. 536. Proso, πρόσω, idem, quod ἔμπροσθεν, ante, anterius. Usitatissimum Hipp. I. 4. Epid. IV. 6. Saepe etiam pro ultra ponitur, d. I. XXZI. I6. & alibi vide Foes. F- 537- Prosodos; πρόσοδος, Hippocr, stricte significat congressum, vel concubitum viri cum muliere. l.e.Epid. s. q.t. 16. Gal. in comm. ad h, l, Prosoema, πρόσοιμα, idem, quod προσάρμα, id quod offertur ad afllimendum, Gorr. Prosopon, πρόσωπον, vide Facies. Prosopsema, προσόψημα, vocatur quicquid ad panem adhibetur comedendum, Alias & προσφάγιον. Linden. Exerc. XVI. §. 159. idem, quod ὄψον. Prospectio, πρόνοια, προβούλευσις. Vide Prometheomæ. Prospegma, πρόσπηγμα, concretio dicitur, V. g. mucosae materiae in ano, Procidentiam ejus promoVenS. Hipp. 2. Prorrhet. XXXII. 3. Prospeptocos, προσπεπτωκὼς, epitheton fas.clarum adhaerescentium, & ita membro veluti occursantiurn, coactarum & adstrictarum, Hippocr, l. de fract. t. 40. Prosphagion; προσφάγιον, idem, quod προσόψημα. Vide Prosopsema. ln (pecie pulticulam notare; aut potius jusculum, colligere licet ex Moschion. de morb, mul. c , 55.I Prospheromena, προσφερόμενα, dicuntur eae res non naturales, quae assumuntur intra corpus t Alimenta videlicet, & Aër. Gal. i. ro. maeth. med. cap. 7. Saepe strictius de alimentis tantum usurpatur, & verbum προσφέρειν, & τα προσφερόαενα. Haud raro tamen & generaliter omnia praesidia & auxilia, etiam externa, quae circa aegrum parantur, nomine veniunt πῦν προσφερομένας, cujusmodi sunt ligamenta, medicamenta, & lintea circa vulnus, cataplasmata, Hippocr. de Medico III. i), seqq. Junge Foës. d. l, Lind. Ex. XIII. §. 291. Prosphora, προσφορὰ, oblationem, & id, quCd offertur, significat. Hoc etiam προσφόρημα, πρόσοισμα dicitur, & coincidit cum τῷ προσφερομένῳ. Dieter.». 733. Alias πρόσφορος idem, quod πρόφορος, i. e. utilis, congruus. Linden. d. i. §. 295. Prosphorema, προσφόρημα, idem, quod προσφερόμενον, oblatum, vide Oblata. Prosphysis, προσφυσις, vocatur Annexio, Connexio. Hipp. 3. de aruc. 3. Prospoeeo, προσποιέω, simulo : Vide Simulatio. Prostasis, πρόστασις, significat praestantiam, dominium. , vel abundantiam, v. g. humorum excrementitiorum, Hippocr, l. 6. Epid. s. 5. t. 16. & ita descendit à προίτημι, vel προίσταμαι, quod significat praeesse, dominart, antecellere, l. 5. Epid. XVIII. 5; quamvis ibi in malam partem accipiatur, de spirandi difficultate. Προσταπιἔ vero etiam dominari significat, & dicitur de Medico, dum motbo praeest, f Praecept. X. 8. Πρόστασις vero, quatenus descendit à προστοίνω, extendo ad aliquid, dicitur de carnis protensione, facta ad os, l. de Loc. in hom, XXIII. 5. Jung. Foës: p. 542. 536. Prostatae; προστάται, vocantur binae glandulae; sitae ad radicem penis, supra sphincterem ejus, ad utrumque latus t quamvis Columbus Parastatas dixerit, F vllopius Glandosum assistens; quarum glandularum historiam vide apud Bartlaol l. i. Anat. c. 23. Warthon. Adenograph. c. 30. & junge Exerc. XII. Anat, Paeonia & Pythagorae. Prostellomae, προστέλλομαι, i. e. gracilesco, nude προσεσταλμένος graciles& sicciores dicuntur Hipp, de sal. diaet, l. 6. et t6. Prosternidion, προστερνήδιον, pectorale significat, quernad nodum & προστηθήδιον. Vide Pectoralis. Prostethis, προστηθὶς, dicitur pars carnose, quae in manuum & pedum cavitatibus, & inter digiIcS, nascitur. In manu στήθος χειρός, in pede στῆθος ποδὸὰ Vocatur. GOrr. Castell. Prosthemenos, προσθεμένος. Vide Prosisthemi. Prosthesis, πρόσθεσις, Appositio. Vide Additio. Prostheta, πρόσθετα, in genere, dicuntur omnia medicamenta Topica sive externa, quae apponuntur corpori & partibus ejus. In fpecie vero apud Hippocr, vocantur illa medicamenta, quae utero vel insinuantur, Vel applicantur : Subditicia, vel subdita ; quales sunt pessi, glandes, Gal. C. 3. in lib, 1. Epid. t. 22. quorum ingentem Catalogum reperies apud eundem, d. de nat. muliebr. & de morb. mul. Dicuntur & προσθἐματα, ibid. Vide Foës. p. 535. Prosthion, πρόσθιον, pttdendum virile, sive penem, vel mentulam significat; quamvis Foës, existimet legendum esse 'πό&Οιον. I. y.Ep. VII. I9. Prostithemi, προστίθημι, significat appono, offero, exhibeo, scii, alimenta, 1. aph. I 2. cui opponitur τὸ ὑποστὸλλεσθαι, subtrahere. Dieter. n. 7 3 2. Hinc πρόστοσις, appositio, additio. In specie deinde significat προτιθεναι, subdere, supponere in vel ad uterum, quod frequenS apud Hippocr, in lib. de nat. mul- & morb. mul. aliblpue προσθεμένη, supposita. Vide Foës. d. i. Unde προσθετὰ, ' subditicia, p. a. Prostomion, προστόμιον, dicitur, quando ambo labia extremitatibus suiS rubriS invicem committuntur, & legitur in D. D. Hofrnanni Idea Machinae Hum. Ex. XII X sect. 28e § I. Prostratoria, καταβλητικὴ, dicitur species artis Gymnasticae, quae altas Luctatoxia dicitur, Gal. ad Thrafybul. c. 45. Protaricheuo, προταριχέυω, praemacero, vel prius ex.cco, Lat. dicitur, ταριχέυειν enim exiccare significat. Dicitur de iis, qui corpus inedia exiccant praepropere ; quod Diattitarics fecisse Galen testatur. Legitur apud Hippocr. 2. de K. V. 1, A. t. I 8, adde Foës. P. ’38. Protasis, πρότασις, protensionem significat. Dicitur de spiratione protensa, 4. de R. V,l. A.t. zi. Gal. in cornm, ad h. l. Proteus, πρωτεὺς, nomen est Collyrii in principio suffusionum etlicacis ad Om em visiIs hebetudinem, callos, & cicatrices. AEgitIet. I. 7. c, 16. Gorr., Protheus dicitur Mercurius, qui sc in Omnes formaS vertit, & denuo propriam recuperat, Iohns. Lex, Chyrn. l. 1. Protheus quoque dicitur prima materia , Thearr. ClIym. Vol. F. p. 344. & ignis vel spiritus ignis ; quod non habeat formam, sed in fe Omnia tranfmutet, quae attingit, sicut Protheus, AEigyptiorum genius, fecifle fingitur. Vol. VI. p. 16. Quid Protheus, omniformis Terrae viscerum vocetur, videatur in HartnIanni Miscellam Chymico-Medic. Oper. in sal. Tom. VI. p. 11. Prothymia, προθυμία, alacritas, promtitudopromptitudo, quemadmodum & adject, πρόθυμος, alacris, vegetus, Latine redditur, quod in comparat, occurrit apud Hipp. I. aph- ia. Jung^ Dister, n. 722. Verbum προθύ-. μέομαι non modo sign.ficat alacri esse animo, fed & idem est, quod προμηθεομαι, praemeditato consilio & animo sibi proponere, Coac. t. 47. Protmesis, πρότμησις, à quibusdam dicitur Umbilicus, quod primum in infatite relocetur. Gorraeus. Protogala, πρωτόγαλα, vocatur Lac, quod statim à partu mulctum est, quodque, cinere calido tepefactum, citra coagulum, statim concrescit. Hoc veteres Comici πειριἀστιν, in Asia πνρίεφθρι appellabant  : teste Gal. & notante Gorr. Gal. l. 3. de Al. Fac. c , I 6. J. Alex. /. 12. Sal. c. 9. Protogonos, προτόγονος, vide Primigenius. Protopatheia, πρωτοπάθεια, primarius affectus , vel morbus dicitur, quemadmodum morbus per consensum supervenicns, δευπριιπάθεια. Ille dicitur & ιδιοπάθεια : Galen. l, I. de Lec- Aff c. 3. Vide Idiopatheia. Protopepticus, πρωτοπεπτικὸς, videtur haud ineptum epitheton fermenti in ventriculo chylificantis & alimenta digerentis, inque chymum permutantiS, quod legisse meminimus in Andr.Buxbaum Disp. inaug, de ventric. Inflatione in prooemio. Protoplastus, primus homo Paracelso, Com. XHX. Oper. ubi &Prowthoma dicitur, Protorrhytos, πρωτόῤῥυτος, dicitur Resina,, quae primum sponte fluit  : unde & ἀυτόῤῥυτος vocatur. Alias καπεελαιον. Gorr. Protosma, Paracelso vocatur prima mulier, d. l. Protostactos, προτόστακτος, epitheton lixivii, quod primum exullat , & in quod parandum calx ad cinerem quemcunque additur. AEgin. l. 7. c. tp, Gorraeus. Prototomi, πρωτότομοι, dicuntur caules brassicae teneriores, sive asparagi: ex Gal. l. 1. de al.suc. notante Gorr. Protropon, πρότροπον, idem, quod πρόδρομον, vel πρόχυμα. Vide Prochyma. Protuberantia, sumitur pro omni eminentia, sive naturali, sive praeternaturali. Ita protuberantiae of- sinrn sunt ἀπὸ φύσεις : Vide Apophysis. Protuberantiae in cerebro & cerebello leguntur variae in Anatomicis. Vide BaithOl. i. 3. Anat. c. 2. m. 3. Protuberantiae p. n. dicuntur ἐξοχιὰ. Vide Eminentia. Provectus, Provectior, προαυξὴς, vide Proauxes. Providentia, πρόνοια, dicitur de Divina virtute gubernatrice & directrice omnium rerum. Gal. l. de fint. formate c- 6. Vel idem, quod præcognitio; de quo vide supra. Proulimatesis legitur apud Forest, I. 1 8. obs. 34. in Schol. Hi denotat vitium ventriculi in situ, quando extrinsecus prominet, cum tumore, estque incurabile malum. Verum alibi hoc vocabulum reperlee non li* cuit. An fortassis mendum subest ? An vero deducendum vocabulum à Graeco & Poëtico sxafsgsr vel ἥλιος, ab ἄλλνμι, occurrit, Lat. perniciosus, noxius, & ita legendum sit πρ,ουλιμάθεσις, h. e. praeexistens perniciosa positio. Refert enim Autor inter ventriculi vitia naturalia incurabilia. Provocatorii Dies sunt iidem, qui Intercalares , vel intercidentes dicuntur, qui inter criticoS & indices numerantur, & in quibus etiam aliquando crises imperfectae fiunt. Blanc in Lex. Proxenos, πρόξενος, dicitur, qui peregrinos hospitio excipit, & hospitalitatis officium praestat, Erot. in Onom. pag, 96. d. Foës. Oecon. p. 5 3 t. Prudentia, φρόνησις, Generalior vocabuli significatio spectat ad Philosophos. Prudentia Medica est, quae nititur recta ratione, comparaturque discendo & faciendo, estque neque tumida, neque timida. Recte dicitur oculus scientiae, vel artis Lind. Ex.XIIl. § 534. Ex, XV. §, I. 2. Ita celeberrimus Medicus Italus modernus Georgius Baglivus in elegantiisimo suo de praxi Medica ad priscam observandi rationem revocanda , Tractatu in praesul, scripsit : Medicinam vel prudentiatII esse vel prudentiae speciem, cui perficiendae nihil aeque conducat ac experientia, &c. quae sequuntur, cuncta legi merentur. Prugraeno, προυγραίνω, pro προϋγραίνω, Praehumecto Latine dicitur, Hippocr. 4. aph. i;, ldern, quod ἕνροα ποιεῖν t Corpora fluida sacere, 2. aph, p. Vide Dicter. «. 7 34. Pruina, πάχνη, quid sit, e Nomenclaturis & PhysiciS constat. Aquatu pruinae mi.Ius eise salutarem, docet J. Alex. I. I7. Sal. c. 1 2. Pruina in urina Paracelso dicitur contentum urinae sabulosum, quod & Usuea vocatur, lib. 1. de urin.judic. tr, 2. cap, a, ut & in Schol. Pruinam vocat Dorn. Rui. & loh s. primam Tartari speciem. Pruinae Chymicae sunt Sublimata, Libav. Alchyrn, Pharmac , c. I, Pruna; ἄνθραξ, aequivocumest: Η notat particulam torris, qua differt à flamma, quod ejuS materia sit magis terrea, quam flamma. Gal. i. 3. de Temp. C, I. Deinde Pathologice idem est, quod Carbunculus, Ignis Persicus, Paracels. i. de ulc, & apostem. c. 3 2. Vide Anthrax. Ignis Persicus. Prunella Paracelso idem est quod Angina, l. 2. de Tanar. tr. 2. c, 5. ut & in fragm. Vocatur &Prttnella alba , Walth. Sylv. med. p. 8 Io, Prunos, idem, quod Pruna, est ignis mortuus, rapiens membrum & vitam, naius ex incensione trium primarum. Paracels. Schol. l. de grad, & compos, cap. 6. Pruritus, κνησμὸς, vide Cnesmos. In specie Prurigo, vel Pruritus dolorificus dentium dicitur ὀδαξισμὸς, vide Odaxismos. Psaero, ψαίρω, apud Hipp, significat leviter moveor , agitor t & usurpatur de utero post partum dissiViliorem leviter moto : lib. i. de morb. mul. XXXIIX. 6. de pulsibus leviter ferientibus, d./.LxIII. 8. adde Foës. Oec. p. 688. Psaesta, ψαιστὰ,.vocatur liba, placentae, ex maza. Oleo, & melle fubactae. Vide Itrion. Libum, ψαιστὴ, μάζα, legitur apud Hippocr. 1. de int. aff XLIV.to. Vide Foës, d. l. conf. Gal. in exeg. Psagdas, ψάγδας, dicitur species Unguenti CUjusdarn. Gal. in Ex. voc. Hipp. Consi Erotianus. Psalidoeides, ψαλιδοειδὴς, sive ψαλοειδὴς, Lat. Fornicatus, dicitur de cerebri parte convexa. Vide Camara. Psammismos, ψαμμισμὸς, dicitur genus curasionis, quod per arenam perficitur, cujus meminit AEgineta, in cura hydropis, l. 7. c. 3. in ἄμμος, unde & ἀμμισμὸς appellari posset. Gorr. Psammodes, ψαμμώδης, i. e. Arenosus, Sabulosus. Hipp, 4. a. 79. Vide Arena. Diet. n. 959. Psammos, ψάμμος, vide Arena. Psapheros, ψαφερὸς, ψαφαρὸς, idem, quod ψαθυρὸς, friabilis. Dicitur de excrementis siccis t Coac, t. 60. De urina turbida cum asperitate, t. 583. de substantia glandularum ac cerebri, l. de Glandul. I. 3. XII. 2. adde Foës. p. 689. Psaron, ψαρὸν, nomen medicamenti sicci, acris & erodentis, ad carnis excrescentias in ulceribus depascendas; cujus meminit dEginet. /.4. c. 43. & descriptio habetur apud Aët. l. 14. c. 36.. citante Gorraeo. Psathyros, ψαθυρὸς, idem, quod ψαφερὸς, friabilis Vide Hypopsathyros. Psauo, ψάυω, duplicem habet significationem, I. attingo, & ira idem, quod ἅπτομαι. Ita ψαυόμενον dicitur, quod attingitur, vel tangitur: Hippocr. I, de fract. t. I7.S- 3. t. aT T de artic. t- cl- deinde vellico, ψούομαμ, vellicor, l.z. de morb. mul. LVI. 1. adde Foës. pag. 5 88. Psegma, ψῆγμα, sic à nonnullis olim vocatum fuisse aeris florem, Dioscorides autor est, l.5.c.88. quasi ramentum veterum clavorum. Gorr. Pselaphia, ψηλαφία, dicitur palpatio, contrectatio , quae fit manibus, vel more coecorurn, vel investigantium; iiec video necessitatem, cur Interpretes reddiderint per frictionem, in loco Hippocr, de dec. orm VII. 17. cum commode propria significatio contrectationis retineri possit; dum praecipit Hippocr, manuariam omnem operam, & inter eas quoque contrectationem, fi quae necessaria, procurandam esse μττἀ κὰὶαστολῆς, cum omni submissione. Verbum ψηλαφῷ, significat manibuS palpare & contrectare, legiturque Z. 3. Epid.s. 3. t. 86. Inde ψηλαφώδεες aegri dicuntur, qui manibus palpant & contrectant, vestigantium more, 1. Prorrh, s. 3. t. 16. et Coac, t. 267. Psellotes, ψελλότης. Vide Balbuties. Psephos, ψέφος, idem, quod σκότος, i. e. Tenebræ , unde ψεφαρὸς significat caliginosum, nigricanS; Gal. in Ex. dict. Hipp. Foes. p. 689. Psettaceus, ψῆττα, epitheton piscium planorum duplicis generis, laevium & spinosorum; quo pertinent Passeres, Rhombi, Soleae &c. de quibus vide Aldrov. 1. 2. de Pise, c, 42. seqq, ubi vocantur Psittacei, Pseudoasthma, ψευδοᾶσθμα, vocatur asthtria ab abfcesstI; carunculis vel aliis caussis solidis originem suam trahens, Alex. Benedict. Veronensi l. 8. c, 33. Pseudocadmia, vide Anticadmia. Pseudohydrops, legitur apud Zao. Lusit. Prax. admir. l. 2. obs. 80. Pseudolien rectius fortassiS Pseudosplen, ψευδοσπλὴν, dicitur de glandulis liens adsitis & illi sola magnitudine excepta, quoad substantiam & colorem similibus, vascula quoque à fpleneficis oriunda obtinentibus, quales observavit celeberrimus Ruyfchius Cent. 1. Obs. 51. Pseudomedicus, Gr. dici posset ψευδίατρος, dicitur, qui Medicinam imposturis suis defoedat, quorum hodieque infinitus est numerus. De iis legatur elegans Epistola Langii l. 1. ep. I, et 1.3. ep. ult. Casp.Rejes C. El. q. 6. n. 4. Pseudomola, vide Placentula. Pseudophthisis, ψευδόφθισις, hoc vocab, legitur in Ephem. N. Cur. Ann, Π. in Indic. Significat vero tabem, quae mentitur phthisin. Pseudopolypus, ψευδοπόλυπος, dicitur excrescentia membranacea & fungosa in cerebro & utero genita absque rubore, apud Bonetum Med. Septentr. l.t. sect. 3. c. 5. §, 3. p. 60. lta Kerkringium pseudopolypis cordis, quoS observavit, persuasum Polypos veros inficiatum esse existimavit & reprehendit D. Pechlin. l. I I. Obs. Phys. Med. O. 1. p. 2o2. Psida, cortex mali granati. Euchar. Rhod. de partu C. 12, Psiloma, ψίλωμα, ψίλωσις, Nudationem, denti dationem significat, v.g. ossis, y.aphor.ry. Epid.XXXV. I. l. 7, XIX. I. Dicuntur & ossa ἐψιλωμένα, denudata : y.aph. 22. ψιλὸς, nudum significat. Tropice tribuitur aquae purae, vino non permixtae, l. de int. aff, XXXIIX. 38. Jung. Foës. d.s. Dieter. n 940. Psilothron, ψίλωθρον Viile Desalatorittm. Psinkus, id e st, Cerussa. Rui. lobuli item Psincus dicitur, ibidem. Psimmythion, Psimmithon, ψιμμύθιον. Vide Cerussa. Psittacion, ψιττάκιον, nomen Emplastri emollientIS & discutientis, quod describitur apud AEiginet. i. 7. c. 17. & Aët l. I 5. citante Gorrxc. LIr quoqtie nomen Collyrii apud Scribon. Larg. n. 27. Jung. Rhod. in not. ad h. l. ita dicti à coloris varietate. Meminit & Gal. I. 4. de C. Μ. S. L. c. 7. Psittacus, ψιττάκη, vel ψιττακὸς. Item παπαγὸς, nomen avis peregrinae, & apud Indos frequentis t cujus descriptionem, cunr fpeclebus variis & usibus, tradidit Aldrov. l. It. Ornithol. cap. t.seqq. & ejus Anatomen D. Oliger. Jacobaeus communicavit Actis Hafniens. Volum. II. Observ. 124. p. 314. Psoae, ψόαι, dicuntur &Musculi lumborum & Lumbi ipsir apud Hippocr, uti notavit Foës. d. l. ex. t. de nat. hum. t. 9. de Off. nat. vel juxta Linden. de Venis XII. 2.3. 3.de urt. t. 43. Legitur & ψύα. d. l. XXV. 9 & l. de sacre morb. VI. 8. De musculis psoas vide Barthol. l. 4. Anate c. 11. Psomisma, ψώμισμα, vocatur Gal cibus, qui pueris offertur , & ori inditur, i. 6, de C. M, S. L. c. 4. à verbo ψωμίζειν, cibum in os indere : quod aliquoties usurpavit Hippocr, ί.4. de morb, XXVII. I I, l.t. de morb. mul. LVI. 12. l. 7. Epid. III. 2I, à ψνκίν, qaod buccam notat. Rhod. ad Scribon. n. 201. adde Foës. p. 690. Psophos, ψόφος, strepitum significat. & pavos rem ex strepitu t Coac. t. pa. & 3 86. Hinc ψοφώδεις dia cuntur, qui strepitum facile sentiunt, & expavescunt: Galen. c. I. in 1. Prorrheu t. I 6. adde Foës; d. l. Psora, ψῶρα, dicitur Scabies, cum asperitate sumc mae cutis & pruritu, proveniens ab ichoroso corrupto sanguine, multis falinis, lixiviosis, & corrosivis par., siculis fixis scatente, ciItirnque & integumenta dissolvenie. Dicitur & ψιυριἄσις. Gal. in des. med. Psorica, ψωρικὰ, dicuntur medicamenta, quae contra psoras& scabiem prosiliit, & cutis asperitatem emendant, & in specie in palpebris; Galen. I. 4. de C. M. S. L. c, 3. seqq- Gorr. & Castel. Psorophthalmia, ψωροφθαλμία, dicitur oculi palpebrarum scabies pruriginosa, Galen, l. desac.parab. c. io. CasteH- Gorr. Psychagogica, ψυχαγωγικὰ, vocantur à Conr.’ V. Schneidero Medicamenta ilia, quibus Apoplexia & Syncope curantur, quatenus spiritus animales evocant, & sensus internos movent, tract. de nova trium morbi cttratae.6. in sin. p.m. Io5. quamvis fortassis fine autoritate. & contra receptam significationem verbi ἄγει, in aliis compositis vocabulis, in quibus semper evacuationem & eductionern significat, v. g. Cholagoga, Phlegmagoga, ut ita vox Psychagoga, vel Psychagogica, notaret medicamenta animam educentia, h. e. venena lethalia. Psychologia, ψυχολογία, doctrina de anima. Barthol. in procem. Anas Haec quomodo ad Medicinam pcrtineat, addiscere licet ex Th. Willis erudito tract. de Anima Brutorum. Psyche, ψυχὴ, vide Anima. Psychicos, ψυχικὸς, Vide Animalis. Psychomachia, ψυχομαχία, significat conflictum, qui oritur ex affectibus animi vehementioribus, ut cogitationes quandoque tandiu inhibeantur, donec commodo illa cessaverit, nec semper mens illas passiones cito sistere, nec in contrarium ad lubitum mutare possit. Meminit ejus Charlton. Exercit. Patholog. IIX. §. I8. Psychrolusia, ψυχρολυσία, balneum frigidum significat, atque ita cum fequente voce coincidit. Haec vero legitur in Novis curiosis Hamburgensibus Remar. ques dictis Anxi I7o3. idem ergo quod Psychroluthron. Psychrolutron, ψυχρόλουτρον, balneum aquae frigidae , quod olim antiqui adstruxerunt balneis aestivis, ad corpus à sildatione reficiendum, & natando exet. cendurn, Lang. i. 1. ep.yo. Legitur & ψνχρολουσίκ apud Coel. Atarel. l. 1. Tard. paff c. l.p. rn. 259. Psychrophobos, ψυχροφόβος, dicitur, qtu timet aquae frigidae usum t Gal. i. 9. meth. med. cap. 5. circa sin. Psychroposia, ψυχροποσία, quod frigidum po- tum significat, quemadmodum ex aliis quoque Lexicis Graeco-Latinis constat. Quam noxius vero hic sit potus, non modo pluribus aegris, verum etiam sanis, quotidiana testatur experientia. Psychros, ψυχρὸς, ψυχρότης Vide Frigidus. Psycterios, Psycticos, ψυκτήριος, ψυκτικὸς, vide Frigefaciens. Psydracia, ψυδράκια, dicuntur papulae, vel vesiculae , in capite obortae, à tenui lympha, minus acri & calida, obortae ; unde à Phlyctaerus in hoc differre docent Autores, Gal. I. 1. de C. M. S. L. c. 9. Psygma, ψύγμα, dicitur medicamentum refrigerans , Hipp. I. 2. de morb. XVI. I5. I8. XIX, 9. l. de morb. itittl. XXXIIX. 8. Psyllos, ψύλλος, vide Pulex. Psythios, ψύθιος, epitheton vixi dulcis, apud Lindem Ex. X. § . Ioo. Ior. Psyxis, ψύξις, Refrigeratio, frigus, frigiditaS di, citur: Vide Frigefactio, alias ψυκτικὸν. Ptarmos, πταρμὸς, Lat. Sternutatio dicitur; estque species motus convulsivi, quamvis non semper mere praeternaturalis, violenti tamen; in quo, post aliquam inspirationis inchoatae suspensionem, vi magna , sed Interrupta, per nares & oS, cum vehementi universi corporiS concussione, & Ione quandoque magno, aër cum occurrentibus una vice expellitur, uti recte descripsit Sylvius Ρ. Μ. I. 1.23. §. 3. Irritatio vero sit in naribus, ab aura, vel effluviis acribus, volatilibus & alkalicis; aliquando etiam à nimio splendore, nervofas partes narium vellicantibus, quamvis modum afficiendi exacte nemo adhuc expresserit. Hinc C. Hofmann. vocavit opus mirabile Sternutationem ; ut hatctenus nemo vel Philosophorum, vel Medicorum explicarit modum, quo fit. i. 5. Inst.c. apo. §, 5. Jung. Dieter. n. 737. Sternutationem aliquando suisse certum signum ebrietatis imminentis in quodam mercatore observavit D. D. Vit. Riedlin. Lineur, Medic. Anno 1696. m. April. Ols. 23. Ptarmica, πταρμικὰ, Sternutatoria medicamenta dicuntur, Errbina, quae sternutationem promovent, usitatissima & notissima. Weker. A. Gen. l. 1. c. 47. Pterna, πτέρνη, Lat. Calcis os.. Vide Calcaneus. Pteron, πτερὸν r Vide Avis, Volatilis. Pterygion, πτερύγιον, proprie parvam alam significat. Unde alae narium vocantur πτερύγια ; Vide Ala. Per translationem vero etiam ita vocatur Unguis in oculo; qui est morbus in numero aucto, consistit in membranacea quadam materia, duriuscula, vel molli, adhaerente tunicae plerunque adnatae, aliquando cum visus abolitione, dum ad papillam usque protenditur, & oritur à succi nutritio-excrementitii afiluxu s.uperfluo, ob laesionem aliquam in oculo praegressam : vide Onyx. Legatur Aquapend, de Oper. Chirurg, h. t. Forest. I.11. Ohs.y. Riv. l. 2. c. 18. ππρύγεον quoque vocari incrementum carnis p. n. in unguibus pedum, aut manuum, partem unguis OperienS, autor est Celsus, l. I6.c. I8. notante Foës. p. 54I. Pterygodees, πτερυγώδεες, dicuntur ab Hippocrate μεταφορικῶς, qui protenso collo sunt, amplaque habent & elata pectora. Vide Pteryx. Pterygoides, πτερυγοειδὲς, i. e. Aliformis. Vide Alaris. Pterygostaphylini vocantur Musculi exigui Uvulam suspendentes, Barthol, i. 3. An au c. I2. p. 540. Pteryx, πτέρυξ, Latine Ala dicitur, idem, quod μασχάλη, vide Ala. Hinc πτερυγώδεις, alati, vocantur, qui oblongo sunt collo, & utplurimum lata & eminentia habent pectora, l. 3. Epid.f. 3. t. 7o. Galen, in comm. ad h. l. adde prolixius disserentem Foës. d. l. Ptilosis, πτίλωσις, est palpebrarum defluvium : quando pili e palpebris excidunt, quod oritur ab acrimonia ichorosa corrosiva, Gal. desim med. & in Isagog. cap. 16. AEgineta vero i. 3. c. 22. per callositatem palptbrarum rubicundam descripsit. Verum πτίλοι Gal. dicuntur, quibus periere ex ciliis pili, l. 14. meth, med. c , 18. sub sin & l. 4. de C. M. S. L. c. 8. Ptisana, πτισάνη, πτισσάνη, proprie significat hordeum decorticatum& mundatum, five pistum ; aliquando tamen & pro succo & jusculo ex Illius modi hordeo parato siImitur, Gal. i. 9. de plac. Hipp. & Plat. c. 6. Ptisanae laudes non modo prolixe scripsit Hippocr. in l. de R. V. I. A. quod sit inter omnes sorbitiones optima, omnibus frumentaceis eduliis anteferenda &c. verum etiam confirmavit hoc continua experientia uique ad nostra tempora. Jung. Jul. Alex. l. 8. Sal. c. 8. Lsng. I. I. ep. 57. BruyerirI. de re cibar, l. 5. c. 10. Dividitur etiam Ptisana irt colatam & non colatam à P. M. de Caldeiia Tom. I. Oper. p. 404. Alias ptisana quoque dicitur cum additione τευρίνη, triticea, apud Hipp. l. de affect. XLII.y. & l. de morb. mttl. XCIII. 24. Ptoodes, πτοώδης, dicitur timidus, meticulosus, expavescens. Hipp. i. 6. Epid.fect. 2. t. 38. à πτοίᾳ, quod vel periculum, vel metum nonnullis significat. Foës. Oecon. p , 542. Ptosis, πτῶσις, generaliter significat casum, Lapsum .. vide Lapsus. In fpecie vero idem significat, quod φαλάγγωσις. vide Phalangosis. Gorr. Castell. Ptyalagogos, πτυαλάγωγος, dicitur de medicamentiS salivationem efficientibus, quae laudantur in morbis chronicis, etiam febribus quartanis ex Tulpio à Boneto Mercur. Compit. l. 6. p. 207. n. 2r. Ptyalismos, πτυαλισμὸς, πτυελισμὸς, dicitur crebraspntasto, vel Oris salivatio; cum os continenter faliva redundat. Ortum habet à copioso sero & lympha glandularum, praesertim salivalium, & excedente, ductusque salivales patensiores reddente. Vocabulo hoc frequentissime us.us Hippocr, passim in scriptis suis, quemadmodum & verbo ππελίζειν, quae loca, si expetuntur, reperire licet apud Foës. d.l. Ptyas, πτυὰς, nomen serpentis, vel Aspidis, quae, perinde ac si ratione praedita suisset, distantia emensa, collum protendisse, & iter facientibus venenum infpullse, fertur. Gal. i. de Theriac. ad Pison. c. 8. Meminit & Aldrov. l. I. hist.ferp. & drac. c. 4. Ptyelon, πτύελον, Latine Sputum, dicitur, estque excrementum corporis naturale, quod per os rejicitur. Plenius ex recentioribus ita delcribi poterit t Sputum est excrementum pituitosum, à sanguine, in cerebri membranas, per carotides & cervicales arterias, delato segregatum, & in glandulas, circa basin cerebri existentes, collectum, indeque destillans, per palatum denuo excretum, Charlton. Oec. Anim. Ex.VII.§.6, Jung. EjufdeirI Exerc. Pathol. IX. §. 13. Saepe coincidit & confunditur, cura Saliva σύελος dicta, de qua videatur p. inf. in Saliva. Desputi differentiis praeternaturalibus variis-quaeratur in Iheatro Galentco Mundellae, alibique, in Foësio p. 543. qui Autor strictius videtur deseripsisse sputum per excrementum, quod tussiendo ore rejicitur. Neque enim in naturali constitutione tussis ad sputi exorationem concurrit. Screatio quidem potest concedi, si inter sputum & falivsm hoc dis.crimen est, quod illud crassius sit, quam haec, sed tussis non s.emper. Circa IIominIS etymologiam & varias acceptiones ccnfulatur Dieter. n. 738. Ptygma, πτύγμα, vocatur panniculus complicatus x sive in sinus convolutus, apud Ccel. Aurel. i.t.c.i. Tard. passim. & l.z. c. 13. allegante Foësio. Latine Plagula. Ptysma, πτύσμα, idem, quod πτύελον, sputum, quamvis Gal.i.I.de crisu.y.πτύσμα distinxerit a πτυέλῳ. Vide Sputamen, & πτύσις, idem quod πτυσμὸς, exspuitio, spuitio. Loca apud Hipp, vide Foës. d. l. Latine Screatio. Ptysmagoge, πτοσμαγωγὴ, dicitur evacuatio per sputttm , & medicamenta salivam moventia πτυσμαγωγὰ dici possunt, quamvis Rolfink, illud acceperit de purgatione serositatum per alvum, de succo Iridis loquens tracte de Purgant. Sect. IIX. Art. l. c. 5. p. 24'6. Pubes, Pubertas, ἥβη. Vide Hebe. Publicus, δημόσιος, πάγκοινος, πάνδημος. Usurpatur Physiologice de partibus corporis, quae dicuntur publicae; quarum functio totius corporis saluti bonoque publico ministrat primario, ut organa sanguificationis, chylificationis, &c. Vide Dogm, nostra M. Gen. P. i. c. 2. d. 9. p. 28. vel de Morbis; vide Cœnos, Endemos, Epidemios. , etc. Pudenda, ἀιδοῖα, dicitur de utriusque sexus metn. brlS genitalibus, vide Ædœa. Dieter. n. 14. Pudenda etiam vocantur Vasa sanguinea, quae ad Genitalia excurrunt, Vena & Arteria. Bartholin. libell. 1. c. 8. p.644. et libell. 2. c. 5. p. 658. Pudendagra vocatur Lues venerea, vel morbus Gallicus, Augerio, notante Forcsto l. 32. Obs. I. Schol. & Caspari Torellae, Episcopo S. Justae, Alexandri VI. Pontis, olim Medico in tractatu suo de Pudendagra, cum Dialogo & Consiliis, quae extant in Aloys. Luisini Aphrodisiaco Volum. I. p. m. azt.seqq. Pudor, Pudicitia, αἰδῶς, αἰσχύνη, pertinet inter animi Pathemata, eslque tristitia quaedam, ac animae consternatio, propter mali nostri opinionem, ab aliis conceptam. Licet vero spiritus & anima sensitiva sese contrahant. flamma tamen vitalis sanguinem saepe exteriuS propellit, & genaS rubore tingit, unde & Pudoris sedes dicuntur Genae; quemadmodum Pudoris naturam egregie expofuit Willis, An, Brtu. P, I. c. p. Quodarnrriodo jam eo quoque inclinavit Jul. Alex, in not, ad Gal. l. a. de cauff.sympo. c. 5. dicens t In pudore caloris, spirituumque, intro actorum, cum sanguine, reciprocatlonis foras factae, caussam esse rationiS impulsum. Est alias affectus & Medicis .competens; praesertim erga fexum foemininum, & aegris, ne videantur pudorem penitus devorasse. Linden. Ex. II. §. 21. Dicitur &. Verecundia. Puella dicitur Gr. θήλυ, παιδίον, Galen. I. I. de ren. assi cogn. & cur. c. 2. παρθὲνος. Respondet aetatis ratione puero. Quamvis vero ordinarie puella nondum sit apta ad impraegnationem, Spagyrici tamen sin- serunt puellam praegnantem, per quam inteliigunt primam aquam albam ; quemadmodum aquam rubram juvenem pulchrum, in labore Philosophici lapidis: de quibus nugis aenigmaticis vide Vol. IV. Th. Chym. pag - 945. Puer, παῖς, Puellus, παιδίον, illud proprie dicitur de secunda annorum hebdomade ; quemadmodum hoc de prima. Diet. n. 643. Puerilis, παιδικὸς, vide Pædicos. Puerpera, τοκὰς, παιδοτόκος, dicitur proprie, quae enixa nuperrime est infantem ; quamvis & aliquando accipiatur pro adhuc praegnante, uti colligere est ex versione loci, apud Hipp, se Steristb. XIV. 2. ubi, τοκήεασσα dicitur puerpera. Pugil, ἀθλητὴς, idem, quod Athleta, Luctator. Vide Athleticus. Pugilatus, πυγμὴ, est fpecies certaminis, & inter exercitia forfiora refertur, quod propulsando peragitur, & robore indiget. J. Alex, not, ad Gal.l. 2. de fan. tu. Tom. II. Oper.p. 392. Pugillus, δρὰξ, δράκιον, nomen mensurae siccae, quantum scil. extremis digitis invicem junctis & adductis comprehendi poteit, sive omnibus, sive tribus faltem, Sennert. Insu l. 5.p. 3.s. I. c. 3. Schenk. de medic. compos. &c. p 66. altique. Pulbion, πούλβιον, idem, quod ὑποκεφάλαιον, pulvinar. Erot. On. p, I93.s. Pulchritudo, κάλλος, est ,fructus saxitatis, quatenus bonam corporis conformationem cum laudabili temperie & continuatione integra sequitur, Gal. ad Thrasybul. c, I4.fin. Pulcher etiam Gr. dicitur ἐυειδὴς, h. e. formosus, cui opponitur ἀειδης, deformis. Vid. Dieter.n.9. Pulchritudo quoque ornat Medicum, nempe ut vel solo aspectu Medici in spem valetudinis aegri erigantur. Linden. S. M. Ex. l. §. Io. Pulchritudo est scopus Naturae secundarius, C. Hofm. in Gal. LL. de V, P. n. 768. verum amoris philtrum, C. Rejes, C. El. Pulex, ψύλλα, ψύλλος, nomen insecti notissimi, & molestissimi, foeminis praesertim & canibus; culus historiam vide apud Aldrovand. Ftb. 5. de insect. cap. 6, Ejus structuram admiratus Gal. l. 17. de V. P. cap. t.fin. adde ea, quae per microscopium observata leguntur in Eph. N. Cur, An. I. Observ. I3. Alias & Psylli Latine vocabantur, qui venenum e vulnere labiis exugebant, eum quis à serpente morsus erat, notante Keuchen. ad Samon, p. lyy.seq. Pullus, πῶλος, νεοττὸς, quid significet, notum tst. In genere omnem subolem tenellam animalium quorumcunque ; quamvis videatur frequentius dici de volatilibus, quam terrestribus, aut aquatilibus. Imo simpliciter laepissime apud Autores ponitur pro pullo gallinaceo. Pulmentum, idem, quod Puls. De quo p. infr. Pulmo, πνεύμων, Ion. πλεύμων, vide Pneumon. Pulmonaria vena & arteria dicuntur à nonnullis arteriavenosia & vena arteriosa veteribus alias nuncupata, teste Bart. /. 2. Anat. c. 7. p. 404. Pulmonia, idem, quod Peripneumonia. Vide p. supr. Hoc vocabulo usus est Ρ. Μ, de Calderia, Tom. III. Oper.pag.If6. & Hor.Augen. Tom.III, Ep. & Cons. Medic. I. 7. c. 7, p. m. 268. Pulpa, σὰρξ, Theophr. l. 1. lusu pl. c. 4. dicitur caro seu substantia succulenta, praesertim fructuum, inter corticem ac nucleum comprehensa, v. g. pomorum, cerasorum, pafllilarum, prunorum, tamarindorum, &c. Schrod. I. I. c. 2. Pulpesia, Pulpezia, idem, quod Apoplexia, Sideratio. Dorn. Rui. & Iohns. in Lex. Puls, Pulmentum, Pultica, ἔτνος, Vide Etnos. Pulsatio, σφύξις, σφυγμὸς, in genere omnem motum arteriarum notat, ob sanguinis à corde impulsum, qua naturalem, qua praeternaturalem, uti ex pluribus locis demonstravit Foes. p. 6o 5.seqq. Jung. Dieter. n.8n. Hodieque tamen receptior videtur acceptio praeternaturalis, ad differentiam Pulsus, ecsayruS, qui primario naturalem arteriarum distensionem, à sanguinis motu factam, denotat t Secundario & cum additione, etiam de praeternaturali dicitur. De pulsuum differentiis praecipua saltem reperies in nostris Dogm. M. Gen. P. III. s. 4. p. 361. seqq- Novissime quoque hoc argumentum erudite pertractavit D. Laur. Bellin. in Operis Membr. II. de Pulsibus. Pulsatio quoque in Pharmaceuticis dicitur, quae fit malleo, aut pistillo, ut partes à fe mutuo avellantur ; Ita semina e plantis, cortices à nucleis, medulla radicum ab exteriori substantia, pulsando separantur. Weker. Ant. Gen. l. 3. c. 28. Pulsatorius, σφυγματώδης, dicitur dolor, qui ob siInguinis effervel.centiam & motum vehementiorem in arteriis percipitur, & in aliis parlibus rnernbranaceis & nervosis; eltque magnarum inflammationum accidens, Gal. I. 2. de Loc. Aff c. 7. Pulsilogium vocatur instrumentum Medicum, quo arteriarum motus & quies exploratur, cujus inventorem fe esse gloriatur Sanctorius, ita ut centum & triginta tres aequalium motuum differentias illo instrumento exactissime dimetiri liceat, incipiendo ab observatione rarissimi & procedendo ad creberrimum. De hoc plura legantur in d. Autoris Method, vitand. error. I. 5. c. 7.sal. 109. Pulsio, ὦσις, ὤθησις, vide Osis. Refertur inter causas morbificas, vel potius modos caussandi, aut afficiendi p. n. à Rolfink, 0. & M. M.Spec. l. z.s 3. c. 28. Pulsus; σφυγμὸς, vide Pulsatio. Communiter etiam motui cordis attribuitur, sed accuratius artcriis. Nam cor non pulsat ab impetu sanguinis influentis, sed à constrictione & evacuatione repentin’. De Pulsifica virtute, vel cordi, vel arteriis insita, adhuc controvertitur inter Anatomicos; quam litem hujus loci non est expedire; quamvis non videamus urgentem rationem, quae permoveat, ut illam pulsisinam virtutem credamus, aut statuamus. Pultatio, idem, quod Atheroma. Ingrass. Comm. in Avic. de Tum. p. n. p.  83. Pulveratio, Pulverisatio, κονιόρτωσις, dicitur operatio Pharmaceutica ( quamvis & in Diaetetica usum habeat ) qua in pulverem contuisdendo, aut terendo, Folida sicca corpora rediguntur. Vide Pulvis. Pulvillus, idem, quod Plumaceolus, ὑποκεφάλαιον, ὑπαυχένιον, vocatur parvum pulvinar, paratum vel ex pluma tenuiori, inter duo lintea munda ac mollia constIta, vel ex stuppa cannabina diligenter pexa & mundata, vel ex lana, aut goflypio ; De quotum pulvillorum descriptione & usu vide plura apud Foresl. l. 6. Chir. Obs. I3. i.t Schol. & Obs. cpo. in Schol. Possunt etiam referri ad Plagulas. Scultet. Arm. Chirurg. Part.I. Tab. LVI. p. I44. Pulvinar, Pulvinum, ὑποκεφάλαιον, προσκεφάλαιον, quld sit, pueri quoque norunt ex Nomenclaturis; λ.αιον, quld sit, pueri quoque norunt ex Nomenclaturis; vide Hypocephalæon, Proscephalæon. Pulvis, κόνις, vocatur fpecieS medicamenti sicci in minutissimas particulas contundendo, vel terendo, redacti. Sunt vero pulveres alii simplices; alii conipositi; alterantes, vel purganteS, ve! diaphoretici; de quibus plura vide apud PracticoS, praesertim 'Welter. Ant. Gen. l. I. c. t.6. Spec. 1. z.s. 2o. Morell. des.orm. rem. l. I.s. 2. c. 7. Schroder. l. 2. c. 77. Fr. Holul. in Clav. ad h. l. Libav. S. A. Ch. l. 4. cxi.seqq. & plures alios. Pulvis pinguis dicitur Galeno, in quo nec asperum quicquam, nec acre subest. I. 5. desan. tu. capo 3. circa sin. De pulveribus Pnilos.ophicis , qua medicamentosis, ex auro, argento, mercurio, qua aurificis, quaere in Th. Chym. Vol, I. pag. 23. 6o9. Vol. II. p. 46. Vol. III. p, 170. 391. 410. Pumex, κίσσηρις, est lapis perosus, & innumeris foraminulis & cavernulis plenus, instar spongiae. Ejus duae sunt specieS: Nigerr vulgo lapis Balnearum, ad leviganda & purganda corpora aptus: & Albus, levis, trituque facilis. De cujus vitibus, praeparatione & usu Vide Gal. I. 8. de S. F. §. Cifferis. Diosc. /. 5. c. 125. Schroder. I. 3.c. 8. n. 16. Fr. Hofm. in Clav. Rnl & Iohns. De pumice cremato, ignito, ejusque viribus auri tincturam sorbendi vide Libav. Tom. II. Op. p. 147. et 302. Pumilus, Pumilio, idem, quod Nanus. Vide Nanos. Punctatio, quae alias sutura per puncta adpellatur, est sutura de puncto in punctum. Rhodius de acia p. I3I. Puncticularis dicitur febris aliquando omnis maligna, aliquan io stricte illa, qua cum maculiS & exanthematibus in habitu corporis est conjuncta, Petr. Midi, de Calderia Tom. I. Oper.p. yupssiqq. Punctio, νύγμα, νύξις, vide Nygma. Saepe etiam ponitur pro dolore punctorto, qui à caussa interna,particulis acribus salinis, vel ulcerosis, vel corrosivis acidis, dependet, apud Paracels. passim inscriptis, & aliis , Punctum, κέντρον, vocatur cum additione Lu- chrymale, foramen ossi nasi insculptum, cui apposita est Caruncula lachrymalis, in oculi canto majori. Barrhol. I. 3. Anat. cap. 8. Punctum saliens dicitur primum cordiS rudimentum & delineatio, in formatione foetus, quando motus quidam pulsans observatur, ceu principium vitale. Punctura, idem, quod Punctio, νύγμα. Pupilla, κόρη, vide Core. Puppisos vocatur Os frontis, vel syncipitis, & sutura in illo osse, Sutura puppis. Ve(al. ivi Expos. termin. Anatomic. adsin. i.I. de H.C.F. lung. Barthol. alnut. libell. IV. c. e, p. 702. Bias. Med. Un. pag. 104. ad differentiam scil. suturae Lambdoideae, quae Sutura prorae vocatur. Pupulae vocantur communiter extremitates digitorum, quae Arab. Alanemel vocantur. Andr.Bellunens. explicat, vocum Arabic. annexa operibus Avicennae. Τ. II. p. 40 2. Purgamenta dicuntur stricte excreta poit partum, ex utero. Graec. λόχεια, vide Lochia. Aliquando tamen pro alvi fordibus accipi, docet Keuch. ad Samonic.p.Iip. Purgamentum stellarum quld dicatur, vide Cælifolium. Purgans, καθαρτικὸν φάρμακον, late interdum, quamvis rarius, accipitur pro omni vacuante, qua interno, per alvum, vomitum, &c. qua externo : ut ita idem sit, quod purificans: dum etiam ulcera curari dicuntur, imposito purgante, καθύρτικῷ. Hippocr. 3.de sract. i. 3. adde Foës. Oecon. p. 297. interdum stricte & frequentissime pro purgante solum per alvum. Et in hac significatione describi possunt ac debent purgantia, quod sint medicamenta, quae virtute fermentativa, magis, vel minus vehementiori, vel colliquativa, humoIeS excrementitioS & vitiosos, ad segregationem à vitalibuS & utilibus ad loca convenientia, praeprirnis ductum bilatiurn & pancreaticum, disponunt, simulque irritando & vellicando fibras intestinorum excretionem illotum recrementorum eo depositorum promoVenL Dividuntur in mitiora, &. fortiora ; quibus nonnulli intermedia praeter necessitatem adjiciunt. Catalogum utrorumque, & quidem eam simplicium, tum compositorum, passim repcries in Practicis. Elective humores purgare, aut vi magnetica allicere, comrnentum est. Plura de purgantibus qui desiderat, legat, praeter Hippocr. Galen. & alios antiquiores, etiam eX recentioribus praeprirnis Schroder. lib. 4. cl. 3. cum Fr. Hofm. Clave ad h. l. Rolfink. Tr. de Purgantibus, Ο. ac M, M. Sp. l.e.fect. i. per tot, Linden. Ex. XIII. §. 349. seqq. Wtllts. Pharm. Rat, Part. I. s. 3. c. I; Pechlin. tr. de Purg. lunken. Chym. Exp. Cur. Part. II. sect. ι. c. t..p. 456.seqq, ut & nostraS DisputationeS de Remoris purgationis, Disp. II. & appendicem de purgationis modo ac viis ad alvum. An vero Purgantia in se ac fua natura dentur adeo secura, ut nec putrefaciant, nec vitalia resolvant, nihilque expellant foras, nisi quantum peccet, ideoque non aggravent, sed ab Onere saltem sublevent, uti voluit Helmont. tr. Potestas medicam. §.34. & Fr. Hofrn. d. l. de eo valde adhuc dubitatur, ob naturam omnium purgantium naturae nostrae vel ad minimum quodammodo adversam. Vide allegatam nostram Disputationem. Purgatio, κάθαρσις, φαρμακεία, aliquando latissime fumitur pro omni evacuatione ; ut ita idem, quod κένωσις sit : sive à natura proveniat, sive arte procuretur ; quemadmodum hoc pluribus, ex Hippocr. & Gal. locis demonstravit Foës. p. 296. 297. aliquando vero stricte, pro purgatione artificiali; quae per inferiora instituitur, & ita describi potest t Purgatio est evacuatio humorum excrementitiorum & vitiosorum, e viis convenientibus, ductu biliario & pancreatico, ad intestina depositorum, mediante horum irritatione, & ad expulsionem stimulatione , virtute purgantium magis vel mintss colliquativa facta. Videantur autores p. a. allegati. Purgatio Chymicis quoque idem est. quod purificatio : & fit septem modiS ; Destillatione, sublimatione, solutione, lotione, ustione, segregatione, colatione, Rul. in Lex. Purgatorium Paracelso dicitur quilibet morbus, Paramir. I 5. c, 2. et 3. Purificatio, idem, quod Depuratio, Mundatio. Gr. dici posset καθαρισμὸς. Vide Depuratio. Purgatio. Purpura, πορφύρα. Vide Porphyra. Purulentia, idem, quod Suppuratio, ἐκπύησις. vide Ecpyema. Purulentus, ἔμπυος, πυώδης, idem, quod Suppuratus. Vide Empyema. Purus, καθαρὸς, vide Catharos, Puritas, καθαρότης, Pus, πύον, dicitur materia quaedam liquida praeternaturalis & semiputris, in exulceratis partibus, e sanguine extravasato, & stagnante, mediante caloris intensioris colliquatione putredinali remolliente particulas concretas, & transponente partes subtileS, producta. Quo & Hippocr, respexisse videtur, scribens, pus fieri ex alterato, calelacto, & putrefacto sanguine, in ulceribus, l. de Ulcer. II. Io. & Gal. propterea ὴμιμρχθῆράν μεταβολήν, semipravam mutationem, vocavit, 2. aph. 47. Hme & Helmont. pus dixit, non esse excre. mentum ulceris, sed cruoris in materiam noxiam & corruptam depravationem & degenerationem, tr. Scab. Cn ulcera Schol.n. 17. 18. 19. quamvis alibi negaverit, pus esse partem cruoris, tr. Schol. Humor. Passe Decept. c. 1. n. 42. scil. quando pus est factum, non amplius dici potest pars sanguinis, scil. vitalis. Plura de pucis generatione, cujus notae bonitatis sunt albedo, laevitas, aequalis consistentia, & foeteris absentia, vide apud Foes. p. 544. Dieter. n. 743. Linden. Ex. XIII. §. 333. Puris generatio alias dicitur Suppuratio & à Neotericis tribuitur Acido exuperanti. Hinc Dolaeus ita descripsit, quod fiat, quando acidum materia defervescente incipit exuperare, avolantibus plus minuS particulis volatilibus, seu spirituofis & accedentibus hinc inde heterogeneis, unde inflammationis tragoedia catastrophen silam sortitur ex tumore inflammato in ulcus purulentum abscedens, Encyclopaed. l. 2. c. 3. §. 2. p. 279. Pus, ποῦς, Vide Pes. Pusillatum, Pusulatum dicitur Pulvis non perfecte tenuissimus, sed adhuc asperitatem sabulosam & granula quaedam continens. Libuv. S. A. Ch. l.a. c. 3. Pusta, est saniei digestio, à pure dleta. Paracels. l. 1. de Tartar. tract. 5. c. I. ut et in Fragm. ad h. l. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Pustula, ἐξάνθημα, ἔκθυσμα, ἔκζεσμα . idem, quod Papula, morbus dicitur in habitu corporis, soluta cutis, vel cuticulae unitas, sive parvulus tumor in exteriori cuticula, vel cute; Tuberculum &c. Vide Exanthema, Ecthysma, Phyma &c. Pusula, idem, quod Granula, pulvis pusillus, grantulattdo concinnatus. Libav. antea c. l. Putamen, idem quod Cortex, φλοιὸς, λέμμα, λέπος t Vide Cortex, Lepos. Puteus, φρέας, quid sit, ex aliis Lexicis patet. Aquae e puteo, calidiores tempore hyberno reliquis, Gal./.I. de S.F. c.8. Flamma e puteo, ut & exhalationes malignae, observatae leguntur in Eph. N. C. A. I. Obsinq. Puteus in metallifodinis vocatur crypta, e qua metallica terra minera extrahitur. Rul. in Lex. Putor, idem, quod Fœtor, δυσωδία. Graveolentia, dicitur de ore. Galen. c. 4. in neEsicl. t. 9. adfin. Putorius est nomen Mustelae sylvestris, ex ore foetidum halitum emittentiS, cujus historia habetur in Aldrov. I. 2. de quadr. dig. vivip. c. 17. Putredo, Putrilago, σηπεδὼν, σῆψις ; Putris, Putridus , σαπρὸς. Usitatissimi equidem hi termini sunt in Medicina, praesertim etiam doctrina de febribus t sed in quo consistat vere essentialis ratio putredinis, nescio, an aliquis exacte, & ex asse descripserit. Licet enim generalis descriptio, à Gal. & Arist. proposita, non sit rejicienda ; quando Putredo dicitur totius corporeae substantiae mutatio ad corruptelam à calido externo, non tamen sufficere videtur ad omnem difficultatem eximendam. Nos, salvo aliorum judicio, hanc dabimus descriptionem generalem : Putredo est corruptio corporis mixti naturalis, vel inchoata, vel consummata, consistens in dissolutione principii formalis & specifici à principio materiali, & consequente dennione etiam diversarum materialium particularum, antea exactissime per principium formale unitarum & mistarum. Haec vero descriptio dextre nunc applicanda erit diVersis corporibus mixtis t & alia observabitur putredo corporum liquidorum à putredine corporum siccorum; horutnque vel mollium, vel duriorum : alia animatorum; alia inanimatorum; alia incipiens; alia perfectior ; alia consummata. Jungatur Willis, deferm. c, 8. defebr, c. 9. & Notae nostrae ad Jeffenii Judicium de Sang. V. S. misse pag. et p. seqq. Kerger. tr. de FermenLs. 2. c. 9. Si quiS meliora & certiora docuerit, ei cum gratiarum actione herbam porrigemus. Putrefactio, σῆψις, idem, quod Putredo active fumta. Hinc Doru. Rul. & Iohnson. descripserunt, quod fit misti resolutio per putredinem naturalem, cum partes, inter sese commistae, reseratis claustris internis, operante calore per humorem & resolvente, discedunt. Est vero Ptttresuctio etiam via ad varias Pharmaceuticas operationeS t unde artificiosa quoque datur putresactio, in qua attendere oportet, ne fiat resolutio καθρπά totalis, & destructio, sed duntaxat eouique, quo vel aliquid act.vi eliciatur, vel nova quaedam veluti rerum natuta introducatur, & fructus etiam alterius generationis producatur. Estque talis putrefactio digestio quaedam sermentativa, substantiam rei, calidi externi accessione, ad rem praeltantiorern producendam dissolvens. Habeturque duplex t putrefactio, & resolutio per medicinam. Est etiam putrefactio quaedam ambigens inter calculationem corrosivam, & putrefactionem, vocaturque putrefactio sicca Si Philofopltica. Imo à quibuslibet nomen habet, cum quibus aliqua ratione consentit; ut sublitnatio, separatio elementorum, coctio, solutio, &c. Fit autem in aqua Philosophorum ficca, seu aceto acerrimo t nec est alius rei, nisi Solis & Lunae. Dorn. Rul. Iohnson. Weker. Am.Gen. I.3.C.33. Quaeratur etiam in Indicibus sex Voluminum Theatri Chymicl. Puxis, pro Pyxis, Scribon. n. 230. Pycnos, πυκνὸς. Vide Creber. Pycnosis, Pycnoticos, πύκνωσις, πυκνωτικὸς. Vide Condensatio. Pycte, πυκτὴ, dicitur lac coagulo concretum, cui, denIto sero, mel additum est. Ventrem subducit, rnaxime si serum adjectum fuerit. Gorr. Pyelos, πύελος, id est, Pelvis: Alveolus: Vide Choana. Balneae quoque minores, vel alvei adstrictiores, πύελοι dicti suerunt, Gal. l. 7. meth. med. c. 6. J. Alex. not, ad h. l. Pygargus, πύγαργος, nomen valde aequivocum, notans vel capram seram, Aldrov, iib.r. de quadr. bisulc.c. I3, vel Ardeam, vel usitatius Aquilae speciem, cuius descriptionem tradidit Aldrov. I. 2. Ornith. c. 5. Dicitur & metaphorice de homine delicato & ignavo, C. Hofm. in not. ad Gal. LL. de V. P. n. 229. Pygmachos, πυγμάχος, dicebatur is, qui in certamine & lucta, & pugilatu exercebatur, Rhod. ad Scribon. n. IoI. Pygmaei, πυγμαῖοι, proprie dicuntur populi vel in ludia, vel in GrOnlandia minims longitudinis, πινγμὴ,, h. e. menfuram cubiti ad digitos non iuperantes, nihilominus pugnacis naturae, ita ut cum gruibus certare fingebantur. An unquam tales fuerint in orbe populi, adhuc controvertitur, & varias opiniones scriptorum collectas legere licet apud Eralm. Francisc. P. I. Horti Indici Orient. & Occid. pag. 'jao.seqq. Deinde de quibusvis naxis, vel pulmilionibus, quales etiam artificiose & longiori inunctione produci posse, Opinatur DobrZenzsky de Nigro Ponte, Medicus Regius Pragensis, in Eph. Nat. Cur. A. I. Obs. 79. Paracelso vero Pygmxi dicuntur homunciones, vel subterranei spiritus, quoS & faculas Si scintillas vocant. Non natos esse perhibent, neque habere parentes, fed non aliter ex corruptione terrae, quam ex equino fimo putrefacto scarabaei, generari. Dorn. in Dict. Parac. Rul. & Iohns. in Lex. Meminit eorum aliquoties Parac. in i. de partu hominis, de pestil. & alibi , & fatetur, se Integrum de Pygmaeis scripsisse tractatum, de quo nobis non constat. A. I699. Eduardus Tyson Medicus Anglus, Collegii Medici Societatis Regiae socius, Pygmaei sive hominis sylveltris Anatornen exactam & cum simia cereopithecoque comparatam edidit, quae in Actis Eruditor. Ltps. A. 1700. m. Novembr, commendatur. Pyla, πύλα, Vide Porta. Pylorus, πυλωρὸς, Lat. Janitor, vocatur dextrum orificium ventriculi t vulgo biferius dictum, angustius sinistro, sive stomacho ; culus usus est, transmittere cibum in liquorem, sive cremorem liquidum mutatum ad intestina tenuia : siquidem cum duodeno immediate continuatur. Plura vide in Anatomicis, & in specie in Barthol. I. I. Anat. c. 9. Pyloro peculiare regimen attribuit Helmontius in digestionis opere : uti patet ex ttact. Pylorus Rector. Pyodes, πυώδης, Purulentus: ita leguntur purulentae mictiones apud Gal. c. 3. in I. Prorrhet. t. 20. Pyon, πύον. Vide Pus. Pyopoeos, πυοποιὸς, vocatur virtus pus faciendi, & tribuitur pici aridae vel siccae apud Dioscorid. l. 1. c , 82. vel 97. ad Sarac. Pyorrhoun, πυοῤῥοοῦν, hoc est purulentus, epitheton aurium, e quibus pus effluit, apud Nonum de M. P. C. c. 80. Pyosis, πύωσις, in genere significat suppurationem. Specialiter vero idem esi, quod ὄνυξ, vel ὑπόπυον. Vide Onyx. Pyr, πῦρ. Vide Ignis. Pyractosis, πυράκτωσις, Combustionem significat, Fuchs. comm. in Galen. l. I. de morb. diff cap. 5,’ p. m. 24, a. Pyramidales Musculi vocantur, qui quartum par musculorum abdominis constituunt, & tendinibus rectorum incumbunt. Bartholin. I. 1. An. c. 6. p. 55. Pyramidalia vasu dicuntur vasa spermatica praeparantia, quae alias &pamfimiforsmta vocantur. Vide Pampinus. Pyramis; πυραμὶς, praeter figuram geometricam; & turres quasdam .AEgypti, quas significat, in chymicis vocatur vas metallicum, aliis Catinus «miformis dictum, in modum pyramidis excavatum, ut pars ejus superior lata, inferior autem in acutum vergens, pro liquatis mineralibus in regulum formandis, accommodari possit. Ruland. & Iohnson, in Lex. Pyrausta, Pyraustum, πύραυστος, dicitur insectum quodtlam, ad papiliones pertinens, quod, ignis flamma gaudens, ad lucernas advolat, & saepe sese comburit, cujus historiam vide apud Aldrov. l. 1. de Insect. c. 2. Anci quoque Spiritus vocatur Pyrattstum, quod ignis sit ipsius pabulum & alimentum, Th. Chym. Vol. 1. p. 3 5. Pyren, πυρὴν. Vide Nucleus. Pyrenoides, πυρηνοειδὴς, vocatur processus secundae vertebrae cervicis, qui alias Dens Hipp, voca. tur t aliis Dentiformis, ὀδοντοειδης. Vide Dens. Pyreterion, πυρητήριον, dicitur pars illa furni Chymici, quae ignem continet. Dicitur &Pyrifftcion apud Morley in Collect, Chym. Letd. proleg. cap. 2. quamviS minus accurate ad leges Grammaticas Graecae Linguae. Pyretologia, πυρετολογία, i, e. doctrina, vel tractatio de Febribus, hOdieque magis magisque exculta. Pyretos, πυρετὸς. Vide Febris. Pyretion, πυρέτιον, febricula. Pyrgitae, πυργίται, Turriti, vocantur paflerculi, qui in turribus altioribus nidificant. Gal. l. 6. de san. tu, c. 11. Laudantur in calculosis, i. de ren. morb. cur. c. 6. Pyria, πυρία, idem, quod θέρμασμα Lat. Fomentum. Legitur apud Hipp. 5. aph, 28. et ei. aph. 3 I. adde Foës.p. 547. Dieter. n.747. Dicitur & ιςυριἄμα, Gorr. Vide Fomentum. Pyriastes, πυριάστης. Vide Protogala. Pyriaterion, πυριατήριον, locus dicitur, ubi fit sudatio, Laconicum, Sudatorium. Vide Laconicum. Pantin. in not. ad Cels. l. .2. cap, I7, p. 27I. Pyriatos, πυριατὸς, scil. κέραμος, i. e. Later fervefactus. Pyricaustos, πνρίκαυστος. Vide Ambusta. Pyriephthos, πυρίεφθος. Vide Protogala. Pyriformis, epitheton primi e Musculis Quadrigeminis dictis femur abduce: tibus & circumagentibus, Barthol. I. 4. alnat. c. 11, p. 580. Pyrimachus, vel Pyromachus, πυρόμαχος, vocatur veteribus stibium, vel antimonium coctum & in lapideam duritiem concretum, ideo quod igni repugner, & in ardentes tantum fornaces conjectum fluat, 1. Agricol. l. io. de nat. sossil. Aristoteli vocavit lapidem Pyromachurn, i. 4. Meteorol, c. 6. Ex recentioribuS tamen sunt, qui nomen hoc ad Cuprum cum sulphure fufum & in lapideam duritiem copcretum restringunt. Pyrine, πυρίνη, nomen Emplastri ad scirrhos & durities, apud .AEgin. l. 7. c. I7. Gorr. Pyriphleges, πυριφλεγὴς, horno dicitur febricitanS, qui valde ex febre illa fervet ad contactum, i. e. igneo ardore flagrans, Hippocr. 4. de RV. I. A. Dicitur & πυριφλεγέθῆς. ί. I. de morb. mul. LXXXl. 2. Pyristirion. Vide Pyreterion. Pyrites, πυρίτης, vocatur lapis quasi igniaritts, silex e chalybe scintillas evocans allisus. Ab aliis quoque dicitur Lapis luminis. Variat vero valde quoad colorem, prout in metallifodinis diversis repetitur. Ejus varia genera recenset Ruland. De ejus usiI vide Gal. l. 9. de S. Fac. §. Pyrttes. Diosc. I. 5. c. 143. Forest. l. Io, Ο. II4. Scinol. Schroder. I. 3. c. 8. n. I8. Chiocc. Mus. Calc. s. 3. p. 382.finy. Marcastta dicitur etiam Pyrttes argenteus. Th. Chym. Vol. I. pag. 777. Item Lapis Philosophorum à quibusdam dictus fuit Pycites, utpote qui totus sulphur fit, & argentum vivum, e quibus lapis ille conllat. d. /. p. 42. Pyrius, πύριος, dicitur pulvis ille tormentacius, qui pro sclopis & tormentis bellicis explodendis usurpatur, notissimus. Paratur ex nitro, sulphure, & carbonibus  : cujus modum parandi etiam ad Chymiarn pertinere, vult Libav. Synt. A. Ch. l, 7. c. 31. Ejus vis sclopetans, vel fulminans, potest etiam reprimi, & dicitur Repressus. Idem l. 6. c. 9. Pyromantia, πυρομαντία, est scientia, vel ars, ex igne praesaga, cum ignis astra se palam laciunt hominibus, ut inde veri, notitia prorumpat ejus, quod quaeritur, ablato quovis dubio, vel suspicione. Exemplo sit, quod de buxo fertur, & foliis ejus, in ignem projectis; singulis eorum, de quibus habetur suspicio, nominibus infcriptis, crepitare fontis folium, & exilire creditur. Dorn. Rul. lobus. Hanc Paracelsus passim commendat, & Medicis addiscendam suadet, ceu partem astronomiae. Verum nobis omnino videtur tnagica, diabolica, & ita vitanda. Pyronomia, πυρονομία, est caloris ad fuas Operas adhibendi, ignisque regendi scientia. Et ita idem est, quod Pyrotechnia, de qua p. p. Rul, Verum Para celso Pyronomus dicitur, qui prognosticat ex ignis Elemento : & ita cum Pyromantia coincidit. l. 2. de Tartar. tract. z. c. 3. in comm, Ejuidem sententiae est Iohns. in Lex, Chym, l. 2. Pyrophagus, πυροφάγος, dicitur Igxivorus, qui vel peculiari artificio, vel praestigiis ignem devorare audet, quales hodieque inter circumforaneos conlpiciuntur lucellum hinc captantes. Meminit & talis Pyrophafft Bonet. MeHc. Septent. l. g. s. r, C. I9, paX 5I0. Pyropus, πυρωπὸς, aequivocum est ; I. notat gerninara rubram, vulgo Rubinus dictam, alias Carbunculus , Vide Carbunculus. 2. significat aecis Cyprii coronarii misturam , cum auri quarta parte, in tenuem bracteam redactam, qua pyramidum summitates obducebantur. 3. Electrum igneum ex genere succini, vel Philosophorum tinctura, &c. Libav. S. A. Ch. l, 7. c. 24. Pyropi auri diaphani describuntur ab Hartmanno Miscell, Chymico~Med. Oper. infol. Torn. VI. p. y. Pyros, πυρὸς, significat Triticum, frumentum notissimum & usitatissimum in diaetetica, sive victu, & medicina. Optimum habetur, quod densum est, & substantiam habet adeo, compactam, ut dentibus vix dividi queat. Vide Gal. I. I. de al.tm.fac. c. 2. 3. l. de atten vict, c. 6. l. 8. de S.fac. §, Pyros. Bruyerin. de re cibar, l. e. c. 1. 2. Triticum hornum, vel hornoticum, id est, hoc anno collectum, vocatur σητάνιον, & cornmendatur ab Hipp. 2. de art- t. 43. adde Gal. comm. ad si. l. quid sint πυροὶ σκληροὶ, dura tritica, lege apud Linden. Ex. XVI. §. 143. Pyrosis, πύρωσις, est ille ardens rubor, quo facies tota accenditur, praesertim iliis, qui fervidis diebuS laciunt iter. Linden. Ex. XI. §. 189. Pyrotechnia, πυροπεχνία, vocatur illa ars, quae operatur in praeparatione naturalium rerum, adminiculo ignis, tanquam potissimo medio & instrumento. DOrn. Rul. & lohns. in Lex. Ejus usus maximus in Pharmaceuticis & Chymicis. Quam etiam laudavit Helmont. de Ltdcias. c. 5. n. 4. Ut Pyrotechnta corpora reserat coram oculis : ita januam ad Philosophiam naturalem. Hinc Pyrotecimista dicitur G. Thomsono in explicatione quorundam terminorum Artis Actii suae Magneticae praemissu in genere quivis artifex per ignem, in specie excellens Chymiila. Pyrosechnia Hermeuca vocatur, quae pertinet ad praeparationem Lapidis Philosophici, Th. Chym. Vol. VI. pag. 398. Pyroticos, πυρωτικὸς, idem, quod καυστικὸς, urendi vim habens. Vide Causticos. Pyrotica Charneri descriptio videatur apud Hartmann. d. l.p. po- Pyrrhocorax, πυῤῥόκοραξ, quasi Corvus ruber , nomen avis, ad Graculos pertinentis t cujus descriptio cum usu habetur apud Aldrov. /. 12. Ornithol. c. 8. Pyrrhos, πυῤῥὸς, Latine Rusut, notat colorem ignis colori similem, & ad flavum maxime accedit. Foës, existimat, esse Latine exprimendum per Fulvum, i. e. ex flavo pallescentem, qualis est Orichalci. Oec. p. 548. ubi plura vide. Jul. Alex, vero dicit, πυδρὸν esse colorem similem aerei coloris, aut capillorum & barbae illorum, qui propterea AEnobarbi dicuntur. Qui si pallescat, fulvum, κιῥῥὸν, faciet. Rufurnque colorem notari in vinis Creticis & Malvaticis, not. in Gal. lib. I 2. meth. med. c. a. Gorr. dicit ad flavum accedere, sed eo esse pallidiorem. Nobis placet Alexandrini sxpositio ad significationem vocabuli propriam maxime accedens. Pyrrhula, πυῤῥούλη. Vide Rubicilla. Pythmen, πυθμὴν. Vide Fundus. Python, vel Pythius Draco, πύθων, dicitur ferpens acuti visus, Oculis magnis, & triplici dentium ordine praeditus; descriptio habetur apud Aldrov. l. 2. hist. Drac. &serp- c. 3. Pythones alias & Py/honiffae Paracelso dicuntur praestigiatores, incantatores & sagae, quibus attribuitur, quod divinari possint, & tempestates excitare, tonitrua &c. passirn in scriptis, Paramiro, de Podagra, et alibi. Pytia, πυτία, ita Gorr. ( quamvis nobis mendose scriptum videatur, pro πητύα ) vide Coagulum. Pyulcon, πυουλκὸν, dicitur instrumentum Chirurgicum, quo pus, vel sanies, e profundis & sinubus extrahitur. Meminit aliquoties Galens. v. g. i. 2. de C. M. P. G. c. 5. lib. 5. meth. med. c. 8. i. 2. ad Glauc. c. 8. quale vero suerit, non certo constat. Videtur tamen fuisse non dissimile, aut ferte idem cum eo, quod vocatur Syringa, vel Fistula, quo hOdieque Chirurgi utuntur. Gorr. Castelli Pyulcus est canula argentea, oblonga, vulneri proportione respondens, cujus extremitas, quae intra vulnus admittitur, varie perforata, altera quae extra ulcus manet, orbiculariter investitur, ac dilatatur, ne Vulnus intret, Eustach Rud. de vulneribus l. I. c. 17. Pyxinon, πύξινον, q. buxeum, nomen Collyrii,’ apud Celsi l. 6. c. 6. notante Gorr. Pyxis, πύξις, proprie, & stricte, vasculum, quo aliquid aflërvatur, e buxo paratum significat t sed hodieque communiter accipitur pro quovis, ex quacunque materia, parato vasculo. Qualia variae formae, & e varia materia parata, requiruntur in Pharmaceuticis & Chirurgicis. Pyxides ligneae, stanneae, plumbeae, aeneae, lapideae, fictiles, vitreae. Weker. A. Gl l. 4. capo 13. Pyxidem unguentariam vocat Hildan. illam, qua instructi esse debent Chirurgi, ad aegrcs accedentes, & quidem in sex, vel pleres classes distinctam t in Cista Militar, p. IU4I. Pyxis nautica vocatur, in qua magnetis declinatio observatur, ad directionem navium hodieque necessaria. Th. Chym, Vol. V. p. 352. Pyxis quoque est nomen unguenti acopi, cui praecipua vis est emolliendi. Valet ad omnes inflammationes. lta vero dictum, quod commodissime in vase buxeo fervetur. Ejus descriptio habetur apud AEginet. l. 7. c. I9. & Aët. l. 15. sed diversis paulo pon. deribuS, citante & notante Gorraeo. Ab Anatomicis etiam amplam & profundam cavitatem in osse ischii sive coxendicis pro excipiendo ossis femoris capite globoso, alias Acetabulum dictam, vocari Pyxidem, scribit Barthol. Ubell, 4. An. c. I6. p. 739. Os pyxidis dicitur os occipitis, quod est Os prorae, memoriae ap« pellatur. Id. d. l. c. 6. p. 710. Quadragesimus, τεσσαρακοστὸς, fcil. dies, qui habetur pro principio morborum Chronicorum, argumento 4. aphor. po. Galen. in cornm. ad h. i, quamviS alii sint, qui adhuc Criticum esse concedunt, ex 5. aph. 15. et 7. et 6. aph. 49. ex mente Dieterichii n, 823. Verum utrumque verum esse potest : ι. quod posterius allegati duo aphorismi loquantur non de die quadragesimo in specie, sed intra dies quadraginta : ut ita quadragesimus nihilominus excludatur à morborum acutorum termino. 2. non absurdum nobis Videtur, crises quoque tribuere morbis chronicis, ex 6. aph, 48 . 7. aph. io. (suc. Quadrangulum, τετράγωνον, Lat. Tetragonum, secretum sapientum , sive Spagyricum t Vide in Iheatr. Chym. Vol. IV , p. 609. & infra Tetragonum. Quadrans, τεταρτημόριον, dicitur quarta pars librae , τέταρτον μέρος τῆς λίτρας, h. e. unciae tres, Gal. I. 3. de C. M. P. G. c. 5.. Quadrantal, idem, quod amphora, sextarioS 48. continens, vel urnas duas. Fernei. Therap. lib. 4. c. 6. Quadratus, i. e. Temperate carnosus, ἔυσαρκος ; Vide Eusarcos. Alias in propria magis significatione propter figuram quadrilateram hoc Epitheton tribuitur diversis musculis in corpore humano occurrentibus, v. g. musculus labiis & buccis communis, quem Gal. cum aliis veteribus à cute non distinxit, sub colli cute adeo arcte situs vocatur Quadratus. Barrhol. I.3. An. c. II.p. 533. Ita itsaDorso per latum & carnosum vertebras flectens Quadratum dicitur, l. 4. c. 7. p, 568. Musculus quoque Radii, q.ui manus est pronator, d. l. c. 8. p. 574. & quartus inter Quadrigeminos dictos femoris musculos Quadrati appellantur, d. i. c. 11. p. 580. Quadrigemini, vocantur Musculi femur abducentes & circumagentes, quorum primus Pyriformis, nltimus specialiter Quadratus nominantur, reliqui nomine proprio carent. Barthol. d. 1. Quadrilatera ossa dicuntur, quae quadratam habent figuram, licet lineis non exacte aequalibus constantem. Talia infirmissima esse scribit Fallop. de Ossib. c , 13. Tom. I. Oper. p. 495. Quadrupes, Vel Quadrupedum, τετράπους, dicitur animal quatuor pedibus incedens. Quadrupedum tria genera summa constituuntur t folidipeda, bisulca & digitata  : quamvis aliae postea adhuc differentiae dentur; dum alia vivipara, alia ovipara ; quaedam ruminantia, quaedam non ruminantia ; nonnulla cornuta, alia non cornuta observantur. Sunt & quaedam ferae, quaedam vero cicures bestiae, de quibus omnibtrs Aldrovand. prolixe satis tractavit in diversis voluminibus. Quae ex quibus, ὅσα ἐξ ὅιων, phrasis HippoCratiCa, lib- I. Efftd sect- HI. t- I. qua indicatur morborum vicissitudo, successio & transmutatio, quae Medico scitu necessaria est t Cujus mutationis & succesfionis quatuor praecipue species numerantur. Epigenesiis, Metaptosis, Metastasis & Aposinsis , sive Abicessus. Haec phrasis movit Stephan. Rodeticum à Castro, ut elegantem libellum conscripserit hoc titulo Quae ex quibus , de morborum vicissitudinibus. Quaestio, ζήτημα, ζήτησις, idem, quod Problema , quid sit, notum est. Quaestiones Logicae dicuntur, quae ad usum artis nihil laciunt. Galen. /. 3. L. A. c. 1. Has tuto ignorare licet, l.ind. Ex. XIII. §. 31. Qui delectantur hujusmodi quaestionibus, non inepte vocantur Quaestionarii, qui adolescentibus aperiunt impudentiae ludum. C. Hofim C. in Gal, de V. P. n. 374. Qualitas, ποιότης, terminus est receptissimus in Medicina, & denotat aliquam proprietatem corporis, naturalis, à substantia inseparabilem. Consistere enim videtur juxta recentiorum principia Philosophica in pardcularum materialium minimarum peculiari dispositione & contextu taliter, vel taliter modificato, unde corpus nostrum quacunque ratione quale detiominari potest. Divisiones variae occurrunt apud Autores, quarum potissimae sunt t quod aliae Qualitates sint elementares; aliae occultae, & à tota substantia dependentes. Elementares iterum subdividuntur in primas, secundas & tertias. Primae sunt quatuor, calor , frlgus, humiditas, siccitas. Ad secundas referuntur qualitates , Subtilitas, Crassitias, Obstructio, Apertio, Densatio, Rarelactio, &c. Tertiae dicuntur, quae certae alicui parti appropriantur &c. Verum haec omnia magis siint Physica, imo Logica, quam Medica. In Medicina siissicit, Qualitates ita accepisse, quatenus sunt proprietates corporum, fundatae in tota ejus substantia, & ita in concreto, non abstrsctive, sumtae. Paucis; Qualitates idem sunt, quod Facultates, ἰδιοσυγκράσιαι, Complexiones, Vide Dynamis. An qualitates dentur occultae, disputant adhuc inter se DoctoreS, vide Occultus. Chymici qualitates nitrosas, sulphureas, rnercuriales, aluminosas &c. excogitarunt, fortassis ad ufum magis lacientes, quam Philosophorum commenticiae, primae, secundae, &c. Quandros dicitur lapis, seu gemma, quae reperitur in cerebro vulturis, coloris candidi, & dicitur replere mammas lacte, & contra nocivos casus valere. Rul. & Iohns. Aldrov. l. 3. Ornithol. c. 1. §. usus in medicina. Quanli, id est plumbum. Rul. & Iohns. Quantitas, ποσότες,ποσὸν, πελίκον, quid significet, e Logicis petendum; Duplicem esse, Continuam & discretam , Gal. quoque docuit, de Atff morbory c. 8. in sin Utriusque consideratio summe necessaria in subjecto Medicinae, & objecto; sive in homine omnibusque rebus secundum, praeter, & non naturalibus, quamvis non eX asse, aut accuratissime dici. aut determinari omnino queat, praesertim in remediis applicandis, Galen. l. 2. meth. med. c. 3. et I. de Cur. rat. per S. M. c. 12. et i. de V. S. adv, Erasistr. c. 7. Opus est igitur artificiosa conjectura, peritia virium, vel facultatum, & frequenti exercitio, c. 2. de R. V. I. A. t. 37. In praeparatione quoque lapidis Philosophici Quantitas ignis probe observanda. Th. Chym. Vol. V. p. I89. Quaquila, vel Quisquila, idem, quod Coturnix, Gr. ὄρτυξ, vel ὀρτύκη. Aldrov. l. 13. Ornith. c. 2 2. Quars, petra sellis, Rul. & Iohns. in Lex. Quartana, τεταρταῖος, est specieS febris primario intermittentis, quae inelufive in diem quartum extenditur : sive de quarto in quartum paroxysmos suos repetit, cum interveniente intennissione; Secundario etiam de continuata dicitur, ubi intermissio vera non est ; interim singulis quatriduis exacerbatio major animadvertitur, πταρταιοφνὴς Gr. dicta. Illam intermittentem Hippocr, dixit securissimam, facillimam, & longissimam , l. 1. Epid.s. 13. t. 4. quod quidem verum esse, experientia confirmat, & confensus Doctorum ; non tamen simpliciter, & absque ulla imitatione ; quandoquidem ejus causa consistit in languinis dyscrasia melancholico-serosa, simulque vappsscente, minusque spirituosa ; quae si altiores jam egerit radices, aut non rite consideretur in curatione, facile transit in scorbuticam dispositionem, & alios morbos chronicos gravioreS producit. Hinc rectissime scripsit Dieter. Iatr. p. II92. Aspera & duri ingenii est morbus Quartana, non huc & illuc fluctuans, sed humoribus lentis agitatis, firmo progressu, in corpus Venit, totum illud concutiens & exagitans. Hinc & Saturni filia vocatur. Plura de hac febre vide apud eund. d. l. n. 826. Willis de febr. c. 6. Sylv. Pr. Med. 1. t. c. 27. PienS de Febr. Tract.spec. c. 12. C. Rejes. C. Fil. q. 71. Quartarius, τέταρτον κοτύλης, quarta vel potius dimidia pars heminae, est mensiIrae nomen liquidorum, vini continens uncias quinque, olei uncias quatuor cum dimidia, mellis sex cum drachmis Fex. Gal. de pond. & mensur. vel potius Diosc. in addit.- Quartatio, est feparatio auri & argenti invicem commistorum, quae ideo dicta Quartano, quod misturae ex auro & argento tantum fit addendum argenti, ut hujus tres paries sint ad illius unam, fiantque omne quatuor, Dorn. Rul. & Iohns. Meminit & Lib. Tom. II. Oper. p. 96. 98. De hac legatur & Jac. le Mort Chyrn.sect. a.sive Metallurg. Contr. p. 268. ubi hanc puriorum metallorum separationem praefert cupellationi, quippe meliorem. Quartura, idem, quod Quartatio, fummum auri examen, hac via videlicet, ut argenti partes no. Vem ad omnia auri commifceantur, liquatione per igtiem. Deinde aqua stygia, vel forti, resolvantur ambo simul. Argentum totum in aquam confluit, auro folo fubsidente, pulveris instar fpadicei, nigricantisque coloris. Rul. & Iohnf. Quartus, τέταρτος, dicitur de die morbi, praeferlim febrilis, estque index septimi, bonam crisin, vel malam, h. e. acrtsian, ostendens ex Hippocr. 2. aph. 24. et 4. aph. 71. Dieter. n. 827. Quartam digestionem in sinistro stomacho cordis finxit Hel.m. tr. Bias hum. n. 2I. Τέταρτον quoque significare pondus unciarum quatuor cum dimidia & ηψκοτέλιον etiam Vocari e Diofcoride docuit Schenk. Synt. comp. & praesit, medi 67. Quassatio, σείσις, idem, quod Concussio, κατάσεισις. In specie vocatur Quassucio, rsxicus, quarta species luxationis vertebrarum, quando vertebrae in silo loco manent, sed juncturae, vel compages sunt dimotae, Gal. c. 3. de artic. t. t, Vide Quatio. Quassatio dicitur etiam solutio facta in tendinibus aut ligamentiS, Arab. Rabathe. Andr. vero Bellunensi Adhaereth. Avic. Cancic. part. 1. tract. 2. Quaternarius, Quaternio, τετρὰς, vocatur periodus quatuor dierum, observanda Medicis in morbis acutis; quia vel solutio, vel significatio aliqua suturae solutionis in illo termino fieri solet. Gal. i. 3. de dieb. decr. cap. 1. Quaternarius Numerus elementorum ab Helmontio rejectus, cum in natura universa, tum in mistorum constitutione : tr. Tumui. Pessi §. A labe nostra immune & innocuum coelum. Est & numerus mysticus Spagyricorurn, Th. Chym. Vol. I. pag. 547. et Vol. II. p. 2 I o. 211. Quatio, σείω, idem, quod concutio, h. e. violenter agito, impello t Dicitur vel proprie de materiali corporis manu facta concussione, v. g. quando suppurati quatiuntur, ut exploretur, quanam parte pus delitescat. Hipp. l. z. de Morb. XLV. 1 t. et l. 3. XXVI. 3o. Coac. t. 432. 499, Vei improprie & virtualiter, de rebus non naturalibus, quae sanguinem agitando corporis partes concutiunt, v. g. caput, Coac. t. I67. l. I. Prorrh. s. 3. t. 51. Jung. Foës. pag. yei. Ita tussis dicitur quatere pulmonem, quamvis hoc ad propriam significationem potius referat Dicter. Iatr.p. 281. Quatrio, idem, quod Talus, Gr. ἀστράγαλος, ita dicitur à quatuor lateribus. Bartholin. libell. 4. de ossis, c. II. Quatuor, τέσσαρες, τέσσαρα, numeri certi nomen est notissimum. Quatuor mundi prima, non esso eadem cum ElernentiS Aristotelis, videlicet terram, aquam, spiritum, lucem, vult Libav. T. II. p. 113. Verum non satis demonstrasse videtur hoc assertum. Quatuor naturae essentialium mistorum eidem quoque sunt t Terra virgo, Liquor aquetas, Oleum aëreum, vel spiritus, Ignis coelestis, vel astraliS d. le pag - I93. Quebricum alitS dicitur esse Arsenicum, aliis Sulphur. Rul. Quebxith, Quibrtth, Sulphur. Ruland. & Iohns. Quellem dicitur terra originalis, fabulum, ad quod ligo nunquam penetrat. Helrnont. tr. Terra, nttm. 4- 5. terra elementalis, futura basiS hominis. Idem Ibid. Quelles, id est, Elixir. Th. Chyrn. Voi V. 5.455. Quercinus, Quernus, δρύινος, δρυώδης, quod Vel in qtiercu occurrit, vel e quercu hafcitur. lia Viscus quernus vocatur, qui in officinis potissimum in usu est, & à Paracelso laudatur. Vide Viscus. Querquedula, βοσκὰς, nomen Anosis sylvestris, cujus varias species descripsit, cum nsu in cibis. Ale drov. l. 19. Ornithol. c. cfo.seqq. Querquera, κάρκαρος, nomen est febris, quae Gr. φρικώδης, horrifica, vocatur, ab horrore, & tremore, cum sonitu. Mendose zerzera dicitur, animadvertente Keuchen. ad Samon, p. 269. adde C, Rcjes C. El. q, 68. n. IO. II. Vide Phricodes. Quianos, i. e. Vena terrae. Cuperofum. RtIl. lohnl. Quid pro quo; Id est, absque judicio, vel confensu, vel praescitu peritiotis, vel praescribere, vel praeparare ; vel offerre, vel applicare rerrsedium. Merdam pro Musco. Hoc jure merito improbat & detestatur Paracelsus aliquoties in scriptis silis, & vocat Librum Paeanorum, i. e. rudium asinorum : quandoquidem, si Medicus hoc fecerit, imperitus est, & rudis; Si Pharmacopoeus, aut Chirurgus, malitiosus t OmneS vero hi laesam conscientiam habent. Paracels. des. 7. et in fragm. Med. Utinam vero PharmacOpoei ab hac culpa essent hodleque irnmuneS, profecto ars Medica non ita detrimentum pati cogeretur, & jacturam dignitatis suae citra culpam propriam laceret l Quies, ὑσυχίαἡσυχία. Vide Hesychia. Quintana, πεμπταῖος, vide Pemptæos. Quinta, πέμπτος, vel πέμπτη, usitatissimus terminus Chyrnicis, dum Quintae essentiae mensionem frequentissime faciunt. Vide Essentia. Quibus ibidem traditis addi possunt & haec t Quinta Essentia est natura, virtus, color, vita, spiritus, ipsit medicina & proprietas rerum, à corpore suo per artem extracta ; aliis forma specifica, quae si à specie removeatur, ad fuum genus accedit, alriusque progreditur, donec in centro quiescat. Vel : Est mysterium ad aethereae naturae puritatem viresque praestantissinras exaltatum. Inde solet appellari coelum, & coelestis subsistentia, in qua purissima sincetissimaque crasiS haeret, & radix fubstantialis, tanquarn esset defluvium aetheris, vel radius firmamenti, voce Creatoris, per ima dispersus, animaeque mundanae ἀπογέννημα. Quinta essentia vegetabilibus eorumque partibus extrahitur. Fitque haec potissimum ex succo extracto. Primatum obtinet hic Qsmnta Esu senua Vini , quam & Mercurium vegetabilem nominat; alii Aquam primi Entis, coelum, & Clavem Philofophorum. Quinta essentia animalium est, quae extrahitur ex partibus animalium, ratione missionis naturalis & Vegetabilis t itaque & praxis parum differt à vegetabilium apparatu. Quinta essentia mineralium est, quae ex mineralibus conficitur. Excellunt hic quintae essentiae metallorum & gemmarum. Haec Dorn. Rul. & Iohissonus. Exempla' variarum Quintarum Essentiarum praesertim Mineralium, quaere apud Libav. & in Theatr. Chym. Enimvero sunt alii, qui prorfus illas impugnant & inficiantur: inter quos est Rolfink. Chym, l. 6. c. 2. At, nescio, an in omnibus satisfecerit. Hoc quidem concedi potest, quod non videatur verosimile, essentiam formalem & specificam alicujus Tei à rebus ipsis posse artificiose sub forma alicujus medicamenti separari, & extrahi : verum quod ilia ipsa substantia in mixtis, ex qua Medicae facultates prcmanant, & ab aliis Quintae Essentiae nomine venit, sit elementaris naturae, nondum adeo planum est, & expeditae veritatis ; quamvis hujus quaestionis decisio non fit hujus loci. Sed & Helmontius improbat Epitheton Quinta; quia negat Quaternarium Elementorum, tria saltem concedens, ut igitur inventum illud Chymicorum rectius Quarta essentia dici deberet, tr. Tria prima Chym. prine. etc. n. 44. Quintum esse idem est, quod Quinta essentia, sive cujuslibet elementi esse per fe solum, sive animal ex eo solo productum ; uti loquitur Rul. & lohns. &c. Quisquila, idem, quod Quaquila, de quo p. a. Quisquilium, Cocci granum, seu Kerrnes. Unde vestis quisquiliata. Blas. Bernard. Quomodo, ἥπως, ὅπως, πῶς, qualitatem quandam rerum, quae doctrina traduntur, significat, Gal. c. I. de iis q. in med.f. t. 6. Quotidiana, ἀμφημερινὸς, καθημερινὸς, est species febris, quae singulis diebus paroxysmos suos repetit, vel cum intermissione intercedente, ut Quotidiana intermittens , vel sine intermissione, ut Quotidiana continua , Gal. 2. de disti febr. c. 7. Caussa vera hujus febris non est pituita excrementitia, sed consistit in fanguine, portionibus crudioribus fermentativis ad turgelcentiam usque scatente, & celeriter quidem effervescente, sed lentius deflagrante, ob fomitem febrilem crudiorem & ligno viridi similem. Jung. Wiliis, de febr. c. 5. Plens, nt. eod. tr.fpec. c. I o. R Litera difficiliS pronunciationis ; Dieter. Iatr. p.  12 I 6. Rabeboia, sunt radices Flammulae majoris, RtIl. & lohns. in Lex. apud DOrneum legitur Rabeboja, fortassis mendose. Rabiel, Rohel, id est, Sanguis Draconis. Rul. & lohns. Rabies, λύσσα. Vide Lyssa. Rabira, vel Radira, id est, Stannum. Rul, & lohns. Rachammelca, terminus novus.à D. Dolaeo effectus & desumptus ex Hebr. Rechem, quod uterum significat, &Melech, quod Regem. Exprimere autem voluit principium generationis activum, sive spiritum plasticum uterinum, Encyclopaed. l. 5. c. I. §. I. et 3. p. 86o. Rachi, vel Racho, id est, Mercurius. Iid. Rachitis. Vide Rhachitis. Racri, id esi Sal Armeniacus. Raan, vel Ranu. Iidem. Radens, ξύων, ξυστικὸς, epitheton Atrae bilis, p. n. sese habentis, & in corrosivam aciditatem degenerantis, Gal. i. 2. de nat. fac. c. y. Radiaei dicuntur Musculi, quidam interni, quidam e .-terni, carpum flectentes & extendentes, Barthol. l. 3. Anat. c. I i. p. 575. Radicalis, idem, quod Innatus, vel insitus, ἔμφυτος, dictum olim de Humore quodam insito cum ipfo semine, Gal. ad Thrasib. c. 19. Paracels. i. 2. de morbis metallifodin. c. 5. Hoc ex recentioribus acerrime tanquam pro aris & focis defendit contra Helmont. D. Jac. Joseph. loepsetius Manuduct. ad vit. long. c. 4. p. 18. seqq. Radtcales dies quoque dicuntur perfecti Critici, qui & Principes vocantur. Blancard. in Lex. Radicatio, ῥίζωσις, vocatur principium plantarurn, quando incipiunt progerminare, Gal. I. 6. de Hipp. & Piat. decr. c. q. Radiciseca priscis temporibus dictus fuit Minister Medicorum colligendis medicamentis simplicibus destinatus. Radius est vocabulum multae significationis. Proprie notat luminis folaris & lunaris expansionem ad distanS. Gr, ἀκτὶ,, ἀκτὶς, de qua significatione legantur Physici. Tralatitie vero in Anatomicis dicitur Radius os cubiti majus, quod Graece κερκὶν appellatur: Vide Cercis. ln Mechanicis & IrIetallifodinis Radii Vocantur in rota ligna illa, e modiolo, ad obsides, orbile Constituentes, excurrentia, veluti e centro ad circumferentiam t quorum plerumque duodecim numerantur. Vel etiam Radius est rutrum ligneum. Rul. ln Spagyricis Radii quoque per similitudinem attnbuuntur PlanesiS mineralibus, praesertim Soli 8c Lunae , h. e. Auro & Argento i Suntque nihil aliud, quam halitus illi, qui in vitro Hetmetico ex corporibus exurgunt, & fecum ferunt tincturam seu animam Corporis : unde & Radii tingentes vocantur, Libav. Tom. II, Oper. p. 441. item p. 341. 342. in qua signi. ficatione etiam jam olim sumsit Paracelsus, quando Mercurio attribuit radio', h. e. effluvia, quae in corpora hominum immittit & imprimit, i. 3. de morbis sadinar. c. 4. Radix, ῥίζα, etiam valde aequlvocum essi Propria significatio e PhysiciS & Botanicis nota, quarum usus frequens est & in victu, & in Pharmaceuticis. Vide Jul. Alex. l. 9. Sal. c. a.seqq. Bruyer. de re cibar, l. p. c. i .seqq - C. Hofm. Inst. Med. l. 5. i.u. Schrod. /.2. c. I 5 i Speciatim ρίζω Galeno in exeg. Hipp, est planta exilis, sine caule, spina, & fructu trium soliorum scipra terram prominentium, duorum digitorum magnitudine anchusae similis est t Radix autem alba idem est quod dracontlum, eodem auctore. Radicum Chymicam analysin e fundamentis Cartesianae philosophiae tradidit lunken. Chymic. Exp. Cur, P. I.s. I. c. 2. p. I87. seqq. Radicula vero sumitur pro Raphano, apud Galen. 1. 5. S.Fac. §, Raphanis, Gr. ῥαφαυὶς. Per metaphorarn vero Radices in Anatomicis dicuntur partium veluti principia, vel vera, vel etiam ex impositione hominum, pro principiis habita. Ita radix vasorum habetur cor respectu arteriae aortae & venae cavae : quemadmodum, respectu venae portae, Gal. i. 5. meth, med. c , 3. in sin. lia Radices dentium vocantur illae portioneS, quae infixae sunt alveolis ; suntque vel simplices, ut primorum, fed altius infiguntur & firmius; vel bifidae, aut ternae, ut molarium. Vide Barthol. libell. 4. c. 13. Quid vero Plautus per Radices Cordis intellexerit, in descriptione Leonis Cappadocis, vide Expositionem Lind. Ex. IX. §. 50. Apud ChymicoS Radix Metallorum vocatur Amimonium. lohnson. I. 2. Lex. De radicibus mineralium in genere vide Th. Chym. Vol. I. p. 571. ln specie de radice Elixiris citrini , in negotio Panaceae, vel lapidis Philosophici, Vol. IV. p. 871. Clarius vero radices Arboris Solaris i. e. lapidis Philosophi recensentur, Sal, Sulphur & Mercurius, Vol. VI. p. 181. Radix aurea Zehneri dicitur Praecipitatus ruber compositus. Rols. Chym. I. 5. c. 6. c. 4. Radula, idem, quod Scalprum. Paraeus Chir. l. p. c. 4. Raia, βατὶς, βάτος. Vide Batos. Rainale, dicitur lapis, e quo insecta nociva fiunt. Rul. Ramag, id est, Cinis. Rul. & lobus. Ramed, id est, Rhabarbarum. lohns. I. 2. L. Ch. Ramentum, ξύσμα, ῥίνημα, idem, quod Strigmentum, in genere dicitur de omni eo, quod radendo deteritur & destringitur, sive lima, sive simili alio instrumento. In specie vero Ramenta Hippocr, vocantur particulae rraembtanaceae interioris intestinorum, vel etiam vesicae, superficiei, derasae ab acriori & corrosiva materia excrementitia, v. g. in dysenteria, 7. aph. 64. 3, de R V. I. A. t. 32. Galen. i. I. de L. Aff c. a. com. 4. aph. 26. et al.ibl. Vide Foës. Oec. pag- 441. Ramenta stomachi leguntur apud Scrib. n. I9I. adde Lex. Rhodii, ln metallicis portio ver ae, violentia aquarum, aut alia, abrupta, aut protrusia, ramentum nuncupatur. Estque vel seobs, vel strictura ; Vide Libav. S. A. Ch.dx 4. c. 3. Ramentum Elephantis pro rasura eboris, & Ramentum navis, i. e. unguem, rasum de navibus, Graec.surnosX) leguntur apud Keuchen. pag. I62; et 206. Ramex, κήλη, idem quod Hernia Vide Hernia. Ramigri, i. e. Colophonia Rul. Ramosus hodieque à nonnullis refertur inter principia compositionum, desatibittlrque quod constet particulis globosis crassis terrestribus, spiritui subtilissimo innatantibus, sibique invicem cohaerentibus, flexilibus & fluidis, Jacob le Mort Pharm. Medico-Phys. c.Tseqq- vide Fluidus. Ramus, κλάδος. Vide Clados. Rana, βάτραχος, est aequivocum vocabulum. Propria, & recepta significatione notat animal aquaticum, quadrupeS, oviparum notissimum ; cujus descriptionem, differentiaS, ut & usum in cibis & Medicina, quaere apud Aldrov, I. r. de quadr. dtg. ovipar. c.I. seqq. Schrod. /. S. cl. 3. n. 87. Libav. T. II. Op.pag, 155. De harum generatione & successiva conformatione legi quoque poterit Observatio Oligeri Jacobaei in Act. Hafn. Vol. II. Obs. po. pag. 109. seqq. Ranas per vomitum ab ancilla Aitenburgensi rejectas communicavit Th- Reines. d. I. Obs. 4o. pag. no. Est etiam nomen piscis cartilaginei, & dicitur Rana marina, sive piscatrix , cujus descriptionem & usum tradidit Aldr. l. 3. depiscib. c. da. Ranae ejixasurni vocantur ranae virides, inter calamos aquaficoS, & gramina morantes, & γέρινοι e nubibus, vel coelo lapsae, Keuchen. ad Sarnmon.p. 232. Rana quoque vel Ranula dicitur, in Pathologicis, apostema quoddam fub lingua, estque tumor, vel potius abscessus, cum folliculo, materiam rneliceridi, aut muco similem continens, oblongus, aut rotundus, ad frenum linguae, & venas, propterea raninas dictas, occurrens, aliquando & in lapidem, vel tophaceam duritiem concretus, cum impedimento sermonis, proveniens à materiae crudae & excrementitiae, cum (anguine, vel etiam faliva, affluentis collectione, sibi fixam fedem cum concretione parante. De qua videantur Practici, praesertim Forest. /. 14. obs. 29. Senn. M. Pr. l. r. P. q.s. 5. c. 4, Paraeus l. y.c. 5. Aquapend, tr. de oper. Chirurg, h. tit. Ranciditas, σαπρότης, dicitur species corruptionis putridae, quae competit rebus sulphureis & oleosis, pinguibus; quando aut fervore, aut vetustate, cor. rumpuntur ; v, g. nuces rancidae, Fsirest. lib. 3o, Obs. Io. Schol. Willis deferment. c. 8. Rancula vocatur Joh. Anglico dolor erraticus in vulnere propter humorum afflexum ad locum vulneratum, estque cum pulsatione & tumore. Derivatio vero illius est plane ridicula, dum scripsit dici Ranculam, quasi replens locum. Ros. Angl. p. m. 1038. Rangifer, dicitur animal quadrupes, cervi speciem repraesentans, cursus celerrimi, in extremis Septentrionalibus regionibus, Suecia, Lappia frequens, & ad labores usitatum : cujus historiam vide apud Aldrov. I. I. de quadr- bisulc. c. 31. Meminit & Helrnont. dicenS, quod Rangifer extra suum clima non Vivat, tr. Nat. contr. nescia, n. 1. Horum animalium recens mactatorum sanguinem calidum manu exceptum haurire incolas contra fcorbutum ex communicatione D. Joh. Dieteri notavit simulque rationem aliqilam adjunxit Sennert. de Scorbut. c. 7. Anatome ve;o Rangiferi à Nic. Stenone exhibita legitur descripta in Act. Hafn. Vol. I. Obs. 135. p. iya.seqq, Ranula, βατράχιον. Vide Rana. Rapax, ἅρπαξ. Vide Harpax. Raphanus, idem cum caule, ex Scholiaste Aristoph. & Jul. Poll. /. ΰ, c. 8. Jacob. Constantinus cap. 14. Collectaneorum. Rapiens vitam est epitheton plantae alicujus venenatae, sive Laureola, sive Chamelaea aut Thymelaea fuerit, quod Botanicis extricandum permittimus. Legitur apud Tabemamont. i. III. c. 93. quamvis descriptio Autoris, vel etiam Bauhinii in Pinace cum illo frutice, qui hodieque vernacule fellcrljiIlfji nuncupatur, non quadrare videatur. Vocatur & d. /. Faciens viduas. Raptus, ἐκθουσιασμὸς, i. e. occulta quaedam, & supernaturalis cognitio alicujus repentina, à spirati quodam vel daemone infissa. Vide Enthusiasmos. De raptu Prophetarum legitur in Th. Ch. Vol. VI. pag. 67. De raptu latius accepto Paracels. l. 2. Philos. ad Atheniens. text. I 5. Raptus etiam sumitur pro spasmo apud Coel. Aurel. l. III. Acut. c. 7. p. m. 185. Rarefaciens, ἀραιωτικὸς, epitheton medicamentorum, tenuium partium, & calidorum, virtute coincidentiam cum aperientibus & diaphoreticis; utpote, quod cutis spiracula referant, Gal. l. 1. S. Fac. c. 14. His opponuntur condensantia, πιικνωσικά, de quibus silo loco. Raritas, Rarus, σπανιότης, σπάνιος, ἀραιότης, ἀραιὸς, proprietas vel attributum corporum, quorum partes multis spatiis inanibus interceptae silnt t sive quae, spongiarum instar foraminibus pervia, Gal. I. I. S. Fac. c. 13. et I. 2. de san. tu. c. y. His opponuntur densa corpora : πεικνἀ. Alias & raritas elt circumstantia ad tempus pertinens; quando tatdiuS aliquid iteratur aut redit. Ita Rarus pulsus dicitur, Gal. I. de puls, introduct. cap. 4. Huic opponitur Creber. Rasa, idem quod Resina Jul. Alex. Annot, in Gal. l. 1. de C. M. P. G. c. 12. Rasa, vel Rastis, hoc est Stamnum. Iid. Rasaheti, Rusatagi, Rusangi, id est. AEs ustum. Rul. & lobus. Rascatio, idem, quod Screatus vel Exscreatio, quando v. g. sanguiS eum raseauone ejicitur, h. e. ex gutture & adjacentibus membris uvulae, lfaac. l.3. Viatici c. 8. et 9. Rasceta, idem, quod Brachiale, vel Carpus. Vide Carpus. Dicitur & de pede, sive nodo claviculae pedis. Forest. I. 6. Chir. obs. 49, Schol. Dicitur & Rasetta. Barthol. iibe/i. 4. c. 20. Rasorium, Raspatorium, ξυστὴρ, idem, quod Scalprum. Vide infra Scalpellum, Scalprum. Rasteta. idem, quod Rascetta. Paracels. de Vrin. Rastol, id est, æs. Rasoes idem, Rul. & IOhns. Rastul, id est, Sal. Iidem. Rasura, ξύσμα, ξυσμὸς, sumitur vel active, vel passive. Active idem quod Rasio, ξυσμὸς, ξύσις. Usitrpqtur vero & in Pathologicis, de humoribus acrioribus, radentibus vel intestina, vel alias membranaceas partes, ventriculum, vesicam &c. qui humores ideo vocantur ξνστικοὶ, rasarii: Et in Pharmaceuticis, dum parantur quaedam simplicia per rasionem, vel limaturam, ut Rasura Cornu Cervi, Eboris, &c. Vel in ChjrurgiciS, quando lima, aut aliis instrumentis, fit ossium rasio vel abrasio, aut quando capillorum fit rasio cultro. Passive idem est, quod Ramentum, Strigmentum, ξύσμα. Vide Ramentum. Ratio, λόγος, λογισμὸς. Vide Logos. Accipitur vel substantialiter pro Anima rationali, Mente, Animo humano. Vel effective pro Ratiocinatione. Vide Logismos. Vel pro indicatione ex methodo Medicinali desumto argumento, 2. aph. 27. 42. et 3. aphor. I. Vide Dieter. n. yoy. Lind. Ex. VII. §. 31. Rationalis, λογικὸς. Vide Logicos. Raucedo, Raucitas, βράγχος. Vide Branchos. Adde illis Boneti Sepulchret. l. t.sect. 22. obs. 18. Raved, i. e. Rhabarbarum, Schrod. Vide p. in-i ferius. Raxach, i. e. Gummi Ammoniacum. IOhns. Lex. Chym, l. 2. Schroder. l. 4. cl. 2. n. 369. Realgar, proprie & metaphorice accipitur. Proprie etiam non uno modo describitur ; Rul. Dorn. & lohns. scrips.erunt, quod sit sumus mineralium, quicquid arsenicale est, aut operimenti naturam habet. .Apud Fiorest. l. 3o. obs. 8. in Schol. haec leguntur t Realgar fit ex siIlphure, calce viva, & auripigmento ( idiomate nostro, inquit Pandectarius, dicitur Sori- caria ) interficitque sorices, & omnia animalia. Pulvis est mordicans, fistulas ac vermes equorum, & corrodendo absumens omnem Inalam superfluamque carnem. Libavius hoc notavit t Realgar modo speciem auripigmenti rubei vocant, in quo aureus color miscetur fiandarachae fissili, glebarum specie, & gracili venarum discursu t vel etiam pulverem rubeum in scaptensillis argentariis collectum, designari putant; modo recrementum rubeum foetidum & venenatum, quod circa forfiacum metallicarum oras & spiracula concrescit; non raro etiam citrinum, cinereum, vel alterius coloris. Santes Ardoynus arsenicum, sul-. phure mistum, judicavit, denotauS fortasse halitus illoS Ossicinarurn concretoS, quos, vernacule, fumum officinarum, 'siaiienraucli Indigitant. Alii Realgar fi- xum est arie. lauru halinitro adjecto crematum. 0.11- pino autem est, cum aIsenicalibus, ejusdem naturae, aut vicinae. Libav. S. A. Ch. l. q. cap. Id. MstaphOrica acceptio est merum commentum Paracelficum, qui distinxit Realgar in Macrocosmtcum & Microcosmicum  : Illud quadruplex iterum finxit; juxta numerum Elementorum : Ut Realgar aquae, fpurna natans super aquas ; Realgar terrae, Arfenicum ; Realgar aecis, Tereniabin ; & Realgar ignis, Conjunctio Saturnina. Dorn Rul. IOhns. e Paracels. Paragran. I. 3. c. 2. §, t. (se altbt. Imo attribuit quoque Realgar Astris, & singulis Planetis, quo aquaS inficiunt, in Fragrn. Medic. Rebis, id est, excrementum alvi. Parac. de hydrope. & l. 3. de morb. fodin. c. 4. Rebis etiam, id est , lapis Rebis, capilH. Dorn. Rul. & lohns. In chrys.opoeia Rebis dicitur materia, ex qua femen aurificum generatur ; estque auIum & silum argentum vivum. Dicitur vero barbaro nomine Rebis, quod ex bina re primum componitur, quae tandem, diuturna coctione, fit una specie, & numero. Th. Chym, Vol. II. p. 43. adde pag.zyt. & 395. Vol. III. p.75I. Vol. IV. p. 400. Meminit & Libav. Tom. II. Oper. p. 4o. et 4 26. Quibusdam recentioribus Rebis dicitur Mercurius Philosophicus duplicatus, sulphure Solari & Mercurio univerlali constans. Dicitur & Azoth. Rebisola, dicitur arcanum urinae ad icteritiam, quae si coquatur, ac despumetur optime, post triduuin quiescens, lapillos rebifoleos edit. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Paracels. etiam commendat ad morbos metallifodinarum. I.3.fe. tit. c. II. Rebolea, mumia. Rul. Rebona, stercus adustum, mumia. Rul. Dorn, & lohns. Rebus, est ultima rerum materia. Iidem. Recens, νεαρὸς ; Vide Nearos. Recepta, Receptum, vocatur barbare formula Ree medii , vel medicamenti, quae praes.cribitur à Medico; vel quales des.criptioneS occurrunt jam in Dispensatoriis. Longas Receptas scribere magna ex spatte, non videtur tam pertinere ad salutem aegri, quam fortassis ad vanam gloriolMj & aucupationem excitandam; e Scherbii Thes. Mea. Difp. X. 6. 2. Receptaculum, δοχεῖον, ἐκδοχεῖον, ἀποδοχεῖον, dicitur omne id, quo aliquid excipitur & colligitur. In specie apud Anatomicos, occurrit Receptaculum Chyli, à Pecqueto inventum ; cujus historiam vide apud Barthol. I. 1. Anat. c. I2. In Chymicis receptaculum vocatur vaS amplum & globosum, destillantes humores recipiens. Variare vero debet, pro rei destillandae ratione. Nam ii res vaporosae, flatulentae, ac spiritualeS dissolvuntur, amplum esse debet; alioquin, à spirituum vi magna, magno bombo, ac crepitu, nec si-; ne adstantiS periculo rumpitur, atque in frusta dissilit; Si vero reS calidae tenueSque fuerint, collo longo formatum esse debet, siin autem res mediae fuerint, medium receptaculum requiritur. Rul. & Iohns. Terra dicitur Receptaculum Influentiae Coelestis. Vol. VI. dhea- tr. Chym. p. 403. Receptarii Medici Langio dicuntur, qui, à Pharmacopolis & Chymistis, absque ulla ratione, integros receptorum fafciculos colligunt & recipiunt ; quibus plaustra onerare possent &c. Lang. l. 2. ep. 23. Recessus, ἀπόστασις, vide Apostasis. Recha, id est, marmor. Rul, & IohiIs. Recidiva, ὑποτροπὴ, ὑποστροφὴ, vide Hypotrope. - Recipe, usitatissima hodieque vox notata per abbreviaturam Ree. praemittitur formulis remediorum, quam prolixius ventilavit Schenlt. Synt comp. & praefcr, med. p. 83. 84. Respondet autem antiquo vocabulo Sume, quod integris literis expressum praemisisse veteres silis formulis testatur idem d, i. Recipiens, idem, quod Subjectum morborum. Vide Subjectum. Vocatur & instrumentum, vel vas, in Destillatoria arte, quod excipit e destillatione materiam prolectarn, Recipiens, estque usitatissimum. Reciprocatio, ἀνταπόδοσις, vide Antapodosis. Reciprocus, παλινδρομῶν, idem, quod Recurrens , epitheton Pulstts myuri vel deficientis. Vide Myuros. Reclinatio, κατάκλισις, est motus musculorum voluntarius, Gal. l. I. de mot. muse, c. 7. Vide Cataclisis. Reclusio, ἀναστόμωσις, morbus dicitur partium instrumentaliura, sive organicus, Gal. i. de diff symt. c. g. Estque morbus in meatibus apertis, vel ampliatiS. Vide Anastomosis. Recocta dicitur Caseus, qui fit ex sero, vel lacte acetoso, Arab. Raib dicto. Vocatur talis caseus Vernacule qtFJKf / Arab. Atachat. Avie. i. 2. tract. 2. capo 127. Recolatio, idem quod Percolatio, vel iterata Colatio. Scrib. n. 268. Vide Colatio. Recolligo, ἀναφέρω, idem, quod vires recupero. Hipp. 2. aph. 43. Dieter, n. 63. Recoquo, ἀφεψέω, pro Decoquo, Coquo. Keuchen. ad Sammon. p.  88. Recordatio, ἀνάμνησις, ύπόμνησις, est praeteritarum rerum memoria, & ad actus animae sensitivae pertinet, consistentes in impressione & specierum sensibilium in spitituurn animalium idea. Vide Willis d. A. Br. P. I. c. 6. Recorporativus, μετασυγκριτικὸς, dicitur species curationis, cujft meminit etiam Coel.Aurel. l.t 1. Tard. posse c. 2. p. 330. Vocatur alias μεταποροποιΐα, vide supra Metaporopœia. Recreatio, ἀνάληψις, idem, quod Refectio ; & Recreans, idem, quod Reficiens. Angen. Iorn.IIl. Ep. Medic. p. m. 366. Recrementum, περίττωμα, idem, quod Excrementum. Vide supra, in EX. Recrementa mineralia vel metallica vide apud Rul. & Iohns. Dtcuntur & Scoriæ, de quo Vocab, infra suo loco. Recrudescentia, Recrudescens, παλιγκότησις, παλίγκοτος , vide Palincotos. Rectificatio, nihil aliud est, quam destillationum iteratio, vitreis (plerumque) organiS facta, Th. Chym. Vol. I. p. 2II. Vel Rectificatio destillationibus fere omnibus communis est, tum aquarum, tum spirituum vegetabilium, mineralium, animalium. ; tum oleorum. Est terminus artis, notatque purificationem aut exaltationem alicujus substantiae &c. Rolfiiik. Chym. l. 2. c. 2. Fere idem est cum Cohobatione , Rectrix, ἡγεμονικὴ, epitheton animae rationalis. Vide Hegemonicos. Rectus, ὀρθὸς, vide Orthos. Rectum quoque intestinum vocatur tertium crassorum, &. ultimum, quod ad anum usque porrectum eit, Gal. i. 6. Anat. adm. c. p. ad cujaS extremitatem muiculus sphincter est. Vocatur & Princeps intestinum, Gr. ἀρχὸς. De quo vide in Anatomicis, Barthol. I. I. uln. cap. II. Vide & Longaon. Recti muiculi abdominis dicuntur, qui rectis fibris à sterno & costis spuriis protenduntur uique ad regionem pubis & litreis albis trarstversiS signati observantur, I. 1. An. c. 5. p. 54. Recursio, recurrens, παλινδρομία, παλινδρομῶν. Vide Palindromia. Nervi recurrentes vel recursivi qui sint, vide apud Bartholin. libell, 3. An. c. 2. Alias Recursus etiam accipitur pro repetitione paroxysmorum, in qua significatione usus Laur. Bellinus de sebrib. propos. t6. Oper. suor. p.m. 398. Recurvus, Recurvatio, λόρδωσις, idem, quod Curvus, Curvamen : de quo supra in CU. Recutiti, idem, quod Apellæ, quibus praeputii portio resecta, & circumcisa est, Barthol. i.r. An. c.24. quamvis rectius generalior significatio tribuatur à Paraeo, recutitos dicente, quibus praeputium brevius est, ut colis glandem operire non possit, sive hoc vel naturae vitio à prima conformatione, sive casu & resectione contigerit. Cfcir. l. 16. c. 3 i. Quamvis P. Ammann. per Recutitos & Recutirionem aliud quid intelligi Catis plausibiliter demonstret, dicens, denotare artificium illud Chirurgicum, quo defectus praeputii vel resecti vel natura denudatam habentium glandem reficiendi vel retrahendi praeputium, de quo Corn. Celsi l. 7. c- 25. lnstrumentum vocatur σπαθλστήρ, plura de hoc artificio legantur in D. Ammanni Irenicop.zayseqq. & Joh.Rhodius distere de Acia c. VI. p. 94. fcribtt, Recutitos dici notum est, quibus in glande cutis deest, quandoquidem ipsa nunquam integra vel sponte vel arte renascitur. Redargutio, ἔλεγχος. Vide Elenchos. Redivivus est epitheton Chemicis familiare, quando in processibus minerale vel metallum, quod sub alia forma delituit invisibiliter, revera tamen adfuit, sub naturali sua forma producitur. Ita Mercurius redivivus , qui in Cinahari invisibilis latuit, admiscendo tres partes calcis trituratae & per retortam cogendo producitur, de quo modo & alio legatur Blancardus Chemiae c. XI. §. 40. Reduc, Redux, est pulvis, quo calcinata metalla & mineralia liquantur, iterum in metallinum regulum redeuntia. Dorn. Rul. & loh.ns. in Lexic. Reductio, ἀνάστασις, ἀναγωγὴ, ἔγερσις, quasi re- sufcitatio. Vox est aequivoca, etiam in Chymicis. I. Ita dicitur corporis alicujus, in formam calcis, pulveris, aut liquoris redacti, pristinae formae restitutio. Locum habet praecipue in metallis, quae menstruorum additione formam quasi amiserunt. Reductio talis est, cum salia mineralia, v. g. Sal Vitrioli, alumen, in humido calido soluta, reducuntur in frigido humido in pristinam solidam cOnfistentiam. 2. Reductionis vox etiam attribuitur Resolutioni corporum in prima entia & principia, ut vocant; Cineres vegetabilium volunt reduci in arborem, fruticem &c. Sed est nulla, & merum commentum. Plura de hoc vocabulo vide apud Rolfink. Chym. l. z. c. 4. Junge Theatr. Chym. Vol. I. p, 696. 697. 699. Vol- IV. p. 848. Vol. V. p. 542. et 7I6. Vol. VI. p. 2I 5. 229. Reductionem calcium in metalla opus habere circumspecto magistro, docet Libav. S. A. Ch. I. e.p. 9. sin. Reductionem Tartari urget Paracels. Paramir, lib. 3. tract. 2. et 3. Reductio cibi in sua principia, Sal, Sulphur, & Mercurium, fit per Archeum Stomachi, tract. 2, de Pestilentia in princ. In genere quoque Reductio Paracelso dicitur Omnis mutatio in alium statum : v. gr. mutatio morbi in sanitatem eidem vocatur reductio, 1. de renovatione esu restaurationes in princ. Redundantia, πληθῶρα, περισσότις, περίσσωσις. Vide Perissosis. Reduplicatio, ἀναδίπλωσις, ἐπαναδίπλωσις. Vide Anadiplosis. Reduvia, idem, quod Paronychia, παρονυχία. Vide supra in PA. Dicitur & quibusdam Redibia, Redubiæ. Keuchen, ad Sammonic. p. 241. Refectio, ἀνάληψις, ἀνάθρεψις. Vide Analepsis, Anathrepsis. Refinatio, idem significat in genere quod Depuratio. ln specie hoc nomine venit ars, qua lacchatum e cannis extractum, ut candorem & duriliem acquirat, ab omnibus impuritatibus per lixivium e calce viva paratum liberatur, de qua legatur Angeli Sala in Saccharologia cap. 3. Casp. Barlaeus de rebus gestis Classis Naffovicae in Prasinae aliique, & ex hiS Erasm. Francise. Hort. Indic. Orient. & Occitdent. Part. I. p. m. 2 67. seqq- lia & Spagyricis metalla depurata dicuntur Resinata, v. g. Aurum, Argentum &c. Reflexio, ἀνακάμψις, vel idem est, quod Recurvatio vel dicitur de visione, ubi specieS visibilis in circulo reflectuntur, Paracels. de Axi ocul. l.aec dicitur usitatius Refractio. Refractaria Vena. Vide Phleps. Refractio, ἀνάκαμψις, est vox Optica, idem, quod Reflexio significans, C. Hofinann. ad Gal, LL. de Pi P. n. 83. Barthol. /. 3 An. c. 8. ad sin. Refrictio, ἀνάτριψις, vide Anatripsis. Refrigeratio, κατάψυξις, περίψυξις, vide Catapsyxis. Refrigeratorium dicitur ChymiciS omne illud vas, quod aquam frigidam comprehendit, qua mediante vaporeS in destillatione exaltati per refrigerationem condensantur in aqueam substantiam, sive rostrum saltem alembici transeat, sive ipsum ambiat alembicurn, sive alio modo adhibeatur, de quibus legantur scripta Chymicorurn, quamvis & vas ligneum sale communi plenum pro Refrigeratorio exhibeat Joh. Francisc. Vigani in Medulla Chymiae tabui. 2. fig-Nf. Regale, commentum est, quo repurgatur aurum. Dorn. in Dict. Paracels. Iohns. Ejus descriptionem vide in Th.Chym, Vol.I.p. Sa8.seq. Regale foetidum menstruum Spagyricum dicitur aqua regia, quae aurum solvit, cum Mercurio, & stella Antimonii. Libav. Tom. II. Oper. p. 23 I. Regeneratio, παλιγγενεσία, vide Palingenesia. Regeneratio Philafophica , sive Spagytica est nihil aliud, quam corruptionis separatio, incorruptionis rellitutio, mortis ablatio, vitae redintegratio, virtutum elementarium remotio, & coelestium instauratio, & tandem malignitatis extirpatio, & bonitatis excitatio, elementorum sterilium regnantium mors & mortificatio & virtutis immortalis atque coelestis vita. Th. Chym. Vol. VI. pag. 374. Plus quam fiatis, encomiorum & titulorum, dummodo non essent bullae inanes. Regibeus, λορδὸς, idem, quod Repandus, Recurvus  : Vide Lordos. Occurrit hoc vocabulum in Brasavoli Indice Galenico. Regimen, usitatum est vocabulum in Medicina; significans alicujus rei ordinationem, διάταξιν, ἐπιστασίαν. Ita victus regimen passim occurrit in PracticiS. Sufficiat locus apud Forest. lib. 32. 0bs.9. Schol. Paracels. I. 4. Paramir. Regimen lapidis Philosophici legitur in Th. Chymic. Vol. II. p, 296. Vol. III. pag. 654. Vol. IV. pag. 820, 830. 860. etc. Vol. V. p. 20. etc. Regimen ignis , in operationibus Chymicis, Vol- IV- pag- V-6. 816. 86o. Regina, βασιλὶς, est nomen liquidae ocularis compositionis, quae Reparatrix, ἀναληπτικὴ, vocatur apud Galen. lib. 4. de C.M.S.Dc.y. Regina quoque, aenigmatico nomine, vocatur Luna Philosophorum, sive Lapis Philosophicus, metalla inferiora, cuprum, stannutn, ferrum, in argentum constaiatislimum, transformans, Th. Chymic. I. p. 53I. Regio, χῶρα, vide Chora. Regiones quoque Anatomicis dicuntur certae corporis & determinatae portiones ; uti videre est apud Bartholin. in prooem..sin. v.g. Regio umbilicalis, l. I.inprinc. Regionalis, ἐνδήμιος, dicitur de morbis certae regioni familiaribus. Gal. in princ. comm. in Libr. Efftd. Vide Endemios. Regius, βασιλικὸς. Tribuitur & morbis, & medi. camentis. Morbus regius, idem est, quod Icterus. Aqua Chrysulca , sive Aurum solvens, vocatur Aqua Regia, alias Stygia. Schrod. i. 3. c. 23. insin, Regnum, βασιλεία, transtata haec VOX in Medicinam, notans certam classem rerum naturalium. IrnprirniS vero tria Regna communiter traduntur; vegetabilium rerum , in quo vinum primum locum tenere creditur; mineralium, in quo aurum : & animalium, in quo homo primaS sibi vendicat. Th. Chym. Vol. VI, pag. 682. Regula, κανὼν, vide Canon. Regularis elt epitheton Variolarum apud Thorrt; Sydenham in observ. de morb. ac Sect. III. c. 2. quando in illis contenta riateria quoad colorem, consistendam, & alia accidentia 1 ullam extraordinariam malignitatem prae se tulerunt, sed pud omnes iis correptos eadem exhibuerunt φαινόμε,α, sive Discretae sive Confluentes fuerint. Illis opponuntur Anomalae sive Irregulares, de quibus sect. I.c. 4. quales ibidem nigrae Variolae descriptae leguntur, quae intensam redolebant putrefactionem. Regulus, hornonymon est in Medicina. 1. significat aviculam, quae &Trochilus Plinio dicitur. Gr. βασιλεὺς, βασιλισκὸς. σιλεὺς, βασιλικὴν ; cujus descriptionem, cum,usu, vide apud Aldrov. i. 17. Ornithol. c. 1. Deinde est terminus Chymicorurn Technicus, qui, in probatione aut fusione alicujus minerae, illud, quod manet in crucibuli fundo, vel cupula, Regem, vel Regulum appellant. Roifink. Chym. l. 5. s. I t.cup. 1. Usitatissimus est Regulus Antimonii : ibid. Scbroder. i. 3. c. I7. Libav. S. A. Ch, l. 3. e. I I. et l. 6. cap. 21. item Tom. II. Oper.p. ISI.seq. Hic deicribi potest, quod fit Mercurialis Anumonii s.ubstantia metallica a superfluo sulphure mediantibuS Nitro & Tartaro vi ignis cum detonatione operantis alcalisatis sequestrata. Rejectio, ἀναγωγὴ, faepe usurpatur specialiter pro excretione praeternaturali, per os; sive pro vomitu. Scrih. n. I8o. I 81.183. Vide Rhod. in not- ad n. 1S3. & in Lex. Scribon. Vide etiam supra Anagoge. Reincrudatio, barbaro hoc nomine usus Joh. de Muralto in suo Vade mecum Anatomico Exerc. J.p.  13. modum explicaturus, quo sanguinis color rubicundus in album permutatur contra naturae ordinem. Verum an adeo congrue nomen hoc fictum sit, non immerito quis dubitaverit. Reiteratio, idem, quod Iteratio simpliciter, h. e. Repetitio alicujus saboris, vel rei. In Chymicis Reiteratio elt. species exaltationis Paracelsi, Paragr. tract. 3. de Alchymia. Reiteratio fit, quum terra sublimata ponitur in coelum, & in eo putrefactione divisioneque solvitur. Ih. Chym. Vol. l. pag. 436. Reiteratio sublimatiotlts Mercurii legitur Vol. IV. pag. 1002. Reiteratio examinis -metalli per plumbum, vel tribulationis : Vol. Vl. p. 78. Rel, Rebus, i. e. lac acetofum. Rul. Iohns. Relatio, terminus alias Logicus, transtatus etiam in forum Medicum, denotat respectum rei indicatae ad rem indicatam, qui respectus alias communiter vocatur Indicatio. Anton. AlvareZ. Epist. esu Consil. Med. Part. I. p. m. 241. Relaxantia, χαλαστικὰ, vide Chalasticos. Relaxatum , κεχαλασμένον, opponitur contento, συντεταμένῳ. Gal. in 6. Eptd.t. 30. Relaxatio, quid in genere significet, nimirum materiae prius constrictae resolutionem, notum est. Verum accipitur etiam pro Ampliatione. Ita Pylorum relaxatum , ut omnes digitos junctirn compositos admitteret, ceu causam Appetitus canini, notavit Ruyschius in Centttr. Anat. Chirurg. Obs. n. LXXIV. Reliquiæ, τὰ ἐγκαταλιμπανόμενα. Hippocr. 2. aph. 12. Vide Encatalimpano. Relollæum, est virtus ex complexione, Ut iil Hyperico, prima virtus est in calido & curativo t Accidentalis vero Cherionia & occulta, in eo, quos vermibus adversetur atque corruptioni. Dora, in dict. Parac. Rul. Paracelsus vero ita descripsit. Relolleum ( attractiva vis rerum ) est natura ultra primam; & est duplex, scil. permanens, ut in magnete, & carabe, & mastiche; Non permanens, ut eil in igne. Et sic in morbis est duplex : Relolleum permanens, & non permanens : Permanens, ut de febribus, & speciebtts ejus ; non permanens, ut in Rofea, Catocha. Paelollea extra naturam, de simplicibus, ut Zinziber, Nitrum, Asphaltum, in Scholiis ad L. de grad. compos, cap. i. Unde & in aliis, ad h. l. Scholiis. Meminit Relolleacearum aegritudinum, & feparationis Relollinae. Helmonrius paulo distinctius de Relollaeo : Relollaeum est qualitas efficiens, non procedenS ex fermentis & seminibus rerum, estque duplex : unum videlicet in corpore proprio, alterum vero in alieno. Inter Relollaea propria quaedam siint separabilia ; ut frigus in aëre & aqua : Alia vero inseparabilia ; ut calor in lumine solis, candelae, & ignis, quae nunquam frigere possunt. Relollaeum alienum est violentum, quod si non foveatur, perit per fuos gradus, & momenta; Ideoque dicitur transiens, ut est calor in aqua, tr. Nat. contr. nesc. num. 25. 26. Calorem In Elementis esse merum Relollaeum, scripsit in tr. Scliolar. Hum. passi decept. num. 4. Iohns. triplex constituit Reiollaetrrn, Incorporatum, Innatum Momentaneum. Incorporata sunt omnia Mercurialia ; videlicet Mercurius Sulphuris, Mercurius lallum. Innata sunt ex tribus, Consolidativs, Mundificativa, Consortativa. Momentanea, ut Mors est improvisium Relollaeum, cum tinctura velocissima, Lex. Chym. l. I. Libavius Rellollaceas qualitates refert inter coenofoS terminos fpurci Parac. Tom IV. Oper. p. 246. Remedium, βοήθημα, idem, quod Auxilium, Indicatum, Juvans ad lanitatis conservationem, qua ad ejusdem recuperationem. Comprehendit sub se Res non naturales, non solum Medicamenta, & Chirurg!- eas operationes; verum etiam victum, & quae ad Diaetam pertinent. Linden. Ex. VII. §. 32. Estque de materia Medica simul intelligendum hoc vocabulum, & de ejus formali ratione & virtute. Vide Dogm. nostr. G. P. IV. c. i. d. 4. p. 462. feq. imo & de dextro usu. Nam rectus usus est & anima materiae, & vita remedii , & forma utriusque. Quod enim haec materia remedium , Hoc remedium auxilium & vere existant & recte dictantur, hoc totum habent ab usu recto. Lindem Ex. II. §. 65. Consentit Jul. Alex. not. in Gal. I. 1. de Al.fac. c.I. liev7!edit,inveniuntur per duo instrumenta, quae sunt ratio, & experientia, estque haec periculosa & fallax, illa vero difficilis, h. e. non facilis cognitu. Gal. in 1. aph. i. Remedia quoque spiritualia, h. e. quae animi vigorem promovent, prodesse ad corporis sanitatem, vide in Th. Chym. Vol. V. p. 3 58. Verbum Remediare aliquoties occurrit apud Scribon. Larg. «. 11.14. IS. 27. etc. Vide Rhod. Lex. Scribon. Remigatio, ἐρεσία vel εἰρεσία, pertinet inter ExettCitationeS corporis fortiores, Galen. I. 2. de san. tu. & comprehendit motum mistum. I. I. de Us.part. c. 19. Reminiscentia, ἀνάμνησις, idem, quod Recordatio. Vide Anamnesis. Recordatio. Remissio, ἄνεσις, idem, quod διάλειμμα, παρακμὴ ; Vide Declinatio, Dialeimma. Remissus etiam siepe pro debili ponitur, v. g. Remissus pulsus, Remissus pastillus, dlemiffa aqua frigida. Rhod. in Lex. Scribon. Remora, ἐχενηὶς, nomen piscis marini, faxis adhaerentis, qui, navibus adhaerens, motum earum retardare posse creditur ; Cujus descripdo cum usu videatur in Aldr. l. 3. de pise. c. 22. De Echeneide Spagyricorum vide supra in Echeneis. Peculiare quoque instrumentum Chirurgicum Remorae nomine exornavit Hildanus à se inventum, Cent. V. obs. 86. e quo etiam descripsit Scultet. Arm, Chir. Pan. I. Tab. XXIIIssig. 3. et T. XLVIl. f. 3. Remotio, ἀφαίρεσις, idem, quod Ablatio: Vide Aphæresis. Remotionem sui indicant omnia, quae sunt praeter naturam, uti docemur in Methodo medendi. Ren, νεφρὸς, vide Nephros. Renalis, νεφριτικὸς, vide Nephritis, Nephriticos. Renchus, nomen piscis, in Bavaria freqnentioris, quem, à scpore, carnisque bonitate, valde laudavit J. Alex. I. 1.5. s.tl. r. 5. fere ad sine In Aldrov. non occurrit hoc nomen. Renisus, Renitentia, ἀντιτυπία, dicitur proprie de duritie, quae resiltu ad contactum. Vide Linden. Ex. IV. §. 55. Hinc renuens duro jungitur, Gal. ad 5. aph. 67. Renitentes corporis dispositiones sunt, quae non facile concedunt transitum miascnati morboso, sive contagio ; & difficulter laeduntur, Gal. i. I, de diffe febr. c. a. Renovatio, ( Graece dicitur ἀνακαίνωσις ab ἀνακαινίζω ) terminus est ParacelficuS, idem significans, quod Restauratio, & accipitur de reductione mineraltum, à statu corruptionis ad integritati- statum. Postea transfertur etiam ad reductionem corporis aegri in sanitatem pristinam, l. de Renovatione & Restauratione. Renunciatio, dicitur sententia vel judicium Medici aut Chirurgi ad Magistratum datum, vel judicem de aegri vel vulnerati statu, v. g. de lethalirate vulneris, de contagio, de veneno propinato, de foetus propulsione &c. Legatur integer tractatus Ambr. Paraei de Renunciationibtts Chirurgiae annexus, in quo & Elogium posuit interdum pro Renunciatione. Videatur & Bonet. Merc. Compit, l. 15. p. 596. Renutritio, ἀνάθρεψις, idem quod Refectio. Vide Anathrepsis, Analepsis. Renutus, dicitur Plinio motus capitis in partem posteriorem, Fallop. de ossitb. c.tp. Tom.l. oper. pug.5o9. quemadmodum in partem anteriorem Annttitio, vel Annutus. Repanditas, λόρδωσις. Vide Lordosis. Repellens, ἀποκρουστικὸν. Vide Apocrusticon. Repercutiens, ἀποκρουστικὸν, idem, quod Repellens. Galen. i.5. S. F. c. I7. Ira & Dorn. Rul. & Iohns. in Lexic. Ita & Repercussio describitur per humoris in aliquam partem fluentis, repulsionem à Leonh. Botallo de cur. vuln.sclopet. cap. 7. p, m. 17. descripserunt; quod Repercussiva sint medicamenta, fluxiones retrorsum agentia. Repercussio etiam in CbyrniciS coincidit cum Praecipitatione. Hinc Repercussu vel Repercussiva dicuntur, quae fiunt per subsidentiam & praecipitationem ad sundum, Libav. Tom. II. Oper. p. 125. 2 I6. Repetentia, idem, quod Repetitio. Usurpatur de accessionibus febrilibus, funtque vcl Evidentes, vel Obscurae. P. M. de Calderia Tom I. Oper. p- 4.4. Repetitio, ἐπανάληψις, ἀνάληψις, vel dicitur de morbiS, & eorum periodis, ac paroxysmis, Gal, /. de morb. tempor. cap.8. vel de praeceptis Medicis, quorum repetitio maxime necessaria ac utilis est; eamque passim Gal. in scriptis sitis inculcat, cujus loca afferre prolixius feret. Videatur Theatr. Mundellae. Repletio, πλήρωσις, πλησμονὴ. Sumitur & in malam, & in bonam partem. Vide Plerosis, Plesmone. Repositio, ἐμβολὴ, vocatur operatio Chirurgia ea, qua membrum aliquod, quod loco suo naturali excidit, cum violentia, & artificiose, in pristinum locum reponitur, Galen. c.3. defract, t, 61. Vide Emballo. Quaere etiam in Indice operum Hildani, aliorumque Chirurgiae fcriptorum. Repraesentatio, ἔμφασις, vide Emphasis. Repressio, ἐπίσχεσις, idem, quod suppressio. Vide Epischesis. Reprimens, ἀποκρουστικὸς, vide Apocrusticos, idem quod Repellens. Reptatio, Reptatus, Reptus, ἕρψις, ἑρπυσμὸς ; est species motus localis totius animalis, qui per terram continue eandem contingendo peragitur ipsique innitendo, qualis inserpente, anguilla, vermibus conspicitur. Hier. Fabr. ab Aquapend, i. de motu loc. animal, sec. totum, h. ut. p. m. 21. Reptile, ἕρπον, ἑρπητὸν, epitheton animalium, quae humi gradiuntur. Vide Herpeton. Repulsio, ἀπόκρυσις, ἄντωσις, Repulsorius, idem, quod Repellens, ἀποκρουστικὸς. Repultrtx facultas refertur inter ministras. Vide Apocrusticos. Dicitur vero Repulsio, quando humores, in affluxu, retunduntur; &, parte constricta, aditu quasi prohibentur. Dieter. n. 46. Repurgatio, ἀνακάθαρσις, ἐκκάθαρσις, Repurgantia , καθαρτικὰ, ἀνακαθαρτικὰ, dicitur vel de purgatione pororum cutaneorum, pro fuliginum & vaporum exclusione, Gal. i. 5. de S. Fac. c.ci 2. vel de purgatione per fputum, 5. aph. 8. et 4. de R. V. I. A. t. το. Vide Anacatharsis. Requies, ἀνάπαυσις, communiter idem significat, quod Quies. Vide Hesychia. Proprie vero dicitur vacatio ab exercitatione. Galen. ad 4. aph. 13. adde Dieter. n. 59. Res, vel Graece dicitur πρᾶγμα, vel saltem exprimitur per neutrum τὸ, cum additione proprietatis alicujus specificae. Ita triplices occurrunt Res in Medicina. Secundum naturam, τὰ ψ φύα-tr, & Res praeter naturam, tu παρα pëtrir , & à recentioribus dictae Res non naturales. Helmontius rem generaliter descripsit, quod sit id in se, quod est absque reflectione sui, ad aliquem humanae rationis difcursum, inventionem, Tract. Venatio scientiarum, n. 25. .Res Macrocofmicae sunt, quaecunque extra familiam vegetabilium & animalium collocantur; sive primariae sint, & macrocosmi membra; sive (ecundariae, i. e. ex perittomate Inacrocoimico productae. Schroder. /. 3. cap. I. Res naturales, τὰ φυσικά, pertinent ad Transsumta Medica; quatenus ad res triplices, antea dictas, diversimode applicantur. Vide Dogm. Med. Gen. p. 13.seqq. Resectio, ἀνατομὴ, vide Anatome. Alias &Resecare dicitur pro Reprimere, v. g. Resecare dolores podagricos. Keuch. in not. ad Samon, p. 2$o. Residentia, ὑπόστασις, idem, quod Subsidentia in Urinis. Vide Hypostasis. Resimus, σιμὸς. Vide Simos. Resina, ῥητίνη, est lachryma, vel liquor pinguis & oleaginosus ; cum fponte ex arboribus profluens, tum interdum accedente vulneratione. Estque duplicis consistentiae : liquidiuscula, & duriuscula, quae communiter etiam Gummatibus annumerantur, Catalogurn vide apud Schroder. I. 2. c. I9. De virtutibus Gal. I. 8. de S. F. h. tit. Olim Lentiscina fuit praestantissima, Gorr. Resina simpliciter ponitur pro vulgari pice flava & molliori, sutoria dicta. Dorn. Resinas rariores exoticas quasdam descripsit Chioccus Mus. Calc.sect. 5. p. 624. seqq- Porro vocab. Resina transtatum etiam ad alia, v.g. ad Magisteria Scammonii & Gialappae, quae Vocantur Resinae. Rolfink. Chym. l. e.sect. t. c. I6. de purgant, s. 2. art. 3. c. IZ, A Chymlpis Resina terrae dicitur Sulphuri Theatr. Chym. Vol. I. ργ583. sin. Resina terrae potabilis est sulphur sublimatum ut liquorem, balsamum, vel oleum redactum. Resina auri est crocus ex auro tractus. Dorn. Rul. & lohns. Prorsus abusive sunisit Paracelsus ds materia Tartari glutinosa, i. 1. de Tartar. tr. 4. cap. 2. in Annot , Resinatus, ῥητινωτὸς, epitheton est vinorum; quorum aliquoties meminit Celsi I. 2.c. 24.sin. et c. 2 8. Dicuntur vero Vina resinata, quia olim Musta Italica pice, vel resina inspersa condiebantur, ut odoris & fapotis acumina iis accederent, de quo modo condiendi legatur Plin. l. 14. II. N. c. 19. 2o. Resinocerum, ῥητινόκηρον, dicitur mixtura ex resina cum cera, cujus differentia triplex legitur apud Gal. l, 6. de C. M. P. G. c. rosure ad sin. Resistentia, ἀντιπάθεια, est qualitaS, vel potentia naturalis, secundum quam aliquid non patitur ab agente etiam implicito. Estque duplex : perfecta & imperfecta. Plura ale hoc vocabulo vide apud H. Augen. Tom. I. Epist. & Cons. Med. l, 2. ep. 3. p. m. 52. & Tom. II. i. 5. c. 18. p. 498. Resolvens, διαφορητικὸς, epitheton medicamentorum Topicorum, quae vim habent materiam textam & tenacem liquandi & attenuandi; de quibus Gal. l. 2. ad Glauc. c. 7. Suntque falinae naturae. Hinc & Helmont. vocat reiolutiva salia, lixivia & alkalia, quae virtutibus seminalibus funt orbata, exceptis paucis, tr. Potestas Medicam, n. 31. Resolutio, aequi vocum est apud Latinos: Vel enim accipitur Pathologice, & respondet Graeco παράλυσις. Vide Paralysis, Lysis, Dialysis. Vel sumitur technice, Pharmaceutice, aut Chymice t & ita Gr. dici posset ἀνάλυσις, estque Coagulationis oppositum, describitur, cum commista violenter separantur, adjecto refolvente, & quamlibet misturae partem segregante. Estque idem, quod solutio, λύσις, item Diffolutio, de quo supra suo loco. Resoluuo duples proponitur in Theatr. Chym. Vol. II. p. 30. alia totalis, cum interitu totius; alia partialis, ubi quaedam fensilia remanent, communia cum primae, tum posteriori jam dissolutae materiae. Ita & Basil. Valentin. insuo u/L Testamento l. i. c. 2. duplicem statuit resolutionem metallorum; unam, quae fit à fusoribus metallicis; altera.II, quae fit à Chymista Iohnfon. in resolutione Chymica quinque sese offerre, fcripsit : I. AEthereum corpus, sive fpirituosam substantiam, aut Mercurium. 2. Sulphureum quoddam corpus, feu oleagineam substantiam, siilphur dictam : Quae duo tantae subtilitatis sunt, ut, si non bene reserventur, iaepius evanescant in auram. 3. Sal, quantumvis crassius, virtutem tamen non obscuram habens. 4. Phlegma, & aqueum elementum. 5. Terreum, & caput mortuum dictum; quae duo nullarum sunt virium, & mortua. De hujus vocabuli vanis significationibus vide & Fallop. de Tum. p. n. c. 18. Tam. I. Op. p. 638. . Resolutivus tribuitur à modernis Fermentationi , quae est motus essicientiS in materia principiorum ejus singulorum segregativus, & opponitur ser- mentationi combinatortae, vel combinativae, quae & consermentatio vocatur, estque motus efficientis in materia principiorum ejus pro circumscriptione loci, temporis & caloris conjunctivus. De utraque videatur Clar. Dn. Georgii Ern. Stahlii Differu de Sangutsicatione c , 3. Resonitus, idem, quod Contrafissura, Paraeus Cfcir. i. 9. c. 8. Resorberi, ἀναπίνεσθαι, fumiturab Hippocr, pro absumi, 2. de art, t. 51. Respiratio, ἀναπνοὴ, dicitur actio vitalis, vel potius vitanirnalis, constans ex Inspiratione Exspiratione  : de quibus partibus vide Expnoë & Eispnoë. Caeterum de Respirationis organis & usu vide ex recensio. ribus Charlton. Oec. An, Ex, IIXi Th. Willis Pharm. flat. P. II. in princ. MalaclI. TrustotI. h. iit. &. alios. An respiratio foetui competat, ventilavit etiam Barthol. l. 2. Anat. C. 8. Usus respirationis per se quod sit sanguiniS accensio, nobiS adhuc est suspectus. Respuo, ἀναπτύω, ἀποπτύω, proprie’dicitur sputum sursum revoco, & ejicio; idem, quod expuo. Metaphorice vero notat rejicio, aversor, aliquid. Gal. l, 3. de Hipp. & Pl. decr. c, 5. Ressellaest terminus Paracelficus, de quo non constat, quid significet. Dicitur vero, quod sit colorem auferens quid, quemadmodum Affa colorem, promovens. Legitur Paramir, l. 4. Restauratio, idem, quod Refectio, ἀνάληψις, ἀνάτρεψις, q. Renutritio. Gal. c. I. defract. t. 48. Paracelso idem est, quod Renovatio. Vide p. supr. Renovatio. Helrnontio restauratio dicitur, inclinationis susceptae abtruncatio; & opponitur Praeservauoni, quae est futuri praecautio, per impedimentum materiae dis.ponibilis, ir. de LiMas. c. 7. n. 21. Restinctio, ἀπόσβεσις, Chymicis dicitur gradatio, qua res candefactae in liquore exaltante restinguuntur, a.que ita ad nobilitatem perveniunt, in eo genere optimorum t Hic enim est principalis priti usque finis inventae restrnctionr. Rul. & Iobns. in Lex. descendir à verbo ἀπὸ, βστόυμι, rxiiinguo, de qno apud Dieter. n. 88. Restitutio, κατάστασις, καθίδρυσις ; dicitur membri sede sua emoti in pristinum locum repositio, vcl constitutio, vel collocatio. Gal. 3. defract. t. 38. quamvis & latius saepe accipiatur pro additione deficientis, v. g. Lactis restittuio. Hildan. cent. 4. obs. 27. Nasi abscissi restituuo. Id. cent. 3. obs. 3I. Imo pro curatione absoluta aegri, quando aeger restitutus, i. e. ad pristinam sanitatem reductus dicitur. Resudatio, dicitur laboriosa aegritudo, faciens aegrum diu pati, estque accidens superveniens hydropi, quando inflatio communicatur femori, Avic. i, 3.sc.n.I4. tr. 4. sin. ResumtioResumptio, ἀνάληψις, idem, quod Refectio, sive virium recuperatio. Dieieie n. 57. Resupinatio, ὑπτιασμὸς. Vide Hyptiasmos. Resurrectio, ἀνάστασις, est vocabulum ad Theologiam magis, quam ad Medicinam spectans. Tropice tamen resurrectio metallorum dicitur imrnorti. ficabilis regeneratio, mediumque, per quod ejusmodi tincturae promoventur, ad fui generationem, Vol.I. p. 524. Theatr. Chym. Resuscitatio est terminus Spagyricus, idem significans, quod Restauratio, Regeneratio, Renovatio. Parac. i. 6. de nat. rer. Resuscitationem vegetabilium inter non - entia Chymicorum retulit Rolfinlt. Chym. I. 6. C. 3. Eandem tamen exemplis defendere videtur Bartholin. in Act. Hafn. Vol. I. Obs. 42. p. 78. 79. De resuscitatione Terrae virgineae in processu lapidis Philosophici, vel Cbrysopoeias vide Vol. VI. Th. Chym. pag. I88. Rete, δίκτυον, Reticulum, κεκρύφαλος, diversis attribuitur corporis partibus. Antiquis Rete dictum suit Omentum. Castell. In brutis quibusdam, quae quatuor habent ventres, secundus Reticulum vocatur. Vide Cecryphalos. Rete mirabile vocatur plexus arteriolarum ca. rotidum glandulam pituitariam in ambitu complectens. Vide Dictyoides. Retentio, ἐπίσχεσις, vide Epischesis. Retentrix facultas , καθεκτικὴ δύναμις, refertur inter quatuor ministras & opponitur attractrici. Gal. l. 3. de fac. nat. c. e. Retentum dicitur, vel Recinendum, id, quod naturae familiare est, & opponitur excernendis, vel excretis. Helmont. peculiarem librum ins.cripsit Retenta, & intelligit, quae vel forinsecus assumuntur, vel intus domestica nafcuntur, per internam inordinationem. Accipit vero praeternaturaliter & Pathologice; cum tamen & Retenta dentur naturalia, de qcibus vide nosina Dogm. P. I. C, 9. dog. T p. 99. Reticularis, Retiformis, Retinus, δικτυοειδὴς, vide Dictyoides. Rete. Reticulum; κεκρύφαλος. Vide Cecryphalos. Reticulum, vide p. a. Rete. Retinaculum vocatur Instrumentum Chirurgitsqm, quo HcrnIotonIi iii castratione & herniae scroti fectione commode utuntur; ne intestina in fcrotum prolabantur. Vid. Scultet. Arm. Chir. Pan. I. Tab. XVII. fig , 2. & modum applicandi Tab. XXXIX, scg.2,3.4. Retorta est vas globosum, cujus collum paulatim à ventre procedit, ac sensim in oblongum canalem reflexum transit. Chymicis frequens; & ad destillationem mineralium fpirituumque potissimum pertinet. Rul. Iohns. in Lex. Retractio, Retrahens, ἀντίσπασις, ἀντισπαστικὸν, idem, quod Revulsio, Revellens. Vide Antispasis. Retransmutatio Paracelso dicitur materiae alicujus, V. g. Tartareae, quae prius liquor suit, postea coagulatae, vel induratae, iterata permutatio in liquorem. Paramir, l. 3. tract. 5. Retrimentum, ἀπόκριμμα, accipitur de variis minutiis, quae fecedunt ex corporis alicujus siccioris & friabiliS frequentiori tractatione & agitatione. Ita Retrimenta fani vocantur, quae vulgo flores foeni & semina appellantur, & pro usil externo commendat D. Ludovic. Dissitu. I. Pharm. p. 6I 5. 627. quamvis Retrimentum etiam de aliis excrementis accipiatur. Retrocessio, idem, quod Revocatio, Gr. ἐπανάκλησις. Vide Epanaclesis. Revelatio quid significet, ex aliis Lexicis constat. De ea valde gloriari solent Spagyrici, Helrnontius quoque, & alii; sed res est valde suspecta. Revelllens, ἀντισπαστικὸς, vide Antispasis, Gal. 1. 6. Epid. c. 2. l. 3 2. Reverberatio terminus est technicus, in Chymia, significans ignitlonem, qua corpora igne vivo repercudente, & reverberante in calcem subtiliorem reducuntur t estque vel clausa, vel aperta. Clausa, quando corpora in furno reverberu claufo calcinantur. Hac reverberatione ignis gradus ad amussim administrari possunt, ut calor intendi remittique possit; quod in vulgaribus non accidit. Aperta, quando materia in reverberatorio surno, omnibus foraminibus apertis, calcinatur. Haec valde vehemens est; & utimur ea in corporibus duris ac tenacibus resolvendis. Reverberatorittm furnus est, in quo per flammam materialia calcluantur. Dorm Rul. & Iohns. Rulsink, Chym. l. t, c. 3. Et Ignis Reverberatorius dicitur, quando undique flamma vasculum ambit. Iunlten. Chym. Exp. Cur. P. I.s. 1. c. 3. p. 5 I. Est igitur ReverHratio fere idem, quod Calcinatio, Th, Chym, Vol.IIl. 5.395. Reverberatlonem etiam ia corpore humano finxit Paracels. Paramir, l. 2. c. 5. n 4. de Sit. long. c, 6. Reversivus, ὑποστροφώδης, epitheton febris, apud Hippocr, quae non est acuta, sed diuturna, & imperfectas habet solutiones erroneasque accessiones, Hipu l. 6. Epid s. 2. t.2I. Galen. ad h, l. Reversio dicitur ὑποστροφὴ, idem, quod Recidiva, vide Hypostrophe. Revivificatio, idem, quod Resuscitatio; Libav. Tom. II. Op. p.  23 I. Ita Revivisicauo Mercurii proponitur e Jac. le MOrt in Morley Collect. Chym. Leis. c. 281. Reviviscentia idem est, quod Revivificatio. Dicitur vero in specie de sanguinis languidioris per venaS ad cor refluentis, in vena portae recalescentia ex mente Charlton. Oecon. Anim. Exerc. VII. §. 25. Revocatio, ἐπανάκλησις, vide Epanaclesis. Revomo, ἐπανεμέω, i. e. vomitum repeto. Vide Epanemeo. Revulsio, ἀντίσπασις. Vide Antispasis ; idem, quod Retractio. Gal. c. 2. n. 6. Epid. t. 8. Rex, βασιλεὺς, propria significatio non est hujus loci. Tropice vero Rex dicitur Rulando Aqua spiritualis, vel fpiritus in aqua. Lapis Philosophicus vocatur Rex Regum, metalla inferiora in optimum aurum transformans, Th. Chym. Vol. l. p. 53 I. Vol. III. pag, 41, Vol. IV. p. 898. Libav. S. A. Ch, l. 7. c. 8. et Vol. II. Operi p. 345. 346. 394. Caeterum, quoad propriam significationem, quod Reges quidam à Deo habere credantur singulare beneficium, certos curandi morbos, v. g. Angliae spasmum & Galliae strumas, de quibus vide C. Rejes C. El. q. 24. in medio relinquimus, sitque fides penes Autores. Rha, ῥᾶ, idem, quod Rheum, ῥῆον, κατ’ ἐξοχὴν, ita vocatur Rhaponticum varum, apud Gal.Diosc.Schrod. 1.4. cl. 1. n. 281. ab arnnà Rha dicto. Gorr. Rhabarbarum, ῥέον βαρβαρικὸν, notissimum ititer purgantia mitiora, alios ad Botanicos pertinens; cujus securitatem communiter quidem Medici laudibus extulerunt: videatur Rolfink. de purganu sect. I2. artic. 1. verum Linden. non immerito suspectam reddere conatus est Sel. Med. Ex. XII. §. 57. et I 28. Rhabdoides, ῥαβδοειδὴς, epitheton suturae rectae in cranio, quae &sagittalis dicitur. Vide Obelæa. Rhabdos, ῥάβδος. Vide Virga. Rhachia, ῥαχία, Ionice ῥαχίη, à ῥήσσω, frango rumpo, dicitur inundatio, vel restagnatio maris, aut potius crepido litteris petrosa, cui alliduntur fluctus. Transfertur ab Hippocr, ad inundationes humorum, & supernatandas in corpore. Gal. in Exeg. dtct. Hipp. Rhachis, ῥάχις, Latine Spina. Dieteridi, n, 749. Diciturque vertebrarum omnium à cervice ad imoS use que lumbos structura, erigendo recurvandoque corpori conveniens, cujus descriptionem vide in Anatomicis ; in specie apud Bartbol. libell. 4. An. cap. 14. Per tostus spinae vertebrarum foramina media transit medullaris siIbllantia, à cerebro continuata, quae Spinalis Medulla vocatur, vide Medulla. Vide Spina. Rhachisagra, ῥαχισάγρα, vocari potest species Arthritidis particularis spinam dorsi infestantis, Paraeus l. 14. Chir. c. 1. Rhachitae, ῥαχίται, vel ῥαχιαῖοι, vocantur Musculi Dorsales , qui universis costarum commissuris, in toto thorace, supcrinjecti sunt, à posteriore parte, nihil relinquenteS i quod non contegant, fed omnes costarum radices, & vertebrarum processus, qui à lateribus sunt, adhaec, quid inter ipfas radices est . complectuntur, Hippocr. 7. aphor. po. Galen. in comm. & L4. Anat. adm. cap, 6, Bartholin. vocat Spinatos, libr.ih Anatom. c. 6. 7. Rhachitis, ῥαχῖτις, morbus dicitur rarior, & Anglis quondam Endemius in figura vitiata, quando caput, spina dorsi, costae, tibiae, aliaque ossa, à debita sua figura sensim alienantur : cujus essentiam & generationem erudite descripsit Glisson. integro libello de Rhachidde. add. Charlton. Ex. Pathol. Xi §. 42. Prosecutus est quoque hujus affectus descriptionem Jolu MsyovV, Medicus Oxoniensis, Anglus, Collegiatus, tract. h. ttt, & noviflime Dolaeus Encyclopaed. l. e. c. 13. p. IozS.seqq. cujus descriptio plenior est haec: Rhachitit est affectus ex inaequali succi nutritii distributione obortus, oh cujus defectum, vel superabundantiam partes aliae nutrimento privatae macrefcunt ac emaciantur, aliae vero plus satis nutritae ad molem justo majorem augentur. Aqua Rhaciutica Mayow descripta videatur in D. de Spina ManttaU p. 107. Rhacos, ῥάκος, lacerum linamentum dicitur, quo utuntur Chirurgi in ulceribus & vulneribus, Hippocr. l. I. de morb. XXXIV. 16. Unde & cutis dicitur ὰααωδας, i. e. lacerata & eros.aj. instar vestis lacerae, quod contingit in atiscessibu^puratis, &, ob timiditatem, vel imperitiam, tardius apertiS, Gal. i. 2. ad Glaucon. C. 8. Rhacosis, ῥάκωσις, i. e. detritio, vocatur morbus scroti , quando laxata ejus cutis, & excoriata est. Galen. in defin. Casiel. .AEginet. i. 6. c. 67. Rhæboides, ῥαιβοειδὴς, vel ῥοιβοειδὴς, idem fere, quod ῥαιβὸς, motus incurvatus, Hipp. 3. de artic. i. 38. quamvis ὰοβοειδὴς ibidem extet ; fed recte C. HofiII. in ἀνεκδοτὸις censet, legendum esse'ροιβοειδὴς, aut ὰαιβοειδὴς. Rhæbos, ῥαιβὸς, idem, quod ῥοικὸς, κάμπυλος, i. e. incurvus, obortus. In specie vero usurpatur de morbo crurum, in figura vitiata, quando versus interiorem partem incurvantur, quibus opponuntur Blaesi, Gal. i. de cauff. morior, cap. 7. Jung C. Hofm. comm. od Gal. de V. P. n. 146. et I. 3. Inst. Medie, c. 59. §.5. in quo loco Galeno contrariari videtur, Latine Vari vocantur, M. Aur. Sever. i. degibb. valg. & var. c. 2. Rhagadiae vocantur Dorn. Rul. & lobns. & describuntur, quod sint notae, vel apostemata pudendorum, Paracels. etiam ad genua refert, l. y. Paragraphor. insim Rhagas, ῥαγὰς, Lat. Fissura, & in plur. ῥαγάδες ; dicuntur solutiones continui partium molliorum, v. g. labiorum, manuum, ttern in ano 5 quae proveniunt sb intemperie sicca nimis & falsa, fuccum nutricium falium & sicciorem supponente, Forest. I. 23. obs. Io. et l. I4. obs. 1. Scribon. ». 223. Vide Fissura. Rhage ; ῥαγὴ, i. e. Rima, fissura. Vide Fissura. Rhages, ῥάγες, dicuntur summitates digitorum, & pulpulae interiores, quae & κορυφαὶ, vertices & acini vocantur, Castell. & Linden, Med. Phystol. l. 2. c. 14. § 9r. Rhagium, ῥαγίον, est spectes Phalangii venenati, ita dicti à similitudine acini uvae nigrae, quasi Acinaeumr & os quidem juxta medium ventrem habens, pedes vero ex utraque parte quam brevissimos, Forest./.30. obs. I 2. ex Aëtto i 13. c. 18. Rhagoides, ῥαγοειδὴς, Latine Uveas epitheton tunicae oculi ab uvarum colore ita dictae, ordine Secundae , quae & Perforata dicitur à structura, alias & Cfcoroides; cujus historiam, cum usu vario, vide apud Linden. Med. Physiol. l. 2. C. Io. §. z^.seqq. Bartholin. l. 3. Anat. c, 8. & alios plures. Rhaizo, ῥαΐζω, vel ῥηΐζω, Ionice, significat Levo, Allevo. Hippocr. 5. aph. 25. l. 2. Epil.f II. 81.132. l. 4. XXIX. 13. etc. adde Foës. p. 552. Dieter. n. 756. Rhamma, ῥάμμα, Vide Acia. Rhanteres, ῥαντῆρες, à quibuidam dicti oculorum anguli interiores , naio proximi, & majores; qui & πόγαὶ vocantur, ceu fontes lachrymarum. Gorr. Linden. d. l. §. 88. Rhaphanedon, ῥαφανηδὸν, epitheton fracturae raphini modo suctae , quae & καυληδὸν κατάγμα vocatur: quando secundum crassitiem os frangitur transversim, AEgin. /. 6. C. 89. Gorr. Rhaphanelaeon, ῥαφανέλαιον, i. e.oleum Raphaninum , de quo legatur DIotcor. /. 1. c.45. Rhaphe, ῥαφὴ, Latine Sutura, duplicem habet significationem, propriam, & impropriam. Proprie notat, praeter communem, etiam opificibus notam juncturam duorum corporum mollium, filo & acu mediante factam : in foro Medico etiam aliquando necessariam conjunctionem labiorum, vel vulneris, acia factam; à qua tamen, quantum fieri potest, Chirurgi cavere debent, Ob dolorem, metum convulsionis, & facilem ex putredine fili dissolutionem t in cujus locum applicantur, ubi licet, Emplastra glutinantia, vulgo hrife pflafler. Suturarum Ghirurgicarum varias species, quales sunt simplex, divisa, intercisa, agglutinatoria , incarnativa, cum Acu, sine hac curiosius expoluit loh. .Rhodius i» sua ingeniosa dissert. de Acia. improprie vero Sutura dicitur species quaedam συναρθρώσιως, vel juncturae, aut commissurae ossium, consutis rebus similis, & serratae quales in capitis ossibps Observantur : dividunturque in veras, & spurias; quarum Historiam vide apud Baitholin. libell. 4. Anat, c.e. Sutura quoque dicitur inferior pars penis, in longitudinem vergens, Castell. Lind. Med. Phys. l. 2. cap. 7. §. 63. Rhaphis, Rhaphion, ῥαφὶς, ῥαφίον, significat acum, vel aciculam, suendi instrumientum, Hipp. l. 2. de Morb. LXIV. II. Foës. p. 54I. Rhastone, ῥαστώνη, dicitur Levamen, Allevatio, Terminus Hippocr, familiaris, vide Levamen. Significat & facilitatem in curando, oppositam violentiae, Medicoque commendat, I. de Art, XX. 3. adde Foës. d. l. Rhebos, ῥεβὸς, idem, quod ῥαιβὸς Vide Rhæbos. Rhechia, ῥηχίη, Ion. pro ῥαχία. Vide Rachia. Rhege, ῥηγὴ, pro ῥῆγμα, Ruptura, scissura. Gal. inEx. dtct. Hipp. Rhegma, ῥῆγμα, Lat. Ruptura dicitur, estque species solutae continuitatis partis mollioris, ex violento ictu, vel casu, absque sectione aut punctione facta, à nimia distensione proveniens. Foës. d. I. Dieter. n. 753. Dogm. nostr. P. II. c. 5. dog, 6. p. 140. Peculiatis quoque significatio γάγματος occurrit apud Hippocr, iib. I. de morb. XVI. 2, estque species σπαθρματος in carnibus, aut venis non suppuratae, cum doloribus diuturnis. Lindenus quoque 'ρήγματα, sugillata aliquando significare, existimat, praesertim in loco l. 3. de Morb. t. XIX. 7. 8. vide Ex- XII. §. 15. verum non videmus rationem sufficientem ; cum ruptio abscessum interna intelligi poflit, uti & Foës, exposuit. Rhegmatias, ῥηγματίας, vocatur is, cui abfcelsus intus rumpitur, aut in quo ruptura facta est, Hipp. l. I. de'Morb. XXIX. 8. i. 2. XLI. 8. ῥηγματία quoque in foem. idem, quod ῥῆγμα, ruptio; d. l. 51. 2o. quamvis fortassis mendum sit per omissum σ, ut ad ipsum aegrum referendum potius sit, animadvertente Foes. p. 552. qui tamen etiam rursus hallucinatus, quando loca /. de A. L. & Aq. V. 6. & VI. 5. abstractive 'ρηγματίας exposuit, cum tamen contextus doceat, de aegris esse explicandum. Alibi aeger talis vocatur & ρηγματῶδης, i. 7. Epid. XVI. T quamvis perperam in Graeco legatur ρενματῶδης. Latine Ruptura hians dici posset. Rhegmochasmos, ῥηγμόχασμος, legitur apud Celsi I. 4. c. 4. ubi causas sputi fanguinis recenset. Quia vero nemo alius videtur eam dictionem usurpasse, dubitat Gorr nutri legendum sit, ὰῆγμα,χάσμα. Approbavit veto Forest. i. I6. observ. 13. Schol. nec video, quid absurditatis inferat, cum vasis sanguineis propria habeatur, quae cum ruptura simul hiant quoad orificia. Rhembe, ῥέμβη, idem, quod πλάνη, error, aberratio, e verbo ῥέμβω, vagor, erro. Hippocr. I. 7. Epid. XII. y. ὰεμβώδεες πνρετοὶ vocantur Aretaeo l. 2. se- bres erraticae, vagabundae, notante Foes, d, l. p. 551. Erotianus ρεμβωειδετὸ exponit curva & ex parte cava & irflexa. Rhenanum, epitheton Vixi, e fluvio Rheno dicti; quod hodiequc refertur inter praestantiora Germanica, ita ut ad extera quoque regna transferatur. EItque reyers tibulum valde partium, V erum f ob illam ipsam tenuitatem ; noxium statuit arthriticis, & cavendum monet Forest. I. 29. obs. 1. Rhenchos, ῥέγχος, ῥέγξις, dicitur Latine stertor , i. e » sonus ex naribus editus, profunde dormientibus communis; & aliquando etiam apoplexiae nota. Hipp. /. 5. Epid. XXXVI. 14. I. 7. XIII. 14. I 5. XVI. 15. de R. V. I. A. t. 34. à verbo ρέγχα, sterto, quo etiam frequenter usus Hipp, praeferttrn 6. apfior. 51. & alibi. Vide Foës. d. i. Dieter. n, 750, Ejus modus flendi valde est abstrusius, praesertim & in felibus. Rheon, ῥέον, idem, quod ῥᾶ. Vide Rha. Rhepo, ῥέπω, verbum emphaticum, vergo, inclino. Usurpatur de humoribus ad excretionern dispo. sitis. Hipp. 1. aph. 2I. adde Dieter. n. 75 I. Linden. Ex. XIII. §. 40 2. Rhetine, ῥητίνη. Vide Resina. Rheuma, ῥεῦμα, Lat. Fluxio. Vide Fluor. Rheumatismos, ῥευματισμὸς, aliquando accipitur late pro omni Fluore Si Fluxu, & ita idem est, quod "ῥεῦμα: Hodieque vero restringitur ad certum aliquem affectum ; quamvis nec inter illos de ejus vera essentia constet. Videatur River. Prax. l. I6. c. 13. & Chicotius Epistol. & Differt. Medic. 4. Nobis, falvo aliorum judicio, videtur Rheumatismus, in stricta significatione, notare affectum mixtum ex catarrho, & arthritide. Et fortassis ita describi posset; quod sit dolor partium mufculofarum, membranarum, glandularum, ut & periostiorum, cum febre quandoque erratica lenta, impotentia movendi, languore totius corporis, proveniens ab intemperie humida p. n. serosa, cum salinis vitiosis particulis, corporis, sanguinis, & succi nervosi cacochymiam serosam, quandoque & flatulentam praesupponente. Qui quartam Catarrhi speciem vellet constituere, forte non adeo à vero aberraret. Vocatur & Rheumaticus affectus, "ρενματικὴ διάθεσις, nec inepte etiam, ad hodierna principia, descripsit Galen. l. de cur. rat, per V. S. c. 8. et I. 2. ad Glaucon. c. 2. dum ad glandulas, excipiendis recrementis idoneas, protrudi noxios humores docuit. Qualem differentiam ratione materiae, loci & modi inter Rheumatismum & Catarrhum propcsuerit D. D. Wedelius, videatur in Ejutdem Patholog. Dogmat.sect. II. c. Io. p. 34o. Verum laudatus Autcr ipfe fatetur mixtum saepe esse statum, ut ita nullum certum discrimen inter utrumque morbum determinari queat. Rhexis, ῥῆξις, idem, quod ῥῆγμα, Ruptionem, vel rupturam significat, praesertim venarum, Hippocr. 3. aph. 28. et 4. aph. 78. quamvis & de puris eruptione dicatur, e.aph.Iy. & de tuberculi ruptione, 7. aph. 8. Vide Foes. p. 5 5 2. & D.eter. n. 7 5 7. Rhicnosis, ῥίκνωσις, vocatur cuns corrugauo, cum extenuatione & macie corporis t cui opponitur τάτασις, cutiS distensio, à repletione, H;pp l. 6. Epid. s. III, t , 29. Inde ρικνώδεες, sunt rugosi t ibid. t. 2 6. Rhicnos, ῥικνὸς, ῥιγνὸς, rugosus, Gal. C.I, Prognl t. 12. & in Exeg. voc. Hipp. Rhigos, ῥῖγος, Latine Rigor, dicitur perfrigeratio totius corporis, praesertim panniculi carnosi, cum concussione spasmodica, vel convulsiva, cujus caussam veteres ad pituitam vitream, vel aliam vitiofam phlegmatiS dispositionem retulerunt. Verum ejus caussa vera consistit in fucci nutricii & nervosi, per particulas acidas°tenuiores, vel etiam halitus saltem acidos, vitriolaceos, aut nitrosos, corruptione, dictaS partium cutis & cuticulae & panniculi carnosi fibraS vellicante & irritante. Videatur Vallis de febr. cap. 3. QuamviS enim ibidem de rigore, in febre tertiana paroxysmum inchoante, loquatur ; poterit tamen etiam caussa illa applicari ad aliam quoque occasionalem acescentiam succi nutricii nimiam, ac praeternaturalem, à caussis externis obortam. Videatur & de hoc vocabulo Dieter. n. 758. Foës. d. 1. ^Significat alias Rigor inflexibilem duritiem & tensionem nervorum, vel musculorum. Keuch. ad Samon, p. 149. Rhin, ῥὶν, ῥῖνες, vide Mycteres, Nasus. Rhinarion, ῥινάριον, noiuen Collyrii tr/arlliTtxiI, cujus meminit AEgin. i. 3. c. 22. Descriptio vero habetur /. 7. c. 16. Gorr. Rhine, ῥίνη. Vide Squatina. Rhinema, ῥίνημα, significat Ramentum, Scobem, quae lima deteritur. Hipp. l. de Ulcer. & l. 1. de morb. mttl. CIX. 2. & Gal. I. 3. de C. M. S. L. c, j. Vide Foës. p. 534. & fupra Ramentum. Rhinenchysia, ῥινεγχυσία, i. e. infusio in nasum , vel nares. Et ῥινεγχύτης instrumentum, vel siphunculus, quo aliquid in nares infunditur. Legitur apud Coel. Aureliam de morb. Chron. l. 2. c. 4. allegante Scapula, qui etiam ex Diofcoride verbum ριιεγχυπισθαι, i. e. infundi in nares, adduxit. Rhinion, ῥινίον, Collyrii nomen, apud Galen. 1. a. de C. Μ, S. L. cap. 7. fic dictum, quasi Limula. Aliud ejusdem nominis describitur à Celso, l. 6, c. 6. ad xerophthalmiam & oculos scabros. Gorr. Rhinoceros, ῥινοκερὼς, dicitur animal quadrupeS, magnitudine taurum, forma aprum aemulans, cornu unicum in proboscide gerenS pyramidale, quod commendatur tanquam insigne alexiterium adversus venena, ut & morbum Epilepticum. Hujus animalis descriptio prolixior cum usu videatur apud Aldrov. ί. I. de quadr. bisulc. c. 33. Add. Schroder. i. 5. cl. 1. n. 32. Chiocc. Mus. Calceol. s a. p. fi 8 7. seqq, Meminit & Casu. Rejes C. El. q. 67. De spiritu e Cornu Rhinocerotis parato , hujusque singulari effectu legatur 0bservatio D. Hertn. Nic. Grimrn. in Act. Hafn. Vol.ill. Ohs. 89. Est & nomen Avis peregrinae ratioris, & fortassis rnonstrofae, apud eundem l. 12. Ornith. c. 20. PisciS quoque quidam hoc nomine appellatur, cujus saltem meminit in loco allegato priori, ln historia vero Piscium non delcripsit Autor. Rhinoptes, ῥινόπτης, dicitur i qui per natium meatus patentes ex praegresso morbo circa anguium majorem oculi perspicere & videre potuit, cujuimodi observationis meminit RungiuS in Exerc, de Visussymptom. §. 68. Rhinos, ῥινὸς, graeca vox, apud Hippocratem, uti ErotianuS interpretatur, cutim notat, cum quo & Homerus consentit, qui idem & alio loco pro clypeo, & pelle facto synonymice adhibet. Hesychius etiam per βυῤσταν vel δεῤμα explicat. Rhipidion, ῥιπίδιον, vide Flabellum. Rhiptasmos, ῥιπτασμὸς, significat Jactationem corporis , idem quod ἀλυσμὸς, ἀλήκη. Vide Alyce. Legitur apud Hippocr. I. 3. de morb. XVI. y.s. 3. de R. V. I. A. t. I4. Coac. t. 8 2. l. 4. Epid. X. 16. l. 5. XIX. 3. Descendit à verbo ριπτάζω, jacto membra t quo etiam aliquoties usus Cous, 4. de R. V. l. A. t, 48. l. 2. de morb. XVII. s. LXVII. 3. I. 3. I. I4. etc. Vide Foës, d. i. Est & verbum simplicius ῤιστότω, idem significans, quod legitur l. 6. Epid.s. 3. t. 17. Rhiza, ῥίζα, vide Radix. Rhizagra, ῥιζάγρα, dicitur Graecis forcepS pro radice post exemptum dentem relicta exprimenda, Cels. I. 7. c. 12. Hujus delineationem rostro corvino similem exhibet Scultet. Arm. Chir. Parte I. Tab. X. sin- G Rhizias, ῥιζίας, vocatur liquor ex radice incisa collectus, & in specie radice Silphii, suavi fragrans odore, Lang. l. 1. ep. 62. Rhizoticus, ῥιζωτικὸς, epitheton Aceti apud Mynsicht. Armarn. Medico-Cdtym. sect. XXIII. ita dicti, quia e solis radicibus ingredientibus adeto salviato infusis conslet. Rhizotomos, ῥιζοτόμος, dicitur proprie, qui radices scindit, Radiciseca. Et ῥιζοτομία, radicum sectio. Et 'ριςὄτομιπὴ vocatur arS ministra Pharmaceuticae simplicium & compositorum medicamentorum repositionem monstrans, J. Alex, de Medicin. & Med. l. 3. p. 138. Alias metaphorice hoc epitheton ριζοτέμος de ipsis remediis morborum radicitus tollentibus accipi etiam potest. Rhodapsinthaton, ῥοδαψίνθατον, compositio est ex rosis constans. Descriptio multiplex habetur apud Aët. tetrab. 4.serm. 4. citante Gorraeo. Rhodelaeon, ῥοδέλαιον, Lat. Oleum rosatuml Rols. Cbym. l. 3. s. 2, art. 1. c. 5. ubi destillati saltem meminit, quamvis & decoctum hoc nomine venire possit ac soleat. Rhodiacon, ῥοδιακὸν, nomen Emplastri compositi secundum Asclepiadem ; cujus descriptio habetur apud Gal. 2. de C. M. P. G. c. 17.sin. Rhodides, ῥοδίδες, dicuntur Pastilli rosacei, descripti à Dioscoride i. 1. c. 131. Rhodinon, ῥόδινον, Rosaceum, ponitur saepe simpliciter, subintelligendo Oleum, Gal. l.$.deC.M. S. Li c. I; & alibi. Dicitur & ῥόσατον vel δρόσατον ; Rosatum. Keuchen. ad Sammon. p, 226. at Rosacea Gutta quis sit morbus, vide Gutta, alias ἔλαιον ῥόδειον describit Galenus, quod aromatibus non est infectum, exeg. Hipp. Rhodion, ῥόδιον, nomen est medicamenti sicci sub forma pulveris acris & corrosivi, cujus variae descriptiones habentur apud .AEgiu. /. 7. c. 13. Aët. I. 14. c. 36. citante Gorraeo. Ufum monstrat AEigin. l. 4. c.qj. et 53. Rhodites, ῥοδίτης, epitheton vini rosau, seu rosis conditi, cujus parandi modum tradidit Diosc. i. 5. c. 3 5. Rhodomeli, ῥοδόμελι, mel rosaceum, quod simplex & purgatorium habetur in Officinis. DcscriptioneS videantur in Dispensatoriis. Rhodomelon, ῥοδόμελον, confectio dicitur ex rosis, & malis cydoniis parata : quia vero tofae non eodem tempore cum cotoneis reperiuntur, oportet rosas cum meile suo tempore componere, di postea, alio tempore, cum cotoneis compositionem absolvere, addendo aquae sextarios quinque ad coquendum, ita, ut succi cotoneorum sit sextarius, rosarum librae tres, mellis (extarii tres, notante Gorr. Rhodon, ῥόδον, Latine Rosa, flos est notissimus, suaveolens utpluriraum, cujus significatio ad Botanicos pertinet. Ponitur & aliquando pro Oleo rosaceo, monstrante Rhodio e Scribon. n. I94ssi& in Lexic. Scribon. Rosa quoque dicitur Tartarum, item Erysipelas. Rul. & lohns. in Lex. Rosa capitis quid sit, vide Rosa. Rosa mineralis quale sit medicamentum Chymicum ex Antimonio paratum, vide in Morley Coll. Chym. Leid. c. 55. Rosa mineralis Angelo Salae dicitur Mercurius vitae tinctus cum santalo & aliquo modo correctus, quem etiam laudat D. Joh. Michael. in not. ad Schr. Pharmac. l. III. c. 15. Rhodosaccharum, ῥοδοσάκχαρον, i. e. Saccharum rosatum , quod nomen vel Conservae rosarum, vel etiam Tabulato e succo rosatum, & saccharo parato tribui solet. De utroque vide Dispensatoria. Rhodostacton, ῥοδόστακτον, idem, quod ῥοδόμελι, mel rosaceum, uti patet ex descriptione apud .AEgin. l. 7. c. 15. Rhodostagma, ῥοδόσταγμα, vocatur liquor stillandus rosarum. Lang. l. t.-rp. 53. Rhoeas, ῥοιὰς, vel ῥυὰς, est affectuS oculorum, Encanthidi contrarius, consistens in carunculae lachrymalis nimia imminutione, in oculi majori angulo, Gal. /. de diff. morb. c. 9. & in des. med. Causia ejus materia depascens & exiccans vel corrosiva est, & ita fequitur fistulam lachiymalem, vel comitatur. Vide River, lib. 1. ile. M. c. t6. Vocantur & oculi ira affecti ῥουάόές - vel ivd.Ne έφθύλμοὶ, Aëtio tetrab. 2. l. 3. c. 9o. allegante Foës. Oec. p. 556. Rhoecos, ῥοικὸς. idem, quod ῥαιβὸς ) vide Rhæbos. Rhoezos, ῥοῖζος. Vide Stridor. Rhogmatias, ῥωγματίας, idem, quod ῥηγματίας. Vide Rhegmatias. Rhogme, ῥωγμὴ idem, quod ῥῆγμα, Ruptura. Specialiter tamen ita vocatur ossis ruptio, vel fractio, per superficiem recta, vel angusta, vel lata, Gal. in Des. Vel est divisio cranii superficiaria, vel profunda quidem, sed eatenus, ut fractum os non loco moveatur, de qua AEigin. i. 6. c. 90. Cast. Rhogmos, ῥογμὸς, sonus est, &stertor, quem dormientes supini edunt Rhonchus, Latine dicitur, aut gutturis stridor, vel pectoris resonanS stridor, apud Aurelian. 1. 2, c. Io. et 27. Actu, allegante Foës. 5.05 5. vide p. p. PonccusRhonchos. Rhoicos, ῥοϊκὸς, fluidus, fluxus. Dicitur de corporibus, ob multam humiditatem mollibuS & fluidir. Hipp. i. de A. L. & Aq. XLVII. 6. Io. Rhoidarion, ῥοϊδάριον, dicitur medicamentum aridum; cujus praeparandi modum vide apud Aët. I. 2. c. 68. allegante Gorraeo. Rhoites, ῥοΐτης, epitheton vixi e malis Punicis sucti , apud Diosc, I. 5.C. 34. ῥόες enim fiunt mala Punica. Unde & ῥόϊτον, consectio dicitur ex sacci malorum Punicorum partibus tribus, & una mellis ad tertias decoctis parata : apud AEgin. i. 7. c. 15. Rhombos, ῥόμβος, Rhombus, dicitur species deligationis Chirurgicae, figura rhombum reserens, hoc est, quadrangulum aequilaterum, sed non rectangulum, aut etiam Rhomboides, quadrangulum in quo duo semper latera opposita aequalia sunt neque rectangulum. Hujus deligaticnis varias differentias tradidit Galem I. de fasciis. Meminit Hippocr. 2. de iis, quae in med. t. 2. & ρόμβοειδειννν, 2. de art. t. 40. Adde Foës. dies. loc. Rhomboides quoque ob aliquam figurae similitudinem dicitur Musculus fcapulam oblique sursum ad posteriora trahens. BartlIolin. l. 4. Anau c. 3. p. 564. Porro Rhombus est quoque nomen piscis marini ad Passeres pertinentis, cujus descriptio, spscies, cum usu in cibis & medicina, videantur apud Alor. i. 2. de pise. c. 48. Meminit & Jul. Alex. i. I4. Salubr. c, 7. Bruyer. ί.19. de re cib. c. 25. Chiioc, Mus. Calc. f. 3. p. 424. Rhomma, ῥόμμα, idem, quod ῥόφημα, sorbitio. Vide Rhophema. Rhonchos, ῥόγχος, Latine etiam Rhonchus, idem, quod ῥογμὸς, Stertor, est sonus cum strepitu, vel stridore Intra fauces, & praefertim circa meatus narium, quando in fauces dehiscunt, cujus tamen soni causam & generationem nemo Physicorum, quantum memini, exacte descripsit, imprimis, qui & in foetibus observatur : à verbo jsupfs, sterto, quod legitur 6. aphor. 5I. Vide Dieter. «. 7)0. & supra, Rhenchos. Rhonnymi, ῥώννυμι, i. e. valeo, vigeo, firino, roboro, dicitur non foluin de corporis, sed & de mentis, vel animi vigore, Hipp. 2. aph, $3. Adde Diet. «. 765. Rhoodes, ῥοώδης, idem, quod ῥοϊκὸς, fluidus, fluxus. Dicitur de oculis prae fluxione continua humi- dis. Hipp. l. I. Epid.s. II. t, 6. & lib. S. Epid.s. 2. t. 3s; de alvi fluxu d. loc. t. 36. de mulieribus, /. de vuln. capo Adde Erot. p. 97. e.f. Erotianus etiam ossibus applicari per metaphoram monet & ῥοῳδεα ὄστοα interpretatur à se invicem dimota. Rhoos, ῥόος, contr. ῥοῦς, Latine.Fluxio, Fluxus. Vide Fluor. Rhopalosis, ῥοπάλωσις, pilorum est affectus, cum illi veluti in baculos coagmentati sunt, ut sejungi, & amplius crescere nequeant. Gorr. concretio summorum pilorum indivisibilis, veluti in baculoS, Gal. in des. Videtur coincidere cum Plica Polonica. Rhope, ῥοπὴ, idem significat, quod ὁρμὴ, impetum scil. & influxum fortiorem apud Gal. de art, curat, ad Glaucon , Ita quoque sumsit Th. Willis de sanguinis subito fluxu Pharmaceut. Ration. Ρ. II. Sect. III. c. I. Rhophema, ῥόφημα, Lat. Sorbitio dicitur; estque cibus hurnidior, vel multo liquore dilutus, ut modica valentioriS cibi vis humore frangatur. Medium quasi alimentum inter cibum & potum. Hippocr. I. de vet. medic. XI. 6. 7. 8. Specialiter vero & eminenter hoc nomine venit apud eundem Cremor ptisanae dilutus , 3. de R. V. I. A. t. 3 5. Gal. in comm, ad h. l. & capo a. t. 77. alibique. Vide Foës.p. 556. Dieter. num. y6t. Legitur & ῥύφημα in quibusdam locis, teste Foes. d. l. quamvis haec mutatio o in v facile contingere potuerit, etiam ex errore. Sorbitiones attractociae quae sint apud Hippocr. 4. de R. V. l. A. t. 18. vide Epispasticos. Rhopopola, ῥοποπώλης, vocatur coemtor omnigenarum rerum , Gal. /. 3. de C. M. P. G. c. 2. Rhoptos, ῥωπτὸς, idem quod ῥοφητὸς, sorbilis, & ῥοπτὰ, sorbilia, Gal. in exeg. voc. Hipp. Gorr. Foës. pag- 111- Rhosaton, ῥόσατον, dicitur confectio e rosis, purgans vkiofum humorem, descripta apud Aët. i. 3. citante Gorraeo. Rhoscomenos, ῥωσκόμενος, dicitur, qui bene valet, & adv. ῥωσχομένως v valenter, apud Hipp. I. de corde I. 6. Foes. p. 5 57. Rhox, ῥὼξ, idem, quod ῥαγοειδὴς, sic dicta tunica uvea, Gorr. Vide Rhagoides. Papillam quoque hoc nomine expressit MolchiOn. de morb. mul. c. 96. Rhus, ῥοῦς. Idem quod ῥόος. Vide Fluor. Rhyas, ῥυὰς, idem, quod ῥοιὰς, vide Rhoeas. Rhybdon, ῥύβδον, anchoram significat. Unde ῥυβδοειδέα τρόπον, i. e. instar anchorae dicitur, apud Erot. τρόπος, i. e. instar anchorae dicitur, apud Erot. p. 98. b. Rhyema, ῥύημα, species dicitur liborum &Imiorum ex meile & similagine parata, melior laganis, Galen, c. I. de nat. hum. t. 36. et l. 1. de Al. fac. c. 4. Vide Itrion. Rhyma, ῥῦμα, idem quod βοήθημα, Remedium; auxilium, præsidium. Gorr. Dieter, n. 762. à ῥύω, solvo, libero. Rhyme, ῥύμὴ, idem, quod ὀρμὴ, impetum in fluxu significat, Hippocr, I. de Medico V. 3. idem quod ῥύσις. Rhymma, ῥύμμα, dicitur medicamentum abstersexittm , corpori nitorem concilians, à verbo ῥύπτειν, abstergere, Gorraeus in des. Galenus pulverem absterfocium vocat & in lspecie cucumeri esculento attribuit, l. 8. de S. F. §. Sicyos. Rhyndace, ῥυνδάκη, vel ῥυντάκη, nomen avis exoticae ignotae, ManocoTtatae similiS, Aldrovand. l. 12. Ornith. c. 27. Rhynenchytes, ῥυνεγχύτης, dicitur instrumentum, per quod medicamenta naribus infundi queunt, apud Scribon. Larg. & Coel. Aureliam notante A. Tiraquell. de NoFtl. c. XXXI. §. 275.foi. 13 3. b. Rhyodes, ῥυώδης, idem, quod ῥοώδης, fluidus. Hipp. 3. de an. t. 5 I. Rhypodes, ῥυπώδης, epitheton medicamentorum, quae à sordium similitudine & quasi strigrnentosa appellantur. Gal. i. 2. de C. M. P. G, c. 1. Rhypos, ῥύπος, Lat. Sordes, vocatur excrementum tertiae coctionis, quod in ambitu corporis colligitur, quando potiunculae crassiores, in transpiratione insensibili retentae ad cutem, vel etiam in indusiis & vestimentis, adhaerent & commaculant. Dicitur & γλοιὸς. Quin etiam in ulceribus, quemadmodum tenue excrementum Ichor, fixe Sanies appellatur; ita, quod crassum est, Sordes, ex quo ulcus redditur sordidum. Gal. l. 3. meth. med. c. 3. De sardium facultatibus Medicis vide eund. i. 8. de S. Fac. §. Rhypos, ubi de fordibus athletarum oleo inunctorum potissimum agit. Rhypticos, ῥυπτικὸς, i. e. Abstergens, Absterforius, Detergens, Extergens , epitheton rnedicamentorum, quae vel in cute, vel in superficie, vel in ulceribus, sordes purgant & auferunt. Vide Abluentia. Galen. l. 3. de S. Fac. c. I 2, et l. 4. de C. M. S. L. c. 4; ad sin. Rhysis, ῥύσις, fluxus, idem, quod ῥόος, sumitur interdum late . pro omni fluxu, in qua significatione etiam Methodici Wmserunt unam ex tribus communitatibus, dicentes ῥύσιν, sive fluxionem, h. e. refractionem nimiam corporis, & retifiendotum excretionem. Gorr. Interdum specialiter pro fluxu sanguinis, & ita idem, quod Hæmorrhagia : vel de fluxu feminis , qui dicitur ῥύσις νυκτὸς, i. e. Gonorrhœa. Linden. Ex. XV. §. 56. vel de alvi fluxu, sins κοιλίας: Hipp. 2. aph. I4. et 3. aph. 16. vel defluvio capillorum: 5. aphor. II. 12. Interdum specialissime de Haemorrhagia narium  : 3. aph. 27. 7. aph. $. &c. Vide lioës.p.557. Diet. n. 763. Rhyssemata, ῥυσσήματα, rugae & sordes, quae in senili facie cernuntur. Gorr. Rhythmus, ῥυθμὸς, dicitur proportio pulsuum, prioris cum sijbsequentibus. Gal. i, I. de diffpuls. c. 7l siv-e est comparatio pulfus prioris cum posteriori secundam varias circumstantias celeritatis, magnitudinis simul consideratas. Est igitur Relatio pulsuum. Dogm. P. III.cap.it. d. y.pag. 370. Est vero suus cuique aetati, naturae, anni tempori, sexui &c. pulsuum rhythmus; quem qui servat, ἔνρυθμος dicitur; qui non fervat, ἄρνέυθμος. Gorr. Caltell. Rhytidosis, ῥυτίδωσις, dicitur oculi tabes & corrugatio imminutae pupillae, ob defectum affluentium spirituum & humorum. Galen. i. 3. meth. rned. c. 2. I. 2o. de V. V comm. c. 5. in c.s. aph. 16. Unde & ῥυπιδουμένοι, ὀφθύλμοὶ, oculi rugosis vel corrugati dicuntur. lib. e. Epid.s. I. t, 26. Alias & ventres ῥντιδοδεες, ϊ. e. rugosi, leguntur apud Hippocr. 2. Prorrhet. XXXI. Io. Vide Foës. d. I. Rhytos, ῥυτὸς, duplicem habet significationem secundum duplicem derivationem : r. à sin, fluo, si- gnificat folii, fluidus t Ita soae csu, vocat ova sorbilia Mofchion; l. de morb. mul. c. 126. Et poculi quoddam genus ῥ.υτὸν dictum fuit cornibus simile, teste Athenaeo. 2. à ῥύω, traho, tractus significat. Vide Lexica alia. Ricinum, Ricinus, κρότων. Vide Croton. Rigatio, idem, quod Irrigatio, ἐμβροχὴ, h. e; Humectatio, Irroratio, de quibus omnibus in ipsorum literis. Rigor, ῥίγος.. Vide Rhigos. Rillus vocatur instrumentum Cbymicum, in quod metalla liquefacta infunduntur in formas oblongas. Dorn. Rul. IOhns. Rima aequlvocum est. In Anatomicis sumitur de pudendi muliebriS externo hiatu & fissura, quae σχίσμα Gr. dicitur t item Rima magna & grata, Barthoi. i. 2. Anat. C. 32. Rolfink. de part. genit. P. II. C. a,6. Pathologice vero idem est, quod Fissura in manibus, pedibus, ano, &c. Vide Rhagos, Fissura. Rimosus affectus dicitur de fissuris, & rhagadibus, quales à lue Venerea in diversis mernbriS post aures, in lingua, labiis, mammis, genitalibus, manibus ac pedibus Observantur, uti scribit Μ. A.Severin. l. de novisse abse. C. 23. §.2. Rimula in diminutivo tribuitur ab Anatomicis aperturae illi inter duas cartilagines Arytaenoideas Occurrenti, quae alias Glattis dicitur. Vide Glottis. Rinar, id est, Limatura. Rion idem. Rul. & lohns. Ringens, σεσηρὸς, vide Seseros. Riparius, ὀχθηρὸς παραπόταμος, epitl-etcn animalium, praesertim volatilium, quae in ripis aut littoribus degunt, & ex aquis victum sibi quaerunt, Aldrov. l. 6. Orxithol. §. Genera & Differentiae. In specie vero Meropem dictam fuisse Ripariam, docet idem, l. 12. C. 45. Risigallum, idem, quod Auripigmentum. Schroder. /. 3. c. 27. Ristorum, nomen alimenti nutritii comparati cum vitellis ovi, & proprerea in febribus acutis improbati. Aliquoties legitur in Bernhardini Caji Hbr. de aliment. c. 31. quamvis quid proprie sit, non exter. An ab Italico Ristoro, quod significat fructum, utilitatem, restaurationem ? Risus, γέλως. Vide Gelos. Riwand, & Riwandtzini, sunt Arabica nomina Rhabarbarum significantia, quamviS aliquando in Latinitatem recepta, de quibus videatur Rolfink. Ir. de Purgant, fect, XII. arl. I. c. 1. et sctct. XIV. ait- 4. sect. 6. Rivus, ὀχετὸς. Vide Ochetos. Roades Paracelso dicitur Medicus ineptus, indoctus, l. de Tartareis morbis, c, 19. Rob dicitur succus’ inspissatus. IOhns. Vel est nil . aliud, quam SyrupuS crassior e succis fructuum cum saccharo ad consistendam crassiorem coctione redactis paratus. Habentur vero in OssiciniS Rob simplicia & composita, quorum Catalogum vide apud Schrod. I. 2. c. 82. et 84. Weker. A. Gen, l. 1. c. 13. sin. ut & in Dispensatoriis. Robes, id est Acetum. Rul. & lohns. Roseod, idem. Roborans, vide Confortans. Roboratio, ῥῶσις, idem quod Confortatio, Confirmatio, de quibus fuo loco. Robur, κρᾶτος, ἰσχὺς, ῥώμη, quid significet, notum est. Corporis robur omne consistit in mole ac so. liditate debita, Lind. Ex. XVI. §. 2I4. Robys, epitheton panis, ex optico tritico parati, & in clibano picti, Lang. l. 1. ep. 56. Rochetta, idem quod pulvis, vel potius frustulentum instar lapidis durum, olim fundamentum artis vitrariae ex Oriente & Syria advectum, cinis herbae cujusdam ibidem abundantis Kali dictae. Plura de hoc videantur in Ant. Neri Arte vitrar. l. I. c. 1. & Chtistoph. Merett. Nbt. ad illum locum p. ais.seqq. Rochum, epitheton Aluminis, Si quidem, quod Rupeum vocatur. An à Gallico Koc, quod Rupem significat, Paracelsus simpliciter Rochttm vocavit, i. 4. Paragraph. c. ϊ. §. 3. et alibi. ln OssiciniS vocatur Alumen Rociiae. De hoc vide supra Alumen. Ron, id est libra Rotula, idem, Rul. lohns. Rondessa, dicitur felis Americana grysea, quae dicitur pulsoS toties, quoties placet, reponere rursus in ventrem, & eximere. Fides sit penes Autores, Eph. Nat. Cur. A. l. Observ. I 09. Schol. Roralis odor Avic. acetosus & insipidus. Mercur. de comp. Med. l. t. c. 15. Roriferus dicitur vel de veniS lacteis, quetradmodum Bilfio videtur rorem saltem sive lympham transire in venas lacteas, non chylum ; vel de venis lymphaticis, quae liquorem limpidum tenuem instar roris vehunt. Batthul. Anat. libell. I.p. 6I3. Ros, δρόσος, propriam & impropriam habet significationern. Illa pertinet ad Physicos; estque vapor aquetts , circa HoriZontem, ab aere frigidiori in guttulas condensatus, & graminibus terraeve incumbens  : De cujus virtutibus Medicis qua salutaribus, qua noxiis, passim tradiderunt quaedam Autores. Ros est nihil aliud, quam sudor veluti spirituosuS salinus htsjus mundi, materia subtili imbutus, quernadmodum non inepte descripsit prolixius de hoc argumento disserens Jac. le Mort Chym. Med, Phys. c. p. p. 89. 90. Helmontius insignem efficaciam attribuit, praesertim Rori Majali, quod saltem faccharinum contineat, tr. Arbor vitae in Tumui, pestis & alibi. Schroderus Aquam roris omnes alias subtilitate & penetratione antecellere, scripsit, & constare liquore volatiliori saleque acriori, /. 3. c. 3. Hinc & noxa provenit, quod scabiem & pruritum inducat, J. Alex. l. 17. Sal. c. 13. Lang. l. 2. ep. 30. Helrnont. Rorem non inepte vocat vernam nubem, non putidam, tr. Progymnafm, Meteor. n. 23. Impropria significatio varia est. Vel enim nomen hoc tribuitur plantis : ut Ros solis , quae & Rorella, cui nescio quam hodieque attribuunt vim antipbthisicam, & tamen simul calidam & siccam esse, docent; item frugis generi in Stiria familiari, panico prorsus simili, fed multo adhuc minori, imo grano omnium minimo ex jusculis usitatissimo, teste Alexandr. i. 8. Sal. c. 6. vel portionibus succi nutricii, mOX partibus corporis nostti appropriandiS & assimilandis, jam per earum substantiam sparsiS, Gal. i. 7. meth, med. c. c. in princ. Tandem fpagyrice & aenigluatice Ros vocatur Mercurius Philosophorum , & quidem specialiter Ros Madian, ex historia Gedeonis in libr. Judic. c. 6. Libav. S. A. Ch. l. y.c. i. An vero ex rore Majali proprie dicto artis opera acquiri possit uti docetur in Theatr. Chym, Vol. 17. p. 4 5 0. Spagyricis examinandum relinquimus. Hodieque etiam Liquor quidam spirituosus paratur nomine Ros Solis veniens, quo excessive capiuntur loco spiritus vini vulgaris haurientes non sine corporiS nocumento. Rosa, Rosaceum, Rosata, ῥόδον, ῥόδιτον. Vide Rhodon. Rosa Capitis Severino dicitur ulcus quoddam nullo antehac nomine donatam, e spina natum, rubore nobile, ambitu flexili circumductum, minime tamen suavi odore balans, ad declive caput, aut super aurem ex parva pustula, quae abscessit, aut thymio maligno, aut parvo herpete profectum, cujus ulteriorem descriptionem & ferme incurabilitatem tradidit l. de novisse obs. absc. c. 12. Rosalia Martiano dicitur esse nomen morbi cuiusdam pueris familiaris, ita ut variolarum instar nullus ipsum evitare poise credatur, atque ita Synonymon Morbillorum, quamvis Romanum vulgus alia exanthemata vel alperitates quadam in cute peticulasve rubras granorum milii ad instat Rofaliam vocasse idem Scripserit Annotat, in Hipp.p. 3o8. Rosboth Arati, significat mollitiem aliquam excrescentem in parte dura, de cujus induratione & regimine aequationis scripsit Avic. l.n.fen.y, tr.z. 1.I3. et 14. Rosea, i. e. Erysipelas. DOrn, Rul. & Iohns. Roseolae, dicuntur pustulae rubrae ignitae & erysipelatis indolem referentes. Coinctdunt cum Morbillis , Gal. Rougeole. vide Morbilli. Dolaeus Encyclopaed. lib. 4. c. 6. §. I.p. 778. De Roseolis saltantibus prolixiuS quoque scripsit M. A. Severim Purt. II, l. de Epinyctidib. videatur t Saltans. Rosio, βρῶσις, διάβρωσις, idem, quod Corrosio. Erosio. Vide Corrosio. Rosmadian, vide Ros. Rosmarus, nomen bestiae marinae veteribus forsan ignotae, quae vacca marina alias dicitur, falso pro Hippopotamo habitae, dentes firmissimos habentis, pretio, nitore, viribusque cum ebore certantes deorsuna e cranio prominentes; Quale cranium dentibus adhuc integre armatum in Musaeo D. D. Majoris videre licet. Vide Differt, de aurea Jovis catena fusi praesidio Laud. D. Majoris habita c. 8. §. 11. Rossania, vel Rossalia, idem, quod Roseolæ. Ingratis. com. in Avic. de Tum. p. n. p.  194. Rostriformis, κορακοειδὴς, vide Coracoides. Rostrum, ῥίγχος, ῥάμφος, quid proprie significet, ad Physicos pertinet. Ejus substantiam pene carsiligineam esse, cute obductam, docet Jul. Al. I. I2. Sal. c. I. Alias Caput, vel Rostrum Corvi, vocatur principium Lapidis Philosophici, quod nigredine innotescit, Libav. Tom. II. Oper. p. 205. Rostrum Leporinum. Vide Leporinus. Rostra quoque vocantur parteS anteriores quarundam forcipurn Chirurgicarum bifidae, v. gr. Rostrum Gruis rectum & curvum, psittacinum, vulturis &c. de quibus vide Scultet. Arm. Chirurg. Pan. I. Tdb. Xl.sin. I. 2. 3. Rotatio, idem, quod Gyratio. Rotator, τροχαντὴρ. Vide Trochanteres. Rotila Paracellb dicitur Rubrica, inde &Tartara Rotilina vocat, l. de morb. Tartar. c. 4. Rotula, τρόχισκος, homonymon est. 1. vel significat idem, quod Patella, Mola, Gr. μύλη, ἐπιγονατὶς, Gal. l. 3.de V. P, c. 15. Vide Epigonatis. 2. Vel notat certam formam medicamenti sicci, quae & Pastillus, & Orbiculus vocatur; item Tabella, e pulveribus, vel succis, vel oleis destillatis cum saccharo mixtis, parati, & in figuram rotundam cum planitie ad basin redacti, de qua videatur Schroder. l. 2. c. 69. Morell. de Medtc.sarm. l. I.s 3. c. 3. Rotumha dicitur vas simile cucurbitae. Ruland. in Lex. Rotunditas, Rotundus, dicitur de figura globata, vel circulari, & corpore talem figuram obtinente. Graec. κυκλοπρίς dicitur & laudatur à Gal. I. S. de V. P. c. 11. ubi & περιφερἐς vocatur. Rotunditatem oculorum praedicat quoque Paracels. de Anatom. Oculor. Musculi quoque diversi cognominantur Rotundi, v. gr. in Humero duo, quorum unus Rotundus major , alter Rotundus minor, vel Transversus brevior appellatur, Barthol. i.4. Anat.c. 2. p. 561. & Musculus Radii primus eodem epitheto exornatur d. 1. c. 8. p - 574. Rub, idem, quod Rob, i, e. succus inspissatus, Rul. in Lex. An per errorem fortassis Typographicum ? Rubea Icteritia vocatur Paracelso Erysipelas, l. de Icterittis c. r.seqq. Rubecula, ἐρύθακος, ἐρίθευς, nomen aviculae minoris, ita dictae à rubro pectore, cujus descriptionem cum usu vide apud Aldrov. I. 17. Ornitft. c. 30. Rubefaciens, idem, quod Rubificans, φοινίσσων, dicitur medicamentum ruborem in cute excitans, quo pertinent 'Stnaposml. Vide Phænigmos. Rubella dicitur essentia spiritualis, extrahens vi sua solutoris tincturam e corporibus. Dorn. in Diction. Paracels. Meminit Parac, I. 2. de vit. long. cap. 8. Rubelliana dicitur de uvis ruberrimis, Rhod. ad Scribon. n. 249. Ruber, Rubeus, ἐρυθρὸς. Vide Erythros. Ereuthos. Rubeta, φρῦνος, φρύνη, dicitur Rana venenosa, Cujus historiam cum virtutibus Medicis vide in Aldr. i. I. de quadr. dig. ovip. c. 2. Huc pertinent busones. Vide Bufo. Acopum ex rubetis proponit Gal. I. 7. de C. M. P, G. c. I 2. Rubetra, βατὶς, nomen aviculae, cujus descriptionem lege apud Aldrov. I. I7. Ornitholog. c. zy. Rubicilla, πυῤῥούλη, idem, quod Pyrrhula, nomen aviculae, Ital. Tranguello montano, & Bononiensibus Stussiotto dictae, cujus descriptionem vide apud Aldrov. d. l. c. 3 I. Rubificans, Rubicatio, vide Phœnigmos. Rubigo, ἰὸς, dicitur recrementum ex corruptione metallorum ; in specie Cupri dicitur Airugo. Vide Ærugo, Dicitur & de recremento fructuum, ex rore noxio proveniente, Bonet. Sepulchreu l. 3. sect. X, obs. 16. Scbol. De rubtgine frugum & fructuum ceu peste vegetabilium inter recentiores accurate scripsit Bernhardinus Ramazzinus Medicus Mutinensis in eleganti descriptione constitutionis anni p. 35. sicut extat in Ephemer. Natur. Curiosi Dec. II. Ann. IX. Hinc Rnbigalia festa apud Gentiles emanasse & Deum Rubigum vel Rubigium sibi finxisse pater ex Plinii 1. XX, H. N.c. 29. Rubigo illa Gr. dicitur δρνσίβη. Plinius Uredinem vocavit d. l. c. I8. Rubinus, πυρωπὸς, vide Pyropus. Carbunculus. Rubor, Rubedo, vide Ereuthos, Erythros. Pyrrhos. Rubrica, μίλτος. Vide Milsos. Paracels. vocavit Roulam. Rubrica etiam tribuitur Impetiginis speciei fecundae; quando pustulae rubrae asperae apparent, uti vult Blancard in Lex. Ructus, ἔρευξις, ἐρυγὴ, ἐρυγμὸς. Vide Ereuxis. Rudicula, παθίδιον, dicitur lignum, quo medicamenta, liquida praesertim, permiscentur & agitantur. Ruffus, πυῤῥὸς. Vide Pyrrhos. Ruga, ῥυτὶς, significat cutaneam plicam; unde ῥυτιδώδης, rugosus. Vide Rhytidosis. Item Corrugatio. Vocantur & στολιδες καὶ άμαρυγαί, Keuchen. ad Sarn. p. 128. Rugitus, βρυχηθμὸς, proprie vox leonum est. Sumitur autem aliquando pro murmure in intestinis, & hypochondriis, Gr. βερβορνγμὸς dicto. Vide Borborygmos , Gal. i. 2. de Antid. c. 3. Ruma, idem quod Gula, item exterior pars gutturis, quamvis Coel. Aurei. l.I. Tard. passe c.i.p. i6t.t.ea. âreifixi » ἀνθερεῶναGraecis dici scripserit, de cujus vocis significatione supra vid. Anthereon. Rumani dicitur Cabalistis seminiS coelestis portio, succum quendam referens t quae in terram decidit, dulcis est. Theatr. Cbym. Vol. VI. p. 356. Ruminans, μηρυκάζων, dicitur de animalibus, cibum jam deglutitum revolventibus; unde & plores habent ventres reliquis. Gal. I. 6. Anat, adm. C.3. (quamvis lepus & cuniculus etiam ruminent, unico satiem ventriculo donati, vide D. D. Hofm. Diff. Anat. in I. v. Horn. Microc. p. 19.) Hinc & in Sacris pro purioribus habita, ob perfectiorem ciborum coctionem. Helm. tr. Vitae rat. η.21. & Barthol. I. I, An. c.9. qui etiam Ruminationem ita deicripsit, quod sit cibi in ore repetita masticatio, ad perfectiorem coctionem ; unde alimentum optimum. Hominem cornutum generasse ruminantem filiam, -extat in Eph. N, Cur. A. I. obs. 30. Schol. Ruminatio Graece dicitur μηρνκισμοὰ, & verbum ruminare ) μηρνζέζειν, μηρνκάζειν, μηρυἀειν. Rarissime in hominibus observata suit. Legatur vero de Ruminatione humana peculiaris Disputatio JohanniS Burgoweri in Disco Medicis Basileensib. Decad. VII. disp. 3. & peculiaie exemplum juvenculae cujusdam apud Bonet. Med, Septentr. l. q.s. 2. C. r 3. p. 518. Rupes, ἀποῤῥὼξ ἐρίπνη, quid significet, e Dictioriariis trivialibus jam constat. Rupes artificiosa e cT- culis humanis constans & parata e D. Ruylchii Thesauro Anatom. T. excerpta legitur in Act. Erui. Ups. A. I7or. m. Septemb. p. 386. quamvis in Musaeo Ruyschiano Centuria observauon. Anatom, Chirurg, annexo non invenire potuerim. Rupicapra, αἴγαστρον δορκὰς, est species Caprae fylvestcis , rupes montium, praeserdm Alpium, colentis, cujus totam historiam cum usu in cibis & medicina tradidit Aldr. l. 1. de quadr. bisulc. c. 11. AliiS Caprea dicitur, aliis Dama, quamvis Aldrov. c. 12. de Dama seorsim egerit; quemadmodum & J.Alexandr. distinctas spectes esso docuit, /. I. Sal. c.*o. Legatur & Schroder. l. 5. cl. ri «. Io. Dicitur & Gaffela, de qua ObservafioneS Anatomicae leguntur in Oldenburg. Actis Philosoph. An. 1669. m. Jul. Ruptile dicitur Fallopio, quod in plures partes dividi potest. Hujus ruptibilitatis caussa est pororum amplitudo & ordinatus ductus cum exsiccatione eorum, tract. desimpHc. medic. c. 7. Tom. II. Oper. p. m. 9. Ruptio, Ruptura, ῥῆγμα, ῥωγμὴ t Vide Rhegma, Rhogme. Aliquando & specialiter s.urnitur pro Hernia. Parac. Ruptorium vocatur Chirurgicis medicamentum causticum, quo interdum aperiri lolent abfcessus, Forest. l. I. Cfcirarg. observ. 2. Schol. Parari solent ex cinere sarmentorum & calce viva, laudatque in sphacelofis membris applicanda, Hildan. de Gangr. & Sphac. c. I6. Ruptorium secretius ex corticis recentis fraxini cineribus laudatur ex lac. le Mort in Collect. Chym. Leiiens. c. 365. Rusma Tartarorum paratur ex melle, quod ad spissitudinem instar scpae incoctum & loco dropacis impositum cum violentia abrumpitur, Fr. Hofm. ad Schr. l. 5. ci. 4. p, 702, Hoc utuntur etiam Turcicae mulieres pro Psilothro, ad tollendos pilos pudendorum, teste Rolfink. de part. genit. P. II. c. 34. ln Actis vero Philosophicis OldenbutgH.Rufma species Terrae in Turcia repertae, Ann. 1666. m. Decem.br. Rusticanus, ἀγροῖκος, quid in genere significet, jam ante notum est. In specie vero tribuitur obstetrici illi, quae ruri & in pagis ossicio siIo fungitur, ad differentiam obstetricum oppidanarum, ab D. Henrico à Deventer in Lumine Novo Obstetricam, c. XXVI. p. 84. Rusticula, vide Gallinago. Rusticus, γεωργὸς, ἀγροῖκος, discitur, in generS, de omnibus, qui vitam ruri degunt. Eorum cutem densum esse, testatur Gal. de opt. sect. c. z6. nec facile podagrici fiunt, ob articulorum vigorem laboribus bene firmatum, & aquae potum, Dieter. Iatr.p. I026. Eorum vivacitatem longaevam demonstrat imprimis exemplum Thornae Barre pauperis in Comitatu Angliae Salopiensi rustici, qui aetatis annos 152. complevit cum novem circiter mensibus, in cujus post mortem corpore aperto repertas Observationes Anatomicas legere licet in antea laudati Henr. Oldenburgii Act. Philas. 1668. 1669. m. Febr. Rutabulum est uncus, vel baculus ferreus, longus, in altera parte cochlear, in altera radulam habens, docimasticis operationibus inserviens, Rul. & lobus. in Lex, Galenus Graece vocat μοχλὸ,, l. I. de Antid. c. I 5. Ruteta, idem, quod Tarantula, species Araneae, Forelt. i. 30. Obs. I 2. Schol. Ruticilla, φοινίκουρος, nomen aviculae, à cauda rubra ita dictae, cujus historiam cum us.u vide apud Aldrov. i. 17. OInitb. ιῳ.3 2. Rutilus, est epitheton coloris; ad aureum flavescentis. Gr. mspsu. Vide Pyrrhos. Keuchen. ad Sammon.p.  lo3. Ita sanguis dicitur rutilus, p. I6y. Rutrum, Rutum, idem, quod Bipalium, μινύα, instrumentum rusticum, pro comminuendiS glebis paratum ; cujus meminit Gal. c. 2. defract. t, 3. Rulantl. in Lex. S Graec. Σ. vel etiam C utrumque characterem enim Graecis in usu fuisse, docet e Casaubono & aliis C. Hofm. soni. in Galen. LL. de V. P. n. 384. feq. Alias Latinum S est nota characteristica ponderis, vel mensurae, denotans dimidium praecedentis, vel Semis. Rhod. in Lexic. Scrib. Senn. Morell. & Dispen. satoria. Sabacos, σαβακὸς, putridum significat & purulentum, apud Htpp, i. I, de morb. Jung, Foës.p. 557. Idem, quod σαθρὸς, de quo inferius, vide Sathros. Sabanon, σάβανον, dicitur in balneis pannus, aut velamentum, quo corpora, ad siccandos balnei madores circumdabantur, Hesychio, & Phavorino ούγανοι, dictum, Keuchen, in not, ad Sammotuc. pag. I I 2. feq. Sabaudicus, epitheton pulveris, cujus descriptio extat in D, lunlren Corp. Ph. P. II. p.  207. & D. Spin. Lex. Ph. p. 779. Sabinum, σαβῖνον, est epitheton, qua vini generosi tenuium partium, & urinam moventis, qua olei tenuium partium, & relaxantis, apud Gal. l. 4, de sin. tu. cap. 6. & l. 6, meth. rned. c. 2. ad sin. & alibi fae- pius à loco natali. Sabon, vel Sabena, dicitur Sapo, vel Lixivium, unde scpo fieri solet. Rul. & Iohns. in Lex. Chym. Sabulum; ψάμμος, ἄμμος, ψάματος idem, quod Arena; de quo lupra. Sabulum marinum facere multum ad fecunditatem terrae, legitur in Ephem. Nat. Cur. A. II. Obs. II2. Sabulosa urina est, in qua portiones Tartareae, instar arenae, vel sundum petunt, vel lateribus matulae adhaerent. Sabulosa arena legitur apud Scribon. n. 144. & defendit illam lectionem à pleonalmo Rhod. in not. ad h. l. Sabulum Quellum quid sit, vide in lit. Q. In Metallurgia Sabulum dicuntur arenae metallicae, quando pilis, vel mortariis venae contunduntur, Libav. S. A. Ch. l. 4. c. 3. Saburatio, idem, quod Arenatio, de quo supra in AR. Saccelizo, Saccizo, σακκελίζω, σακκίζω, significat Saccare, i. e. per saccum colare. Frequens apud Gal. teste Goi raeo. Hinc vinum saccatum legitur apud Keuch. in not. ad Sammonic p Ito. & Scribon. n. I22. Jung. Rhod. in non ad h. l. Gr. οιιος σα.κκάας, vel δίυλισμέιος. Hinc & Saccus vinarius dictus est ὑλιστήρ, item σάκκος, ibid. Urina quoque dicitur humor corporis saccatus, KeuctIen. dict. loc. Usurpatur etiam hoc verbum & verbale faccellasto de herbis aliisc que simplicibus sacculo vel saccello inditis & forinsecus applicatis, C. V. Schneider. de catarrh. l.IV.sect.r I. c.Io. Saccellum capitale pro sacculo legitur in operibus Mesuaesol. m- 1826. Sacchar, Saccharum, σάκχαρ ἢ σάκχαρον, est succus dulcissimus, in arundinibus concretus, candidus, & salis modo, dentibus fragilis. Ex hodiernis nonnullorum principiis, particulis diversis, praesertim viscoso -ramosis & terrestribus constans, aquosae enim mediante arte separantur. Jung, Jac. le Mort Pharm. Med, Phys. c. 24. p. 188.seq. Vocatur & quibusdam Mel arundinaceum , vel Calaminum. De ejus parandi & coquendi ratione legi poterunt scriptores exoticarum rerum, &, -inter hos, e recentilfimis, qui collegit ex aliis, Erasm. Francisoi, in Hort, Indic. Orient. & Occid. Part. I. pag. 26t. seqq plurimis. De ejus vero virtutibus legantur Dioscor. i.2ae.Io4. Schroder. I.4.CI.4. n. 400. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Jul. Alex. I. 11 8. Sal. c. 14. Bruyerin. de re cibar, lib. Io.c.8. Lang. l. 1. ep.64. et lia., ep.3 2. Rolfink. Ο. et M. M. Sp, l. S.s. 1. cap. 1. Saccharum Candum , rectius Cantum, καντὸι, à καντὸς, i, e. Angulus, monente Linden. Ex. Io. §. 16. dicitur depuratum & crystallisatum, h. e. concretum in angulares crystallos. Saccharum Tabarzet Paracels. quid dicatur, vide Tabarzet. Alias & Saccharum à Chyrnicis tribuitur aliis arte paratis salibus, v.gr. Saccharum Saturni, sive Sal Plumbi : Saccharum Aluminis. Videantur scripta Cbymicor. Schroder. I. 3. c. I 3. et 24. etc. Saccharinus dicitur de eo, quod dulcedinem sacchari obtinet; Ita legitur saliva saccharina in peculiari observatione, quam notavit Bonet. Med. Septentr. l. 2.s. 3. c. I.p. 3I9. Saccitominum, dicitur Codronchio vinum saccatum , sive sacco percolatum, teste Rhod. d. l, Saccus, Sacculus, σάκκος, μάρσιππον, quid proprie significet, etiam pueris in trivio notum est. Saccorum usus varius in Medicina, ad receptionem, colationem, fotum, & alia. Videatur Gal. c.6. in l.g, Epid. t e. Weker. A. G. l. 1. c. 50. I. 4. c. 13. Morell. deform. rem. I. 2.s. r.c. 15. Schroder. I. 2. c. 78. Sacculi pro vinis medicatis vocantur & Noduli; de quo vocab. in N. Transfertur & ad partes corporis, qua s. n. qua p, n. per similitudinem sacci formam referentes. Ita apud Barthol. de sacculis pinguibus à Malpighio observatis legi poterit l. 1. Anat. e. q.p. qo. & de Diaphragmatis procidentia, instar succis apud Bonetum in Sepulchreto, vel Anatom, Pract. l. 4. s. 1. obs. 36. Schol. p. 1448. Saccum quoque vocatum à quibusdam fuisse Coecum intestinum, notavit CststelluS. Receptaculum etiam chyli commune, ad quod venae lacteae per Mesenterium dispersae tinquam ad centrum concurrunt. Saccus lacteus Vocatur Hornio in Microcolmo, teste Barthol. l. 1. An, c. 12. p. tot. & Pericardium Sacculus cordis. Sacer, ἱερὸς, vide Hieros. Sacranus color, i. e. Color purpureus. lohns. Lex. Chym. l. 2. Sacres dicebantur iidern, qui Nefrendes, h. e. Porcelli decem circiter dierum, ad sacrificia olim idonei. Lang. l. 1. ep. 6I. Sacrolumbus, nomen Musculi inter proprios Thoracis posticam partem occupantes siti, de cujus usu non conveniunt Anatomici. Bartholin. lib. 4. An. c. 4. p. 566. Sactim est Vitciolum. Rul. in Lex. Sadir, i. e. Scoria. Ruland, in Lexic.& lohnson. Saepae dicuntur pustulae magnae, ab erodendo dictae, inde rectius σήπαι, saepe fortassiS scriberentur. Mentio fit earum apud Foës. i. 6. c. 4o. Schol. Saffatum est species Salis, lohns. in Lex. Saffus panis Paracelso dicitur Panis S. Johannis, medeturque orexi p. n. in Scholus ad libros de Tartaro pertinentibus. Saga, idem, quod Præstigiatrix, dicitur, quae hominibus nocet virtute diabolica, quamvis etiam sub praetextu juvandi velint tales fceminae commodare. Helmontius de his concedit, Satanae esse organa, nihilominus operari virtute naturali, tr. Recepta injecta i & tr. de Injectis Materialibus. Sagacitas, ἀγχίνοια, in genere dicitur bona quaedam conjectura, & investigatio, quae cum recta ratione fit, Dieter. Iatr. p. 55. Nec male Helmonu vocavit filiam judicii atque discursus, tr. Mentis complementum n. 4, In Medico vero debet potissimum esse duplex; Altera est vera sagacia ( verbis Linden. Ex.XIVs. 141.) quae auxilium adinvenit ex certa notitia Indicantis, sive ejus, quod curandum est, additione. Altera vero consistit in accurata praesagutone, qua prae omnibus aliis excelluit & admirabilis suit Hippocrates, teste Linden. Ex. XVI. §. 163. Paracelsi vero Sagacem adeptam Philosephiam h. e. supra naturalem, astronomieam, magicam, ceu partirn fictitiam, partim superstitiosam, rnise farn facimus. Sagadenon, σαγαδηνὸν, nomen Opobalsami, à loco, in quo plurimum & optimum provenit, cunctis aliis melius i quod in Palaestinae praediis colligitur, ut annotavit Gal. l. I. de Antidot. cap. 4. & ex hoc Gorraeus. Sagani dicuntur Spiritus quatuor Elementorum, Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Paracelsus vero Sagaras Vocat, libr. Meteor. c. 4. Sagapenum, σαγάπηνον, succuS est ferulacei fruticis, na.centis in Media. Laudatur translucidum foris, colore russo, &, cum fra Igitur, intus candido, odore medio, inter Laserpicii succum & Galbanum, Gorr. Hujus historiam & usum vide apud Gal. 1. 8. de S. Fac. §. h. tit. Diotcor. /. 3. c. 95. C. Hofm. I. I. Offic. c. 31. qui inter purgantia retulit, Schrod-r I. 4. c/. 2. n. 40I. Fr. Hoim. in Clav, ad h. 1. Rhod. ad Scribon, n, 69. Vocatur & Serapiratm, Sagda; vel Sagdo, gemma est coloris prassii ; fecundum Albert. Solin. & Plin. I. 37. c. Io. attrahit lignum, uti Gagates paleas, imo ita fortiter adhaeret ligno, ut avelli non possit, nisi abscindatur. Repetitur ad naves tabulis fortiter affixa. Rul. & lohns. in lex. Sagimenvitri, i, e. Sal-vitci, vel Sal-alkall. Rul. & lohns. Saginatio, σέτεια, σίτευσις, πάχυνσις, idem, quod Pastio brutorum, sed cum crassitie corporis. Sagina cochlearum olim suit urtica, cum fursure, teste Samonic. c. 28. Vide Keuchenep. 201. Sagitta, βέλος, idem, quod Jaculum, Telum, pertinet ad Medicinam, quatenus est caussa morborum externorum, v. g. vulnerum; & si veneno infectum fuerit, etiam malignorum internorum. Confer, ad Linden. Sel. Med. Exerc. IV. §. 50. C. Rejes Campo El. q. 63. n. 44. Ad Chirurgiam in specie pertinet Extractio congrua sagittarum ad quod artificium opus esse cognitione Anatomica partium corporis humani, testatur Galen. I. I7. de V. P, cap, i.fin, Jung. Forest. l. 6. Chirurg. Obs. 9. ut & Paraeus, aliique Chirurgi. Quid sit maleficium sagittarium, etsi proprie huc non pertinet, quia tamen à Medico mentio ejus facta, videatur D. P. Ammanni Irenic. p. 212. Sagittalis, ὀβελαῖος. Vide Obelæa. Sagzenea, nomen medicamenti, quod ex Avicenna commendatur ad Matricis ventositatem à Valesco de Taranta in Philon, Pharmac. l. 5. c, 13. Est duplex t Magna & minor, & utraque valere dicitur contra affectiones frigidas stomachi, intestinorum, uteri. Describuntur ab Avic. i. y.summ. I. tract. 1. Sahafatum, apud Avicenn. & Plin, manantia capitis ulcera nominantur, quae Graeci ἀχώρας, & κήρια, Haliabbàs tineam, sub quo & ficus & ψυδράκια, & ἐξανθῆμμτα, collocavit, nominant. Castellus. Walther. in Sylva Medica vocat Sahaphati p. I328. Sahara, idem, quod vigiliæ nimiæ p. n. vel Pervigilium. Valesc. de Tarant. Philon. Pharm. l. 1. c. II. Forest. l. Io. obs. Schol. Saic est argentum vivum, lohns. l. r. Saire, idem, quod Essere, hi e. pustula livens, Forest. I. 1. Chiis. obs. I 5. Schol. Sakmunia Arabice Scammonium significat, & à Rol. in Latinitatem receptum tr. de Purgant, sect. XIII. art. 4. c. 1. et sect. XIV. art. 4. c. 6. Sal, ἃλς. Vide Hals. Salacitas, ἀφροδισιασμὸς, ἀσέλγεια, proprie significat cupiditatem ad rem Veneream t idemque quod Libido Salax dicitur ἀφροδίσιαστικὸς, Galen. I. 2. de Temp. cap. 6. Salacitatem plerunque in sexu masculo comitatur Priapismus, vel Satyriasis, de quibus filo loco. Unde & conjunxit Walther. in Sylv. Medica. Sal alkali, idem, quod Alkali: de quC sile pra. Salamandra, σαλαμάνδρα ; proprie nomen est animalis quadrupedis, e genere lacertarum : cujus hi. storiam, cum utu & noxa, prolixe tradidit Aldrov. I. I. de quadr. dig. Ovipar. c. 8. ( quamvis sint, qui velint potius ad vivipara referre.) Jung. Schroder. ltb. 5.ci.4. n. I I 3. Fr. Hofm. in clav. ad h. l. Multa quoque ex va. riis Autoribus de Salamandrae historia collegit Cl. Dn. Mollerus, Collega & AfliniS noster honorandus, in pecul. disquisitione de Salamandra , quam uti publice in hoc Liceo cum applausu defendit, ita eandem adauctarn, non ita pridem edidit Nob. & EXp. D. L P.Wurfbain, Medicus Norimb. & S. R. I. Nat. Curiosi Collega Hermes Ii. dictus. Affinis & Fautor noster colendus. Meminit hujus Animalis Gal. i.5. de S. Fac. c.6. & alibi. Legatur & Lang. l. 2. ep. 4. Chiocc. Mus. Calc.sect. 6. p. 6y6. Quod Sxiamandra nullis sit obnoxia flammis, uti Serenus Sammonicus in Medic. metrica tradidit, c.8. & confirmatur Th. Chyrn. Vol. V. p. 4oo. id cum grano salis accipiendum. Resistere quidem poteit ad spatium igni, sua nimia frigiditate; interirn comburi quoque posse, testantur per experientiam varii Medici Veteres & Recentiores, Ex hac opinione, quod ignis vim eludat, Salamandrae capilli dicta sui.it filamenta, vel capillamenta lapidis Amianti, quae & linum Asbestinum, sive incombustibile vocantur, Lang. I. 1. ep. 66. Salamandrae coctae innoxie devoratae mentio fit in Ephem. N, Cur. A. II. Obs. 106. Improprie, & aenigrnatice à Spagyricis vocab. Salamandra tribuitur terrae rubrae, vel sulphuri sal.ts, vel substantiae per Mercurii sublimatio-i nem purificam, quae ad condeniationem vel fixationem pervenerit ύ ita, ut in igne, more Salamandrae, perdurare polsit. Aldrov. d. l. Quae posterior significatio etiam legitur in Th. Chym. Vol. VI. p. 148. quod per conjunctionem Mercurii, ceu animae mundi & solis, vel auri vulgaris resultet & nascatur verasalamandra, Ut filius Solis t qui, cum totus ignis sit. in uno momento omnem impuritatem imperfectorum metallorum, fuper quae projicitur, consumit, & in ipso tempore substantiam mercurialem, quae in imperfectis metallis est, in argentum & aurum coquit. Salamandri vocantur Paracelso Spiritus ignem inhabitantes, vel ignei homines, Dorn. & lohns. Lex. ex Paracels. Philosophiae tract. 5. Hic etiam nteminit Su- lamandrinae Essentiae, h. e. igneae, quam & Melusinicum Ares appellat, i. 4. de vit. long. c. 6. Salamita vocatur Paracelso Procus Sagarum, Meteoron igneum daemoniacum, quod vulgo Draco volans appellari solet, s. 1. de Meteoris. Salappa, pro Gialappa, legitur apud Chiocc. Mus. Calc.sect. 5. p. 584. Salcaelaeon, σαλκᾶ ἔλαιον, i. e. Salcae oleum, quod fuit olei aromatici conditura pretiosa, apud Aëtium, i. 1. et ttlt. citante Gorraeo. Saldatura dicitur Stannum, quo artifices utuntur ad ferruminandum & obturandum vasa, lu- cernaS & similia. Fallop. de metall.s.sassil. c. 2I. TomT. Op. p.  32 2. Saldini, idem, quod Salamandri, homineS, quos influentia ignis sustentat, & ex elemento ignis nutriuntur, uti fuit illa gentilis mulier, nomine Zifer, quae ststirn, atque infirmabatur, sese in ignem conjiciens, i eliciebatur & convalescebat; in eo sedens gaudensque, tanquam in aliquo balneo, Dorn.Rul. & Iobns. in Lex. Videtur tamen Paracels. aliquam distinctionem fecisse inter Saldinos & Salamandros, l. 5. de vit. long. cap. i. in sin. Salebrot, vel Sal lambrot, h. e. Sal acutum. Rul. & lohns. Salefur, i. e. Crocus hortensis, Iidem. Saleuo, σαλεύω, id est, fluctuo, in hanc & illam partem vergo, & vacillo. Dicitur ab Hippocr, de his, quibus utrumque femur excidit, quique corpus in hanc & illam partem jactant & agitant, 3. de artic. t.95. Improprie de animi incertitudine accipi solet. Vide Foës. Oec. p. 5 57.fin. Salia virgula vocatur geminus bacillus, quo indagare solent Metallurgi exhalationes metallicas, quas vernacule rotsteruiIg appellant. Fr. Basil. Valent. I. 1. Ult. Tesi. c, 24. Salicium est affectus quidam externus ad curam cosineticam pertinens, quamvis, quid proprie sit, non constet. Legitur vero apud Joh. Stephan. Cos.net. Oper. p. adt. Salificatio vocatur, quando e corpore misto mediante fermento particulae salinae colligtIntur, ut coeant & concrescant. Usus hoc vocabulo Casp. Cramer. Colleg. Chymic, differt. I. c. 4. §. 3. p. m. 13. Salinacidum, ὀξάλμυρον, vel ἁλμυρὸν, dicitur de mixto fapore ex salino & acido; cui opponitur ὀξύγλυκον, Dulcacidum, Keuchen. ad Samon, p. 126.seq. Salinatores, & Salitores, qui funus condiebant. Pet. Bellonius c. 5. de funere medicato, Salitura, ἅλεσις, vocatur specieS conditurae, quae fit fale; de qua legatur Jul. Alex. I. 15. Sal. c. p.  et Weker. Ant. Gen. l. 3. c. 20. Saliva, σίαλος, σίελος, & in neutro σίαλον, σίελον, Dieterich. n. 738. communiter accipitur indise criminatim pro sputo, de quo sijpra in Ptyelon. Proprie vero hoc nomine venit humor quidam tenuior aquosus, vel lymphaticus albicans, in glandulis maxillaribus segregatus, & perductus salivaleS adglandulaS oriS anteriores delatus, & inde per intervalla profluenS, pro diverso modo considerandi, vel inter excreta, vel inter retenta referendus, ut gustationi, masticationi, deglutitioni, sermoni, & in ventriculo fermentationi inserviret; cujus ulteriorem historiam & usum vide apud Warthon. Adenogr. c. 2I. Stenon. de Mufc. & Glandul. Barthol. I. 2. Anat. c. It. Bonetum Anat. Pract. l. I.s. 2 1. obf. 16. p. 3 58. seq. & l. 4. s. 2. obs. 6, p. ipisa HelInont. negavit salivam a sanguine seque.. strari, Ir: Latex Humor, nttm. 24. 25. Salivae virtutes medicas tradidit Galen. /. Io, deSimpl.fac. §. Sialos. In specie venenis & venenatis animalibus resistere legitur apud Rhod. ad Sccib. p. I64. C. Rejes C. El, q. 24. ». Io. Aliquando & caussam fieri contagii, recentissimae Medicorum ObiervationeS confirmarunt. Porro Graecum vocab. σίαλος etiam denotare pinguedinem, patet ex Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 83. unde & σιαλ.ώδεα pinguia eidem significant, 1, de Sterilib. IIX. 28. Junge Foës.. Oec. p. 564, Salivalis, epitheton speciale nonnullorum vaforum lymphaticorum noviter ab Anatomicis inventorum, Ductus Salivales dictorum, unde etiam alius horum ductus Warthonianus, alius Stenonianus &c. dicitur. Novissime publicavit D. Cafpar. Bartholin. Observationem de Ductu Salivati hactenus nondum descripto, HafrIiae, 1684. Salivatio, σιελισμὸς, duplicem habet significationem. Unam Pathologicam, qua notat symptoma excernendi p. n. aucti, quando faliva plus aequo per os excernitur, Ob viarum laxitatem & copiam serositarum aquearurn ad glandulas collectarum; de quo symptomate legatur Gal. 1. 8. de C. M. S. L. c. 4. & AEgin. I. 3. c. I7, Vide Sialochoos. Alteram Therapeutioam, qua significat remedii genus, quando virtute alicujus medicamenti salivae afflexus ad os promovetur. Inter quae medicamenta propterea Pyrethrum Herba salivaris dicitur, teste Rhodio ad Sccibon. p. 39. Imprimis cura per salivationem inunctione Mercurii, in lue Gallica, à nonnullis laudari solet, quamvis periculo rem non carere, monuerit Htidan. praesertim in Arthriticis, Cent. IV. Obs. 82. etC. V. Ο. 92. AliaS Salivatio quoque laudatur certissimum Plicae «medium, in Ephem. N. Cur. A. II. Obf. 52. Schol. De ejus caussa, & aliis mediis, vide & Libav. S, A. Ch. lib. a. cap. 25. et T. II. Oper.p. I62. ubi Vitiose per y syalismus fcribitur. Sallena species est Salis petrae. Dorn. Rui. & lohns. in Lex. Chym. Salmerinus, nomen pileis, qui Salmunculus fluviatilis dici posset, ad differentiam Salmonum. Jul. Alex. i. I 5. Sal. c. 4. Aldrov. i. 8. de pise. c.I r. Salmo caret Graeco nomine proprio. Dicitur pisctS marinus, juxta tamen fluviorum majorum ostia faepenumero occurrens, utpoie dulcibus gaudens etiam aquis, & in fluvios transiens; cujus historiam cum usu vide apud Aldrov. d l. 4. de ptfc. c. i. J. Alex. d. l. c. I. Rolfink. Ο. et Μ. M, Spec. l. 14 scct. 1. c, 13. ejus laudes in cibis sirspectas reddidit ex Gestiero, ob crassius & viscosius nutrimentum. Salnitrum, idem., quod Nitrum : de quo supra C. Holul. C. in Gal. LL. de V. P. n. 366. Salome, σαλώμη, nonIerI Estp ’astri melini, apud Gal. i. 2. de C. M. P. G. c. 7. Salpa, σάλπη, piscis vocatur Iiliffimus, lacustris & marinuS; stercore & alga vescens; unde & σκατοφάγος dicitur., cujus descriptio, cum usu in cibis, habetur apud Aldrov. l. 2. depifc. c. 21. ( al. & Sarpa dicitur) Jul. Alex. i. 14. Sal. capo Io. fin. Salpetra, idem, quod Nitrum, praefortim artis industria paratum, Lang. l. 2. ep. 3 2. Salsamentum, τάριχος, vocatur omne id, quod sale conditum est, ptoprie quidem piscium, & praesertim Thunnorum carnes sale conditae 8c asservatae; uti patet ex Hipp. I. de int, aff. XXIIX. I7, XXXIII. 24. 32. Plura loca e Gal. quoque vide apud Foës. Oec. pag.et it. De salsamentis etiam plura lege apud Jul.AleX. l. I 5. Sal. c. 9. & 10. Salsatura vocatur in opere Lapidis Philosophici Dealbatio, in Theatr. Chym. Vol. V. p.  206. Salsedo, ἅλμη, proprie salsum saporem alicujus rei significat. Graecum vero vocabulum plerumque de Murta accipitur. Vide Halme. Salsedinem causiam dispositioniS sanguineae posuit Paracels. Paramir, tr. 3. e. Io. Salsedo mucrum est sal petrae, lohnson. Lex. l. I. Salsugo, ἅλμη, idem, quod Muria, sive liquor salstis, quo carnes, vel aliae res, condiuntur & asservantur. Vide Halme. Rhod. in Lex. Scrib. p. 4I2, Ita & homines salsuginosi dicuntur, quorum in sanguine ichor falsuginosus peccat, quibus recte commendantur liquida moderate calida. P, M. de Calderia Tom. II. Oper. p. 49. Salsus, ἁλμυρὸς, est species saporis, cujus natura ex sale gustato optime innotescit, Galen. c. 4, de R. V. I. A. t. 8. Salsa est Argilla, lohnson. Lex, I. I. Salsum simpliciter, vel cum epitheto, Graecum olim dicebatur acinum, cui aqua marina admixta suit, Lind. Ex.Χ.§.63. Sal salsum, quale & commune culinare est, materialiter constare ex acido quodam universali concentrato cum aqua alcalina, hodieque unanimiter docent & demonstrare conantur Chymici. Dicitur & Enixum; culus exemplum etiam datur Tartarus Vitriolatus. Saltabri, idem, quod Sal alembros. Rul. in Lex. Saltans epitheton est Roseolarum, quod Saltamtes dicuntur. Vid, Rofeolae, cujus nominis ratio videatur in M. A. Severini de Roseolis saltantibus controvers. 1. & in nuperrime habita Disputatione Inaugurati de h. t. Nohilissi D. Hent. Frid. Baumanni Med. Doctorandi cap. I. Saltatio, χορεῖα, ὄρχησις, vide Chorea. Saltus, παλμὸς, idem, quod Jectigatio, Palpitatio. Vide Palmos. Alias &Saltus dicitur πήδησις, πήδημα, estque motus violentus pedum, quando totum corpus, mediante celeri pedum, vel amborum, vel alterutrius, elevatione violenta extollitur & promovetur. Hinc & Saltici dicebantur gymnastae, qui saltus pernicitate certarunt. Dieter. Iatr. p. 103. Salvatella vena est ramus venae axillarismedia, percurrens inter medium digitum manus, & auricularem, Gal. /.3. An.adm. c.I. & l. de Anat.viv. Arab. dicitur Siele, estque surculus rami externi venae cepha. licae brachii per externam carpi superficiem excurrens, & inter digitum annularem, Uc nimium pergens, Barthol. libell. I. An at. c. 7, Controversiam illam : Num s.ectio hujus venae peculiariter faciat contra Melancholiam, & affectus lienis, nec ne i in medio relinquemus, propter experientiam fallacem, & propterea judicium difficile. Salvatellarn quoque dici cephalicam, inter pollicem & indicem sitam, ex Mundino docet Barthol. d.l. circa fin. Salubris, ὑγιεινὸς . idem, quod Sanus, vel Sanabilis. Vide Hygieinos, Aliquando & effectivam habet significationem, Gal. 1. de sectis ad eos, qui introducuntur , c. 1. Salubria ab antiquis dicta, quae & praesentem sanitatem conservant, & collapsam redintegrant. Linden, Ex. X. §. II7. Jul. Alexandr. not. ad Galen, l. 2. de Al.suc. c. 70.fin. Salus, ὑγιεία, idem, quod Sanitas. Vide Hygieia. Dicitur & Gr. σωτηρία, Gal. i.11. M. M. c. 9. Ubi desperata omnino salus, frustraneum foret, exponere calumniis vulgi remedia, quae multis fuere usui. Salus dubia certa desperatione potior. Rolf. Ο. et M. M. Sp, l. 4. s.I.c.32. Salutaris, σωτήριος, idem, quod salubris. Diet. n. 814. Morbus salutaris dicitur, qui potest curari, Hipp, y.aph. 37.,, Salutatio, Salutator, ἀσπασμὸς, ἀσπαζόμενος ; quid significet, extra quoque fibrum Matiicum innotescere potest. Licet vero salutanti ritus merito laudetur, Linden. Ex. 1Χ. §. 23. non sine ratione tamen Galen. exprobravit eorum Medicorum antiquorum tuorem, qui matutinas horas triverunt salutationibus circumeundo, i. 1. M-. M. c. 1. et u/t. Salutatores quoque olim dicti funt, praefertim apud Hispanos, Praestigiatores , qui Italis S. Cathacinae alumni vocantur, & gloriantur, se plurimos posse solo contactu & afflatu morbos curare; de quorum fraudibus legatur C. Rejes C.El. q. 24. n. IO.seqq. Salz, Sulz vel selenippum, est salsugo, vel muria falis, ex fale resoluto, frigore, vel humiditate penuarii, vel cellae vinariae. lohns. in Lex. Samech, Samach, idem est Paracelso, quod Tartarus , vel Sal Tartari, remedium omnium vulnerum. Dorn. Rul. & lohns. Meminit vero Paracels. hujus vocabuli Fragm. Med. ad Tom. III. reserend. capit, defebbl hepatis & Arclstdox. l. 9, §. Remed. in vulnus. Et Helmontius vocat Arcanum Samech. tr. Progyrnnasma Meteori, n. xy. Descriptio Balsami Samech Paracelsi vide in Morley Collect. Chym. Leid. c. 469. Samen, i. e. Hordeum, vel ordeum, Rul. & lohnson. Samies, terminus ParacelsicuS obscurus, denotans effectum aeris arcanum, quemadmodum effectus Terrae arcanuS Thronus Vocatur. Psii/os. ad A’hen. 1. 2. text. I3. Samios, σάμιος, epitheton Terrae argillaceae, à loco natali; cujus terrae duae sunt species t una, quae simpliciter Terra Samia dicitur, altera vero quae ἀστήρ vocatur, crustacea, & cotis modo praetensa, glutinosior & magis emplastica. De terrae Samiae virtutibus legatur Gal. l. 9. de S. Fac. Diosc. l. e. c. 172. In hac terra invenitur & lapis Samius, λίθος ούμιος, candidus, subdurus, adstringendi & refrigerandi virtute pollens t Hoc utuntur aurifices in poliendo auro, ut resplendeat. Diosc. d.l.cap. I73. Chiocc. Mus. Calceol, sect. 3. pag, ffid.seq. Sampsychinon, σαμψύχινον, epitheton 0/ei & Unguenti, à planta Sampsucho, quae Amaracus, & Majorana ssiiaS vocatur. Gorr. Sanatio, ἴασις, θεραπεία, idem, quod Medela, Curatio. Vide Cura. Sanctus, ἅγιος, ἱερὸς, idem, quod Sacer. Attribuitur communiter ligno Gttaiaco, quod propterea nonnulli ἀγάξνλον, i. e. Lignum Sanctum vocarunt, lia & Paracels. inter remedia contra amentiam refert Appropriatttm sanctum, Oleum sanctum. Tract. II. de morb. ament, c. 4. sin. Caeterum item Parac. Sanctis etiam demortuis singularem virtutem corpora sanandi tribuisse legitur palfim in scriptis suis Paramiri: quamvis eorum invocationem rejecerit, ceu non Christianam, quae cum sint extra Medicinae limites, merito milsas facimus. Sandalion, σανδάλιον, nomen laquei, descripti ab Oribasio, quam ip(e τῷ χιαστῷ laqueo implicat; ut videre datur l. de laqueis, allegante Gorraeo. Sandaraca, σανδαράκη, Sandaracha, aequivocunr est: Primum significat, juxta Gorraeutn, materiam duritie cerae proximam, quam apes recondunt; estque dum operantur, earum cibus, amari laporis; qui saepe invenitur in favorum inanitatibus sepositus. Gigni dicitur rore verno. Dicitur alias Cerinthus, κηρὶ,θος. Jung. Aldrov. I. de Insect. cap. I. pagi 83. ed. Bonon. Deinde Arabibus dicitur Sandaracha Gurnmi Juniperinum, sive Vernix. Rul. lohns. Schroder. i. 3. c. 27. Fr, HOfm. in Clavrai h. l. qui merito nomen hoc improbat, & ab eo abstinendum monet, imitatus Jul. Alex. l. Io. Sal.c. Io. Denique Sandaracha usitatissime dicitur succus quidam concretus terreus, quodammodo ustus & friabilis, arlenicalem naturam & vires obtinens, in metallis fere iildem, ubi arienicum, vel Auripigmentum occurrit, proveniens. Unde & Arsenicum rubrum vocatur. De cujus viribus Gal. I. 9. de S. F. Diosc. I. 5. C. I 22. Schrod. & HofirI. dd. ll. Chiocc. Mus. Calc. sect. IV. p. 473. Sandyx, σάνδυξ, est Cerussu usta, donec rufa, & similiS Sandaracae evaserit; Gorr. ex Diosc. i. 5.0.9.03. Facultatibus respondet Ceruffae s Gal. d, l. Emplastri de Sandyce descriptio videatur in D. de Spina Man. Ph. Ch. p. 435. Sandyx, Terra rubra : Paulus Philosophicus : item Auripigmentum rubrum. Rul. & lohns. Vocatur &Syricon. Vide infra SY. Sanguiculum, αἱματιὰ, αἱμάτειον. Vide Hæmatia. Sanguificatio, αἱμάτωσις. Vide Hæmatosis, Hæma. Sanguifluus, αἱμόῤῥοος. Vide Hæmorrhus. Sanguifuca, i. e. siltrum, colum, Ruland. lohnson. Sanguinalis, αἱματίτης, epitheton Lapidis. Vide Hæmatites. Sanguinarius, ἔναιμος. Vide Enæmos. Sanguineus, αἱματικὸς, vel dicitur de partihuS, quae primum credebantur constitutae e sanguine, Lind. Ex. XIII. §. 446. Vel in specie, dexter cordis ventriculus ita dictus fuit, quia e vena cava, mediante auricula dextra, omnem refluum sanguinem accipit, & iterum per arteriam pulmonalem in pulmonem distribuit; ad differentiam sinistri, quem spiritttosum nominarunt, ex praeconcepta opinione erronea, solum, aut maxima ex parte spiritum vitalem in illo produci, & per arteriam magnam in totum corpus distribui, Gal. I. 6. de V. P. c. 7. Vel dicitur de abundanda Sangtcixis in corpore, qua sec. qua p. nat. Vide Plethora. Sanguinea quoque Ruland. dicitur Salnitrum, in Lexic. Sanguiniolum vocatur Paracelso in urina signum futurae exulcerationis, & apostematis. i.I. demorb. ex Tart. tract. 5. c. I. Sanguipurgium vocatur à quibusdam ipsa Febris benigna , quia per talem effcrvescentiam sanguis à portionibus fuliginosis depuratur. Franc. Piens defebr. part. gen. c. I. p. a. Sanguis, αἷμα. Vide Hæma. Sanguisuga, βδέλλα, idem, quod Hirudo, de quo vide fupra in HI. Sanguisugum quoque barbatis medendi magistris dictum fuisse affectum cordis, quando sanguis in eo nimium cumulatus fuit, testatur Bonet. Anau Pract. l. 2,s. I. obs. 91. Schol. Sanies, ἰχὼρ. Vide Ichor. Helmont. dicit, esse productum seminum, vel radicum ulceris, tr. Scabies & Ulcera Scholar. n. 17. Saniodes, σανιώδης, vel σανιδώδης, Gal. dicitur, cui thorax, tabulae ritu, angustatus est, l. 2. de Tensu c. 6. Derivatur ἀπὸ τῆς. σωνίδος, quod asserem, sive tabulam significat. Obiter hic notandus error Scapulae in Lexic. qui σονιδοδεις dici vult eos, quibus seapulae instar alarum protuberant, quae explicatio plane contraria est’ Galeno, & confundit ἀαρὶβειαν vocabuli ππρνγὼδης. Hoo enim usurpatur de iis, quibus scapulae instar alarum protuberant. Verum τοῖς σωνιδοδεσι thorax cum scapulis compressus & coo arctatus est. Sanitas, Sanus, ὑγίεια, ὑγιεινὸς, ὑγιὴς. Vide Hygieia. Sanitas triplex corporis & Mentis, Jovis Virtus ; Lunae potentia : Solis Miraculum  : legatur in Tli, Chym. Vol. I. pag. 454. Sannion, σαννίον, denotat caudam, membrum T/iriie, παρὰ τοῦ σαίνω, i. e. quatio. Rols. de Pan. genit. P. I. c. 43. Santerna dicitur aerugo scolecia, cum urina pueri refecta ad auri glutina; unde in chrysocollas recipitur, Libav. S. A. Ch.d. 5. c. 23. Unde & Santerna factitia Chrysocolla stve Borax vocatur. Fallop. de metall. sfossil - c. 31. Tom. I. Oper. p. 374. Sapa, σίραιον, ἕψημα, est mustum coctum ad tertias vel dimidias. Vide Defrutum. Adde Galen. l. 7. de C. M. S, L. capo 2. Vocatur & Apothermus. Potest etiam ad omnes succos per coctionem inspissatos extendi, qui alias Rob dicuntur. Wekur. A.G. l. 1. c, 13. Vide .Rob. Legitur Graec.vocab. σίρμιον etiam apud Hipp. l.I. de morb. mul. XCl. 53. & apud AEgin. /. 3. c. 28. ubi decoctum caricarum significat. Plura vIde apud Linden. Ex. X. §. 39. s..??. Foës.p. 567. Saperda, σαπέρδη, nomen piscis est, & pro opfonio s.urnitur, apud Hippocr, l. de int. aff XXIIX. I7. Foës. p. 558. Saphada Paracelso dicuntur squamae pilis adhaerentes, & parum rubent, & idem sunt in forma, ac tinea, nisi quod tineae sint albae, l. de ttlcer. & apostem. c. 87. Saphena est nomen venae, quae desuper ad partem cruris interiorem descendit, & descendendo occultatur, donec partem super malleolum interiorem attingere incipiat. Caltell. Dicitur alias σφυρίτις φληψ, vena malleoli, & describitur à Barthol. libell. I. Anat. c.$. Vide Malleolus. An peculiarem habeat praerogativam in obstructione mensium prae aliis venarum in pede sectionibus, merito hodieque ex Anatomicis principiis dubitatur. Febris ex oppilatione saphenae meminit Paracels. l. 1. de Tartar. tr. 3. c. 4. Sapientia, σοφία, quid in genere significet, ex aliis quoque Lexicis trivialibus notum est, de qua Linden. Ex. II. §. 8. Sapientia Medica in quo consistat, docuit eleganter Idem Exerc. Ilus, tp.seq. videlicet in devota invocatione Dei, recta notitia morbi, inventione remediorum & horum commoda administratione. Jung. & Ex. II. §, 4 seqq. An ad Medicos quo.que pertinet illud Scaligati : Vera sapientia est, nolle nimium supere ? Exerc. 3o7. Pa.acels. summum ac primum librum totius Medicinae vocavit Sapientiam, ut aliquis sciat certo; non vero Opinetur, Labycinth. Medic. C. I. piinc. Graecum σσφία ipiam quoque Artem significare, scripsit Erotian. Onomast. pag. 102. a. Sapiens, erosis , recte dicitur, cui memoria non solum esl viva bibliotheca, ingenium perspicacissimum, judicium solidum atque incorruptum; sed etiam quilabore & exercitatione has Naturae dotes extulit, & ad maturitatem plenam perduxit, Lind. Ex. V. §. 12. Vide Philosophia. Quae Paracelfistae de Sophia Adepta jactitant, tanquam figmenta missa facimus. A Chirurgis plantae quoque vulnerariae vocantur Sophiae, non solum Consolida aurea, sive à floribus, sive à virtute ita dicta, Illyricis & Liburnis familiarissima, cujus folium si ore masticetur, labia contrahit, & si super caulem adhuc existens laceratur, per seipsam consolidatur, nobilissima dulcedine pullet, ac ballamo, Dorn Rul. & lohns. sed etiam alia Thalictri species, uti patet ex Adversariis Lobelli, & Pinace Bauhini. Sapo, σάπων, σμῆγμα, quid sit, etiam tonsoribus & pueris notum est. sTallorum inventum esse, scripsit Gortaeus ex Plinio; verum meminit & Galen. sapones , & refert inter abstergentia potentissirna, i. 8. M. M. c. a. circa sin. & alibi. Simplicissima compositio est ex s.rbo, citiete, & sale. Qui apud Venetos paratur, primas hodieque tenet. Sed prostant & aliae compositiones odoratorum saponum, de quibus Schroder. 1. 2. cap. 8o. ex antiquioribus Aet. l. 6. C. 54. AEgin. I. 7. c. 13. citante Gorraeo. Ex. recentioribus etiam de Sapone & ejus usu Pharmaceutico Chyrnico scripsit Iunken Chymiae Exp. Cur. Part. I. scct. 2. cap- Io.pitg. Γ43. seqq- Sapo sapientiae dicitur sal commune praeparatum, Dorn. Ruland. & lohns. Smegma idem etiam est, quod Sapo. Saponea est nomen medicamenti Arteriaci vel Bechici, quod paratur ex Oleo amygd. dulc. & iaccharo dissoluto in aqua violar. Claudin. de Ingresse ad infirmos l. II.sect. II. c. I7.p. m. 248. Saponiformis est epitheton tributum primae materiae metallorum, quae materia hermaphroditica di. Citur ex sulphure & side mixta, unde Lixiviumfaponisorme quoque audit Adam Sigllm. ScholZ. in Dtsp.Inaugur. de Marte salutisico sect. I. iit. B. Sapor, χυμὸς, dicitur qualitas illa, quae gustu per. cipitur ; cujus plurimas esse disserendas, docuit Gal. l. I. de S. Fac. c. i. fi. Enumeravit quoque illas Siohroder. lib. t. C. 34. Weker. Ant. Gen. l, 4. C. 4. Quod vero in his, & Ms saporum differentiis, & ortus morborum, & curationes, unice consistant, uti (bripsit lohns. Lexic, Chym, l. i. autoritate nixus Hipp. l. de vet. med. XXIV. illud cum grano salis intelligendum arbitror, cum hae saporum differentiae saltem signa sint diversarum virtutum & facultatum medicamentosarum, & morbolarum ; non vero ipsae caussae efficientes; nisi velis per saporem ipsum Chymum, h. e. materiam sapidam, inteiligere cum Gal. d. I. Vide Chymus. D. D. Etmtillerus fermenta morbosa diverla saporis nomine indigitavir. v. g. Sapor scorbuticus, sapor pleuriticus &c. in Medic. Theoria & praxt instructus Patholog. praeceptis c. 2. §. 19. i D.DAErid.Hoffmanno stipor etiam accipitur κατοχρηστικιδε pro Gustu, Fundament. medic. Patholog. c. 7. §. 7I. 72. Sapphirus, σάπφειρος, Saphtrus, gemma est pretiosa ύ doerulei coloris, pellucida, &aliaphana; cujus historia, vires, & usus legantur apud Gal. I.9.de S. Fae. h. ut. Diosc. i. 5. c, i 57. Lang. I. 2.ep.49. Scbrod. l 3. c. 6. Fio. Hofm. inClav. ad h. l. Chiocc. Mus- Calc. s. III. pag. 223. seqq. Rui, lohns. Sapphirum ex coelo Lunae & hujus terra terrae Jovis permixta factum esse, legitur in Theatr, Chym, Vol. I. p. 487. paulo aliter, & clarlus, Vol. IV. p. I89.fa. Saprias, σαπρίας, nomen vini generosi fragrantissimi, imo nectare nobilioris, quod &Anthofmias alias vocatur. Linden. Ex. X. §. I29. Sapros, σαπρὸς, putridum, & potissimum vetustate corruptum, significat. Frequenter occurrit apud Hipp, uti legere est apud Foës. p. 558. Sapyrus, pro Sapphyrus, legitur apud Keuchen. ad Samon, p.  I I 2. Saraffi, id est, Gypsa. Rul- & lohns. Sarapus, σαράπους, dicitur. qtu magnos, et propterea disparatos habet pedes. Foës. pag. 548. C. Hofm. C. ad Gal. de V. P. n. 147. C. Hofirt. vult, legendum vel scribendum esse σταρρποῦς, exponens de inferioribus sive extremis pedibus, ita ut horum digiti introrsum flectantur, malleoli vero extantes sint & prominuti, & conjectatur Latine tales homines dici Scauros, Apolog. pro Gal. l. 3. c. ion in exeg. Hipp, ipse Galenus descriptionem suppeditat, quod SaraphuS fit, qui divarcatos & distantes habet pedum digitos. Saratellula, legitur apud Paracels in Fragm. Chirurg, de apostemat. p. m. 657. de quo termino tamen non constat, quid notare debeat. Sarcazo, σαρκάζω, . significat supremis labris aliquid avello. Diciturque de animalibus utrinque dentatis, apud Hipp. 1. de art. t, 28. Adde Foës. d.l. Per translationem vero significat etiam morsis labris subsannare , unde σικρκασμὸς amarulentae irrisionis genus dicitur. Ibid. Sarca, Sayrsa, Sarra, id est. Ferrum. Rul. & lohns. Sarcion, σαρκίον, Lat. Caruncula dicitur. Hipp, 4 aph. 76. Dieter. n. 766. Sarcion, quoque dicitur lapis coloris russi , lohns. Lex. l. 2. Sarcites, σαρκίτης, idem, quod Anasarca, vel Leucophlegmatia, Hydropis species. Gorr. Cardam i. 2. tracte 3. contradict. 2I. Sarcocele, σαρκοκήλη, i. e. hernia carnosa, testiculis induratis contingens T & ad scirrhos pertinet, Gal. l. 14. meth. med. c 7. Ejus felicem exemtionem Chirurgicam per dissectionem inventam structuram vide in Act. Hafn, Vol. I. Obs. 28. pi S9. & Obs. 97. p. I88. in quo loco recte negat Sarcocelen medicamentis posse discuti, aut curari. Vide etiam de Sarcocele ab 0xycrato testibus & scroto perperam applicato producta nullo alio remedio, quam castratione curanda Ρ. Ara., mann. in Irentc.p. 140. Sarcocolla, σαρκοκόλλα, est lacrytua arboriS, in Perfide nascentis, thuris poliini similis, colore subrusso, amara gustanti. De cujus natura & viribus legantur Gal, I. 8. de S. Esc. h. tit. Dioscor. I. 3. c. 99. Suhroder. l. 4. cl. 2. n. 4o3. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Rol. Ο. M. M. Sp. l. s.s. 4.c. I I, Sarcoepiplocele, i. e. hernia carnosa omentalis , quando omentum in carneam substantiam accrescit, & induratur; sive circa umbilicum, sive in scroto fiat. Legitur apud Gal. Introdttct. c. IS. Sarcoma, σάρκωμα, est Carnis in naribus, aut aliis etiam partibus, p. ne accretio, Galen, in des. Disfert à Polypo magnitudine & forma. Est quidem Polypus Sarcoma, s.ed non contra. Polypus enim Polypi pisci similitudinem quodammodo habeat oportet: quod in Sarcomate non requiritur. Castell. lohns. I. 2. Lex. Sarcomphalon, σαρκόμφαλον, est incremehtum carnis in umbilico mitis, vel malignae. Gal. in des. Gorr. Hi Castell. Caussa solutio continui, & succi nutritii largior propterea affluxus, quemadmodum in aliis excrescentiiS contingit. Sarcophagos, σαρκοφάγος, in genere carnivorum significat. Lind. Ex. XI. § . 67. Est aliquando epitheton Mortis Poetis familiare. Aliquando usurpatur pro Cathaereuco. Specialiter vero epitheton hoc tribuitur lapidi, qui ἄσιος, Asius alias appellatur : de quo suo loco in Assius. Sarcophyia, σαρκοφυΐα ; excrescentia carnea dicitur Hippocr. 3. desract. t. 45. Sarcopyodes, σαρκοπυώδης, epitheton sputi, quod est adinstar carnium purulentarum, & insigne pulmonis ulcus indicat t uti in tabida muliere, apud Hipp. I. 4. Epid. III. 26. Vide Foës. p. eSp. Sarcosis, σάρκωσις, in genere carnis generationem significat. Saepius tamen praeterrIaturaliter, & idem est, quod Sarcoma, Excrescentia carnea. In specie Sarcosis in utero est carnis ibidem prognatae & collectae expullulatio ; quam, si magna fit, recidere convenit vellicatam scalpris ; sin parva, protinus tollere, Gal. in des. Videtur proinde nihil aliud esse, quam mola. Castell. Sarcothlasis, Sarcothlasma, σαρκόθλασις καὶ σαρκόθλασμα, dicitur caro contusa, cui plerumque. supervenit ἐκχυμωμα sive sanguinis llissusIo sub cute. Utrumque legitur in .Nono de M. P. C. c. 15I. Sarcoticon, σαρκωτικὸν, dicitur medicamentum carnis generationem promovens; vel quod carne ulcus implet, Galen. l. 3. M, M. c. 2. l. i. de C. M. P. G. c. 4. Nam quarnviS camis generatio naturae opus videatur, juvatur tamen illa medicamentis, quae Inodice detergent, calefaciunt, & purgant, atque minimum siccant, nulloque modo adstri.Igunt. Caitell. & Gorr. Catalogum vide palsim apud autores materiam Medicam proponentes. Speciatim D. D. Wedelium Amoen.-Medic. 1. I. Sect. 2. c. 9. p. 108. P. Morellum de mater. Medic, fub tit. Sarcotica cum formulis Blasii p, m, 470. etc. Sarda, Sardina, σάρδα, σαρδίνη, homonymon est. Vel enim piscis .marini & lacustriS nomen; culus historiam cum usu vide apud Aldrov. l. 2. de pise. c. 37. J. Alexandr. l. I5 Salcibr. c.St. Vei esi nomen lapidis, aut gemmae, quae & lapis Sardus vocatur, à Sardibus, ubi primum reperta : alias Carneoltu quoque dicta, loturae carnium similis colore, &'semtperfpicua : eajus descriptionem & vires vide apud Schroder. l. q. C. 3. n. 7, Fr. lilofm. in Clav. ad i., l. Chiocc. in Mus. Calc.s. 3. p. tsu. seqq. RulatId. etiam multas hujus species recenset in Lex. Sardonius, Sardous, σαρδώνιος, σαρδῶος., est epitheton risus p. n. & coniidlfivi, ab Herba Sardonia ita dicti, quae sua màligâttate hanc convulsionis speciern producere creditur, & ailas Apium risasevocatur; de quo risu dIilerit Bartholin. i. 2. An- cap- 3. pag. 340. Junge KeuclIen, ad Samon, p. I78. Vide Gelos. Attribuitur etiam interdum lapidi antca explicato, & vocatur Sardonius, vel Sardous lapis. Sardonyx, σαρδόνυξ, gemma est, vel lapis pretio sus,-ruber, pellucidus, habens speciem unguis humani, impositus manibus in superioribus partibus apparet Onyx, in altera parte Sarda. Rul. & Iohus. Chiocc. d. i. p. 241. Sare, idem, quod Effere. Blancard. in Lex, Sarfar, id est, ferrum. Rul, & Iohnson. in Lex. Sargos, σάργος, vocatur piscis marinus littoralis. ad cibum maxime commodus; cujus descriptio cum usu legatur in Aldrov. l. 2. de pise. c. 16. Jul. Alex, i. i4. Sal. c. Io. Sarmatica Lues, idem, quod Plica Polonica. Luc. Laelius consultat, de Lue Sarmatica. Vide Plica. Sarmentum, φρύγανον : Vide Phryganon, Plin. /. 23. H. N. c. I. partes illas, in quibus acini fuere, sarmenta vocavit, notante Rolfink. Ο, et Μ. M, Sp. l. 10. c. 7, Sarnicum, Sacen est Draconis. lohns. Lex. I. I. Saropus, σαρόπους, vide Sarapus. Sarrampio, idem, quod Picota, Vital. de Furno o. 164. sin. vide Picota. Sartago, τήγανον, dicitur vas coquinarium, etiam Chirurgis necessarium, ad coquenda Unguenta & Emplastra. Hildan. in Cisse muti. Sartoria costa, juxta nonnullos Costa Ceti, quamvis alii dicant esse potius firmamentum Mandibulae ceti , cui infiguntur dentes. Confer, Gothofr. Martheri Itinerar. Griinlanstc. Nomen vero primum legitur apud D. Ludovic. Differt. 1, Pharmpp. 314. Sartorius Mufcuz lus , vide Fascialis. Sarx, σὰρξ. Vide Caro. Sathe, σάθη, significat penem, sive membrum visile, teste Rolfink. Ο. & M. Med. Sp. P. I. c. 43. Sathros, σαθρὸς, marcidus . lacertis, putris. Legitur apud Hipp. l. I. de diaet. XIII. 18. 22. Satietas, Saturitas, πλῆθος, .πλησμονὴ, s..mttur plerumque in excessu p. n. Vide Plesmone. Satto, vel sasso, σάττω, σάσσω, significat infarcio, surum impleo. Hippocr, i. 2. de rnorb. XIV. iy. tib. 4. VII. p. ιο. IIX. 1 5. IX. i o. Χ. 12. ettt. Adde Foës, p. 56o. Saturatus, Saturitas, idem, quod Satietas, πλησμονὴ Usurpatur vero etiam haud ineleganter de sufficiente humectatione, cum aliquo excessu. Scrtb. num. 227. Adde Rhod. in Lex. Scribon, p. 438. Est etiam terminus Cbymicus in eadem significatione humectationis acceptus, quando v. g. Salia aleal.a fixa cum spiritu Salis Saturari dicuntur. Vid. Dan. Ludov. Pharmaciarn. Saturnus, κρόνος, proprie significat Deastrum gentilium, porro trantlatum inter sidera. Hinc planetarum à terra remotissimus Saturnus habetur pro maligno, summo frigido. Quas res naturales influxu suo dirigere finxerint, lege apud Schroder. l. i. c. 9. Talia figmenta etiam reperire licet in Paramiro, aliisque scriptis Paracelsi. Chymici nomen hos tribuerunt Plumbo  : vide supra Molybdos. Adde Rul. & lohns. & alios Chymiae scriptores. Saturnus Philosophorum etiam dicitur Antirnonium. Schroder. Pharm. Medico- Chym. l. III. c. i7. ad quem locum vide Notas D. Joh. Michaëlis novissime editas. Satyriace, σατυριακὴ, est nomen confectionis & Antidoti VetIerem stimulantis, apud AEgin. i. 7. C. Ii. Satyriasis, Satyriasmos, σατυρίασις, σατυριασμὸς, ambiguae adhuc significationis vocabulum, propter Hippocr. 3. aph. te. ubi inter puerorum nondum pubertatis terminum attingentium morbos refertur : in quo communis illa acceptio, pro Tentigine membri vitilis , sive Priapismo ( vide Priapismus) locum non videtur pc.sse invenire. Licet enim saepius rigiditas penis illis etiam dormientibus esse soleat familiaris, minime tamen morbus dicenda, quia nihil offerIs® inde percipiunt. Hinc Interpretes de glandularum juxta aures tumoribus exponunt, Gal. in Exeg. pag. 560. Dieter. , n. 767. quae expositio nititur loco parallelo Hippocr. I. 7. Epid. LI. 16. Savich Arati. est farina subtilis. Valese. de Ta« rant. Philon. Chirurg, c. 6. pe 8 i ο. rant. Philon. Chirurg, c. 6. pe 8 i ο. Saunia. olim fuit’confectio lenis & suavis, instar maife panis valde nutriens & restaurans, parata ex amygdalis dulctbuS, saccharo ana lbj. amyli sqsi. ο!ό amygd. dulc. 5si. aq. ViOlar. q. s. F. Massa in sormarn quadrat, oblong. pondere |j. CleIIIent. Clementin. Luo cubrat, p. m. p144. Savonea, nomen confectionis Arteriacae delicatae, contra tussim, apud Forest. lib. 16. Observ. 4. Schol. Saura, σαῦρα. Vide Lacerta. Praeter illas vero acceptioneS ibidem adductas, occurrit adhuc alia, apud Hippocr. 4. de artic. t. 64. ubi σάυραμ dicuntur Vimineae quaedam texturae, ex palmis intextae, aut digitorum integumenta, sive digitalia, à lacertarum similitudine Lacertae dictae, Foës.p. 56o. Saxatilis, πετραῖος. Vide Petra. Saxifragus, λιθονθρυπτικὸς. Vide Lithontrypticos. Saxifraga vel Saxifragia, Omnia, quae calculum, lapidem, vel arenam expellunt, denotat. Saxifrafftum, quivis lapis, qui tartarum in homine frangit, & dissolvit, eit. Rul. lohns. Saxonicus est epitheton pulveris, cujus defcripL tio habetur i.I Pharmacop, Aug, ut & Corp. Ph. D. lunken. alibique. Saxum, πέτρα, idem, quod Lapis, Petra ; de quibus vocabulis suo loco. Sbesis, σβέσις. Vide Extinctio. Sbesten, id est, Calx viva. Rul. &ssiobns. Scaber, Scabrities, τραχύς, τραχύτης, quamvis communiter in malam partem accipi ex Lexicis vulgaribus constet, significantia asperitatem praeternaturalem  : A recentioribus tamen hodieque nomina haec iu bonam quoque partem transferri legimus, ad exprimendum facultates quafdam medicamentorum à figura dependentes, quando asperitate sila crassiora attenuant, viscolaque divellunt, qualia sunt Lapides pretiosi, Corallia, Limaturae MartiS, Solis, Lunae, &c. Frequentissime occurrunt in Lumine Rationali Medico, & explicantur in appendice Examinis in Dan. Sennert. l. 5. Instit, p 8. 9. Scabies, ψῶρα. Vide Psora. Pertinet ad solutiones continui partium solidarum, Gal. i.,14. M. M. capo I7. Scabrus Paracelso videtur dici affectus aurium, Consistens vel in dolore, vel in asperitate aliqua p. n. & meminit Paragraph. lib. I2. §. I. l. 13. §. 2. Scacurcula, est spiritus ossis de Corde Cervi. Dorn. Rul..& Iohns. Scaiolae sunt commentum vel impium, vel vanum Paracelsi, quo fingere conatus quintuplicesspiritus , quorum singuli virtute propriae siiae imaginationis, & quidem alter alteri noxam & detrimentum inferre & quilibet suum corpus, in quo residet, peculiari modo laedere potest. Quam doctrinam confirmavit Paramiro fuo de quinque Entibus, item tractatu de Nymphis, PygmaeiS, Sylvestribus, Gnornis & Lemuribus. Et hoc ex fundamento fictitio fatetur oriri Philosophiam Medicinae sagacem, Adeptam s.upernaturalem, de Pestilitate tr. 2. c. I. At in I. 5. de vita long. c- 5. quatuor saltem Scajoias statuit. Hinc & Dlerp. in Dlction. Paracels & ex hoc Rul, & Iohns. in Lexicis suis, quatuor saltem numerarunt Scajoias, describentes, quod sint spirituales mentis & animi vites, proprietates, virtutes, atque potentiae ; quae juxta numerum elementorum sunt quadruplices. Sunt rotae quatuor ignei currus, quo raptus est Elias in coelum; quae siamunt originem ex animo & mente hominis, à quo recedunt, & in quem iterum reflectuntur. Sunt quidem phantasia, imaginatio, lpeculatio, & agnata fides. Sunt etiam, & praecipue, pratuor illi principes articuli totius fidet nostrae Chtisltanae, ut Baptismus, Fides in Christo J E S U, sumtio Sacramenti coerae Domini, & Charitas in proximum, quae fidei fructus maturos exhibet. Per quae omnia vitam longam, quin etiam aeternam consequimur. De his latius lege Parscelsum, in -Eucharistia, & expositionis libro de Coena Domini : & audies, quae satisfaciant animo pietatis & veritatis cupido. Hactenus Dotnaeus, Rul. & lohns. Enimvero, cui bono haec ἀλλότρια commenta Paracelsica ? Caveant quin potius sibi Philiatri & alii Christiani ab hisce aenigmaticis figmentis, animum magis turbantibus, quam illustrantibus. Scala, κλίμαξ, quid sit, pueri e Dictionaliis norunt. Pertinet inter Chirurgica instrumenta, ad repositionem articulorum, teste Galeo, c. 4. de art. t. ap. Talem scalam Chirurgicam sex gradibus constantem exhibet Scultet. Arm. Chirurg. Part. I. Tab. XXIX. sig. 3. & modum utendi, Tab. XLIXisig, r. Metaphorice scala quoque vocatur curriculum vitae huma,- nae, per certas aetatum differentias, qualem scalam Dieter. proposijit humani initii & incrementi, in Iatreo, n , 599. Ita in Meeallurgia operationes transmutalionis per scalam fieri, legitur in Th, Chym. Vol. I, p. 496. seq. & Elementorum cognitio vocatur Scala Jacobi mystice qua ad mundum coelestem ascendere licet, Vol. VI, p. 88. Scalenos, σκαληνὸς, significat obliquum, & proprie ad Mathesin pertinet. Legitur vero & apud Hippocr. de vena quatiam,, quae ad renes tendit, l. de Resectione sive Anatome II. 5. & canaleS obliquos σκαλη-. νοειδειἔ vocat, ibiil. 8. Muiculi quoque in collo sitt Cognominantur in AnatomiciS Scaleni, Barthol. I. 4. An. c. 6. p, 568. Scalpellum, ξυστὴρ, κνηστὴρ, Scalprum, ξύστρα, dicuntur instrumenta Chirurgica, quibus essa raduntur, vel alium etiam in usum adhibentur. Illud legitur apud Hipp, de c. vuln. XIX 8. Gal. l. 6. M. M. c- 6. & alibi. Hoc aliquoties apud Gal. 1.3. de C. M. S. L, c. I. ubi pro strigili sitmitur. Vide Foës.p. 442. Hildan. in Cista militari alibique. Vide Cnester. Smile. Scalprorum, quae & Rasoria, Raspatoria, item Radulæ dicuntur, varias formas descriptas etiam exhibet Scultet. Arm. Chir. Part. r, Tab. VI.fig. 3. seqq, ad Io. Quaere etiam in Indic. Scalptus, Scalptura, κνησμὸς. Vide Cnesmos, vocatur & ξυσμὸς, apud Hippocr. 3. aphor. irl Adde Dieter. n. 595. Scalpturam prohibendam esse aegris ob pruritum, & quod pessima & praeter excoriationem humores alliciat & dolores graveS excitet, docet Scultet. Arm, Chir. Part, I. Tab, LVl.p. 149. Scamma, σκάμμα, vocatur terminus, aut limes deambulationis , in arena, aut spatii, quod transiliunt, qui fe saltu exercent, apud Coel. Aurel. l. 2. Tarso passe c. I. allegante Foës. Oecon. p. 568. Scammonion, σκαμμώνιον, vocatur succus puro ganS fortior, e planta Scammonea, σκαμμωνίᾳ collectus; qui cum malo cotoneO praeparatus & correctus vocatur δακρύδαι quasi Lachrymnla, vulgo in Offic. Dtagrydium. De hoc purgante vide plura apud R01- fink, de purgant, sect. I 3. art. 4. per tot. C. Hofm. Offic. l. 1. cap. 34. Freitag. Aur. Med. l.1. c. 13. SchrOd, /. 4. cl, 4. n. 468. Fr. Hofm. in Cdav. ad h. l. Solenander hujus ulum valde suspectum habuit, inter capita diaboli vernacule diota referens, sect. V. cons. ia. pag. 5°4. 505. Scamnum, βάθρον. Vide Bathron. Scandella, γυμνόκριθον. Vide Gymnocrithon. Scanton est fœtor Urinae, lohnson. Lex, lib. 1. Scapellatum, id est, retectum t dicitur de praeputio retracto, qui affectus Graece φίμωσις vocatur. Marcell. Cuman. Obs. 74. apud I. H. Velschium Syllog. Cur. & Obf Med. Cent. 1. p. 78. Scapha, σκάφη, proprie labrum balneatorium, vel folium, vel naviculam significat; & uiurpavit Hippocr, l. de Sterii. XXII. 3. I. 3. de morb. XV. 18. Saepius AuTelianus, Trallianus, allegante Foës. p. 569. Per translationem vero Scapha Anatomicis quoque dicitur ambitus auris interior, Helici oppositus, Barthol. I. 3. An. c. 9. σκάφη vinculi quoque nomen est, quod adhibetur, ubi summum caput, & quod inter ipsiIm & frontem est, vincire convenit. Dicitur alio nomine Tholus Diocleus. Gal. de Fasciis. Scaphion, σκαφίον, aequivocum est vocati. Vel enim parvam scapham significat; & idem est, quod σκαφίδιον. Foës. p. 57o. vel Ligonem, quo terra foditur, Hipp. 2. de fract. t. ct. Vel Cranium notat, Gorr. ex Aristophane, Lind. Med. Physiol. l.z. c.8. §130. Sel. Mede Ex.Xi §.185. Scaphis, σκαφὶς, dicitur mulctra pasioralis, alveus, scaphula, quo vase pastores utuntur in Facte reponendo. Significat & μάκτραν, sive vass in quo farina subigitur. Ab Hipp, accipitur pro mensura, quae alias Concha dicitur, lib. 1. de morb. mul. CXXIII, 13. CXXVl. 4. 4. Adde Foës. d. I. Vide Concha. Scaphoides, σκαφοειδὴς, epitheton Ossis, Tali caput anterius & oblongum excipiens. Os Naviculare vel Navisorme, ita dictum à Scaphae similitudine, Gal. de Ossib. cap, 24. et l. 3. de V. P. c. 7. Barthol. libell. 4. Anet. c. 2I. Scapula, ὠμοπλάτη. Vide Omoplate, Vena & arteria scapularis, interna &. externa, quae dicantur, videantur apud Bartholin. libell. 1. et 2. p. 64o, et 652. Scapus, στύλος, καυλὸς, idem, quod Caulis, medium inter caput & radicem, Linden. Ex. X. § . 185. Scarabæus, κάνθαρος, vide Cantharus. Scarabelaphus, σκαραβέλαφος. Vide Cantharus. Scardamysso, σκαρδαμύσσω, significat Nicto i oculis conniveo. Scribitur & καρδαμύσσω, teste Erotiano, Onom. p. S6. Legitur σκαρδαμὑασσειν rp.ud Hipp. l. de int. aff XLVI. 16. l.l. I4. /. de dieb. judtc. III. 16. Coac, t. 77. lib. 6. Epid. sect- 6 t. 2. Jung. Foës. p. 569, Nictantibus opponuntur ἀσκαρδαακάται. Vide Ascardamyctes. Scardula vocatur piscis, qui &Roma dicitur. Cyprino similis, longe vero ignobilior, stagnantibus aquis gaudens, foedo mucore & luto victitans. Jul. Alex. l. 15. Sal. c. 6, Adde Aldrov. i. 5. de pise. cap, 42. qui Cypcinum latum appellat. Scarificatio, ἐγχάραξις. Vide Encharaxis. Scarlatina febris dicitur, quae ctlm fflal culis conjuncta est instar morbillorum, utplur. tempore aestivo frequentior, & infantibus prae caeteris familiaris, cujus pleniorem descriptionem tradidit Sydenham, Observ. Med. de morb. acsect. 6. c. i. p. m. 417. seq. Scarus, σκάρος, piscis’vocatur saxatilis, squamosus ; cujus historia cum usu videatur apud Aldrov; l. I. de pisc. c. 2. Jul. Alex. l. 14. Sal. c. 3. Scatea dicitur secunda tartareae urinae species, à foetore nomine sumto; estque indicativa omnium ex Tartaro putrefactionum, ejusque signum, Iohns. Lex. 1.1. Vide Paracels. l. 6. Paragr. c. 2. §. 1. Et in fragm. ad h. l. docet, talem urinam esse leprae signum, Scatula est vas ligneum vulgo notum, in quo aliquid asservatur. Ad medicamenta vero non debent sumi e lignis resinosiS paratae, ne odore suo resinoso confectiones inficiant. Hinc majoris adhuc securitatis gratia muniri solent intus & foris charta alba, coerulea, rubra, aut variegata. Schenk. S. Comp. & Pr. M. p.2 33. Scaurus, vide Sarapus. Scedasticos, σκεδαστικὸς, epitheton facultatis dissipandi tribuitur Ochrae apud Diioscorid. l. 5. c. 62. vel IO8. ed. Sar. Sceilen Vena dicitur Salvatella, ramus inter medium & annularem Y Avicenn. iib. 1. s.en. I. doctr. 5- c. 4- Sceletos, σκελετὸς, quasi cadaver aridum & exiccatum, estque ossium corporis humani, aut brutorum etiam invicem cohaerentium, universa compactio, Gal. I. de Ossib. c.iy. in fine et I. 1. An at. adm. c. i; Dicitur & σκελετὸς communiter, .Barthol. libell. 4. An. c. I. item, qui sceleti instar macilenti sunt, & tenuis corporis, σκελετοὺς dici, monet Erotianus, Sceletyrbe, σκελετύρβη, rectius σκελοτύρβη, quasi crurum turbam ac resolutionem dicaS, qua erectus horno ambulare nequit, sed latus quandoque sinistrum in dextrum, nonnunquarn dextrum in sinistrum circumfert, interdum quoque pedem non attollit, sed attrahit, velut ii, qui magnos clivos adsitendunt, Galen. in des. Epitheton Scorbuti. Vide Scorbutus. Latine Crurum enervatio, Lang. I. 1. ep. 42. Sceliphros, σκελιφρὸς, id est, aridus, siccus, idem, quod ξηρὸς. Occurrit apud Hippocr, l. de int. aff. XLVI. 11. I. de A. L. este Aq. V. 3. sect. 1. de art. t. 28. Jung.-Foës. p. 57I. Scelos, σκέλος, Crus. Vide supra Crus. Scelotyrbe, vide Sceletyrbe. Scempsis, σκῆμψις, idem, quod ἀπόσκημψις, decubitus, splen, in Ex. Dict. Hipp. In textu, legitur σπῆψις. Vide Scepsis. Scenos, σκῆνος, apud Hipp, totum corpus significat, lib. de Resect. I. 15. i. de Corde V. 13. Foës. d. l. Sceparnos, σκέπαρνος, aut σκέπαρνον, vide Ascia. Scepastra, σκεπάστρα, sic dicitur fasciae genus adoperiendum & deligandum caput, Lat. Operculum. Gal. de Fasciis. Gorr. Scepe, Scepasma, σκέπη, σκέπασμα, tegumentum, velamentum corporis significat, inter catlfliIs sanitatis procatarcticas pertinens, pro aëris non ambientis attemperatione. Legitur apud Hippocr, i. 6. Epid.s. VIIl. Gal. l. 2. de S. Ε c. 24. Quamvis etiam pro tugurio & tecto usurpasse videatur, 4. de R. V. l. A. t. 44. Vide Rbod. ad Scribon. in not. n. 60. p. 105. Scepticus, σκεπτικὸς, dicitur in genere is, qui nihil sciri posse statuit, & in singulis rebus haeret, atque haesitat. Quae philosophandi ratio etiam à Cartesio hodieque introducta videtur & olim seepuca Schola Medicorum , à Galeno notata l. an sang. in art. natur, cont. c. a.sin. & l. desubfig. Emp. c. I. Sceros, σκηρὸς, i. e. laxum spongiosum r quamvis Hesychius per σκληρὸν exposuerit. Erot. Onom. 9.103. b. Scethros, σκεθρὸς, idem, quod ἀκριβὴς, accuratus. Hinc σκεθροτέρη ἴησις, accuratior curatio, apud Hipp. 3. de art. t. 6o. Gal. c. I. defract. t, 44. Vide Foës, p. 570. Scevastos, σκευαστὸς, i, e, facticius. Dicitur de vino, apud Diosc. i. 5. c. 45. Adde Linden. Ex. X. § I98. Schasis, σχάσις, aequivocum valde est nomen, & variae significationis, Ob verbum, à quo derivatur, χάω vel χάζω, quod diversa etiam significat, videlicet, scarifico, laxo, transfero, vel transpono, inhibeo. Apud Hipp. 2. de art. t. 14. exponit Gal. verb. χοῦται per subito e priori statu in alium movetur. Interpretes Vero Latini reddiderunt per Decutitur, & χάσιν per decussionem. Apud Gal. in LL Meth. rned, peflemt, est scarificare, ut & apud Arist. /. 8. II A. allegante Heur. sitepll, in Thes. Hinc & χάσις apud IsieophL l, 4. c, 3. Hiscor, plantar. scarificationem nctat. Junge Foes. p. 607. Schasteria, σχαστηρία, lnstrumentum notans funem, vel aliud quid, quo corpus aliquod vel intentutn relaxatur, vel erectum demittitur : Gal. com. ad d. Hipp. loc. C, Holui. in ἀνεκδοτέις Notis ad Gal. negat , recte exponi χαεηριτὸ per lunem, qui curtioribus praetenditur, sed potius notare trochleam, sive quodcunque aliud organum, quod praetentum funem sustinet, &, quo moto, concidit funis, χαστήριο, quoque scalpellum, vel cultellum fcarisicatorium significare, e Lexicis aliis constat. Schedia, σχεδία, idem, quod βάθρον, scamnum. Hippocr, vocatur & ξύλον. Oribas. de machin. c. Gorr. Schehendenigi, i. e. Cannabis, vel semen ejus, Rul. IOhns. Schema, σχῆμα, vide Figura. Adde Hippocr, l. de vet, Med. XXXIX. 7. Scherbet vel Serbet Turcarum paratur e succis acidis berberum, ritiurn, citri, &le, cuin saccharo, quemadmodum docet Theodor. Mayerne Prax. Med. Tom. I. p. m. 264. ubi etiam exempla proposuit. Vide & Acta Erudit. Lips. A. 1691. vn. Febr. p. 61, Schesis, σχέσις, corporis dispositionem nondum confirmatam significat, quae facile inducitur aut removetur ; ad diffsrentiam ἕξεως, quae stabilis dicitur habitudo. Deinde etiam significat adventitiam corporis habitudinem, Gal. c. t. de artic. t,26. et i. 3. de catiff Puls, cap. Io. Σχέσις quoque interdum idem est, quod ἐπίσχεσις, i. e. retentio, inhibitio. Hippocr, i.5. Epid.XXIX. Junge Foës. p. 6o8. Dieter. n. 8I 2. Schetaea, σχεταῖα, dicuntur quae compescenda s.unt &cohibenda : Hipp. i. 2. de mor. mul. XXIV. 5. Scheticos, σχετικὸς, dispositivus, epitheton febris, quin & aliorum morborum, qui non adeo altas radices egerunt, sed faciliorem admittunt solutionem, ad differentiam πῦν τάτικιῦν, sive habitualium, qui difficilius discutiuntur. Galen. I. 8. M. M. c. 1. C. Rejes C. El. q. 68, n, 12. Schias, Schion, Schiaticus, pro Ifclcias, Ischion, Ischiatictts , legitur apud Keuchen. ad Samoxic. p.  238. Schidacedon, σχιδακηδὸν, species est sracturae, per longitudinem ossis, non per transversum, factae, quae κανληδὸν vocatur, Gal. l. 6. M. M. c. y. Schindalmos, σχινδαλμὸς, fissuram significat, Hipp. i.2. de morb. mul. XXV, I 7. Diosc. l.t. c.I7. citante Foës.p.6o9. χι,δάλησις etiamfissionem assulosam significat. Schinelaeon, σχινέλαιον,, i. e. oleum lentiscinum, Diolcor. I. I. c. 5o. In remediis MoichiorIiS libro de morb. mul. annexis extat χοινέλαιον, sed videtur menda. Schisma, σχίσμα, i. e. fissura, scissura, rima. Stricte de pudendo muliebri ponitur. Vide Rima. Schistos, σχιστὸς, dicitur lapis Haematitae assutis, pallidior tamen colore, & virtute infirmior, suapte natura fissilis & friabilis, de quo legatur Gal. l. p. de S. Faci Diosc. i. 5. c. 145. Chiocc. Mus. Calc. s. 3.p. 273. Rul. & Iohns. in Lex. Fr. Hofin. in Clav. ad S hr. l. 3. cap, 8. p. 179. Alumen quoque Schiston vocari, testatur Lang, /. 1. ep. 32. Lac ριστὸν vocatur, in quo lapides igniti suerunt extincti : Galen. i. to. de S. Fac. §. Stemus caninum .. vel quando lacti ferventi acetum instillatur, l. 3. de Al. Fac. c. I 6. Schoenobates, σχοινοβάτης. Vide Funambulo. Schoenotonos, σχοινότονος, epitheton sellae, cx junceo, vel sparteo sune nexae, & contextae, Hipp. l. de Sterilib. XVI. e. Schole, σχολὴ: vide Ocium. Quid Latine Schola vero significet, notum est, videlicet locum, in quo Disciplinae & artes docentur. Ita Scholae veteres Medicae Romae suisse dicuntur ac Esquilias. Rhod. ad ScAbon. pag. 15. Scholae Herophileae meminit ex Strabone idem p. I4. Accipitur etiam pro ipsa doctrina. Ita Parac. triplicem Scholam finxit, Elementalem, Sideream, Uc Aitemam. Philas, sagac, i. I. Et Helmont. aliquoties invehitur in Scholam Galenicorum, sive Humoristarum, i. e. in doctrinam & hypotheses illorum. . Sciamachia, vel Sciomachia, σκιαμαχία, dicitur exercitatio manuum, vel brachiorum levior, quum vel celeriter manus aliquo pacto ventilamus, aut micamus, aut cum altero leviter conserimus colluctatione languidiore, citra vehementiam, aut roboris provocationem. Jul. Alex. I. 6. Sal. c. 8. ex Galen. I. 2. de San. tu. c. 11. q. d. Umbratilis pugna, & meditatio potius pugnae. Alexandr. not. ad h. 1. Accipitur & tropice pro vano aliquo & leviori animorum dissidio & colluctatione. Sciatica, pro Ischias, de quo affectu suo loco. Sciaugeo, σκιαυγέω, Hippocr, significat coecuuo, eorum more, qui ex umbra aut tenebris prodeuntes ad lucis aspectum caligant, i. de int.aff LI. I2. et l. de. dieb. judic. III. 13. Sciden, i. e. Ceruffa. Rul. in Lex. Scidnamae, σκίδναμαι, apud Hippocr, significat dissipor, Hipp, dictis locis. Adde Foës.p. 5-72. Scientia, ἐπιστήμη, in foro Medico non obtinet strictam significationem; sed sufficit accipere pro certa alicujus rei cognitione. Ad quam acquirendam etiam in arte Medica opus est, ut prius mens ab opinionibus purgetur, antequam vera scientia inducatur, Gal. c. 1. de fract. t. 6. In praxi quoque opus scientiae est, non perturbari, nec transire ab iis, quae recte visa fiunt, etiamsi nondum appareat manifesta utilitas ex hiS, quae facta funt, c. in 2. aph. 5 2. Scimpodion, σκιμπόδιον 3 significat lectulum discttbitorium , in quo cervicem reclinare possumus, v. g. tempore somni meridiani, si opus fuerit, C. Hofmann. Com. in Gal. de V. P. n. 1150. Dicitur & σκίμπους, extat apud Moschion. de mor. mul. C. ult. 163. Utrumque etiam significare potest & folet scabellum, cui non minus, quam dicto lectulo insidere pulsumus. Scincus, σκίγκος, Vocatur animal, e genere lacertorum, quadrupes, cujus pleniorem descriptionetn, cum usu in Medicina, videsis apud Aldrov. i. 1.' de quadr. digit. ovipar. c. 12. Schrcder. l. y. cl. 4. ». 115. Lang. /. t. ep. 66. Nonnullis etiam vocatur Crocodilus terrestris  : scd minus accurate ob parvitatem. Scindapsus, σκινδαψὸς, nomen fictum à Gal.’ quemadmodum &Blityri, l. I. de diff. puls. c. 4. ad improbandam nimiam in nominibus eligendis curiositatem. Vide C. Hofmann. Comrn. de V. P. n. 228. et 533. Scintilla, σπινθὴρ, particula ignea dicitur, estque caussa horroris, si cutim nudam attigerit, Gal, l. 1. de sympt. cauff. C. 5. Scintillae, quae interdum ex oculis erumpere videntur, non sunt verae igneae particulae, uti quidem Paracels. credidit. Paramir, tr. 3. c- 9. sed saltem est ab aeriS illuminatione, vel spirituum animalium luciditare emanante. Vid. Plemp, Ophthalmograph. l. 4, problem. 2 1. & Willis A. Br. P. I. c. 15. Dicitur haec scintillarum eruptio σπινθηρισμὸς,- seintillatio, coruscatio. Scintilla quoque Paracelfo signi, ficat articulorum quandam resolutionem, & impotentiam movendi, ceu symptoma luis Gallicae, quae scintilla Veneris propterea vocatur//ib. 7.deorig. cauff. & cur. morb. Gallic. C. Io. l. 8. c. 2. Sciodes, σκιώδης, umbrosus, caliginosus, à σκιὰ, umbra, tribuitur autumno ab Hippocr, l. 3. Epid.s. III. t. II Scirona, est Ros autumxi. Dorn. Rul. & Iohns. in Lex, Scirrhoma, σκίῤῥωμα, refertur inter morbos externos, luram pedis infestantes, d.l.c, I6.sin, quamvis non describat, qualis proprie affectus sit. Scirrhones vocari pediculos subcutaneos vix visibiles, scribit Fallop. l. de ulcer. cap. 23. Tom, I. Oper. p. m. 6I z.seqq. Scirrhosis, σκίῤῥωσις, dicitur Gal, livescens & crescens caro ex vehementia diuturnae inflammationis orta, l. Introduct. C. 1 5. Scirrhus, σκίῤῥος, proprie est tumor durus; renitens, indolens, Galen. 4. de R. V. I. A. t. 2I. et alibi i quamvis distinguant inter scirrlium legitimum, sive exquisitum, & non exquisitum, quem vocant ογκον σιοιῥῥἄδη, Gal. I. 14. M. M. c. 6. Verum non iemper Illa distinctio observatur. Interea Sctrrhus exquisitus ita plenius describi poterit, quod sit tumor durus, renitens, indolens, in glandulis obortus, proveniens à succi lymphatici atrabillaris acido - austeri & congelativi subsistentia & collectione. Ex hac definitione facile confici potest quoque descriptio Scirrhi non exquisiti , addita parstcula, fere indolens, & caussae rnorbificae limitatione, prout succus ille glandularum, vel de phlegmate, Vel de aliis portionibus vitiosis salinis, acribus, minusque congelativiS,' participat. Rariores observationcS Scirrhi veri tofius abdominis, & dimidii Pulmonis, invenieS in Ephem. N. Cur. A. II. 0. 6o. & A. III. O. 262. Scissile, σχιστὸν. Vide Schistos. Scissio, communiter idem, quod sectio, τομὴ de quo p. inferius. Dicitur tamen & σχίσις, scissio, quae competit lacti, q.uando fervido huic "vel acetum, vel oxymel instillatur, ut fiat coagulatio, Gal. i.3. de Al.sac. c. 16. Scissura, Paracelfo idem, quod Fissura, σχίσις, in Fragm. Medic. & alibi. Vide Fissura. Sciurus, σκίουρος, item ἵππουρος, vocatur animalculum quadrupes digitatum, viviparum, cauda praeditum totum corpus obtegente, arborum amantissimurn t cujus descriptionem, cum usu in cibis & Medicina, vide apud Aldrov. I. 2. de quadr. dig. vivip. e. 24, Junge Fr. Hofrnann. in Clav. ad Schr. l. y.p. 682. seqq. De cerebri sciuri II(u contra vertiginem laudatllfimo vide Achill. Grasseri Obs. I. apud Joh. H. Velfch. in Syllog. Cur. esu Obs. Med. Cent. III. p. 5. cujus etiam notam leges. Scleria, σληρία, dicitur palpebrarum interior durities , Gal. l. Introduct. c. 15. Quamvis & in significatione generali, qua omnem duritiem denotat, & ita idem est, quod σκλήρωσις, accepisse videatur, dutn addidit τὴς μήτρας, i. e. uteri, I. de morb. rnttl. c. I3 3. Sclerocoetia, σκληροκοιτία, vocatur decubitus in duro cubili Se strato. Hipp. l. 3. de diaet. IV. 1. & verbum σκληροκοιτέειν l. de sal. diau t, I 3. Scleroma, σκλήρωμα, idem, quod σκληρυσμὸς, stricte tamen dicitur de duritie, quae in parte aliqua vulvae oritur, & coincidit cum σκιῤῥώσει, Galem in desin. Sclerophthalmia, σκληροφθαλμία, dicitur Lippitudo dura, in qua oculus durior, ad motum pigrior, dolens, rubicundus redditur, palpebraeque similiter duriores ficcioresque redditae, post somnum, aperiri facile non possunt, vel inverti, propter duritiem. Differt à ξηρηψθύλμίῳ, sola magnitudine doloris, duritiei & siccitatis; quod haec sit illa satis imbecillior. Gorr. Castell. Caussa sine dubio in portionum lymphaticarum sanguini admistarum aciditate congelativa ponenda erit. Scleros, σκληρὸς. Vide Durus. Significat &aridum , Lind. Ex. XVI. § . I43. Sclerosarcoma, σκληροσάρκομα, est abscessus progerminus utplurimum in gingivis enatus, carneus, durus, interdum galli coronam vel cristam, interdum ostracodermi carnem referens. Differre ab Epulide vult M. Aureli Severin. I. de nov. obs. abscessi c. 16. ubi plura de hoc affectu invenies. Sclerosis, σκλήρωσις, id est, durities. Vide Scleria. Sclerotica vocatur tunica oculi, cujus pars anterior dicitur Cornea, de qua stipta vide Ceratoides. Posterior vero est densa & opaca, dutaque, Barthol. I. 3. Anat. cap. 8. p. 5 I 5. Significare etiam σκληρωτικαὶ potest Indurans, à verbo σκλ.ηρόω, quamvis non sit in usu apud Graecos. Sclerynticos, σκληρυντικὸς. Vide Indurans. Sclerysmos, σκληρυσμὸς, σκλήρυσμα. Vide Induratus. Sclirus, corrupte etiam pro Sclerus legitur, idem, quod Scirrhus, significans, Walther. Sylv. Med.p. t 343. Sclopetum quid fit, ex Lexicis aliis constare potest. Est singularis caufsit vulnerum, in quibus curandis, praeter alias indicationes communes aliis quoque vulneribus, respiciendum quoque ad empyreuma à pulvere pyrio, & ignito globulo inductum auferendum. Vide Sennert. l. 5. Med. Pract. P. 4. c. 2o. & Fabr. Hildan. tract. de Sclopetaria curatione. Scnips, σκνίψ, item κνίψ, dicitur vermiculus, qui ineunte vere nascitur, cum germinare vires, earurnque pars turgere incipit ; unde germen, quod oculum vocant, exit. Gal. I. 9. de simp. Fac. §. Terra Samia. Alii ad formicas hoc nomen applicant nostrates minimas. Aldtovand. i. 5. de Irsect. c. I-pag. 526. Ed. Bon. Scobs, πρίσμα, ξύσμα, idem, quod Ramentum, Rasura, de quo iuperius in RA, Ita Scobs eborea legitur apud Scrib. num. I6. Apud Cels. legitur Scobis. Scobs stricte quoque notat cinerem clavellatum, h. e. alkali; item scoriam cttjusque metalli. Rul. & Iohns. in Lex. in qua significatione etiam accipitur à Fr. Basilio testam. Vlt. l. I. c. 20. Scodeghino Italorum. Vide Novacula. Scodinema, σκοδίνημα, vel σκορδίνημα, idem, quod καρηβαρία, Erotian. Onom. p. 99. e. Verum Gorr. & alii tribuunt hoc vocab. Graecum σκορδίνημα Pundicu/iitlani, sive distentioni membrorum cum oscitatione. Vide Pandiculatio. Scolecia, σκώληξ, Epitheton aeruginis, cujus duo iunt genera t Fossilis, & factitia, Diolcor. ί. p. c.pz. Libav. Synt. A, Ch. l. 5. c. 23. Scolecizon, σκωληκίζων, vermiculans, epitheton Pulsus inaequalis, in quo tota arteria non simul & semel videtur distendi, sed successive, adinstar vermlum reptantium. Fere coincidit cum formicante & undoso. Est autem signum debilioris flammae vitalis, Gal. de puls, ad Tyr. c. S. et l. r, de dissi. puls. c. ia. 27. Scolecoides, σκωληκοειδὴς, i. e. vermiformis, scil. ἐπίφυσις, dicitur de quodam processu cerebri. Estque corpus ex particulis quamplurinIis, per membranas tenues connexis, varie denleque compositum, quod à medio cerebri ventriculo ad postremum fertur. Gal; l. 9. de Anat. adm. c. 5. et i. 8. de V. P. c. 14. Barthol. ad cerebellum refert, i. 3. Anat. c. 5. Scolex, σκώληξ, vermis, idem, quod Lumbricus. Vide stupra, LU. item Helminthes. Scoliotes, σκολιότης, Obliquitas. Dicitur de Hypochondriis, apud Hipp. 4. de R. V. Ii A. t. 87. ubi Gal. in comm. exponit per àru^xtav, i. e. inaequalitatem ; σιοωλίωσις quoque significat obstipationem, & dicitur in specie de spinae dorsi in latus perversione. Gal. c. 3. de art. t. i. quemadmodum & verbum σκολιαίνεσθαι in hac significatione usurpavit Htppocr. 3. de art. t. 48. Junge Foës. p. 574. Scolopax, σκολόπαξ. Vide Gallinago. Scolopendra, σκολόπενδρα, nomen est animaliS venenati, cujus tamen varia dantur genera. Alia enim terrestris, aliae marinae : de quibus otnnibus cuna earum usit vide apud Aldrov. i. 5. de Infect. c.ie. & 1.7. c. 6. i. I. Hist, Serp. & Drac. c.zt. Diosc. faitem marinae meminit, /. 2. c. I6. Quam Gal. intellexerit i. 3. de V. P. c. 2. vide Rhod. ad Scrib. n. 150. Scolopendris terrestribus lucem esse innatam, legitur in Eph. N. Cur. A. 'I. Obs. I38. Scolopomachaerion, σκολοπομαχαίριων, dicitur cultellus acutus, in cuspide paulum incurvatus, veluti rostrum Gallinaginis, Gr. σκολόπαξ dictae, ad paxilli formam accedens, ad ufurn qua Anatomicum, qua Chirurgicum. De illo legitur apud Gal, 1. 8. de V. P. c. 6. de hoc apud AEgin. 1. 6. c. 74. & Forest. i. 4. C.hir. Obs. II. Schol. Hippocr, simpliciter vocavit μαχαίριον. i. r, de morb. mul. XCVI. 4. Juc.g. Foes. d. l. Delineationem exhibet ScultetuS Arm. Chir. Pari. I. Tab. XXIV. sig. 1. Scomber, Scombrus, σκόμβρος, vocatur pisCiS, cujus historiam cum usii in cibis legito apud Aldrov. t. 2. de pise. c. 53. Meminit & Lang. l. I. ep. 59. quamvis non accurate quadret cum Aldrovand. descriptione. Scopae, σοιρώθρον, quid significet e trivialibus Le. Xicis fatis constat, licet etiam aliquando in foro Medico locum inveniant, v. g. quando de si:opis recentibus portioneS quaedam, quales ad virgas siami solent, sanguini e vena fecta in manu aut pede & quidem in vasculum aqua calida refertum immisso intruduntur, ut post aliquot horas perspici queat, num portiones sanguinis viscidae adhaeserint, nec ne? Scopelismus, σκοπελισμὸς, dicitur crimen per lapidum positionem in damnum alterius malefice commissum. D. P, Amrnan. Irenic. p. 2 i 1. seqq. Scopos, σκοπὸς, scopus, latine denotat metam, intentionem , finem, ad quem tendit Medicus silis actionibus. GeneraliS scopus dicitur id, quod fecundum naturam est. Gal. de ossib. in princ. Quomodo Scopus ab Indicatione differat, docet J. Alex. net. ad Gal. l. 11. Meth. med. cap. 8. quamvis non femper cbferVetur. Scops, σκὼψ, nomen avis, cujus descriptionem cum usij vide apud Aldrov. I. 8. Ornith. c. 4. Scoptula, idem, quod Scapula : Vide Omoplatæ. Scopula ; σοιραύθριον, diminutivum est scoparum, & denotat cum epitheto setacea initrumentum, e fetis compactis paratum r quo vestes verri & pugnari solent. Ejus tamen uium in foro Medico necessarium ostendit D. Henr. à Deventer in Lum. Nov. per obstetcic. c. XXVI. p. 89.fin. & propterea injungit Obstetricibus ut scopulas setaceas in promptu habeant, quibus infantis deliquium patientis plantas pedum fricent, ut experiantur, vivus-ne sit an mortuus. Scorax, i. e. Gummi olivae, Rul. & lohns. Scorbutus, Scorbutum, morbus dicitur olim Septentrionalibus Pultem populis & maris Balthici accolis familiaris, & veluti endemius t Hodleque vero adeo late fefe diffundens, ut tantum non Epidemius pluribus aliis populis esse videatur. Describitur, quod sit congeries plurimorum symptomatum omnis generis, ptovenienS à morbo complicatissimo, intemperie lenta maligna, obstructione viscerum & vasorum, solutione continui diversa, per sanguinis, fucci nutritii & nervosi, vel lymphae glandularum, multifariam corruptionem, ichorescenliam, vappescentiam, aciditatem, acrimoniam, stagnationem, coagulationem, & lentam putredinem oborto. Prolixiorem hujus definitionis declarationem habere poteris ex lectione quamplurium Autorutn recentiorum, qui de hoc affectu ingenium suum exercenteS scripta in publicam ediderunt lucem ; inter quos nominasse fussiciat Sennertum, Eugalenum, Erunnerum, Reulnerum, Willisiurn, Cbarlton. &c. Jungatur & Barbette Prax. l. 4. c. 3. Hippocrati etiam cognitum fuisse, fub nomine magni Lienis, & Ilei haematius, nullum est dubium. Peculiaria & particularia quoque nomina sunt Stomacace Sc Scelotyrbe , de quibus siris in locis, quae synecdochice pro ipsi, Scorbuto usirrpari possunt. Forelt, I. XX. Obs. I 3. Scordinema, σκορδίνημα. Vide Pandiculatio. Scordolaser, id est. Assa foetida, Alex. Bened. I. 7. c. I 3. Scoria, σκωρία, proprie dicitur sardes metalli, fex, vel recrementum ejus. Gal. i. 9. de S. Fac. § . Scoria. Dioscor. /. 5. c. 94.97. IoI. Scoriae argenti, plumbi, ferri virtutes explicat. Rul. Scoriam vocat recrementum illud, quod in prima corruptione ad siibstanstam Mercurii non pertinet. Basis, quoque d. l. c. zr. de Scoria metallorum tractavit. Helmont. scoriam vocavit stercus, sive excrementum liquidum urinae, de Lith. c. 4. n. 21. et C. 6. n. 16. Scorith, id est, Sulphur, Ruland. & Iohnson. in Lex. Scorpaena, Scorpis, Σκορπὶς, nomen piscis, à Scorpio distincti, cujus historiam cum usil tradit Ale drov. i. 2. de pise. c. 27. Scorpiaca, σκορπιακὴ, Epitheton est Antidoti cujusilam, quae ictibus scorpionum medetur, apud Gal. l. 2. de Antidot, c, I 2. Scorpio & Us, σκόρπιος, est aequivocum. Pro; prie notat insectum animalculum, cancros fere imitans, ictu gravissime nocens : cujus historiam cum noxa, usu & antidotis vide apud Aldrov. I. 5. de Infect. c. 11. Schroder. l. 5. ci. 4. num. 116. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Jung. Rhod. ad Scribon. num. I64. Scorpiones tales in cerebro genitos notavit Bonet. in Anatom. Pract. l. r. sect. 1. Obs. 121. p. 75. ln ovis quoque coctis observatum scorpionem esse, legitur in Eph. Nat. Cur. A. I. Observ. 36. Schol. in sin. fed fides sit penes Autorem. Scorpionem coctum innoxie comestum vide in A. II. Obs. 205. Deinde propter ictum ab aculeiS malignum Scorpius quoque vocatur piscis quidam, qui cum usu describitur ab Aldrov. l. 2. de pise, c. 25. Chiocc. Mus Calesco. 1. p. 6I. Tropice Scorpius quoque inter signa Zodiaci refertur & Chymicis Scorpius constrictus dicitur ferrum praeparatum. Rul. & lohns. Scorpiodectos, σκορπιόδηκτος, id est, ii scorpio morsus. Diolcor, l. r. e , 4. Scorpioplectos, σκορπιόπληκτος, idem significat, scii, qui à scorpione laesus elt, legitur apud Nonum D. M. P. C. c. 268. Scortum hornonymon est. Vel enim idem quod Meretrix, quae ad Medicinam non spectat significatio t Vel idem est, quod Scrotum, ὀσχέονὄσχεον. Vide Oscheon. De vocab. Scrotum plura invenies apud Rolfink. de Part, genit. P. r. c. 14. Scorzonera à montibus Gallitiae adfertur. Scorzo animal venenosum reptile, cujus mcrsia lethali homines demorsi hac herba liberantur. Incert. medie. Pis. ad Capivac. Prax. l. 6. c. 37. Scotodinos, σκοτόδινος, tenebricosa vertigo, quando tenebrae obversantur. Vide Dinos. Legitur apud Hipp. 4. aph. 17. Jung. Dieter. n. 777. σκοτοδίιίη etiam dicitur Coac. t. 161. Scotoma, σκότωμα, Parac. Scotomia, idem, quod σκοτόδινος, vertigo. Vide Dinos. Scotos, σκότος, significat Tenebras, & in specie Caliginem oculorum. Hipp, i.5. Epid, XII. 6. & XXL I3. quamvis etiam per vertiginem tenebricosam exponi possit. Vide Foës. p. 574. Screatio sumitur dupliciter, I. pro actu exspuitionis , Graec. ἀπόχρεμψις, πτύσις. Vide Apochrempsis. 2. pro materia, quae ore ejicitur, Lat. Sputum, Gr. πτύελον, dicta. Vide Ptyelon. Scriblita, τρακτὴ, est species placentae vel Tractae. Trados Capytidia. Scriptio, Scriptura, Scriptum, γραφὴ, γράμμα. Vide Litera. Libet (altem annectere unum & alterum praeceptum, de scriptis Medicis observandum, ex Galen. In Hippocratis & caeteris antiquorum scriptis nihil negligere oportet, cap. 2. in i. 6. Ep. t. 25; Scripta recentiorum examinanda à probatorum simul & eruditorum hominum Collegio, priusquam in publicum, quae bona sunt; exponant, aut quae mala funt, perdant, /. contra Jultan. c. I, Scriptulus, idem, quod Scrupulus, de quo P. P. Scrobiculus cordis, ἀντικάρδιον. Vide Anticardium. Scropha, χοῖρος, χοιρὰς, idem, quod Sus fœmina, ὗς, porcus. Vide Porcus, Scrophula, Scrofula, χοιρὰς, idem, quod Struma, tumor glandularum in collo obortus. Vide Struma. Scrophulos.a phthisis quid sit videatur in Richart, Mortem Phthysiologiae l. III. c. 1. pom. 2^4.seqq. Scrotum, vel Scortum, ὀσχέον. Vide Oscheon. Scrotum Cordis dici quoque Pericardium scribit Blancard. in Lexic. Scrupulus, Scruptulus, Scriptulus,γράμμα. Vide Gramma. Scuma, idem quod squama. Gr.λεπὶς. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Scurbutum, idem, quod Scorbutus, de quo fuperiuS. Legitur apud Forest. l. XX. Obs. 12. Scuta tabesi, id est, Testudo. Ruland. & lohns. Scutiformis, θυροειδὴς. Vide Cartilago scutiformis. Scutum. Scutrum, Scutriscum, idem, quod Cucuma, καυκούμιον, lebetis genus, vas, in quo aqua balnearum, vel oleum, calefit. C. Hofm. Com. in Gal, LL. de V. P. n. 280. Scutum, ἀσπὶς, θυρεὸς, πέλτη, proprie significat instrumentum bellicum, quo corpus munitur ab invasione hostili. Translatum partim ad Anatomica, ubi Cartilago seuuformis legitur. Vide Cartilago. Ita & Patella genu constituens vocatur Scutum, vel Os scutiforme , Barthol libell. 4. c. 2I. p. 751. Partim ad Pharmaciam & Chirurgiam, in quibus Scuta vel dicuntur Emplastra quaedam, v. g. Cotdtalia, Stomachalia, plerumque sindone Obducta & vel collo appensu, vel corpori alligata ligulis, Morell. I. 2. de form. remed,sect. 2. c. 11. Vel etiam alia munimenta; quale scutum curn fucceisu finxit & adhiberi jussit Hildanus in membri virilis nimia longitudine ad coitum inepta, Caentur. VI. Obs. 61. Scybala, σκύβαλα, votantur excrementa alvi sicciora , & quasi in nucleum efformata, fere combusta, non semper ab interno fervore phlegmonofo, uti Galenus voluit 4. de R. V. I, A. l. 17. sed etiam aliquando à longiori mora, & s.ucci pancreatici nimia aciditate vitriolacea, defectuque excrementi biliosi ; uti in hypochondriacis & melancholicis quibuldam observare licet. Jung. Galen. c. r. de R. V. 1. A. t. 3 2. Dicuntur & σπυραθύδη, caprilla stercora, in globulos veluti coacta. Vide Linden. Ex. IV. §.36. Scybelites, σκυβελίτης, nomen vini. Vel potius musti, quod sua sponte ex uvis passis eXtillat, utpote vinum ultro effundentibus, Aët. l. 9. c. 24. Fuit e genere Protroporum, & à Galerio aliquoties laudatur. Vide Lind. Ex. X. §, 179. Scylacion, σκυλάκιον, proprie cautium, vel potius carnem catulinam significat, Hippocr, iib. 2. de diaet. XVI. 18. I. de Steril. IIX, 28. s. de supersint. XVI. 1. à σκύλαξ, catulus. Vide Foës. p. 575. Deinde σκνλάκίοι vocatur Collyrium quoddam, à Gal. & Aëtio descriptum, sed diversimode, notante Gorraeo. Scyphus, κύαθος, idem quod Cyathus, poculi genus, olim ligneus, teste Lang. I. 1. ep. 29. Vide Cyathus. Cereorum scyphorum duodecim fit mentio apud Gal. l. de opt. sect. c. 14. De experimentis scyphorum vitreorum per certum humanae vocis ruptorum legatur sagacissimi scrutatoris rerum naturalium, D. Dan. Georg. MorlIofi epistola ad D. Joh. Dcfn. Majorem. Scyros, σκῦρος, idem, quod πῶρος, Callus. Vide Gallus. Legitur apud Hipp. iib. I. de rnorb. mul. XXXIV. 5. 6. 7. Adde Foës. d. l. Scytalides, σκυταλίδες, vocantur ossicula digitcrum singulorum terna, excepto Pollice, qui duo habet, mutuo inter se colligata & ordine succedentia, veluti in acie turma equitum, quae σκυτὰλη vocatur. Latine Internodia. Vide Internodium. Alias Scytale, σκυτάλη, quoque appellatur serpentis specieS, cujus historiam & veneni naturam descripsit Aldrov. l. 1. Hist. Serp. & Dracon, c. 9. Scytalides quoque diceliantur telorum ligneorum species, aliae pedis, aliae Cubiti, mensuram adaequantes, ut est apud Lang. l. 2. ep. 3. Scytos, σκύτος, Corium significat in genere, quamvis Gal. restrinxisse videatur ad capitis cutem, vel ea, quae sunt inter cervicem & tendines, & observat Erotianus ex aliis non significari solum hac voce corium inter colli nervos, sed etiam apud alios medullam dorsi; & alios locum, qui est inter supereilium & frontem ; alios ita dicere omnem capitis eutem. Seb, i. e. Aurum, vel Alumen. Sel idem Rul. & lohns. Sebaston, σεβαστὸν. Vide Sebesten. Sebel, Arab. idem, quod Pannus oculorum. Dorni Rul, lohns. Forest. /. II. obs. 6. & in Schol. Val.de Tarant. Philon. Pharm. l. a. cap. 4. Vide Pannus. Discrimen inter Sebel & Pterygion, sive Unguem oculi vide apud Nic. Pis. de Mo. Co. & Ctt. 1. 1. c. 2 8. Sebesten, σεβαστὸν, dicuutur & Myxa, Myxaria, μύξα, μυξάρια VIde Myxa. Sebum, vel Sevum, στέαρ, dicitur oleosa & pinguis substantia, adipe sicc.or, & magis concreta compactaque, ejusdemque interitu cum adipe generis, eum utrumque e sanguinis & chyli oleosis portionibus gignatur, nisi quod Sevum fragile ufquequaque sit, nec ad ignem admotum tam facile liquescat, & cum refrixit, denuo concrescat, uti ovis & caprae; Pinguedo autem liquidior sit, minimeque apta durari, oleo longa vetustate incrassato similis, ut equi & suis. Castell. Sevorum Ossicinalium, Catalogum vide apud Schroder. I. 2. c. 34. Quod στὸαρ etiam fermentum significet, aut farinam aqua subactam, in medio, ceu dubium relinquimus. Secale, σεκάλη, frumenti genus, nobis hodie quam optime notum ; cum panis quotidianus ex eo parari foleat, vilior panis est triticeo, aut e Zea parato. Vocatur & Siligo, Rcgga, item Secla. Secaniabin, idem est quod Oxymel sive Acetum mulsum, cujus variae descriptiones videantur apud Mefuen in Operibus sol. m, 134. b. seq. Secessus, Secessio, apud Latinos varias habet significationes. Vel enim idem significat, quod Abscessus, Abscessio, ἀπόστασις, Dieter. n. 93. Vel accipitur pro dissolutione, sive deunione diverfarum proportionum in aliquo mixto, Lind. Ex. X. §, 55. Vel stricte, pro actu excretionis alvi, & abitu ad locum, Gr. ἀφόδευσις, ἀπόπατος. Id. Ex. XIII, §. 25I. de quibus omnibus vocabulis silis in locis, Secha, Santonicum. Santes Ardoinus de Venenis l. 8. c. 3 1. Secla, idem, quod Secale, Schroder. Vide Secale. Secors, ἀκάρδιος. Vide Acardios. Secretio, ettam variae significationis vocabulum est apud Latinos. Vel enim pro Excretione sumitur & dicitur ἔκκρισις, Diet. n. 249. 250. Gal. I. 6. de L. A. c. 6. & c. x. in progn. t.37. Vide Eccrisis. Vel saltem noiat disjunctionem, & idem est, quod Segregatio , Gr. διάκρισις, & ita dicitur Secretio e numero dividentium esse, Gal, 1. de sympt- catis, c. 6. Vide Diacrisis. Quod vero Jul. Alex. Abt. in Gal. l. quos purgare ep. T. II. Oper. p. 584. statuit, excretionem & secretionem fieri una eademque opera, mihi non videtur universaliter verum, sed saltem xip τὶ, quando omnis excretio ptaesiapponit quidem secretionem ; fed non vice veria. Potest enim materia quaedam se-, cerni, licet non excernatur t uti patet in abscessibus, & μεταστατέι materiae peccansis. A recentioribus etiam nomen hoc ad Physiologiam transsumtum : Unde Wilhelmus Cole & Bernhardus Conor de Secretione animali scripta ediderunt, & alii in silis tcrip. tis Physiologicis saepissime mentionem fecerunt secre» uoxis , per illam intelligentes fluidae materiae vel utilis vel excrementitiae naturalem in certis organis à massa sanguinea separationem. Sunt vero partes huic functioni dicatae potiflimum Glandulae qua majoreS, qua minores. Vide Glandula. De modo vero secretionis nondum inter fe conveniunt Autores, dum alii peculiaria fermenta in partibus supponunt; alii pOrorum diversam structuram organicam ratione figurae, magnitudinis, &c. respectu habito ad figuram & magnitudinem molecularum fluidorum secernendorum urgent, quamvis forsan neutra opinio animo discendi cupido satisfaciat, quemadmodum laudatus D. Connor ad finem Tentaminis fui Epistostci de Secretione animali Fatis aperte demonstravit. Secretum, idem, quod Arcanum, de quo supra in AR. Secta, αἵρεσις. Vide Hæresis. Sectacroa, idem, quod Flos sectarum, & denotat Florem nucis moschatae. Dorn. in Lex. Sectio, τομὴ, quod significet divisionem aliquam continui, per violentiam instrumenti dividentiS & incidentia lactam, notissimum est. Gal. 3. de Anat.adm.c.x. Occurrit vel inter causas solutae unitatis, & ita Patholcgice accipitur; vel inter Actiones PharmaceuticaS, Weker. Ant. Gen. l. 3. c. 25. Vel inter Chirurgicas operationes, Hipp. l. 6. Epid. c. 6. t. 5. etc. Secundiformis, χοροειδὴς. Vide Choroides. Secundinae, δεύτερα, δευτέρια, ὕστερα. Vide Deuterion. Secundum naturam, κατὰ φύσιν, terminus est in Medicina usitatus & opponitur .τὰPraeter naturam , παρά φύσιν. Quemadmodum igitur praeter naturam quicquid est, ut affectus sunt, à quibus lunctio laeditur, aut causae horum, aut symptomata, Gal. l. q. de praes, expulsi C, 1. Ita e contrario quicquid vel sana dispositio, vel causa sanam dispositionem producens, vel accidens aliquod, quod eandem conitatur & consequitur, secundum naturam dici potest & debet. Vide Dogm. Med. Gen. nostra, P. 1. c. I. dogm. 3. p. 16. Alias secundum rationem agere, in Medicina, idem est, ac ex Indicatione agere, Lind. Ex. VII. §. 31. Aliquando etiam pro juxta, post, prope. Vide Rhod. in Lex, Scribon. & Lind. Ex. IIX. §. 39. Secur, id est, Aurum. Rul. & Iohns. Securitas, Securus, ἀσφάλεια, ἀσφαλὴς. Vide Asphaleia. ln curatione Securitas, drrcpàxuu., duplex constitui potest; una simpliciter talis: altera secundum quid. Vide Rrlf. Ο M. M. Sp. 1. 6.s. 3. c. 5. Secus, pro Sexus, antiquis. Keuchen. ad Sam. pag. 2 89. Sedaff, id est, Concha marina. Rul. & lohns. Sedalia vasa vocavit Th. Willis venas haernorrhoidales, seu haemorrhoides, Pharm. Rat. P. II. s.ct. 111. c. I. Sedatio, παύσις, κατάπαυσις. Vide Pausis, C4- tapauomae. Sedativa, παύοντα, medicamenta sunt, ut mitigativa, dolorum quietem aegris adserentia, simul curativa & sanativa.-Dorn. in dict. Paracels. Rul. Iohns. ex Paracels. de morb. ament, tract. 2. c, 5. Dicuntur alias Paregorica, Anodyna. Sedenegi, dicitur Lapis haematttes; ut est apud Libav Apoc. Herrn. Pan. pr. c. 2. T. II. Oper.p. 232. Sedentarius, quid significet, ex aliis Lexicis jam constat. Specialiter vero hoc Epitheton tribuitur ab Henrico à Deventer Belga Medie. Dcctore ossis pubis Acuminibus, quia illis insidemus in Arte obstetricandi c. 3. et possim in seqq, altis, Sedes, ἕδρα, vide Hedra. Sedhe, i. e. Cinabrium. Rul. & Iohns. Sedigitus dicitur, qui sex in una manu habet digitos. Quo nomine appellatus fuit Volcatius Poeta, teste C. Hofm. c. in Gal. LL, de V. P. num. 7I. Sedile, ἕδος, compages quaedam lignea, vel alius materiae arte facta, ad sedendum parata. Specialiter sedile Thessalicum dictum commendat Hipp. I. de arstc. t. 22. Sedimentum, ὑπόστασις. Vide Hypostasis. Sedina, Seden, i. e, Sanguis Draconis. Rul. & Iohns. Sedma, h. e. hæmatites : Scedune, idem Rul. & Iohnson. Segax, i. e. Sanguis Draconis. Ruland. & lohns. Seges, ληΐον, dicitur vel de frugibus, vel de arvo. In quo fruges coluntur. Metaphorice quoque legitur seges pilorum, apud Sammonic. Vide Keuchen. in not. ad eundem, p. 231. Segith, Serneth. i. e. Vitriolum, Safftth. Rul. & lohns. Segnitia, Segnis, idem, quod Pigritia, Ignavia, νωθρότης, νωθρὸς. Vide Notros, Ignavia. Segregatio, ἀφορισμὸς, in genere etiam Sequestratio dicitur, estque solutio integri in membra dislocata. Hic enim non confluunt resoluta, ut colliquabilia; sed quaelibet pars secretim tenetur. Segregatio est Distractio & Extractio. Rul. & Iohns. in Lex. Dicitur etiam Diffolutio, Separatio', itnssifnris quam primam partem operationis Chimicae constituit Rolfink, Chyrn. l. a. C. 2. Seira, σειρὰ, σειρὴ, restis, funis, lorum aut habena dicitur, legitur apud Hippocr. 2. desract. t.3. Jung. Foës. p. 56I. Seiriasis, vide Siriasis. Seirios, σείριος, vide Sirius. Seisis, σεῖσις, σεισμὸς, Concussio, Lat. idem, quod κατάσεισις. Sumitur vel proprie, quando violento ictu corpus afficitur. Ita verbum crlu sumpsit Hipp, de purulentis, qui concussione indigent, ut exploretur , quanam parte pus delitescat, Hipp. /.2. de morb. XLV. 11. et lib. 3. XXVI. 30. Coac. t. 432. Vel per translationem, pro humorum agitatione in partibus solidis. Ita arteriae à sanguine fervido pulsantes dicuntur caput concutere, Coac. t. I63. 167. Vel ούσις fpecialissirne vocatur concussio & quassatio vertebrarum, quod spinae dorsalis vitium est, cum earum juncturae & compages fuerint dimotae, vertebrae autem frio loco manent, Gal. c. 3. de artic. t. 2. Adde Foës. d. l. Dieter. n. 768. Vide Succussatio. Selaa, idem, quod Nodus, sive Abscessus cum folliculo. Forest. i. 3. Chirurg, obs. y. Sehol. Selachos, σέλαχος, dicitur piscium genus cartilagineum, cui cartilago cutis loco est, veluti squatina, pastinaca, raga, Gal. l. 3. de Al. fac. c, 36. ubi τατέλ.αχια vocantur; σίλαχος vero legitur apud Hipp. l. 2. de morb. XLVI. 46. XLIIX, 33. LXXII. t 5. & alibi. Jung. Foës, d. l. Lind. Ex. XXIII. §, 174. seqq. Selas, σέλας, exponitur Helychio lux, fulgor, splendor, nitor, &c. Lind. Selatus, fatir, satc folat, i. e. Argentum vivum. Rul. & lobus. Seldonium alkali, quid Paracelsus proprie vocet, non constat. Hinc sine dubio Darn. in Dictionario Paracels. omisit. Intelligit vero rem in liquore facile folubilem, & Tincturam emittentem; uti patet ex Paragraph. l. 3. c, 2. §. 4. Seleniacon, σεληνιακὸν, nomen est τοῦ κύφεως, sic dictum, quod Lunae sacratum & dicatum fuerit, quod 28. medicamentorum mistura constat, quot diebus Luna cursum menstruum peragit. Gorr. ex Aët. & aliigin. 1, 7. c. 2 2. Vide Ciphi. Seleniacon quoque dicitur antiquis Amuletum contra Epilepsiam, quod puerorum collo appendebant. KeuclI. ad Samon, pag. 286. Selenites, σεληνίτης, dicitur species lapidis specularis candidissima, unde fiunt fenestrae lignis levigatis loco plumbi. Dicitur & Aphroselenus, quia noctu inveniatur Lunae imaginem reddere, Diolc. I. 5. c. 1 59. Rul. lohns. in Lex. De occultis ejus viribus disserit Lang. L. 2. ep. I8. et 36. Vide & Chiocc. Mus. Calc.fect. 3. p. 283. Fr. Hofm. Clav. ad Schrod. p, 186. Seleucidae, σελευκίδες, vocantur aviculae in Asia frequentes, quae jugiter locustas edunt, easque celeriter excernunt, Gal. i. 6. de Loc. Aff. c. 3. Pro sabulosis habet Aldrov. I. Io. Ornith, c. 5. Jul. Alex, faltem incognitas nobis statuit, comm, ad Gal. d. l. Selibra, ἥμισυ λίτρας, dimidium librae, h. e. unciae sex. Gal. l. I. de C. M. Ρ. G. c, 4. Selinites, σεληνίτης, epith. vini medicati ex femine apii, quod Selinon vocatur, parati. Dictc. l.5. c. 74. Gorr. Selinusia, σελινουσία, epitheton Terrae, haud dubie à loco, quae cum Chia terra, inter optima resertur remedia, contra ambusta. Gal. i.9. de S.Fac. §. de Samia Terra. Sella, ἕδος, ἕδρα, quid communiter significet, pueris quoque notum est. In foro Medico usitatiores & frequentiores sunt Sellae familiaricae, aut familiares, pro exonerando alvo : σιλλάρια, ἀφεδρῶ,ες dictae, unde Assellare, verbum, i. e. alvum deponere, Keuch. ad Sam. p. 197. Rhod. in Lex. Scrib. p. 44o. Sella obstetricalis, Forest. I. 28. obs. 73. eX MOschione, aliisque Gynaeceorum scriptoribus. Sella balnearis, sive sudatorias cujus figuram quoque exhibet Rhod. ad Scrib. n. 193. & Paraeus Chir. I.I6.C.38. In Anatomicis quatuor processus inferiores ossis cuneiformis, sive SphcsnodiS; vocantur Sella Turcica, aut Sellafphoenoides, Barthol. libell.a Anat. c. 8. p. 7I8. Hanc in pueris perforatam repertam testantur Eph. N, Cur. A. I. obser. 76. Semafor, id est, lucidum carici, femar idem, Rul. & lohns. in Lex. Semasia, σημασία, idem, quod ἐπισημασία, primum morbi insisttum & invasionem significat, quae Accessio Lat. dicitur, Aret. l. I. actu. c. 5. Foës. p. 562. Rhod. in Lex, Scrib. p. 345. Vide Episemasia. Sembella, idem, quod Selibra. Legitur in Rhodii disti de pond. & mens p.  4o. ex Scribonio. Semeion, σημεῖον, Lat. Signum dicitur, estque in genere id, quo cognito in,alterius ignoti notitiam pervenire possumus. Gal. desin. med. Signa dividuntur in salubria, insalubria, & neutra; verum haec ultima facile ad priora duo reduci possunt. Vide Dogm. d.l.p. 3oo.seqq. Sufficit etiam, constituisse duas classes signorum, Diagnosticorum videlicet, & Prognosticorum, cum Anamnestica, sive Rememorativa, etiam vel usum Diagnosticorum, vel Prognosticorum habeant, d. l. «.303. seq. Vide Dieter. Iatr. n. 769. Signa cognitionis medicamentorum vide apud Schroder. I. 1. c. 34. Semeiosis, σημείωσις, significatio, notatio, aut designatio dicitur. Comprehendit sub fe Dignationem & Praenotionem t de quibus suis locis, & pars Medicinae doctrinam Signorum Diagnosticorum & Prognosticorum comprehendens, vocatur Semciotica, σημειωτικὴ, rectius Semiologia, τημειολογία, estque pars Medicinae, signorum omnium differentias & vires expendens : de quibus passim legantur Institutiones & Dogmata nostra Med. Gen. Part. III. per totum. Semen, σπέρμα, in genere dicitur omne id, ex quo, tanquam ex vitali principio materiali aliud corpus vitale gignitur & fit. Omne semen vita & forma est dotatum substantiali, Helm. tr. Form. Ortus n. Io. Sub qua significatione omnia plantarum, & vegetabilium, & animalium semina comprehenduntur, e quorum numero Catalogum Ossicinaliurn vide apud Schtod. l. z. c. I 6. qui etiam I. 1. c. 11. hanc seminis genericarn descriptionem tradidit t quod fit materia humido-spintuola in creaturam certam proxime, ac natura sua emergere determinata. Semen contra, scilicet subinrelligendo Vermes, vocatur à quibusdam Semen Cynae Ossic. sive. Santonicum. Bonet. Merc. Compti. I.I9.p.46o. Alias frequentissime strictiori in significatu sumitur de Excremento utillifimo Hominis, maris & foerninae, ad generationem & formationem fetus humani necessario t unde & γονὴ, genitura, vocatur; licet alii differentiam aliquam urgeant. Vide Genitura. Jung. Diet. n. 781. An semen maris materialiter ad foetus productionem concurrat, hodieque adhuc controvertitur. Negat Harvejus. Alii affirmant. Instituti ratio non concedit, heic enodationem hujus dubii, nec aliorum. Semen muliebre an sint Ovula, etiam expediant ulterius Anatomici. Chimict quoque & Metallurgi ad suoS laboret transtulerunt fpermatis & feminis vocabula. Ita aurum fieri dicitur ex auri semine, Semen appellando vim prohficam. Est enim indita cuique rei naturali virtus quaedam, ut se propaget, Th. Cdtym. Vol. II. p. 344. Adde Libav. T. II. Op p.I42. In opere lapidis Philosophici interdum unum, interdum duplex semen proponitur: In hoc tamen conveniunt, quod Mercurius Philosophorum dicatur Semen, aliquando tamen cum limitatione, foemininum ad differentiam Masculini, quod est Aurum in calcem purissimam redactum, Th. Cbym.Vol. IV.p.qoI. & alibi. Plura de femine quaere in Indice VI. Voluminum. Semen veneris dicitur squama aeris, Rul. & lohns. Sperma aquae fortiS, i e. faeculentia ejus. Rul. Sementis, varias habet significationes, 1. notat ipsam sationem, sive actionem serendi, & Gr. dicitur σπυρά. 2. denotat segetem, sive illud, quod e semine progerminavit, Gr. σπόρος, 3.à Gal. sumitur pro hyemis extremo anteriore, in quo satio fieri folet, Gr. σπινρητὸς, comm. 1. in 1. 1. Epid. t. 1. Semicoctus, ἡμίπεπτος, dicitur de humoribus chylofis, qui ventriculi calore & fermento alterationem acceperunt, sed perfeitiotiem debitam non adepti sunt, Gal. i. 4. de S. F. c. 15. Ita quoque de sanguine, aliiSque humoribus, etiam excrementitiis dici poterit, si nondum debitam coctionis suae perfectionem acquisiverunt. Semicongius, ἡμικόγγιον, dimidium congii, est nomen mensurae liquidorum, continens vini libras quinque, aquae libras quatuor cum dimidia, mellis libras leptem & dimidiam. Gal. de pond. & mens, e Diosc. Semicotyle, ἡμικοτύληον, est dimidium cotylae, Gal. I. io. de S.Fac, § De sanguine vespertilionum. Qualis vero sit meniurae aut ponderis determinatio, non constat; cum Acetabuli, vel cotyles quantitas variet apud autores. Vide Acetabulum. Semicupium, ἐγκάθισμα. Vide Encathisma. Insessio. Semidalis, σεμιδαλὶς, similago, Lat. est farina ex tritico communi facta, ex qua panis confectus σεμιδαλίτης, similagineus vocatur, estque paulo vilior filigineo, qui σιλιγνίτης dicitur, exque optimi & purissimi tritici farina conficitur. Gorr. e Gal. l. 1. de Al.fac. c. 1. Jung. Lind. Ex. XIII. §. 510.seqq Lang. l. 1. ep. 56. Semimares, idem, quod Castrati, Spadones, Eunuchi, Rolf. de part. genit. P. I. c. 5. Semimembranosus, cognomen est Musculi secundi Tibiam flectentis. Bardi. I. 4. Amat. c. 11. p.  58o. Semimetalla, idem, quod Mineralia. Libav. l. 2. S. A. Ch. c. 24. & I. 5. c. 11. Talta sunt Marcasitae, Stibium, Bismuthum. Tom. III. Operum p. 20. Seminatio vocatur Blasio seminis e vasis asserVantibus & ejaculantibus in uterum immissio. Med, Un, pag. Io. et 454. Seminervosus vocatur tertius Musculus, Tibiam flectens. Barthol d. i p.  581. Semiobolus, ἡμιοβόλιον. Vide Hemiobolion. Semipestis vocatur Febris Petechialis apud Ionston. Synt. Med p. vn.672. Semirhombus, ἡμιῥόμβιον, idem, quod ἡμίτονον. Vide Hemitonon. Semis, ἥμισυ. Dimidium. Hemisy. Semisextum, ἡμιέκτον. Vide Hemiecton. Semisicilicus pondus est rapiens scrupulos treS sive drachmam unam. Rhod. in disse de pond. & mens, p - 4I. Semisideratus, ἡμίπλεκτος. Vide Hemiplegia. Semispeculum, vocatur Instrumentum Chirurgicum, ad dilatandum vulnus in collo vesicae, & describitur ab Hildan. de Uthotom. c. 16. Semispinatus cognominatur Musculus Thoracem erigenS, Barthol. d. ί c. 7. p. 569. Semitertiana, ἡμιτριταῖος. Vide Hemitritæos. Semiverberatorius, vocatur Ignis, qui fundum faltem vasis ambit, & collum liberum relinquit. Jung. Chym. Exp. Chir. P. L sect. 1. c. 3. p. 51. Semiuncia, ἡμιούγγιον, Semuncia, i. e. Uncia dimidia, sive drachmae quatuor. Vulgo dicitur Uncia semis. Legitur apud Gal. I. 2. de C. M. P. G. c. Io.sin, Jung. Rhodii Lexic. Scrib. p. 44o. Semotim veteres vocarunt Achores vel Tineam. Valesc. de Tarant. Phil. Ph. l. 1. c. 2. Semuncia, idem, quod Semiuncia, de quo p. as Legitur in Rhodii Differt, de pond. & mens. p.  4I. Sena, vel Senna, purgans inter vegetabilia etiam in vulgus notissimum, & frequentissimum : cujus integram historiam prolixe tradidit Rolfink. Tr. de Purgant, sect. XIII. art. 5. Jung. Freytag. Aur. Med. l. 2. c. I8. Schroder. i. 4. cl. 3. n. 436. Fr. Hofm. in Cl. ad h. l. Accusaturlue flatulentia à Lind. Ex. IV. §. I3. Sendanegum, Sendanegi, i. e. Haematites. Rul. & lohns. Senectus, γῆρας, Senex, γέρων. Vide Geras. De Senecta serpentum lege judicium Gal. i. de Theciac. ad Pison. c. 13. Senilis, γεροντικὸς, dicitur de omni eo, quod ad senes pertinet; v. g. Morbus seniliS, aetas senilis &c. In specie vifum senilem vocavit Blasius morbum oculorum, quando aliquis admota Objecta non recte videt, remota vero bene, Medic. Uxiv. p. apoa. Senio maximus, dicitur autor vitae longae. Dorn. in Dict. Parac. Sensibilis, ἀισθητὸς, dicitur de omni re, quae in sensus incurrit. Gal. i. 3. de dign. puls. c. I. Dicitur & Sensilis. Plura e Physicis petenda. Sensificus, ἀισθητικὸς, dicitur de nervis sensuum externorum, qui spiritum animalem, ceu efficientem caussam instrumentalem, organis senloriiS fdvehunt, Gal. I. 7. de Hipp, esu Pl. dec. c. 5. Sensio, αἴσθησις, proprie dicitur de actu syntiendi, qui consistit in perceptione rei sensibilis, ’sensorium alterantis & afficientis. Ab interpretibus tpaleni Latinis Sensio quoque ponitur pro cognitione, Gr. γνῶσις dicta, c. I. Prog- t. 3. Legitur & Sensatio in Autoribus. Sensitorium, idem, quod Sensorium s. organon sensuum externorum. Aliquoties legitur in plurali apud Petr. Guissonium in Differt. Epistol. de libello Anonymo circa abbreviatum verae Medicinae genus sive de Tribus principiis Chymicis. Cujus vero autoritate nitatur, de eo non constat, cum in aliis LexiciS reperire non licuerit. Sensorium, ἀισθητήριοναἰσθητήριον, vocatur sensus alicujus Instrumentum. Gal. /. de odor, instr. c. 5. J. Alex. not. in Gal. l. 7. de Hipp. & Pl. decr. c. 7. Dicitur & sensitorium. Idem not. in Gal. l, 7. de V. P. c. 8. πρῶτον άισθητὴριον vocatur commune sensorium, quod sensibilium omnium ictus, à nervis cujusque organi delatos, accipit, adeoque omnis s.enfionis perceptionem efficit, hocque rectius fortassis dicitur de corporibus cerebri striatis ; docente Villis, de Anat. Cerebr. c. I3. & ex hoc Bonet. Anat. Pract. l. I.s. I 5. Obs I. 5.282. quam de Glandula pineali cum Cartesio hujusque asseclis. Sensus, ἀίσθησις, quid sit, & quot, cum externi, tum interni, ex Physicis constare potest, ac debet. In Medicina enim considerantur, quatenus sec. vel praeter nat. sese habent. Lectu dignissima sunt. quae de sensibus externis & internis scripta reliquit WilliS de Anim. Erutor. P. 1. Sententia, γνώμη. Vide Gnome. Separatio, διάκρισις, διαχώρησις, idem, quod Secretio, Segregatio, de quibus p. a. De excrementorum ab humoribus utilibus separatione laesa lege Gal. i. 3. desympt. canff in sin. Separativa virtus interna consistit in caloris vitalis aequali continuatione r ex fermentatione sanguinis moderata, & aequali. Haec enim si vel nimia fuerit, vel insufficiens, non dimittit inutiles ab utilibus portionibus, sed crudus manet sanguis. Separatio artificialis potissimum duplex est t Pharmaceutica , quo & Chymicam referre libet, & Chirurgica. Rul. & Iohnl. certas separationis species ita descripserunt  : Separatio per abfcessum est, cum partes naturarum diversarum ecommistione abscedunt à se mutuo, & ad regiones distinctas feruntur, absistentes mutuo. Estque duplex. Discessus & Dilutio. Separatio per abllractionem est, cum aliquo instrumento partes divisae à se mutuo disclusae, altera ab altera distrahuntur. Et fit hoc quoque dupliciter; Ablatione & Subductione; sive sint res liquidae, sive siccae. Separatio per dilutionem ad latus perficitur, per lintrem humili margine, oblongum, & altera parte in acutum tendentem, qui manibus versari, & hinc indi agitari possit, alteraque parte latiori impelli. Separatio per dilutionem est, cum terrea copiose diluta, ita separantur, ut, gravibus subsidentibus, levia emineant, medium occupent media. Et quoniam ejusmodi lutio, in lutosis terreisque, vel ad hanc consistendam redactis, per pulverllationetri, calcinationem, & alia locum habet, potissimum veteribus γεοπιλνσία recte est dicta. Ministrat autem ei abstractio, depletio, nonnunquam & filtratio, & similes functiones. Soluta enim turbataque & ad sua spatia delata, mox sunt deplenda, iransfundendaque per filirum setaceum ; alioquin confunduntur denuo. Haec Rul. & Iohns. Legatur & de diversis separationis artificiosae speciebus Lib. T. II. Oper.p. azy.seqq. Separatio Chirurgica, ( quo & sano sensu Anatomicam referre possumus) peificitur partim manu, partim instrumentis. Hinc separatio quoque inter officia refertur Chirurgicae partis. Vide Institut. & Dogm. nostra. P. VII. C. t. Separatorium, est vas transmittens, quodammodo uniforme, oblongum, Orificio ad capacitatem auricularis digiti aperto, cui materia infunditur, & fundo in modum acus acuto materiam rursus emittendi gratia, praeditum, cum annexis ansis duabus, liquoribus invicem separandis accommodatum Rul. Iohns. Dicitur etiam Vitrum Hypoclepticurn, si fides habenda Blancard. in Lex. Separatorium quoque vocatur instrumentum quoddam Chirurgicum pro pericranio separando apud Blas. Med. Un. pag. 73. Sepedon, σηπεδὼν. Vide Putredo. SepedonodeS, σηπεδονώδης, putredino(uS, qui ad putredinem est dispositus, Gal. i. 8. Μ. Μ. c. y. σηπεδονώδες έλκος, ulcus putridum, legitur ad Forest. Chtr Obs. l. y.obs. 3. Sephiros, dicitur apostema durum & exiccatum. Gr. idem quod σκλήρωσηςσκλήρωσις, σκλήρωμα, scirrhus nothus. Forest. i. 4. Chtr. Obs. a. Schol. Purae, de ttlc. & apostem. &c. c. 49. Dcrn Rul. & Iohns. Sepia, σηπία, dicitur animal molle, exsangue, marinum, cujus prolixam historiam, cum usu in cibis & Medicina, ut & nocumento, vide in Aldrov.l.I. de Moll. c.4.Schrod.i.5.c/.3.n.88. Fr.Hofrn. in clav. ad h. l. in specie de nocumento, quod volvulum excitet atramentum sepiae, testatur Aretaeus, 12. actu. c.fi. quem locum integrum Exercitatione exposuit egregie Lind. Ex.VSel. M. Sepium, σήπιον, dicitur Os Sepiae, pars firma, sub dorso corporis, d. l. § .42. σηπίδιον, diminutivum elt; significans sepiolam, §. 84. 0s illud sepiae interno usu est insigniter praecipitans, ita ut etiam superet Oculos Cancri. Hinc à nonnullis Praecipitantis Magni nomine exornatum, quamvis externe Martialia & alia Mineralia illud vincant. Seplasiarius, idem, quod Materialista, apud quem materia medica prostat; à foro Capuae, Seplosio dicto, in quo unguentarii vendebant. Pertinent ad Pharmacopolas, quibus materiam vendunt. Referuntur etiam ad Myropolas. Vide Dieter. Iatr.p. 934. Lan- glus in numerum Medicastrorum referre non dubitat l. 3. ep. 6. Seps, σὴψ, duplici gaudet significatu t Iulta dicitur serpentis fpecies, quae rnorfu putredinem infert t de quo serpente lege Aldrov. l. I. Histor.serp. & Drac. c. 6. 2. idem est, quod σηπεδὼν, putrefactio. Erot, On. p.sris. Sepsis, σῆψις. Vide Putrefactio. Septamen, id est, Serapinum. Iohns. Lex.l.I. Verum in RulandO legitur Septime ». Septana, ἑπταῖος, epitheton febris, septem diebus periodum absolvens. Verum dubito, an detur. Meminit Parac. tr. de Venaesectione §. de Febribus. Septem, ἑπτὰ, numerale hoc vocabulum & Criticum exponitur à Diet. n. 336. Numerus quoque Spagyricis emphaticus. In igne sunt septem Planetae. In aqua septem metalla. In terra septem herbae. In Aëre septem Tereniabin, & in Animalibus sunt septem principalia membra. Iohns. l. 2. Lex. Parac. Septem calamitatum publicarum genera recensentur à Forest. Lib.6. Obs 9. Schol. e Card. i. 8. de rer. var. c. 45. Terrae motus, Inundatio, Ventus, Animalia noxa. Pestis, Bellum, Fames ; quibus alii octavum, Incendium, addunt. Septenarius, ἑπτὰς, ἑβδομαῖος. Numerus hic à plerisque Veteribus & Recentioribus habitus fuit pro Critico & Climacterico; imo & Mystico, ita, ut non dubitaverint, ei vires quoque attribuere In Macrocosmo & MlerocOstno. Verum magis ex praeconcepta vana persuasione, veluti per traducem multiplicata, quam ex rei veritate. Unde noti dubitavit Rhodius appellare nugas, cum Gal. l, 3. de dieb. decr. c. 11. Vid. Rhod. in not. adScrib. n. 152. Adde Dieter. n. 230. Keuchen. ad Samon, p. ttt. Septennium, ἑπταετία, periodus, vel aetas septem annorum. De septennio secundo vide J.Alex.i.28. Sal. c. 1. z.seqq. Septentrio, Septentrionalis, ἄρκτος, ἀρκτικὸς, ἀρκτῶος, dicitur illa plaga coeli, quae est sub signo Utile majoris, & Polo Arctico dicta, frigidioris, imo frigidissimae naturae. Tropvce Septentrio, vel Septentrionalis ventus M.crocolmi dicitur esse in spina dorsi, à Parac. tr. de Colica. Septentrio quoque vocatur Aqua fortis, Rul. & Iohns. Gabaliitae Septentrionem semper in malam partem capiunt, quia Sol ibi non transit, & medio noctis similis est, &c. Th. Chym. Vol. VI. p. 8I. Septicos, σηπτικὸς, putrefaciens : Dicitur de Medicamentis, quae tum eliquare, tum colliquare, ac potissimum carnem tenellam consumere valent : quo pertinent & Cathaeretica, sive Corrosiva. Vide Corrosio. Gal. i. 7. de S. Fac. §. Cedrus. Sunt valde calida, & salinis lixiviosis partibus tenuioribus facillimae actuactionis praedita, Septimana, ἑβδομὰς. Vide Hebdomada. Septimestris, ἑπτάμηνος, dicitur de foetu hustano, qui excluditur septimo mense, & habetur pro vitali & legitimo; de quo Hippocr, integrum scripsit libellum, hoc ttt. Jungatur Gal. comm. ad hunc libellum in Graeco codice desideratus. Videatur & C. RejeS C. Elys. q. 90. Enimvero, licet non negare velim, septimeltrem posse esse vitalem foetum & partum ; verum an fit perfecte vitalis, aut an mulieres certo sciant esse septimestrem foetum, de eo adhuc dubitatur. Hinc P, Amman. in Irenic.p. 72.sepumestrem partum dari negavit scil. vitalem. Septuagenarius, ἑβδομηκοντούτης, dicitur annos 7o. natus. De bis testatur Gal. quod aliquando ferant sanguinis miflionem. i. de Cum. rat, per. S. M. c. st .sin. Septum transversum. Vide Diaphragma. Septum pellucidum quoque vocatur Fornacis in cerebro dicti pars inferior. Lyser. Cult. Anat. l.q.c. 6. p. 88. Septum Cordis dicitur paries sinistri ventriculi à dextro secernens. D. D. Hofm. Differt. An. in Micr. Horn. Quid septum penis vocetur membranaceum, videatur apud Barthol. An. l. r. c. 24. G. Bidloo Anatem. Tab. XLVIII.fig. 3. seqq. Sequestratio, idem, quod Separatio, Segregatio, διάκρισις, Membra sequestrationis vocat Parac. organa colatoria. Serangodes, σηραγγώδης, antrosus, cavernosus, rimosus, idem fere quod συριγγώδης, fistulosus t Legtliur apud Hipp. I. de Carn. IV, 4. IX. 3. XVI. 3. l. de sorde VI. r. l. devuln. cap. II. 3. Vide Foës. p. Sfii.seq. qui apud Galenum pro συριγγὼδης legi σωρυγγὼδης vult. Seraphin, est ineffabilis virtus, & immensa potentia coeli, & praesertim Angelicus chorus, & schola coelestiS. Dorn. Rul. & Iohns. Serapinus, i.e. gummi Arabicum. Rul. & Iohns. Serapium, idem, quod Sirupus. De quo paulo inf. Serbet, vide Scherbet. Serenitas, Serenus, ἐυδία, ἔυδιος. Vide Eudia. Serex, id est, lac acetosum. Rul. & Iohns. Sergeticum, σεργητικὸν, epitheton unguenti irini, apud Gal. l. 7. de C. M. P. G. c. I6. Sericiacum, i. e. Arsenicum. Rul. & Iohns. Sericum, σηρικὸν, aequivocum est I. apud Gal. significat fructum aliquem, edulem quidem, nihil tamen vel ad sanitatis conservationem, vel ad morborum profligationem conferentem, i. 2. de Al.fac.c. 32. Deinde notat lanam illam, quam gignunt, & in globulum ovalem conglomerant, sese una obvelantes vermeS, Bombyces dicti. De quo serico vide supra Bombyx. Sericum crudum omittendum esse in Chym. Med. Phys. Vide Morley Coli. Ch. Leid, c. 221. Adde Helm. defebr. e. 8. n. 13. Denique Sericon idem est, ac Minium. Rul. & Iohns. Serica quoque dicuntur Gal. Zizipha, sive Jujubes. Vide Zizipha- Serica Cauterica quae dicantur Paraeo, vide apud eund. i. 2 5. c. 3 2. p. 128. Serides, σερίδες, vocantur olera esculenta, apud Gal. I. de atten. diaen c. 3. Alias σέρις est Cichorii vel Et.; di viae genus, apud Diofc. Sermo, λόγος, λαλία, Vide Lalia, Locutio, Logos &c. Aliqua tstnen differentia legitur inter Vocem, Loquelam, & Sermonem; dum vox ad loquulam, loquela vero ad sermonem pertinet. Sermo vero non est omne, quod proprie in sensum auditus cadit; neque id solum, quod ore emittitur: sed solam hominum vocem, qua inter se colloquuntur, veteres appellabant, Gal. comm. I. de humor , t.24. et c.3.Epid.t.73. ubi Graece ἀυδὴ vocatur. Imprimis vero in Medicina considerari debet non solum Sermo Medicorum ad aegros, de quo Gal. c.4. in l.u, Epid. t. 9. ne sit fatuus aut molestus, sed gravis, utilis aegroque acceptus, sed etiam Sermo aegrorum, siquidem & hinc praesentium, notitiae, & consequentium divinationi potest adjumento esse, c,3. in l.I, Epid.t.I. Junge Rols. Ο. et M. M, Sp. I. 3.s 2. c. 14. Serosus, ὀῤῥώδης, ὑδατώδης, idem fere, quod Aqueus, vel aquosus, dicitur partim de ipfo aqueo sanguinis vehiculo, Gal. l, 4 de V. P. c. e. & alibi: partim de constitutione corporis & temperamento inde dependente, quod pro varietate calotiS aut frigoriS concurrentis ad Melancholicum vel Phlegmaticum pertinet, imo & ad Cholericum : partim etiam de superfluo & crementicO humore Cachexiam serosam constituente, unde & Carol. Piso elegantem librum conscripsit de Morbis a serosa colluvie obortis, Serpens, ὄφις. Vide Ophis. Serpheta, elt medicina lapidem liquefaciens.’ Dorn. Rul. & Iohns. Meminit ejus Parac. l, 2.. de Tartar. tr. 3. c. 5. et in sragm. ad h. 1. Serpigo, ἕρπης. Vide Herpes. Impetigo. Nam utrique affectui tribuitur hoc vocabulum Impetigo. Vide Wakh. Sylv.M.p.1368. & Valesc. de Tarant. Phil.Chirurg. c.Io. Serra, πρίων, aequivocum est. Proprie notat instrumentum, & quidem in Medicina, Chirurgicum, quo membra amputantur: Haberurque duplex : Magna, qua artus gangraenosi aut sphaeelosi; & Parva, qua digiti manuum & pedum resecari debent. Vide Hild. de Gangr. & Sphacel. c.I9. et Cissi milit, claff. 19. ut & alioS Chirurgiae scriptores, Aquap. Paraeum, Sculieturn, &C. Ob similitudinem vero rostri, quod capiti adnatum cum serra, Piscis quoque quidam Cetaceus, Serra vocatur, Gr. rseiaus, perperam πρῆστις, cujus historiam vide in Aldiov. de Cet. l. sic. 5. Chiocc. Mus. Catc.sect. I.p. 82. seq. Serrulam versatilem Sculteti videre licet descriptam in ejusdem Armam. Chir. Part, I. Tab. V.sig. I. Serratus, πριωνώδης, cognomen est diversorum Musculorum, quotum alii Serrati majores, alii minores, alii postici appellantur, apud Barth, l. 4. An. c. 3. et4. p. 563. 565. Serrata ossium commissura quid fit, vel ossium CornpageS, docet Vesial l.t. de II C.F.c.4. Vide HerpesPrionodes. Servitus, δουλεία, dicitur de suiletionibus & usibus partium ministrarum, estque duplex t Praeparatoria & Latoria. Illa voc*tur Utilitas. Haec retinet nomen. Declaratur exemplis; v. g. CoI di ministrat servitute praepa. ratoriaPulmo, Latoria, Aiteriae, Venae. Testiculispultt nistrant praeparatorie Vaia spermatica praeparantia:Latorie Penis & Vasa deferentia. Avic. i. I.sen.r. doct.5. c.I. Serum, ὀῤῥὸς, vide Orrhos. De seri statu praeternaturali plura quaere in Indice Boneti, Anat. Pract. Servus, δοῦλος, quid fignificet in statu Oeconomico, & pueri quoque e dictionariis norunt. Quod vero olim Medici servis atlriumerati fuerint, ex i. 1. §. 5. C..de com.serv.manumiff es l. 3. in pr. C.Com. delegat, illud non de Medicis veris ἀρχιπκπνικόις, sed de horum saltem ministris, Pharmacopolis, Chirurgis, intelligendum esse, egregia oratione jam olim demonstravit, & partes Medicorum cordate defendit quondam JCtorum decus, Georg. Richterus, in Orat. Panegyrica. Servorum valetudinem etiam esse Observandam, sed horis saltem subcisivis, docet J.Alex.i.33.Siis.cM9. Per similitudinem quomodo vEger vocetur Morbi Servus, Ostendit Lind. Ex. XIII. §. 549.seg. Chymici cum Hermete Mercurium vocant servumfugitivum.WuLLibàv.dc alii.Vide Fugitivus. Ses, σὴς. Vide Tinea. Sesamion, σησάμιον, vocatur placenta ex sesamo, melle, atque oleo parata. Vocatur & σησαμοῦς, σήσαμον. Foës. p. 563. σησωμὰεντα etiam dicuntur, quae ex fefitmo sunt parata. Hipp. l. de affect. XLIV, 29. Sesamoidea, σησαμοειδέα, dicuntur Ossicula à sesami leguminis minuti specie, cui forma & magnitudine respondent, & natura multis manuum & pedum articulis veluti auctarium apposuit securitatis gratia, Gal. I. 2. de V. P. c. 11. Jung. Barthol. Ftbell. a. Aitatom, c. 2 2. et ult. Sescuncia, idem, quod sesquiuncia, ἡμιόλιον, h. e. drachmae duodecim. Gal. l. t. de C. M. S. L. c. 8, Vide Hemiolion. Sescuncia aliquoiieS legitur in Scrib, n. 50. 60. esc. Vide in Rhodii Lex. Scrib. Seseros, σεσηρὸς, h. e. labris valde distans, quod edam divaricatum vocatur. Occurrit apud Hipp. 3. de syact. t. 43. μειδιήματα σισηρότα dtcuniur ristts effusi, & labris diductis facti, l. de Glans IX. II. Adde Foës. dd. cons. Gal. exeg. Sesis, σῆσις, à verbo σήθω, cribro cerno, significat cribrationern, & saepius legitur apud P. AEginet. nomen & verbum. Sesquialtera, dicitur ab Helrnontio febris spuria, qualis est Hemitritaeos, erratica &c. & eam deducit ex scoriae & lotii deficiente secretione & excretione  : des.ebr. c. 11. n. 14. Sesquialterum idem, quod Hemiolium, de quo supra. Sesquicyathus, est haerninae quadrans, vel sextans cum uncia dimidia , Gal. l. 9. c. 6. adsim, Celsus etiam meminit i. 5. c. 19. & Rhodius in dissert. de Pond. & Mens , aequivalere acetabulo statuit. Sesquihemina, i, e. Hemina, κοτύλη, una cum dimidia, Gal. d. l. Sesquilibra;i, e. libra una & dimidia, Scrib. n.222; Sesquiobolus, i e. obolus unus cum dimidio, i. e. grana quindecim. Gal. l. 3. de C. M. S. L-c. s. Sesquipedalia, βόεια, dicuntur verba anipullosa, quae grande quid sonare videntur,ioum audIS, ceu inflata vento jactantiae, caeterum inania rei & rationis. Lind. Exerc. XIII. §. 69. Haec dedecent Medicum Hippocrate & AEsculapio dignum. Sesquiplum, idem, quod sesquipondus, ἡμιόλιον, & refertur ad praecedentem determinationem, i. e. integrum cum dimidio pondus. Gal. l. I, de Ansid. c. g.fin. & alibi. Sesquisextarium, i. e. sextarius unus cum dimidio. Gal. i. 3. de C. M. S. L. c. I. Sesquiuncia, vide Sescuncia. Sessilis, epitheton Verrucae, quae alias μυρμηκία, formica, vocatur. Vide Formica. Sestron, σῆστρον, idem, quod κοσκῖνος, Cribrum, à σήθω, cribro. Vide Coscinos, Cribrum. Lac. σεσησμένον, cribratum, legitur apud Lind, Ex. XVI. §. ro8. Seta, τρίχος, proprie pilum suillum significat. Dicitur tamen & de lanis, unde pannussuaceus sessis®-’ Vocatur. Gal. l. 3. de C. Μ. S. L. n. 4. circasin. Setaceum vocatur operatio Chirurgica, estque species fonticuli, vel cauterii, qttod parari solet utplu. limum in occipitio, tribus instrumentis, forcipe, acu, & seta, vel setone, cujus parandi modum vide apud Aquapend, de oper. Chirurg, capo hoc ut, Hildan. Cent. I. obs 40. Paraeum l. 9. c. 24. quisctonevn vocat, quemadmodum & HelnIont. tr. Cauterium, n. 22. Laur. Bullin. in Masculino fetaceos poiuit, describens per fonticulos duplicis emissarii per majus & minus spatium sub cute crassiori filo serico aut simili tenui funiculo, in Opusc. Medic. tr. desang. miffp. m - I87. Setanios, σητανιὸς, rectius quam σιτάνιος. Hornus, hornotinus .. epitheton tritici apud Hippocr. Vide Hornus. Sevatio, idem, quod Steatoma, secunduln Ingrass. Com. ad Avicenn. de Tum. p. n, p.  84. Seulo, id est, plumbum. Rul. in Lex. Sevum, idem, quod Sebum : de quo superius: Gr. στέαρ. Sexcupes, pediculus. Santes Ardoinus de venenis l. 8. c. 22. Sextans, ἕκτον τῆς λίτρας, sexta pars librae ; pendet unciaS duas. Gal. I. 4. de C, M. P. G. c. 14. vel drachInaS sedecim, l. 8. de C. M. S, L. c. 1. Sextarius, ξεστὴς, dicitur mensura liquidis & aridis commurus : de qua tamen Gal. notat, apud Athenienses olim non fuisse, postea vero etiam à Graecis receptam; fed aliter, quam Romanos, sumsisse. Apud Romanos sextarius unus libram unam, semissem, & sextantem, ut simul juncta constituant uncias viginti, pendere dicitur. Athenienses vero minorem paulo constituerunt mensuram, per sextarium, videl. libram cum seruisse, h, e. uncias octodecim. Gal. i.I. de C.M.PXi.c.r. Jung. J. Alex, ad h. l Adhuc minor legitur ξίτης, sextarius , qui pendet unoiaSsres, l. 6. de C. M. P. G. c. I 6. Rhodius in noti ad Scxibon. distinxit In rnensuralem & ponderalem : ilium continere duaS heminas : hunc vero tredecirn uncias docens, adcomp. 127, 130. Idem Autor in Diff de Ponder. & Mens, sextarium aridorum esse libram unam & dimidiam liquidorum t duarum Heminarum, Ponderalem Arabicum Drachmam, sentis, Italicum olei uncias 18. vini & aquae uncias 20 mellis 27. Linden. Sextarium pendere vini uncias sedecim, totidemque scrupulos; Mellis uncias viginti quinque, s.cripsit. Lix. Χ. §.r56. Sexunx, i. e. pondus sex unciarum, h. e. ltbra dimidia , SemissiS, Gal. 1. i - de C. M. P. L c. 8. Sexus, γένος, φύσις, vocatur differentia viri & foeminae : de qua Gal. l. 9. de Hipp. & Pl. Decr. c. 3. et alibi. Discrimen hoc animalibus saltem perfectioribus competere, accuratiores Philosophi & Melici statuunt. Alii tamen etiam vegetabilibus quoque attribuere non dubitant; inter quos Schroder. i. 1. c. 35. & quidem realiter. Rejicitur haec opinio in Theatr. Chym. Vol. I. p. 349. Sextis discrimen quomodo faciat morbosam dispositionem, monstrat Rolfink. Ο. et Μ. M. Sp. I. a.s. 3; c. 36. Sexum non posse mutari naturaliter, prolixe docuit C. Rejes Camp. El. q. 57. Siagon, σιαγὼν, idem, quod γένοςγένυς, γνάθος, maxilla , ita dicta, ὅτι σείεται περιαγομένη, quod circumacta moveatur. Gorr. Linden. i. 2. Pltysiol. Med. c. 13. §. 4. 5. Arist. I. 3. II. A. c. 7. Siagonagra, σιαγονάγρα, dicitur arthritidis particularis species maxillae articulum infestans. Paraeus Chirurg. l. ty.c. I. Sialochoos, σιαλοχόος, vel σιαλοχέων, idem, quod σιαλίζων, vocatur Hippocr, qui multam salivam ore effundit, I. 2. Epid.s. II. 90. lib. 3. de morb. X. 13. I. 2. de diaet. XVII, 4. 6. Galen. c. I, in l. 1. Prorrhet. t. 3. Jung. Foës. pag. poy. Lat. Sal.tvator dici solet. Vide Salivatio. Sialochos, σιάλοχος, ex interpretatione Erotiani Hippocrati talis est, apud quem abundat salicea acris οι σίαλον πικρόν ἀθροίζονπς, disserunt ergo hi à σιαλοχεῖις, quod illi ex acrimonia σιαλῥχων frequenter exspuunt, Sialos, σίαλος, σίαλον. Vide Saliva. Sibar, id est, Argentum vivum : item Stella ertttul Dorn. Rul. & Iohns. Sibare Avicennae dicitur species Phrenitidis, quae ferina dicitur. Forest. l. Io. obs. t. Schol. Vel Inflammatio Erysipelacea , aut potius Gangraenosa cerebri & meningum. P. M. de Calderia Tom. III. Oper. p. 20. syiscse Sibedata, id est, Hirttndinaxia. Paracels. I. 2. de Tart. tr. 2, c. 2. Dorn. Rul. & Iohns. item lapis, quo colores teruntur. Rul. & Iohns. Sibetina, epitheton Colicae, quae &Zibethina dicitur. Parac. Paragran. Tract. 1. et 2. Sibilus, συρισμὸς, συρίζειν, λεπτὸν, est sonus acutior, tenuior; qualis in Asthmaticis observatur in inspiratione, quia humores craffi obsederunt fistulae laryngis osculum, ita ut aer hanc viam angustatam transire non possit, sed lateribus allisus sonum acutum edat. DOlaeus Encyclopaed. l. 2. C. 2. §. io. p. 258. Vide Syrizo. Hyposyrizo. Tropice etiam Uvulam vocari Sibilum scribit VesiIl. I. 6. de H. C. F. 26. Sibilus etiam accipitur pro sono praeternaturali in auribus percepto à flatu quodam, vel halitu in anfractibus organi auditorii agitato. Vide Sonus. Tinnitus. Siccans, ξηραντικὸς, ξηραίνων, epitheton medicamentorum, quae temperamenta corporum ad sicciorem statum permutant, Gal. I. I. de C. M. P. G. cap. 6, Talis effectiva siccitas à terrestreitate particularum dependet, cui humidae particulae involvuntur & excipiuntur, cui & leves satinae particulae intermixtae sunt. Dividuntur in mediocriter & valde siccanda, i. 3. d. ut. c. 6. Vide etiam Schroder. Senn. Morell, & alios, qui de materia Medica scripserunt. Sicchasia, σικχασία, vocatur molestum fastidium & ἀνορεξία mulieribus gravidis familiaris t Adjectiv. σικχὸς in aliis Lexicis occurrit & exponitur à Suida per ἀιόρεκτος καὶ άσθενὴς, i. e. inappetens & infirmus. Substantivum veto legitur in MoschiotI. I. de morb. mul. c. 28. Siccitas, Siccus, ξηρότης, ξηρὸς, de qualitate dicitur elementari, inter primas vulgo relata, humidae opposita, communi igni & terrae, & in se notiori, quam ut descriptione aliqua indigeat, aut ulterius explicari possit. Optima descriptio videtur, quae per absentiam humilitatis exprimitur. In foro Medico variis tribuitur rebus, secundum, non nat. & praeternaturalibus, VemreS sicci opponuntur humidtS, 2. aplu 53. quo pertinet sicca mulier, l. 4. Epid. XIII. 9. Temperamentum etiam siccum aliquoties legitur apud Gal. passim. Anni temporum siccitates Gtaec. dicuntur νέυχμοὶ, 3. aph. 16. Siccus hydrops, 4. aph. 11. i. e. Tympanites. Ophthalmiae siccae, 3. aph. 11. Sicca & valida frictio dicitur, quae corpori foris adhibetur, nullo humido, aqua, vel oleo, foris circumfuso, Gal. l. z. de S. Fac. e. 25. Gr. dicitur ξηραλεἰφειν. Sicelica, Sicula, σικελικὴ, epitheton medicamenti contra colicos dolores, apud Gal. l. $. de C. M. $. L.c - 5 .sere circa sin. Sicilicus, Siclium, σίκλιον, ponderis nomen, veterinariiS usitatum, pendens utrciam dimidiam, sive drachmas quatucr; uti patet ex Gal. depond. esu mensttr. Confirmante C. Hofmann. in notis M. S. nondum editis. At Rhod. ad Scrib. Sicilicum dicit, esse unciae quartam partem, in qua sunt scrupuli fex, & pendet drachmas duas, n. 7I.p. 133. Sicya, σικύα. Vule Cucurbita. Sicyedon, σικυηδὸν, est species fracturae, quae & καυληδὸν & ῥαφανηδὸν, dicitur, quando os totum per transversum frangitur. Gorr. Sicyone; σικυώνη, quatuor habet significationeS; juxta Gal, in Ex. dict. Hipp. Colocynthidis, Cucurbitae pyro similis, Cucurbitae Chirurgicae, & Cucurbitae fundo carentis, ac metae formam piae se ferentis. Foës. Oec. st 565. Sicyonion, σικυώνιον, nomen Unguenti, vel Olei compositi, cujus basis est Cucumisfylvestris, apud AEigim I. 7. C. 20. Sideratio; vel Syderatio, aequivocurn est. Vel enim idem significat, quod Apoplexia, aut fubita Paralysis, quam significationem approbat Lang. l. 1. ep. 25. et l. 2. ep. 53. Rhod ad Scribon. num. Io t. p, i 68. Vel notat mortificationem alicujus membri, quae alias Sphacelus vocatur σφάκελος, de quo vocab. inferius, quam retinuit Castcll. Vide Mortificatio. Sphacelus. Sideros, σίδερος. Vide Ferrum. Sidia, id est, Lima. Rul. & lohns. Lex. Sidioides, σιδιοειδὴς, dicitur color malicorium, hoc est, corticem mati Punici, Gr. σίδιον, dictam, repraesentans , σιδη enim malum punicum significat. Legitur aliquoties apud Hippocr. I. de judic. dieb. VII. 2. l. de int. aff. XXXI. 3. XXXIV. 7. XXXIIX. 4. XLVIIl. 6. lib. 3. de morb. XII. 3. Jung. Foës. d. I. Keuchen. ad Samon , p. 271. Sidus, Sydus, idem, quod stella, ἄστρον, σείριον. Sidera vocantur à siderando, quod est incendere. Ve- terum suit dogma, sidera esse omnia igneae naturae. Linden. Ex. XI. §. IyI.seqq. I88. hoc dogma hodieque revocavit Gassendica, & Cartesiana Philosophia. Recentiores tamen adhuc Philosophi Eclectici, inter quos celeberrimus est Dn. Sturmius, distinguunt inter sidera vel stellas fixas & errantes I. planetas, de illis concedentes, quod sint igneae naturae, utpoie propriam lucem obtinentes; de bis vero non item, excepto Sole reliquis planetis lucem impertiente. Sidereum corpus Paracelso dicitur spirituale, Magicum, Cabalicum, cui peculiares attribuit virtutes in herbis, & aliiS naturalibus, tr. Labyrinth. Medic. c. Io. 1. de Peflel.u. tr. I. et 3. et Philos fagac- l. I. Sief, id est Collyrium, medicamentum Ophthalrnicum siccum. Vide Collyrium. Siegones, σιηγόνες, idem, quod σιαγόνες, Maxillæ. Vide Siagon. Sielismos, σιελισμὸς, vel σιαλισμὸς. Vide Salivatio, à verbo σιαλίζω, multam salivam effundo. Unde σιαλιζοιπς iidem, qui στιαλοχὸοι, de quo paulo superius. Legitur vero apud Hippocr. I. Prorrh. secti 3-ι «-2I. Sifantis, id est, terra argeminasimphus. Rul. & lohns. Sige, σιγὴ, silentium, taciturnitatem significat: Pessimum signum in phreniticis & deliris. Hippocr, ii Prorrhet. cap. 2. t. 19. Coac. t. 65. Vide Aphonia. Silentium alias egregie distinxit LibaV. in Silentium Prudentiae ts Tolerantiae, Tom. III. Oper. p. 154. Non minus recte & Silentium Croilii sacrum vocavit Diabolicum & execrahile, Tom. IV. p. 69. Et O utinam hodieque persuadere sibi paterentur Christiani plebeji, ( quamvis etiam non sint pauci, qui prudetitiores videri volunt) qui existimant, nihil magici, nihil praestigiarum prae se ferre, dum talia remedia commendantur cum silentio, vel colligenda, vel applicanda. Revera tale silentium execrabile est, non factum; verba simt laud. Auroris Verissima. Sigia, i. e. Storax liquida, vel hygra, Rul. & lohnl. Gal. de ocul. c. 3. Sigillatio, cicatricis indictio. Fallop. de re cor. c. 2. Sigillum, σφραγὶς, ita fuit dicta Terra Lemnia sigillata  ; cujus modum praeparandi &sigillandi signo Dianae descripsit Gal. i. 9. de S. Fac. quemadmodum & hodieque Terra Turcica, Melitensis, S. Pauli, Silesiiaca, Hersbruccensis aut Veldenfis Norica, certis sigillis notari solent; de quibus vide Schroder. i. 3.c. 2. Fr. Hosm. Clav. ad h. l. Calp. Hostn, Paral. Offtc. c. 44. 45. Ita & Trochisci sigillis & asteriscis signari solent, praesertim viperini, in officinis Venetis. Sigillum Hermeticum dicitur, quo vitrum fusum, & igne fusorio liquatum occluditur; quamvis nonnulli massam aliquam ex succino albo, vitro Veneto, Borrace, aequalibus portionibus, ad hanc obturationem usiIrpent. Rul. Olim vasa cera & annulo signabantur à Medicis, Rhod. ad Scrib. n. a69.p. 331. Sigillis vero magicam virtutem adscribere cum Paracelsicis, de quo etiam in Th. (Tiym, Vol.VI.pojpi. superstitiosum est. Vide Character. Sigmoides, σιγμοειδὴς, h, e. literam Graecam C referens, non Σ. Vide C. Hofm. Comtn. ad Gal. de V. Ρ. n. 385. Tribuitur variis corporis partibus. Ita dicitur Processos scapularum, qui & Ancyroides, & Coracoidei vocatur Batthi iibell. 4. An. c. 19. Deinde SinuS, seu cavitas semicircularis in cubito inter duaS cubiti apophyses comprehensa, in quam brachii extremum trocheae simile inseritur, d. l. c. zo. Porro tres Valvulae cordis ad ostium arteriae pulmonalis in dextro ventriculo foras spectantes sigmoideae vocantur, Gal. /. 6. de V. P. c. I4. qui tunicas saltem appellavit, Barthol. i. 2. c. 7. Cartilagines quoque asperae arte- riae cum non sint integre circulares, sed parte posteriori membranoias, & ita cartilaginea sua substantia antiquum C referant, σιγμοειδεῖς vocantur, d. lac. cap. Io. Signatio, Signatura, ἐπισφραγισμὸς, alia est necessitatis, quando vasa obsignantur ; aut ipsa medicamenta, ad evitandam vel exhalationem virium vel suspicionem fraudis. Ita & Acidularum Egranarum vafa fictil.a publica autoritate obsignari solent. Vide Rhod. in Lexic. Scrib. p. 44 I. Vel est superstitionis & yanitatiS. Quo, fialva autoritate, pleraque etiam rele. renda mihi videntur, quae Crollius, de signaturis Plantarum , scripsit ; cum plurirra etiam prorstIS ridicula nitantur & inepta similitudine. Signata ars Paracelso dicitur Caballa, eslque ex illius mente, pars Astronomiae, & introitus ad Medicinam; verum ob Magiae suspicionem vitanda Labyrinth. Med. cap. 9. & tr. de morb. Tart. c. 16. Vide Sigillum, Character. Significatio, ἐπισημασία, σημασία. Vide Semasia, Semeiosis. Signum, σημεῖον. Vide Semeion. Silach, Arab. Silac, dicitur crassities palpebrarum. Forest. l. XI. Obs. 46. Schol. Alii ad πτίλωσιν, h. e. defluvium capillorum applicant, lohann. Stephan. Paraphr, in Avic. l. Tsen - 3. c. 3. p. 173. Silex, κόχλαξ, vocatur genus lapidum, vel saxi durissimum, extnnfecus leve. Hujus species est Pyrt- tes, de quo superius. Alias plures recenfet Rul. in Lex. De silicis virtutibus & usu vid. Schroder. i. 3.c. 8. n. 18. & Fr. Hofrn. in Clav. Theatr. Chym. Vol. VI. p. 453. Quaere & in Indice HelnI. Silicetus, idem, quod Marmoreus, epitheton Tartari, in renibus, aut vesica, nimiopere indurati, apud Paracels. I. de Tartareis morb, c. 2o. et 21. Silignis, σιλίγνις, latine Siligo, dicitur purissima Tritici farina, e qua paratur penis siligneus, rstxiyrsui. Galen. I. I. de Al.fac. c. 2. Lang. l. 1. ep. 56. J. Alex. i. 8. Sal. c. 6. & noh in Gal, d. l. Litati. Ex. XIII. §, p 10. seqq. Silipit, id est, AEs, Cuprum. Rul. in Lex. Siliqua, κεράτιον. Vide Ceration. Silo hornonymon est. Vel enim idem est, quod Simus, σιμὸς, qui naso est sursum versus reparando, Lind. Lix. XI. §. 39. Vel apud Chyrnicos idem est, quod Terra. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Silurus. σίλουρος, nomen piscis, de quo tamen inter fe dissentiunt Autores, dum alii Sturionem esse dicunt ; in qua sententia est Aldrov. l. 4. de pise. c. 9. alii eum Glanide confundunt; ut Gelnerus. Vide Aldrov. i. 5. de pise. c. 5. Meminit alias Galen. I. 9. de S, Fac. §. Halme, ad sin, Jul. Alex. l. I 5. Sal. c. 2. Simia, πίθηξ. Vide Pithex. Simila, Similago, σεμίδαλις. Vide Semidalis. Similaris, ὁμοιομερὴς, ἁπλοῦς. Vide Homœomeres, Haplus. Perfectam similaritatem dari nullam uspiam statuit celeber. Leibnizius de Natura, sicut legere est in Act. Eruditor. Lips. Anno I698. m. Septembr. fag - 433. Similatio, idem, quod Assimilatio : de quo supra, in AS. Gr. ὁμοίωσις. Similis, Similitudo, ὅμοιος, ὁμοιότης, qutd significet, notum est : videlicet aliquam convenientiam rerum inter fe diversarum. Galen. simile duobus rnodis dici, docet; uno quidem, quando est άπαράλλακτον, & nulla intercedit varietas; altero, quando secundum magis & minus faltem est convenientia, ἐν ιη μῶλλον καὶ ἡττν, c. ι. de iis, q. in mesa t. 4. sin, Simtlia similibus conservari, est generalissimus scopus methodi Hygienes; de quo in Hygiene; limitationem suam tamen admittit, uti videre est in Dogmat.nostr. P. IV. c. 2. d. 3.p. 468. Similitudinem formae liberorum cum matre demonstrare, quod mater etiam materiam conferat ad formationem foetus, vult J. Alex, nou in Gal. l 2. de femin. c. I. Plura de similitudine inter generans & generatum, inter parentes & liberos, vide apud C, Rejes C. E/, q. 54. Quamvis vero similitudinis observatio in Medicina insignem multumque usum habeat; probe tamen etiam observanda est cautela Hippocr, quod similitudines Medicis pariant errores & dsiicultates, lib. 6. Epid. s. IIX. 8o. vel t. 49. quem locum notatu dignum bis citavit Linden. Ex. XII. §. 7 i. et XIV. §. i 14. Similitudo enim saltem est instar fyllO. gismi Dialectici, velTopici, nihllque certi concludit. Jul. Alex. not. in Galen. lib. 4. Μ. Μ. c. 4. Uftnam hoc vero probe observarent Chymici & Spagyrici; qui nimium quantum similitudinibus nituntur, & ita saepissime fallunt & falluntur. Fallax quoque in multis est similitudo plantarum cum partibus corporis huntani /quae tamen vireS indicare creditur à Schroder. I. I.c.38. Quin potius verissime Libav. negavit, àsc- rnili ad essentiam recte aliquid colligi. Tom. IV. Oper. I’ 259. 277. Similitudines quoque dicuntur figurae eoel stes, quae rebus assirnilantur nos concernentibus, Rul. Iohns. Simissa, σιρὰ, rectius Semiffa, i. e. ad dimidiam coctum. Simiffator, vel semiffator, qui ad dimidiaS coqttit, Gr. σιρωτὴ.. Linden. Ex. X. §. 52. Simitas, Simus, σιμότης, σιμὸς, duplicem habet significationem, unam naturalem, in qua dicitur de Hepatis concava parte, ex qua prodit Vena portae, cujus opposita pars convexa & gibba nuncupatur, Gal. l. 4. de V. P. c. 13. Barthol. l. 1. An. c- 14. et alibi; alteram praeternaturalem, qua notat vitiatam figuram nasi, cum medius naius subfidet r aut deprimitur, Galen. comm. 1. in l. 6. Epid. t. 4. Jung. Foes. p. 566. Alias & σιμὸν etiam de rebus non naturalibus usurpatur, v. g. de ferularum Chirurgicarum parte retusa, & resima, apud Hippocr. 3. de iis, q. in med. t. Ii. Χιμὸν quoque dicitur vinculi quoddam genus, quod ab orbiculari plurimum inclinat, d. I. comm, 2. t. 2. Simivulpa, πιθηκαλώπηξ, vel Vulpisima, ἀλωπικοπίθηξ, animal quadrupes digitatum, viviparum, peregrinum, vulpis & simiae formam ex parte referenS, cujus historiam & ufum in cibis vide apud Aldrov. i. 2. de qnadr. dig. vivip. c. 4. Simmitium, id est, Certtffa. Rul. & Iohns. Simos, Simothes, i. e. Cerussis Rul. & Iohns. Simotrachelos, σιμοτράχηλος, dicitur, qtu humeros attollens cervicem contrahit , arrogantis & gloriosi incessum repraesentans. Idem est, quod βυσάυχηνβυσαύχην. Rob. Keuchen. ad Seren. in Sammoxi Medicini metr, p. 150. Vide Bysauchen. Simplex, ἁπλοῦς, Simplicitas, ἀπλότης, usitatissimus terminus in Medicina, de rebus naturalibus, praeternaturalibus, & non naturalibus. Quando de. partibus dicitur, idem est, quod Similaris, vel Homogeneus. Quando de morbis, intelligitur ille, qui unam s.sltem partem affectam occupat : quamvis & febrts simplex dicatur Galeno, quae mitis est, & cum signis tutis cumprimis, qualis est Ephemera, l. I. de Cris. c. 16. Remedia simplicia dicuntur, ad disse entiam compositorum, quibus etiam communiter anteferuntur, Hclmont. tr. Pharmac. ac Disp. n 5. quamvis experientia testetur, hoc universaliter verum non esse, cb frequenlitlirnam in corpore humano heterogeneitatem Valde mistam & intricatam. Vide Dogm. nostra P, VI. c. 4. d. q. p. yay.seqq. In genere vero simplex dc natura & doctrina prius elle composito, recte dicitur à Gal. i. 1. de diff. resp. c. 2. 3. aph. 1 5. et alibi. Chymici tria simplicia materialia corporum naturalium statuerunt, ceu principia, vaporosum, insinmmabile, fixum, Th. CJiym. Vol. I. p. Ioi. Aliis vero quinarius numerus placet t de qua sententia alibi dictum, Simulatio, προσποίησις, dicitur de iis, qui mor-’ humsimulant. Lege Galen. lihell. de iis, qui morbum simulant. Simulata quoque Medicatio dicitur, quando caulsa morbifica non perfecte removetur, fed fahem movetur. Ita v. g. quando f liris fupprimitur, non de. purato sanguine ab inquinamentis silis, Lind. Ex. XII. §. H5. Simus, vide Simitas. Simus quoque dicitur Gilla. Rati. Sina, idem, quod China; De Medicina Sinica vide Act. Icips. I682, Sinapelæon, σιναπέλαιον, i e. Oleum Sinapinum, de quo Diosc. I. 1. c. 4 7. Sinapisis, id est, Bolus Armena. Rul. & Iohnf. in Lex. Sinapismus, σιναπισμὸς, & de medicamento tenuium partium, acri & vehementer calido ex sinapi compositum dicitur, Galen. i. 3. de L. Assi c. 4. ubi ἐρεθρισμὸς δίἀ νάπυος vocatur : & de ipsa operatione,, quae est species Rubificauonis, vel Pboenigmi. Vide Phœnigmus. Hor. Augen, vocat Sinapifma, Tom. II» Epist. esu Consi. Med. l. 3. p, 497. seqq. quamvis vitiose per y legatur In priori significatione sumitur à Schroder. i. 2. c. 44. in posteriori i. t. c. q. Adde Weker. Ant. Gen. I. 1. c. 4 I. Spec. l. 1.sect. 33. Morell. 1. 2. de form. rem.s. I. C. 14. Sinapium vocatum Embamma vel Inunctus ex sem. sinapi paratus; cujus meminit J. Alex. I. 2o. Sal. case 1 5. Sinaros, σιναρὸς, h. e. Laesus. Legitur apud Hipp; 3. defract. t. 44 2. de artic. t. -py. & c. 3. t, 7o. l fi, Epid. s. VII. 72. à vocab. ιτι.ος, quod laesionem, noxam significat. Unde & contrarium ἀσινὴς, illaesus. Foës, p 567. Sincerus, γνόσιος, idem, quod Legitimus. Vide Gnesios. Interdum etiam pro puro sumitur. Vide Rhod. in Lex. Scribon. Sinciput, vel Synciput, βρέγμα, anterior capitis pars, supra frontem, capillis intecta, I. Introduct, c. Io. Barthol. I. 3. Anat. prooem. Vide Bregma. Sine pari, est epitheton Emplastri alicujus Londinenfium, de quo vide Par. In Anatomicis quae dicatur Vena sine pari, vide supra in Azygos. Singulare idem fere significat, quod Specificum , eltque epitheton Medicamenti, quod legitime adhibitum, singulari plane vi ac proprietate huic vel illi affectui p. n. rernederi dicitur. D. Vellchius in Disp. de Singularibus. Singultus, λὺγξ, λυγμὸς. Vide Lygmos. Singultuos.a scbris dicitur Practicis non illa, ubi aliquando singultus molestat, sed quam fere per omnia tempora comitatur hic affectus, & cum febre exacerbatur, notante Petr. Mich. de Calderia Tom. I. Oper. pag. 4 23. Sinister, ἀριστερὸς. Vide Dexios. DietericlI. n. 104. Sinomoros, σινόμωρος, dicitur malignus, noxius, perniciosus. Legitur apud Hipp. 3. de art. t. 5I. et 54. Jung. Foës. d. l. Sinopis, σινωπὶς, species Rubricae melior. Vide Miltos. Apud Rul. etiam Sinofitda in nomin. dicitur. Sinos, σίνος, Noxam, offensam, significat, idem, quod βλάβη. Frequenter legitur apud Hippocr, v. g. 3. de K. V. I. A t. 14. 2 defract, t.i 5. i.5. Epidem. XIV. 3. 1. de vuln. cap. X. a. & alibi. Vide Foës. p. r66. Sinus, κόλπος. Vide Colpos. Sipha, terminus obscutuS apud Paraeels. de quo dicit, quod saga, vel Pitbonissa, ignem veluti e silice hoc eliciat, & tempestatem excitet, tr. de Podagra ut. Processus. Siphac, idem est, quod Peritonæum. Forest. l. 6. Chirurg, obf 48. Schol. Siphilis, Syphilis, Siphylis, varia hujus vocis scriptura hauddubie inde contigit, quod hactenus de hujus nominis origine vera, Graeca, aut Latina, nemine certi quid constiterit, neque Fracastorius, ceu Italus Medi .us Veronensis, qui in suis Operibus peculiarem libellum metricum hoc nomine insignivit luem Veneream sive morbum Gallicum intelligens, sollicitus fuerit, vel de ejus vocis Origine, vel Orthographia accurata. Nobis tamen placeret, si licet ὀ,οματοποιεῖ, (quidni veto liceret, quod aliis haud vitio vertitur) appellare morbum hunc Siphlidem, σιφλίδα, ac Originem hujus deducere à Graeco σιφλὸς, quod contracte idem est ac σιπαλὸς, turpis, deformis, ut ita deformitas hujus morbi eo clarius exprimeretur, quam corpori & aulTo infert, quemadmodum ideo recte cecinit dictus Autor lib. I. de S phylide fol, 240, sub sinnem, Quippe lue hac nascente putem simul omnia diras Eumenidas cecinisse fera ac crudelia ncbis Tartareos etiam barathro dira omnia ab im.o Excivisse lacus, &c. Vide plura in Syphilis. Siphita, Syphita, nomen morbi, apud Paracell. & distinguitur in pravam & strictam. Siphita prava morbus est vulgo Chorea S. Viti dictus. Siphita stricta est morbus phantasticus eorum, qui noctu dormientes ambulant, Noctambulatio. Dorn. Rul. lohns. e Paracell: de praeparat. I. 1. Tract. 4. Sipyis, σιπυῒς, pyxidem significat spud Hippocr. libr. de sterti. XXII. 15. Sira, id est, Auripigmentum. Rul, in Lex. Siracostum, vel Alsiracostum, est nomen medicamenti Arabicum in febribus acutis laudati, apud Mesuen in Operib.sal. 112. c. Siraeum, σίραιον, quod vis decoctum dulce interpretatur Galenus, & Erotianus οἶνον σίραιον alics ἕψημα adpeilare ait, id est sapa. Vide Sapa. Sirenes, Sirones, dicuntur pustulae manuum & pedum , Walther. in Sylv. Med. p.  I373. Dorrn Rul. lohns. in Lex. Lang. I. 2. ep. 42. Jungatur D. Etmiiileri observatio de Sironibus in Act. Erud, Lips. 1682, Sirenes, cretpnrts , quoque dicuntur monstra marina, partitu piscis, partirn hominis formam, & quidem foeminae, sive virginis, repraesentantia', de quibus legantur Eph. Nat. Cur. An. I. 0. 23. ubi ἀνθρωπομὸρφοι pisces vocantur, & Erasrn. Francisc. Horti Indic. Or. & Oec. ParuII. p.iIIz. seqq. Syrenes , perperam per y, apud Dorn. Rul. & Iotms. describuntur, quod sint mOnstra marina e nymphis nata, Siriasis, σιρίασις, item σειρίασις, est ΠΟrnen morbi infantilis, videl. inflammatio cerebri & membranarum , quam consequuntur sincipitis & oculorum cavitas, febtis ardenS, pallor, totius corporis siccitas, & inappetentia. Derivatur à σιροθρ, quati foveam, in qua semina recondunt & asservant, significat. Gorr. & Caitell. lta & in syncipite, ubi sutura sagittalis & coronaliS coëunt, membranacea illa portio, folium vulgo dicta, omnium postremo in osseam duritiem coalesceiIS tum temporis subsidet, & foveam quasi constituit, quod plerumque lethaie habetur signum. Caussa eadem, quae aliarum ii.- -flammationum, sanguis videl. acrior fervidtotque circa membranaS cerebri stagnans, malignitatis iclloroiae salinae hauddubie particeps. Vid. Senns Med. Pr. Τ. IV. th. de Infantilium morb. cur. P. II. c. 7« h. w. Siricon de plumbo, id est, Cinis plumbl. Rulaod. & lohns. Siringa, id est, Calx, Iidem. Sirius, σείριος, proprie dicitur desidere, antiquis etlatu laIIIIgerato, quod Cunicule, κύων, dicitur, cui singularem virtutem fervoris in diebus Canicularibus, quando cum Sole exoritur, attribuerunt. Unde & Hipp, tempus illud ante Canem, llib Cane, Sc post Canem, aliquoties inculcavit. Verum rectissime expedivit hanc Opinionem, non astro huic, fed Soli καυμα illud adfcribenS Linden. Ex. XI. §. 170. seqq, quamplurimis & confirmavit succincte calculo suo Cl. Dn. Sturmius, Scient. Cosmic. Part, Spec. Tab. IX. in sin. Sirones, vide Serenes. Sirotes, σιρωτὴς, vide Simissa. Sirsen, Arab. rectius, quam Birsen, significat apo. sterna capitis calidum t estque idem, quod Phrenitis, Forest. i. ιο. Obs. 1. Schol, Sirupus, Syrupus, Serapium, σεράπιον, Actuario est medicamenti forma fluida, ex decocto, vel succis, aut infusione, conflata . saccharo aut melle dulcorata, atque in eam consistendam cocta, ne gutta in marmore defluat, ad alterandum, vel purgandum comparata, Morell. I. 1. deform. rem. sect. t. c. 4 Weker. Antid. Gen. I. 1. c. 13. Spec. I. 2.sect. 2. Schroder. i. 2. c. 84. Fr. Hcftri. in Clav. ad h. l. Obiter scrupulum addere libet meum, quod nullam rationem videam, cur per y scribatur communiter, praetersim quod Graecis ignota fuerit haec medicamenti forma, nec origine fua Graecum sit vocabulum. Hinc & Esthii opinio, Syrupum quasi σιιρία ὀπὸν, h. e liquorem Syris usitatum diei, magis commentitia & coacta, quam veritati consona nobis videtur. Sirza, idem, quod Eschara. Dorn. Ruland. lohns. Sitanion, σιτάνιον. Vide Setanios. Hornus. Sitiologice, σιτιολογικὴ, vocatur à Lindeno pars Diaeteticae secunda tractans alimentorum esculentorum & potulentorum facultates & ufum in Manu, ductione ad Medicin. à D. Schelhammero edita postIntroduct. Conringian. p. Sition, σιτίον,, latam & strictam habet significalionem. Late omnia alimenta, esculenta, & potulenta, σιτίων nomine veniunt, Hipp. 2. aphor. 38. 1. 6. Epid. s. 5.t. 2o. Stricte panes ex tritico σιτία vocantur, 4. de R. V. I. A. t. 91. Vide Linden. Ex. XIII. §. I6o. Dieter. IX. 173. Sitis, δίψα, vide Dipsa. Sitos, σῖτος, in genere Cibum, Alimenta significat, stricte frumentum. Vide Cibus. Sitospelton, σιτόσπελτον, sic dicitur à quibufdam Festuca, sive Aigilops. Gorr. Sitta, σίττα, nomen avis, & species Pici; cujus defitriptionem vide in Aldrov. l. 12. Ornith. c. 38. Situs aequivocum est apud Lat. Proprie respondet Graeco θέσις, Lat. Positus i denotatque partis solidae locum naturalem & positionem à Medico probe ex AnatomiciS addiscendam ; quo vitiato, Morbi malae Conformationis oriuntur; qui dicuntur Morbi in sttur Multum Atiam confert novisse situm partium ad cura tionern, Gal. l. de art. med med- const. c. 17. In specie situs uteri gravidarum recte cognitus, num recte vel prave sese habeat, quantum usum habeat in faciliori vel difficiliori partu ex professo longa experientia edoctus ostendit D. Henr. Deventer in suo Lumine Novo pro obstetricant , praesertim Cap. XXI. & ferme per totum librum. Deinde situs significat mucidam lanuginem, quae superficiei materiae lentae pituitosae adnascitur ex corruptione. Lind. Ex. X. §. 45. Smaltum, idem, quod Amausum. Vide supra in AM. Smaragdinon, σμαράγδινον, nomen est Emplastri , cujus descriptio habetur apud Cessum, /.5.0.19. ita dictum ob siImmam viriditatem. Smaragdus, σμάραγδος, dicitur lapis quidam pretiosus, vel gemma pellucida, amoeno virore pulcherrima, & inter reliquas fragillima, cujus pleniorem descriptionem, species, vires & usum vide apud Plin. I. 38. c. 5. Cbiocc. Mus. Caleeol.sect. j.po ztz.seqq, Schroder. /. 3. c. 3. num. 8. Fr. Hosui. in Clav. Rul. & lohns. Th. Chym. Velum. pag. 389, Lang. existimat, Galenum per iaspidem vi idem intellexisse Smaragdum, l. 2. ep. 49. Prasinam gemmam, πράσι,οτ λίθρι . quoque vocari, testatur Keucb. ad Samon p. 277. Smaragdum fieri ex Coelo Veneris, & ex terra Lunae, legitur in Ih. Chym. Vct. I. p. 487. E liquore Veneris quoque deduxit Libav. S. Arc. (h. l. 3. c. 8. Smarageo, σμαραγέω, strepitum edo, resono. Legitur apud Hipp. / 2. de morb, mttl XLIV. 2. Foes, p. 576. Smaris, σμαρὶς, piscis dicitur, ex Maenarum genere’ , cujus desciiptionem & usum vide in Aldrov. I.2. de pise. c. 4o. Smectis, vel Smectris . σμηκτὶς, ἢ σμηκτρὶς, epitheton Terrae Cimoliae, quod detergendi vim habeat, Hippocr, l. 2. de morb. mttl. LXVdll. 11. I. de fistttl. II. 10. adde Gal. in expos. dict. Hipp. 8c Erot. Onom. p. 108. α. Σμηητικὸς enim significat vim detergendi, & legitur apud Dioscor. I. 1. c. 114. cet. c. 129. ed. Sar. de Ebeno ligno. Smegma, σμῆγμα : vide Sapo. Smegmatopoeus, σμεγματοποιὸς, vocatur is homo, sexus vel masculini, vel fceminini, qui sapones consicit sive smegmata. Legitur vero apud Chr. Merett. in Not. ad Ant. Neri art, Vitrar. p, 3 27. Smele, σμήλη, fere idem, quod smegma : Pulvla dicitur siccus, qui cuti non unctae aspergitur ad eam detergendam. Ejusmodi facultatem habent nitrum, sal, mel, salis flos, cimolia, lomentum fabarum, fure fur, pumex, &c. Gcrr. Smile, σμίλη, vocatur scalpellum, & est instrumentum Chirurgicum, quod utrinque aciem habebat; & lineas utrasque secantes, utrinque curvas; sed ale teram concavam, alteram vero illi oppositam, gib- bam. Cuspis autem acuta erat. Diversi generis erant; aliud magnum, aliud parvum, aliud mediocre, Gorr. Meminit hujus vocabuli Gal. desint.sarm. c. 6. ubi Lat. Interpres addidit, esse cultrum sutorium. Smilion, σμιλίον, nomen medicamenti acris ad rumpenda apostemata, apud AEgin. 1. 3. c. 23. I. 4. c, 18. I. 7. c. 17. Scribitur & σμηλίτη, non male forsitan, υσταρα το σμῆσαμ, à detergendo. Gorr. Sminthios, σμίνθιος, epitheton falis lacustris ; cujus meminit Gal. l. 11. de S. Fac. § . Sales. Smiris, σμίρις, Smyris, σμύρις, apud Rul. est lapis durissimus &c asperrimus, quo utuntur sculptores annularii, & alii artifices, ad scindendum vitra, & alios lapides. Utilis habetur ad erodendum & urendum, ut & ad gingivas exulceratas, & dentifricia. Rui. -AEgin. i. 7. c. 3. in Uth. s. Lapides, Diofcorid. l. 5. e. 166. Smodicon, σμωδικὸν, idem, quod μωλωπικὸν, h. e. pharmacum ad vibices conveniens ; σμώδιξ enim vibicem sive livorem ex plaga denotat. Galen. in Sxeg. voc. Hipp. Foës, p 576. Smyrna, σμύρνα. Vide Myrrha. Soboles, ἔγγονα, idem, quod Liberi. Gal. ί. τί de sem. c. 5. Sobrietas, νηφαλιότης, idem, quod Temperantia, virtus praescribenS voluntatis imperio cibum potumque, prout fatis est ad necessitatem, Medico commendata à Lind. Ex. II. §. 27. quin & aliis, ceu morborum noverca & omnium virtutis bonorum dispensatrix, Lang. 1. ep. 55. Opponitur Ebrietati, utriusque Vocabuli ridiculam Etymologiam vide sis apud Dieter. Jatr. n. yt.it. Soccus, ἀρβύλη, vide Arbyle. Soda Aralu Dolor Capitis dicitur, vel Cephalalgia. Dieter. Iatr. p.  624. Vales.c. de Tarant. Pkil. Pharm. l. 1. e.7.p. 20. Walth. inSylv. Med. p. yi6. Soda quoque dicitur in arte vitraria cinis, qui ex combustis herbae kaly spectebus super terreis cratibus decidit in foveam, & in lapideam massam coit & induratur. Ch. Meretti d. l. p. m. 286. Soda subethica vocatur foporiferus capitis dolor. Bonet. in Anat. Pr. l. r.sect. 3. obs. 31. p. 139. Sodoma dicitur cum epitheto Gallorum Lues Venerea à Paracelso l. 3. Chirurg, c. 1. Sol, ἥλιος, quae propria sit significatio, pueri quoque e Nomenclaturis norunt. Cujus insignem virtutem & efficaciam in corpora naturalia, in ipsum etiam hominem, praesertim vero in aërem nos ambientem, fi quis vellet in dubium vocare, nae ille recte diceretur adversus Solem loqui, & in manifestis dubitare, quod stupidi esse, vel si invertere conaretur manifesta, stolidi proprium dixit Gal. lib. 2. de mot. muse. c. y. Imprimis vero autor caloris dicendus, ejusdemque in aëre mutationis, Sol enim caussa elt caloaris ejus, quem aër ambiens nos per aestatem habet, propë rfos juxta verticem accedenS faciensque diem longiorem : Et ipse ad eundem modum caussa est frigoris hyemalis, qui obliquus & humilis exiguo tempore super terram fertur, Gal. com. 1. de nat. hum. c.j 6i Hinc Sol aëri praesidere, quemadmodum Luna aquis, dicitur, Helmont tr. Form. ort. num. 94. Sol recte dicitur universalis motor, lunken. Chym. Exp. Cur. Part. I. sect. I. c. I, p. 32. 33. An Sol est ipfa Mundi Anima Platonica? Tropice Sol dicitur primum ignis in corpore humano invisibilis, à Sole coelesti influens, nativum ignem fovens in homine, Dorn. Rul. & lohns. Imo quantum e Paracels. colligere licet, Sol microcos.mi est ipse ignis, vel calor nativus, quam caussam etiam phthiseos dixit tr. de Tabe, et Paragraph. l. 5. §. 2. Deinde Sol Chymicis dicitur Aurum ; de quo passim in scriptis Chymicis. Vide Aurum. Sol Gabanalae est Paracelsi Nectromanticum figmentum, tr. mlofoph. sagacis. De Sole artificiali perpetuo mobili à Chr. Ad. Balduino invento, videatur Ejusdem Hermet. Curiose Inventum V. Soladini sunt spiritus corporei, in igne degentes invisibili, Dorn. in Dict. Paracels. supra Saldini dicti. Solater, id est, Argentum vivum. Rul. & lohns. apud quem Solatur legitur. Soldura dicitur faex falis alkali, quod ad vitra alba sumitur, Libav. S. A. Ch. l. 8. c. 38. Solea, βούγλωττον, Latine etiam Buglossum, dicliur, piscis planus marinus, squamosus, Passeribus affinis, cujus historiam, cum usu in cibis, vide apud Aldrov. I. 2. de pise. cap. 43. Meminit & Gal. l. 3. de Al, fac. c. 30. Jung. J. Alex. /. 14. Sal. c. 8. Bruyerin. l. 19. de re cib. e. 21. Solelasar, id est, Alkali. Rul. & lohns. Solen, σωλὴν, aequivocurn esu Primum notat canalem ad aquaeductus, Lang. lib. 1. ep. 44. Deinde Solen dicitur instrumentum Chirurgicum oblongum, intus cavum, in quod membrum fractum, crus, aut femur, imponitur & continetur. Hippocr l. 2. desract. t. 6a.7$. & cap. 3. de Fis r q- in medic. t. 18. Gal. lib. 6. M. M. c. e. Cels. i. 8. c. Io. AEgin. i. 6. cap. Io6. Denique Solen est species conchae marinae oblongae, rotundae, duum generum, maris & foeminae. Utriusque descriptionem cum usu vide apud Aldr. l. 3. de Testac. c. 75. Chiocc. Mus. Calc sect. I. p. 47. 48. Solenarium, σωληνάριον, instrumentum Chirurgicum, canalis instar, quod supponitur membro virili, instar Solenis, legitur apud Gal. /. I4. Meth' med. c. 16. Soleus dicitur musculus pedis. Bart. l. 4. c. 13. p. 582; Solicitudo, idem, quod Cura, φροντὶς. Vide Cura. Gal. I. de parv. pilae exerc. c. 3. Solidus, στεριὸς, dicitur de partibus corporis, quae consistendam certam, figuram, circumscriptionemque habent, contradistinctae ab humoribus & fpiritihus; Gal. l. I; de nat- sac- c- 8. Adde Dieter.' n. 788. Hippocr, ίχοντα, continentia dicuntur. Has folas partium nomine dignari voluit Fer.nel. Sennert. & alii illorum asseclae ; sed absque ratione praegnante. Vide Meros. Omnes foHdae partes sunt etiam Organicae, In genere soliditas corporum debetur foiis particulis terrestribus, quae vinculi & carceris loco existunt fluidis. Jae. ie Mort Pharm. Med. Phys. cap - 5. Solimembria legitur in Galeno latino, c. I. de art. t. 46. ubi in Graeco habetur οὐλομελίη, detiotatque solidam atque integram alicujus rei naturam, & in illo loco quidem, glandularum in specie, quemadmodum & de illis usurpavit Hippocr. I. de Glandul. in prtncip. statim & IV. ci. Generaliter vero de omBibus corporis membris, l. de Alim. IV. 25. ubi opponitur etiam ιψ μστὸος, iuxla partem, sive particulariter. Legitur & in Epist. Democriti ad Hippocratem, circa sinem , in generali significatione. Vide Foës. p. 466. Quemadmodum vero quoad Graecum vocabulum, res est expedita, si emphasin Etymi attendas, quod scil. ούλνος pro ήλος, Ionice fcribatur, & significet totum, sanum, integrum : sin.xTp vero membrum dicatur; & ita ούλομελίκ nihil aliud sit, quam integritas membrorum corporis : Ita e contrario non video, quid sibi velit fidum illud latinum nomen Solimembria, quod merito inter barbara referri debet. Solipeda, idem, quod solunguia, μονόνυχα, μώνυχα. Vide Monycha. Solitarius, μωνήρης, i. e. amans solitudinem. Vide Moneres. Solitudo, μόνωσις, βίος μοναδικὸς, dicitur Melancholiae pabulum, & ita vel inter caussas, vel signa morbi melancholici referenda. Dieter. Iatr. p. 771. Solium, καλύμβηθρα, δεξαμένη, nihil aliud est, quam vas, in quo homines sedentes lavantur: idem, quod Labrum. Vide Dexamene. Weker. alnt. Gen. 1. I. c. 23. Solium quoque vocatur altera specieS vermium latorum, quae capite formato constat, ad differentiam Taeniae, quae absque formato capite & motu Vivit. Videantur Acta Erudit. Ijps. A. I7oo. m. Novemb. p. 322. seqq, ubi depicta & descripta accurate exhibetur. Soloma, idem est, quod Brumasar, & videtur aenigmatice denotare Argentum, vel Lunam Chymicorum. Vide Th. Chym. Vol. IV. p. 986. Solesquium, id est, sulphur. Rul. & Iohns. in Lex. Solstitium, Gr. τροπὴ, quae duo nomina invicem videntur pugnare. Quando enim in Latino dicitur Sol veluti stare i in Graeco exprimitur per vertere : Utrumque recte. Cum enim duo sint selfftda, aestivum & hyemale; & utrumque ita sit comparatum, ul Sol tardius mctu proprio videatur progredi; dictae sunt LatinIS Solstitia ; E contrario J quia in aestivo Sol fummam accessionem ad verticem nostrum attingit, & paulo post ab illo rursus recedit ; ita & in hyeme, cum remotissimus fuerit à vertice, & mox ad illum rursus ascendere incipiat motu suo proprio; non inepte τροπαὶ q. d. Versiones, scil, motus Solis appellantur. De iis lege AEigin. l. I. c. 1 oo. Meminit & Hippocr, de A. L. & Aq. XXX, V. 1. 3. de diaet. X. 9. V. 20. Solvas Paracelso dicitur materia quaedam liquida, dissolvenS luctum, de morb. ex Tartaro tract. 1. c. 4. Solutio, λύσις, homonymon est. Vide Lysis. Quibus addi debent, quae de Solutione artificiali Cfiymica leguntur apud Rul. & Iohns. Solutio, δίάκρισις, est prior Chymicae Practleae pars ; qua rerum coagulatarurn compages solvitur & attenuatur. Haec multis quidem distincta est speciebus; sed nomen, apud arttfices, in usu disciplinae, de una familiarius & frequentius usurpatur, quam de altera, & nonnunquarn certa quaedam species generis vocabulo solo designatur. Solutio est duplex t Liquatio, & Segregatio; vel Calcinano & Diffoluuo, Quaere etiam in Theatri Chymtci Indicibus. Solutionis per aquas fortes meminit Rolfink. Chym, l. a. c. 3. Solutionem Chymicam triplicem constituit Morley, una fit calcinatione, secunda extractione, tertia purificatione. Prolog. Chym. Leidens. c. 3. princ. Accuratius de Solutione Chymica scripsisse videtur lunken. Chym. Exp. Cur. Part. I.sect. I. cap. 4. p. 53. seqq. Solutio Spagyrica, in opere Lapidis Philosophici, dicitur corporis in Mercurium reductio, & est artis fundamentum, & principium hujus Magisterii. Theatr. Chym. Vol. III. pag, 132. 43o. Solutivum, Latinis aliquando idem est, quod Laxativum, sive Purgans mitius, apud Lang. & alioS Autores paffim, Soma, σῶμα. Vide Corpus. Somatomacheo, σωματομαχέω, idem quod προσάπτομαι, denotat athleticum corporis exercitium; quando toto corpore & amplexibus certarunt gymnastae, Gal. c. de salubr. diaet. t. 14. Somnambulo, ὑπνοβάτης, idem quod Noctambulo , de quo supra in NO. Somnambulatio, ὑπνοβάτησις, etiam legitur in Lum. Raston. Medic, cap. Io. p. 9o. seq. & commodius videtur nomen, quam Noctambttlatto , cum propria experientia simus edocti, Theologum quendam celebrem olim somno meridiano indulgentem inter dormiendum surrexisse, prodeambulasse, cum conjuge locutum esse, a qua etiam rursus ad sellam, in qua dormiverat, reductus, paululum adhuc dormivit, evigilanS deinde omnium plane fuit ignarus. Somniferum, ὑπνωτικὸν, Vide Hypnoticos. Lausiatissimus, inter omnia, habetur Lindeno Syrupus de Papavere. Ex. IIX. § . 81. Jungatur 01. Borrichii dissertatio de Somno & Somniferis, maxime Papavereis, cujus etiam mentio fit in Act. Htps. I682. Somnium, ἐνύπνιον. Vide Enypnion. Dicitur & Insomnium, Somnia sunt Operationes, quae fiunt inter dormiendum ab Astris in homine. Ruland. & lohnton. Somnolentia, (an non licet Graece vocare ὑπνηλότητα ? ) dicitur in somnum propensio & inclinatio. Somnolenti irmàJcts vel ὑπειηλοὶ appellantur. Somnus, ὕπνος. Vide Hypnos. Somphos, σομφὸς, diversis gaudet significationibus, pro conditione earum rerum, de quibus praedicatur. Vel enim significat, laxum, spongiosum, Hippoer. l. de Loc. in horn, IV. 6. vel obscurum in voce, l. 2. de morb. XXXIIl. 6. Vel colorem fuscum & obscurum, ut scribit Gaza, apud Foë(. Oecon, pag. poe. seq. Sonath, ParacelsicuS Terminus, denotanS re me., dium aliquod, in apostematibus laudatum ; in quo inest aliqua vis expulsiva, I. 2. de vit. long. c. 6. Sonticus, idem quod verus, magnus, sacer, ἀληθὴς, ἱερὸς. Dicitur de morbo, qui, quid agendum,agere non permittit. Keuch. ad Sam.p. 285. Sonus, ἦχος, Sonitus, dicitur qualitas illa aëris; quae auribus percipitur, sive naturaliter, sive praeternaturaliter habuerit. Sonorum differentiae & species sunt Tinnitus, Sibilus, Sonus gravis 8c obtusus, Schr. l. I. c. 34. De seno & magisteriis circa senum vide Libav. S. A. Ch. l. 6. c. 9. & Alchyrn, Pharmac. c. 7. & ex recentioribus Georg. Morhofii tractatum : Stentor ὑαλοκλαστής, sive de Scypho vitreo per hum. vocis sanum fracto. Soos, σόος, impetum significat, inde σωστικὸς, Impetuosus. Jul. Alex. not. in Gal. l. 4. de Hipp. & Pl. decr, c. 5. Descendit à verbo σιιω, quatio, agito. Alias σύος, salvum, sanum notare, e Lexicis novimus Graeco-latinis. Sophia, σοφία. Vide Sapientia. Sophistae, σοφισταὶ, olim in bona significatione dicebantur illi, qui solerria Politica, ac negotiosa prudentia excellebant t Pollea vero receptior facta significatio mala, qua Sophistae dicuntur, qui se lapientes videri magis, quam esse student, pecuniarum, honorisve gratia. Tales etiam inter Medicos reperiri quarnplures, conqueritur Lind. Ex. X. §. 89. Quos Hippocrates alibi vocat σσφίζομεἔους, qui sibi arrogant lapiendam Medicam, 1. de fract. t. 5. Junge Foës. d. l. p. 577. Dorneus in Diction. Parac. ita descripsit t Sophistae sunt magistri nostri, qui le praesumunt omnium sapientiflimos, omnia scire ac intelligete, nihil etiam ignorare; cum nihil sit istorum Doctorum fanientia, praeter meram stultitiam, eloquentia, vel facultate linguae potius, astu fastuque palliatam, captiosisque munitam syllogismis, quorum omnium si neges principia 5 mox ruit eorum Gigantum fabrica Nembrothica. Sophistae sunt, qui multum laborant, & parum proficiunt; quoniam nec definientes, nec distinguenteS, omnia confundunt. FOrest. l. I6. Obs. I. Schol, ex Jacchino. Jung. C. Rejes C. El. q. ap. n. 24. Sophismata dicuntur fallaces vel rationes, vel conclusiones. Gal. 1. de cuiuscunque animi morb. cogn. & cur. c. 3. quamvis & in bona significatione aliquando sumatur, Th. Chym. Vol.I.p. I7I. Sophisticatio virginum vocatur Alphonso à Fontecba, quando partes genitales muliebreS nimis laxatae medicamentiS adstringentibus contrahuntur ad naturalem angustiam, quae ars sicut in casu necessitatis non est rejicienda, ita merito inter malaS mulierum vafrarum artes virginitatem simulantium refertur à Parac. i.23.Cbimrgae.42. Vid. P. Amman. in Paraenesi ad discentes p. 38. Sophisticum aurum quid dicatur & quomodo fiat, vid. apud Iunken. Lex. Chym. Pharm. P. I.p. 53. Sophronesteres, σωφρονηστῆρες, vocantur dentes intimi ac ultimi, in superiori maxilla, ab utraque parte unus ; qui in tertio vel quarto septenario nascuntur. Suntque ex genere Molarium, dicunturque Dentes Sapientiae, vel Sapientes. Legitur apud Hippocr. I. de Camib. XIV. 4. Foës. p. 609. Sopiens, idem, quod Mitigans, ἀνώδυνος. Vide Anodynos. Sopio, antiquis vocabatur Opium, teste Rhodio, in Lex. Scribon. p.  418. Sopor, κάρος, κῶμα. Vide Caros, Coma. Soporariae arteriae, vel Soporales, καρότιδες. Vide Carotides. Soporiferum, idem, quod Somniferum, ὑπνωτικὸν. Sora, idem, quod Essere, de quo supra.’ Sorbet, Sorbetum, est potio apud .AEgyptios familiaris, parata ex Saccharo, succo Limonum, Moscho, Ambra & aqua rosarum, de qua hospitibus suiS offerunt post haustum poculum de potu Case, vel Cahue, uti extat in T. Ρ. M. Μ. C. vernaculo tractatu de potu Case, The & Chocolata p. 62. Sorbitio, ῥόφημα. Vide Rophema. Sordes, ῥύπος. Vide Rhypos. Sordities, dicitur pus crassum coagulatum album aut ad nigredinem proclive. Avic. I. 4. sen. 4. tr. 3. capo I. in princ. Huic opponitur Pus tenue, quod dicitur Virus, d, l. Sorex, idem, quod Mus, μῦς, vel species muris, ore acuminato praedita. Soricum fibras dierum Lunae numero respondere, legitur apud Lang. l. z. ep. 18. Unde Soricis cauda dicitur pulsus, qui & Myttros vocatur. Vide Myuros. Soritice, σωριτικὴ, acervalis dubitatio Si intricati ©, quae multa indefinita, & nullis limitibus circumscripta comprehendit. Legitur apud Gal, l. de Marcor, c. 4. De vocabulo Sorites vide Dieter, p. 482. Sorni; Spagyricis dicitur Mars, qui rubeus est experienda , aspectu vero citrinus siccitate superatus, quemadmodum Mars est, & suae Tincturae color, qua suum arcanum in sua alvo occultum est dulci aqua extrahendum. Ita describitur in arcanis Sapientum super iibr. Turba Philosophor. dtstinct. 3. Th. Chym. Vol. V. p. 64. ubi etiam modus extrahendi Tincturam Sorni traditur. Sororiari dicantur Mammae puellarum, quando intumescere incipiunt. An in masculis pueriS mammistarum protuberantia fratrare dicuntur, Graec. ἀδελφίζει,, apud Hipp, ex Foësii Oeconomia de loco non constat, quemadmodum & illa in puellis sororiatio, ἀδε/φιξις τῶν τιτ0ῶτ commode appellatur. Vid. Ros. Leatil. Misc. Medico-Pract. P. III. p. 130. Sortilegium, χρησμωδία, χρησμολογία, est praesagium fpirituum : Idem, quod Divinatio, Magia. Paracelsus quatuor species Sortilegiorum numerat, Geomantiam, Astromantiam, Pyromantiam, Hydromantiam, l. de arte praesaga Tract. r. Alibi tamen, nimirum Tract. a. Necromanuam quoque annumeravit. Sory, σῶρυ, Sorus, Sori, σῶρι, AEgin. est minerale, vel medicamentum metallicum, lapidosum, odote tetro, colore nigto, cognationem habens cum Chalcitide Melanteria & Misy, utpote in iisdem metallis proveniens. Cujus historiam & vires vide apud Diolcor. i. 5. c. I I9. Gal. l. 4. de S. E. c. 7. et alibi. Schr. i. 3. c. I 8. Fr. Hofmann. in Clav. ad h. i. Chiocc. Mus. Calc. s. 4. p. 475. Ruland. & lobus, in Lexic. Ferr. Imperat. Hist. Nat. l. 13. c. I6. RhOd. ad Scribon, rtum. 51. Sostrati vinculum. Vide Vinculum. Soteira, σώτειρα, Latine Servatrix. Est nomen ’Antidoti, cnjus descriptio habetur apud -AEgin. l. 7. C. I I. Soterios, σωτήριος t Vide Salutaris. Sotirella cum epitheto Parva vocatur, medicarnentum compositum adversus dolores dentium laudatum, cujus descriptio habetur in Dispens. August. & Londtnens cujus tamen virtutem & efficaciam plane negat P. Amman. in Irenic p 44. dicens, plus esse in titulo, quam in pyxide. Spacium, vel Spatium, χῶρα. Vide Chora. Spadon. σπάδον, primo idem est, quod ἐκτομίας, Castratus, Eunuchus, C. Hofrm not. ad Gal. LL. de V. P. n 1062. J. AieX l. I I. Sal. c. (i. &c. Vide Castratus. Caeterum vocis Spado significationem accuratius declaravit P. Ammann. in Irenic. p. I36. 137. et I44.I45. dice s Spadon m proprie dici eum, cujus nervi, qui membrum genitale erigere dthent, item musculi acceieiatoresconvuisi vel contracti sunt. Deinde idem significat, qcod σπάσμα vet στασμὸς, convulsio. Erotiaro enim est cori-otis convulsio. In qua significatione legitur apud Hipp, de varice, quando in vena quaedam fit convulsio. /. I. de morb. X. po. XI. 19. XV. 3c Jung. Foës. p. 577- Spagiria, Spagyrica, idem, quod Chimia, Chemia, vel Alchymia, σπαγειρία, Paracello dicitur Ars, quae purum ab impuro segregare docet, ut, rejectis fecibus, virtus remanens operetur. Et Spagyrus dicitur, quicunque novit discernere verum à falso; à bono s.equestrare malum; impurum à puro separare, & abjicere binarium, servata unitate t Rul. & Iohns. in Lex. Rolfink. existimat, esse Graecum vocati. à σπῷ» & ἀγείρειν, dts.gregare & congregare. Verum in Lexico non occurrit. Vide Chym. 1. 1. c. 8.fin. Spalax, σπάλαξ. Vide Talpa. Spana, σπάνη, & σπάνον, pro Hispana, tpitheion Picis, apud Scrib. n. 256. Vid. Rhod. in Lex. Sccib. p.  443. Lang. l. I. ep. 67. meminit ex Galeno oiet Spuni, vel Hispani, σπανὸν ἔλαιον. Spandarapum pro Sparadrapo aliquoties legitur apud Schenk. Syntagm. compo & praescr. med. p.  272. 275. 277. 284. ut non sit verosimile esse vitium typographicum. Spanopogones, σπανοπώγωνες, dicuntur quasi Raribacici, qui raram habent barbam, & quibus e mento pili excidunt. Gal. /. 3. de fac. parab. Adde Foës, p. 578. Spara, est vis mineralis, ix Ilech primae substantiae , i. e. mineralibus majoribus, Dorn. Rul. Iohns. e Paracelfo i. 4. de TarL tract. 4. c. 1. et in not. atque fragm. Sparadrapum, & Sparadrapus, dicitur Linteum Emplastro ad ignem fluenti immersum, extensum & refrigeratum. Vocatur & Tela Emplastica. Schroder. I. 1. c. 3. Tela Gualteci forsan ab Autore. Jung. Morell. deform. rem. l. 2. s. 1. c. 12. Meminit & Forest. l. 6. obsi 56. Sparagmos, σπαραγμὸς, idem, quod σπασμὸς, Convulsio. Unde σπαραγμώδης, qui convulsione tentatur. Hippocr, l. 7. Epid. XIII. 4. ( quamvis Lind. σπασμώδης posuerit) à verbo σπαράασω, vellico, dilacero, quod occurrit in Coac, t. 557. Foës. d. 1. Agitatio hellebori ante usum vocatur σπαραγμοὰ, ita docente Cael. Aurelian. l. I. Tard. passi c. 4 p. m. 284. Sparallium, i. e. Clyster uterinus, Paracels. l. de ttlcer. & apost. c. y6. Dom. Ruland. & lohnson. in Lexic. Sparedia, vocatur Paracelso ligatura, quae albumine ovi illinitur, in Apocryphis cap. de vuln. ossium. Sparganon, σπάργανον , dicitur saseia, qua infanteS obvolvuntur, cunae & incunabula. Hinc verbum σπαργανοῦσθαι, i. e. sas.iis involti s quod legitur apud Hipp, 3. de sract. t. 76. Vide Foës. d. l. Sparganosis, σπαργάνωσις, est, dum ob lactis redundantiam tnamniillae tumefactae sic d.stenduntur, ut copiam hanc vix ferre queant. Gal. l.i, ad Glattc, c.x. Vel est Tumor mammarum p. n. in lactantibus, à Lactis stagnantis & collecti copia, continuitatem illarum cum dolore solvente, quemadmodum satis accurate hunc affectum descripsit & explicavit Dn. D. Joh. Paulus Wurtbain, In Disput. sua Inaug. h. ut. Jun., gatur & ex veteribus Valesc. de Tarant. Psiiicn. Pharm, l. 3.1.15. Spargao, σπαργάω, idem fere significat, quod ὀργάω, turgeo, diciturque de humorum luxuriante & ferociente impetu ad excretionem. Legitur apud Hippocr, l. 2. JEpid. s. Vi- 40. In specie de Lactis turgentia in mammis etiam exposuit Hesychius, teste Foës. d. l. Sparus, σπάρος, nomen piscis littoraliS, Auratis non prorsus dissimilis, cujus historiam & usum in cibis quoque tradidit prolixe Aldrov. I. 2. de pisc. cap. IS. & Jul. Alex. l. 14. Sal. c. Io. Bruyer. de re cib, l. 20. c. 5. Spasma, σπάσμα, vide Convulsum. Spasmodes, σπασμώδης. Vide Convulsivus. Spasmodicus, ira hactenus communiter scriptum fuit, quamvis perperam, rectius. Spasmos, σπασμὸς. Vide Convulsio. Spasmoticus, σπασμοτικὸς, quia haec terminatio Graeca in aliis semper per τ exprimitur, v.g. paralyticus, epilepticus, hypnoticus &c. Idem est quod convulsivisconvulsivus. Dicitur vel de motibus membrorum convuisivus, vel etiam de remediiS contra convulsivos morbos, quae & Amispasmotica vocantur. Hanc scribendi per τ rationem etiam retinuit D. D. Frideric. Hoffmannus in Fundamentis Medicinae. Qua vero licentia Vel automate D. Chrlll. Franc. Paulini tract. de anguilla sect. 2. ε. I. §. 2. vocabulo Spasmaticus pro convulsione correpto, nobis quidem non constat. Spasnia, vehemens in tussi, & musculorum, thoracis veluti lancinabo. Mercurial. in praelectionibus Pisanis. Spatha, σπάθη, valde est aequivocum. Significat interdum gladtum, ensem ; hinc &semispatha gladium m.norem notat. Rhod. ad Scribon. n. 13. Inde & fio.raflis spaihartus dictus, qui corporis custos habetur, ὀ σωματοφύλαξ. Id. n. 2 i 2. Aliquando signiscar instrumentum, q .0 Pharmacopoei utuntur ad coquendum, miscendum, detergendum, in cacabo, aut mortario. Materia earum vel ferrum, vel lignum, palmae, quercus, rubi &c. Gorr. ex Gal. lib. 1. de C. M. P G. c. 4. Di itur etiam alias Rudicula, Spathae, σπαθαμ quoque vocantur tostarum ossu, vel costae iplae, uti probavit Foës. d. l. ex Polluce & Russi Vel etiam seapulam significat, apud Hippocr l. de glandul. X. Io. Spathula diminutivum eil. Spatbe, σπάθῆ, etiam dicitur Operimentum Palmae tructas exterius, AEgin. I. 7. c. t8.i«§ Gleucinum, Chiturglaana significationem vide in Stethoides. Spathester, σπαθηστὴρ, dicitur instrumentum attractorium ; ad Recutitionem sive praeputii deficientis restaurationem adhibitum, P. Amman. Irenic. p. 250. vide & Recutitus. Jungatur & Cels. l. 7. c. 25. Spathomele, σπαθομήλη, specillum instar gladioli , vel rudiculae, Chirurgicum, ad illinendum & ad alioS usus Chirurgicos. Pettinet ad δίπόρηνα. Meminit Galen. c. 2. de artic. t. 47. et l. 6. An. adm. cap. I o. Junge Rhod. ad Scribon. n, z6. J. Alex. not. ad Gal. l. 2. de C. Μ. P. G. c. 4. Spatile, σπατίλη, vocatur liquida alvi excretio. Legitur apud Hipp. 2. de RaV. I. A, t. 22. Junge Foës, p. 578. Apud Erot. legitur σπατάλη. Spatula, idem, quod Spathula, de quo p. a. Spatula etiam ponitur pro Scapula, Marcell. Cumam Obs. XLIII. apud I. H. Velfclu Syllab. Cur, & Obs. Med. Cent. I. p. 63. Spaul, id est, sanguis. Rul. in Lex. Specarium, σπεκάριον, idem, quod Lapis specularis , alias σεληνίτης dictus, J. Alex. not. ad Gal. l. 11. de S. F. §. de Ostreis. Species, εἶδος. Vide Eidos. Specialis, εἰδικὸς. Specialiora sub generalioribus comprehendi, scribit Gal. c. 2. de R. V. J. A. t. yq. Quomodo species & pars differant, lege apud eund. i. 6. de Hipp. & Pl. dec. cap. 1. Jul. Alex, in not. ad h. l. In Pharmaceuticis Species dicuntur Pulveres composui : quarum descriptionem & Catalogum vide apud Weker. Ant. Gen. l. I. c. 26. Spec. I. i.s. 2o. Schroder. l. x. cap. 77. ut. & in Dispenz satoriis. Specificus, non solum dicitur de medicamentis, & eorum virtutibus, à tota substantia, & forma intrinseca essentiali, primario dependentibus ; atque idem est, quod ἰδιοσυγκρασία. Vide Idiosyncrasia. Item Occultus. Hinc Ruland. & Iohnson. ita descripferunt  : quod Specificum formale sit, quod speciem per formales proprietates saltem refert. Et licet rnateriales quoque virtutes concurrant, formales tamen excellunt, & illae potissimum elaborando respiciuntur. TaleS llint Tinctura, & Oleum. Verum etiam Paracels non veritus est extendere ad aegritudines, eas appellando Specificas, quae (perma suum peculiare habent in corpore, Paramir, l. 2. c. 7. De Specificis vero medicamentis lege eundem Archidox, l. 7. lino & Medicorum iectarn quandam constituit, quos vccavit Specsicos, qui alias Expecimentales, & Empirici vocantur, in Paramiro. de 5. entib. mwbor. prolog. 3. Hujus vocabuli significationem variam clarius explicatam vide, si placet, aut ad manus suerit, in Theoduli Kemperi Differt, de Medicamentis specificis c. I. Dicuntur & nonnullis Singularia, de quo vocab. paulo superius. Pertinent & huc Appropriata, de quo etiam supra suo loco. Specillum, μήλη Vide Mele. Alias proprie Specillum dicitur perspicillum, quo aliquid spicimus, id est, videmus, ex Varrone, Rhod. ad Scribon. n. Io. in qua significatione quoque legitur apud Boneti Anati Prasii. l. 4. Obs. 33. appendi 2. p. 34I. Specilla quoque pro Penicillis & Turundis usurpari, testatur Lang. i. 3. ep. 5. Speclarium, σπεκλάριον, idem quod δίοπτρον, Specillum, Perspicillum, per quod aliquid videmus ac. curatius. Dicitur & σφεκλάριον, Spheclarium. Vide AEginet. I. 7. c. 3. Keuchen. ad Sammon. p, I66. Spectaculum, θέαμα, vocatur id, quod viset dignum habetur, aut visu percipitur. Quod si tale horrendurn fuerit, rigorem excitare aliquando, testatur Gal. /. de rigor, c. y. Spectrum, φάσμα, idem quod Visio, quid significet, ex aliis Lexicis constat. Haec pertinent inter caussas supranaturaleS morborum, quamvis Paracelsus naturaliter quodammodo spectra se habere exillimet, ex Astralibus corporibus defunctorum deducere commentus. T. de Corallis & l. 8. de nat. rerum. Specularis, διαφανὴς, nomen lapidis, de quO vide supra, in Diaphanes. Specular, vel est Lapis Lunae, vel Approselinum, vel Gypsum. Rul. Speculatio, σκέμμα, θεώρημα, proprie quidem dicitur de eo, quod oculis contemplamur; verurn frequentissirna quoque est impropria acceptio, quando id, quod animo volvimus, & revolvimus, speculatio vocatur, Gal. i. 8. de C. M. S. L, c. 6. fere in princ. Hanc speculationem multum facere ad varietatem generationis, docet Paracels. Tract. I. de partu hom. c. 2. seqq, ut & alibi. Speculativus, θεωρητικὸς, dicitur etiam de Medicinae parte illa, quae in praeceptis, ad praxin futuram proponendis, occupata est ; non quod acquleseat in contemplatione ; sed saltem comparative, ad ipscim Artis exercitium. D. D. Wedel. Phystol. Med, sect. 1. c. Io, Speculia, Paracelfo dicitur species Magiae, quam etiam ex super coelestibus corporibus dependere commentus est I. I. de vit. long. c. 7. sin- Speculum, κάτοπτρον, δίοπτρον, ι. significat vitrum materia aliqua Obductum, vel chalybs etiam politus & levigatus, in quo species visivae repraesentantur. De iis vide Libav. i, 1. S. A. Ch. c. 2r. et 24. De speculi talis usu Chymico vide Th. Chym. Vol. VI. p. 484. seq. 2. idem est quod Specillum ; de quo p. a. Vide Mele. Specula Chirurgica varia cavitatem aliquam distendentia Dilatatorta dicta, v. g. Speculum Ani, Uteri, Oris, Oculorum , descripta occurrunt in Scultet. Arm. Chirurg. Part. I. quae quaeri possunt in Indice Instrumentorum. In AnatorniciS quoque Aranea Tunica oculi vocatur Speculum, Barth. i. 3. An c. 8. p. 518. De speculo ustorio vel fusorio, quod Concavum metallicum ardens dicitur, vide supra Concavus. 3. Improprie Speculum, cum adjectione, Cttrinum appellatur Arsenicum citrinum. Speculum album , id est Arsenicum descensum. Speculum Indicum, id est, Limatura ferri. Rul; & Iohns. Arnold. quoque de Villanova scripsit tracta. tum, quem inscripsit Speculum Alcbymiae; & videri potest in Vol. IV. Iheatr. Chymicir Speculum Ononidis quid vocetur Hartmanno, videatur in ejusdem miscellaneis Chymico-Medicis. Specus, βάραθρον ; significat locum subterra-’ neurn, qui &Spelunca dicitur ; quae fi graveolens fuerit, respirationem laedit, docente Galen, l. de usti, refpo c. 4. Speira, σπεῖρα, Lat. Spira, funem in orbem convolutum, & contortum significat. Hipp. /. 2. de morb. XXXIII. 8, Jung. Foës. p. 579. Translatum communiter ad quandam formam pania similaginei, Spira dicti. Speltrum, idem, quod Zinkum, notante Rosu Boyle Latinitate donato in tract. de Flammae ponderabilitate, Experim. XI. Sperchnos, σπερχνὸς, apud Hipp, frequens est & significat vehemens, urgens, l. de nat. mttl. XXX. 16. XLI. 1. l. de morb. mttl. XXXV. 13. & faepius. vide Foës. d. /. Sperma, σπέρμα. Vide Semen. Sperma ceti, dicitur medicamentum quoddam simplex, exoticum, quod e mari, cui supernatat instar pinguedinis, colligitur. De quo nondum indubitato constat, unde proveniat; quamvis omnino falsa & ridicula sit opinio illorum, qui crediderunt, esse semen balaenarum , sive cetaceorum majorum ; cujus historiam, I Ires, & usum, vide apud Schroder. I. 3. c. 3 r.’ Er. Hofrn. in Clav. ad h, l. B. D. Etmiiller dissertationem h. tu. Spermaticus, σπερματικὸς, q. d. Seminalis dicitur in genere de partibus corporis omnibus, quae, post factam conceptionem, ex colliquamento seniinali efformantur, & postea, mediante succi nutritii chylosi additamento incrementum corfequuntur; ad differentiam partium sanguinearum, quae ex ipso sanguine fieri creduntur t quamvis non videatur veritati hoc consentaneum, partes quasdam ex sanguine, qua tali, efformari; In fpecile vero dicitur de certis corporis partibus generationi dicatis, v. g. de Arteriis & Venis spermaticis , Meatibus sive PoriS Spermaticis; de quibus legantur Anatomici. Spermatocele, σπερματοκήλη, improprie dicitur Herniae specieS, quando non semen, sed vasit ejaculatoria feminis corrugata prolabuntur in scrotum. Blancard. in Lex. Spermoboleo, σπερμοβολέω, significat ejaculor semen, excerno semen, & idem est quod διαχορέω, sicut docet Dieteridi, in Iatr. Hipp. num. 2 04.’ licet de nullo autore constet, qui hoc verbum usurpavit. Spermologeo, σπερμολογέω, dicitur de animalibus, quae ad pastum semina colligunt, iisque vescuntur. Hipp. /, z. de diaet. XVII. I4. ubi volucres seminileges intelliguntur. Foës. p. 579. Sperniola, Sperniolum vocatur femen ranarum, vel est eruor, liquor, aut Sperma ranarum, viscosa & mucilaginosa materia in aquis concreta. Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. Fr. Hofm. in Clav. ad Schrod. pag. 3. unde Pulvis fperniolae compositus Crollii, de quo in Dis- pensator. Spes, ἐλπὶς, vide Elpis. Spetile dicitur id, quod est infra suis umbilicum proprii cujusdam habitus, exos, sicut notavit ex Festo Pompejo Aldrovandus inter edulia e carne suilla refeIens l. I. de quadruped. bisulc, c. 36. p. rn. 951. ed. Bonon. Sphacelos, σφάκελος, σφακελισμὸς, Latine etiam Sideratio vocatur. Accipitur late, & stricte. Late, pro omni corruptione, Galen. in Ex. voc. Hipp, Stricte, pro totali partium solidarum, qua molllurn, qua durarum, νεκρώσει & mortificatione; quando cOrruptione perfecta emoriuntur, sensu, motu, vitaque Omni destitutae, propter caloris vitalis extinctiOnem cum putredine lethali humorum conjunctam ; cujus curatio aut nulla, aut in sola amputatione quaerenda. Vide Foës. pag. 603. Dieter. n. 8o7. Keuchen. ad Sammon. p - 247. Sphacerus, σφάκερος, vox Hippocrati à Galeno in exeg. adsctipta, quam alios σφάλερος scribere notat, ex quo FoësiuS σφάκελος effingit ; significat dolorem capitis ex vulnere. Sphadazo, σφαδάζω, significat apud Hipp, moleste & aegre ferre , irasci t deque eo effertur, qui in s.umma anxietate constitutus est, I. 1. de morb. mttl, LXIV. 7. Junge Foës. d. l. Sphaera, σφαῖρα, Lat. Globus, Orbis, de quibus Vocabulis suo loco, Gal. Caput vocavit σφαῖραν προμήκη, oblongam fphaeram, iib. 9. de V. P. c. I7. Jung. C. Hofm. in Com. ad h. l. n. 69I. Meminit & Hippocr. Sphaerarum Chirurgicarum, ex aluta AEgyptia factarum, ad fracturas crurum utilium, 3. de seact. t. 29. Sphaera Coeli Chymica , cum filis figuris, legatur in Th. Chym. Vol. II. p. apo.seq. Quid ParacelsuS per Sphaeram super. riorevn, & inferiorem, externam & internam intelligat, quaere in illius Paramiro, Paragrano, & aliis fcxipus. Sphaera Solis & Lunae dicitur materia mixta utriusque seminis, e quo lapis Philosophicus paratur, & hauddubie Sulphur & MercurIus Philosophorum intelligitur. Rul. Sphærion, σφαιρίον, idem, quod Globulus, Pilula. Vide Globulus. Catapotion, Keuchen. ad Sammon, p. 121. Hinc & σφαιρίτις dicitur CupT^ssus, quod globulos ferat. Gaien. i. 1. de C. M, S. L. cap. 1. Sphaerulam lucentem ore detentam descriptam vide in Chr. Ad. Bulduini Hermete Curiose Invento IV. Sphaeristicos, σφαιριστικὸς, dicitur Galeno is, qui pilae exercitium docet, & omnem pilae motum callet, l. 2. desan. tu, c. II. unde & locus, ubi exercetur pilae IIsus; Sphaeristerium vocatur, J. Alex. Not. ad Gal. l.q. de tu. san. Sphaeroides, σφαιροειδὴς, i. e. globi, vel sphaerae figuram habenS, sed non prorsus exactam,. C, Hofm. d. l. n. 691. Sphaeromata, σφαιρώματα, dicuntur protuberantia Natium carnosae dc. globosae. Galen. i. lmrod. c. Io. Sphage, σφαγὴ. Vide Jugulum. Anticardion. Hip. pocr. etiam pro ipsis venisjugttlaribus sumsit, alias σφαγιτίδες. γεσίδες dictis, 1. de Glandul. II. 19. Sphagitis, σφαγίτις. Vide Jugularis. Lang. /. I. ep. IO. Sphaleros, σφαλερὸς. Fallax, PericuloluS, ex Hipp. I. aph. I. Vide Dieter. n. 808. Spheclarion, σφεκλάριον. Vide Speclarion. Sphecle, σφέκλη. Vide Fex. Sphendone, σφενδόνη. Vide Funda. Galenus in Exeg. Hipp, tres significationes adducit: primam, qua fundam notat, & fecundam propter similitudinem, fasciam, quae ad elationem coli utilis sit, forte ad prolapsum intestinum rectum repellendum; tertiam, qua est muliebre περίνφυροι sive crurum cingulum ad fundae formam accedens. Sphenoides, σφηνοειδὲς. Vide Cuneiformis. Sphenopharyngeus, dicitur Musculus lateribus Oesophagi oblique implantatus. Barthol.i.2. Anat. c. I2. p. 448. Sphenosis, σφήνωσις, q. d. Cuneatio, id est, Cunei impulsio , vel adactio ad findendum. Hippocr. 3.de fines, t. 4o. Sphex, σφὴξ, vide Vespa. Sphincter, σφιγκτὴρ, quasi Constrictor, Constrictorius, dicitur de Musculis meatum aliquem occludentibus, v. gr. Musculus Sphincter Ani, sive Intestini Retcti, & Vesicae urinariae, Galen. 1. 6. An. adm. c. 4. C. HOfmann. c. in Gal, de V. Ρ. n, 257. 297. Barthol. l. I. An. c. 11. et 2o. Sphingonta, σφίγγοντα, medicamenta dicuntur adstringenna, obstruentia, & eadem cum στυπτικοῖς, στογνωτικοῖς. Vide Adstringens, Obstruens. Gorr. Sphinx, σφὶγξ, nomen monstri Thebani, quod Oedipo proposuisse fingitur aenigmata, uti legere est apud Eras.m. in Chiliad, 2. cent. 3. n. p. Unde Proverb. Sphingis aenigmata, id est, scripta vel dicta obicura, cujus proverbii meminit Gal. c, 3. progs. t. 37. Talia qucque sunt quaedam Paracelsi, Helmontii, & aliorum Spagyricorum commenta. Unde & BeclIerus Oedypum Chymicum scripsit ad obscura Sphingis Chirniae aenigmata resolvenda. Sphinxis, σφίνξις, constrictionem aut obturationem notat, & aliquoties de matricis obstructione legitur apud Moschi l. de morb. mul. c, 124. 126. etc. Sphodros, σφοδρὸς, i. e. Vehemens, praesertimde actione & motu vehementiori usurpatur, v. g. de pulsit, Gal. l. 3i de diste puls. c. 5. quatnvla & de morbo dixerit,’ in specie de dolore, Hippocr. 2. aphor, 46. Vide Foës, p. 6o5. Dieter. n. 8Io. Significatio vocabuli Latini per se nota. Sphongion, σφογγίον, nomen Malagmatis apud AEgin. /. 7. c. I8. Sphragidonychargocometes, σφραγιδονυχαργοκομήτης, epitheton Medici superbi, vel etiam Medicallri, cui annulatus ubique digitus praetentus, pretium ab exteriore cultu corporis, non interiore animi petens, uti folent nonnulli Circumforanei sese exornare. Linden. Ex. II. §. 27. Sphragis, σφραγὶς, Lat. Sigillum : de quo supra SI. Sphrigao, σφριγάω, idem, quod σπαργᾶν, turgere significat, & legitur apud Hipp. I. I. de morb. mul. XLVII. 4. et l. desterilib. XXi 5. Obiter hic animadvertendum est in C. Hofm. qui in ἀνεκδοστὸοις, sive MMSS. notis ad Gal. l. 2. de L. A. c. 2. et 7. improbavit hoc verbum σφριγὼιπς, & substituit σφρνγγὼνπς, cum tamen hoc non legatur in Scapula, aliisque Dictionariis; illud vero Omnino Occurrat. Dicuntur vero d. l. c. 7. apud Gal. σφριγὼιπς, turgentes, qui bene habito sunt corpore, succisque redundante, & quidem juvenes, non senes. Foës. d. l. Sphygmos, σφυγμὸς. Vide Pulsus. Sphyra, σφυρὰ, σφυρίτις. Vide Malleus, Malleolus. Sphyrades, σφυράδες, dicuntur globuli, pro σπυράδες, Foës. d. l. Sphyraena, σφυράινα, vocatur Piscis longus, te. nuis, acuminato rostro praeditus, Latine Sudis, cujus descriptionem & usum in cibis vide apud Aldrov. l. I. de pise. c. 21. Spica, στάχυς, quid significet, jam ante notum est, & ad Botanicam pertinet. Per translationem etiam tributum hoc nomen speciei deligationis uttiusque humeri, quae Spica duplex Galeno dicitur. /. de fasciis n. 78. Spicatum, σπικάτον, nomen Olei vel unguenti pretiosi, roborantis viscera & ventriculum, alias Foliatum , φολίικτο,, dictum, apud Gal. l. 4. de L. Aff. c. 8. et l. 6. desan. tu. c. to. Vide Foliatum. Spicillum, idem, quod Specillum, μήλη. Vide Mele. Spiculum, σκόλυψ, idem, quod festuca, pertinet inter caussas folutae unitatis, & extractionem postulat. Gal. l. 6. de S. Fac. §. Aristolochia, l. II. §. Caro viperae, et alibi. Hcdieque usitatius hoc nomen esse s.olet, quo exprimuntur particulae illae salinae, acidae, acres, igneae, quae vim habent irritandi, lancinandi, dissolvendi corpora nervosa, fibrofa & sens.u exquisito praedita, V. g. Mercurii spicula dicuntur ignea esse à celeberrimo D. D. Wepfero in Historia Cicutae aquat. e. 2I. htst. 3. Schol. 2. p. 3o5.scsq Spilos; σπῖλος, idem, quod κηλὶς, t. β. Macula, de quo supra lit. M. Spina, Spinalis, ῥάχις, ῥαχίτης. Vide Rhachis, Medulla, Ventosa, Bifida. Spina quoque nuncupatur tumor quidam inflammatorius pungitivus à Francisc. de Pedemontio apud Mesuen sol. IIy.b- Spinales nervi vocantur illi, qui inter textam & septimam cervicis, imo primam dorsi vertebram, e spinalis medullae latere prodeunt, & musculis cervicis ramos suos impertiunt, decimum par constituentes, apud D. Gothofr. Bidioo Anat. Tab. IXi Spinati, vocantur Mufculi duo longi & ampli inter spinas totam cervicem occupantes. Barthol. l. 4. Anat. c. 6. p. 568. Spipola, dicitur avicula, cujus varias specleS descriptas exhibet Aldrov. Ornithol. l. I7. c. 26. Spiracula, διαπνοαὶ, πόροι, sunt meatus cutanei, per quos insensibilis fit transpiratio, ut & sudoris exclusio, Gal. l. 7. meth. nred. c. 5. Dicuntur & Spiramenta. Vide Meatus. Paracelsus vocat spiraculum vitae primam à Deo factam inspirationem, qua Adarni corpus crea.i tum vivificavit. Pfti/os. sagac- l. 2. c. 1. Spiratio, ἀναπνοὴ, idem, quod Respiratio. Vide Anapnoë. Spirituificatio, πνευμάτωσις, legitur apud Ingrassi com. ad Avic. de Tum. p n. 115. qui magnam licentiam sibi sumfit, fingendi novas voces Latinas, ad exprimendam Graecorum emphasim Spiritus, πνεῦμα. Vide Pneuma. Caeterum magna adhuc dissensio apud recentiores PhysiologoS reperitur, circa doctrinam de .Spiritibus, dum alii nomen hoc καὶ ἐξοχὰν animae humanae tribuunt, animam vero brutis, ceu materiale quid; alii vero spiritus in homine dari inficias eunt, v. g. D. D. Stahlius in sua Dissertat, de Sanguisicatione c, i. in sin. principium illud activum Omnes actus Organicos five corporeos perficiens esse ipsam animam rationalem, sed absque concursu rationalitatis operantem, aut plures agnosci debere animas in corpore humano existimans. Verum noS quemlibet hic suo abundare senfu libenter permittimus, nec censoriam virgulam nobis tribuere cupimus. Spiro, dicitur Basilio Valentino Instrumentum ad Magisterium Lapidis Philosophici necessarium, quoaër dirigitur, I. 1. Testamenti ulurni c. 36. Spissamentum, στύμμα. Vide Stymma. Spissus, πυκνὸς, idem, quod Densus. Opponitur Raro, ἀραιὸς. Vide Creber. Spithama, σπιθαμὴ, mensura est, qua rcrum intervalla metimur, estque trium palmorum, vel duodecim digitorum spatium, extensis digitis, minimo & pollice. Latinis etiam Dodrans dicitur, de quo supra in DO. Derivata sunt σπιθύθύιος, δίστάθύμος, seirrxic θύμος, quae passim occurrunt apud Dioscoridem, teste Gorraeo, Splanchna, σπλάγχνα, dicuntur interiora Viscera praecipua; ut Cor, Pulmo, Hepar 8c Lien, cëu vi. talitatis, vel sanguinis purificationis praecipua organa. Legitur apud Hipp. 4. aphor. 66. & 2. de R. V.I. A. 24. Adde Foës. p. 579. Dieter. n. 782. J, Alex. not. ad Gal. 1. 3. Hipp. & Pl. dec. cap. 4. σπλαγχνικὰ vocari medicaIuetIta adversus morbos viscerum infimi ventris notavit e Dioscor. Scapula. Ab hac est μεγαλόσπλαγχνον, quod ErotiantIs definit, cui propter ardorem tument viscera. Ita Splanchnica medicamenta vocantur in genere appropriata certis corporum membris ab Emanuele Konig in Paegno suo Vegetabili, c. 48. Splen, Splenicos, σπλὴν, σπληνικὸς. Vide Lien. Splendor, λαμπρότης, ἀυλὴ, Splendidus, λαμπρὸς , quid haec vocabula significent, aliunde, & potissimum e Physicis jam constat. Nimii splendores inter causas morbificas doloris oculorum referuntur à Gal. i. I. desympt- caus. c. 6. Iu Leonibus & Pardis, aliisque quibusdam animalibus splendidos esse occultos, ἀιιγοηδείκ, & splendorem in pupilla noctu apparere, docet idem ί 7. de II. et Pl. dec. c. 4. Splendentes urinas quas vocet Hipp, vide supra Lampe. Splenectomia, σπληνεκτομία, id est, Lienis excisio. Meminit hujus vocabuli & modum illius exsectionis peculiari in tractatu ceu πειρμτὴριον inauditum promisit Georg. Thomfon in praefat. Acus magneticae ad sin. Hanc in brutis possibilem experientia hactenus docuit, an vero in homine fieri queat absque praesente vitae periculo, à plerisque in dubium adhuc vocatur. Spleneticus, idem, quod σπληνικὸς, II. e. ad Lienem pertinenS, quamvis σπληνικὸς magis dicatur de statu p, n. lienis, spleneticus vero sumatur de remediis, quae Spleneuca modernis dicuntur, de quorum materia consuli possunt Materiae Medicae scriptores, nec inepte de iis disseruit Iunken. Chym. Exp. Cur. Pan. II.sect. 1. c. 15. p. 6at.seqq. Splenii dicuntur quidam Musculi caput recta ad posteriora trahentes, vertebris utrinque instrati. Barthol. l. 4. Anat. c. 5. p. 566. Vide etiam D. Bidloo Anatom. Tab. XVI. Splenion, σπληνίον. Vide Plagula. Spleniscos, σπλήνισκος, idem, quod σπληνίον, apud Hipp. l. 2. de morbis X1IX. 12. Splenitis, σπληνίτις, Lat. Lienaris, vocatur Hipp, venula in manu sinistra, alias Salvatella dicta, quemadmodum eadem in dextra dicitur ἡπαήτις, h. e. Jecoracia, l. 1. de morb. XXIII. 18. 19. XXV. 6, Adde Lind. Ex. III. §. 519. Galenus vero haec nomina σπληνἰτος & σὲσταὑπς attribuit morbo Lienis 8c Hepatis, praesertim eorum vis.cerum Tumori & Obstructioni, iibr. de diff sympt. c. 5. p. p. princip. Spodiacon, σποδιακὸν, τεφρικὸν, nomen Colly- rii tenuis, à colore ita dicti, quasi Cinereum, non vero à Spodio, cum hoc non ingrediatur illas compositiones. Morsu caret, & vim habet anodynam, sive dolorem mitigandi. AEgin. l. y.e. rrt. Scribon. n. 23. Rhod. in not. ad h. l. Aët. l. 7. citante Gorraeo. Spodion, σποδίον. Spodos, σποδὸς, in genere Cinerem significat. Comnruniter vero restringitur ad Cinerem metallicum , sive recrementum metallorum ustorum, cineris similitudinem & nomen referens, unde & Latinis quibusdam Cinerula nuncupatur. Quae uti ex varia materia paratur, ita & apud Hippocr, diversa sortita est nomina, v. g. σποδὸς κνπρίκ, Spodos Cypria, l. de Ulcer. X. I. Illyrica, ιλλυριῶσις, d.l. 2. Χρνσίτις, ad Collyria adhibita, cinis lythargycii in Not. adl.t. de morb.mul.m. 3.7. I9. Io. Jung. Foës. p.58o. Est idem, vel minimum saltem differens à Pompholyge, vel Tutia, teste Schrod. I. 3. c, I9. Fati Hofin. in Clav. ad h. l. Rul. & lohns. in Lex. Dicitur Spodium Graecorum, ad differentiam Spodii Arabum , quod est radix Alcannae combusta, Schrod. d. l. Transutum etiam in Officinis Pharmaceuticis ad Calcinata. Ita, ut ibidem etiam legatur Spodium, pro Ebore calcinato. Vide Dispensatoria. Spodites, σποδίτης, Cinericius, epitheton panis apud Hipp, teste Gal. in Exposi voc. Hipp, vel à colore ita dictus, vel quod sub cineribus paretur. Foës. Oec.p.5 8o. Spodos, σποδὸς. Vide Spodion. Spoliatorium, ἀποδυτήριον, vel Spoliarium, idem quod Apodyterium, de quo supra. Legitur apud Ant. Fumanell. libell. de Balneis in princ. Sponda, idem, quod Lectus, in quo aegri decurribunt. Ita spondam aliquam delineatam exhibet Hildan. Cent. V. Obs. 8 g. Spondylolithos, σπονδυλόλιθος, dictum la-’ pidurn genus, ex ConIitatu Tirolenfi, à forma, verte, bras dorsales minorum animalium satis accurate repraesentante, ex observatione Velschii, in Eph. Nat. Cur. AE 1. Obs. I 57. Spondylos, σπόνδυλος, Latine Vertebra, quia per eas corpus varie vertitur. Vertebrae, σπόνδυλοι, dicuntur ossa intus excavata, siIperius & inferius plana, exterius vatiis processibus donata, quorum in collo septem, dorso duodecim, lumbis quinque numerant Ana. tomici, quibus adjunctum est Os Coccygis. Plura de vertebris vid. ap. Anatomicos, & in specie Barth. libell. 4. cap. 14. De luxatione vertebrarum cervicis agit Hipp. $.aph.z6. 'Zrsir^xes quoque strictissime vocatur secunda cervicis vertebra , apud Hipp. 1. 1. sect. 2, Prorrh. t. 55. Coac. t. 266. quae alias proprio nomine Dens eidem dicttur, l. 2. EpAem. sect. II. 69. Vide Foës, p- 580. Spongia, σπόγγος, est corpus marinum, rarum i laxatum, porosurn, imbibens & asservans aquam. Ruland. existimat, esse Zoophyton, neque fruticem, sed tertiam habere naturam, & illi commixtam esse naturam animalis, & plantae. Hinc & Avicenna defbrihit, quod habeat animas, scii, vegetativam & sensitivam. DioscOaldes duo genera constituit; Marem, quae densioribus foraminibus, & minoribus constat ; & sumi-, nam , foraminibus praeditam majoribus & rotundis. Quidam addunt & tertiam speciem, hubentem intra se lapides dutos, & plurimas cavernas. Spongia vocatur etiam à dicto Rulando Fungus marinus, ad differentiam Ierrestris, quam Spongiam nostram appellavit, in pratIS occurrentem, vulgo Bovisla dictam, quae valde accedit ad naturam Spongiae marinae. De spongiarum marinarum viribus & ustj vide Galen. Lu.de S, F. & alibi saepius. Dioscor. l. 5. c. I38. Spongia quoque vocatur illa excrescentia in frutice Cynosbatos dicta saepius Occurrens, Siohroder. lib. 4. ci. I. n. I22. nec non interior siibstantia cucurbitae, aut colocynthidis, Hipp, i. de steril. XI. 35. Σπόχιος quoque Hipp, glandula faucium, quae alias Tonsillae Latinis vocantur, i.4. Epid. III. I4.I7. Jung. Foës. d. /. Spongioli vocantur Boleti minores, adulto vere e terta exeunt, aliis boletis meliores. J. Alex. i. 9. Sal. c. $. Spongion, σπόγγιον, nomen est epithematis, ex caprillo stercore compositi, apud AEgin. l. 3, c. 48. vel malagmatis, i. 7. c. 18. ita veto dictum, quod spongiae modo humorem hydropicorum imbibat. Gorr, Spongoides, σπογγοειδὴς, i. e. spongiosus, sive fpongiae instar perosus. Dicitur de variis corporis partibus; quin & excrementis, v. g. de pulmone, l. de ven. XIX. 8. de renibus d. l. VIII. Io. de glandulis, l. deglandul. I.2.de Liene l.t. de morb.mul. LXXXVII. 5. de otlibus nasi, quae alias Cribrisarmia vocantur. Gal. i. 8. de V. P. c. 7. in princ. de alvi excrementis. Hippocr, l. 7. Epid XLVI. 9. Vide Foës. d. l. Etiam de Tumoribus, unde Ruyschius Observ. Anat. Chirurg. Cent. I. obs. 8 I. binos Tumores in femore obortos mirae magnitudinis, unum quidem septem quadrantes ulnae, altv rum unicum quadrantem aequantem per excellentiam Spongiosus dicere non dubitavit, quos & Gssivoros vocari posse juxta Idiotismum Belgicum creditur. Speciatim autem dicitur inflammatio tonsillarum post febrim ardentem : alii vero etiam ita appellant in capi 'e squamiS obsita ulcera πτορώδη ἕλκη, alii tn capite orta inania oedemata, quae intra exesa sunt, ita vocant, vide Erotianus. Spongos, σπόγγος. Vide Spongia. Spons proprie voluntatem significat; unde adverb. Sponte, & derivativum Spontaneus, αὐτόματος. Linden. Ex. XV. §. I36. Sponsus, quid proprie significet, non est hujus loci, & in vulgus notum est.. Chymicis vero Sponsus dicitur Mercurius. Ruland & Ionnson. quam inepte alii judicer.t ex hoc, quod passim Mercurius, vel Aqua Pkiloscphorum fit dtcta Uxor, & Sulphur Philosophorum Maritus, vel MaS. Vide Maritus. Spontaneus, αὐτόματος. Vide Automatos. Spontum dicitur Rulando cinis aqua madefactus, qui fornaci inditur, quando aurum, vel argentum depuratur, in Lex. Sporades, Sporadici, σποράδες, σποραδικοὶ, di.. cuntur morbi dispersi, & sparfim grassanteS, qui singulos separatim corripiunt, absque contagii suspicione. Morbi sunt vagantes & privati, &i alius alium occupat. Opponuntur Publicis, qua Endemiis, qua Epidemicis, qui continenter multis hominibus uno eodemque in loco contingunt. Hippocr. I. 1. de R. V. I. A. l. 9. Gal. in comm. ad h. 1. item in def. mede describuntur sporadici, qui omni tempore, omnique loco exoriri possunt, & separatim quemque invadunt. Junge Foës. p. jBo.feq. Lang. l. 2. ep. 13. Sporades quoque venas nonnullis Medicorum dictas fuisse propagines venae cavae trunci in totum crus ab interiore ipsius parte per inguina procurrentis, inordinatas ad cutem permeantes modicis intervallis difpetsas, notavit Gal. i. 3. Anat. adrnin, c. 12. princ. Castell. Sporetos, σπορητὸς, dicitur prima pars hyemis, ( aut fortassis etiam ultima autumni ) Lat. Sementis. Vide supra SE. Gorr. Sporos, σπόρος, idem, quod σπέρμα, semen significat, & quidem ap. Hipp, semen genitale, i. 2. de diaeu XXVII. I I,. Vide Foës. d. i, Spude, σπουδὴ, Diligentiam, studium, & curam seriam significat. Hippocr. 2. de suasu t. 24. cum delirio juncta periculum auget, 6. aphor. 53. Junge Dieter. n. 786. Spuitio, πτύσις, πτυσμὸς, idem, quod Screatio. Vide Ptysma. Spuma, ἀφρὸς, quid significet, notius est, quam ut opus fit verbis. Caufa eit à conquassatione aquei; quassatio ab agitatione, Linden. Exerc. VII. §. I4. Vel, ut clarius constet, spuma in humoribus, qua utilibus, qua excrementitiis, est siatioles effervescendae, & fermentationis praeternaturalis. Hinc passim legitur apud Hippocr, ἀφνρῶδες αιμα, sanguis spumosus, 5. aph, 13. Coac. t. 45o. quod famatis ἀφρίζει, vel ἀφρ έει, spumescat, l. 2. de morb. VI. io. De spuma aegrotantium, v, g. strangulatorum & dissolutorum, lege 2. aphor. 4^. & Gal. comm. ad h. l. Dieter, n I4I. epilepticorum, l. 1. de morb.sacr. IIX. 17. t 8. hystericarum mulierum, quae -dicuntur spumare, /. 2. de morb. mul. XVI. 4. XLIV. 7. Jungatur Foës. Oecep.I 13. Bonet. Anat. Pr. l.t.s.I 2. obs.5. cumsehol. ἀφρωδεα διαχωρήματα spumantia excrementa , leguntur 5. aph. 30. Adde Dieter. n. I42. Coac. t. 607. Scrib. n Porro Spuma quoque de aliis rebus dicitur, v. g. Spuma lupi est nomen lapidis, de quo apud Agric./. 5. de nat. sassil. Chiocc. Mus. Calc.s. 3. p. 398. Spuma argenti, i. e. LithargirosLithargyros, vide supra in LI. Spuma Chy.niciS simpliciter notat Cinerem. Spuma maris, id est, Halcyonium. Spuma nitri , i. e. Aphronitrum, Burach, Rui, & lohns. in Lex, Spuma duorum Draconum , h. e. Butyrum Antimonii. lohns. l. a. Lex. Spumescentia, ἀφρισμὸς ( ἀφλοισμὸς videtur mihi sistpectum ) usurpatur à D, D. Wedelto de Bile, quando per vomitoriorum proprie dictorum particulas salinas sulohureas volatiliores funditur, ut spumescat, non modo in ventriculo, sed etiam in proximo intestino stimulans fibraS dictaram partium ad excretionem vel expulsionem, Arnam. Med. 1. II.sect. V. c. 8. p. m- tsy.seqq. Spurius, νῶθος. Vide Illegitimus. Sputamen, πτύσμα, Galeno dicitur sputum, cui alieni humoris aliquid est permixtum, ut bilis sanguinis, saniei, l. I. de crif c. 5. Sputum, πτύελον. Vide Ptyelon. Sputum Lunae, id est, Luhaergyrium, Theatr. Chym. Vol. V. p II. Sputa maris , i. e. sulphur. Sputum boletorum, composita materia ex sulphure & magnesia, vocatur & aurum spissum, aqua sulphuris, quando in Mercurium mutata esl. Rul. in Lex. Spyras, Spyrathos, σπυρὰς, σπύραθος, significat globulosa caprarum excrenfenta, Hipp. ltbr. de nat. mul. XXIX. 25. 180, 182. Gal. C. 2. in Prorrh. t.6. rTsv&suJtcc excrementa eadem, quae σαύβαλα, Hippocr, ι. Prorrh. s. i. t. 6. Coac. t. 6o3. Vide Scybala. Squalor, ἀνχμὸς, squalidus, ἀυχμηρὸς. Vide Auchmos. Squalus, nomen pisitis, & species Capitonis, cujus descriptionem cum usu vide apud Aldrov. l. y. de sese. c. 17. Meminit & J. Alex. I. 15. Sal. c, 6. Squama, λεπὶς, vide Lepis. Squamosus, λεπιδοειδὴς. Vide Lepidoeides. Squamiformis, λεπιδοειδὴς. Vide Lepidosarcoma. Squatina, ῥίνη, piscis dicitur inter cartilagineos relatus, cujus descriptionem, cum usu in cibis & Medicina, vide apud Aldrov. I. 3. de pise. cap. 66. Mentio fit & apud Galen. i, 3. de Al. fac. c. ^6. &c Jul. Alex. l. 14. Sal. c. 11. Bruyerin. de re cib. l. 21. c. I9. Squatinorata, ῥινόβατος, species mixta ex coitu Squatinae 8c Rajae, apud Aldrov. d. l. c. 67. Squilla aequivocurn est. Vel enim denotat radicern bulbofam marinam amarissimam, Graece σκίλλα. Unde Acetum 8c Oxymel scilliticum Offic. quae significatio ad Botanicos pertinet. Vel significat animal crustaceurn, Gr. καριθρ dictum. Vide Carides. Squillinum aziza, i. e. simus equinus, Rul. & lohnson. Squinanthia barbaro vocabulo idem est, quod Angina, apostema colli. Dieter. num. 487. Dorn. Rul. & lohns. Srint, morbi apud Hungaros familiaris nomen, quo omnis tumor in ore, gutture, vel ano inflammatorius indigitatur. Eph. Nat. Cur. A. II. obs. 28. Stabilimentum, ἀποστήριγμα, idem, quod Fulcimentum, ἕρμασμα, Hipp. 3. de iis, q. in med, t, 3 ῦ. Vide Fulcimentum. Stabilis, ἐυσταθὴςεὐσταθὴς. Vide Eustathes. Stac, vel Stoac, id est, congelatio, vel coagulatio, Rul. Apud Iobns. legitur Stuc. Stacte, στακτὴ, dupbuem habet significationem. 1. notat Myrrham stillaticiam, Arab. & Off Storax liquidus dictam. Vide Myrrha,, Lind. Ex. Io. §. I 24. 137. 2. significat lixivium per cineres destillans, usu er. στακτὴ, quasifftllaucium, Gorr. Vide Conia. Muria quoque στακτὴ legitur, in qua injecta stagnent, vel supernatent, ad garum conficiendum, citra insolationem, fola decoctione, apud Lang l. 1. ep. 59. Stacticon, Stacton, στακτικὸν, στακτὸν, nomen Collyrii apud Scribon. Larg. n. 34. AEgin. l. 7. c. I6. Galeno vero & Aëtio, ἔυστακτον diôtum. Vide Rhod. not. ad Scrib. locum. Stadieus, σταδιεὺς, Stadiodromos, σταδιοδρόμος ; dicitur, qui stadium percurrit, aut stadio certat, Gal. in ex. voc. Hippocr. Foës. p. 582. C. Hofm. comm. in Gal. LL. de V. P. n. 450. Diet. Iatr. n. 11. Staes, σταῖς, duplicem habet significationem, notante Foës. Oec.p.  582. Vel enim farinam aqua maceratam, & manibus subactam significat, veluti fit in panilicio; vel interdum, στόαρ, sive pinguedinem. Illam confirmat Jul. Alex. not. in Galen. l. 4. de sin. tu. Tom. II. pag.aoe. Hanc ipse Hippocr, l. I. de morb. mtil. CXX. 24. Σταιτίτης placentae genus dicebatur ex mello, sesamo & caseo, apud Athenaeum l. 14. citante Foës, dies. loc. Stagium idem significat, quod Sextula, estque nomen ponderis scrupulos quatuor continentis. Jubart. EsthiuS de formulissect. I. c. I. p. m. 4. Stagma, στάγμα, vocatur latex, sive materia, quae destillationi exponitur. Blancard. Stagnatio, vide Stagnum. Stagnea, apud Scribon. n. 230. pro cacabo& vasiS genere ponitur stanno obducto. Alias Stagneum vas, Stagnatum , Rhod. in Lex, Scribon. p. 445. Stagnea pyxis legitur apud eund. Scribon. n. 30. Stagnum, λίμνη, idem, quod Lacus, de quo supra in LA. Adde Gal. l. 3. de Al. Fac. c. 25. Inde derivativum in Medicinam hodieque usitatissime translatum stagnasto., i. e. humorum collectio, & subsistentia p. n. cujus caussa est influxus impeditior. Linden. Ex. IK §.23. Stagonias, σταγονίας, epitheton Thuris masculi electi, rotundi, & guttae simillimi. Gorr. Stalagmos, σταλαγμὸς, i. e. destillatio à capite , à verbo σταλάζω, quod idem, ac στάζω, Gal. in -exp. voc. Hipp. Foes, d, l. Stalagma, σταλάγμαστάλαγμα, dicitur materia, quae destillatione prodiit, Blancard. in Lex. Staltica, σταλτικὰ, dicuntur medicamenta, quae carnes vulneribus aequant, Castell. ex libell. s.pur. Gal. de dynamid. Verum generaliter idem significant, quod Repellentia. Unde Collyria staltica apud AEigin. l. 3. c. zi. Jung. Diet. Iatr. n 408. Stamen, i.e filum. Stamen album, h. e.ssium crudum , quod etiam leni evaporatione dolores mitigat. Scrib. n. 142. Rhod. in not. ad h. i. Stamnos, στάμνος, dicitur urna, vel urnula, vas aquarium, H.pp. I. 7. .Epid, XLV, 8. quamvis & vas vinarium alibi significet, notante Foës. d./. Stancare, pro stagnare, legitur apud Keuch. ad Sam p. 163.seq. Stannar, est mater metallorum, fumus occultus, ex quo metalla generantur, Dorii, e Paracels. i. 3. Phiios. ad Athen. text. 3 , Rui & Iohns. Stannum, κασσιτερὸςκασσίτερος, Attic. καττίτερος, item στάγγος. Keucben. ad Samon, p.  164. est metallum molle, aibum. splendens, cum livore quodam constans, ex Mercurio quodam ignobiliori, sed puriore, fugacioriq 'te, & Sulphure minus maturo, indigesto; cujus historiam, & utum varium in Pharmaceuticis vide apud Schroder. I. 3. c. I4. Fr, Hofin. Clav. ad h. I. Bas. Val, Jest. Ult. l. 2. cap. 8. Rul. & Iohns. negare videntur, Stannum verum Arabum idem esse culti Plumbo albo, modo hanc Opinionem etiam rationibus latis confitmassent. Galen. scribit. Stannum plumbo adulterari, l. I, de Antid. c. 8. Stannum omnia metalla reddere.friabllia, & fragilia, si admisceatur, non modo Basil. d. /. testatur, sed & Helmont. tr. Compl. atque Misi. Elem. sigm. n. 2o, Quin & ipsum frangit Adamantem, teste eodem de Lithias. c. I.n.9. Stannum Chymicis dicitur Jupiter, ob aliquam commentitiam comparationem cum Jove MacrocOimico, & designatur Charactere Is. Dividitur Stannum in Dives Mediocre, Pauper. Vocatur & Dominus aeris, Item Plumbum argentarium, Iohnson. I. I, et 2. Lexic. Plura de stanno quaere in indicibus Theatri Chym. Vol.l. II. III. V. ut & Libav. Tom. I. Iunken. etiam scribit sella puritate stannum à plumbo differre & temporis successu facile in argentum migrare, quod confirmare voluit singulari observatione Mechanica, Chymic. Exp. Cur. P. I sect. 5. c. 4. p. 421. Verum an ex illa observatione consequentia mutationis in argentum firmiter deduci possit, adhuc dubitamus. De stanni fossilis gianis lege Ephem. Nai. Cur. A. II. Obs. 7 8, Stapes vocatur ossiculum e tribus, vel quatuor, unum in meatu auditorio, ejusque cavitate, prima, seu concha. Hujus Stapedis primum inventorem fuisse Ingrailila.u, licet Columbus & Eustachius sibi inventionem tribuant, vult Battholiti. de quo videatur libell. 4. c. 7, Anat. Staphis, σταφὶς, homonymon est, denotaus I, pla tam, val htrbvn sinphisagria dictam, de qua sigulficaticne consulantur Botanici. 2. Uvam passam. Vale Passu. Staphyle, σταφυλὴ, Latine Uva dicitur, significans proprie fructum vitis viniferae, sive congeriem baccarum Viris Per translationem vero in Physiologicis denotat panem aliquam in faucibus, quae alias Gargareon, Columella, xiar, dicitur. Vide Columella. Pathologice vero denotat & morbos illius partis, praesertim inflammationem, Gal. l. de tum. p. n c. I7. Restrinxit vero l. 6. de C. M. S. L. c. 3. At Hipp latius sumsit pro morbo uvulae, i. 2. de morb, X. ap. Adde Foës, pag. 583. seq. Nicol. Piso statuit nomen Uvae rectius Inorbo Gurgulionis inflammatorio attribui, quando nimirum in rotunditatem creverit, feraturque deorfum; haudquaquam vero ipsi parti competere, de Co. & Cur. morb. lib. 2. c. 1. Vide Uva. Staphylepartes, σταφυλεπάρτης, Instrumentum dicitur Chirurgicum, quo uvula laxior elevatur & attollitur, quod & σταφνλάγρα vocatur. Meminit hujuS AEgin. I. 3.c. 26, citante Gorr. Fotest. i. 15. obs. 4. vocat Staphyleparaum. Staphylis, σταφυλὶς, vocatur valculum illud, quo potus praebetur infantibus, & orificium habet papillam quodammodo repraesentans. Legitur apud Moschion. de morb. mul. cap. II6. ubi & καττουναρισὲ vocatur. Staphyloma, σταφύλωμα, dicitur oculi morbus, cum in summa tunica quiddam acino simile evenit, Gal. t. 2. meth. med. c. 2. Latine Uvatio, apud Forest. /. II. 0. 24. Schol. Duae potissimum habentur species t una, quando erosa, ruptave cornea oculi tunica, altera, quae ei subjacet, ῥαγεειδὴς, uvea dicta, excidit ad eum modum, ut acinum uvae repraesentet. Cum vero infra hunc modum excidit, μυοκέφαλον, Cum superat, μῆλον, vocatur AEgin. i. 3. cap. 2 I. Jul. Alex. not. in Gal. l 3. de C. M. S. L. c. 7. Altera species, quando sine ruptione, aut erosione cornea intumescit, ac prominet certa parte in modum uvae acini. Id quod plerumque contingit ex defluxione, humoribus intra corneam coacervatis, tunicam laxantibus, incurvantibus, & extendentibus. His addidit tertiam speciem Aët. lib. 7.C.34. scribenS, aliquod σταφύλωμα fieri ex pustula quadam inter strias corneae tunicae satis profunde excitata, quae tunicam attollat, non tamen rumpat. Caulae hujus affectus variae esse polsunt, sed, quaecunque ea fuerit, certum est, visum staphylomate omni aboleti. Gorraeus. Castell. . Staraphaxat dicitur medicamentum sistens, à stare laciendo dictum, ut creditur, Dorn. .Ruland, & Iohns. At Paracelsus inter Characteres Synoviam albam silientes refert, i. 2. de vit. long. c, I4. Stasimos, στάσιμος, Stabilis, & Stabilitas, στάσις qutd significent, non opus ell declaratione, cum per se notum sit. Illud legitur apud Hipp l de nat- mul l.tai l. 2. de morb. mul. II- I9. IV. 3. l 4. de R. V I. A. t, vo. Hoc d. l. t. 27. Adde Foes p. 583 Στὰσιμον etiam affectivam habere significationem, denotans, vim sistendi habens, stativum , vult Lind. Ex. V. §. 507. Στὰσις humorum idem est, ac stagnatio. Rols. 0, et M.M.Spi llb. 2 stct. 3. c. 27, Stasis, στάσις, quid significet communiter, notum est ex aliis Lexicis, nimirum, quando homo erecto corpore immotus pedibus suis innititur. Verum praeter hanc significationem hodieque vox haec στάσις usurpatur de humoribus in corpore alias fluentibus, quando hi praeternaturaliter subsistant, atque ita idem est ac Stagnatio, de quo vocabulo paulo fuperius dictum est. vid. ROifink. Ο. et M. M. Sp. Comm. l. II. sect. 3. c. 27. D, D. Stahlius nomen Graecum etiam in Latino retinuit in egregia sua Dissertat, de Motibus humanis fpafmoucis c. IX. p. 33. seqq- Stasin describetIS sanguinis per meram passivam collectionem abfque refpectu turgescentiae concurrentis, vel non, quamvis utramque accurate declaraverit, & aliquando concurrere posse non inficias iverit. Alius v. D. Ioachim Petr. Gaetke discrimen aliquod statuit inter stagnationem humorum & σάσιν, illi concedens adhuc aliquem motum progressivum, verum tardiorem, & impeditiorem, huic vero penitus denegans in Differt. Inaug. de Vena Portae sect. III. p. 3 5. an vero hoc dise crimen ab aliis admittatur, valde dubitatur. Stater, στατὴρ, nomen ponderis, quatuor drach-r1 mas pendentis. Unde & τετράδραχμον dicitur, Gal. l. de pond. & mens ex Cleopatra. Statera, trutina, de ponderibus Bilanx. Statheusis, στάθευσις, vel absque alpirata στάτευσις, dicitur inchoata affauo, non perfecta ; fitque à calore externo imbecilliori in rcm assandam, quae σταθευτὸν vocatur h. e. quod modice affatum est. Gorr. Lat. Tostio. Stathmion, Stathmidion, σταθμίον, σταθμίδιον, significat vel pondus librale, ex aere, aut ferro, aut plutnbo constans, Gal. c. 2. de fract. t. 3. vel pyxidem, in qua aliquid asservatur, I. 6. de C. M. S. L. c. z. Staticon, στατικὸν, idem, quod σταλτικὸν, dicitur de Collyrtis, quae Inordinatum fluxus impetum sistunt, Gotr Vide Stalticon. Statio, στάσις, ell actio utriusque cruris in terram fi mati & si.t Iliter protensi, Galen. l. 15. de V. P. c. 8. J .ng. C. Hoim. in not. ai h l. n. I77. Stationarius, Epitheton Febrium quarundam continuarum, quae à particulari, at nondum fatis cognita hujus aut alterius anni constitutione pendent, singulae luo ordi .e Invalescunt, grassantur admodum & quasi taeter.s dominantur per continuam illam annorum seriem. His opponuntur Febres intercurrentes, de quibus silpra suo loco. Utrasque descripsit Th. Sydenharn in Obs. Med. Morb, acut. sect. 6. c. i.p. m. 408. 409. Stativum, στατικὸν, idem quod Stalticum. Statura, μέγεθος . proprie corporiS magnitudinem significat Hanc ctia.n à Medi.O recte considerari, docet inter alios Jul. Alex. i. 3. Sal. c. I. et 7. Dieter. Jatr p. 4 t3. et 76i. Status est homonymon vocabulum. Vel enim idem significat, quod Constitutio, Gr. κατάστασις. Vide Catastasis. Vel notat morbi vigorem, & summam vehementiam, Catastasis. Vel notat morbi vigorem, & summam vehementiam, Gr. ἀκμὴ dictam. Vide Acme. Staxis, στάξις, Hippocr, dicitur stillatio sanguinis e naribus parva & insufficiens; unde etiam damnatur in text. Prorrh. & Coac. l. I. Prorrheu com. 3. t. 56. 237. 405. Dicitur & ἀπὸπάξις. Jung. Foës. p. 582. Stear, στέαρ. Vide Adeps, Sevum. Praeter hanc significationem Foës. Oec. p.  585. existimat etiam στέαρ notare fermentum, vel farinam acstta subactam, & conatur aliquot locis ex Hipp. Dioscor. & Gal, probare. Verum C. Hofm. in MMSS. notis ad Gal- l. 3. de C. M. S. L. c. I. ad lin. 2o. p. 196. edit. Bcsil. Graec. audacter scripsit t Ubicunque στήαρ pro ferriiento aut pasta legitur, vitiosum else; & siIbstituendum esse στατὸ. NioS litem hanc Philologis dirimendam relinquimus, ύδσντὸν στοαρ inierim desinit Galenus coctum eX aqua & aromate, item omne aroma, & suavia ἡδισματα. Steatocele, στεατοκήλη, hernia dicitur serosco succrescente in eo quapiam sevo simili materia. Gal. I. introd. c. 18. Steatoma, στεάτωμα, vocatur abscessus cum folliculo dictus, in quo materia sevo similis inclusu continetur, Gal. /. de Tum. p. n, c. 5. Lang. /. 3. ep. 4. in princ. Hildan. Cent. VI. Obs. I6. & Cent. Epist, 6I. In libro des. Med. Galeno adscribitur Steatoma, quod fit pinguedinis augmentum praeter naturam. Jung. Foës. d. I. Steganopodes, στεγανόποδες, vocantur planipedes, apud C. Hofm. not. in Galen. LL. de V. P. n. 519. Stegnosis, στέγνωσις, Constipatio, Condensatio, Obstructio. In genere ita dicitur Medicorum conimunitas quaedam, quam sequebantur, tanquam aliquam ex indicationibus, & per στογνωσιν intelligebant, quando vacuationes corporis naturaliter suppressae siterunt. Gal. de sectis, ad eos, qui introd. c. ci. Alibi tamen, videlicet i. 3. desan. tu. cap. Io. in princ. restrinxit vocabulum hoc ad obstructionem pororum cutis, cum per occultes meatus prohibetur transmitti, quod superfluum est, excrementum fuliginosum, quam densitatem pororum & μῦσιν, hoc est conniventiam vocant. Alias & Hippocr, στογνότης de alvi adstrictione usurpatur, 4. de R. V. I. A. t. 9I. Alvus quoque & vesica στογνὴ, i. e. adstricta legitur l. 1. de morb, mul. LIX. 17. Jung. Foës. d. l. Stegnoticos, στεγνωτικὸς. Vide Adstringens. Steilaeos, στειλαιὸς, manubrium, aut capulum significat apud Hippocr. 2 desyact. t 3. et l. t. de Morb. Mul. CXXVII. 2. ub. στολεὸς legitur. Jut g. Foës. d. i. Steirosis, στείρωσις, i. e. Sterilitas. Legitur apud Moli h.‘On. de morb. mul. c. 14?.. p. m. 39. Stelechiaea, στελεχιαῖα, q. d, Caudicalis, ita dicitur Gal. Vena portae, quod sit aliarum venarum quasi caudex, l 6 Adm. Anat. c. 8. /. g. de L. Aff c., j. Lind .Med. Physiol. l. -.c. I6. §. Io3. Stelenchis, στελεγχὶς, pro στλεγχὶς. Vide Stlenchis. Stella, ἄστρον, idem, quod Sidus. EjuS significatio propria pertinet ad Astronomos. An stellarum quaedam sit efficacia & influxus in corpora quoque hominum, & ita caussis lanitatis & morborum annumerari debeant -, non est hujus loci, dirimere. Sane non incongrue scripsit Lang. ί. I. ep. 34. Ut stellarum nomina & numerus soli Deo cognitus ; sic illarum circa haec inferiora effectus & signacula soli Deo sunt explorata. Per translationem Stella dicitur Marinum aliquod Zoophyton, vel Insectum, cujus plures dantur species, & de quibus prolixius egit Aldrov. i. 7. In- sect. c. 18. Vide Aster thalassios. Stella Antimonii quid vocetur, vide apud Lib. S. A. Ch. l. 6 c. 21. et Tom. II. Oper. p. 72. 73. Rolfink. Chyrn. 1. e.sect. II. c. 1. et 2. Stella Occidens, id est, Sal Ammoniacus. Stella terrae, id est, Talcum. Rul. & lohns. Stellio, ἀσκαλαβώτης, vide Ascalabotes. Adde Rhod. ad Scrib. n. 164. Stellio adusta. Rul. & lohns. dicitur Cinabrium, in Lex. Stema, στῆμα, dicitur membrum virile, & ejus praecipue prominens & pendula pars, cui Opponitur ὑπόνημα, portio ejus, quae non propendet, Russi c. 12. Lind. Med. Phys. l. 2. c. 7. §. 6I. Gorr. Stemphyla, στέμφυλα, dicuntur vinacei, vel vinacea , h. e. folliculi acinorum, corium, & cortex, Linden. Ex. X- §. I86. Galeno vero τέμφνλα dicuntur uvarum acinorum torculari expressorum solida recrementa, i. 2. de Al. Fac. c. p. quamvis & ibid. ad Olivarum expressa recrementa, & βρύτια ad vinacea reserat. Stemphylites, στεμφυλίτης, Lat. Lora, δευτέρια. Vide Lora, Deuteria, Galen. dicto loco. Στημφυλίτιδες τρόγες τρόγες dicuntur vinaceorum aqua maceratorum faeces, & recrementa. Hipp. I. 2. de diaet. XXIII. I7. lib. 3. de morb. XXX. 9. Jung. Foës. p. 586. Stenos, στενὸς, locum angustum significat, apud Hipp. 7. aph. 5 I. Jung. Dieter. n. 787. Stenostomos, στενόστομος, hoc est angustum ocificittm habens. Opponitur τῷ ἐυρυστόμῳ. Vide Bombylius. Stenothoraces, στενοθώρακες, vocantur dispositi ad phthifin, qui sunt angusto & breviori thorace, quia brevius est intervallum à claviculis usque ad extremum sterni, quam sit hoc ad umbilicum aut ab umbilico ad pubem. Holler. in net. ad IV. aph. 8. Stentorophonicus, στεντοροφωνικὸς, est epitheton tubi, per quem ad distans loqui possumus, qualis fuisse dicitur Tubasinntorophoxica Alexandri M. à Kirchero depicta. Meminit D. Wedel. Physiol. Reform. c. XI. Stenygrochoria, στενυγροχωρία, rectissime ab Erotiano exponitur per angustiam loci, in quo humiditas inest, vel inesse debet, Onorn. p. I cossi & legitur apud Hipp. 1. de artic. t. 66. quarnviS nonnulli στονο χαριτὸ legant, ad mentem Galeni, qui negat in comm. osisly inferium cum aspiratione legendum esse, sed esse saltem pleonasmurn Ionicum στονυγρὸι, pro στονὸε. Enimvero nobis nondum hoc periuaderi patimur, ut credamus, non majorem delitefcere s.ub hac voce ἕμφασι, & ἀκρίβειαυ, quando ipium textum inspicimus, ubi Hippocr, loquitur de mutili deligandi ratione claviculam fractam, si lintea etiam traducantur per perinaeurn, ita, ut splenia & lintea, in angustia loci illius, in quem & urinae hurniditas & alvi excrementa concurrunt, coacervantur, & moto fitltem crure, vel pede relaxantur, lia & verbum στοννγρῶται, quod legitur i. 6. Epid. s. 2. t. 1. non saltem pro στονῶται positum est, i. e. angustare t sed omnino simul respectus habetur ad scopum & usum coarctationis, qui revera est impeditio affluxus humorum, quemadmodum e contra tvosua/, dilatare, indicatur, ad humorum influxum necessarium promovendum. Jung. Foës.pug. 586. Stephane, στεφάνη, στέφανος. Vide Corona. Stephaniaeos, στεφανιαῖος, Latine Coronarius, de variis rebus dicitur, v, g. Sutura coronalis, στεφανιαῖος, quae in Cranio occurrit, anterior, Barthol. libell. 4. An. c. e. Vena & Arteria coronaria, quae cor in orbem amplectuntur, i. 2. e. 6. Dicitur quoque hoc nomine vinculi quoddam genus, quod coronarum modo inter frontem & verticem tendit, Gal. l. de fasciis. Gorr. Quod Emplastrum Stephaniaeum Londinensium dicatur, & e quibus constet, videatur in Pharmacop. Coli. Londinens. p. m. 399. Se ex hac in D. D. de Spina Man- Ph. Ch. p. 43 5. Stera, barbare abjecto υ, pro ὑστέρα, Uterus quoque dicebatur, notante Rolfink. de part.gen. P. II. c. tt. sin. Ita & Dieter. Iatri num. 876. Notavit Medicos, qui seculo illatiniori scripserunt sterain dixisse abjecto ν, quemadmodum Schias abjecto I pro Ischias, quod & testimoniis comprobavit. Stercumezeff, est Htthargyrium. Stercorumeceff legitur apud Rul. illud apud lohns. Stercus, κόπρος, idem, quod Merda. Vide Copros. Stereos, στερεὸς. Vide Solidus. Sterigma, στήριγμα, idem, quod ἀποστήριγμα, Firmamentum, munimentum. Vide Ereisma, Firmamentum. Descendit à verbo στηρίζω,γέπτιο, quod aliquaties occurrit apud Hippocr. & quidem in significatione neutro-passiva, v. g. 4. aphor. 33. Jung. Dieter. n. 790. Item 4. de R. V. I. A. t. 6y, lib. 6. Epid. s. VII. aph. 11. citante Foës. p. $87. Sterilitas, ἀγονία, Sterilis, ἄγονος. Dicitur de utroque sexu, estque abolita generatio, vel conceptio prolis, ob motboS varios partium generationi in utroque sexu destinatarum. Dicitur & Infoecunditas. De sterilitatis scrutinio vide Lang, I. I. ep. 49; Keuch. ad Samrnon. p. 2I8. Dieter. in Iatr. pag. po6. 802. Steriphnos, στεριφνὸς, legit Erotian. pro στρυφνὸς, On.p. Iio.e. Vide Stryphnos. Sternohyoides vocatur Par Mulculorum Os Ypsiloides & simul linguam recta deorsum trahens, Barthcl. i. 3. Anat. c. I 2. p. 543. Sternon, στέρνον, dicitur Pectoris pars anterior ossea , & cartilaginea, cui costae annexae sunt. Gal. /. 7. Anat. adm. c 2. Barthol. libell. 4- c. i 8. Sternothyroides appellatur Par Musculorum, quod Laryngem coarctat. Bartholin. /. 2. An. c. u.p.439. Sternutamentum, vel idem est, quod Sternutatio , uti passim in Theatro Mundell. & Latina versione Gal. sumitur, praesertim l. de odor- instr. c. 6. Jung. Rhod. in Lex. Scribon. Vel significat medicamentum siccum, ad sternutationem excitandam, alias Sterfuttatorium dictum, Graec. πταρμικὸν. Vide Ptarmicon. Errhinon. Sternutatio, πταρμὸς. Vide Ptarmos. Stertor, ῥέγχος, ῥογμὸς, ῥόγχος. Vide Rhenchos, Rhogmos, Rhonchos. Stethos, στῆθος. Vide Pectus. Sthenaros, σθεναρὸς, dicitur validus, fortis, à σθένος, Robur. Hipp. 1. 2. de morb. mul. XIIX. 2. Sthethenion, στηθήνιον, Pectusculum, Media pars pectoris. Gorr. Sthethoides, στηθοειδὴς, q. d. Pectorosus. Epitheton scalpelli lati & ventrosi apud Hippocr, l. t. de morb. XLV. 2I. Foës. d. / Ejus iconem & usum descripsit Scultetus Arm. Chirurg. Pan. I. Tab. II.fig.l. Cessus Spatham vocavit. Sthetodes, στητῶδες, Contracte pro στεατῶδες, ’Adiposum. Galen. in Exeg. voc. Hipp. Stiae, στίαι, dicuntur calculi vel lapiiii marini, Gal. in Exeg. voc. Hipp. Stibi, στίβι, Stibium, idem, quod Stimmi. Alias Antimonium, de quo supra in AN. Stichos, στίχος, nomen Consectionis Arteriacae Platonis e marrhubio, quae & Panacea dicta apud Gal. i. 7. de C. M, S. L. c. 2. sin. Stigmata, στίγματα, dicuntur notae in facie, aut alia quapiam corporis parte inflictae, quales in manibus eorum, qui militiam exercent, notantur, Gorr. De stigmatibus vide etiam Rhod. ad Scrib. n, 23I. Stilboma, στίλβωμα, vocatur pigmentum, lmegma, ad nitorem faciei commodum, & legitur apud Nonum de M. P. Ο. c. Io6. quemadmodum & σίλβντρος nitorem vultus significat apud Diofcor i. I.c. 33. Stilbus, id est, Anttmoxium, Ruland. & lohns. l. 2. Stilla, Stillatio, στάξις. Vide Staxis. Stillaticus, idem, quod destillatus. Epitheton liquorum p. er alembicum destillatorum. Lang, l. 1. ss- 53- Stillicidium duplicem habet significationem. Unam Pathologicam, & ita idem significat, quod στραγγουρία. Vide infra Stranguria. Hildan. Cent. fi. Ob's. 54. Alteram Pharmaceuticam, quando denotat instillationem liquoris super aliquam corporis partem, quae alias Embrochatio, ἐμβροχὴ, Irrigatio vocatur. Vide Embrocha. De stillicidiis cordis scrobiculi, vide Rols. Ο. et Μ. Μ. Sp. l. 9. s. 1. cap. Io. Instrumenta ad stillicidium necessaria proponit Mercur. T, IV. cons. 6a. Stimmi, στίμμι, idem, quod στίβι. Vide Antimonium. Stimulans, κεντοῦν, idem, quod Pungens. Epitheton doloris cujuldam Gal. 6. aph. 5. Alias &Stimulans & Stimulus dicitur de quibusdam medicamentiS activioribus, quae lentis adduntur, ad accelerandam operationem, sive evacuativam, sive alterativam. In genere de Stimulis in Medicina cbilervandis egregie disseruit D. Laur. Bullini, deicribens, quod stimulus sit motio quaedam momenti majoris, cujus sensus proinde ad dolorem revocandus est, & ejus exercitatio ad speciem majoris momenti productam in nervis ab aliquo impetu vehementiori urgente, lu Operib, nuperrime edit. Membr. III. de Sang. missione pag. t fiy.seqq , ubi plura de vi Scimulorttm legi poterunt. Et est nostro etiam judicio valde accommodatum ad exprimendum caussae morbificae motum peculiarem, praesertim in doloribus, affectibus spasmodicis & aliis similibus. Stipatio, idem, quod constipatio, στέγνωσις. Vide Stegnosis. Stiphros, στιφρὸς, pro στρυφνὸς. Vide Stryphnos. Stipte, Stipteria, vitiose pro Stypte, Stypteria, i. e. Alumen. Ioh.ni. in Lex. Ita &Stiptica, στύφοντα pro Styptica, leguntur apud J. Alex, not, in Gal. l. 2. de C. M. S. L. c. 1. Stlengis, στλεγγὶς, Lat. Strigil, dicitur Gyrnnasticurn instrumentum, quo utebantur in balneis antiqui ad destringendum sudorem. Dicitur & ξύστρα. Illud vero vocabulum legitur apud Hipp. 3. de R, V. I. A. t. 51. quamvis στολεγγίν occurrat, quod perinde est. De hoc vide infra Xystra. Stochasmos, στοχασμὸς, στοχαστικὸς, Vide Conjectura. De στοχασμῷ Medici legi meretur D. D. Stahlii Propempticum ad Disp. Inaug. Dn. Joh. Dan. Coi. Berolinenf. de Haemorrhcidum internarum motu. Stoicheion, στοιχεῖον. Vide Elementum. Stolides, στολίδες, idem, quod ῥυτίδες, vocantur rugæ frontis. Unde στολιδώδης, rugosus, Gorr. e Galen. expos. voc. Hipp. Adde Jtal. Alex. not. tn Gal. l, P. de S. Fac. §. de Lacte , στολιδοδεστερον legitur in Hipp. 3. de aru t. Io8. Stoliditas, ἄνοια, παράνοια, idem, quod Dementia, Amentia, Stultitia, de quibus supra fuIS loctS dictum est. Stolones, μόσχος, μόσχια, dicuntur tenella germina , & surculi propullulaiJtes plantarum, quae refe. runtur inter victum attenuantem, Galen. de atten. vict. rat. c. 3. Stolos, στόλος, prominendam significat, & aliquotieS legitur apud Aristot. in libris de part. animal, v. g. osistsy κεῤκου, appendix caudae, item τέλος όμφαλάδης, appendix umbilicalis, cujus ex eodem meminit D. Pechlin. in novisse Obs.erv. Physico - Medic. l. I. Obs. 19. Stoma, στόμα. Vide Os, Orificium. Stomacace, στομακακία, idem, quod Scorbutus, à symptomatibus otis & dentium laesiones complectentibus. Vide Lang. I. 1. ep. 42. fere adfitt. & l. 2. ep. 14. sere à principio. Jungantur & alii AutoreS, qui de Scor- buto ex professo scripserunt. Stomachicos, στομαχικὸς, duplicem praecipue habet in Medicina significationem t unam Pathologieam , alteram Pharmaceuticam. Quoad illam Stomacluci , στομαχικὰι, dicuntur, qui morbo ventriculi & ptaecipue orificii ejusdem sinistri laborant, unde varia symptomata consequuntur, inappetentia, anxietas, ructus, vomitus &c. uti prolixe hanc acceptionem explicavit Galen. l. 8. de C. Μ. S. L. c. 2. mox a principio. Quoad hanc στομαχικὰ dicuntur medicamenta, quae Ventriculo & ejus Orificio prosunt,. & quidem ratione fermenti legitime vel vitioie constituti, cum ab hoc dependere videatur totius hominiS oeconomia, qua fana, qua aegra, cum in illo prima valetudinis utriusque semina ac radiceS conserantur, propagentur, indolescant, tandemque maturentur, quamvis nonnullis recentiOribuS haec de Fermento ventriculi hypcthesis «ommentitia videatur. Quorum Catalogum passim viale in materiae Medicae scriptoribus, & inter hos etiam Rolfink. O. & M. M, Sp, libr. 8, fect. I. per totum. lunken. Chym. Exp. Cur. P. I I.sect. 1. c. 13. p. 612, Stomachus, στόμαχος, vocab. est πολύσημον, potissimum vero quadrifariam acceptum repetitur : latissime, late, stricte, & strictissime. In latissima significatione Stomachus dicebatur quodcunqile collum angustum isthmi instar alicui cavitati seu ventri praepositum, teste Arist. l. 3. de part. an. eap. 3. & ita etiam apud Hippocr, vesicae cervix Sc orificium dictum legitur στόμαχος, l. de A. L. & Aq. XXII. 5. 7. XXIII. 4. l. 1. de morb.mul. XVII. 8. &c. item Uteri cervix, i. 1. de morb, mul. XXXIV. 3. LX. 3. i. 2. XXIV. 3o. LXXVI. 3. l. de Steciltb. aliquoties, quae loca apud Foës. p. 589. citata reperies. In lata communiter apud Latinos scriptores Stomachus pro toto Ventriculo ponitur, ln qua significatione & Helmont. sumsit, tract. Jus Duumviratus saepius & alibi, & Samon. Med. rnetric. c, 18. ubi Stomachum regem totius cole pOris esse dixit, ad quem locum vide Keuch. in notis p. I54. Stricte Stomachus gulam denotat, teste Lang. l.2.ep.43. Strictissime vero Stomachus dicitur alterum extremum Oefophagi insertum ventriculo, sive orisicium ventriculi sinistrum , situm sub cartilagine mucronata, quam ob id natura videtur comparasse, ut ipsius esset propugnaculum. Quod alias ob exquisitissimum lenium Graecis καρδία quoque dictum fuit. Vide Cardia. De hoc Orificio ejusque structura consulantur Anatomicorum scripta, & haec inter Bartholin. i. 1. Anat. c. 9. Stomachotrotus, στομαχότρωτος, dicitur, cui stomachus est vulneratus : quemadmodum καρδιότρωτος, cui cor est vulneratum, de quo vocabulo supra. Talem in stomacho vulneratum militem, ira ut per vulnus assumta prodierint, nihilominus feliciter curatum vidimus ante aliquot annos in PalatitIatu superiore. Stomargus & Strymargus, στόμαργος καὶ στρύμαργος fcctppoi 1 cognatae forte voces sunt, & diversa scriptione turbatae. Primam interpretatur Galenus, quod talem significet, qui stulte loquitur, ex Dioscoride, & ab aliis fctibi monet sdfestfpsr, quando nomen proprium est ; posteriorem dicit rasem notare, qui in Venerem furore percitus est, ad quod indicandum Hippocrates plura adhibuit epitheta, sicuti μνοχαάη, raραθύους, γρυαλώπηξ . metaphorico ufu. Conf. Galenus it» exeg. siIb utraque voce. Stomaticos, στοματικὸς, dicitur de medicamentis, quae modice siccant, sic vocata, quod in assiduo funt uiu, cujuimodi sunt, quod ex Moris conficitur, & quod ex Rubi fructu, aut fucco corticis nucum juglandium viridis paratur, Gal. i. 5. medi. med. c. 10. sin. quamvis vera magis & propria significationis ratio in hoc consistat, quod talia medicamenta ad affectus oris & faucium adhiberi soleant & debeant, Gal. I. 6. de C. M. S. L. c. I. ubi prolixum horum Caralogurn invenies. Stomoma, στόμωμα. , dicitur ferrum purgatius, sive nativum, sive igne saepius per liquefactionem depuratum, idem, quod Chalybs, Rul. & lohns. Meminit fquarnarum stomomalos, Gal. libr. 4. de C. M. S. L. c. 7. et libr. 4. de C. Μ. P. G. cap. 7. Helmont. Paradox. 4. n. 14. Stomomanicon, στομομανικὸν, vocari museulum latum , sive πλάτυσμα μυῶδες, vult C. Hcfm. not. ad Gal. LL. de V. P. n. 83 8. de quo musculo vide supra Latus. Stomoo, στομόω, idem, quod ἀναστομόω, hoc est, aperio. Legitur apud Hippocr, i. 6. Lipid.s. 2. t. 29. sive apertio fiat à naturae conatu, sive ope medicamentorum ἀιαστομωτικῶν, sive ferri, aut ignis vi. Galen. in comm. ad h. loc. Jul. Alex. not. ad Gal. /. 2. ad Glattc. c.y. Foës. Oec. p. 590. Stoparola, est nomen aviculae e genere muscicaparum, caparum ; magnitudine Motacillae j cujus descriptio ha-’ betur apud Aldrov. i. 7. Ornithol. c. 27. Storax, στύραξ, Styrax, duplicis generiS in officinis prostat t SIccus & Liquidus. Ille dicitur etiam Calamites. Utriusque historiam, vires & uium, vide apud Gal. I. I. de Antidot. c. I4. I. 8. S. E. § Styrax. DioscOr. I. I. c, 79. Schroder. i. 4. cl. 2. n.406, Fr.HOfm. Clav. ad h. l. Rhod. ad Scribon. n, 88. Chiocc. Mus. Calc. s. 5.p. 583. fitg.seq. Strabismus, στραβισμὸς, Strabilismus, dicitur musculorum oculi non Omnium, sed aliquorum resolotio, Ob quam caussam vel sursum, vel deorsum, vel in latera nuunt Oculi, Gal. in defle. Idem, quod ἴλλωσις. Vide Illæno. Haud raro sequi Epilepsiam, testatur experientia, & confirmatur in Eph. Nat. Cur. A. III. O. I62. Apud AEgin. l. 3. c. 22. convulsio dicitur musculorum Oculos moventium, quod rectius & vero magis consentaneum videtur. Strangalides, στραγγαλίδες, symptoma σπαργανώσεως, dum ita vocantur globuli & durities in mammis à lacte concreto Obortae, si lactis proventus nulla parte decedat. Gorr. Nic. Pis. de M. C. & C. l. 2, cap. Io. princ. Strangoidos; στραγγοειδῶς, i. e. guttatim, instar guttarum. Hoc adverbium aliquoties legitur ap. Moschion. l, de morb. mul. c. Iiy.seqq. Strangulatio, πνὶξ, πνιγμὸς. Vide Pnix, Pnigmos, Pnigma. Stranguria, στραγγουρία, Stillicidium urinae, quando guttatim urina destillat, cum frequentiori & dolorifico ad excernendum stimulo. Caussa in acescen. tia seri, & vellicati vis inde emanantibus effluviis, partesque nervolas urethrae aut vesicae irritantibus, & partim etiam convellentibus sine dubio consistit. De hoc vocabulo & affectu vide Hipp. 3. aphor. 3 I. 6. aplt. 44. 7. aph. 48. Gal. in comm. ad primum & tertium Hipp. loc. Foes. d. I. Dieter. n. 792. Linden. Ex. VI. §. 13. qui egregie hunc affectum veluti depinxit. Lang. l. I.ep.46. Helmont. tr. Pleura furens, n. 14. Stranguria veteribus interdum Gonorrhoeam denotat, cujus Symptoma est. Prosper Martianus in Hipp. Stratificatio, vide Stratum. Stratioticon, στρατιωτικὸν, sive Stratiotae Collyrium , commendatum adversus duram & siccam lippitudinem. Acre est, & lachrymas provocat, ejusque descriptio habetur apud Scrib. n.33. AEginet.l.3.c. 22. Jungatur Rhod. in not. ad h. l. Stratum, communiter idem est, quod Lectus, κοίτη , de quibus vocabulis supra. Vide Cœte, Lectus, Gal. i. de marcor, cap. 5. At PharmacOpoeis & Chymicis stratum super stratum est phrasis usitata, denotans alterno ordine factam positionem duarum diversarum materiarum, uti fit in cementauone metallorum: Hanc phrasin etiam explicavit Rhodius ad Scribon. n, 60. e Palladio l. 12. de re rustic. dicente : Facere straturam alterno Ordine subinde crefcentëtn. Dicitur alias & Strauficatio, Jac. le Mort Chym. Med, Phys. cap. 3. pag. 20. Streblos, στρεβλὸς, idem, quod στραβὸς, hoc est, is, qui oculos habet perversos & tortos, Hipp, l. I. Epid.sect. VI. 30. Latine Strabo dicitur Foës. d. i. Stremma, στρέμμα, idem fere, quod Luxatio: vel Tortio partium circa articulos nervosarum, articulis illaesis. Meminit Hippocr. 3. de Fis, q. in med. t. 31. ( Adde Gal. comm. ad h. l. ) Foës. d. I. Tortio idem etiam est, quod subluxatio, quando ossa articulorum non prorsus excidunt. Joh. Costaeus in Annot. Avic. l. 4. Canon, fen. 5. tr. I. C. I. Strepitosus affectus dicitur Gr. ψοφῶδες πάθος, & est morbus flatulentus, in Alpibus Austriacis non infrequens, quando in collo, facie & brachiis oritur intumescentia ex flatuum distensione, ut instar vesicae suillae siccae non prorsus distentae strepitum edat ad contactum, & curatur fumo vel suffitu ex Myrti foliis parato, de quo legatur ex P. de Sorbait Med. Septentr. I, i. sect. 24. C. 3. p. 502. Strepitus, ψόφος. Vide Psophos. De strepitu ossium, & affectu strepitofo legantur Observationes in Eph. Nat. Cur. A. IIl. Obs. 271. 275. Stria duplicem habet potissimum significationem in Medicina, (I) Anatomicam., Ita Medullae cerebri oblongatae dissectae interior substantia exhibet lineas radiosas, quae Malpighio fibrillae vocantur. Willisius vero Strias medullares vocat, & corpora striata Anat. cerebr. c. I. et 13. & Sensorii communis munus illis tribuit, ( II ) Chymicam, quando spiritus destillati praes.ertim Salis, Nttri &c. in recipiente exhibent lineas, & radios veluti emittunt coloratos, unde & Spiritus striati dicuntur. Stribiligo, idem, quod ἔκθυμα, efflorescentia cutanea. Haec si nigra fuerit, notat Archeurn male affectum. Helmont. in Tum. Pestis. §. Praeparata sedes. Strictor, σφιγκτὴρ, vide Sphincter. Strictum emplastrum exponit Rhod. ad Scribon. compos. 45, per Densum, in Lex. Scrib. Strictura, aequivocum est apud Latinos. Vel enim idem significat, quod Durities, σκλήρωσις, σκλήρωμα. Ita in libris spuriis Galeni legitur de Bdellio, Opopanace, &c. quod stricturas emolliant & resolvant, Libr. de stmpl. rnedic. Vel Strictura est species ramenti, Graece ssesuae, quando ferramenta ignita, aut aeramenta candentia malleis stringuntur, aut extinguuntur aquis frigidis, à quibus absilit percussu aut secedit pulvis quidam crassiusculus. Vocatur & Batitttra ab aliis etiam Squama, Libav, S, A. Chym. l. 4. C. 3. Stricturae Chalybis leguntur in Apocal. Hermet. Part. prior, c. 20. Stridor, πρίσις, est species Poni, notior in se, quam ut verbis exprimi possit. Stridor dentium dicitur πρίτης, πρισμὸς, Hippocr. I. Progn, t, 21. Vide Prisis Alias stridor Graece quoque ῥοὶζος vocatur, quod vocabulum Poeticum magis, quam civile esse, judicavit Gal. i. 3. de Fissi, puls, cap. 2. Unde & pulsus ρόίζώδης. Stridulus, inter vehementeS relatus ibidem commenritius potius dicendus, quam verus. Strigilis, στλεγγὶς, στελεγγὶς. Vide Stlengis. Strigmentum, γλοιὸς, vide Gloeos. Adde Lang. l. I. ep. 51. Dicitur & ξύσμα, & Lat. Strictura. Stringens, pro Adstcingens, στυπτικὸς. Stringere mammas lacte turgentes quid sit, apud Q. Serenum c. Io. vide apud Keuch. in not. p. I 59. Strix, στρὶγξ, proprie nomen avia nocturnae, habentis nomen de sono vocis stridulo, quae vulgo Amma dicitur ab amando parvulos; de qua legatur Aldrov. ί. 8. Ornithol. c. 8. Translatum postea vocabulum ad sagas & lamias mulieres incantatrices & praestigiolas, quae striges vocantur. Vide KeuclIen. ad Samon. p. 287. seqq. Harum patronum Paracelsum dixit Ltbav. Tovn. IV. pag. 84. Strobile, στρυβίλη, dicitur linamentum intortum , aut penicillum turbinis in modum implicitum & contortum, h. e. turbinatum lineamentum apud Hippocr. de sistul. II. 6. 9. n. A qua figura & nuces pineae στρόβιλοι dicuntur, & resina pinea στροβιλίνη. Vide Jus. Asexe not. in Gal. l. 4. de tu. sinu Tom. II. Oper. p. 4io. etp. 755. Strombites, στρομβίτης, dicitur lapis similis cochleae aquatili ex amplo in tenue turbinis instar deficiens in fpiram à dextra tortus, qui ulterius describitur ab Agrie, i. 5. de nat.s.ossil. Chiocc. Mus. Cale.sin p.388. et 422. Strombos, στρόμβος, nomen generale cochlearum murinarum, quae Latine Turbines nuncupantur, aut στρομβώδη. Cochleae Turbinatae, quarum descriptionem prolixiorem lege apud Aldrov. l. 3. de Testac. c. 2. et seqq. Stromne, στρομνὴ, idem, quod στρῶμα, stratum, quo lectus solet insterni. Extat apud Mofcbion. de morb. sini. c. 69. Strongylos, στρογγύλος, rotundum, teres, sive, in formam rotundam & turbinatam contractum significat, Dicterich. num. ypq. Epitheton vermium, ἐιμίνθύν, teretium. Ita gtanurn illud, quod ipest. piperi Indico & Myrndanum dicitur, ab Hipp, describitur per στρογγῦλ,ον, libr. 2. de morb. mttl. LXXXIV. I8, C l. i. CXIX. I 2. Est quoque epitheton spe cilli, quod alias σπαθύμήλη vocatur, de quo sirperius in Spathomele Galen. in Ex. dict. Hipp. Jung. Foes. p. 591. Strophomata, στροφώματα, vocantur Vertebrae in nIachitis artificialibus Ο ibas, de machin, cap. 4. Strophos, στρόφος, vocatur Dolor intestinorum Torminalis, Tormina pluf. unde &Torminosi vocantur, qui his doloribus frequenter vexantur. Dicitur & dolor Strophosus. Est symptoma concomitans. lliacam & Colicam passionem. Hujusmodi dolores & cruciatus interaneorum Vermina Festo dicuntur. Plura de hoc vocabulo emphatico lege apud Foës. d. 1. Dieter. n. 794. Lind. Ex. VIII, §. ai.seq. Dolor quoque vocatur Verminatio, Rhod. ad Scrib. n. 121. Stroter, στρωτὴρ, parva trabes, trabecula, lignum, canterius, qualis inter duaS columnas alligatur ad humeri elapsum articulum reponendum. Hippocr. I. de aruc. t. 20. Foël. p. Structura, κατασκευὴ, vide Catasceue. De fin« -‘ cturae hominis encomio lege Lind. Ex. III § , 7. Struma, χοιρὰς, idem, quod Scrophula, estque tumor scirrhoius glandularum, vel in collo, vel fub alis, aut inguinibus, proveniens à materiae congelativae nutritiae collectione, stagnat.one, & induratione. Ejus species est Bronchocele, quando struma in collo nascitur. Nec aberrabit, qui herniam testum carnosam vel scitrhosim ad strumas referet. An vero abscessus tres cum folliculo Atheroma, Steatoma, & Melicecis ad strumas recte referantur, quod Lang. I. 3. ep 4. fecit, ut & Castellus, de eo adhuc dubito, quandoquidem in strumis ipfae glandulae secundum totam substantiam indurantur, in illis abscessibus materia prorsus alia à parte, in qua generantur, notatur. Quod Helmont. negarit, Tartarum esse causam strumarum, non videtur à velitate alienum, dummodo aliam quoque veriorem majori perfpicuitate proposuisset. Verum & hic quoque mancus & obicutus est, quando nutritium fuccum in petrosum excrementum permutari virtute aquarum, tali efficacia propria Archeali & vitali praeditarum, docuit tr. Tartarus non in potu num. 11. seqq. An strumae curari possint solo attactu Regum Angliae & Galliae, fides sit penes Autores. Legatur Die. ter. n. 924. Struthio, Struthiocamelus, στρουθὸς, στρουθοκάμηλος, nomen avis exoticae maximae, de qua relerunt, quod ferrum devorare non solum, sed & concoquere valeat, id quod & Lang. confirmat I. I. ep. 12. & Eph. Ndi. Cur. A. III, 0. 3 7. negat vero C. Rejes C. El. q. 5 8. n.4I. Hujus historiam, vires & usiIm prolixius tradidit Aldrov. l. 9. Ornith. cap. 2, Jung. Schroder. l. 5. cie 2. n. 68. Fr. Hofrn. in Clav. ad h. I. Stryphnos, στρυφνὸς, Latine Acerbus dicitur: & accipitur vel Proprie, vel Improprie Proprie denotat qualitatem gultatilem, quando res acerba linguam noltram quasi contrahit, desiccat & in profunditatem exalperat, sicut pyra sylvestria, immatura, & similia. Differt ab Austero sola intentione, vel gradu majori, Galeri. I. 1. de S. F. c. 37. Consistit in portionibus terreltribus, crudioribus adhuc, & salinis siccioribus mixtis praevalentibus, & spirituosis, oleosis, vel activis insussicientibus, vel deficientibus. E Cartesianis principiis Acerbi humores describuntur, quod constent particulis rectangulis stridenti & acutiori serrae assimilantibus. DolaeuS Encyclopad. Medt l.1. c, II. §. II. p- ’65; Medicamenta στρνφνὰ, acerba, opponuntur soluttvis; quia valide adsiringunt, Gal. l. 8. Μ. M.cap, 2. Urinae acerbae, c-potprae dsin , leguntur apud Hippocr, l. 7. Bpitl. XV. 19. & exponuntur, quod cineris speciem referant, ita ut siccae quasi videantur, & haud dubie saporem quoque acerbum praebeant. Per translationem vero etiam praedicatur de corpore, ejusque partibus Folidis siccioribus & densioribus, ap. Hippocr, v. g. στρυφreti mulieres, l. de A. L. & Aq. VII. 1. ubi steriles intelliguntur, i. e. siccae, acerbae, aridae, l. de nat.mul. l. 5. ubi Lind. ςυφροτέραμ posuit, cerebrum στυφνὸν, id est, adstrictum, siccum, l. de morb.sacr. XlIl. 3. ossa στρνφνὰ, i. e. compacta, arida, l. de Carnib, IV. 3. Jung. Foës. p. 592. Studium, σπουδὴ, ἐπιτήδευμα, quid significet, jam ante ex LexiciS notum est. Studiosi pertinent etiam ad subjectum Medicinae, cum ratione valetudinis tuendae, tum recuperandae : quia studia prae aliis laboribus corpus afficiunt & labefactant. Helmont. tr. Jus Duumvirat. n. 27. de febr. cap. 13. n. y. Rolf. Ο. et M. M. Sp. i. 2.s. 3. c. 111. Quae igitur illis sint oblervanda, vide apud Jul. Alex. l. 28. Sal. c. 3. Rols. d. t. l. Iq.scct. 3. c. 2o. Dieter. Iatr. p. 1040. seqq. Stultitia, ἄνοια, παραφροσύνη, μώρεισις, idem, quod Amentia, Dementia, de quibus vocabulis jam siio loco dictum eil. Vide & Delirium. Quis vocetur Stultulus Hermeticus aenigmatice in Lapidis Philosophici negotio, legatur apud Libav. Τ. II. Op. pug.330. Stupefaciens, ναρκωτικὸς. Vide Narcoticus. Stupha, idem, quod Balneum Laconicum, vel Sudatorium, dicitur & Vaporarium, Morcll. l. z.s. 1. c. 6. Laudantur & à Forest, i. 32. Obs.6. Schol. et 0.13. Schol. Vide Balneum. Stupio, id est. Stannum. Rul. & lohns. in Lex. Stupor, Stupiditas, νάρκη, νάρκωσις, vide Narce. Stupor dentium post efurn immaturorum & acerborum proprie in homine dicitur αιρεωδίἄ, Galen, 1. 3. de AI, Fac.e. i6. Stupor metuis est ipsa Fatuitas, Gr. μώρωσις. Vide Fatuitas, Stuppa, vel Stupa r στύπη, ἢ στύππη, στυπεῖον, vocatur particula distracta lini, aut cannabis, qua utuntur Chirurgi vel ad obturandum, vel etiam pro Epithematibus ad frontem, nucham, item in fracturiS. Sturio, nomen piscis, nonnullis &Oxycinchus, ab acuto rostro. Quamvis hoc nomen posterius etiam tribuatur pisci cartilagineo Bos dicto, de quo supra in EO. Vid. Aldrovandi locum ibi allegatum. De Graeco nomine certo non constat. An γαλατίας ? Neotericis tamen ξήριχι dici, vult Aldrov. Hujus descriplio legitur, cum usu in cibis & Medicina, apud dictum Au. torem I. 4. de pise. c.I2. J. Alex. l. 15. Sal.c. 1. Btuyerin. de re cibar, l. 2o, c. 22. Schroder. i. 5. cl. 3. n. 89. Accipenser veterum nonnullis etiam dicitur. Sturnus, ψὰρ, nomen avis notissimae, quod cicuta Vescatur absque noxa. Cujus historiam; cum usiI in cibo & Medicina, prolixe lege apud Aldrov, I. 16. Ornitlt. c.ip. J.Alex. I.I3. Sal. c. 8. Bruyer. d. l. 15. c. 42. Stygia, epitheton Aquae causticae, sive corrosivay & praesertim Regiae, cujus descriptio habetur in DispensatoriiS, & apud Schroder. l. 3. c. 23. Jung. Libav. l. 8. S. A. Ch. c. 3o. Styliscos, στόλισκος. Vide Priapiscos. Styloceratohyoidei dicuntur Musculi ; qui aliis Stylohyoidei vocantur, & os Hyoides una cum Lingua ad latera movent Barthol. I. 3. An. c. i 2. p. 546. Styloglossi vocantur Musculi linguam retrorsum ducentes, d. l. c. 13. p. 549. Styloides, στυλοειδὴς. Vide Graphioides. Stylopharyngei fiant Musculi Gulam ampliantes Id. l. 2. An. c. I 2. p. 449- Stylos, στύλος, dicitur de diversis instrumentis Chirurgicis oblongis, plerumque teretibus & acuminatis, qua explicationi, qua intrusioni, aliisque operationibus destinatiS, de quibus quaere i» Indice Operum Hildani, ut & Sculteti Arm. Chirurg. Indice primo. Stylus etiam ad Pbarmaciam translatus legitur, quando apud Mynsicbt. Armament. sect. IX Styli dentifricii leguntur descripti. Stymmata, στύμματα, dicuntur suffimenta, quae oleis adduntur, vel odoris gratia, vel ut confecta diutius immunia permaneant, Gal. I. 2. de C. M. P, G. cap. 2. Hinc & σύμμα.ια ita vocabantur unguenta spissiora , solidiora, & corpus habentia, simulque odorata, vel suaveolentia. Differebant ἀπὸ .τῶν ἡδισμοὀτωι, quod liquida essent haec : illa vero solida, Caltell. Gorr. Paulo aliter Lind. expofuit, scribens, Stymmata vocari, quae consistendam, seu corpus dant unguentis t hedysinata vero fuccos, quibus ea exciperentur. Ex. X. §. 77. Schroderus ira descripsit t Stymma est spissamentum seu crassamentum rerum, ( florum, rerumque aliarum ) quod remanet, dum in oleis maceratae exprimuntur, i. t. c. 3. Stymphalides, dicuntur avium species quaedam maxime ferae, quarum historiam vide apud Aldtov. l. Io. Orniàol. c, 3. Styphelizo, στυφελίζω, significat apud Hippocr. exagito, vexo, asperius tracto, ^.desract t.33AEoës.p. 592. Styphon, στύφον, στύψις. Vide Adstringens. Stypteria, στυπτηρία. Vide Alumen. Stypticon, στυπτικὸν, idem, quod στύφον, adstringens. Vide suo loco. Adde Diet. n. 79 5. Styrax, στύραξ. Vide Storax. Suavis, ἡδὺς, vide Hedys, Jucundus, quibus adde, maodsuavia gustu aliis insuavibus ejusdem licet bonitatis, sint praeferenda, utpote ventriculo gratiora. Galen. i. 2. de Al. Fac. c. x6. Jul, Alex. not. ad Gal. l. 3. h. sit. c. I9. Sub, ὑπὸ. Vide Hypo. Subactio, χείρωσις, dicitur tractatio rei eu- jusdam manibus facta, & dicitur de mistione & emollitione Emplastrorum, cerae, & similium massarum, manibus vel in mortario cum pistillo facta . vide Rhod. in Lexic. Scribon. p. 446. Verbum est Subigo, χειρόω, καπργάζομαι. Subalaris vena, idem, quod Axillaris vena, vel Basilica vena, aut Mediana vena. Castell. e Galen. spur. l. de An at. vivor , Subamarus, ὑπόπικρος, Gal. /. 7. de S. Fac. § . Crambe agrestis, & alibi. Subbiliosus, ὑπόχολος. Vide Hypocholos. Subbuteo, ὑποτριόρχης, Vel γυποτριόρχης, nomen avis, buteone paulo minoris, cujus descriptio videatur apud Aldrov. I. 5. Ornith. c. 8, Subcartilagineum, ὑποχόνδριον. Vide Hypochondrion. Subcavum, ὑπόκοιλον. Vide Hypocœlon. Subcingens, ὑπεζωκὼς. Vide Hypezocos. Subclavium, κατακλεὶς. Vide Catacleis. Venae & Arteriae Subclaviae occurrunt in AnatomiciS, in specie apud Barthoiin. libell. I. et 2. pag. fisu. & 652. praesertim Vena subclavia celebrata est propter insertionem ductus lactei Thoracici Pecquetiani, ut & Lymphatici peculiaris d. libell. I. c. 6. Dicitur & Musculus Thoracem dilatanS Subclavius. Id. l. 4, An. c. 4.9. 565. Subcruentus, ὕφαιμος, significat colorem quodammodo sanguinis colori respondentem, Hipp. 5. aph. 23. Dieter. vero exponit per sanguine vel cruore perfusum, n. 881. Subcutaneus dicitur de omni illo, quod sub cute locum suum Obtinet, sive naturale fuerit, sive praeternaturale. De subcutaneis abscessibus ( ad quos etiam parotides referuntur) legatur M. A. SeveL ί. de nov. obs. abscesse cap , 1 5. Subditum, πρόσθετον. Vide Prostheta. Subductio, ὑπαγωγὴ, ὑποχώρησις, idem, quod Dejectio per alvum, Gal. 2. aph. i 8. ln Chyrnicis quoque Subductio vocatur ahstractio, quae fit per inferna ; & est duplex : Filtratio & Clepfydcia. Rui. & lobus, de quibus suis in literis. Peculiarem subductionis signific.ationem tribuit D. Laur. Bullini, ita vocans arteriarum fystolen, sive motum introrsum, quando post dilatatioi.em in pristinam sedem redeunt, & ita tangentis sese subducunt manibus, in operis nuperrime editi Membr. II. de Puls. p. 72. Subeth, Arab. idem, quod Carus, vel Somnus p. « . Fiorest. i. 7. obs 7 Schol. Valesce de Tarant. Philon. Pharm. l. i. c Io. Walth. Sylv, Med p. 37 6. Subeth sahara, Coma vigili denotat Arculano, apud For, d. /. 6. obs. 38. et ί. io. obs. 34. Schol. Walther. d. /. Subfasciatio, idem, quod Subligatio, ὑποδεσμὶς. Vide Hypodesmis. Subfrontalis est epitheton Suturae Cranii Ossis frontis partem internam mediam cum maxillae superioris Ossibus transverse, primum, mox obliquo vers.us orbitam oculorum ductu conjungenS. Bias. Univ. Med. p. 105. Subhumeratio, κατωμισμὸς. Vide Catomismos Subjectum, ὑποκείμενον, est potius terminus Philosophicus, & denotat in Medicina corpus humanum , in quo sanitas vel conservari, vel restaurari debet. Estque duplex t Mas & Fcemina. Dieter. Iatr.p. 43. De subjecti Medici natura, & attributis, vide passirn Institutionistas, ut & Dogmata nostra Medicinae Generalia, in praelim. dogm. f.p. 5. P. I. c. 2. p. 18.seqq. P. II. c , 2. p. 1 Ia.seq. Rolf. O- & M. M. Sp. i. z.s. 3. c. I. seqq. De subjecto Chymtcorum vide Th. Cbym. Vol. I. p. 508. Lapidis Philosophici , sive Tincturarum, quod est Mercurius corporalis . d, l. p. 520. et 535. Subintrantes febres dicuntur, quarum paroxysmus posterior invadit, antequam prior desinat, Laur. Bellin. descbrib. in Operib. Medic. p. m. 253. Subjugale, ὑποζύγιον, idem, quod Jumentum. Vide Hypozygion. Subligaculum, idem quod Amiculum vel Semicinctia Gymnastarum Rhod. dff. de Acia p, 8 y. vide Amiculum. Semicinctia. Subligamen, ὑπσδεσμὶς, idem, quod subfasciatio, , vide Hypodesmis. Subligaculum In specie vocat Hildan. illud, quod herniosis applicatur. Cent. 6. obs. 6$. Et simile mulieribus conveniens in procidentia uteri descriotum monstrat Scultet. Arm. Chir. ParL I. Tab. XLIII. sig. 9. Sublimamentum, ἐναιώρημα. Vide Enæorema. Sublimatio, Sublimatum, μετεωρισμὸς, ὕψωσις, ἔπαρσις, terminus est Chyrnicis usitatus, sed ambiguae significationis. Vel enim idem notat, quod Elevatio, Exaltatio, quando res quaedam per operationem artificialem exaltatur. Vel stricte sublimatio appellatur sicca elevatio, in qua partes siccae, subtiliores, spirituoiae, concretiles, à fundo elevantur, excitatae in sublime tolluntur, ibique consistunt, instar nubis pendentis, & capitello adhaerent, in minimas atomos redactae, Rolfink. Chym. l. 2. c. 2. Quae hoc modo tractantur & praeparantur, vocantur sublimata, & hoc nomen tum aliis mineralibus & metallicis tribuitur, v. g Flores quoque sulphuris inter sublimata pertinent ; tum stricte de Mercurio sublimato usurpatur. Quaere sublimata varia in Libavii Indice Tom. I. De sublimastone etiam plura invenire licet in Theatr. Chymic. Vol.IV.p , 525. 853. 855. etc. Obiter Paracelsus & sublimationis morbosae, vel Irorbiscrae microcosrnicae, mentionem facit, Paramir, l. 2. c. 4. Subltmatorium vocatur locus, & instrumenta, quibus sublimatio per; ficitur, Libav. d. l. Sublimis, μετέωρος. Vide Meteoros. De sublic matione Medica , vide supra in Hyperoche. Sublimis Musculus Carpi vocatur, qui alio nomine Perfora- tuS dicitur, ad differentiam Perforantis infra illum siti, & propterea Profundus dicti. Barthol. i. 4. An. c, 9. pag- 575 - Sublimitorium. ὑπάλειπτρον. Vide Hypaleiptron. Sublingualis, ὑπογλώσσιος, epitheton est etiam Glandula tum ad latera linguae sitarum, quarum defcriptionem vide apud Bartholin. 1. 3. An. c. I3. pag 5 5°. Sublividus, .ὑποπέλιος, liquidum colorem remissum significat, & legitur 4. de artic. t. 64. Subluxatio, παράρθρημα, διακίνημα. Vide Pararthrema, Diacinema. Submersus, καταδὺς, καταποντισθεὶς, dicitur, qui in aquam marinam projicitur, quod laudat tanquam remedium in Hydrophobia Helmont. tr. Demens Idea n. 47. 48. etc. ob banc rationem, quod experientia testetur, submersus vitam diutius fervare, etsi ad senlum videantur plane mortui, ivid. n. 50. etc. Submissio, diversimode accipitur. Interdum pro remissione, ceu quarto morborum tempore, Gr. διάλειμμα, ἄνεσις ἄνεσις dtcto, Gal. i. de morb, temp, cap. 6. Vide Anesis, Dialeimma. Interdum pro arteriae subsidentia, sive systole, Graec. συστολὴ, AEgin. l. 2,c. II. Vide Systole. Subortus, ὑπόφυσις, dicitur species vel differentis quaedam τῆς τριχιάσεως, sive casus pilorum in palpebris. Gal, in des rned. Subpallidus, ὕπωχρος. Vide Hypochros. Subpurgatio, ὑποκάθαρσις, à verbo ὑποκαθαίρειν, subpurgare, quod significat leni medicamento, aut ρειν, subpurgare, quod significat leni medicamento, aut leviter purgare, aut ea dofi, quae dari in periculum nequeat. Linden. Ex. I2. §. 69. Subruber, ὑπέρυθρος. Vide Hyperythros. Subrufus, ὑπόπυῤῤος, dicitur de urinae igneo colore, diluto, & remissiore. Galen. l. I. de Cris.c, I2. Subscapularis, vide Immersus. Subsiccus, ὑπόξηρος. Vide Hypoxeros. Subsidentia, idem, quod Sedimentum, ὑπόστασις, vide Hypostasis. Subsidere, verbum, Graec. dicitur καθιπάσθαι, de quo vide Linden. Ex. XVI. §. I47. Accipttur & pro Considentia, συνιζήσις. Charlton. Exerc. X. Pathol. §. 42 Subsidium, idem, quod Auxilium, βοήθημα Vide Auxilium, Remedium. Subsolanus, idem, quod Eurus, ventus dicitur, ab ortu aequinoctiali flans, & opponitur Favonio , ab occasu aequinoctiali prodeunti. Gal. c. 3. de Httm. c. 17. Subspadones, ὑποσπαδιαῖοι. Vide Hypospadiæos. Subspleneticus, ὑπόσπληνος, vide Hyposplenos. Extet Latina vox apud Prosp. Mattian. in annou ad Hipp p 149. c. Substantia, οὐσία. Vocabulorum Latini & Graeci significatio aliunde, Vel e LOgiciS, Metaphysicis,aut Physicis jam nota esse debet, ln foro Medico accipitur pro uniuscujusque rei perfectione essentiali. Gr. νπάρξιε dicta, Gal. i.7. de Hipp. & Fi. decr. c.r. Unde à tota substantia agere nihil aliud est, quam qualitate propria rerum substantiam vel essentiam necessario comitante operari. J. Alex, not. in Gal. l. 5. de S. Fac. c, I 7. vel potius agere ex toto, ex omnibus qualitatibus primis, secundis, tertiis, una cum substanda consideratis. Vide C.Hofm. Apol. pro Galen. l.j.c.az. a. e. & c.46. b. c. alibique inscriptis passim. Et hoc non solum de quibusdam saltem medicamentis recte dicitur, fed etiam de omnibus, imo & de alimentis, quamvis non adeo in eminentiori gradu. Nam omnia, quae in corpus nostrum assumuntur, debent mutari in ejus substantiam :Ergo etiam ii tota substantia agere & pati debent. Coincidit haec tota substantia cum ιδίοσυγκρασίῳ, de qua supra In ID. Substillum, Idem, quod Stillicidium sanguinis e naribus, Gr. στάξις, Heurn. I. de morb. ocul. aur. &c. c. Io. Fiorest. 1. 6. obs. 48. Substitutus, ἀντεμβαλλόμενος, dicitur de medicamentiS, quae in alterius locum furrogari queunt, de quibus Galen. integro libell. de substitutis Medicis, AEginet. l. 7. cap. 28. Dicuntur & Latine Succedanea in Proleg. Isagog. Dispensatorii August. c. t. item apud We. ker. l. 4. A. G. c. II. ubi & Qui pro Quo vocatur. Jung. DifpensiItor. Universale 1. D. Horstii in Insint. Pltarmac. lib. 4. c, 15. p. 73. Subsultio, idem, quod Palpitatio, παλμὸς. Vide Palmos. Subsultus spasmodicus vocatur affectio in febribus malignis, & scorbuticis familiaris, pertinens ad motus convulfivos, quando aegri artus, manus & pedes continere nequeunt, fed coguntur Ob materiae elasticae in partibus nervosis accretionem & copulam modo extendere, modo huc illucve agitare, varie transferre, imo interdum iliorum oestra cursu, sàltu, aliisve motibus, durisque laboribus fubigere ; in febricitantibus veto fpafmi creberrimi minores observentur. Bonet. Anas. Pract. l. I.s. 13. obs. 4. p. 257. et /. 2.s. 3. 0bs4°. Schol.p. 668. Alias & Subsuitio usurpatur pro palpitatione musculorum & cutis commotione in facie à flatulento crassoqtte spiritu dependente apud Joh. Stephan. Paraphr. in Avicen. l. q.fen. 1. c. 18. p. I 54. Subsurditas, βαρηκοΐα, δυσηκοΐα, irlem, qtlod Obatulitio, de quo supra. Extat apud Blas. Med. Une P.395. Subtiliatio, λέπτυνσις, est terminus Chymtcus, diciturque dissolutio, partes subtiliores à crassioribus separans, & habetur duplex t Λίιαροχρονικπὴ & μακροχρονιπὴ. Illa est, quando corpoia brevi temporis spatio dissolvuntur. Eitque iterum duplex : Elevatio vel Descensio. Haec dicitur, quae tempore longiore res dissolvit. Estque Exaltatio, & Digestio. Rul. & lohns. in Lex. stoif. Chym. l. 2. c. 2. Subtraho, ὑποστέλλομαι. Vide Hypostellomæ. Sububeres, vocantur infantes, qui adhuc sub uberibus matriS vivunt, Sugentes. Quibus opponuntur Exuberes, ἀπογάλακτσι. Keuchen. ad Samm, pag. 206. Subventaneus, ὑπηνέμιος. Vide Hypenemios. Subversio, ἀνατροπὴ. Vide Anatrope; quamvis Latinum non exacte respondeat Graeco. Proprie enim ὑπερστροφὴ dicitur subversio. Vide Hypostrophe. Subversio volvulosa stomachi , ειλεώδης Ts reeosise aerae- τροπὴ, vocatur fortis & σύ,τονος, contentiosus vomitus, nam quemadmodum in Ileo subversiones fiunt eum magna conteatione & violentia, adeo ut stercus etiam evomant t sic etiam alios vomitus violentiores concitatos quis appellate volvulos posset. Gal. I. 8. de C. M. S. L. cap. 3. Castell. Jung. Joh. Anglic. Ros. Angl, p. m. 328. Subviridis, ὑπόχλωρος. Vide Hypochloros. Subvola, ὑπόθεναρ. Vide Hypothenar. Succedaneus, idem quod Substitutus, de quo p. a. Succedentia signa vocantur Bellino, quae aliis Supervenientia, ἐπιγενὀμενα dicuntur; quae una cum Antecedentibus & Conjunctis erudite collegit in Opere novissime edito, de Urin. Pttlsib. &c. Succenturiatus, vel subcenturiatus ( Domin. de Marchett. ’Anat. c. 5. ) epitl-eton est Glandularum Renalium , quas Casserius Renes succenturiatos appellavit. Quorum historiam vide in Anatctnic. praesertim Bartholin. l. 1. Anat. c. Successio, Successus, διαδοχὴ, proprie dicitur de motu locali posteriori, priorem inlsquente, Helrn. tr. tempore n. 4o. Deinde etiam accipitur pro eventu alicujus rei bono, & ita Graeco respondet τοχὰ, ἐπιτογωμα. Successivus est epitheton morborum, qui semper opus habent caussa continente, qtta cessante statim etiam cessant. Tb. Rod. à Veiga Operosum. 2oo. OpPonuntur Permanentibus. Succidus, οἰσιπηρὸς, epitheton Lanae. Vide Erion. Lana, Oesypos. Succineus, idem quod Succinatus, dicitur de eo, quod e succino constat. Ita tetius Pruliiae fundum totum Succineum affirmare non dubitavit D. Phil. Jôc. Hartmannus de Succino Prussico, uti legitur in All. Erud. Lips. A. I7co. sini. Jul. p. 3 3 3. Succingens, Succinctura, Vide Hypezocos, Diaphragma. Succinum, ἤλεκτρον. Vide Electrum. Chymici nomen Succini quoque dederunt Vitris e metallis & mineralibus paratis t v. g. Succinunt vel Vitium Antimonii, Mercurii, Saturni- D. Joh. Michael in Notis ad Schroder. Pharmac. l. q. ubi aliquoties occurrit. Succolata, vide Chocolata. Succotrina. dicitur species Aloes, succi illius purgantis amari, ita dicta, quasi succo citrina, quod pulvis ejus coloris citrei sit: vel pro Soccotrina,' ab Insula Soccotra, ubi ccpioie crescit. Estque purissima species Schroder. /. 4. c/. 3. n. 442. Succubus, dicitur spiritus nocturnus muliebris, illudens inter dormiendum, ac si rem haberent Veneream, quemadmodum Masculus spiritus vocatur Incubus , Dorn. Rul. & lohns.. e Parac. l. 3. de orig. morsu invisib. Causam ad folam imaginationem refert. Vide Ephialtes. Succus, Gr. χυλὸς, χυμὸς, ὀπὸς, (vide Chylus, Chymus, Opos) quid communiter significet, notius est, quam ut opus sit explicatione. Nimirum idem est, ac Humor, Liquor. Interdum tamen, & praesertim in Pharmaceuticis, strictius siamitur pro liquore in vegetabilibus potissimum contento, & artis beneficio diversimode inde elicito & collecto. Tria vero vel quatitor in unoquoque succo concurrunt t Materia aquea, vel Iiquida, propria uniuscujusque essentia & natura fpecisica, & tandem portiones excrementitiae, quarum aliae tenuiores in segregatione supernatant ; aliae crassiores fundum petunt, fecum nomine venientes. Vide Jul. Alex. I. 16. Sal. c. 3. Ad duo priora labem respexisse videtur Ruland. describens succum, quod sit essentia proxime e corpore consistenda chylifomIi extracta, quem, uti in aliis Omnibus, ita & hic secutus est lohnfonus. De succis Officinalibus medicamentosis, & eorum modo praeparandi & colligendi vario, videantur Weker. A. G. l. I. c. 8. Spec.l. I.sect. 15. 16. Schroder. I.2. c.Iy. & 82. item Dispensatoria varia, Augustam Norimb. &c. Porro vocabulum Succus ab Anatomicis etiam transta. tum ad Liquorem Nutricium, Nervosum, Fermentativttm , in ventriculo, uti pallim ex illorum scriptis observari potest. Stricte pro Chylo & succo nutricio accepit Linden. quando non modo succum dixit partem esso meliorem chyli; verum etiam e Donato ad Terentium addidit, quod succus fit humor in corpore, quo abundant bene valentes. Et quod succus proprie dicatur quasi sagus, quod eum sibi ex alimentis quasi membra sugant, ut se repleant atque reficiant eo, Ex. III. § 282. Succum pro Lacte accipi, testatur Keuchen. ad Sammon, p. 159. Succus albus ChyrniciS vocatur Argentum vivum, Rul. & lohnson. Succussatio, vel Succussio, Gr. σεισμὸς, ὑποσεισμὸς, τιναγμὸς, ὑποτιναγμὸς, idem tere, quod Concussio , quid significet, aliunde notum est. Refertur vero à nonnullis inter remedia Apoplecticos in paroxysmo revocandi. Enirnvero non iemper esse securum notavit Forest. I. Io. obs. 14, Concussionem vocans. Profuisie autem Sttccttffacionem &c ad incessum coactionem testatur Wepfer. de Apoplex. & ex hoc Bonet. Mercur. Compit. l. t. p. 2 2. Suctio, Suctus, μύζησις ;, proprie dicitur de in-’ fantum e papillis matrum lactis expressione & extractione. Translatum postea ad naturam lamiS explicandam, quam etiam Galenus suctionem quandam esse, expresse dixit t l. r. desympt. cauff c- 7. quamvis fortassis ad trutinam veritatis examinata res illa non ita sese habeat. Hinc Linden. saltem more vulgi suctum appellari famem, fcripsit. Ex. XIII. §. ST seqq- Sucula, proprie diminutivum est Suis. Per translationem ita dicitur Instrumentum Chirurgicum, quod alias Asellus, ὄνισκος, vocatur. Galen. 2. de fract. t. 49. et c. 3. t, 4o. quamvis in Graeco textu non occurrat. Sudamina, ἱδρῶα. Vide Hidroa. Sudarium, σουδάριον, in Ν. T. dictum, vocatur linteum, quo abstergitur sudor. Heltnont. affinxit virtutem magnesicam naturalem Sudario S. Pauli, qua sanavit aegros, tr. de magnet. vuln. cur. n. 46. Sudatio, ἵδρωσις, proprie dicitur ipsa actio, qtta sttdor per poros cutaneos excernitur. Communiter tarnen cum sudore confunditur. Sudor, ἱδρὼς. Vide Hidros. Sudoriferum, Sudorificum, ἱδρωτικὸν, διαφορητικὸν. Vide Diaphoresis. Roifinlt. Ο. et Μ, M, Sp. l. 6. scct. I. c. t.seqq. Sudorisica vocavit Jul. Alex, l, a6. Sal. e. I I. Sudorifici maximi P, L Fabri meminit Fr. Hofm. in Clav. ad Schr. p. 255. D. Henr. à Deventer Pilulas sudoriferas per experientiam ceu universalem quandatn msdicinarn magnopere extollit Lum. Nov, Obstetcic. c. XXVI. p. 204. seqq- Suffersurae, vulgo vocantur Exanthemata, vel pullulae, quae pueris ex calore solent evenire, interdum humiliores. For. I. 6. Obs. 42. Schol. Suffimentum, Suffitus, θυμίαμα, θύημα, ὑποκάπνισμα, ὑποκαπνισμὸς, ( quae vocabula proprie dictam suffumigationem exprimunt, quando v.g. puerperis talis sub matrice paratur per suppositionem materiae prunis injectae ) ἀποκαπνισμὸς, vocatur medicamentum simplex, vel compositum, quod prunis injectum & incensum odorem suum fundit. Vocatur & suffumigatio. Horum desitripti nem & catalogum vide apud Weker. Antid. Gen. l. I. c. 53. Morell. I. 2.s. 2. c. 9. ( & Spec.l.z. sect. 49. ) Suffimentum ab Odoramento differt, quod hoc etiam sine igne odorem emittat. Hipp, suffimentorum passim etiam meminit 5. aph. rr9. & in libris de morb. mul. quae loca Foës, collegit. Jung. Dieter. n 396. Suffimenta à rebus foetidis, ridiculis facta, daemonem sugare creduntur non sine ratione plausibili, quam cedit Casi). Rejes C. El. q- 28. n. 14. Suffluxio, ὑπόῤῥυσις, Vide Hyporrhysis. Suffo est Panis porcinus. Dorn. Rul. & Iohnfon. Suffocatio, idem, quod Strangulatio, πνὶξ, πνιγμὸς. Vide Pnigmos, Pnix. Suffricare, i. e. leniter fricare, Rhod. in Lex. Scribon. Graece dici pesse ὑποτρίβειν. Suffumigatio, Suffumigium, idem, quod Suffimentum , de quo p. a. Suffusio, ὑπόχυμα. Vide Hypochyma, Cataracta. Suffusio auriginosa idem, quod Icterus. DolaeuS Encyclopati. lib. 3; capo S. §. I.pag. 475.' Sufuff dicuntur pulvereS compositi, qui alias in Officinis Species vocantur, Libav. S. A. Chym. l. 4. c. 1. ex Sylvio. Sttfttff aethereum est figmentum Paracelsicum, cujus meminit l. 1. Philos. Sagac. §. quid sit Phtlofophia adepta. Suggillatio, Suggillatum, ἐκχύμωμα, ὑπόσφαγμα. Vide Ecchymoma. Hyposphagma, Hipp. 2. de fract. t. po.seqq , aliquoties meminit ἐκχυμωμρίτων. Sugitivum dicitur medicamentum, quod absumere valet ferositates hydropicorum. Avicen. I. y.sum, i. tr. 6. Sulfur, Sulphur, θεῖον, communiter vocatur succus mineralis, vel pinguedo terrae, vitriolacea aciditate impraegnata, h. e. constans copia puri sulphuris ingenti, modica salis acidi quantitate, & tantillo spiritus, aquae & terrae, Schroder. I.3.C.28. Fr. Hofm, in Clav. ad h. loc. Dividitur in Nativum, sive Fossile, & Facticium. Ad nativum pertinet illud, qnod glebosum est , & ἄπειρον, Latine Vivum vocatur, optimumque habetur, Keuchen. ad Samm. p. 91. Sulphuris prolixiorem historiam, vires, usum, praeparandi medicamenta ex eodem modum, vide apud Galen. l. p. de S. Fac. §. Theion. Diosit. lib. S. c. 124. Schroder. I. 3. c. 28. Fr. Hofrn. Clav. ad h. J. Ferr. Imperat. Hist. nat. l. 15. c. 1. 2. 3. Chiocc. Mus. Calc. s. t. p. I69. seqq. Rul. & lobus, in Lex. Rhod, ad Scrib. n. 78. lunk. Chym. Exper. Cur. Part. I. sect. I, cap. I. p, 24.seq. & sect. 4. c. 6, p. 29o. Sulphur factitiam fieri e mineralibus, vel aliis quibufcunque ramosis, v. g. ex oleo Vitrioli & Anlimonio, it. ex oleo Vitrioli & ol. Terebinthinae, scribit Jac. le Mort Chym. Med Phyf c. 13. p. I53. Praeter hanc ineptam significationem Spagyricis & Chymicis Sulphur dicitur Pars lapidis Philosophorum, principium & pater metallorum, & vocatur Sulphur Philosophorum. Principium metallicum describitur, quod mhil aliud sit, quam pnrus ignis occultus in Mercurio, qui longo silccissu in mineris excutitur, atque movetur motibus corporum coelestium, digeritque frigiditatem & humiditatem in Mercurio, pro varietate graduum decoctionis & alterationis in diversas formas, plumbi, stanni, cupri, ferri, argenti, auri, &o. Tlieatr, Chymic. Vol. s. p. 7co. Quaere de Sulphure plura in illo & reliquis V. Torn.s dicti Theatri, & mulla reperies. Praeterea etiam Suipburis nomen multis compositionibus Chymicis tribuitur, v. g. Sulphur auratum Antirnonii, cujus vartas descriptiones vide apud Roifink. Chym. l. y.s. 9. c. 2. seqq- Sunt etiam, qui Sulphur pro universali principio corporum naturalium accipiunt. In qua significatione stulandus descripsit, quod sit prmcipium sormativurn, aereum partirn, partim igneum, & aethureae naturae particeps, per quod virtus est, de vita rebus inest ; quare & Balfamus naturae appellatur, Ita sal terminator est psulphur informator, vim plasticam habens, Mercttrius vapor unctuofus est, qui ab illis patitur. Formam essentialenI Chymict relinquunt Physicis considerandam. Cartesiani tribuunt illi corpuscula ramosa, quae facile sibi invicem & aliiS implicantur. Continet hoc principium sub te olea Omnia, & spiritus ardentes dictos. An Acidum insit Sulphuri, hodieque valde controvertitur inter Chymicos. An distinguendum inter Sulphur mixtum, sive compositum, cui sal acidum concedi potest, & sulphur simplex sive principium sulphureum, cui adjungere Acidum, quod implicat contradictionem : Alii ita principia ista describunt; Quaevis viva, mobiliS, & spirituosa s.pecies, quae in halitum attenuari potest, est Mercurius. Sicca & coniervans & acuens est Sal. Urens, calida & purissima est Sulphur. Plura de sulphure, ceu primo & substantiali, vide apud Willis deferment.c. r. et 2. Beker. Oed. Cltym. Tit. i. & 3. Tribuitur etiam aliis mineralibus, v. g. Sulphur rubeum, i, e. Arsenicum , vel Operimentum. Sulphur vitriolatum est sulphur à vitrioli decoctione tractum per aquam communem, cui innatat. RtIl. & Iohns. Suma, i. e. Tartarus. Rul. in Lex. Sumbi, id est, Acetosus, & crocus, Ruland. & Iohns. in Lex. Sumen, ἦτρον, ὑπογάστριον, pars ima ventris. Vide Etron, Hypogastrion. Summitas, Summus, ἀκρότης, ἄκρος. Vide Acron. Summa operatio siderum in homine, quae fit noctu. Rul. Summitates etiam dicuntur herbarum cacumina, v. g. summitates Absinthii, Centaurii minoris. Sumtio, λῆμμα. Vide Lemma. Superbia, Superbus, quid significet, aliunde no. tum esu Idem, quod Arrogantia Vitium morale, à quo etiam Medicus sese cavere debet. Superbus alias est Epitheton Musculi oculum attollentis, Bartholin. I. 3. An. c. 8. p. 5I3. Supercilium, ὄφρυς. Vide Ophrys. Supercompositiva, ἐπισυνθετικὴ, vocatur secta Mediioa, quam Agathinces Lacedaemonius invenisse dicitur, nonnulli vero ἐκτικην, habitualem, alii vero ἐκλεκτικδε r electivam appellarunt. Gal, in des. med. Superexcretio, ὑπερέκκρισις, idem, quod ὑπέρκρισις. Vide HypercrysisHypercrisis. Superficies, ἐπιφάνεια, proprie dicitur, quod longitudinem & latitudinem tantum habet, Galen. I. ι. M. M. c. 4. estque idem, quod περιφέρεια, circumferentia exterior corporis. Quae laesu constituit speciem morborum organicorum, quae dicuntur Morbi in superficie vel aspera vel levi, Gal. de diff. morb. c. 7, Jung. Institutionistae, & inter hos Dogm nostra Med. Gen. P. II.O4.CI. y.p. I27.seq. Superficies etiam dicitur Album ovorum. Rul. Superfluitas, Superfluus, περίττωμα, περιττὸς, idem, quod Excernendum, Abundans Vide Excrementum. Superflua materia omnis vel est talis ratione quantitatis; vel qualitatis, Galen. l. de cauff. morb. cap.ei &. indicat sui remotionem. Superfoetatio, ἐπικύησις. Vide Epicyema. Supergeminalis, vide Epididymis. Supergenualis, ἐπιγονατὶς. Vide Patella, Epigonatis, Mola. Superhumeralis, ἐπωμὶς. Vide Epomis. Superimplastrare, i. e. emplastrum superimponere, Joh. Dav. Ruland. de Stercor. & Urin. p.  6o. Ad cancrum succus stercoris vaccini in jure vel vino injiciatur, & fimus superimplastretur. Ex Tbes. Pauper. Superimprægnatio, idem, quod Superfœtatio. Vide Epicyema. Superiores partes, τὰ ἀνωτέρω, dicuntur in respectu ad inferiores τὰ κατωτέρω, & quidem vel ratione situs, vel etiam ratione vicinitatis cum corde. Gal. I.3. de Hgnot. puls. c. 2. Superligamen, ἐπίδυσμος. Vide Epidesmos, Superligula, ἐπιγλωττὶς. Vide Epiglottis. Supermonicum, I. e. AEnigmaticum. Dorn, in Dict. Parac. Superna medicina, cum purum ab impuro, i. e; Virtus à substantia separatur. Rul. in Lex. Supernatantia, terminus hodieque in Medicina usitatus & emphaticus, denotans talem excessum vitiositatum cacochymicarum, qui urget excretionem. Quemadmodum enim non omnis abundantia sive plethora sanguinis statim postulat sui excretionem ; sed illa solum, quae turget : Ita nec omnis cacochymia indicat purgationem, sed quae supernatat. Legatur elegans libellus Anton. Ponce Santacrucii de imped. magn. auxitl. l. 2. cap. 4. et 5. Jung. etiam Casp. Bravo ResoluI. Medic. aliique. Superne, ἄνωθεν. Dicitur de partibus, quae superne deorsum feruntur, ad differentiam aliarum, quae inferne, κὰτωθεν, sursum feruntur, de quibus Gal. l. 8. de V. P. c. 1. Superpurgatio, ὑπερκάθαρσις. Vide Hypercatharsis. Superscapularis, vide Infraspinatus. Superstitio, δεισιδαιμονία, significat in Medicina vanam & imaginariam virtutem occultam, quam quis assensu suo & fiducia tribuit citra rationem naturalem alicui rei, sive naturali, sive factitiae, quin & ipsis characteribus, verbis, signaturis, cum ad generationem morborum, tum ad eorundem curationem. Quae non solum apud veteres fuit frequentissima, sed & (proh dolor!) hodieque adhuc viget, & fovetur; quamvis multi clarissimi viri serio dehortati sint. Imprimis vero Medicus probus sibi caveat ab omnibus curationum superstitiosarum modis, monente Dieter. Iatr. p. 723; sin. Linden. Ex. II. §.33. 34. Jungatur & C. Rejes q. 97. per totum. Rhod. ad Scrib. num, I 5.2. Brasuvolus quoque in Indice suo Galcnico plura exempla vanae superstitionis collegit. Er profecto etiam mirum, quod Paracelsus ipie tam lerio dehortatus fit à superstitionibus, expressis verbis scribens : Nemo audeat, per superstitiones alteri vel motbos inferre, vel etiam eos auferre, cum illi Oriantur quaIDplurimi e caussis naturalibus, scii, vitiatis t hoc vero fieri possit etiam mediis naturalibus rite cognitis, I. 5. de morb. invisibil. gener. & l. principiorum, sive de myster. vermium, c. 6. quamvis reapse multa superstitiosa admiserit. Vide etiam in vocabuliS Character, Divinum, Amuletum, &c. Supervacuatio, ὑπέρκρισις. Vide HypercrysisHypercrisis Supervacuus, idem, quod Superfluus. Superveniens, ἐπιγινόμενον. Vide Epigennema. Supervomitus, ὑπερέμετος, vide Hyperemeo. Adde Bonet. An at. Pract. l. I. s. I, Ο. 5. Hoc termino Latino u(us est M. Aurel. Severim statuens à venarum supervontitu dependere quorundam abscessuum sanguifluorum generationem & originem, /. de novisse absceff. c. 7. Supinatores Musculi sunt duo suppositi pronatoribus manus. BaItholin. i. 4. alnat. c. 8. pag, 574- Supinus, ὕπτιος, Supinitas, ὑπτιασμὸς. Vide Hyptiasmos. Suppascens, idem, quod Depascens, Gr. ὑπόνομος. Vide Hyponomos. Suppedanea vocantur à D, D. Joh. Lud. Apino Archiatro Solisbacenfi & Pclyetro Hersbruccenfi in Historica febris Epidemicae relatione, γ. po. p. r,q. medicamenta topica plantis pedum applicanda ; atque ita coincidit cum seq. vocabulo Supplantalia. Supplantalia vocantur medicamenta externa, quae plantis pedum supponuntur, v. g. Massa farinacea fermentata mixta cum sinapi, fale, fapone, nitro, & aliis. Blancard. in Lex. quamvis in alio Autore vocabulurn illud nondum legerimus. Suppositio, ὑπόθεσις, vide Hypothesis. Suppositum etiam accipi potest pro subdito. Suppositorium, idem, quod Glans, βάλανος ; Vide Glans. Suppressio, generaliter idem, quod Retentio, ἐπίσχεσις. Vide Epischesis. Communiter vero de suppressione urinae , quae Ischuria alias dicitur, ἰσχουρία, & de suppressione mensium ufurpari solet. Suppuratio, ἐκπύημα, idem, quod Purulentia. Vide Ecpyema. Empyema. Suppuratus, ἔμπυος. Vide Empyos. Supraspinatus. Vide Infraspinatus. Sura, γαστροκνημία, & γαστροκνήμιον. Vide Gastrocnemia. Suralis Vena & Arteria quae dicatur Anatomicis, vide apud Bartbol. Ubell. I. c. p.p. 645. et libell. ii C. 6. P. 658. Surditas, Surdus, κωφότης, κωφὸς. Vide Cophosis. Surrectio, ἀνάστασις, est motus corporis cum elevatione, notior, quam ut multis Opus fit verbis. Surrectorium vocatur instrumentum Chirurgicum manum pendulam ex laesione erigens & erectam servans apud Paraeum i. 22. Chir. c. Io. Sursum, ἄνω. Vide Ano. Sus, ὗς, idem, quod Porcus. Vide supra in PO. Susceptio specialiter dicitur de intestini portione angustiore in aliam ampliorem portionem insinuatione vel ingressu, ceu causa singulari Ilei, apud D. Ruyfch Cent. I. Olf Anat. Chir.O.pi. Vide etiam Ingressus. Susinum, σούσινον, epitheton unguenti, vel olei liliacei, h. e. ex liliis consecti, qtlod &κρίνινον, & αἰγύπτιον λευκὸν, λευκὸι vocatur Meminit hujus Hippocr, de «ut. mul. XXIX, 98. LXIIX 4. LXXXi 2. Gal. l. 3. de C. M. S. L. c. 1. Junge Foës. Oec. p. 577. KeuchetI. not. ad Sammon. p. 2 I6, Suspendiculum, κρεμαστὴρ. Vide Cremasteres. Suspensus, aequivocum est in Latino, dum vel dicitur de illis, qui poenis capitalibus afficiuntur, & vel cruci affiguntur, vcl hodieque de patibulo suspenduntur. De posterioribus disserit Helrnont. quod discontinuitas, id est, feparatio luminis vitalis in arteriis facta, scii, per constrictionem arteriarum jugulatium faciat, ut uno momento in suspensis pereat facultas princeps cerebri, tr. Blas hum. num. 24. et tr. Ignota actio regim. num. 48. Gr. κρεμαστοὶ, & κατακρεμασθέντες vocantur, vel dicitur de contento in urinae medio, vel superiori parte occurrente, & Gr. dicitur ἐναιώρημα. Vide Enæorema : vel idem est, quod elatus, μετέωρος. Vide Meteoros. Suspensores musculi sunt κρεμαστήρε,-. Vide Cremasteres. Suspicio, ὑποψία, dicitur mentis quaedam comprehensio tacita, super alia re, vel alium hominem, in dubium vocans, quod ita sese habeat, quemadmodum de iis dicitur. Huius nullum eile solatium, dixit Galetl. iibr. de diff. resp. capi II. à princip. Suspectus, mertN-. vocatur. Ira medicamenta suspecta dicuntur, de quorum essi-acia adhuc potest dubitari, vel ratione securitatis, vel etiam ratione perfectionis. Aliam quoque significationem obtinet vocale Suspectus, quando sumitur pro Expectatus, apud Scrihon. n. 209. notante Rhodio in Lexitc. Suspirium, Suspiriosus, idem, quod Anhelitus, Anhelosus, Asthma, Asthmaticus, ἄσθμα. Vide Asthma, Dyspnœa, Orthopnœa &c. Sutor, σκυτοτόμος, ῥαπτὴς, opifex est, calceos conficiens. De his Galen. scripsit, ut & de aliis opificibus illiberalibus, quod jam suo tempore ausi sint, proprio artificio relicto, in artis Medicae opera insilire temere. Quate non mirum, si & hodieque tale quid confingat, quamvis in perniciem totus salutis humanae, quam commodum, lib. I. M. M.c. r. fere ad sin. Sutorium, Atramentum, χάλκανθος. Vide Vitriolum. Sutratar Paracelso dicitur remedium aliquod fplenicum, aut ex splene paratum, quod descripsit l. 2. de virib. membr. c 8. Sutura, ῥαφὴ. Vide Rhaphe. Syagros, σύαγρος, Aper, sive porcus sylvestris vocatur. Lang. I. t.ep.fii. Syali, σύαλοι, vocantur sues vetulae, ultra perfectionis terminum progressi:, & ita ad alendutn minus idoneae, quin omnium pessimae, Gal. c. 4. de R. V. I. A. t. Io2. Jul. Alex. I. i i. Sal. c. 5. Syalismus, perperam & vitiose legitur pro Sialismus , σιαλισμὸς, l. e. Salivatio. Vide Salivatio. Sychnos, συχνὸς, idem, quod πυκνὸς, densus, confertus, cujus emphasis consistit in copia cum continuitate. Usurpatur ab Hipp. /. 5. Epid. XIII. 2I. VIII. 2 I. l. 7. Epid XXXlIX. 9. Jung. Erot. Onom. p m, 98. b. ubi plura adhuc occurrunt loca ex Hipp, adducta. Foës. Oec. p. 602. Syciae Cucurbitulae. Joh. Zechius consil. de lateris dolore p. 76. Sycion, συκῖον, dicitur decoctum siccum aridarum, sive caricarurn Legitur apud Hipp. /.2. de morb. XXlIXi S. XXX. 7. Sycites, συκίτης, epitheton vini ex caricis, aut ficubus maceratis parati, cujus meminit Gal. I. 6. de C. M. S. L.c.3. quamvis vitiose legatur σικύτης. Dioscoridi dicitur κατορχύτης, Catorchites vinum, l. 5. c. 4I. Jung. Foës. p. 448. Sycon, σῦκον. Vide Ficus. Sycosis, σύκωσις, Ficatio. Vide Ficus. Sycotos, συκωτὸς. Vide Ficatus. Syderatio, vide Sideratio. Sydia, id est, Luna. Rul. & lohns. Sydus, saepe legitur pro Sidus, quod idem est, ac Astrum Vide Aster. Syletum Paracelfo dicitur composita Medicina ex tribus (alibus, Sale gemmae, Colcbotar, scisso, cujus descriptio gemina legi potest de Tartaro, l. i. tract.i. c.e. Syllochia, συλλοχία, significat coacervationem, collectionem, congreg tionetn, & legitur apud Hipp. l. de Octimestri part. IV. 19. ubi σνλλοχο/α scribitur, quam tamen scriptionem vitiosam judicavit FOes.p.594. Vide Xyllogos. Syllogismus, συλλογισμὸς, quid sit proprie, jam ex Lrgicis Medico constare debet. Cujus usus adeo necessarius, ut non modo Gal. eum aliquoties inculcaverit, v. g I.I. de Elem. c. 4 i.2. de S Fac. c.ifi. sed & J. Alex, negaverit cordate. Medicum esse posse verum Rationalem & Dogmaticum, qui non calluerit ratiocinandi 'denionstrandique scientiam, h. e. Logicam, & Syllogismorum doctrinam, not. ad h. Gal. locum. Spe-. cialilier Hippocrati σνλλογεσμοὶ dicuntur ratiocinationes de morbis, & eorum remediis, item consultationes, & disputationes de iisdem, uti patet ex i. de dec. ornat. IX. 2. quod alibi κοι,ολ,γίαν vocavit, l. Praeceps. VII. a. aut ξύλλογον θεραπείκς, ibid. X. 12. notante Foës. pag. 594. lrno si rem accuratius consideremus, ipsa Methodus conservandi & curandi, quae fit per indicationes debitaS, nihil aliud esse videtur, quam Syllogismus Medicus Practicus. Sylo dicitur totus mundus. Dorn. Ruland. & Iohns. in Lex. Sylphes vocantur Pygmaei, Spiritus terrae, Dorn. Rul. & iohns e Paracels Philos. Tr. 4. Sylva, ὕλη, quid significet, in trivio jam innotuit. Metaphorice dicitur de capillorum congerie. Keuchen. ad Sammon p, icS. Sylvani, Sylvestres, dicuntur Paracelso aerei ho‘ mines, aut spiritus aerei. Sylvestres quoque homines vocantur nemora, deiertaque loca sylvarum inhabitantes, nobis statura multo proceriores & robustiores, & loqui nescii, &c. Dorn. Ruland. & Iohnson. FlatuS quoque hodie vocari spiritus Sylvestres, patet ex Disputationibus Medicis, quos Tachenius peregrinos nominavit. Symar, id est, Viride Romanum, vel viride aeris, Rul. & Iohns. Symbebecos, συμβεβηκὸς. Vide Accidens. Symbole, συμβολὴ, Attic. ξυμβολὴ. Commissuram, connexionem, & conjuncturam significat, apud Hipp, i. 5. Epid. III. 1, et 4. de artic. t. 64. Symbolismus, συμβολισμὸς, Chymleis quibusdam late vocatur Consensus partium, Symbologica, συμβολογικὴ, dicitur pars Pathologiae tertia, quae morborum accidentia sive signa recenset à Joh Ant. Lindeno Manuduct. ad Medicinam à Gunth. Schelhammer. Introduct. Conring. annexa p.8 I. quamvis nominis hujus applicatio ad illam partem non sit adeo manifesta. Hinc D. D. Wedelio placuit vocare Symptomatoloffiam in Pathologiae Dogmat. prooemio, p. 3. Symbolum, σύμβολον,, etiam funntur pro commercio 8i conspiratione diversarum rerum & corporum ad unum effectum. Ita symbolum Elementorum describitur in Theatr. Chyrn. Vol. IV p. II9. ubi & Retinaculum elementorum vocatur. Alibi vero dicitur Symbolizatio, Vol. II. p. 96. Symbolizare quoque in malam partem legitur acceptum ab Helmont. tr. Tumui. Pestis, §. Praeparata sedes  : quando scii. Tartarus cruoris peste subactus non paret atriplius vitae legibus, sed pristinae obedientiae fuae poetiitens, furoris libertatem effrenem sibi arrogat, eoque nos truculentius infestat, quo fidentius fernel abdita intus Archei consilia receperit. Hec dicit vocare Scholas Symbolizare. Symmetria, συμμετρία, est temperies, vel con. temperatura , seu debita convenientia, proportio & consensio inter se, Cum similarium partium, tum instrumentallam; in compositione; hurnërô 5 magnitudine, & figura, (adde & connexione, vel unitate) Gal. l. i. de tu.sinu c. I. Hujus vero harmoniae & cone veniendae primaria caussa est humorum, & ex his sanguinis & fpiritus animalis mutuus confensus, & debita ad partes solidas distributio & reciprocatio, ctIjus beneficio vitale temperamentum his competit, ut functiones suas rite perficere & praestare queant. Altas in genere & absolute σύμμ.ετρον est, quod nulli collatum medium est & moderatum, 8c omnis temperiei, cum activarum, tum passivarum qualitatum norma constituitur, Gal. l. I. de Temp. c. 6. An tale vero in rerum natura corpus detur, non immerito adhuc dubitatur. Non absolute vero, sed respective σύμμετρβν vocatur, quod collatum cum altis facit, ut reliqua dicantur intemperata. Ita Galen. inter omnia animalia Hominem constituit σύμμετρον ; & inter hornineS eum, qui ἔσωρκος, & quadratus vocatur, d. i. & ex hoc Castell. Symmetron Individuale nihil aliud est, quam ipsa ιδίοσυγκρασία. Symrnetrum medicamentum est, quod & similis temperamenti est cum eo, cui admovetur, & medii temperamenti omnium primarum qualitatum, Gal. I. 5. de Simpl. Fac. c.Ly. Junge & Jul.Alex. not. ad Galen. de diff morb. c. 2 2. Vide Moderatus. Diet, «. 798. Symmyo, συμμύω. Vide Conniveo. Symmysta dicitur Collega Sacerdoui, & usurpatur de illis, qui eandem profitentur scientiam vel artem, v. g. Symmysta Philosophiae adeptae. Helinont. de Litlcias. c , 8. n. 6. Symparataxis, συμπαράταξις, vocatur naturae conflictus cum morbo , desumto vocabulo e re bellica, ubi acies instructae & collocatae conflictantur. Usurpatur vero ab Hippocr, de conflictatione inter morbum, naturam, & alimenta, l. de vet. medic. XXXVII. 24. Jung. Foës. p. 595. Symparateresis, συμπαρατήρησις, dicitur indicatio apparentium , quae non ex feipsis, verum ex alliS signis comprehenduntur. Vocabulum est Empiricorum proprium. Gorraeus. Sympascho, συμπάσχω. Vide Sympathia. Sympasma, σύμπασμα, idem, quod διάπασμα, κατάπασμα, h. e. id, quod corpori inspergitur. Aspersio. Aureliam l. 2. acut.c. 38. et I. 3. tard. passi c.y. l.y.c.z. notante Foës. d. i. Vide Catapasma. Sympatheticus, συμπαθητικὸς, in genere dici potest de omnibus rebus sive naturalibus, sive praeternaturalibus, inter quas consisnsus vel compassio quaedam, sive sympathia intercedit. Specialiter vero dicitur de medicamentis quibusdam singularibus, quibus peculiaris quaedam occulta virtus ad distans etiam sese extendens, qualia sunt Unguentum armarium, Pulvis Sympatheticus Dygbaei, &e. Quorum efficaciam Helmont. omnibus viribus conatus est à magiae illicita suspicione liberare, & rationem referre vel in magneticum sympathiam aut antipathiam, vel in occultam virtu-t tfitn à Magnali magno dependentem ; quod est spiritus quidam in universo latens, uti videre est in tract. de Magnet. vuln. curat. Hanc plures adhuc sequuntur Sectatores Helrnontii; neque etiam inter eos, qui DogG matici audiri cupiunt, desunt hujus opinionis defeniores. Ita & Dolaeus in Encyclopaed, Med. l. t.c. 4. §. 17; p. 313. 314. curas illas sympatheticas defendere & cunr Commenio approbare videtur. Enimvero quam frivoli» hypothefis illa nitatur argumentis & phaenomenis, jam alibi publice à nobis ftrit ostensum. Nemo ergo vitio nobis verrat, si cum Naudaeo, Jordano, Dieterichlo, aliisque Medicis veris Dogmaticis & ChristianiS curationem per hujusmodi medicamenta, sive unguentum, sive Pulverem sympatheticum, qua vanitatis, qua falsitatis arguamus & inter curationes illicitas, Magicas, Diabolicas referamus. Vide Dieter. Iatr. pag.ypo. Hinc etiam placet nobis S. Blancardi candor, qui de pulvere Sympathetico hoc dedit judicium, per experientiam una cum aliiS edoctus, quod illius laudatores sint fabularum Scriptores. Chimiae vernaculae c. XVII. §. 21. Atramenti Sympathetici descriptio ex Jac. le Mort traditur in MOrley Coll. Chym. Leid. c. 78. Sympathia, συμπάθεια, vide Consensus. Oppo- nitur & τῇ ἰδιοπαθείᾳ & τῇ ἀναπαθείᾳ. Quando illi opponitur notat Morbos per consensum dictos, ad differentiam eorum, qui primario & per se oriuntur. Quando vero huic opponitur, significat naturae quandam convenientiam corporis naturalis cum altero. Ita & Sympathia Microcosmica dicitur, quando quodlibet sidus cum suo flore in terra sympathiam habet. Theatr. Chymic. Vol. V. p. 379. Plura vide in lohns. Lex. I. r; Verum neque hoc dissimulandum, multa concurrere figmenta in Sympathiae & Antipathiae exemplis ab Autotibus adduôtis, quae cum veritate non concordant. Sympathiam quoque morborum dari inter fratres & sanguinis vinculo conjunctos, vukTh. Bartholin. uti patet ex Act. Hafniens. Vol. II. Obs. 3 3.5. Io5. Sympepsis, σύμπεψις, idem, quod πέψις. Lat. Concoctio, Vide Coctio. Legitur apud Galen. c. 3. progn. t. 23. ubi denotat eam naturae concoctionem, qua cratfis & crudis humoribus & concoctu difficilibus providet per abscessum ; calidioribus vero & tenuioribus per excretionem. Castell. Sympexis, σύμπηξις, Coagmentatio vocatur. Legitur apud C. Hosrn. not. ad Gal. LL. de V. P. n. 658. Symphlan, συμφλᾶν, ξυμφλᾷν, significat confringere , collidere. Hipp, l. 5. Epid. XXIIX. 16. Symphonia, Symphonos, συμφωνία, σύμφωνος ; idem est, ac Harmonia, Consensus. Specialiter vero σύιοφω,ος est nomen medicamenti ad tussim optimi, cujus meminit Gal. i, 7. de C. Μ. S. L. c, t.sin. ubi & Lexopyretos vocatur, quia & febrem sedat. Describitur & ab Aët. I. 8. citante Gorraeo. Symphoraneuros, συμφοράνευρος, dicitur ex mente Foresti passio illa, quando videlicet in acu- tis febribus tam gravis tremor fit, ut mentes etiam hebetentur, atque deprehenditur in strictura, vel in fluxu haemorrhoidum, vel sanguinis fluxu, & hunc fluxum inhibere oportet, i. 7. Observ. iS.Schol. Alias vocabulum hoc nuspiam reperire licuit. Symphysis, σύμφυσις, ξύμφυσις. Vide Coalescentia. Symphyton, σύμφυτον, connatum, idem, quod Emphyton. Vide Connatus. Sympiazesthæ, συμπιάζεσθαι, significat comprimi t & legitur apud Hipp. l. 7. Epid. XXXVI. 7. Adde Foës, p 595* Symplesiasmos, συμπλησιασμὸς, Latine dici potest Conjunctio, appropinquatio, quo Graeco vocabuio veteres modalle appellarunt actionem generatio. niS, vel officium procreandi liberos, ut est apud Rolfink. de part. gen P. I. c. I . Sympnoea, σύμπνοια, ξύμπνοια, Conspiratio. Vide Confluxio. Symporsyno, συμπορσύνω, proprie significat cooperor , concilio, una praeparo, & dtspono ad aliquid, à verbo πορσύνω, quod est poeticum, & significat prae- paro. Compositum vero legitur apud Hippocr. I. de artic. t. 7 3. Symptoma, σύμπτωμα, vocabulum in Medicina natissimum, cujus variam significationem ipfe Galenus optimi expedivit, l. de diffsympo. c. i. et 2. quod sitii. & late & stricte, accipiatur t Late omne id notans, quicqtjid praeter naturam homini accidit, sive morbus, sive causia morbifica, sive superveniens accidens p, n. fuerit. Stricte vero tertiam saltem speciem rerum praeter naturam, hoc est, Consequens morborum & caussarum significat, exceptis cum morbis, tum caussis; & hoc feniu nihil aliud est, quam affectus praeter naturam, qui morbum sequitur, velut umbra corpus. Et hujus iterum tres numerati solent communiter disferendae, vel species t Actio laesa i Excretorum vitium, & Qualitatum externarum corruptio. De quibus Omnibus passini prolixe apud Instituttonistas videre est. Si placet, legantur Dogmata nostra Ρ. Ii c. Io. & seqq. Jung. Lind. Ex. VI. §. 62. Ex. XIII. §.4O.seqq. Symptomata uti sunt effecta morborum, ita & indicta vel signa, Ex. IX §. 12. Idem etiam sano senlu symptomata ipsos esse morbos, statuit Ex. IV. §. 18. XII. §. 68. XIII. §. 2o. Non inepte quoque HeloIont. symptomata vocat fructus morborum, tr. sgnot. Hosp. Marb. pag-7I . Symptosis, σύμπτωσις, ξύμπτωσις, Latine Coi- lapsio dicitur, &Concidentia, & usurpatur vel de totius corporis imminutione & contabescentia, ubi opponitur δίόγκωσις. Vide Dioncosis, Galen. /. de opo.sect. c. 28. In qua significatione & Hipp, uius, de hum. III. et,, vel de vasorum concidentia, Hipp. I. aphor. 3. /. 2. Epid.s. I. 4I. i. 4. Epid. XXVII. y. vel de faciei collapsu, ibid. XXI. 2o. de oculorum collapsione, ibid. XXVIl. Io. de temporibus collapsis, s. I. Prog, t. 7. Jung. Fots.p. 596. Vide & Collapsus. Synacticos, συνακτικὸς, i. e. vim contrahendi habens. Fernel. Therap. l. 5. c. 2. Synaesthesis, συναίσθησις, q. d. Consensio, usurpatur de sentu, quem aeger ipse percipit ex morbo, v.g. ex tensione partis inflammatae, Galen. i. I 3. M. M. c. I. Cerebrum quoque dicitur habere non αίσθησιν, fensum, sed σνναίσθηστο. C. Hofm. ad Galen. LL, de V, P, n. 592. 594. Synætion, συναίτιον. Vide Concaussa. Synagelasticos, συναγελαστικὸς, ’ non congregabilis. Dicitur de piscibus, qui sëgregarim degunt, non tantum inimici, sed adeo etiam, ut ne suae quidem speciei parcant, fed bellum laciant valentiores imbecillioribus, hosque devorent. LindetI. Ex. XI. §. 87. Synagma, σύναγμα, concretio materiae, vel contenti qlicujus inurina vocatur. Hippocr, l. 6. Epid.s. 3. t. I5. Vide Foës. p. 596. Synagris, συναγρὶς, vocatur Piscis, differens à Synodonte, fere adhuc ignotus, & describitur ab AIdrov. l. 2. de pise, c. 13. Synallagma, συνάλλαγμα, commercium, contractus, commutatio proprie dici posset. Ita Medico cum aegrotis esse σν,αλλἀγματα, dixit Hippocr, de Medico, I. 33. Synanastomosis, συναναστόμωσις, hoc est, di- versurum vasorum sanguineorum connexio, ôi legitur apud Oiiger. Jacobaeurn de Ran. & Lacert. c. 3. p. 53. Synanche, συνάγχη. Vide Angina. Synandrothenae, συνανδρωθῆναι, significat una cum virili aetate increscere& augeri, usurpaturque de morbis, qui post pueritiam ad virilem aetatem usque perdurant, v, g. Epilepsia. Hippocr, l. 2. Prorrhet. XVI. 1. Synapto, συνάπτω, contingo, pertingo. Hipp. 2. aph. 25. Adde Dietcr. n. Soo. Synarthrosis, συνάρθρωσις. Vide Abarticulatio. Synathroesmos, συναθροισμὸς, proprie Coacervationem , Accumulationem, Congestionem significat, ceu caussam tumorum. Quod vero D. D. Wedelius restrinxerit ad tumorum frigidorum generationem & fiendi modum, quemadmodum ῥευματισμὸ, ad calidos Pathol. Dogm. Sect. II. c. Io, p. 349. nulla apparet fufficienS ratio, cum in neutto vocabulo Graeco illius restrictionis emphasis delitescat, verum absque vitio σν,αθροισμὸς & de calidis inflammatoriis, sicut etiam ῥενματισμὰς de frigidis lente licet obortis applicari & tfici queat. Vide Congestio. Syncampe, συγκαμπὴ, vocatur flexura, hoc est, locus, ubi committitur Brachii parS inferior eum superiore, & ad hanc inflectitur, Hipp. I. de Ven. XII. 12. Lind. Ex. XIII. §. 4I4. Syncatanasiphagos, συγκατανασιφάγος ; dicitur ad nutum manducans, hoc est, eoepulanS assis & simul annuens dictis omnibus hospitis fui, folias ventris caussa. Linden. Ex. IX. §. 130. Syncausis, σύγκαυσις, Lat. Combustio dicitur, & usurpatur de excrementis per calorem internum febrilem veluti combustis, Gal. cap. 4. de R. V. I. A. t. II3. Linden. σύγκοινσιν per tacitum incendium vertit, & ad sanguinem ipsum quoque retulit. Ex. XIII. §. 4°r. Syncephalaeosis, συγκεφαλαίωσις, dicitur connumerabo vel collectio sententiarum in mente lacta, Gal. c. I. de iis, q. in medic. t. 3. Syncerus, ἄκρητος, scribitur aliquando pro Sincerus. Synchondrosis, σνγχόνδρωσις, vocatur ea unitionis ossium species, quae fit interveniente quadam cartilagine. Gal. i. de Ossib. procem. Bartholin. ltbell. 4. Anat. c. 1. uti fit in ossibus maxillae inferioris, & pubis. Synchrismata, συγχρίσματα, vocantur Inunctiones acopae apud .AEgin. l. 7. c. I9. Meminit & Gal. I. 7. de C. M. P. G. c. 16. fere adsin. Jung. Rhod. ad Scrtbon, num. ITi. Synchysis, σύγχυσις, in genere Confusio vocatur. In qua significatione usus Hipp. Z. 6. Epid.sect. 3. t. I. In specie vero notat oculi vitium, confusis secum eius humoribus : id, quod accidit utplurimum ex vehementiori plaga, interdum ex uveae tunicae inflammatione, ruptis vasis, effuiBque eorundem humore. Inde pupilla dilcolor & turbida evadit, & principio quidem major cernitur, tandem vero contabescit, rninorque re ipsa apparet. Gorr, & Castelli & Gal. in desin. Medic. Synciput, vide Sinciput. Syncleisis, σύγκλεισις, conclusio, vel occlusio dicitur. Ufiarpatur de venis, Hippocr. I. de morb.facr. XIIX. 13Ι. Adde Foës. p. 593. Syncomistos, συγκομιστὸς, ξυγκομιστὸς, dicitur de pane, qui & ἀυτόπυρος vocatur. Vide Autopyros, Galen. in exeg. interpretatur sordidum, ita dictum, quod omnia commista sunt, nulla secretione facta. Porro τὰ σνγκομιτὰ quoque appellantur in cibis, quae ex toto sunt collata, & cum succo, non sicca, Hipp. l. 2. de diaet. XXXIII. 27. De pane vero usurpavit, i. 3. lil. 7. Vide & Foës. d. l. Syncope, συγκοπὴ vocatur praeceps virium lapsio, Galen. I. 12. M. M c. 5. solutio naturae vocatur ab Aurel. I. 2. Acut c. 3. estque animi deliquium fortius & periculosius, quam Lipothymia. Consequuntur syncopen duo praecipue symptomata : frigiditas torus corporis, ob exolatum calorem nativum; & sudor frigidus, qui & fyncopticus vocatur ; Pulsus defectio, & sensus motusque privatio concomitantur. GOrraeus, Castell. Jung. Lind. Ex. XIII. §. ayo.seqq Syncrimata, συγκρίματα, concretiones dicuntur corporum simplicium & elementorum confisiones & concretiones. Gal. libr. 5. de S. F. c. 25. item animantium corpora , quasi ex atomorum cOrpufculorum mistura conflata, lib. de diff. morb. c. 5. Syncrisis, σύγκρισις, Concretio, Contemperatio, proprie dicitur Gal. libr. de marcor, c, 4. idem, quod Mistio, à verbo συγκρὶνεσθαι, compingi, commisceri, quod legitur apud Hippocr, lib. 6. Epid. s. 1. t. 45. & Gal. l. 4. M. M. c. 4. ubi opponitur τὸ διακρίνεσθαι, dissolvi. Chymicis quoque σιλάκρισιν, concretio vel coagulatio , est rei liquidae ad lolidam substantiam per humidi privationem redactio s.ponianea & violenta. De utraque vide ROlfink. Chym. l. 1. c. 4. Syncritica, συγκριτικὰ, medicamenta non dicuntur Methodicis Relaxantia medicamenta, (uti perperam & contra textum manifestum exposuit Castellus & Blancardus ) letd potius illis opposita, Compingentia, Coagmentantia, Conjungentia. Gal. i. 3. Anat. Adm. c. 2. De Syncriticis integrum librum scripsisse Thessalum, notavit idem i. I. M. M. c. 2. Syncyria, συγκυρία, dicitur casus, quod forte accidit, contingens, quod & συγκύρημα appellatur, Hippocr, l. de vet, med. XIIX, Io. Vctburn συγκυρειν quoque significat contingere, evenire casu, idem, quod τογχά,ειν, & legitur /. I. Epid.sect. t, t. 68. Syndesis, σύνδεσις, significat colligationem, coarctationem , connexionem, Hipp. l. 6. Epid.sin. t.I. Foës. pag- 597. Syndesmos, σύνδεσμος Vide Ligamentum. Syndesmosis, συνδέσμωσις, Spigelio’dicitur ea ossium connexio, quae alias συνεύρωσις vocatur, i. I. de H. C. F. c. 3. Syndiacrisis, συνδιάκρισις, dicitur à Dan. Ludov. Diff. I. Pharmac. pag. m. 352. de illa operatione Chymica, quae adhibetur in praeparatione p.aecipitati Diaphoretici e Cinnabari Hartrnanni per principiorum Cinnabaris separationem & novam compositionem. Descriptio videatur apud Scbroder. l. III. Pharm. Med. Chym. c. 16. Jungantur Notae D, Etrnulleri ad Ludov. locum. Syndidonae, συνδιδόναι, apud Hipp, est remittere , laxare, 3. de iis, q. in med. L 31. Galen. in comm. ad hunc locum. Syndrome, συνδρωμὴ, Latine Concursus dicitur; & ab Empiricorum secta introducta haec vox ad exptimendara congeriem, vel concursum symptomatum. Hinc aliquoties Galen. descripsit, quod sit ὰθριισμα, acervatio, cumulus, collectio symptomatum, v. g. cornm. i, in I. Prorrh t. 52. C, 4. de R. V. I. A.t. 6 2. I. 62. Μ. M. e. t, G alibi. Specialiter syndrome plethorica dicitur concursus symptomatum, morbos it plethora cbortoS confequentium, l.deplenit. c.y, & de cur. rauper S. M. c, 9. Ita etiam dici possetsyndrome Cacochymica, & in speciesyndrome Cholerica, Phlegmatica, &c. Imo juxta Gorr, adhuc specialiores excogitari poisent syndromae V. g. fyndrome pleuritica, epileptica, &C.' Quamvis vero ab Empiricis hic artis terminus dicatur inventus, non video tamen sonticam rationem, cur Gal. illam syndromen adeo impugnaverit; cum potius omnino necessarium sit, & Hippocr. & ipsius Galeni praeceptis conforme, ut signorum & symptomatum consideremus concursum, nec uni saltem temere fidamus. Syndyasmos, συνδυασμὸς, conjunctionem proprie duorum significat, combinationem. Sumitur vero specialiter pro coitu maris & fceminae, & conjunctione Venerea, apud Hippocr, libr. 2. de morb. mul. XL. I3. Synecchymoo, συνεκχυμόω, significat Coeffundo, una vel simul e vasis effundo, h. e. naturam evacuantem una adjuvo. Galen. c. 2. in l. 6. Efitd. c. 9. Jung. Foël. p. 597. Syneches, συνεχὴς, Continuus. Vide Continuitas. Synecticon, συνεκτικὸν, Continens. Epitheton caussae proximae, quae alias &Conjuncta, & ContenFtva dicitur, quae sernper cum morbo conjuntcta manet. Vide Continens Caussa. Lang. I. r.ep. 15. Synedreuonta, συνεδρεύοντα, Lat. Assidentia. Vide Assidens. Syneilemmenos, συνειλημμένος, coarctatus dicitur, qui adstricta est alvo. Lind. Ex. IV. § . 99. Synendeicnymena, συνενδεικνύμενα. Vide Coindicantia. Synenomena, συνηνωμένα, vocantur Unita, simul conjuncta, idem, quod τὰ συνόντα, Gal. in Ex. dict. Hipp. Foës. p. 599. Gorr. Synereido, συνερείδω, significat consero, inter se Collido. Usurpatur de dentibus consertis, Hippocr. I. 2. de morb. mul. LXXIXi 2. LXXXII. 4. & de maxillis, l. y. Epid. XXIIX. 24. Adde Foës.p. 595. Synerephis, συνηρεφὲς, i. e. obvolutum, contentum, à verbo συνερεφέω, inumbro, obtego, Gal. in Ex, dict. Hipp. Foës. p.  Synergasma, συνέργασμα, Cooperationem significat. In specie Libav. Synergasmata Chymica recens.et Tom. II. Oper. p. 13 I. dividens Synergastica in ἐνεργητικαὶ quae efficaci vi praedita s.unt, & σιεεναστικά, praeparatoria. Alchym. Pkaim. c. 3. Synerxis, σύνερξις, h. e. Conclusio, Copulatio. Idem, quod σύλλεξις, Gal. in Ex. voc. Hipp. Foës. P. 597- Synestecos, συνεστηκὼς, ξυνεστηκὼς, consistens, constans, compactus. Usurpatur de excrementis alvi, consistenuam suam cohaerentem habentibus & coactis. Hippocr. Prognosi, sect. 2. t. I3. Coac. t. 6or. alibi vero συ,ισταμένα δίαχαρήμαστα vocantur, & opponuntur ήξνγραι,ομένοις, liquidioribus, Couc.I.6I3. Adde Foëfius dict. loc. Synethes, συνήθης, i. e. Consuetus. Vide Consuetudo. Synidrosis, συνίδρωσις, vocatur sudatio cum alio affectu concurrens, à Nono de M. P.C. c. I 5 5. v. g. quando cum fcetore alarum jungitur. Synistamenos, συνιστάμενος, consistens, idem, quod συνεστηκὼς. Foës. p. 599, Synizesis, συνίζησις, i. e. Confidentia. Vide supra in CO. Synneurosis, συννεύρωσις, q. d. Connervatio, est species unitionis olllum, interveniente aliquo tendine, vel ligamento παχυλῶς nervo dicto. Galen, l. de ossis. in procem. Bartholtn, libell. 4. Anan c. I. uti fit in osse coxendicis cum femore. Spigelius vero substitult duas alias, σιοδεσίμωσιτ & συ.τένωσιι. Synneusis, σύννευσις, usurpatur hoc vocabulum à Gal. libr. de trem. palpit. c. 6. ttibuiturque caloli nativo, quando aequalibus & liberis transitum viis utitur, tempore & meniura motus in se inclinans, deinde iterum s.e explicans. Unde & Latine Inclinatio, & oppositum ἐξάπλωσις, explicatio caloris vocatur. Videtur autem intelligi per haec duo vocabula sanguinis veluti quies, in diastole cordis, & impulsus in systole. Synnoma, σύννομα, proprie dicuntur simul pascentia , vel iisilem pascuis utentia, Gorr. quarnviS alii per τὰ συντόντα, unita, explicent. Synochos, σύνοχος. Vide Continens. Synocoche, συνοκωχὴ, Lat Commissura, connexio, & cohaerentia dicitur, legiturque apud Hipp. I. de Venis X. 8. Junge Foes. p. 599. Synodon, συνόδων, vel συνοδοῦς. Vide Dentes. Synopsis, σύνοψις, i. e. Compendium, Galen. l. de nerv. diff cap. 7. Ita & librum scripsit titulo : Synopsis de pulsibus. Vide Compendium. Idem, quod ὑποτύπωσις. , Synovia, Paracelsicus terminus, fed diversimode ab eodem sumtus, interdum Physiologice, interdum Pathologice. In illo sensu dicitur Synovia nutrimentum partis suae, ( sive succus nutritius parti appropriandus ) & conservatio virtutis recentivae, & motivae virtutis ex viribus virtutis digestivae. Ita liquor nutritius in arsiculis, vel potius nervis ad articulos excurrentibus dicitur Synovia, gluten articulorum album ; alias Hydarthros, Meliceria, vide Meliceria. Ita quoque Synovia in renibus, in cerebro, in hepate, corde, &c. ex mente Paracelfi habetur. In sensu vero Pathologico Synovia dicitur morbus articularis, vel etiam aliorum membrorum morbus, ubi succus nutritius proprius corruptus in cauia est. Vide Paragraph. l. 7. c. I. et tract. de podagra in princ. ut & alibi. Hildan. de Ichor. & Melic. c. 3. Helmont.) ut & Dorn. & Ruland. vocat Synoviam , describens, quod sit rnucilago quaedam pellucida, spermati similis, qualis vitulo mactato amputatis pedibus e tibiis extillat, inter ligamentorum capsulas, cssiurnque contactus effusus liquor, tr. Volupe viventium morbus , etc, «. I p, 20, Syntaxis, σύνταξις, Contentio ; vel Tentio; aut Tensio-, opposita est, τῇ χαλάσει, laxitati, & contingit in cute & articulis, & resiccatis aut induratis, in cute vero potissimum, cum musculi inter ipsam quovis modo augescunt, tum maxime ex carnis copia & abundansia, ut & in utre pleno aqua & tympania, quod Galenus in pluribus Methodi libris testatur, Gorr. & Casiell. Hinc & σν,τατικά medicamenta dicuntur tendentia & siccantia , quae opponuntur χαλαστικοῖς, relaxantibus. Galen. i. 4. M. M. c. 7. Syntaxis, σύνταξις, Lat. Coordinatio, dicitur, id est, mutua compositio & connexio, Gal. libr. de ossib. in prooem. Nam in specie de ossium naturali coordinatione usurpatur, vocatur & σύνθεσις, & ὀμελία, Gorr. Syntecmæromæ, συντεκμαίρομαι, Latine Conjicio, Conjecturam facio, Hippocr. 1. aphor. 9. quamvis majorem einphasic adhuc in se hoc verbum contineat, quam prolixius exposuit Libautius in Schol. ad h. aph. Vide Dieter. n 803. Syntenosis, συντένωσις, est species Synettroseos, à Spigeiio excogitata, quando duo ossa per tendinem conjunguntur, lta Ossa Sesamoidea digitorum ossibus nectuntur : Patella femori & tibiae, i. I. de H. C. F. c. 3. Batth. libell. 4. c 1. Synteretice, συντηρητικὴ, i. e. Conservatoria, scii. methodus eadem, quae ὑγιεινὴ. Blancard. in Lex. Syntexis, σύντηξις, συντηκτικὸς. Vide Colliquatio. Synthena, Paracelso dicitur fpecies epilepsiae, vel caduci, aut apoplecticae affectionis, cum doloribus in stomacho, torminibus, estque fere lethale symptoma, quod si unum paroxysmum siibstinuesint aegri, & post illum evigilantes noscant adstantes, magis in paralysin, quam in syncopen incidunt. Paragr. l. 3. i.I.5.3. Synthesis, σύνθεσις, idem, quod σύνταξις, osisiurn compositionem & connexionem significat. Vide Syntaxis. QuamviS & alius morbus nec periculo nec facie dissimilis Phthisi hoc nomine veniat apud Plin. secuIid. l I. de Medicina c. 62. qui tamen folus inter tam multos ita scripsit. Synthesis quoque dicitur medicamentum compositum à Q Sereno c. 30, Vide Keuchen. not. p. 2Io. Synthetismus, συνθετισμὸς, vocatur D. D. Bohnio m Chirurgicis repositio st acturarum quatuor comprehendens operationes ministras, Extensionem, Coaptation m, Deligationem & Repositionem. Synthetos, σύνθετος, Compactus r Compositus. In specie vero H pp. usiirpavit de exctemetItis durioribus & compactis, Coac t. I to Syntimoreo, συντιμωρέω, Coadjuvo, Galen. c.I. de R, V. I. A t. 39. VI.ie Tmoreo. Syntomos, σύντομος, concisus, succinctus, velox s & adverbium συντόμως, brevi, celeriter, quod legitur Hippocr. 3. aph. I2. Vide Dieter. n. 805. Nomen vero adject. occurrit Coac. t. I60. Jung. Foës. pag. 600. Syntonia, συντονία, contentio, robur & firmitas dicitur, Hipp. 4. de R. V. I. A. t. 6y. Gal. in comm. ad h. l. Σὺντονος quoque, significat vehementum dolorem, Coac. t. 160. Jung. Foës. d. I. Syntrophos, σύντροφος. Vide Connutritus. Synuloticon, συνουλωτικὸν, idem, quod ἐπουλωτικὸν , cicatricem inducens, Gal. l. 13. Μ. M,c. 5. Vide Epuloticum. Synymensis, συνύμενσις, Spigelio vocatur fpecies Ossium duorum conjunctionis, per aliquam membranam qua ratione in recens natis ossa syncipitis cum osse frontis junguntur, l. I. de II. C. F. c. 15. Barthul. libell. 4. c. I. Syphar, idem, quod Exuviæ, λεβηρὶς, Casp. Rejes C. El. q. z6. n. I. Vide Exuviæ. Syphilis, dicitur Fracasterio lues Venerea, vel Morbus Gallicus, unde & libros tres metricos suOS de morbo hoc inscripsit SiphdUdern. Rationem hanc dedit C. Rejes, quod indicet nomen hoc quasi concordiae & amicitiae Venereae partum, q. ^9. num. I. quasi dic. σύν & φιλτά. AliiS placet nomen hoc originem suam accepisse à Poetarum commento fabuloso, Pastorem quendarn hoc nomine appellatum & palmum hac lue inquinatum suisse fingentium. Nicol. de Blegn. Observat, in Luem Vener. c. I. Meminit & hujus nominis Wakherus in Sylv, Med, p. 14. 28. Idem vult quoque Fallop. tr. de morb. Gal. c. 2. Tom. l. Op. p. 684. Hoc nomine quoque ulus M. A. Severim i. de novisse abscessi c. 23. non inepte deseribenS in genere, quod sit impressura prodiens ab inquinabulo impense putri crassoque & à tota substantia expugnante temperamentum humanum ad partes spermaticas primum spectante, mox alias etiam acris fermenti facultate ac aurae virulentae instar pervadente. Syphon, idem, quod Fistula, σύριγξ, cannula, pertinet ad instrumenta Chirurgica, Hild. in Cissi mil t. classe I9. Syphon rectus dicitur ένθύτρητος, Gal. l. 5. Μ. M. c, 7. Syrenae, Syrenes, sunt monstra marina ex Nymphis nata, Dcrn. Rul. & lobus, in Lex. Commentum Paracelsicum in Paragran. & alibi. Syriacon, συριακὸν, epitheton Unguenti, quod & Commagenum vei Comagenum vocatur. Vide Comagenum. Lapis quoque Judaicus dicitur Syriacus. ClIiocc. Mus. Catc.s. 3. p. 2,8. Ulcus Syriacum quid sit, vide Tonsillæ. Syricon, συρικὸν, vel idem est, quod Sandyx, i. e. Cerussa usta, si credimus Aelio lib. 7, citante Gorraec & AEgmeta I. 7. c. 3. vel est mistum quid ex Ceruffa usta, & Sinopide juxta Plinium, aequalibus quidem portiotIibuS, allegante eodem Gorraeo. Vr l est nomen Collyrii ἀὺκὸτου, & «παλοῦ, apud Aet. l. 7. Gorr. Syringa, idem, quod Syrinx, σύριγξ, vide Fistula. Syringotomum, συριγγοτόμον, instrumentum dicitur recurvum, in acutum delinens incisorlurn, cultellus ad fistulas incidendas comparatus, Gal. I. 6. M. Μ, c. 4. Figurae Syrmgotomorum videantur apud Aquapend. Scultet. aliosque Chirurgiae Scriptores. Syrinx, σύριγξ. Vide Fistula. Syrius, vocatur Pulvis purgans fortior, ex Scammonio praeparatus, estque nihil aliud, quam hujus Extractum, sive Resina 8i Magistscium. Schrod. i. 4. cl. 4. n. 46 8. Rolfink. Chym. l. S.s. 2. c. 16. seqq. Syrizo, συρίζω, significat sibilum edo, qualem edit sputum viscidum & crassum in gutture, Hippocr. l. 2. de morb. XLVI. 6. Legitur & ὑπσσνρίζειτ. Vide Hyposyrizo. Sibilus. Syrma, σύρμα, idem, quod ἀπόσυρμα, abrasum, desquammatum. Vide Aposyrma, Leguntur vero σύρματα apud Hipp. l. 4. Epid. XIX. 24. Syrmaea, συρμαία, nomen est plantae alicujus, sive Raphanus fuerit, ad vomitum concitandum idoneus, qui & Sadicula dicitur, sive alia herba Selino similis. Deinde etiam ita dicitur edulium quoddam ex adipe & meile, quod veluti praemium certaminis cujusdam exhibebatur Lacedaemone, quod ejusdem erat quoque nominis. Porro hoc nomine etiam vocabatur potio ex sitle & aqua purgatione idonea, Foës. p. 6oI. ipfam etiam purgationem per alvum moderate factam apud Hippocratem significare notat Gal. exeg. Syrmaismos, συρμαϊσμὸς, mendose συρμεσμὸς, purgatio per vomitum aut alvum minorativa, lenis, mitior. Hipp. 2. de art. t. 5o. Gal. in comm. Lang. l. 2. ep. 48.fin. C. Hofm. com. in Galen. LL. de V. P, n. 277. Conl. ErotianuS in σίτὸ σνρμαϊσμοῦ. Syrones, vide Sirenes. Vocantur &Pedecelli. Aralu Affoabat. Syrrhoea, Syrrhun, σύῤῥοια, σῦῤῥουν, Confluxile, idem, quod ξύῤῥοια, ξύῤῥους. Vide Confluxile, Confluxio. Syrupus, ab Arabico Sirab, quod est potio. Joan. Henric. Hottingerus de usu linguae Arab. Vide Sirupus. Syssarcosis, συσσάρκωσις, dicitur conjunctio ossium, mediante carne, q. d. Concarnatio, ut in osse hyoide cum fcapula. Ita caro gingivarum dura dentes ossibus maxillarum connectit. Gal. i. de ossis, in procem. Bartbol. libell. 4. c. I. Gorr. Deinde & σνασσάρκωσις dicitur ratio curandi vulnera praesertim capitis ad cranium pertingentia, ubi interstitium non potest suppleri contractione labiorum, sed opus est concretione carnis, vel concarnatione r de qua curandi ratione egit Gal. I. 2. de C. Μ. S. L. c- I. & Jul. Alex, in not. adh.l. T. II, Op, p. 795.fin.etp.sc2. Denique rvascifnatrii Pathologice dicitur carnis intra vala & tunicae testium scroti p. n. generatio, unde Hernia carnosa, vel σταρκοπὴλη oritur. AEgin. l, 6. c. 6$. Systasis, σύστασις. Vide Consistentia. Systathmos, σύσταθμος, idem, quod ἰσόσταθμος ejusdem ponderis, Galen. in Exeg. voc. Hipp. Foës.p. 6o2. Systema, σύστημα, idem, quod σύστασις, collectio, constitutio, coitio, 1. Alex. not. in Galen. l. 4. de L. A. c. 9. In fpecte sumitur etiam pro sedimentorum in urina concretione; Hipp. /ib. 7. Epid. XLI. 7. Systematicos, συστηματικὸς, epitheton inaequalitatis in pulsibus pluribus collectivae, Gal. l. t. de diff. puls. c. 3o. Jul. Alex. cit. loc. Hujus lunt tres, Διαλεἰπων, intermittens, οσταρεμτάπτων, incidens, & μύουρος, myurus. C.ltell. Gorr. Systole, συστολὴ, constrictio, contractio, proprie dicitur cordis motus, quo in angustum contrahitur, ut sanguis e ventriculis cordis in arterias, qua pulmonalem dextro, qua aortam sinistro cohaerentem, exprimatur. In qua contractione apex cordis versiIs costas & sterni regionem sinistri lateris attollitur. Qui vero & Arteriis systolen attribuunt, illi minus accurati simt in vocum applicatione ; siquidem proprie non contrahuntur, sicd saltem submittunt; unde & à nonnullis Submissio appellatur, quando tempore Diastoles cordis arteriae à distensione remittunt, & paululum considunt. Enimvero nunquam inaniuntur, aut revera contrahuntur, quemadmodum Cor coarctatur. Igitur vera Systole dicenda non erit; quemadmodum nec vera Diastole cordi attribui poterit, cum non vere distendatur, sed saltem à contractionis motu ad pristinam naturalem figuram & magnitudinem recurrat. Vide Diastole. Adde Bartholin. i. 2. An. c. 6. ut & alios Anatomicos. Systremma, σύστρεμμα, idem, quod συστροφὴ. Systrophe, συστροφὴ, Latin. Convolutio dicenda esset, verum vocab. Graecum apud Hippocr, denotat Tuberculum, Duritiem, humorum concretiones, & tumores, 3. de artic. t. 9. 16. l. de humid. usu XI. 12. quamvis & generaliter usus sit de morborum collectionibus, de K. V. I. A. t.ti. Quemadmodum & verbum συστρέφεσθαι de humorum collectione sumitur, 5. aph} 50. & alibi. Junge Foës. p. 602. Diet. n. 806. Ionstcn. in Not. ad Coac. l. 280. etiam scripsit, quod σνστροφὴ apud Hippocr, significet & humorum collectionem, & eorundem concretionem tumcremque. συστροιφὴ etiam Globus vertitur à Lind. Ex. V. §. 50. Syzeuxis, σύζευξις, idem, quod συζυγία, id est, Conjugatio. Syzygia, συζυγία. Vide Conjugatio. T ᾶυ De hac litera notavit Galen. quod conc -*. juncta cum litera R, reddat difficiliorem saepe pronunciationem, G lingua non fatis sese ampliat; & prioribus dentibus innitatur, Galen. c. 6. aph. 32. Paracelsus vero nescio quam peculiarem characteristicam & magicam efficaciam tribuit Iit. T. I. 2. Philos. Sagac, cap. 4. Sed revera siunt nugae ! Tabacum, Tabacca, proprie nomen est plantae, quae alias Nlcociana, Paetum, vocatur, de qua consulantur Botanici, & Schroder. l. 4. cl. 1.5.229. Communiter vero accipitur vocabulum pro sumo ex accensiS illius herbae foliis exiccatis vel per se, vel cum aliis rebus permistis, per tubulos varios ore attracto, hodleque notissimo & usitatissimo, quamvis etiam quampluribus nocentissimo; quam noxam verissime non minus, quam severe inculcavit Lind. Ex. IX. §. 59. Inter mortis occasiones & impedimenta retulit Helmont. Ob hanc rationem, quod propter occultum virus late ferpens, vires vitales prosternat, tr. Mortis occasiones, & in specie quod ejus usus nimius Apoplexiae initium afferat, ob sulphur anodynum inebriativum, & si in gradu, numero, & quanto excesserit, apoplecticum, tr. de Lith. c.?. n. y6. 86. Impotentiam quoque generandi promovere, legitur in Eph. Hat, Cur. A. III. obs. 41. Ex ufu fumi Tabaci olfactum laesum fuisse, testatur observatio apud Bonet. An. Pract. i. I. s. 2o. obs. 6. vomitum nimium lethalem Obortum, l, q. s. 8. obs. &c. Sunt & nonnulli, qui masticatione illius herbae contortae & exiccatae adeo capiuntur, ut, sine hac sele vivere non posse existiment. Habet Fero insignem vim apophlegmatiZantem. Tribuitur porro vocabulum Tabaci pulveribus Sternutatociis vel Ptarmicis , haud dubie ob hanc caussam, quod plerasque descriptioneS & pulvis Nicotianae ingrediatur, in quorum pulverum ulu etiam excessu à multis hodieque peccatur. Tabaisir, Arabice est Spodium. Ruland. lohnson. Tabanus, μύωψ, οἶστρος. Vide Oestrus, Tabarzet, epitheton sacchari albissimi, & depurati, quod saepius lixivio calcis vivae deferbuit, Helrnont. tr. Pharmac. & Disce Modern. n. 67. Legitur & in Arabie, vocati, antiq. expositione operibus Avi. cennae addita. Tabella, δέλτος. Vide Tabula. Tabergeta, id est, apcosisans. Rul. Taberna, οἴκημα, ἐργαστήριον, idem, quod Officina , πωλητήριον. Tabernam aromatariam diu occlusam & post apertam caussam fuisse gravissimae pestilentiae testatur ex Fallopio Caisp. Rejes C. El. q. 6S. rlum. ry. Tabes, φθόη, φθίσις. Vide Atrophia, Phtisis, Tabida febris, μαρασμὸς. Vide Marasmus. Dicitur & Tabitudo. Augen. Tom.Ul.p. 142. Tabula, Tabella, bomonymon est ap. LatinoS. Vel enim notat aliquod instrumentum ligneum, aut lapideum, rotundum, aut quadratum, cui asside.2 inus; & respondet mensae; in qua significatione legitur apud Lang. l. 2. ep. 43. & Graec. dicitur τράπεζα, σάσταξ. Vel aliud instrumentum latum, cui aliquid inscribitur, aut insculpitur, Gr. δελτος πισταξ. Ita veteres aegros remedia sua, quibus sani lacti sunt, tabulis inscripsisse testatur e Plinio & Galeno C. Re-, jes C. Elys. q. 3. n. 9. Huc pertinet Tabula Smaragdina Hermests , à Chymicis adeo summis laudibus decantata, quae videri potest Th. Chym. Vol. I. p, 362. Unde & ipsi libri Tabulae quandoque appellantur : nec non Tabula marmorea, AEgyptiiS literis & characteribus consignata, quam exhibet Chioccus Mus. Calceolar.s. 3. p. 293. Vel denotat instrumentum ferreum; aut etiam cupreum, cui aliquid infunditur, v. g. Rotulae, Morsuli, TrOchiici. Ita Tabula ferrea est instrumentum scrobibus hemisphaericis, seu acetabulis compunctum, ad excipiendum probationum effusiones, Rul. Tandem significat Tabula confectionem saccharatam , plana forma paratam, quae vulgo Morfellus, _.Morsulus , dicitur; quamvis & Rotulae hoc nomine comprehendantur. Weker. A. G. I. r. c. 42. Morell. i. 1. s. 3. c. 4. Vide Morsulus, Rotula &c. Hujusmodi Confectiones siccae ut & Trochisci recte dici possunt Electuaria solida, siquidem pulveres diversi excipiuntur ramosis viscosisque corporibus, Jac. le Mort Pharmaceut. Med, Phys. cap. 24. pag. 279. 18 6. Tabulatum, etiam aequlvocum est. Ve! enim significat partem aedificii, quando ex asseribus & lignis parS superior ab inferiori discernitur, estqus idem, quod Contignatio. Ad culus similitudinem & Tabulata vocatur dispositio ramorum, quoS vitis uique ad summum ascendit : item Stratura intercedens, vel stratum super stratum hoc nomine venit. Rhod. in Lex. Scrib, p, 449. Graec. ὑπερῶονὑπερῷον, σανίδωμα. Vel idem est, quod Confectio in Morsults aut Rotulis. Weker. d. l. Vide Tabula. Tabum est lanies tenuia e malo ulcere exiens; Blancard. in Lex. Quomodo Tabum à pure differat, egregie docuit D. D. Wedel. Pathelog, fect. II. c. 13. pag. 421. docens, Tabum esse effectum putrilagiioosae resolutionis citra calorem vitalem concurrentem & νέκρωσι, conjunctam habere; pus vero esse effectum resolutionis rnaturativae concurrente calore vitali nativo, ita ut pus fit in parte gangraenosa signum vitae resurgentis. Quod vero laudatus A. in masculino posuerit Tabus, me ratio fugit : Certe in rneiS Lextcis sernper in Neutro genere legitur. Nicol. Perottus in Cornucop. ad Martialem p. 169. Talo posuit, dicens esse cruentum illud, quod tussi rejicitur, simul scribens in ablativo saltem Tabo apud Virgilium reperiri. Atque ita perinde fuerit, num Tabus vel Tabum in nominativo dici quis crediderit. Tacamahaca dicitur gummi resinosum exosicum, cum, e nova Hispania huc deveniens, cujus vires & usus describuntur à Schroder. lib. 4. c/. 4. n. 407. Fr. Hofm. in Clav. ad h. /. De Tacamahaca liquida lege Eph. N. Cur. A. III. Ο. 296. Taceros, τακερὸς, i. e. liquefactus, colliquatus. Unde &macilentum à nimia Colliqttauone significat. In qua significatione legitur apud Molch. de morb. mul. c. 87. Tachyglossoteros, ταχυγλωσσότερος, Hippocr. dicitur, qui petulantiori linguae incontinentia & vulubdliate praeditus est, uti in ebriis observatur, l.4. Epid XXV. 2. Tachys : ταχὺς. Vide Celer. Tachythanatos, ταχυθάνατος, dicitur, qui celeriter moritur, vel potius, qui pronus est ad repentinam mortem. Minime tamen cum Brevitate vitae confundentia haec dispositio, sed saltem exprimit mortis speciem contrariam lentae. Hippocr. 2. aph. 44. Jung. Die‘. n. 8 t7. Taciturnitas, σιγὴ, idem . quod Silentium. Vide Sige. Tactilis, ἁπτὸς, dicitur species qualitatum, in sensus incurrentium, ut sunt, calor, frigus, hurniditas, siccitas, asperitas, laevitas, GaleiI. l. 1. de Elem. c. 9. Tactus, ἁφὴ, ἅψις, substantivum est notissimum, vide Hapsis. Jung- Mâlpigh. Ex. de Tactus organo. Baithol. LI. An. c. 2. Adjeictivum Tactus sumitur pro Tractatus, Contrectatus. Ita Epiphora medicamento tacta legitur apud Scribon. n. 2o. aqua calida tactus, n. 130. Tangere enim corpus est externis medicamentis petducere corpus, sive tractare & fovere, Keuch. ad Sammon. p. 107. De tactu faltuari, sive curatione per tactum, vide Struma. Curare morbos visu aut tactu, Divinum quid est. C. Rejes C. El. q, 24. n. 29. Inter recentiotes Doctores Medicos D. Hernicus Deventer in Lum. nov, pro obstetricant, c. XIII. & seqq- aliquot nomen tactus & verbum tangere restrinxit ad praegnantes, describens, quod tangere gravidam nihil al.ud sit, quam duos priores digitos alterutrius manus pinguedine, butyro, vel oleo junctos per mu liebria in vaginam uteri intromittere, iisque attingere os, si e ostium uteri (pes quod interius intelligit ) ad explorandam ipsius formam, undique idem conttectando, ut innotescat, qutd.nam ex tactu illo scire liceat. Tæda, aequlvocum est, & habet 1. significationem Botanicum, qua notat Pinus speciem, Gr. πεύκη. Vide Gal. l. 8 de S Fac. Latine Picea. Deinde significationem Pharmaceuticam, & notat paliam quandam, vel ad suffitum, vel ad supponendum utero paratam, Gr. δαῖς. Vide Dæs. Tæniæ, ταινίαι, dicuntur Lumbrici lati, alias κηρίναι, πλατεῖαι. V.de Heiminthes, Lumbrici. Gorr. Lang. I. 2. ep. 42. Aldrov. l. ei. de Infect. cap. 2. Keu-' chen. ad Sammon. p. 2o8. Refertur hoc nomen etiam ad diversos pisces à diversis autoribus, & quidem vel ad marinum, qui Soleae species habetur in Aldtov. I. 2. de pise. c. 43. vel ab Aristotele ad pisciculum, qui describitur ab eod. l. 3. c. 30. Taenia alias, proprie vittam muliebrem significat, autsasciam. Hinc & Taenia sulphurata dicitur, qua vina conservantur in doliis, à Boneto Anat. Pr. l. I. fect. 15. Ο. 6. in Schol , Tagenitis, ταγηνίτης, idem, quod τηγανίτις, vocatur panis quidam, vel potius placenta ex solo oleo cum farina triticea mixta, & in sartagine super ignem fumo expertem frixa, apud Gal. l. 1. de Al.fac.c.q. Jung. J. Alex, in not. ad h. Gal. loc. Taiacu, nomen Apri Mexicaxi Moscbiferi, cujus Anatorniam tradidit Eduardus Tyson Medicus Londinensis, & ejus mentio fit in Actis Eruditorum Lipfienstbus A. C. 1685. quod excerpta sit ex Philos. Transactionibus Anglicis mensis Novemb. Anno 1683. Xum- 183. Tal, i. e. lutum pavorum, vel Alkali. Rul. & lohns. in Lex. Talaeporia, ταλαιπωρία, Hippocrati vocatur labor immoderatus cum defatigatione, unde opponitur huic ἀνάποευσις, quies, i. de nat. hum.s. 2. t. I. Galeri, in comm. ad h. l. l. i. Prorrhet. IX. aliquoties, ubi & verbum σταλαιπωρτά, laboro, Occurrit, /. de int aff. XXVII. i. XXXIV. 13. XXXVI. 1 i. XXXVII. I2. fect. 3. de art. t. 194. Alias ταλαιπωρὶα, miseriam, egestatem quoque significat, 4. de R. V. I. A. t. Iu. Jung. Foës.Oecon. pag. 602. Talc, id est, vinum coctum. Rul. & lohns. Talcum, Talk, est materia pellucida splendens, & clara, unionum similitudine, tenuissimis foliis compacta, & scissilis, cujus sunt quatuor species t alba, flava, nigra, rubra, DOrn. Rul. & lohns. Alii inter lapides referunt, & quidem speculari lapidi similem dicunt, Schrod /. 3. c. 8. n 2o. Fr. Hofm. in Clav. ad hunc loc. qui & vires, usuinque descripserunt. In Muf Calc. s. 4. pag. atS.seqq. Mascul. genere legitur talcus fossilis. E recentioribus ita defcribi potest t Talcum rubrum est fluor rnercurlalis metallicus rubedinem à Sulphure Auri participans. Hinc, etiam nonnulli Chynrici per aquam Regiam rubedinem extrahentes & solutionem denuo praecipitantes pulverem conficiunt, quem pro Croco Solis commendare non dubitant. Vide Dan. Ludov. Diff. I. Pharm. pag. 3 20. seq. Talcum album est corpus ex mineralibus fixissimis & igni resistentibus nec menstruis quibuicunque domandum, nisi quod Borace addi o per Ignis gradum fortissimum it, crucibulo fusile reddatur. Praeparationes olei talci pleraeque funt commentitiae, nec adeo necessariae. Ludov. d. l.p. 79I. Jungi poterunt Notae, quibus earum copia est, ad dictum AutOrem D. Etmullert hactenus nondum editae : ut & lunken. Chym. Exp. Cur. Part. I.sect 4. c. 9. p 3 30. seqq. Meminit & aliquoties in scriptis suis Paracels. Aliquando & abusive transtu. lit ad aquam & Microcolmum, fingenS Talkaquae, & Microcofmi, Paramir, l. t. c. 2. Talcum quoque refertur inter nomina Lapidis Philosophici, quae recensentur Theatr. Chym. Vol. IV. p. 727. Talea, Taleola, σχίζα, σκυτάλη, proprie dicitur praesegmen lignorum, particula ligni tabellata. Ita talea fraxinea apud Seren. c. 12. Junge Keucben. in not. ad h. l p. I30. Legatur & Rhod. ad Scrib. n. 122. Transfertur tamen etiam ad alias res scissiles, v. g. Cornu Cervi in taleolas dissectum. Talentum, τάλαντον, nomen ponderis majoris, pendentis sexaginta minas. Quia vero Minae pondus variat in diversis locis, (vide Mina) J, Alex. not. ad Gal. l. I. de C. M. P. G. c. 15. igitur & talenti pondus Variare necesse est. Talentum Atticum pendere libras Romanas 62. & uncias sex, vel Marcas CeJonienses 87. lotones 8. momenta 4. docet Linden. Exerc. V, §. 81. Taliæ, vocantur folliculi ceparum, allii. Keuch. ad Samm, p.  133. Talismanica, species Magiae Diabolicae, quae alias Gtamaheu vocatur. Vide Gamahei. Refertur & ab Helmont. inter Paganorum remedia, quae pro peste abigenda adhibuerunt. Tumui. Pestis. §. Zenexton. - Talpa, σπάλαξ, ἀσπάλαξ, homonymon est; proprie dicitur mus terrenus, sub terra fodiens, & quasi serpens, acutissimi auditus, cruribus brevissimiS, cujus penderem descriptionem, cum usu in Medicina, vide in Aldrov. l. 2. dë quadrup. dig. vtvip, cap. 16. Schroder. l: 5. c/. 1. «. 25. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Ephi N. Cur. A. II, O. 57. Metaphorice Talpa dicitur Tumor cutis capitis proprius, interdum albam materiam continens, & ferpendo cuniculos, instar salpae, sub cute efficiens. Dicitur & Testudo, Aldrov. d. I. Castull. De hoc affectu legatur ex novissimis Bonet. Medic. Septentr. Ptbr. t.s. t. cap, 9, pag. 13. sc?5. . Talus, ἀστράγαλος. Vide Astragalus. Tamison, τάμισον, idem, quod πητύα, coagulum. Vide supra in CO. Legitur apud Hipp. i. 2. de morb. mul. LXX. 8. Tange, ταγγὴ, apud Hippocr, tumorem putrescentem significat, i. 2. Epid.sect. I. 49. Alias ταγγὴ & παγγος etiam rancorem notat. Unde ἔλαμον σταγχεῖ oleum rancidum vocatur, Foës. d. i. Gorr. Tangibilis, ἀπτὸς, idem, quod Tactilis. Gal. l. 2. de L. Aff. c. 8. Tantalus, vocatur aenigrnatice in negotio lapidis Philosophici Mercurius, sive Argentum vivum. Theatr. Chym. Vol. IV.pag- 721. 725. Tapeinosis, ταπείνωσις, Humilitas. VidC Humilis. Taphiusius, vocatur quarta species lapidis AëtitiS, à loco natali Taphiusa, juxta Leucadem, apud Plin. I. 36, H.N. c.2I. quem lapidem nobis incognitum dixit Schroder. i. 3. C. 8. Taphneus, dicitur Paracelso species terrae, ex qua illa producuntur, quae non mutant suam naturam, reverberando, calcinando, de grad. & comp. cap. I. Vel Taphneus est medicina mundata, Scholiis ad l. 7. de grad. & comp. c. 9. Tarache, ταραχὴ. Vide Taraxis. Tarachodes, ταραχώδης, Lat. Turbulentus. Dicitur ab Hippocr, de iis, qui, qui sine ratione perturbantur, quod est delirantis & male affectae mentis indicium, i. t. Prorrh.s. 1. c. 4. Vide Gal. in comm. ad h. I. Hinc &, οστήματα ταραχάδεα, morbi turbulenti, d.l.tqz. & in specie febres ταραχαδεες, turbulentae, Coac. t. 550. somni ταραχάδεες, d. l. 151. & γνώρκαι, sententiae rnentis, t, 308. Junge Foes. p. 61 t. Tarantismus vocatur morbus ille saltatorius, qui à morsu & veneno Tarantulae inducitur. Med. Septentr. l. r.sect. 16. c. 1. p, 150, Tarantula, nomen est phalangii, vel Aranei exotici. in Apulia & Persia frequentioris, cujus morsus peculiaria symptomata convulsivorum motuum non stalum excitat, veluti saltantium, verum etiam curationem peculiarem per Musicum instrurnentalem concentum postulat. Hujus descriptio accurata & depicta reperitur in Itinerario Ad. Olearii. Morbi vero Convulsivi à Tarantulae morsu excitati ideam & curam descripsit Willis Pathol. cerebri c. 7. Taraxis, τάραξις, in genere idem, quod ταραχὴ, Perturbatio. Et hoc posterius vocabulum legitur de alvi fluxu, Hipp. 1. aph. 2. à verbo σταράασσω, turbo, perturbo, commoveo, agito, Diet. num. 815. In specie vero τάραξις vocatur oculi vitium, cum oculus ex compreflione, vel attritu, aut mora in fumo aut alia re offendente, conturbatus conspicitur, Gal. Isag.c.tiI. AEgin. i. 3. c. 22. estque inflammationiST vel ophthalrniae initium, case 5. in /. 6. Epid. t. q. Jung. Rhod. ad Scrib. n. I9. Tarbason, vox ficta à Scheunemanno, notanS Stibium, vel Anumonittm, pro Larbafon, quem propterea false perstrinxit Libav. in defense, contra illum, p. 28. seqq. Tarda est nomen Avis, quae & Otisdicitur. Vide Otis. Tarditas, Tardus, βραδύτης, βραδὺς, quid significet, notum est. Dicitur de pussu, l. s. de diff. puls, cap. 7. Tarditatem in curatione scepe noxiam esse, patet ex Hipp. I, aph, 3. Vide Diet. n. 161. Tarfati, Tarfe, Barbar. idem, quod Ecchymoma , sive Sugillatio in oculo. Forest. i. 11. Obs. 4. Schola l. 6. Chirurg. Obs. 45. Schol. Targar, id est, Oleum juxiperinum. Rul. & lohns. Tarichos, τάριχος. Vide Salsamentum. Inde προταριχεύειν. Vide Protaricheuo. Tarith, id est, Mercurius, Ruscias idem. Rul. & lohns. Tarsus, ταρσὸς, diversis pollet significationibus, inter quas receptissima est, quando Tarsus vocatur pars pedis anterior post calcem, plana ac lata, quae inter talos est, & plantam & carpo, manus respondet, qui uti Celso prima palma dicitur, ita & Tarsus prima planta, l. 8. c. I. Gal. i. 3. de V. P. c. 8. l. de Ossib. c. ia. e quatuor ossiculis constare scribit, sed Barthol. septem attribuit, libell. a. c. τι. Deinde 1 dicuntur extremitates palpebrarum oculi , e quibus pili emicant, quamvis alii ipsos pilos ταρσοὺς vocari potius existiment, cum Russo. Gorr. Castell. Linden. MeL .Phys. l. 2. cap. Io. §. 87. Ταρτὸς quoque dicitur omne id, quod dilatatum est’ , unde verbum τετάρσιννται, dilatata, Gal. in Exeg. voc. Hippocr. Erot. Onom. p. III. c. d. Hinc παρτὸς, expansio alarum, & pennarum productio proprie dicitur, nec non remorttm planities : item vasit, in quibus casei exponuntur, ut est apud Suidam in σταρσθρι Tarsus etiam dicitur marmoris duri & candidi species, quae in Tuscia & subter ac supra Florentiam alibique in Italia nascitur, & praebet elegantius vitrum, quam ulla alia arena. Anton. Neri in Arte Vitrar. l. ι. c. 2. p. m. 8. et 9. et C. 8. p. 2 2. Tartarhan, Scheunemanno notat Tartari spiritum , sed inepte & barbare i judicio Libav. in Defensione Tom. III. p.  I9. Tartarus, Tartarum, τάρταρος, in Medicina non notat infernum, sed est usitatissimum hodieque & varias significationes admittens vocabulum. Proprie Tartarus dicitur terrea portio vini, coagulata in duritiem lapideam ad peripheriam doliorum. Unde & Paracelsus, & alii calculum vixi, vel lapidem lateribus vasorum vinaceorum adhaerentem vocarunt, quod quidem Fr. Hofinan. in clavi ad Schr. improbat, ob hanc rationem, quod nullus lapis in aqua liquescat, haec tamen de Tartaro scimus. Enimvero haec subtilitas in Medicina non Observatur, uti patet de Lapide Corrosivo, Medicamentose, & aliis, qui omnino etiam liquefiunt. De Tartari vini hiitoria, viribus, & usu, cum medicamentis inde paratis, legantur passim Rei Medicae scriptores, praesertim Scbroder. /.4.cl.2.n.4o8. Er. Hofmann. ad h. l. Helmont. Tartari, & Tartari vini historia  : Angel. Sala in Tartarologia. Rolfink. Chym. I. 5. fect. I. an. 1. c. 6. Freitag. Aur. MeI.l. i. c. io. Iunken. Chymic. Exp. Cur. Pari. I. fect. 3. c. Io, p. m. 21 xiseqq. aliisqtIe. Egregiam quoque delcrlptionem medicamentorum e Tartaro paratorum à D. Friderico Zobelio Archiatro Duc Holsat. collectam edidit Dn. D. Wedelius, Linden. Tartari hujus beneficio tribuit vim purgantem vino, ex Hippocrat. l. 1. de dicta. Ex. V. §. 78. Ad similitudinem Tartari e vino vocabulum hoc tribuitur etiam aliis salibus e vegetabilibus extractis Chymiae opera, quae salia Tartaros essentiales vocat Rolfink. d. l. Ita & Tartarum Philosophicum ex aqua pluviali à ClossaeO paratum huc pertinet apud Scfiroder. I. 3. c. 3. Praeter hanc Pharmaceuticam & Chymicam significationem transtulerunt vocabulum Tartari ad Pathologicam; alii nimis extendentes ad omnem pene causam & materiam motbificam internam, sicuti ParacelsuS, qui integros libros de Tartaro, & de Tartareis morbis conscripsit, accipiens pro omni alimentorum excremento, & vitiosa materia ; quam latam acceptionem reprobavit Helmont. tract. integro. Inventio Tartari in morbis temeraria ; quamvis, si cum aliis suis scriptis conferatur, non sernper sibi constet. NoS salvo aliorum judicio arbitramur, omnino Tartari significationem Pathologicam congruam esse, ob egregiam comparationem vini cum sanguine, ita, ut & in sanguine feculentae terreae, & coagulativae portiones aliquando colligantur, & peccent, quae variorum morborum intemperiei materialis, qua Organicorum generationi favent. Tasis, τάσις. Vide Tensio. Tassus, id est, Lumbricus. Dorn. Ruland, lohns. Taurocolla, ταυροκόλλα, vocatur gluten optimum, quod ex auribus taurorum & genitalibus paratur. Verum accipitur etiam generaliter pro glutine. Gal. l. 5. de C. M, P. G. c. I2. AEgin. I. 7. c. 3. /it. T. Vide Colla. Taurus, ταῦρος, homonymon est. Vel enim notat Bovem Masculum. Vide Bos. Vel Taurus dicitur inferior penis pars, ejusque sutura, in longitudinem vergens, ulque ad ledem porrecta, Galen. Introd. c. Io. Linden. Med. Phys. l, 2. cap. y. §. 63. Leuchen. vocavit Suturam testium, not. ad Sammon. pag. I36. Taxatio, Taxa, vocatur valor medicamentorum, qua simplicium, qua compositorum, sive pretium pecuniae numerandum pro medicamentis, & legitur passim apud Weker. in Anan Gen. nec non in Dispensatorus Norimbergensi & Augustano. In hoc pretio constituendo & exigendo Pharmacopoei interdum confcientiae non adeo exactam habent rationem, teste experientia. De qua re videatur D. Ludov. Differt. II. Pharmaceutica , Taxis, τάξις. Vide Ordo. Taxus, Graeco dicitur carere proprio nomine; quamvis Schroder. μήλις posuerit. Verum non video, quid obstet, quo minus & τάξος vocari possit, ad imitationem aliorum e Latino ad Graecum translatorum. Animal dicitur quadrupes . digitatum, vel bisulcum, pedibus varians, dum aliud canum pedes imitatur, & Taxus caninus, aliud porcorum, & Portinus dicitur j utriusque historiam cum usu ia Medicina prolixe vide ap. Aldrov. I. 2. de quadr. dig. vivip. capi II. Jung. Schroder. i. 8. cl. I. n. 36. De articulatione peculiati maxillae in Taxo accurata mentio fit in Eph. Nat. Cur. A. II. Obs. 12. Taxus quoque nomen arboris, de qua videantur Botanici. Techellica Philosophia Paracelso dicitur ab sutore Tecliello Judaeo, quem monumenta singularia magica scripsisse laudavit de Pestilit, tract, ι. inprinc. & l. principior, seu de mysteriis verm. cap. e. et 6. Verum omnino salutare nobis est, quod talia scripta interierint. Techne, τέχνη. Vide Ars. Tecmarsis, τέκμαρσις, in genere dicitur cognitio conjecturalis per signa syllogistica, Galen. r. de II. V. I. A. t. 3. c. 2. In Medicina igitur τέκμαρσις vocatur conjecturalis cognitio, quae sub se comprehendit totam fere artem Medicam cognitionem, dignationem, praenotionem, & curationem, siquidem omneS hae partes conjectura artificiali nituntur, praefertim quoad respectum ad particularia, imo singularia subjecta. Nam praecepta & theoremata Artis universalia pleraque possunt esse demonstrativa. Lege Foës, exeges. Oec. p. 613. Vide Conjectura. Tecmerion, τεκμήριον, vocatur signum determinatum syllogisticum, certis conjecturis nitens. Vide Foës. d. /. & Rolfink. Ο. M. M. Sp. l. 2.s. I. c. 3. Tecnopoeia, τεκνοποιΐα, idem, quod τεκνογονία, Generatio sobolis, Rolfink. de part, gen, P. 1. c. I. Tecolithos, τηκόλιθος. Vide Judaicus. Tecomae, τήκομαι. Vide Colliquatio. Teganistos, τηγανιστὸς, in sartagine frixus. Vide Frixus. Lind. Ex. V. § . 99. Τηγανίτης, panis frixus. Vide Ibid. Tegula, κεράμος, vocatur vas aliquod ad tegendam destinatum. Rul. ita descripsit: Tegula est vaS terreum, ventilabris & ostio pervium, oblongum, ad tegendum catillos, ne operae polluantur favillis, utque cedor eo temperatius materiam elaborare possit, forma. tum. Quidam hanc tegulam cum sundo connectunt; alii fundum ab illo segregatum faciunt, id quod in cujustliet positum arbitrio, lssdem verhiS more stjo & lohnson. descripsit. Tegumentum, σκέπασμα. Vide Scepe. Teinesmos, τεινεσμὸς, Latine communiter Tenesmus , C Hofm in Instit. l. 3. cap. 15o. urget, τινασμὸν, Tinusmttm, esse scribendum, quemadmodum & in Apol. pro Galen. l. 3. c. 244. Iit. A. ubi addidit rationem, quam si suo tempore vidisset Dieter. fortassis non irnprobaiset novationem Hofmanni, Iatr. n. 8I8. Describi vero potest, rnissiS aliorum descriptionibus, quod sit assiduum fere per alvum excernendi desiderium urgens, cum dolore, praecipue in extremo ano, cum excrestone pauca, mucosa, cruenta, aut purulenta, proveniens à reliquiiS portionum acrium vitiosarum, intra intestinum rectum, & ad sphincterem haerentibus & exulcerantibus. Comitatur plerumque dysenteriam. Meminit Hippocr. 7. aph. 27. Gal. in comm. ad h. l. Alias legi quoque possunt Foës. p,6I3. Forelt. 1.22.0.ao.seqq. cum Schol. River, l. Io. c. 7. Sylv. l. I. prax. c. 13, §.9. 27. 58. Tela, ὕφη, ὕφος, quid significet, ex aliis Dictionariis notum est. Tela aranei quem habeat usum Medicum, vide supra in Aranea. Quomodo Telis araneorum comparari possint Astrologi, ostendit ex Ambrosio Helmont. tr. Astra non necesse sed incl. n. 46. Tela etiam sumitur pro linteo utrinque emplastrato, sive Sparadrappa, de quo vocabulo siIpra. Legatur P.Morell. in method. praesccib. formulas l. II, Sect. V. c. 12. p.j248. ed. Blasian. Telamones, τελαμῶνες, dicuntur lintea concerpta , quae vulneribus accommodantur, vel fasciolae potius, quibus oblaela membra deligari solent. Gorraeus. Telchinæ, idem, quod Lamiæ, Sagæ, Striges, Strigones, i. e. homines, qui cum Diabolo ad arteiu aliquam, vel potius ad praestigias exercendas pactum iniverunt. C. RejeS C. Elys. q. 97. §. 9. Teleios, τέλειος. Vide Perfectus. Teleo, τελέω, significat perficio, consumo. Usurpatur crebro, ab Hipp, de consumuone ciborum, /. de Affect. XXVll. 7. ubi tamen Linden. reddidit per expetere, XLI. 9. XLII. 4. Vide Foës. p. 614. Telephium, τελέφιον, idem, quod Chironium. Epitheton ulceris maligni, & difficulter curabilis, à Telepho, qui vulneratus ab Achille, unde talo ulcus malignum consecutum. Dicitur & Ἀχύλλειοι, teste Kcuehem ad Samon, p. 259. Vide Chironium. Teleutao, τελευτάω, non significat apud Hippocr. l.y.Epod. 30. 5. exitum nancisci, aut finire, uti Foës, exposuit d./. sed, uti Lindenus reddidit, ἐτελεύτηπιν, h. e. mortuus est. Tellinae, τελλῖναι, dicuntur Conchae minores marinae & fluviatiles, quarum descriptionem, cum usu in cibis & Medicina, vide apud Aldrov. i. 3. de Testac. c. 72. Meminit & Gal. c. 2. S. Fac. §. Tcil.tnae. Tellurica Philosophia Paracelso quae sit, non constat ex ipsius scriptis. Meminit vero tr. I. de Pestil.u. in princ. et i. 2. de Podagricis, §. Necromantia. Telma, τέλμα, dicitur, vel ea pars pedis, qua terrarn contingimus, aut calcamus, vel solidum, densum & durum, ac pilis etiam nudum, pedis vestigium, Gal: l. de musc. diffect. c. 33. Alias tn Lexicis aliis locum coenosum significare legitur.'Vide Foës. d. I. Telmatodes, τελματώδης, dicitur de locis uliginosis, coenosis , apud Hipp, de glandul. 11. Io, Vide iterum Foës. d. l, Telon dicitur igxiss tanquam telum. Dorn, Rul. & lohns. in Lex. Telos, τέλος, finis, perfectio, terminus. Telum, βέλος, idem, quod Jaculum. Vide Sagitta. Telum quoque vocari Pleurhidem patet ex Sereni Medicina metrica c. 23. ad quem locum vide not. Keuchen. p. i 71. 172. Temachos, τέμαχος, frusinm sectione ablatum, aut tomaculum significat, sed praecipue de piscium frustis reiectis usurpatur, Hipp. i. de affect, XXXIXi 11. de int. affect. XIII. 35. LII. 26. Τεμάχιον Dimin. frustulum piscis vocatur, Foës. d. i. Jul. Alexandrinus hallucinatus videtur, quando πμαχὰ salsamenta significare opinatus est, not. in Gal. de puer- eptl. cap. 4. et ltbr. 15. Sal. cap- 9 - Temeritas, idem quod Audacia, Incogitantia, προπέτεια, τόλμη, quae Medico est vitanda in verbis & tacttS. De verbis vide locum Gal. l. 2. de mot. musc. cap. 5. & supra in Propetes. In factis praeceptum legitur apud Hipp. l. de Arte XX. tt. & lib. 6. Epid. s. 2. t, 25. In specie Temexitas est in morbis permittere, quod non potest conferre. P. Μ. de Calderia Tom. I. Oper. p. 414. sin. Temperamentum, Temperatura, Temperies, κρᾶσις. Vide Crasis. Temperantia, σωφροσύνη, quid sit ex Ethicis constare debet. Vocatur Noverca Medicorum, quia praecavet à morborum insultibus. Lang. commendavit, quod sit dux omnium virtutum, & omnium virtutis bonorum dispensatrix, ltbr. 1. epist. 55. Temperatus, σύμμετρος, vide Symmetria. Temperamentum est Omne, quod propriam naturam domat, siaenatque aliam admittendo, uti est vinum adustum, vel aqua ardens. Dorn. Rul. lohns. Temperies, κρᾶσις, vide Crasis. Temperamentum. Tempestas, ὤρα, χρόνος, κατάστασις. Vide Catastasis, Hora, Chronos. Iempesins etiam idem valet, quod ventus, ac cœli ratio, apud Ceis. 1.2. c.2. notante Fantino in not. ad h. l.p, 15 5. Tempestivus, ἔυκαιρος, idem, quod Opportunus. Vide Cæros. Templum, νᾶος, σῆκος, quid fit, pueris etiam notum essi Olim in Templis gentilium curationes Empiricas fuisse suspensas; unde Hippocr, primus collegisse dicitur, legimus ptssirn in Medicorum monumentis. Metaphorice quoque vocatur species quaedam fasciae, vel deligationis templum Sostrati, alia templum parvum Apollonii Tyru. Galen. de fasc. num. 79 98. Tempora, κρόταφοι. vide Crotaphe. Hinc Temporales musculi , κροταφίται, vide Crotaphitæ ; & Temporales suturae  : vide Lepidoeides. Temporarius, ὡραῖος, idem, quod Maturus, Bonus. Vide Horæos. Tempus, χρόνος, καιρὸς, & hujus vocabuli significato jam aliunde innotuit, aut innotescere debuit, praesertim e Physicis. Quae ver© in specie tem- pora morborum dicantur, vide apud Galen, 1. de morb, tempor. item in Inslitut. passim. Suntque potissimum quatuor : Principium, Augmentum, Status & Declinasto. De quibus singulis fuo loco, lempus quoque observandum in collectione medicamentorum simplicium rect.ssime urget Wekerus & alii. Ita & in assumendis & retinendis remediis certo tempore opus esse per experientiam constat. Quod vero superstitiosam temporum observationem attinet, v. g. mediae noctis, aut ipsius momenti, quo sol, vel punctum aequinoctii, vel solstitii, alicujus ingreditur, vana simt talia, & nullius pretii. Temulantia. idem, quod Ebrietas, μέθη Vide Ebrietas. Temulentus etiam vocatur οἰνωθεὶς, Galen. l.2. de Temper. c. 2. Tenacitas, γλισχρότης, Tenax, γλισχρὸς, idem, quod Lentus, vide Glischros. Tenacitas glutinis est resina mineralis, uti Resina abietis. Terebinthina laricis. Dorn. Ruland. IOhns. in Lex. Tenacula vocatur instrumentum Chirurgicum, instar forcipis, quo aliquid tenetur, cujus varias delineationes vide apud Chirurgiae Scriptores, in specie apud Hildan. Cent. l. Obs. 4. et i. de Lichotom. Vesic. cap. 16. 22. 26. & duas quoque diversas, aliam cum, aliam sine Terebello delineavit Scultet. Arm. Cbir. Part. I. Tab. XVI. sig. I. et 3. quamvis in Textu Tenaculas non appellavit, s.ed faltem in Indice. Tencha, vide Tinca, Schroder. Tencta, τεγκτὰ, vocantur ea, quae humore perfufa eundem per meatus vel poros admittunt, humidiora indeque fiunt & molliora, ut lana, terra. His opponuntur ἄπγκτα, quae non admittunt intra se humorem ; ut aes, sal, nitrum, Gorr. à vetbo τέγγειν, madefacere, humectare. Vide Tenxis. Tendentia, τένοτα, dicuntur remedia, quae cuti m expandunt, &distendunt, & opponuntur σχαλαστικοῖς, relaxantibus, Gal. l 5. de S. F. c, I I. Tendo, τένων, vocatur ἀπονεύρωσις, sive extremitas musculorum nervosa, vel potius fibrosa & ligamentola, ita dicta, quod ejuS actio praecipue in tensione, vel contractione consistat. Gal. 2. de urt. t. 5. Barthol. I. 1. Anat cap, 5. Tenebræ, σκότος. Vide Scotos. Teneo, ἴσχω, κατέχω, quid communiter significet, notum est. Est vero in Medicina verbum emphaticum, praesertim in Pathologicis, quam emphasin notavit Lind. Ex. XIII. §. 21. 23. 29. ubi Morbus tenere dicitur hominem, quando tanta ejus est vehementia, ut non sinat hominem interesse rebus fuis, sed lecto affigat, aut quando non facile absistit affligere, sed moras nectit. Et teneri dicuntur aegri à morbo, qui cum vehementia aegrotant, & longiori mora. Unde & apud Scribon. tenere pro haerere, durare furnitur. Vide RlIod. in Lex. Scrib, Teneritudo, Tener, ἀπαλότης, ἀπαλὸς, ι. ei mollities recens. Tenerum ceratum, i. e. liquidius, molle. Scribon. n. 173. Tenera folia, id est, mollia, n. 137- Tenesmus, τεινεσμὸς. Vide Teinesmus. Tenon, τένων. Vide Tendo, Tendentia. Tenontagra, τενοντάγρα, dicitur species arthritidis, quando, tendines majores occupat v. g. in nucha ligamenta illa tendinola. Legitur apud C. Aurel. l. V. Ta,d. passe c 2. p. m. 5 I3. Tenontotroti, τενοντότρωτοι, dicuntur, qui in tendinibus lunt vulnerati. Galen. l. 3. de C. M. P, G. c. 2. Tenor, τόνος. Tonus, aequi vocum est, Anatomicam, Physiologicam & Pathologicam habens significationem. Apud Hippocr, plurimis in lociS accipi pro nervis, sive à cerebro, sive à lpinali medulla proveniant, ostendit Foës pag. 619. Sufficiat, unum adduxisse, /. de artic. t. ly.seq. Hunc secutus Gal. non modo in comm. ad text. dict. Hipp, sed & l. I. dernttsi, motu c, I. Deinde Tenor membrorum quoque dicitur recta constitutio, ordo particularum in iis, & series, vide Keuchen. ad Samon p.8r. Pathologice vero rir®r contentionem, h.e. vim in endendi & contrahendi per genus nervosum. Coac t.64i.seq. Tensio, τάσις, διάτασις, idem, quod Distensio. Vide Diatasis, Ectasis. Ita & τονώδης διάθεσις, tensiva dispositio , quae est signum plethorae, Galen. i. de multit. c. Io. Τάσις Vocatur, l. 4. de L. A. c. 3. Tensivus, τονώδης, Epitheton doloris, qui proveni à flatibus vel spiritibus. Gal. l. 3. de L. A. c. 9. Tenta, μοτὸς, λήμνισκος, idem, quod Licinium, Penicillus, Turunda. Vide Licinia. Apud Paracels. vocetur Tenta Magistralis, Paragraph. l. 3. c. 4. §. 1. Not, At n fr 'gment- ad h- l. vocatur Tentum magistrale. Tenthreniodes, τενθρηνιώδης, cavernosus, antrosus. UsIrpatur de pultr.one ab Hipp. l. de re sect. I. 10. a πνθρήνη , & Tr.sfr.syir, quid significat insectum aculeatum eloae sirniie, Foes. p. 613. Alii legunt cum Cor°. πθρηνιώδης. Tentigo, πριαπισμὸς. Vide Priapismus. Tentio, τάσις, luem, quod Tensio. Sumitur & in specie pro ienesmo. Gal. 7. aph 27. ex interpretatione Leoniceni. Tenuans, Tenuatio, idem, quod Attenuans, Attenuatio, λεπτύνωλεπτύνων, λεπτυσμὸς. Vide Attenuans. Tenuis, .λεπτὸς. VIde Lrptos. Tenxis, τέγξις, i. e humectat.o, mad factio, cui eppoi itur ξηρότης, siccita’. Legitur apud Hippocr, libr. 6 Epid.s VIII. y6 Uei t.25. à verbo τέγγειν, burnectitre, quod occurrit i. de ulcer.in prtnc. i. de cap.vuln.XX.y.&c. Jung. Foes p 6I2 seqq- Tephra, τέφρα. Vide Cinis. Tephricon, τεφρικὸν, idem, quod σποδιακὸν. Vide Spodiacon. Tephrion, τέφριον, Collyrii nomen, hauddubie à colore cinereo, quod etiam κύθιον appellant. Describitur ab Aët. libr- 7- citante Gorraeo, & aliter à Celso 1. 6. capo 6. Meminit & .Rhod. ad Scribon. n. Z6. Tepidarium dicebatur Balnei pars apud veteres, in quo vestes exuendo prius paululum sudabant, Gr. ἀποδιτὴριον. Ceis. I. i. c. 4. Jung. Pantini not. ad h. l. vide & sijpra Apodyterium, add. AiIt. Fumanell. stbell. de Balneis in princ. Tepidus, χλυαρὸς. Vide Chliaros. Teragolinica, est manu consecta. Ruland. & lohns. i. 2. Teras, τέρας. Vide Monstrum. Terebella, Terebra, τρύπανον, τέρετρον, vocatur instrumentum, quo ossa forantur, non solum capitis, sed & alia, v. g thoracis. Unde variae ejus sunt differentiae, v. g. recta & acuta terebra, quae περιτὴριον vocatur Galen. in Exeg. voc. Hippo alia serrata, cava, & teres, quae πρίον appellatur. Vide Pristr. Huc pertinet Abapuston Trepanum. Vide supra Abaptistos. Adde Aquapend, in Chir. Operat, ubi prolixius describitur. Diversurum Terebrarum, v. g. Terebrae trisormis & tri-. plois in cranii vulneribus & juncturis usitatae, item Trepani Abaptifft , nec non Terebelli Maggii pro globuli; extrahendis delineationem cum modo utendi tradidit Scultet. Arm. Chirurg. Part. I. Tab. II. fig. 3 45. T. III. fig.t. et 3. T.XVI.f. 6. T.XXXVII.f I. T.XX1IX. sig.p. & 4. Huc pertinent Tenaculae cum Terebello; vide Tenacula. Iterum alia, quae τρύπανο, τρωγλοδυτὴριοι Hippocr, vocatur, qua costae perforantur, i. de int. aff. XXV. 19. Operatio ipfa dicitur Terebratio, Graec. τρύTrnvs , idem Terebratus, Rhod. in Lex. Scribon- p. 45 I. H.ldan. Caent. II. Ohs. a. seqq. Bor.et. I. 4. Attat. Pract. sit. Obsi.p. Ι 583.)διὰ. Terebinthina, τερμινθίνη, dicitur Resina liquidius.cula, balsamica, oleum crassiuscuium referens, colore ex albo flavescei.S, sapore paulo acris, consistentia lenta, & tenax, propria ex arbore Terebintho , vulgaris e Larice arbore collecta, cujus olitoriam & usum Medicum vide apud Diositor. l. I. cap. 9i. Schrcd. /. 4. cl. a. n- 3 98. Fr. Hc ffmann. in Clav. ad h. l. V ribus antecedit omnes alias resinas. Rhod. ad Seribon. n. iit. Terebotin, idem videtur esse, quod Terebinthina , apud Paracelsurn, qui scribit, esse resinam arboris luae, differentem à Bals.aIno, l. t - de Tari. Tract. 4. c. 2. in expos. nec 1 on infragm. ad h, l. Terebra, Vide Terebella. Teredo, τερηδὼν, homonymon est. Vel enim significat vermem, vel potius vermiculum, ligna -.rodentem , quem deficti tum vide apud Aldrov. de Insect. l. 6. cap. 5 Usilm etiam monstrat Schtoder l. 5. cl. 6. n. II7. Vel πρηδον, ossis erosio, quae alias Latine Caries vocatur. Vide supra Caries. Terengibil, idem, quod Manna, Tereniabin. Schroder. l. 4. cl. 4. « . 446. Teres, στρογγύλος, κυλινδροειδὴς., dicitur de corpotibus longis & rotundis. Eltque Epitheton vermium. Vide Strongylos, Helminthes. Teres quoque cognominatur Musculus Radii, qui alias Rotundus dicitur. Vide supra Rotundus. Teresis, τήρησις. Vide Observatio. Teretron, τέρετρον, id est, Terebra, τερέτριον, Terebella Vide p. a. Tergum, νῶτον, idem, quod Dorsum. Vide Noton. Dorsum significat posteriores corporis partes, quae collo subjacent. Gal. Introd. c. 10. Tergus, λοπὸς, vide Lopos. Sumitur & in genere pro corio, Gr. σκῦτος. Vide Corium, Scytos. Terma, τέρμα, vocatur sinis & terminus, in palaestra meta, in qua subsistebant cursores, quemadmodum initium, βάλβις, carcer dictum fuit. G. Hofm. Comm. in Gal. LL. de V. P. n. 480. Terminthos, τέρμινθος, est homonymon. Proprie denotat arborem, quae Lat. Terebinthus, unde resina Terebinthina colligitur, quae significatio spectat ad Botanicos. Per metaphoram vero dicuntur τέρμινθρι tumores, vel cutis eminentiae plerumque in tibiis vel cruribus obortae, colore ex nigro & viridi, rotundae, fructui Terebinthi similes. Legitur apud Hippocr, l. 2. Ep.s. II. 13. i. de humor. XI. 1. Explicarunt Gal. in Exeg. dict. Hippo item com. 3. de Hum. AEgin. l. y. c, 24. Aët. l. t, tetrab. 4. c. 63. Foës. Oecon.pag. 61 5. 616. M.Aur. Severim i. de Eptnsctid. P. II. controv. 3. Aliquando & per Th. scribitur, v. g. apud Lind. in d. Hipp. loc. de Humor. Castell. Causa horum tuberculorum nulla alia esse poterit, quam stagnatio portionum serosarum putrescentium, cum acerbitate aliqua atrabiliaria, & indurativa, unde haud inepte inter Symptomata Scorbuti, ut & Luis Venereae referri possunt ac debent, licet in fpecte Autores de Scorbuto nullam fecisse mentionem, quod mirum, notaverim. Arab. dicuntur ali- bonn, vel Alboris, Fallop. l. de morb. Gall. c, 5. Tom, I. p. 686. Terminus, πέρας, τέλος, quid significet, no; tum est. Videlicet extremum, in quo aliquid desinit. Terminare, τελεντάν, legitur apud Galen. c. 3. de art. t. 33. Morbi terminari dicuntur, vel ad ialutem, vel ad mortem. An Terminus vitae à Deo praefixus Medi. cinae usum excludat, egregie ventilavit C. Rejes C. El. q. 18. Terna, idem, quod Impetigo, Mentagra, Fallop, de Ulcer. c. 2 5. Tom. I. Oper. p. 61 5. Ternarius, τριὰς, numerus in Medicina etiam ad superstitionem ulque mysticus, ita, ut non solum Hippocr, tres corporis nostri substantias statuerit, contiiIentes, contentas, & impetum facientes; & posteriores Medici tres res secundum & praeter naturam constituerint; sed & Chymici Paracelsum fequenteS Tria Principia excogitaverint t Sulphur, Mercurium, 8c Salem , quae Mosen in capite secundo per Sahab, Bdola, & Schoharn indicasse, vult lohnson. I. 2. ita, ut Sahab, aurum significans sit perfectissimus & absolutissimus Mercurius : Bdola Margarita, seu Unio, optimus & praestantissirnus succus, seu oleagineus, Sulphur denotans, & Schoham Lapis concretus crassioris inter principia Salis concreti signaculum existat. ( quis non rideret vana haec nugamenta? ) Unde & Ternarium numerum consummatissirnum dixerunt, imo consumma. tionem omnis numeri, & patrem reliquorum, quemadmodum binarius mater parium & femininorum, Theatr. Chym. Vol. I.p. 481. Imo, quod omnino detestandum, summum Trinitatis mysterium non verentur applicare omnibus rebus naturalibuS, quemadmodum expresse legitur d. I. p. 454. Ea, quam in Divinitate colimus summo decore, atque latemur, Trinitas, in unoquoque naturaliter producto rerum omnium, quae creatae sijnt ab eadem, illis, qui secreta naturae perquirunt abditissima, sui speciem atque figuram ob ocur los ponit. Ita in corpore humano tria sunt, quae requiruntur ad ejus sanitatem conservandam, vitaeque longae tuitionem, utpote Sol, Jnptter & Luna PhysiceSpagyrica. Ο impiam confusionem figmentorum Ethe. nicorum cum mysterio sanctissimo Trinitatis ! Taedet me plura allegare e dicto loco. Quid ? quod iple Galen. improbaverit haS circa numeros nugas, libr. 3.de dieb. critic. c. 11. vocans ψνχρολογίας, ὴλιθρτητες, ληρήματα. Nec hodieque exolevit ritus superstitiosus Chia rurgastrorum, in deligationibus, ad sectionem venae instituendam, ad vulnera, ternarium Observare, imprimendo ter fasciam, numerum; imo non desunt etiam, qui veterum gentilium imitentur morem ter deipuendi, vel in vulnera, vel in terram, vel quando urinam reddiderunt. Lege Keuch. ad Sammon. p. 235. Ita in Usu medicamentorum ternarius numerus observatus legitur apud Scribon. n. 58. 7I. I 59. Vide & Rhod. ad eund. n. 71. Caeterum quod ternarius numerus etiam in morbis, v.g. febre tertiana, & in conatibus naturae Criticis pro morborum solutione observetur, illud non fit propter aliquam mysticam & peculiarem numeri illius virtutem & efficaciam; sed dependet unice à materiae turgescentia intra illud temporis spatium collecta. Unde etiam faepe contingit, ut terminus ille, interveniente aliquo obstaculo, vel anticipetur, vel proe rogetur. Terniabin, Tereniabin. Vide Manna. Ternio, Ternus. Vide Ternarius. Terpnos, τερπνὸς, significat Gratum, suave, dilectubi /e. In specie τερπνὸν nomen est medicamenti compositi, quod describitur ab Aëtio /. 6. c. 91. citante Gorraeo, Terra, γαῖα, γῆ Vide Ge. Terreus, Terrenus, Terrestris, γαιώδης Vide Gæodes. Terrelati, sunt spiritus corporei, in terra degonteS. Dorn. Rul. & Ioh.nl. Terricla, χάραξ, sutis, Redica, sic dicta, quod terreant hosteS, aut bestias ingressuraS. Linden. Ex. XL §. 75. Terrificatio, legitur apud Casp. Cramerum Colleg. Chym. Differt. I. c. 4. § .3. quando nimirum in fermentationis actu portioneS terrestreS coeunt & concrescunt. Terror, φόβος, affectus est, & animi perturbatio fortior, timori affinis, & ejus quasi excessus. Pertinet inter res non naturales, & fit aliquando caussa morborum. praesertim lipothymiae, epilepsiae, imo & mortis, procatarctica ; aliquando vero falutaris, & vice remedii prodest. Utrumque docuit Rolfink. 0. et M. M. Sp. l. z.f. 3. c. 105. et i. I4.s. 3. c. 12. Jung. C. Hofm. Inst. Med. l. 5. c. 39. §. 1. ln specie terrorem praecordia afficere, & omnem esuriem tollere, vult Helmont- tr. Jus Duumvir, n. 25. Est etiam occasio pestis Terror. Idem in Tumulo pestis. Tersomæ, τέρσομαι, significat apud Hipp, siccor, idem, quod ξηραίνομαι, I. I. de morb. mttl. XXIII. 5. Terthron, τέρθρον, proprie dicitur artemo & funis, quo utrinque velum trahitur, antennae summum extremumque jugum, & ita ad rem nauticam pertinet. Ab Hippocr, vero sumitur vel pro summo & extremo morbi ex mente Foësii; vel pro soliditate morbi, uti reddidit Linden. in vers. Lat. Loeus est /. 2. de morb. mttl. XVII. 2. Jung. Foës. p. 615. Tertiana, τριταῖος, vocatur febris, quae de tertio in tertium exacerbatur, estque vel Intermittens, in qua integra dies intermedia est libera ab omni febrili effervescentia ; vel continua, ubi quidem nulla intermissio, sed continuus animadvertitur fervor, nihilominus ejus vehementia major de tertio in tertium sentitur. Caussa utriusque consistit in sanguinis biliosi, hoc est, sulphureo-salinis portionibus scatentis effervescentia & fermentatione p. n. lntermittentiS quidem, ob fermentum crudum extraneum succi nutricii corrupti accedentiS. Continuae vero, ob copiam sulphurearum portionum à caussa quadam externa ad accensionem & agitationem Irritatarum. Dividitur in Legitimam, & Spuriam, Febris Tertianae utriusque veram ideam descripserunt, ex recentioribus, Willis de febribus cap. 4. Sylvius Prax. Med. libr. I. c. 30. 31. Piens de febr. Tract.spec. cap. 6. et 11. quamvis non in omnibus consentiant, quae tamen fortassis facile conciliari possent. Non inconcinne etiam de hoc argumento scripsit nuperrime D. D. Dolaeus in Encyclopaed. l. 4. Febrium in genere essentiam & rationem formalem in turbata sanguinis mixtione consistere statuens, & postmodo singulis primariis fpeciebus, ita etiam Tertianae, applicans, c. 8. Quales sententias & hypotheies post dictos autores alii adhuc recentiores de hac febris specie & reliquis foverint & proposuerint, qurIS inter nobis arridet D. D. Christ. Gunth. Schelhammeri Tract. de Febrium curatione , non est nostri instituti, nec loci ratio concedit, prolixius examinare. Jung. & D. D. Stahlius in suis Dissertationibus. Tertium Chyrnicis dicitur medium inter duo extrema, & est medium inter durum & molle, est quoque medium conjungendi Tincturas, & intelligitur Sal, quod merito dicitur medium inter corpus & spiritum, Theatr. Chym. Vol. IV. p. ffs.seq. Alias & Chyrnicis Sal Ternum est, quod Salsum dicitur & Enixum ex alcali & acido junctiS resultanS. Vide Enixum, Salsum. Tertius, τρίτος, quid significet, jam ante constat. In Medicina usitata est phrasis ad tertias, vel ad duas ternas decoquere, & vel indicatur decoctio tanta, ut residua maneat una tertia pars liquoris, vel quod usitatius videtur, ut una saltem tertia parS decoquendo consumatur. Vide Rhod. in Lexic. Scribon. p. 451. Tessa est vocabulum plane obscurum novissime à D. Hel wigio, quantum nobiS quidem constat, in Introitu suo in Physicam inauditam in lucem productum ; Si juxta nonnullorum opinionem Arabica vox est, significat Occultavit, spoliavit, privavit, &c. D. D. Mate thias Schefferus existimat esse nomen Caballisticum, cujus literae singularem contineant senium. Significare vero Sal Astrale, feu Aëris essenfiam, & esse idem cum Mercurio, Chalybe, Foemina, Aquila, Columba &c. Attrahi vero per Magnetem, id est, Sal centrale, cujus modus in literis hujus vocabuli Caballistice continetur, in epist. defenser, introitus Helvvigian. pag.a I seqq- Enimvero an non hic rursus ad haec aenigmata licebit exclamare t Nihil apprehende, & fortiter tene ! vel cum Carneade, in Rcb. Boyle Chymistascepstco sciscitati; In Disquisitionibus ejusmodi speculativis, ubi ad nudam velitatis cognitionem primario collimamus, quid, quaefo, ille me docet gratiis dignum, qui si potest, conceptum suum mihi non reddit intelligibilem, sed terminis Mysticis, phrasibusque ambiguis obscurat, quod dilucidare debebat ? Tessaraconta, τεσσαράκοντα, Quadraginta. Vide Quadragesimus. Tessares, Tessara, τέσσαρες, τέσσαρα. Vide Quatuor. Testa aequivocum est apud Latinos. I. significat vasfigtdinum : deinde & ob similem duritiem crustam animalium aquatilium t utrumque dicitur Graec. ὄστρακον,, vide Ostracon. Unde & Testacea animalia vocantur ὀστρακόδερμα. Vide Ostracodermon. Tertio Testa dicitur rotunditas capitis humani, Keuchsn. ad Sammon. p. 92; Gr. πόλος, κορυφὴ. Hinc & Paracellus generaliter pro globo coeli & terrae sumsit, l. de caduco matric. Denique Testa corporis humani pellis est. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Testamentum, διαθήκη, terminus Juridicus, proprie denotans dispositionem sactcitatttm fuarurn cnInium, Galen. libr. de cogn. & cur. omn. anim. peccat, casu 5. Transtatum vero à SpagyrleiS ad Hierogly- phica, vel mystica, aut aenigmatica fcripta potissimum de Lapide Philefophorum, v. g. Arnoldi Villanovani Testamentum, Gallico primum idiomate descriptum, postea in Latinum translatum, quod legitur in Th.dtym. Vol. I. pag. 78 3. et Vol. IV. p. aryc.seq. Libav. S. A. Ch. l. 7. cap. 2. Nicolai Melchioris Cibinensis Tranfilvani Testamentum Artis, quod exta; apud Libav. Tom. II. Oper. p. 3 5o. Fr. Basilii Valentini Testamentum ultimum vernacula lingua scriptum, Argentorati I667. typis excusurn. Hadr. à Mynsicht Testamentum metricum scriptis ejus additum, &c, Testiculi, Testes, ὄρχεις, δίδυμοι. Vide Didymi, Orcheis, Ovarium. Testimonium, μαρτύριον, quid significet, notum est. Ptoprie alterius quoque affirmationem ejus, quod alius statuerat.^ Hinc Gal. dicit alicubi, ex resci- mjnio veritatem dogmatum aestimari, l. quod an. mot.seq. temp. corp. 5. Sumitur vero ab Hipp, etiam μαρτέριον, tsiimonium, pro signo, 2. de art. I. 3 i. Gal. in comrn. ad h. l.  ! Testudinatum, ἀέτωμα. Vide Aetoma. Testudo aequivocurn est, χελώνη. Vide Chelone, Camara, Talpa. Testudo quoque dicitur spuma maris, item Limax, anaciuin album & rubeum. Rul. & Iohns. Tetagmenos, τεταγμένος. Vide Ordinatus. Tetanos, τέτανος, accipitur aliquando late pro Omni Convulsione Si rigiditate corporis, vel membrorum. Proprie vero & stricte ita dicitur species Convulsionis gravissima, quando totum corpus erectum & rigidum manet sine motu, sicut lignum, aut tratiS, Dieter.n. 825. Vide Convulsio, Gal. 4. aphor. 57. De Tetano alias agitur apud Hipp. I.3. demorb. XIII. I.seqq. l. de int. affect. LIX I. seqq. l. de dieb. judic. V. I- seqq. Jun. Foës. p. 616. Tetanothra, Tetanomata, τετάνωθρα, vel τετανώματα  », vocantur medicamenta erugatoria, sitit, quae rugas emendant. Gorr. Tetartæos, τεταρταῖος. Vide Quartana. Tetartemorion, τεταρτημόριον. Vide Quadrans. Tetartos, τέταρτος. Vide Quartus. Tethalassomenos, τεθαλασσόμενος, idem, quod θαλασσίτης, marinus. Epitheton Vini aqua marina mixti , cui opponitur οῖνος ἀθρόλαασσος, cui non est admixta aqua marina. Illius meminit Galen. 4. de R. V. I. A. t. I. et l. 4. de san- tu. cap. 4. Hujus vero l. 4. de C, M. S, L. c. 8. Vide Foës. p. 448. Tethelos, τεθηλὸς, dicitur Hipp, mollis, laxus. Usurpatur de figuris, i. de vet. med. XXXIX. 16. rectius tamen floridum significat, ibid. XLI, 9. à θύλλω, floreo. Vide Foës p- t-66. Tethreniodes, τεθρηνιώδης. Vide Tenthreniodes. Tethyion, τεθεῖον, dicitur Zoophyton ruber, cujus descriptionem pleniorem videleumusu in cibis & Medicina apud Aldrov. de Zoophyt. l. 4. c. 5. Chiocc. Mus. Calc. sect. I. p. 87. Tetocyia, τετοκεῖα, Latine Puerperii, quae jam peperit, Hippocr. 5. aphor. 39. Junge Dieter. n. 828. Tetradrachmon, τετράδραχμον, pondus quatitor drachmarum , h. e. uncia dimidia, quae &Stater dicitur, Gal. de pond. 6“ mensur. Vide Stater. Tetragnathus, τετράγναθος, species est juxta Aëtiuul Phalangii, vel aranti subalbida, pedes scabros habens, & juxta caput eminentias duas : unam rectam, alteram latam, ut existimes, eum ora habere duo, maxillas quatuor, & lineam per os aequalem. Ejus venenurn Scorpii veneno simile, Forest. l, 30. Observ. I2. Schol. Tetragonon, τετράγωνον. Vide Quadrangulum. Τετράγωνον alias apud Hippocr, vocatur medicamentum, quod caput purgat, l. de int. aff XLIIX. 14. et LII, 18. per quod nonnulli intelligunt vel ipsum Stibium, vel Crustas, quae circa illud reperiuntur, Fotis, p. 6I6, PJiod. ad Scribon. n. nq. Tetramos, τέτραμος, idem, qtrod τρόμος, Tremor. Erot. in Onom. p. 113. b. Tetramyron, τετραμύρον, i. e. quatuor unguentis consectum , vocatur Acopum linimentum, cujus deicriptio & vires habentur apud Galen. I. 7. de C. M. P. G. c. I 2. Tetrao, τέτριξ, οὔραξ, nomen avis montanae majoris, quae Latinis Urogallus dicitur, cujus descriptio videatur cum usti apud Aldrov. /, 13. Ornithol. c, 6. ubi simul demonstrat, non esse eandem avem cum Otide. Tetrapharmacon, τετραφάρμακον, in genere dicitur medicamentum composituin ex quatuor simplicibus. Tribuitur vero diversis compositionibus, v. g. Emplastro, quod alias βασιλικὸτ vocatur, Gal. adv, Lyc. c. 7. 1. I. de S. Fac. §. Pinguedo, Stear. Vide Rhod. ad Scrib. n. 111. & supra in Basilicum. Deinde & Antidotus ita vocatur, quae altas μυστήριον dicitur, & in officinis Theciaca Dtatelsaron; vide Mysterion. Denique & nomen cibi culusiiarn est Tetrapharmacon apud Spartianum iu Adriano, constantis fex fasiano, sumine, perna, & crustula, allegante Rhod. d. l. Meminit & Paracels. Tetrapharmaci l. de Icteciuis c. 3. & videtur intellexisse Antidotum. Tetrobolon, τετρόβωλον, pondus quatuor obolorum , h, e. scrupuli duo. Gramma enim in duos obulos dividitur. Gorr. Tetroros, τέτρωρος, Latine Quatrio. Vesal. l. Ii de H. C. E. c. 3^. dicitur ab Oribasio & Russo pars Astragali vel -tali superior & fursum vergens. Gal. de Ossitb. c. 14. vel juxta Ingrassiam c. 23. cujus commentarium vide p. ztsa.seq. quamvis & totus astragalus ita aliquando dicatur à quatuor lateribus, dextro, sinistro, anteriore & posteriore. Gorr. Tettigometra, τεττιγόμετρα, dicitur foetus e terra cadens, e quo exit cicada: Aldrovand. de In- sect. iibr. 2. c. 13. Tettix, τέττιξ. Vide Cicada. Teuchos, τεῦχος, duplicem apud Hipp, habet significationem  : I. ita dicitur totum corpus l. 6. Epid.s. II. t. 4. Galen. in comm. ad h. l. 2. notat vasculum, l. de flexili, XII. 25. 26. l. de loc, in hom. II. 6. XXXVI. y. & plenius explicat Erotianus, quod iit vas auditorium came & nervo cinctum. Teuthis, τευθὶς. Vide Loligo. Teutlophace, τευτλοφακὴ, nomen cibi alicujus constantis ex beta Si lente, à τεῦτλον, beta, & φάκη, lens. Id edulii genus Heraclidem Tarentinum non modo sanis, sed & aegrotantibus dedisse scribit Gal. i. I. de Al.sac. c. I8.fin. Gorr. Textura, proprie ὕφανσις, ad opificium pertinet, quod ars Textoria dicitur, de qua & Gal. l. ad Thrafybul. cap. 16. et 21. Per transtatiotIem vero Latine etiam usurpatur de organica structura corporis, & partium, & respondet Graeco κατάστασις, κατασκευή, Galen. a. aph, 18. et C. de R. V. I. A. t. 47. Th, θ. θ. Θ. signum est & nota morus, θανάτου, apud Hipp, in libris Epidem. notante Gal. com. t. in l. 3. t. 13. et alibi, quemadmodum T. signum sanitatis, ibid. Thacos, θάκος, sedile, sedes, idem, quod θῶκος. Legitur apud Hipp. l. 7. Epid. XXVI. 22. Thais, θαὶς, duo significat : I. Ceratum Cosmeticum , quo suciei rubor conciliatur, cujus desctriptio habetur apud AEgin./. 3. C. 25. II. Vinculi genus, quod capiti adhibetur, ubi sitrnmum caput & quod ititer ipsum frontemque est, vincire convenit. Ejus tres species recenset Galen. l. de fasciis n. a. Io. 13. Thalame, θαλάμη, dicitur cubile, & piscium latibulum, forulus, penetrale. LegiturapudHlppocr.de Arte XIX p. Vide Foës. Oecum, p. z6p. Thalamus, θάλαμος, praeter vulgarem & propriam significationem ex aliis Lexicis petendam tropice Galenus vocavit 1. XVI. de V. P. c. 3. locum illum, e quo nervi optici egrediuntur, quem locum Bartholin. Libell. III. Anatom. c. 2. p. 672. magnas cerehri eminentias vocavit cum Pdolano. D. G. Bidloo vero Thalamos opticos nominare non dubitavit, Anat. Tab. IX. & X. Thalasseron, θαλασσηρὸν, dicitur Collyrium Hermophili , accommodum suffusionibus & hebetudini visils, cujus descriptio habetur apud Galen. l. 4. de C. M. S. L. c. 7. AEgin. 1. 7. c. i 6. Thalassites, θαλασσίτης, idem, quod τεθαλασσωμένος. Vide Tethalassomenos. Thalassomeli, θαλασσόμελι, dicitur medicamentum compositum ex aqueis portionibus aquae marinae, mellis, & aquae pluviae defecatis, & in picato vale per dies caniculares insolatis, vim habens purgatoriam. Gorr. e Diosc. l. 5. C. 2o. Jung. Keuchen. ad Samonic. p. 2oI. Thaleros, θαλερὸς, i. e. floridus, à θάλλω, floreo, dicitur de spiritu vegeto magno & concitato; Gal.c. 2. in 1. Prorrheu t.a. et 6O. qu-mviS in textu Hipp, legatur θρλερόν, de quo inita in Tholeros. In exegesi autem Hipp, θύλερόν πεεῦμα exponit Galenus per calidum instar solis, atque derivat vocem à δεχύσθαι, calefacere. Thallia, & Thallos, θαλλία, θαλλὸς, dicitur germen omne, sed praecipue olivae. AEgin. I.3.C.66. Gorraeus. Rhodius exposijit per ramum olivae, ex quo diebus festis coronae texebantur, ad Scribon, n, 142. Thalpos, θάλπος, idem, quod θερμότης, Calor, æstus. Legitur apud Hippocr. 3. aphor. 1. et 5, à θάλπω, foveo, calefacio. Jung. Dieter. n.383. Thalpsis, θάλψις, fotum, fomentum significat. Legitur apud MosclI. i. de morb. mul, c. I26. Thamatica, pro Thaumauca, ars dicitur, per quam inveniuntur machinae, quae vel aëre, vel aquis impelluntur, Dorn. Rul. & Iohns. in Lexic. Thames, Thaminos, θαμὴς, θαμινὸς, frequens, & advetb. θαμέως, frequenter. Saepe occurrit apud Hipp. 1.2. de morb. mul. LUI. 4. I. desistet!. III. 1, I. de superstet. Χ. 1 i. et alibi notante Foës. p. iaft.seq. Thamna, θάμνα, idem quod Lora, vinum à vinaceis aqua maceratiS factum. Vide Lora. Lind. Ex. X. § . 2oo.k Thanasimos, Thanatodes, θανάσιμος, θανατώδης. Vide Lethalis. Thanatos, θάνατος. Vide Mors. Thaphneus est medicina mundata & repurgata. Dorn. Rul. & Iohns. Thauma, θαῦμα, in genere Miraculum significat. Vide Miraculum. Specialiter furnitur pro machinis KdTtfsseTcis , mechanicis, qualibus utuntur histrioneS etiam in ludis. Tandem & pro ipsis praestigiis accipitur t unde ίαυματοῦργοι ἢ ὑαυματοποιοὶ, qui talia opera seria, jocosa, impudica, pudica, exercebant & ostendebant in circuliS otiosorum hominum, quaestus caussa. C. Hofm. comm. in Gal. LL, de V. P. num. 979 . Theca, θήκη, vocatur Receptaculum, in quo aliquid asservatur, lta Theca instrumentorum Chirurgicorum describitur ab Hildan. in Cista militari Classi i 9. sine quali nunquam accedere debet aegros Chirurgus, quod laud. Autor etiam ipfe observavit. Joh. Rhodius etiam ex Martiali probare conatur Thecam accipi pro Fibulae specie, pudendis non solum libidini, verum etiam verecundiae consulendo usurpata. Differt, de Acia p. 88. Thee est nomen plantae Japonicae & Chinensis, hodieque etiam apud noS usitatae, & magnopere conmendatae, de cujus historia & usu vide Schroder. in Appewl. p. 8. seqq. & Fr. Hofrnann. in Clav. ad l. n. s. 1. num. 348. seqq. Licet vero utilitas insignis ntgari non debeat, attamen an non excedatur in enerInio usus hujus plantae, ob novitatis pruritum, altis judicandum relinquimus. Videatur & Cl. D. PechlinF Archiatri Cimbriae Ducis Dialogus inscriptus Theophilus Bibaculus,sive de Potu Theae , & multa aliorum neoterlcorum, qua Latina qua vernacula scripta. Mirandum etiam, quod licet variae fallaciae jam detectae sint circa illius herbae collectionem, & adulterationem, nihilominus sint, qui ejus utu non abstineant. Theetricos, θεητρικὸς, proprie spectabilis dicitur, h. e. ad ostentationem Se spectaculum factus. Usurpatur ab Hippocr, de deligationibus concinnis & ad ostentationem saltem paratis, quae nihil juvant, i. de Medico IV. 8. Theilopedon, θειλόπεδον, dicebatur locus, ubi insolantur Se exiccatitur uvae. Hinc θειλοπεδευθεῖσα σταφυλὴ, uva insolata dicitur. Linden. Ex. X. §. 92. Gorr. scripsit θῆλόπεοδον. Theion, θεῖον, duabus gaudet significationibus. Significat enim &Divinum & Sulphur, de quibus Latinis vocabulis jam dictum lub suis literis initialibus. Vide Divinum. Sulphur. Thele, θήλη. Vide Papilla. Mamma. Thelema, θέλημα. Vide Voluntas. Thelopedon, θηλόπεδον. Vide Theilopedon. Themon, θημὼν, idem, quod σωρὸς, vocatur acervus & cumulus, v. g. frumenti, tritici, Gal. in Ex, voc, Hipp , Foës. p. 269. Gorr. Thenar, θέναρ, accipitur late, stricte & strictissime t Late pro cavitate omni interiori manuum & pedum ; quarum illa dicitur alias Volat haec vero Planta; stintque carnolae portiones sub digitis manuum & pedum. Quod enim etiam de plantis pedum usitrpetur, patet ex Hippocr, i. 2. de morb, mul. IX. 19. Stricte pro vola manus tantum, sive palma, h. e. parte manus interna eminente'& carnosa à digitis uique ad carpum protensa, qua percutere solemus, à θενειν percutere. Gal. c. I, desract. t, 20. Strictiflime θεναρ, dicitur Russo spacium carnosum inter pollicem & indicem, sub quo ma. nus cavitas sita est; ὑποσθεναρ vero, quod reliquis quatuor digitis subtenditur. Foës, p, zsy.seq. Linden. Med. Physitol. l , 2. c, 14. §. 85. Musculus etiam unuS ex abducentibus pollicem vocatur θεναρ, Barthol. l, 4. Ani a- 9- p - 579. Theodoretos, θεωδώρητος, Antidotus vocatur, quae alias διανακαρδίων appellatur, ad frigidas capitis affectiones, cujus descriptio legitur apud AEginet, i. r. c. II. & Aet. l. I3. citante Gorr. Meminit & Forell. l. 21, O. I 2. Schol. Theodoricon, epitheton est medicamentorum in Antidotario Nicolai apud Meliten in opertb.foi, 393. fe. c. ets. quorum unum dicitur Theodoricon Hyperichon, quasi à Deo datum & expertum (uti in textu exponitur) & valde commendatur contra affectus capitis, hemicraniam, vertiginem &c. Alterum Tlteodoricon anacardi- nutu ab Anacardiis ingredientibuS, & pariter pro men rnoria corroboranda laudatum fuit; Theodotia, θεοδότια, vocantur diversa Coisyrnt; ab Autore Tbeodoto inventa & excogitata, ad diversaS Oculorum affectiones, quorum descriptiones habentur apud Aet. /. 7. allegante Gorraeo & ssigin. i.7. C.I6. Meminit & in genere Gal. l. Introduct. C. Ia. circa sin. Theopemptos, θεόπεμπτος, h. e. à Deo missu, scii. Antidotus. Quo epitheto exornata legitur Tinctura quaedam AnstmonU, culus descriptio habetur apud Schroder. i. 3.c. 17. quamvis neque haec, neque reliquae pomposis ibidem & hyperboliciS titulis inscriptae rnagiS aliquid habeant in recessu, quam Tinctura vulgaris Antirnonii, D. Ludovic. Differt. I. Pharm. p - 335. Theophilion, θεοφίλιον, vocatur Collyrium T^ya/axrtnsr , & describitur apud Aet. /ib. 7. allegante Gorraeo. Theophrastici, iidern, qui Paracelsistae dicuntur, Paracelsisectatores. Vide Paracelsus. Theorema, θεώρημα, idem in genere, quod ἀξίωμα, sententia, aphorismus. Vide Aphorismus. Speculatio. Theoretica, Theorica, θεωρικὴ, θεωρητικὴ. Vide Speculativa. Practica. Theoretos, θεωρητὸς, Contemplabitis, spectabilis ; vel consideratione & observatione dignus. Dicitur de diebus Medicis sive Criticis, sive CrisiiI antecedentibus, quales funt Indices, ἐπίδηλοι. Hippocr. 2. aph. 24. Gal. in cornm. ad h. l. Dieter. n, 391. Theoros, θεωρὸς, vocatur Hippocr, qui oraculorum consulendorum caussa ad Deos mittebatur, notante Erodam Onom. p. 5 3. e. Foes. p. 269. Theos, θεὸς, Latine DEUS. Vide Deus, Dii. Theraeus, θηραῖος, epitheton certum vini alicujus, quod in Creta infula nascebatur, dulce, nigrum, crassumque &. citra adstrictionem. Meminit ejusdem Galen. de bon. & mal. succ. c. II. et l. 4. de S. Fac. 8. Jung. Gorraeus. Therapeia, θεραπεία, Lat. Curatio, Medela, auxilium. Hipp. I. aph. 6. de quibus vocabulis vide silis in literis. Complecti vero & curam veram, h. e qua morbus revera profligatur ; & palliativam, ubi s.aitem ejuldem vehementia mulcetur, testatur Gal. 6. aph. sin. & confirmat Linden. Ex. XII, §.93. Adde Foes.p.268. Descendit vero à verbo θεραπευτὸ, curo, medeor, ministro, quod legitur 6. aph. 38. Estque valde emphaticum verbum, exprimens illud axioma Hippocraticum : Medicum, dum curat, esse & debere esse sidtern naturae ministrum. Unde & θερμπεύονπς, Hippocr, dicuntur ministri, qui ea, quae ad curationem necessaria sunt, administrant. 3. de R. V. I. A. t. 44. Adde Foes, dict. loc. Therapeutice, θεραπευτιπὴ, vocatur pars Medicinae Curatoria, Methodus Medendi. Vide Curatoria Methodus. Therenos; θηρῆνος, epitheton vini Asiatici dulcis, simul atque pallidi, uti scribit Gal. I. vi desantu. cap. 5. GOrraeus vero fortassis mendose θήρινος po’ fuit in desinit. Theriaca, θηριακὰ, dicuntur medicamenta, quae ferarum morsibus medentur, Gal. c. 6. in l. 6. Ep. t. 5circa sin. Duplicia vero statuisse Nicandrum, docet Gorr. quorum alia animalium morsus praecavent, sive illitu, sive suffitu, sive instratu; alia, quae morsum jam inflictum curant, & innoxium reddunt. Theriaca, θῆριακὴ, vocatur in specie Antidotus essicacissima ad venena omnia, imprimis vero ad morsus viperarum, cum θῆρίον viperam καὶ ἐξοχὰν significet. Vel etiam ita diota est illa compositio, quae Andrornachi habetur, quod carnes viperarum recipiat. Translatum tamen vocabulum postea ad alias quoque Antidotos, quamvis non recipiant carnes viperarum, quales suerunt ./Elii Galli, Antiochi Philometoris, Euclidis, Zenonis &c. & hodieque adhuc Theriaca Diatessuron, in Offic. De hujufmodi compositionibus vide Gal. libros de Antidotis, de Iheciaca ad Pisonem, & ad Pamphilianum. Junge Rhod. ad Scrib. n. I65. In specie de Theriaca Calceolaria Chiocc. in Mus.s. VI. p. 7o4. & alios v. g. Marantatn de Theriaca, Sylvaticum, Bonfinium, Jul. Aiex, h. tit. Videantur & Dispensatoria, Norirnbergenle, Augustanum, 'item Pharmacopoea Collegii LotIdinensis &c. Chymici cum viderent fortassis intricatissimam simplicium & inconcinnam misturam Theriacarum , praesertim Andrornachi, consulere voluerunt artificiosa extractione-, hinc ortae sunt Theciaca coelestis, Essentia vel Extractum Theriacae &c. de quibus videatur Schroder. i. 2. c. 5 7. Fr. Hosm. in Clav. ad h. l. Iunken Chymic. Exp. Cur. Part. II. sect, I. cap. y. p. 499. seqq. lohnsontis quoque scribit Lex. I. 2. Theriacarum varia genera Chyrnica & Galenica inveniri in Pharmacopoea Spagyrica Mysii p. 349. seqq. Translatum porro Iheriacae vocabulum ad medicamenta Mercurialia, v. g. Sublimatum, Corallinum album &c. legitur, & quidem hyperbolice vocando Theriacam Theriacarum, apud Lthav. Apocalyps. Herrnet. part. prior, c, 6. Verum ne permittant sibi imponi ab hujijfirrodi laudibus hyperbolicis Medici Juniores, cum usus horum fit fuspectus, imo periculi plenissimus. In Lapide quoque Philosophorum & Theriacam & venenum latere, docetur in Theatr. Chym, Vol. V, p. 63 I. seqq, ubi tamen mendose cb ignorantiam Graecae linguae SpagyriciS maxime familiarem Thyriaca legitur. Therinos, θερινὸς, i. e. æstivus. Ita θερινὴ ὥρα legitur, h. e. aestivum tempus, apud Hipp. 4. de R. V, l. Ac t. I. θερινοὶ πυρετοὶ, febres aestivae, l. aph. 25. Vide Æstas. Dieter. n. 387. Vocatur & Collyrium Therinum, i. e. aestivum, /. 4. de C. M. S. L. cap. 7. Theriodectos, θηριοδηκτὸς, hoc est, ’a feris morsus. Diofcorid. i. i. c. I. Theriodes, θηριῶδες. Vide Ferinus. Therioma, θηρίωμα, idem, quod Hipp, θηρίον, significat ulcus teterrimum, ferinum & summe malignum , cum ex fe nascens, tum alii morbo superveniens, ut refert Celsus, colore lividum, nigrum, cdcre foedum, multo mucofo humore repletum, quod inflammatio, febris, prurigo & dolor comitatur, à quo sanguis interdum fluit, serpit & exedit partes finitimas, atque ob id aliqui Herpetem exedentem nominant, lib. y. c. 28. Quamvis alii sint, qui θῆρίωμα adsolapuirnonttrn ulcera maligna restrinxerint, teste Gal. c. 2. in 6. Eptil. t. 24. Ita & Heurn. phthisin vult appellati θῆ. ρίωμα, l. de morb. pect. c. 7. Caussa indubitato in ianguinis ichorescentia caustica & putrefactione consistit. Θηρισὲ vero pro tali ulcere fumi apud Hipp, patet ex l. de Loc. in hom. XLI. 1. Jung. Foës. p. 27o. Erotian. Onorn. p. Io9. a. Gorr. Castell. Therion, θηρίον, proprie significat bestiam, ferum animal  ; quemadmodum & simplex θὴρ. Vide Fera. Adde Linden. Ex. XI. §. 115. It9. ln specis etiam accipi pro vermibus & animalculis in intestinis IIatiS, nonnulli Interpretes Hippocr, volunt, ita expltcantes Coac. text. 285. 467. 468. et I. 6. Epod.s. VII. 55. Jung. Foës. d. 1. Ionston. vero duos textus posteriores Coacos per ulcera ferina expostiit, in not. ad h. l. si- quidem p. a. ad Theorioma notavimus, credens Hipp, etiam ulcera summe maligna appellasse θῆριτὸ. Galenrs exegesi Hipp, duo haec praecipue significare apud Hippocratem monet, vermes & sucina ulcera, quae oriri asserit, quando ichor diffluit & surfimI deorsum partes putredine inficit, praeterea vero etiam ips.am ad phthisin habitudinem ita appellasse Hippocr, docet. Theriotome, θηριοτομὴ, idem, quod ζωοτομὴ, vide Zootome. Thermae, θερμαὶ, proprie vocantur Aquae actu calidae minerales sponte natae , II. e. quas Natura e liberali sinu terrae magna Dei benedictione affatim suppeditat ad fanitatem, qua tuendam, qua recuperandam, quarum ufus non solum est externus ad lavandum, sed etiam quandoque internus ad potum, Gal. I. 6. de san. tu. c. 9. Dieter. n. 508. Quaenam vera caussa sit fervoris nativi Thermarum, pertinet inter intricatissima Naturae occulta; licet plures fuerint, qui ingenia sua in hac rimanda exacuerint, inter quos & Jul. Alex. i. 7. Sal. c. 4. Lang. lib. i. ep. 52. Nobis placet opinio Fr. Hofm. in Clav. ad Schr. l. 3. c. 3. p. m. I45. non tam peculiari sulphure accenfo, quam à continua lucta particularum inter se pugnantium dependere, statuentis ; quamvis dtIratio ilia per fecula annorum admiranda magis, quam rimanda sit. Historias vero Thermarum cum usu vero & abusia plures proposuerunt Antores, Sufficiat allegasse Baccium de Thermis, TabernamOnt. in libell. Germanic. dicto Thesaurus aquarum , vulgo ssilejfer ν sSsijflsy. Weker. Anud. Spec. l. I. sect. 3. Hildan. de Thermis Leucensibus & Pipecinis. Sommer. de Carolin, Rolfink. Ο. et M. M. Spec. I. 6.s. 2, c. 1, De Thermis, Helvetiae Joh, Jac. Wagnerus Histor. HelveC Cur. sect. III. art. 7.p. 87-seqq- ut & de Balneis an. 9. p. 106.seqq. Thermanterion, θερμαντήριον, vocatur arula, vel foculus, qualibus in mensa solemus uti, ad recalefaciendos cibos à diuturniori mora refrigeratos. C. Hofin. in Gal. LL. de V. P. n. 2Io. Thermanticos, θερμαντικὸς. Vide Calefaciens, Thermasia, θερμασία, idem, quod θερμότης, Calor. Legitur apud Hipp. 5. aph, 63. Thermasma, θέρμασμα, significat fotum, qui adhibetur per calefacientia, v. g. in pleuritide. Hipp. 2. de R. V. I. A. t. 1. et 2. Defcendit à verbo θερμαί,ι», calesacito , & θερμαίνομαι, calefio, quod frequenter occurrit apud Hipp, notante Foes.p. 268. Dieter. «. 3 88. Therme, θέρμη, calorem notat excessivum, intemperatum, apud Hipp, unde & Gorraeus non veritus est, per febrem exponere; quamvis nullam video necessitatem, ob quam omnis calor excedens statim febris dici debeat. Legitur vocab. apud Hipp. l. 1. de morb. mul. LXVII. 4. in quo loco quidem febrilem calorem notare connexio docet, & l. 5. Eptd. XXXV. 8, ad quem locum vide Linden. Ex. IV. §. 53. Thermemeria, θερμημερία, dicitur tepor diurnus , qualis esse sistet tempore verno, Hipp. 1. de nat. hum. t. 3 3. Jung. Foës.p. 269. Thermocoelios, θερμοκοίλιος, vocatur Hipp, qui intemperate calido praeditus est ventriculo. Legitur l. fi. Epid.s. IV. t. 25. Foes. d. l. Thermole, θερμωλὴ, idem, quod θέρμη, &calorem excessivum notat. Hipp. I. de L. l. Hom. XXXI. 13. XXXIIX. 5. XLIV. 7. etc. Erotianus vero solam febrem, nunquam calorem in communi dici ab Hippocrate asserit θερμωλήν. Thermologista dicitur Georg.Thomsono in Explicatione Terminorum Arcis Acui Magneticae praemissu is, qui principaliter calidum tractat, neglectis proprietatibus essentialibus. Huic opponitur Psychiologista, qui frigidum principaliter tractat. Utrumque adversus Galenum ejusque sectatores excogitatum fuit. Thermometrum, θερμόμετρον, est mensura caloris, tum cujusvis, tum caloris humani naturalis per pulituli dijudicanda. Plui a de Thermometris variis videatitur apud laudatissimum Dn. Sturmium in Collegio Experimentali Curioso ejusque Auctario , loca quaerantur irf Indice. Thermopolium, θερμοπωλεῖον, vocatur taberna , ubi confectae dulcesque potiones veneunt, quas calidaS bibere solitas ex Tumebo testatur Lind. Ex. X. §. I58. & hodieque potus Thee & Casse in quibuidam celebrioribus urbibus etiam Germaniae ita venales habentur. Thermoposia, θερμοποσία, hoc est, Aquae caUdae potus , in quo senlu usus hoc vocabulo D.Pechlin. l. I. Obs. Phyf Med. 0. 97. p. 17S. contra Scorbuticam etsi valde variantem commendans, qua simplicis, qua medicatae aquae calidae potum. Thermopragmaticus, θερμοπραγματικὸς, idem est quod Thermologista, apud Thomson. Thermos, θερμὸς, vide Calidus. Significat & Lupinum , ut eit apud Galen. l. 6, de S. Fac. § . Thermus, quod pertinet ad BotanicoS. Thermoscopium, θερμοσκοπεῖον, fere idem significat, quod , de quo p. a. Legitur in Act, Erud. Lips. A, 1700, m. Jul, p. 316. Thermospodia, θερμοσποδία, h. e. calidus cinis. Legitur apud Diofcond. I. 1. & 5. alibique. Therolexes, θηρολέξης, idem, quod ὀνοματοθήρας, aucupator verborum di dictionum, cujus omne studium in vocularum observationibus & novationibus positum, Linden. Ex. XVI. §. 146. Theros, θέρος. Vide Æstas. Thesaurinella caelestis dicitur Paracelso Nectromantiae species , quae occulta scripturae rimari & intelligere docet, l. 2. Philos. sagac. Thesaurus, θησαυρὸς, quid proprie significet, ex aliis Lexicis conitare potest ac debet, videlicet Divitias copiosas absconditas, vel occultas. Per translationem etiam aliis tribuitur. Ita Studium Veritatis & Philosophiae dicitur Thesaurus pretiosissimus, Theatr. Chym. Vol.I. p. 238. Talis Thesaurus est in homine, non extra ipsilm, p. aya. Ita Lapis Philosophicus dicitur Thesaurus, Vol. IV. p. 786. seq. Thesaurus an’ rei velleris , Vol. V. p. 247. Adde Libav. Tom. II. Operi p. 189. Thesis, θέσις, significat Positionem partium cor-. poriS naturalem, vide Situs, quamvis Galen. quoque velit .significare connexionem cum proximis partibus, & respectum, com. 2. de sract. t. 8. Alias Thesis quoque sententiam aliquam, quae in arte etiam Medica fundamenti loco ponitur, significare potest, uti ex Logicis patet. Thespiana, vel Thespesiana, θεσπιανὴ, ἢ θεσπεσιανὴ, vocatur Confectio quaedam Apollonii, cujus descriptio habetur apud Gal. l. 7. de C. M. S. L. c. 3. Gorr. Thessalicus, θεσσαλικὸς, idem, quod Methodicus , ab autore Theffalo, qui sectam Methodicam primus introduxit. Vide Methodicus. Fuit vero Thessalus Trallianus, sub Neronis principatu Medicus arrogantissirnus, ilia ut rabie quadam incitatus cuncta majorum placita & Medicorum sententias delere conatus sit, teste Plinio I. 29. ίί. N. c. 1. nec veritus vocare sese ιατρονίκητ, h. e. Medicorum victorem, nomenque hoc monumento fuo in via Appia inscribere, sicut scribit And5. Tiraquellus de Nobilitate chart. 108. n. ea. Alias sedile Thessulicum legitur apud Hippocr. I. de artic. t. 22. & describitur à Gal. in comm. ad h. l. Theu cheir, θεοῦ χεὶρ, i. e. Manus Dei. In genere Herophilum omtiibuS medicamentiS attribuisse, si recte adhibita fuerint, patet ex Gal. 1. 6. de C. M. S. L. c. q. Tn specie est nomen Antidoti ex hircino fanguine praeparatae, quae nephriticis, calculosisque praesenti remedio est, & describitur ab Aëtio i. II. citante Gorraeo. Vide Manus. Theurgia, θεουργία, dicta fuit Graecis sacratior Magiae spec.es, fuitque per sacrosancta nomina & precationes angelorum & bonorum spirituum imploratio, ut est apud Lang, i. I- ep. 34. Thexis, θῆξις, vocatur punctio per acum, à θήγω, quod acu transigo significat. Hinc cura κατὰ θῆξιν vocatur Chirurgica operatio, quando vulnera per suturam acu factam conjunguntur, cujus meminit Archigenes apud Gal. i. 2. de C. M. S. L. c. 2. Jung. Foës. pag- aoxi Thisma est minerarum ductus &venae subterraneae. Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. Thlasias, θλασίας, dicitur Eunuchus factus per compressionem, κατὰ θλᾶσιν testium, quem m.Odum descripsit aligin. /. 6. c. 68. 'Ihlasiae dicuntur, quorum testes sunt attriti, sicut e I. 138.ff de V. S. notavit P. Amam in Irenic. p. 136. Thlasis, θλάσις, θλᾶσμα, contusio, collisio violenta dicitur. Estque spectes solutionis continui, Galen. l. de cauff. morb. c. 11. Jung. Foes. pag. 271. in exegesi vero Hippocr, instrumentum Chirurgicum, quo foetus extrahitur, alias ἐμβρνοθλάστην, vel τάεστρον dictum, ita appellari monet. Thuriae, θλιβίαι, vocantur, quorum testiculi sunt collisi ( lute ern stlep fintIgft ) P- Amman. d. I. Thlipsis, θλίψις. Vide Compressio. Thocos, θῶκος, sedile, sella. Legitur apud Hippocr. l. 7. Epid. XLll. 29. et in Episl. ad Damagetum de Democrito sedente stiper sella lapidea, 29. Foes. pag- 2 71. Tholeros, θολερὸς, turbidus, turbatus, turbulentus , Lat. dicitur & ufurpatur de rebus diversis, v. g. de spiritu, vel aëre, Hipp. 1. de humor. III. I 8. Coac. t.49. I86. s. Prorrhet. cap. 2. t 4. et 60. de urina i. 1. Epid. cap. i.t. 3i. ltb. 2.f SJI. 9I. de alvi excrementis ihid. 99. de menstruis I. I. de morb. mul. XXIV. I 2. de sputo, ihid. LXIX. 13. Vide Foës, p- 27I, Tholos, θόλος, aequivocum est Primo significat in genere i rnttm, vel lutum ; unde θολερὸς, turbidus , in specie succum illum turbidum, quem habent polypi ac sepiae, in peculiari mytide, quemque fundentes aquam turbant & collutulant. Hippocr. Z. 2. de morb LXXI 5. Junge Lind Ex. V. §. 8. Deinde etiam iia dicitur fasciae genus, quod Calvariae adhibentur. Galen de fasciis num. 8. Tholus quoque, vel quibusdam ettam Tholum, dicebatur lucus .AEs.culapio facer, in quo sacellum vel aedificium rotundum, sex columrfst suffultum, marmore candido incrustatum erat, quod proprie Tholum vocabant, ut legere est apud Lang. l. 2. ep. 2. & Casp. Rejes C, .El. q. 3. num. 4. Thorax, θώραξ, Medicis communiter vocatur totum illud corporis spatium, quod duodecim collis utrinque circumscribitur; pertinet anteriore quidem parte ad pectorale os & septum transversum : declinat vero posteriore ad spinam duodecim vertebris circumscriptam, Galen. i. de ossib. cap. 13. et /ii. 6. de V. P. cap. 2. Dieter. num. 397. Jungatur Lind. Med, Phys. 2. cap. 6. §. 3. Bartlrol. iib. 2. Anatom. in princ. Dicitur Se altas Medius Venter. Vasa quoque sanguinea, Venas & Arterias, quae ad Thoracem excurrunt, vocari Thoracica , patet ex Bartholin., aliisque Anatomicis. Sic & Medicamenta affectibus pectoris dicata Thoracica dici, e Practicis constat. Thorexis, θώρηξις, Hippocr, dicitur vixi, praesertim meri &generosioris, potus, 2. aphor. II. Jung. Dieter. num. 398. Aliquando vero immoderatum vitii potum & inebriationem, vel ebrietatem significat apud eundem, libr. 2. de morb, VI, 16. XXII. I. XLIIX. 41. LL 28. Vide Foës. pag. 275. quemadmodum & verbum θύρῆξαμ & θύρήασσεσθαι, inebriari, accipitur, lib. 2. Epid.s. V. 24. iib, 2. Prorrh. IIX. 1. iib. 4, de morb. XXXI. 14. Notetur, apud Idnden. femper in medio saltem Iota inveniri contra Lexicographorum, ut & Foësii, scriptionem, eleganter Erotianus primum commessationes quasi dici σινοποσιπά-, post θύὰηξιι & minimam ἀκροθύρηξιν. Vide θωρῆξαι Galenus per ὄινωσιν & μέθῆ explicat vinolenuam & ebrietatem in exegesi Hipp. Thoros, θορὸς, idem, quod γόνος, semen genitale, , genituram significat, Hippocr, libr. 1. de morb. XLIX. 8. Galen. cum aliis hoc nomine semen actu ipso excretum, vel excretionem seminis indicari, voluit. Vide Foës. p. 27 2, Thorybos, θόρυβος, tumultus, perturbatio, turbulenta commotio. Usurpatur vel de humoribus, & in specie sanguine, estque idem, quod ἄραδος. Vide Arados. Vel de animo, sive mentis perturbatione, de. sipientia, in qua significatione saepius ab Hippocr, sumitur, v. g. I. Progn. t. 28. quamvis Gal. in comm. de omni periculoso flatu exposuerit, Coac. t. 282. unde & mens θρρυβώδης legitur, i. e. perturbata, libr. 2. Prorrh. XX. 3. ritus θρρνβώδης, libr. 5. Epid. XXXIV. 2. Vetbum θρρυβέειν occurrit in Epist. ad Philopoemenem num. I6. et θύρυβεῖσθαι, perturbari, l. y. Epid. XXI. 28. Jung, Foës, p zyz.seq. Thracius, θράκιος, epitheton Lapidis graveolentis , cujus meminit e Nicandro Galen. I. 9. S. Fac. § . Gagates. Caret usu Medico. Thranos, θράνος, scabellum, sella, fedes, idem, quod δίφρος, Gal. in Exeg. voc. Hippocr. Non vero video, cur Fcëf. Galenum legisse existimet θρά,ον pro θύκον. Thrasos, θράσος, Thrasys, θρασὺς, audaciam & ferociam , nec non audacem & ferocem significat & exprimit. Usurpatur ab Hippocrat. de delirio & de Oculis, /. I. de morb. mul. LXX, 12. l. r, Prorrh.s. 2; ’t. 52. Coac. t. 85. 155. Jung. Foës. p. 273. Thrasydeilos, θρασυδεῖλος, audacem & timidum simul significat ab Aristotele in Ethicis viro furti applicatum. Verum egregie etiam tribuitur Medico prudenti à D. Pechlino I. 1. obs. Pbys. Med. O. 71. p. r93. ad praeceptum HippocratiS ne fit temerarius, neque etiam plane timidus, sed mediocritatem inter utrumque extremum in praxi adhibeat & obs.ervet. Thrausma, θραῦσμα, vocatur species una Ammoniaci , quod in minutas glebaS veluti in frusta fractum est, & facile friatur. GOrr. Thraustos, θραυστὸς, idem, quod ψαθυρὸς. Vide Friabilis. Threpsis, θρέψις. Vide Nutritio. Facultas etiam nutriuva vocatur δύναμις θρεπτικὴ, estque species sanitatis, singulis rnembriS & toti corpori competens. Thrincos, θριγκὸς, sepimentum, vallum significat, & usurpatur ab Hipp, tropice de dentibus, in Fpisiol. citante Foës. p. 273. Thrissa, θρίσσα. Vide Alosa. Ita dictus piscis, ouod multis spinulis instar aristarum refertus sii, Lind. Ε.Υ.Χί. §. 2 28. Thrissein, θρίσσειν, exponitur ab Erotiano per furere, animo alienari, Onom. p. 53. c. Thrix, θρὶξ, vide Pilus. Praeter hanc receptam significationem Graecum vocabulum etiam significare partem hepatis superiorem, juxta quam fibrae inter se dividuntur, vult Gal. in Exeg. voc. scribi vero monet Galenus & alias τρὶξ, & in νοεβ 'Εριξ idem adnotat: sed nihil horum omnium invenit in lectione Hippocratis Foësius, & hinc τοῦ ἥπατος συρνγξ videtur ipsi ota esse in libro περὶ pvr. φνσ. Thrombos, θρόμβος, Thrombosis, θρόμβωσις Vide Grumus, Grumescentia. Thronos, θρόνος, ex excelsa sedes, aut iri sublimi posita. Legitur apud Hipp. i. de dec. orn. XI. 4. ubi elatiorem decubitus aegrorum locum significat. Θρόνος μαρκέλλιος, Thronus MarcelHus quoque vocatur Trochiscus, cujus descriptio habetur apud AEgin. I. 7. c. I 2. & Aët. l. 9. citante Gorraeo, Throsco, θρώσκω, h. e. salio, UsiIrpatur de Corde apud Hipp. i. de Corde IX. e. Thrymma, θρύμμα, fragmentum, frustum, v. g. scoriae, Hipp. l. I. de morb. mul. CI. 4, 5. Jung. Foës. pag- 274. Thrypticos, θρυπτικὸς, vim frangendi habens. Hinc λίθων θρυπτικὰ, medicamenta calculos frangentia, dicuntur, Gal. /. 5. de S. F. c. 2. Thunnus, θύννος, item Thynnus, dicitur Piscis marinus grandior non squamosus, cujus caro quidem dura, variat tamen ratione aetatis, Gal. l. 3. de AI. fac. c. 3 I. Jul. Alex. i. 14. Sal- c- 9- Prolixius defcribitur, cum usti vario ab Aldrov. 1. 3. de Pise. c. 18. isiruyerin. de re cibar, l. 2 2, c. 5. ubi Thimnus vocatur: Meminit & Lang. l. I. ep- 63. Thureæ Glandulae quae dicantur, vide Tolle. Thus, λιβανωτὸς, Vide Libanotos. Thya, θῦα, θύη, vocatur pila, aut mortarium ; apud Hipp. l. 1. de morb. mul. LXXIIl. 19. l. 2. LXVII. 8. Galenus exponit per tbyamata & aromata in exeg. Hippo ‘ Thyema, θύημα, aromata ad mentem Hippocratis dici thyernata docet Erotianus. Thyites, θυίτης, nomen Lapidis viridis J.spidi similis in AEthiopia, cujus descriptio cum ulu Medico habetur apud eundem I. 5. c. 154. Galen. lib. 9. S. F. §. Dioscorides Thyiles. Rulandus hodieque nobis incognitutn esse, existimat. Aldrov. ad marmor serpentinum viride una macula signatum refert, l. I. Hist. serp. & drac. c. I.p. 5I. u. ed. Bonon. Thylacos, θύλακος, θυλάκιον, i. e. saccus ; sacculus. Diminutivum usurpatur de chorii portione protuberante cum liquore in conatibus partus in matricis cervice, quem digito rumpendum esse monet Mofchion. de morb. mul. c. 52. Thyma, θῦμα, pustulam pruriginosam ab aestu excitatam significat, idem, quod ἔκθυμα. Vide Ecthyma. Lind. Ex. XI- §. i 89. Thymallus, θύμαλλος, notueis piscis fluviatilis, nobilissimi, cujus descriptio cum uiu in cibis & Medicina traditur ab Aldrov. l. 5. de pise. c. 14. Biuyer. de re cib. l. 22. c. Io. ubi & Thymus dicitur. Thymiama, θυμίαμα. Vide Suffimentum, Suffitus. Thymion, θύμιον, vocatur verruca minor, liIper corpus eminens in cute, ut Acrochordon, tenuis, supra latior, subdura & in summo pera(pera. Idque sumrnum colorem Thymi repraesentat floris, à quo denominatur, habet magnitudinem fabae AEigyptiae, Modo unum, modo plura na icuntur in palmiS, talis, & plantis pedum ; pessima funt in obtcoenis partibus, maXime, ubi fanguinem fundunt. Caussa in salinis corruptiS maligne & coagulativis portionibus succi nutricii ponenda videtur. Vide Forest. I. 4. Chir. Obs. Io. Schol. Cels. I. 5.c. 28. Foës. Oec. p. 274. Dieter. n. 299. Thymoeides, θυμοειδὴς, facultas irafcibilis, quae cordi attributa motus animi in IIobis gignit & animi perturbationes. Gorr. Thymos, θύμος, Thymus, dicitur eminentia quaedam carnosa & verrucosa , medo rubens, modo alba, plurima ex parte indolens, Thymi corymbos referens, nunc in glande, nunc in praeputio crescens. AEgin. l. 6. c. 58. et 71. Gal. in des. med. in ano & sede fieri scripsit l. 14. M. M. c. 13. quin & Hipp, ipse de Alim. IV. ro. Caussa eadem, quae Thymii. Disserunt enim solum magnitudine. Sunique alii miteS, qui exigui, scabri, candidi, dolore carentes, & hos secundum naturam vocasse arbitror Hipp, d, l. alii maligni, lividi, doiOrifici, ampliores, ut in morbo Gallico. Thymus quoque Vocatur glandula jugulo adnata inter divisiones arteriarum & venarum subclavium thoracis summa patte ; pars in vitulis esui expetita ob mollitiem lacteam; cujus descriptionem vide apud Barthol. i. 2. Anat c. 4. Hanc à Plauto vocari Glandium scribit Joh. Riolanus Anthropogr. I. q. c. 13. De este tibiae sponte elapio & callo restituto legi poterit admirabilis Observatio in Act. Hasu, Vol. III. obs. 1. Warthonus & Charltonus glandulae huic peculiarem usum elaborationis succi nutricii attribuerunt. Ille in Adenograph. c. 16, hic Oec. An. Ex. X. §. 16, Enimvero nobis nondum videtur res indubitatae veritatis, ob ineptitudinem nervorum succum illum nutricium, si in glandula elaboraretur, ad cerebrum, ceu organon dispensationis, revehentium ; ne dicam de aliis inconvenientiis hanc hypothesin adhuc consequentibus. Thymos, θυμὸς. Vide Animus. Ira. Θυμὸς etiam apud Hippocratem significat inanem tussiendi cupiditatem , in qua nihil excernitur, teste Foës, in Oeconom. Hipp. p. 275. Thynnus, θύννος. Vide Thunnus. Thyroarytaenoidei vocantur Musculi Laryngem exacte claudentes, ita ut iidern inflammari laciant Anginam lethalem, Bartholin. 1. 2. Anat. c. II. p. 442. Thyroides, θυροειδὴς. Vide Cartilago scutiformis. Scunformis Glandulae quoque binae inferiori laryngis regioni aditantes Thyroideae vocantur Warthono, Adenograph. c. I8. p. Io7. Vide Barthol. l. 1. Anat. c. 11. p- 44S - Tibenum, τιβηνὸς, epitheton vini cujusdam à loco natali Tiba ita dicti, cujus virtutem explicat Gal. l. de bon. & mal.succ. c. n. et I. 1. de Antid. c. 3. Tiberianum tormentum vocatur Colica, apud Linden. Ex. IV. § . I2. Tibia, κνήμη, est tota cruris pars inter talum & genu in interiori parte sita, cujus tibiae pars anterior tenuis, & carnis expers Ocrea appellatur, Gal. l. de ossitb. cap. zi. 4. de art. t. 28. et al.tbl. Gr. ἀττικ,ημίνν, posterior carnosa pars Sura γαστρωκνήμιον dicitur, I. 16. de V. P. c. 8. Jung. Barthol. libell. 4. An. c. iI. Musculi Tibiae affixi pedem flectentes vocantur Tibiaei antici & postici , Barthol. /. 4. An. c. 13. p. 5 8r. De osse tibiae sponte elapso & callo restituto legi poterit admirabilia observatio ex Actis Hasm Vol. III. Obs. l. Tiburo vocatur piscis quidem maximus, & truci aspectu, vitam in mari Indico ducens, adeo insigni corporis robore, ut hominem ictu dentis secet medium & devoret. Lapis ex ejus capite extractus utilissimus fertur nephriticis & urinae difficultate laborantibus, Chiocc. Mus. Calc. s. 1. p. I04. Describitur & à Rondelet. lib. 16. de pise. c. 26. Tiburtinum, τιβουρτῖνος οἶνος, etiam nomen ’vini, à loco natali, cujus vires iterum Gal. proposuit. dd. ll. Tichus; nomen piscis marini, ad ostia fluminum intrantis apud Jul. Alex. I. 15. Sal. cap. 1. quamvis neque apud Aldrov, neque apud Rondelet. ejus descriptio habeatur. Ticto, τίκτω, significat pario. Vide Foës. p. 618. seq. Dieter. n. 831. Tifacoum, h. e. argentum vivum. Rul. in Lex. Tifatum, idem, quod Tin, i. e. Sulphur, Rul. & Iohns. Tigala, epitheton certum Sacchari Arabicum r de quo disseruit Jul. Alex. 1. I8. Salmon. e. 14. Tigris, τίγρις, animal est ferum, quadrupes; crudele, homines devorans, cujus historiam cum usu vide sis apud Aldrov. /. 1. de quadr. dig. vivip. cap. 4. Tilmata, τίλματα, vulsa dicuntur, & idem significant, quod σπάσματα, fiuntque, cum musculorum fibrae nimis distentae rumpuntur. Gal. cap, 3. de iis, q. in med. f. t. 30. quamvis in Graeco legatur τιλεγτα. Verum substituerunt τίλμαστα Comes Montanus, Feliciatius, Cornarius, Foës, notante C. Hofmann. in MMSS. not. ad h. l. Τίλμα quoque vel τιλγάτιον vocatur linamentum concerptum. Hippocr, l, de dec. orn. VII. 21. Gal, de C. M. S. L. c. 2. Tilmos, τιλμὸς, significat vellicationem, evulsionem, vel proprie dictam, qualem exercent saepe deliri, & phrenitici, dum floccos legunt, aut pilos e vellunt; vel improprie partium nervosarum lancinauo. nem , ab humorum acrium & corrosivorum subsistentia, Hipp. l. de Hum. II. 24. et l. 1. Epid. sect. 3. t. r. ad quem locum videatur Galenus cornm. Jung. Foës. pag. 618. Tilton, τιλτὸν, linamentum concerptum, Gorr. Foes. d. l. Time, τιμὴ. Vide Honor. Timiditas, Timor, idem, quod Metus, Gr. φόβος, δειλία. Vide Metus. Timidus, φοβερὸς, quid significet, jam ante ex aliis Lexicis notum est. Timidi Musculi qui vocentur Anatomicis, videatur apud D. Bidloo Anat. Tab. IX. Timoreo, τιμωρέω, ab Hippocr, sumitur in valde bona significatione, quatenus notat opem ferre, juvare, auxiliari, 1. de R. V.I. A. I. 3 r. et 39. unde & σιμωριτὸ, auxilium, adjumentum significat, ibtd. t. 41. Gal. i» com. ad haec loca. Jung. Foes. p. 6I8. Tin, id est, Sulphur. Rul. & lohnsorn in Lex. Tina vocatur Balneum magni juvamenti in dolore Colico, Avic. i. 3.scn. I6. tr. 4. c. 10. Tinca, Tincha, de Graeco vocabulo non certo constat, quamvis Schroder. addiderit σκόρπιος, est piscis in stagnis & lacubus frequenfior, quam in fluminibus, cujus historiam cum usu in cibis & Medicina tradidit Aldrovand. i. 5. de pise. c. 45. Jung- Jul. Alex. I. 5. Sal. c, 7. Bruyer. de re cib. l. 22. c. 12. Schr. I. 5. cl. 3. n. 9t. Tincones vocantur Bubones, sive tumoreS in inguinibus, Fallop. de morb. Gallic, c, 9o. Tom. I. Operi P. 738. Tinctura, βαφὴ, terminus in Medicina hodieque usitatissimus 3 ambiguae tamen significationis. Sumitur enim aliquando vel active, in qua descripsit Dorn. & Rul. Tinctura dicitur, quod colore suo penetrat & tingit alia corpora, ut crocus in aquam injectus. Et haec dicitur Gal. βαφὴ δενσυπσιὸς, unctura ineluibiliter imbuens. l. 2. de dtffic, resp. c. 4. in princ. Vel passive, & ita in genere hoc nomine appellari solet Extractum liquidum coloratum, seu color à misto separatus. In specie vero Tinctura est portio aliqua substantiae propriae corporiS, ex quo extrahitur, cum concentratione virtutis & coloris in centro fedetn habentis, differens à reliquis corpotis partibus, idoneo menstruo loluta & exaltata, ejque potissimum ad rubrum vergens, Rolfink. Chym. l. osis. pc. I. Differt ab Extracto, quod in hoc rnenstruum rursus sit separatum. Harum Tincturarum Catalogum vide apud laud. Rols. d. l. cap. seqq. Schroder. i. t.cap. 85. Fr. Hofm. in Clav. adh. l. Dispensatoria Norinib. Augustam Atiglicum, & alia. De Tincturis mineralium, Sc metallicis vide Libav.S. A. Ch. l.S.c.IS. Schroder. & Fr.Hofm. Specialissime veto & Spagyrice accipitur Tinctura active & paifive pro arcano quodam Philosophico specifico, quod cum essentia qualitatibusque formalibus etiam colorem rei habet, ut in sui similem naturam tingere possit alia non modo, ad qualemqualem tranfmutationem, si non veram, (altem apparentem; unde & apud Paracels. var a leguntur Tincturae ad album & rubrum; fe.d etiam ad valetudinis humanae coitservationem, restaurationem, ob validam etiam renovandi virtutem ipsis attributam, Rolfink. d. I. Rul. & lohnson. Plura de Tincturis quae & legi possunt in Th. Ch. per omnes Voluminum Indices. Tinea, σὴς, diversis gaudet significationibus (1) notat insectum, vestes e lana & pellibus pIraras rodens, de qua videatur Aldrov. l. ri. de Insect. c. 7. (2) significat scabiem cutaneam capitis Achoribus similem, aliquando etiam maligniorem & sicciorem; de qua legatur Heurn. de Morb. capti, c. 7. (3) Vermiculos quoque capillos rodentes & depascentes, Tinea capillorum ; Sennert. Pr. Med. l. 5. part, yffect. 2. c. 5. Tinesmus, vel Tinafmus, vel Tenafmus, de quo supra. Tinkar, id est, Borax. Dorn. Rul. & Iohns. Tinnitus vocatur Sonus quidam praetetnaturalis, qui in auribus percipitur instar tintinnabuli. Vide Sonus. Sibilus. Tinnunculus, κόγχρις, idem, quod Cenchris, nomen avis, cujus duo genera t Mas & flemina. Des.cribitur ab Aldrov. 1. 5. Ornitlt. c. g. Tintinnabulum, vocatur Uva, sive Gargareon , apud Vefal. i, 6. II. C. F. c. 6, Tipsaria, id est, aqua hordei, ex Ptisana, Rul. & lchissi Iiero scripsit Tapsaria. Titacazenum, τιτακαζηνὸς οἶνος, epitheton vini Asiatici, de quo legatur Gal. i. de bon, & mal.fucc. c.II. l. I de Antid. c, 3. Titanos, τίτανος, Lat. Calx, aut cinis lixivus ex calce eliquatus. Erot. Onom.p. tιο. Gal. l 1. de C.M, S, L. c, 5. Adde Foës. p. 618, Titanos dicitur calx ex gypsi?. Rul. in Lex. Titianos, τιτιανὸς, vocatur pessus emolliens ad uterum. Describitur ab Aëtio, I. postr. ad uterum scirrho induratum, & .AEgin. l. 7. c. 24. Titillares venae dicuntur venae circa llia sitae; quas in Gallia tundi & propterea Iliacas vocari vel Titillares , dextram quidem in hepatis, sinistram in lienis morbis testatur P. Μ, Schlegelius de saluberr. venarum secand, delectu 0, 22. Titillatio, γαργάλη, γάργαλος, γαργαλισμὸς. Vide Gargale, quid proprie sit, sensiI melius percipitur, quam ut verbiS exprimi possit. Titillicum, vocatur fovea vel cavitas illa fub axilla, à titillatione, quae facile ibi percipitur. Joh. Anglic. Ros. Angl. p. Io6o. In hanc foveam imponitur pila durior ad diflocati ossis humeri repositionem. Titthos, τιτθὸς, idem, quod μαστὸς. Vide Mamma. Tmeticos, τμητικὸς. Vide Incidens. Tmolites, τμωλίτης, vinum celebratissimum fulvum, odoratum, simile prorius Falerno, Gal. l. de atten. diaet. c. I 2. i. de bon. & mal.succ, cap. 11. Tocos, τόκος. Vide Partus. Dieter. n. 834. Tolerantia, est aequivocum apud Latinos. Vel enim respondet Graeco ἐυφορία. Vide Euphoria; vel respondet alteri vocabulo ὑπομονὴ. Vide Patientia. Tolles, Toles, Tolæ, idem, quod Tonsillæ. Keuchen. ad Samon, p.  151. Quod nomen sturninas ad ipsos abscessus glandularum in artubus transtulisse notavit M. Aurel. Severim in Hbr. de recondita abscessuum doctrina, tract. de pernionibus p. m. 186, Vulgo Glandulae Thureae etiam vocantur, item Iulei, ibidem. Tolme, τόλμη, Audacia, & τολμηρὸς, audax, dicitur, quae si cum temeritate suerit conjuncta, Medico vitanda, ex praecepto Hipp, de Arte XX. 3. Vide Temeritas. Quod si debita confidentia nitatur, praecipitur de eodem, imprimis aegris, 1. Prognosi, t. 3. Jung. Foës. p. 618. Tolutanus, epitheton à loco desumtum Balsami cujusdam nativi, de quo videatur Schroder. /. 4. cl, 2. n. 374. Fr. Hofiri. in Clav. ad h. l. Tomaculum, ἄλλας, genus farciminis, quod describitur inter alimenta à J. Alex, l. ty. Salmon, cap. 11. Tome, τομὴ. Vide Sectio, lu fpecie etiam pr© Venaesectione, vult Gal. c, 2. de nat, hum. t. 9. Tomeion, Tomeus, τομεῖον, τομεὺς, vocatur instrue metuum socisocium , vel sccter, incilor, Foës, ex Hesych. p. 6I9 τομεῖς quoque vocantur Dentes Molares, vide Incisor. Tomentum, γνάφαλον, pertinet ad Chirurgica instrumenta in deligationibus quandoque applicanda, AEgin. l. 7.C.3. Gnaphalhm. Adde Rhod. ad Scribon. n. I 21. Tomicos, τομικὸς, idem, quod τομεὺς, dicitur de dentibus Incisaribus. Castell. Gorr, Tomotocia, τομοτοκία, idem, quod ὑστεροτομία, quamvis ubi illud vocabulum occurrat, nobis haud constet. Reperitur tamen apud Scultetum Arm- Chirurg. Pan. I. Tab. XLII. Tonicos, τονικὸς, vel τονωτικὸς, vel dIcitur de medicamentis, quae extrinsecus illinuntur partibus nervosis, ad robur illis conciliandum, Gal. i. 13. Μ. M. c. 22. vel hOdieque latius de internis & externis specificis, quae tonum hujus vel illius partis in temperie, conformatione, poris, ita roborant, ut actioni destinatae praeesse melius queant, verbis D. D. Wedel. Amoen. Med. l. I.sect. III. c. 1. p, tzo.seq. vel usurpatur de motu musculorum, qui exercetur imprimis à corpore laborante Tetano, duabus contrariis virtutibus, musculorum oppositorum inter se quasi pugnantibus, l. 1. de mot. mufc. C. 8. et I. 2. c. I. Jul. Alex. not. ad Gal. loc. prior. Tonitru, βροντὴ, quid sit, e Physicis constare debet. Refertur inter res non naturales, & ita ad caussas sanitatis & morborum. In specie mutationes aquarum etiam facere, patet ex Hippocr, l. 6. Epid. 4. t. I9. ubi ὑδορ βρο.τιαίον, aqua tonitrualis, exponitur. Vide Gal. in comm. Inter caussas terroris & Epilepsiae referenda, Gal. de pu. epil. Vide Fulmen. Tonitruum caussam in aëris fermentativo motu majori cum cohaesione & pressione aliqua solidiorum particularum consistere, plausibiliter quidem ex phaenomenis Chymicis deducere conatur Jac. le Mort Chym. Med. Phys. c. 9. pag. 91. verum an ex asse satisfaciat omnino sciendi cupido, dubitatur. Blancard. Tonos, τόνος, homonyrnon esu Vel enim significat Nervum, & quidem frequenter apud Hippocr. I. de Ven. XVI. 1. de artic. t. 47. l. 2. Epid. s. IV. 18. et alibi. Vide Foës. p. 619. vel tenorem partium & vigorem. Erotianus plenius delcribit, quod sit extensum corpus in carne, uti venae, nervi & similia; aliqui ad nervos soloS applicant; alii Vero etiam ad membranas. Vide Tenor. Tonsillæ, παρίσθμια. Vide Paristhmia. Tonsillae pestilentes vocatur Anginae species pestilens & lethalis, de qua observationem notavit ex Severini tr. de Abscessibus Bonet. Anat. Pract. l. 1, sect, 23. obs. 3. p. 380. Dicitur Ulcus Syriacum, Laqueus Guttucis, Carbunculus Gutturis pestilens. Tonsor, κουρεὺς, hOdieque etiam refertur inter ChirurgoSi quemadmodum & apud Gal. legitur, quodTonsor, κουρεὺς, Bithymensis habuerit egregium Emplastrum ad splenicos, hydropicoS, & ischiadicos, l. 9. de C. M. S. L, c. 3. Utinam vero Tonsores hodierni artem Chirurgicam probe addiscerent, & rite exercerent, neque temere irruerent in fines ipsius Medici, contra scientiam & conscientiam. Tonsura, κουρὰ, κουρὴ. Vide Cura. De tonsura strictiori lege Rhod. ad Scribon. n. Io. Topazius, Topasius, τοπάζιον, Apoci 21. gemma dicitur, vel lapis preiiosuS, primum in Insula Chiti Arabiae inventus, cujus descriptio cum viribus habetur apud Chiocc. Mus. Calceol, p. 244. seqq. Confunditur cum Crysolttho, ita ut veterum Chryfolithus sit hodiernorum gemmariorum Topacius, & viceversa, Schroder. 1. 3. c, 5. Topacium ex coelo Martis & Solis terra constare, legitur in Th. Chym. Vol. I. pag. 487. Factitiam fieri ex natura duplici argenti vivi in speciem aëris, docetur Vol. IV. p. 191. De differcntia Topaztt veri & fisu vide Libav. S. A. Ch. l. 7. c. 21. Tophus, Tofus, πῶρος, vocatur materia dura calculosa, vel potius gypsea & calci similis, qualis solet proprie sublidere ac accreicere in aeneis vasis, in quibus aqua coquitur. Keuchen. ad Samon, p. 139. lia tales producuntur & adhaerent passirn in aquis mineralibus, praesertim Thermis, v. g. Carolinis Bcherniae, Aponitanis Italiae, &c. Hujusmodi tophorum species quam plures recenset Rul. in Lex. Tophorum quoque nomine venit illa materia in articulis Arthriticorum quandoque concreta, Linden, Ex. V. §. 31. item materia calculosa in renibus & vesica concreta, de cujus generatione Gal. C. I. in l. 6. Epid.L ei. Ita & materia dentibus accrescens tophus dicitur passim à Medicis, De topho sub lingua concreto, vide Observationem in Eph. Nat, Cur. A. III. O. 43. Topicos, τοπικὸς. Vide Localis. Topinaria, idem, quod Talpa, de quo vocab. siIpra. Vel plane similem affectum significat. Senn. M. Pr. l. p. p. 1. c. j6. Topos, τόπος. Vide Locus. Torcular, ληνὸς. Vide Lenos. Tormentum, quoque vocatur morbus gravior dolorificus & acutus, quo nomine Colica Tormentum dicitur acutum, Linden. Ex, IV. §. 12. Vide Celsum l. 7. cap. 4. et n. Scribon. n. 9. ubi pro dolore sumitur, Rhod. in Lex. Scribon. Vel potius Ileus hoc nomine venire debet juxta Coel. Aurelian, l. 3. Acttt. morb. c. I7. p. m. 2Io. Tormina, στρόφος ; Vide Strophos. e, aph. 4r; Gal. in comm. & alibi &c. Dieter. n. 794. Torna Solis vocatur species Tincturae e Spina cervina sive infiectoria, ejusque baccis perfecte maturis paratae; cujus parandi modum e Parckinfon Theatr. Botanic. descripsit Fr. Hofm. in Clav. ad Schr. l.IV.p. m, 43o. quamvis simul ibidem e Dodonaei Pempt. 1. referat Gallicum Toumefol parari e succo Heliotropii Tticocci, & Ferrant. Imperatus l. IV. Hist. Nat. c. 45. e violis fieri scriplerit : II Tornasole ë colore utile al colorimento purpureo di carte, fatto di viola ammassate &c. Ol. Wormius peculiarem rarioris Ternae SoUs fpeciem, quam Bezettam rubram vocat, e Cochinellae granis parari in Museo l. II. c, 34. tradit. Tornata urina vocatur, quando obscuratur & obtenebratur, propter coagulationem ; differt à conturbata, quae adhuc est perspicua. Joh. Angl. st. A. p. II. Torneuma, τόρνευμα, ramentum, quod torno decutitur, sitobus, idem, quod ξύσμα. Ita accepit Diolcor. de ramentis fraxini l, 1. cap. 109. & hodieque Cornu cervi rasura torno etiam fieri solet. De tornans poculis rnediciS vide Keuchen. ad Samm. p 172. Torosus, idem, quod Crassus, Corpulentus, παχὺς, Dieter. n. 66a. ssis, Dieter. n. 66a. Torpedo, νάρκη. Vide Narce. Torpor, νάρκη, νάρκωσις. Vide Narce. Torques, vel Torquis, idem, quod Catena, ὁρμαθὸς, vel ὁρμάθιον. Talem catenulam ex Jaspide viridi applicavit cum stlccessu Gal. I. 9. de S, Fac, §. Jaspis viridis. Torquilla, ἴυγξ. Vide Jynx. Torrefactus, idem, quod Tostus, πυρούμενος, πιπυρώμενος, adhibetur in quibusdam medicamentis. Ita Rhabarb. tostum in dysenteria laudatur, quatnvis fortassis praeter meritum. Castorei torrefacti in aurium affectibus meminit Galea, de fac. parab. Torridus, κάτοπτος, accipitur etiam pro Torre- facto vel Tosto, Keuchen. ad Sammon. p.  I44. Torrida tabes dicitur μαρασμώδης, quae febrem ardentem sequitur. Forest. /. 4. Observ. 9. Schol. Torsio, στρόφος, apud Paracelfum idem est, quod Cruciatus ventris & intestinorum, Tormina Dolores vehernentiores, l. 2. de Tartar. tr. 1. c. 4. et in Fragmentis, Torsio etiam dicitur nervorum affectus & durities, quae accidit à verberatione aut casu, & quando premitur, sentitur stupor. Avic. i 4. sen. 4. tr. 4. c. 7. Torta, dicitur Jul, Alexandr. idem, quod Artocreas , ἀρτόκρεας. cujus varias fpecies descripsit /, 2o. Sal, t. 14. Hodieque Confectiones Saccharatae, quaedam ad ignem pistae hoc nomine etiam venire solent. Tortio, στρέμμα. Vide Stremma. Tortualis Aiabib. dicitur facies aegrotorum cadaverosa, quae alias Hippocratica nominari solet, notante Joh. Henr. Mcibomto in Difp. lnaug.de Phthisi i. ir quam Coel. Aujelian. Mortuosam vocasse IbideIII Isotavitj Tortura, βασανισμὸς, communiter dicitur inquisitio severior delicti capitalis cum cruciatibus variis corporiS. An ejusmodi tortura possit esse loco remedii Podagricis ? quaestionem movet & solvit P. AtII. rnttn. lrenic. p. I74. In Medicina fumitur pro spasmor praesertim particulari, V. g. oris, faciei. Vales, de Tarant. Philon. Pharm. 1. I. c. 30, Forest. l. Io. Obs. 124.' cum Schol. Paracels. Paragraph. l. 3. c. r. §. 3. Tortura Noctis eidem est species Nigromanttae, Philos. sagac. lib. r. §. quid sit Nigromantia &c. Meminit & Torturae noctis Helmont. tr. Catarrhi deliramenta, n. 67. et tr. Retenta. Torus, πρασιὰ. Vide Prasia. Toruscula, id est, gutta, ut toruseula pini pro resinae gutta ex pino vel abiete, toto pro parte fumto. Dorn. Rul. & lobus, in Lex. Toryne, τορύνη, vocatur instrumentum, quo alsi quid in olla agitatur, aut teritur inter coquendum, ut sunt cochlearia lignea, rudicula, spathae, unde verbum Topvrar, τορν,εῖν, agitare, radicula terere, quod legitur apud Hippocr, l. de int. aff. XLV1I. 29. Junge Foës; p. 62o. Torynetum, τορύνητον, vocatur pulticula con-’ fecta. Coei. Aurei, l. 1. Tardar. passe c. 1. p. m. 246. Tostio, στάτευσις, vel στάθευσις, idem, quod Torrefactio. Convenit fere cum Assatione, de quo fuprasilo loco. Quaedam medicamenta Tostione veluti castrantur. Ita Rhabarbarum tostione spoliari creditur vi sua laxativa, & squilla tostione fraudari suo sale volatili incisivo. Chymict quoque mineras metallorum ignobiliorum exploraturi, cum salibus dum tentant mediante igne, nunquid metalli nobilioris contineant, laborem illum vocant Tostionem, uti patet ex lac, le Mort in Metallurg. contract. Chymiae annexa p. 169. Totus, ὅλος, quid significet, nomen est. Opponitur Parti. Sumitur & aliquando pro conserto, accumulato, ἀθρόος, 7- aph. 35. Gal. in comm. Tota substantia agere quid sit, vide Substantia. Alias in Cliymicis Tota substantia dupliciter accipitur, 1. pro toto misto , quod constat ex Elementis (ceu materia) & essentia ( ceu forma ) 2. pro Extracto essentiali f quod elaboratum secretumque praebet cleurn, aquam, fidem, tincturam & alia pro modO elaborationis &c. Libav. Tom. II. Oper. p. n 2. Toxeuma, τόξευμα, idem, quod βέλος, Sagitta, Telum, Jaculum. Legitur apud Hippocr, i. 5. Lpid. XX, I. Foës. d. l. Toxicon, τοξικὸν, proprie dicitur venenum dele, serium , quo iàgittae tinctae suerunt. An fpecies pe. tilia, ris fuerit, quae hoc nomine venetit, dubium est. Accle pitur etiam aliquando pro omni veneno lethali, etiam intra corpus sumto. Gorr. Keuch. ad Sammon. p. 263; seq. Lang. I. 1. ep. 68. /. 2. ep. 2o. insim Rhod. ad Scrtb. n. 176. Τοξικὸ, quoque quibuldam est Ladani species in Syria & Africa nascentis. Idem, Trabes, δοκὸς, Trabecula, δοκὶς. Vide Docos. Trachea, τραχεῖα, vide arteria aspera. Saepe in Anatomicis occurrit irachea, sine addito substantivo Arteria. Trachelagra, τραχηλάγρα, vocatur species Arthritidis particularis cervicem sive collum occupantis, Paraeus i. 17. Chir. c. t. Alias vocabulum hoc vel ex ignorantia Graecae linguae vel ex incuria mutavit in Trochleagrum Jac. IoepferiuS in Manuduct. ad vitam long. Part. IIl. c. I. de Arthritid. p. 434. Trachelos, τράχηλος, vide Cervix. Collum. τράχηλος quoque vocantur Cochleae quaedam de genere Purpurarum, uti videre est apud Keuchen. ad Samon. F.I5 5. Tracheotomia, τραχειοτομία, idem est, quod Bronchotomia; quae vocabula à recentioribus accuratiora habentur, quam Laryngotomia, siquidem incisio non sit in larynge, fed in trunco asperae arteriae. Trachoma, τράχωμα, vocatur asperitudo palpebrae in parte interna. Provenit saepe ex mala curatione, propter longiorem usum Collyriorum. Potest etiam excitari ob diuturniorem defluxionem humoris non mordacis. Coincidit cum δασύμματι. Vide Dasymma. Quamvis Aët. δασυμμα inaequalitatem palpebrae super. ficiariam exponat & cum rubore t τράχωμα vero majorem statuat asperitatem, feminum milii aut granorum ervi instar, cum dolore & gravitate. Tandem degenerat quandoque in σύκωσι,, & τέλωσιν, de qulbus vocabuliS silo loco. Vide Sycosis. Tylosis. Gorr. Gstell. Trachomaticon, τραχωματικὸν, vocatur mfidicamentum oculare vel ophthalmicum, sive Collyrium . quod deterget, tollendis oculorum asperitatibus efficax, Gal. I. I4. M. M. c. 19. Trachsat, est metallum in sua minera adhuc existens. Doru. Rul. & lohns. Trachurus, τραχοῦρος, piscis vocatur, qui perperam cum Sauro confunditur, cujus descriptio cum ufu in cibis videatur in Aidrov. i. 2. de pise. c. 52. Jul. Alex. I. I4. Sal. c. 9. Btuyerin. l. 19. de recib. cap. 32. Galen. refert inter ptfces durae carniS, l.j.de Al. Fac. c. 3I. Trachys, Trachytes, τραχὺς, τραχύτης, vide Asper, Asperitas. Tractatio, Tractatus, aequivocum est. Vel enim siimitur pro opera manuaria, & Gr. dicitur χείριξις, vid. Cheirisma, Cheirixis. Vel tractare idem est, quod palpare. & palpando, vel contrectando explorare, Gr. μάττεσθαι, vide Matto. Vel in fpscie Tractare idem est, quod fricare, unde Tractatrix, syicatrix, vocatur KettcheII ad Samm. p 9I. Vel Tractatio, Tractatus, idem quod Liber, Scriptum, Elaboratio Auroris de certa materia, uii passi.n hoc occurrit. Gr. ἐργασία. Tractio, ἕλξις, ὁλκὴ. Vide Attractio. Tracton, τρακτὸν dicitur de formis quibusdam in panificio, ita ut coincidat vel parum differat à spiIis,scriblitis, placentis, quemadmodum e Lexico Graeco Latino Budaei patet, nec non ex 111. Aldrovand. I. I. de Insect. c. 3.p. 159. ed. Bonon. Dicuntur & καπόρια vel καπυριδυα, Latine & Capyridta, ibid. Tractos, τρακτὸς, tractatus dicitur de Cera ita tractata, ut alba evaserit, Keuchen. ad Same pag , ιοr. Traductio, vel sumitur Pathologice & Gr. dicitur μετάστασις. Vide Metastasis. Vel Chirurgice, & Gr. dicitur μοχλιὰ, i. e. traductio ossis ad naturalem situm, Gal. in des. med. Tragacantha, τραγάκανθα, vocatur lachryma vel gurnrni mucaginosum, quia in aqua solutum mucilaginem exhibet, pellucidum, album, subdulce, leve ac sincerum, granulis plerunque fragmentisve contortis constans, à radice plantae ejusdem nominis, vel sponte, vel vulnerata profluens, vim refrigerandi, humectandi, emolliendi, leniendi habens. De quo legatur Gal. i. 8. S. Fac. §. Tragacantha. Schrod. i. 4. cl. 2. n. 4Io. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l. Dicitur & in neutro genere frequenter Tragacanthum, Rhod. in Lexic, Scribam Tragasius, τραγάσιος, epitheton salis ex aquis stagnantibus Tragasiis non procul à Smintho collecti, refpondentisque marino, cujus meminit Gal. I. u. de S. Fac. §, Sal , Tragea, Tragema, τράγημα, olim idem fuit, quod Bellarium, πέμμα, mensa secunda, vocabatur, olim omne id, quod post coenam, voluptatis inter bibendum excitandae gratia, assumebatur. Gal. l. 1. de Al.sac, c.ita. Jul. Alex. i.8. Sal. c.9. Lang. l. I.ep.56. Hodieque vero usitate significat Tragea pulverem aromaticum saccharo plerunque ad pondus omnium, imo etianr lu majori quantitate conditum, ventriculi corroborandi, flatusve dtfcutiendi gratia usurpandum. Weker. A,G. l. t.c. 27. Schrod. i. 2. c. 77. Tragelaphus, τραγέλαφος, qs. Hircicervus, animal quadrupes hirco & cervo simile, cujus descriptionem vide apud Aldrov. l. 1. de quadrttp. bisulc. c. 29. Tragomaschalos, τραγομάσχαλος. Vide Hircus. Tragos, τράγος. Vide Hircus. Tragum, Tragus, τράγος, τράγος σιτώδης, est cibi frumentacei genus, quamvis nori adeo certo conflet, qualem proprie denotet. Meminit Plin. I. IS- II, N. C. 7. et Io. & Celsus inter boni fucci cibos refert lib. 2. C. 2o. ad quem locum notavit PantitIus p, m. 303. Tragum fleti ex Olyra generosissima decorticata t Olyra veto vel elt ipsa Zea, vel Zeae aut Tritico optimo respondet, ut ita Tragum fit idem, quod Ptisana, quae alias stricte ex Hordeo parari dicitur. Convenire nestis videtur curn nostro vernaculo grit!?. Jung. Bruyerin. de re cibar, lib. 5. cap. I5. Traha; terminus metallurgorunI; vernacule per instrumentum attollens fiebejrttg exptessuS, apud Basil. Valentin. Testam, ult. libr. I. cap. 4I. Trahens, idem, quod Attrahens, ἑλκτικὸς, Vide Helcticos. Attractio. Tramis, τράμις, vocatur Russo l. I. de part. corp. hum. nominibus c. I 2. linea per medium genitaliS ad anum usque discurrens, quae & ὄῥῥος appellatur. Erotian. Onomast. p. ni. d. Foes.p. 6aa. Tranquillitas, aequivocum est. Vel enim de corpore usurpatur, & ita idem est, quod Quies, ἡσυχία. Vide Hesychia. Dieter. n. 3 81. vel de aeris serenitate, & dicitur ἐυδίαεὐδία. Vide Eudia. Vel de mari, & dicitur γαλήνη. Vel etiam de animo quieto, & dicitur ἐύνοιαεὔνοια. Transcensio, μετάβασις, idem, quod Transgressio, Transitio. Vide Metabasis. Transcolatio, idem, quod Colatio. Gr. διυλισμὸς. Vide Diylismos. Transfiguratio, vel Transfigurativa, vocatur species Magiae, quae docet formare corpora viventia magice, apud Paracels. l. I. Philossagac. Transformatio, μεταμόρφωσις, idem, quod Transfiguratio vel Transmutatio, de quo vocab, paulo inferius. Transfusio, quid in genere significet, notum est, Gr. διάχυσις dici potest, vel potius μετάχυσις, i. e. liquoris ex uno vase in aliud fusio. Specialiter sumitur de singulari artificio transmittendi per certos canaleS vivum siinguinem, vel animalis, vel hominis alterius in aliud animal, vel alium hominem; quae operatio uti non ita pridem inventa fuit, ita mox exolevit: nec immerito suspecta, minimcque in usum vocanda nobis etiam videtur. Hujus artificii inventores primi dicuntur suisse Angli, quamvis ob metum periculi circa vitam humanam & poenarum legis, quae stricte in illo regno observantur, Experimentum hoc non aggressi sint in hominibus, quod tamen Galli postea fecerunt, videantur Acta Philosophica Societatis Regiae Angl.icae Oldenburgii de An. 1667. quamvis & in aliis locis ( quae in Indice dicti Autoris haberi possunt) de hoc argumento lectu digna occurrant. Transglutitio, κατάποσις, idem, quod Deglutitio. Vide Cataposis. Transitus, μετάβασις. Vide Metabasis. Translatio, μεταφορὰ, in Rhetoricis tropus est notiflirnus, quo etiam aliquando usum esse Hippocr, testatur Gal. 3. de fract. t. 4 4. Alias vero docenti vitanda translatio, l. 3. de diff puls. c. 7. Accipitur etiam pro Transmutatione, Lihav. T. HI. Oper. p. 193. Translativus motus Gr , dicitur μεταληπτικ.ὴ κίνησιι. Vide Metalepticos. Transmissio, διαπομπὴ, παραπομπὴ, idem quod Emissio, Dicitur de femine effulo, à verbo παραπέμπω ; transmitto; quod hac in significatione accipitur ab Hipp. 5. διὰ. 63. Vide Diet. n. 65 i. Transmutatio, μεταβολὴ, μεταλλαγὴ, μεταμόρφωσις, idem, quod Mutatio. Vide Metabole. Hodieque terminus est receptissimus in ChymiciS, quando sumitur de artificio converfioniS metallorum imperfectiorum in perfecta. De qua Transmutatione evolvi poterunt varia scripta Spagyricorum antiqua & nova, v. g. Theatrum Chymleum, Paracelsus, LibaviuS & alii. Nobis placet candida ἐπίκρισις & dehortatio ROifinkii Chymiae l. 6. c. 13. Transnaturalis, μεταφυσικὸς, alias Snpranaturalis , dicitur de iis, quae nulla ratione dependent effective à natura, neque etiam proprie praetetnaturalia dici possunt, quia non directe naturae adversantur aut eam laedunt : quamvis etiam Morbi quidam transnaturales appellentur, quorum caussae aliunde, quam à natura petendae, quales fortassis sunt Morbi à fascino, vel incantatione. Terminus hic occurrit apud Libav. Tom. III. Oper. p. a. Transparens, διαφανὴς. Vide Diaphanes. Transpiratio, διαπνοὴ. Vide Diapnoe. Transplantatio, μεταφυτεία, proprie dicitur plantae alicujus de loco in alium locum plantatio, apud Theophr. iib. 2. hist. c. I7. Quam Chymloi Transplantationem naturalem vocent, videatur prolixius apud Senn. de Confens. & diff Chymicor. cap. 12. Alias peculiaris quaedam curandi ratio Paracelfica nomine Transplantationis venit, quando morbus hominis, ceu Microcosmi, transfertur in aliud Macrocosmi subjectum, vel vegetabile, vel animale ; quam commendavit Paracels. tr. de phthisi in sin. Jungantur Epistolae D. Joh. Ludov. Hanmanni & D. Th. Bartholini de hoc argumento in Act. Hafn. Vol. II. Obs. 107. p. 220. seqq. Enimvero quod suspecta sit talis cura de Magicis praestigiis, jam alii notarunt, unde & Libav. eandem improbavit Tom. III, Oper. p. 4. et 8. Merito igitur admirandum, quod & hodieque inter Medicos, qui Dogmatici volunt haberi, & vere Christiani, nonnulli sint, qui hanc curandi rationem approbant, & in usum vocare non verentur. Latius hoc vocabulum sumfit Pathologice & Therapeutice per varias significationes exponens D. Hermannus Grube peculiari tractat, de Transplantatione morborum. Transpositio, μετάθεσις, idem, quod Translocatio. Vide Metathesis. Sumitur & pro Transmutatione metallorum in Th. Chym. Vol. I.p. yait. Transsudatio, Gr. dtci posset διΐδρωσις, in Chyrnicis vocatur, si in destillatione descensoria essentia prolecta transsudat, guttatimque in receptaculum defertur, calore supra admoto. Focus enim supra est circa ergastulum, unde & igne circulari agi dicitur. Furno fit descensiono. Balneo descensorio, arena descensoria & simili arte, stul. & lohns. Transsumtivus, μεταληπτικὸς. Vide Metalepticos. Transversales, vocantur Musculi duo in dorso siti, cervicem extendentes & in posteriora flec-t tentes. Barthol. /. 4. An. c. 6.p. 568. Transversus, ἐγκάρσιος. Vide Encarsios. Transa versaria machinarum , διαπήγματα. Vide Diapegmata. Transversi alias etiam cognominantur diversi Musculi V. g. Abdominis, Barthol. i. i. c. 6. p, 5 6. Humeri Transversus brevior , qui & Rotundus minor dicitur, l. 4. c. 2. 5. 65I. Transuo, dicitur de operatione Chirurgica Galeno κατὰ θῆξιν dicta, vide Thexis. quo verto notatur integra perforatio acu & filo facta, quod Celsus vocat i. V. c. z6. corpus acu transuere. Rhodius in Diff de Acta c. XII. p. I65. Trapetos, τραπητὸς, epitheton vini primarii, quod uvis calcatis seu pede pressiS effluit; Vinum pressum vocatur. Lind. Ex. X. §. 181. Trapeza, τράπεζα. Vide Mensa. Trapezius, τραπέζιος. Vide Cucullaris. Trarumes, dicuntur umbrarum & spectrorum invisibiles, auditae tamen actiones. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Traulos, τραυλὸς, τραυλότης. Vide Balbuties. Dieter. « . 837. Trauma, τραῦμα, idem, quod τρῶμα. Vide Vulnus. Dicter, n. 838. Traumaticos, τραυματικὸς, Lat. Vulnerarius. Dicitur de medicamentis, quae alias κολλητικὰ, glutinatorta , item consolidativa vocantur. Galeno etiam ἕναμμα, vi adstrictoria praedita, GOrr, De decocto Trattmati-o , vel Vulnerario vide Hildan. de Ichor. & Mel.tceria c. 7. Vulnerariorum virtus incdicamentosu ex sententia recentiorum videtur consistere non in pure substantia volatili. neque in fixa, sed in media quadam inter volatilem & fixam, & ita in sile quodam Essentiali plus minus Tartateo-Nittosc; unde fit, ut partirn pollea It facultate s.ordium detersiva, partirn consolidativa. Trechedeipnos, τρεχέδειπνος, vocatur patinarum aff ctator , h. e, qui ad convivia accurrit, etiam non vocatus. Lind. Ex. XVI. §. 2 26. Trechysma, τρήχυσμα, pro τράχυσμα, lonic. Aspredinem significat, & Idem est, quod τράχωμα. Vide p. a. Trachoma. Legitur vero apud Hippocr i 2. Epid. s. III. 2I, item τροχυσμὸς, exasperatio intestini 5. de R. V. I. A. t. 3 6. Trema, τρῆμα, Latine foramen dicitur. Linden. Ex. V. § , 37. h. e. locus apertussurando. Gal. i. de causse morb. t. II. Tremor, τρόμος, est motus convulsivus, consistens le impedita vel imbecilliori caullae vel materiae eontractivae, nihilominus indesinenter urgentis virtute. Caussa ejus non materia quaedam crassior, sed tenuis esse potest, videlicet aura vel vapor quidam aciditate quadam volatili & subtili spiritus animales irritans, oestri instar exercens, partes nervosas vellicans, & ad contractionem, sed insufficientem, continue instigans. SpecieS ejus sunt Tremor Cordis, Oculorum, Labiorum, Artuum, aliquando & totius corporis, &c. Plura de Tremore legi possunt apud Gal. passim, imprimis lib. de trem. & palpit. &c. & apud Willis Pharm, Rat. I.s. 6. c, 3. ubi egregie Tremoris natursm exposuit. Τρομώδης, tremulus dicitur, & siepe usurpatur apud Hippocr, de aegris, de febribus, manibus, &c. quae loca videantur apud Foës. Oec. p. 623. Jung. & Dieter. n. 844. Trepanum, τρυπάνον. Vide Terebella. Trepidatio, partirn de corpore dicitur, & ita idem est, quod Tremor, τρόμος, partirn de animo, & ita coincidit cum Metu ac Pavore vehementiori, cum animus consternatus est, & abjectus, Jul. Alex. /.22. Sal. c. 3. Trepidum morbum incurabilem dixit Paracels. de morb. Ament, tr. 2. cap. 6. Trepondo, i. e. tres librae. Legitur apud Scribon. n. I65. 271. Rhod. in Lex. Scrib. Triaena, τρίαινα, Lat. Tridens, vocatur instrumentum triplici acie dentata constans, unde τριαινοειδὲς καυτὴριον, tridenuforme cauterium, actuale sive ferrum ignitum, legitur apud AEgin. l. 6, cap. 48. Triangularis, dicitur in genere de omni corpore, quod figuram Trianguli repraesentat. Ita Musculus Thoracis, vel potius Sterni proprius hoc venit nomine, Barthol. i. 4. Anat. c. 4. p. y66. & alius, quem in cubito se observasse scribit idem d. l.c.8.p. 574. Ita & Dedtoides Musculus Triangularis Humeralis appellatur, d. /. c. 2. pag. 560. Ossiculum quoque inter suturam lambdoideam & sagittalem situm. Triangulare, aliis Triquetrum vocatur, ad Epilepsiam peculiari virtute conducere vana periuasione creditum, quamvis & praeter hoc alia adhuc ossicula triangularia Cranii in lutura lambdoidea inventa ab Olao Wormio scripserit ideta Barthol. libell. a. c. 5. p. 704. Triangulus, τρίγωνος, Trigonus, quid sit, ex Mathematicis cognosci debet. Translatum vero vo. abulum à Spagyricis mystico sensu ad suas hypotheies & commenta de triplicitate vel trinitate principiorum, de quo Triangulo vide Th. Chym. Vol. IV. p. 609. Aliud vero Triangulum legitur ex terra, fimo & cineribus constat s, Vol. I. pag. 43 I. Vide etiam Trinitas. Alias apud Gal. quoque τρκόνβ medicamenta quaedam narcotica ad torporem praesentem inducendum mitiora, ex seminibus composita, Gal. /. 12. Μ. Μ. c. 1. & in specie Pasttllus quidam τρίγωνος vocatur, non ex numero ingrediendum, cum quatucr sint, sed à figura triangulari, qua fingebatur : Olim celebris ad sistendos dolorts. Delcribhur diversimode à Gal. i. 7. de C. M. S. L, c. 5. AEgin. I. 7. c. Ii. ubi & Diaspermaton voc. tur, Gcrr. Cast. Trigonum quoque Astrologorum figmentum vocatur spirituum astrorum tsànsInutatio quadruplex jttxta numerum quatuor Elementorum J quorum unumquodque regere ac durare dicitur 2oo. annos. Ut cum Trigonum igneum incipit, superni Planetae suam conjunctionem habent in igneo signo, donec igneum hoc durabit, & sic de reliquis, Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Triaquatuor ; τριατέτταρα, non videtur esse nomen medicamenti compositi totius apud Galen. I. 4. de C. M. P. G. c. I3. uti voluit Jul. Alex. not. ad h. i. sed potius nomen ponderis proxime praecedentis, videl. Terebinthinae pondo septuaginta quinque, ( quod triaquatuor inscribitur ) quemadmodum & in eadem compositione pondo centum Mina voeatur. Trias, τρίας. Vide Trinitas. Triatettara, τριατέτταρα. Vido Triaquatuor. Tribe, τριβὴ, Latin. Exercitatio dicitur, idem, quod ἄσκησις. Vide Exercitatio. Hinc τριβικὴ experientia dicitur Gal. quasi jam trita, quam ab experimentali difciplina ductam soli artifices usu exercent, Gal. I. de subsig. empti, C. 2. Tribos, τρίβος, proprie viam txitam& hominurn calcatam vestigiis semitam & callem significat. Transtative vero pro loco, ulu & consuetudine attrito aut calloso sumitur, teste Gal. c. I. de aruc. t. 21. Legitur & in Mochlico XXIV. 21. item in 2. de iis, q. in medic. t. 9. ubi videtur notare ipsam partem membri, qua vel inflexum, vel intentum, vel in latus moram faciens operatur, exponente Galen. in comm. quales sunt plantae pedum in ambulantibus, nates in sedentibus, occiput in decumbentibus, Foes. p. 622. Trica, πλόκαμος, significat proprie implicatas connexiones in nassis & retibus. Galen. in Timaeo Plat. t. I3. Us.urpatur & de omni intricata re, vel oratione. Tricaudalis, epitheton musculi in aure externa. Vide Bicaudalis. Triceps est epitheton Musculi triplici principio ab osse pubis & coxendiciS ad femoris lineam asperam inferti, Barthol. I. 4. Anat. c. 11. p. 579. Triches, τρίχες, Capilli, Pill. Vide Pilus. Capillus. Trichiasis, τριχίασις, quemadmodum in genere certum est, hoc vocabulum significare Pilarem affectum , vel Pilare malum, ita non statim constat, quam ejus speciem denotet. Dicitur enim τριπάσις morbus, quando cum craflit urina veluti pili una exeunt, ex Hippocr. 4. aph. 76. qualia corpora à sedimento crasso & vifcoso possunt concrescere. Vide Linden. Ex. XVI. §. 2o. seqq. Deinde Trichiasis vocatur affectus palpebrarum, quando pili inutiles & pungentes iilstem innascuntur, Galen. 1. 4. de C. Μ. S. L. c. 8. vide & Phalangosis. Tandem τριχτάσις quoque vocatur mammarum dolor , quem pilus aliquando movet in poculo forte haustus. Is autem non sedatur, donec pilas, vel pressus sponte exeat, vel cum lacte exugatur. Ludov. Bonaciolus Muliebrium lib. 1. & extat inter Gynaeciorum scriptores p. m 632. Id mali genus etiam τριχύαν vocant, Foës. p. 623. Gorr. Castell. ErotianuS simplici-t ter definit ἀπὸδοσιν affectum vel abscessum in mammis. Trichismos, τριχισμὸς, dicitur fracturae species tenuissima & veluti pilaris, ita ut fensum fere effugiat, hinc etiam mortis aliquando caussa est, quia non fe facile prodit, AEgin. /. 6. c. 9o. Gorr. Latine etiam Capillatio vocatur in latina editione Observationum Medico -Chirurgicarum Jobi à Mekren c. 1. p. 15. Trichologeo, τριχολογέω, floccos lego, vel vello. Signum phreniticorum perniciosum apud Hippocr, l. 3. jEpid. aegr. 3. post. stat, peflel. Foës. d. l. Trichophyes, τριχοφυὲς, vocatur medicamentum ad pilos generandos laciens apud Nonum de P. M, C. c. I9, p. m. 13. Trichosis, τρίχωσις, idem, quod τριχίασις, affectus pi/uris palpebrarum, Hippocr. 4. de R. V. I. A, t. 123. Trichoton, τριχωτὸν, vocatur pars ea capitis, quae capillis tegitur, Capillitium. Gorr. Tricongius, olim dicebatur, qui uno impetu epotavit tres congios vini, quemadmodum &Bicongii, qui duos epotare potuerunt congios. C. Hofmann. Not. ad Galen. LL. de V. P. n. 222. Forest. lib. 24. Obs.erv. 1. Schol. Tricor, id est, Aurum. Rul. in Lex. Tricotylos, τρικότυλος, mensura dicitur capiens tres heminas , vel cotylas, Linden. Ex. XVI, §. Io6. 107. Tricuspides, τριγλωχῖνες, vocantur membranulae, vel valvulae cordis ante ostia venae cavae & venae pulmonalis foris intus spectantes, quae admittunt sanguinem in cor. Galen. I. 6. I. 7. de An, Admin. c. 9. Bartholin. 1. 2. AnaL c. 7. Latine etiam Trisulcae appellantur. Triduanus, Triduum, διάτριτος. Vide Diatritos. Triens, τρίτον τῆς λίτρας, I. e. unciae quatuor, Gal. i. 4. de C. M. P. G. c. 14. De Triente aurivoro vide ex Plin. l. 34. c. 13. Libav. S. A. CE. lib. 5. c. 5. Trifertes, Paracelso dicuntur spiritus ignem inhabitantes, Paracels. Philos. ad Athen. l.I.text.I 5. Dorn. Rul. & lohnf. in Lex. Trifurcatus, vide Bifurcatus. Trigeminus partus sive foetus, vocatursquando tres proleS naicuntur, quod naturali ordine factum suisse aut fieri posse negat P. Amman. Irenic.p. 52. sed portentosum esse statuit. Trigla, τρίγλη. Vide Mullus. Triglogines, τριγλωχῖνες. Vide Tricuspides. Trigonos, τρίγωνος. Vide Triangulus. Trimammia, i. e. tres habens MammillaS, quod vocabulum legitur in Act. Hafn. Vol. III. Obs. 83. Trinitas, τριὰς, hoc vocabulum, sacratissimum Personarum trium in Divina essentia Mysterium, exprimens, abusive transtatum à Spagyncis ad triplicitatern suorum principiorum, ita ut non iolum pastina in eorum fcriptis legatur, Trinitatem inesse omnibus, Th. Chymic. Vol. I. p. 454. Trinitatem esse naturalem ibid. p. poy. sed & simul mysterium illud Deitatis sancttssiInum applicatum illi operi fallacissimo de Lapide Philosophico, Trinitatem imitatis esse faciendam, quae fit certissima proportio. Riplaeus in axiom. Vol. II. p. ms Jung. & Vol. SC p. 338. O detestandam catachresin! Vide Ternarius. Triobolos, τριώβολον, pondus trium obolorum, h. e. drachma dimidia, idem, quod ἡμίδραχμον. Drachma enim sex obolos continet. Gorr. Triomphyllon est nomen medicamenti compositi, ita dicti à recentibus rutae foliis, & descriptum legitur in Antidotario Nicolai Oper. Mesuaefol. 193. E Triorchis, τριόρχις, proprie vocatur, qui tribus testiculis praeditus est, Rolfink. de part. geniu P.l. c. II. Ob eandem rationem & species Accipitris vocatur TrL orchis, oesu# !, Lat. Buteo, cujus descriptionem vide apud Aldrov. l. 5. Ornithol. c. 7. Tripes, Tripus, τρίπους, proprie dicitur instrumentum, tribus pedibus innitens, quo utimur ad vas aliud recipiendum, ut ignis ad calefaciendum supponi possit. Rul. Dicitur & de scamno, vel sella tres pedes habente; qualiS tripes fuit ante ostium Speluncae Apollinis Pythii ; unde proverbium ortum : Ex tripode dictum. Erasin. Adag. Chii. I. cent. 7. n. 90. Tripolis, τρίπολις, est terra coloris citrini intenle, speciesque videtur Ochrae. Usus ejus nullus aut rarus in Medicina. Ad sordes metallicorum praesertim orichalceorum vasorum vulgo adhibetur. Schroder. I. 3. c. i.fin. Tripsis, τρίψις, vide Frictio. Anatripsis. Tritio. Tripudium, idem, quod Saltatio, χορεία, Chorea. Pertinet ad Exercitationes corporis. Vide Chorea. Tripudiorum varia genera recensuit Jul. Alex. /. 6. Sal, cap. 5. Triquetrum, vide Triangulare. Trisca, Trischa, Trissia, idem, quod Mustella, vocatur piscis fluviatilis, maxime lubricus, cujus hepar in deliciis habetur. Jul. Alex. /. 14. Sal. c- 2. Vide Mustela. Trismos, τρισμὸς, vel τριγμὸς, idem, quod τρίσις, Stridor. Vide Stridor, Gal. I. 2. desympo. cauff. c. 2. Scribitur & per T, sed perperam. Descendit enim à vcrbo τρίζω, stcideo. Trispastrum, τρίσπαστρον, dictum fuit Machinarrenturn, quod excogitarunt Apellides & Archimedes Mcdici, & describitur ab Oribas. de macltrn. c. 16. Trispermon, τρίσπερμον, Cataplasmatis nomen est, sic dictum à tribus seminibus, quibus componitur, cumino, baccis lauri, & apii semine. Valet contra Colicum dolorem. Gorr. Tristitia, idem, quod Mæror, Gr. λύπη. Vide Lype. Tristo, Paracelso dicitur ignis materialis, qul continetur in omnibus quatucr elementis, & operatur ad effectus cujusque elementi proprios, ί. 2. Philos.Tract. I. de Elemento Ignis, c. 1. Trisulcæ, vide Tricuspides, τριγλωχῖνες. Tritæophyes, τριταιοφυὴς, dicitur sebris ad tertianae naturam accedens , non vero exacte typum tertianae per omnia observans. Ita ut omnes febres, quae tertio die invadunt, possint in genere appellari τριταιοφυεῖς. Galen. c. 2. in l. 6. Epid. c. 23. Jung. Foës. p. 622. C. Hofrnann. applicavit ad continuas tertianae typum ratione exacerbationis observantes. Apol. pro Gal. l. Tc 3 it. D. E. F. quemadmodum & Linden. Exerc. XV. §. I 5. 16. Eodem modo defcripsit C. Rejes C. Ei. q. 68. n. 9. confer, omnino Erotlanus. Tritaeos, τριταῖος. Vide Tertiana. Tritarii, idem, quod Diatritarii. Vide Diatrite. Triticum, πυρὸς. Vide Pyros. Tritio, Tritura, τρίψις, vocatur modus redigendi corpora crassiora sicca in pulverem, & miscendi diversos pulveres in unum. Meminit Gal. /. 1. de Al. Fac. c. 12. Weker. A. G. l. 3. c. 26. Vocatur & Tritus, de cujus circa aurum usu mirabili & instrumento artificioso D. Langelotti sive Mola Philosophica, vide Ephem. Nat. Cur. A. III. Obs. yy. Trino mineralium & Metallorum diuturnior faciliorem reddit Tincturarum extractionem. Jac. le Mort Chymic. Medic, Physic. in sine pag. 2 60. Tritoma, est instrumentum ad aureS apud Albucasim t si vero surditas adfuerit, frustra est ornnis cura. Parac. in Fragm. ad LL. Paragraph. in i. 13. et 14. Tritones, vocantur Homines marini pisciform.es, in Eph. Nat. Cur. A. l. Obs. 23. Tritorium, vulgo Infundibulum, dicitur vas tranfmittens in superficie latum, & paula.ibu acuatum, cum manubrio annexo formatum. Rul. & lobus. Parac. de nrorb. ament, tr. 2. c. 4. Tritos, τρίτος. Vide Tertius. Tritura, τρίψις. Vide Tritio. Trivialis, linea Paracelsi vocatur Stratum, sive folea terrae, matrix seminibus mineralium gravida, quibus Dominus implantavit rationes, dona atque semina in seculum sut sutura. Helmont. de Litnias. c. 1. n. 6. Trochanteres, τροχαντῆρες, Lat. Retatores, vocantur processus duo superiores ossis femoris, quorum unus major, alter minor & inferior habetur, Gal, /. de ossib. c. τι. quamvis alibi majorem saltem τροχαστὴρα nominari scripserit, i. 3. Anat. adrnin. c. ιο. Vide & Barthol. ltbeli. 4. An. c. tt. qui etiam lallem magnum hoc nomine indigitavit. Notetur, duos processus else distinctos ab ossis femoris capite rotundo, quod acetabulo coxendicis insinuatur, & quod Bartholin. pro. Ceilibus annumeravit, atque ita tres numeravit. Trochilodes, τροχιλώδης, vocatur rotunda brachii regio , apud Galen. i. 2. de V. P. C. 15. Vide C. Hofm. in not. ad. h. l. n. 95. Trochilus, τρόχιλος. Vide Regulus. Verum & alia avis aquaticae species hoc nomine indicatur, quae describitur ab Aldrov. l. 19. Ornith. cap. 6e. Trochiscus, τρόχισκος, Vide Pastillus. Trochites, τροχίτης, vocatur lapis quidam, forma similis trocho illi, quo pueri lusitant, in gyrum agendo, in superficie cinerei coloris; intus vero candidi, & ulterius describitur à Cbiocco Mus. Calc.s. 3. P. 3 II. Trochlea, τροχλία, proprie vocatur instrumentum aliquod mechanicum, quod in gyrum trahitur, ad attrahendum laqueos, & quae iliis annexa sunt. In qua significatione legitur apud Gal. i. 3. de artic. t. 25. OIibas. de machin, C. 4. Per translationem quoque Tro. chlea vocatur particula cartilaginea, per quam musculi sexti oculum Oblique moventis, Trochlearis propterea dicti, tendo transit, cujus descriptio habetur passirn in Anatomicis, & inter hos Barthol, l, 3. An. cap. 8. Trochoides, τροχοειδὴς, epitheton est ArtIculationis, vel Commissurae ossium, quando unum axis more in alterum inseritur, quod veluti rotae rationem habet, uti in prima & secunda cervicis vertebra apparet. Latine posset Axea Commissura dici, Fallop. in Gbs. Anatom. Torn. l. Op. p. 359. Trochos, τροχὸς, dicitur apud Hipp, cursus circularis, & opponitur recto, qui δρόμος, cursus simpliciter vocatur, i. de Ins.omn. V. 4. ιο. IX. 6. Ub. 2. de diaet. XLI. i 5. lib. 3. XXI. 23. XXIII. y.XXV. 2!, Jung. Foës, p. 62 6. Significat & ludi puerilis materiam ligneam, de quo vide Trochites. Troctos, τρωκτὸς, idem quod τρώξιμος, ditatur de illis, quae cruda comedi possunt, ut sunt raphsaus, lactuca, bulbi &c. lllud legitur apud Hippocr. I. 2. de morb. mul. XI. 21. Hoc vero l, de ini, aff XXXIII. 3 6. XXXVII. 3. Vide Foës. 5.628. Trogle, τρώγλη, vocatur proprie foramen, ve! caverna erosione lacta, imo & incisiones & fissurae τρῶγλαι dicuntur. Apud Hippocr, vero τρῶγλαι appellantur meatus, foramina & cavitates, quae in carne insunt, in quibus humidum continetur, l. de Carn. vel princip. X. 7. 8. Foës. d. l. Troglodites, τρωγλοδίτης, vocatur species passeris, imo passerculi, cujus mirabilis virtus in expellendo calculo a veteribus depraedicata suit, & dee scribitur ab Aldrov. I. 16. Ornith. c. q. Meminit & hujus virtutis Lang. l. 2. ep. 58. circa sin. Th. Chym. Vol. II. p. I5 5. Troglodytica, τρωγλοδυτικὴ, vocatur Myrrha optima , à patria, videlicet Troglodytis, AEgypti populis. Vocatur & τρωγλῖτις. Vide Rhod. ad Scrib. n. 90. Gorr. Troma, τρῶμα, idem, quod τραῦμα. Vide Vulnus. Tromos, τρόμος. Vide Tremor. Tronus, &Tronoffa, dicitur caelestis ros ex aëre natus, omnium dulcissima species Mannae, densa, tenax, & albissima prae caeteris, ex Mercurio regionis mediae generata, & separata prorsus ab omni sulphure & siste» Vere & aestate decidit, maneque reperitur foliis arborum adhaerens, ut alia Manna. Dorn, Rul. & lohns. ex Parsc. l. de Caduco matricis §, 2. Fragm. ad libros Paragraph, l. 9. de signat- rer- natur, l. de Melle C. 2. Elixir e Tronco meminit in Archidox. l. 8. Elix. n. 3. Trope, τροπὴ, praeter significationem politicam, qua mutationem & fugam in genere denotare ex aliis Lexicis constat, ttfurpatur etiam de Solstitio aestivo & hyberno, apud Theophrast. I. 7. Hisu piant, c, 1. Aristotelem & alios, quamvis recentiores de anni mutationibus in genere ulitt paverint, v.g. Willis Pharm, Rat. Part. Il.fect. III. c. I. Trophe, τροφὴ. Vide Alimentum, Nutrimentum. Trophema, τρόφημα, Lat. Edulium. Cibus. Hipp: l. defistul. III. 7. Trophes, τρόφης, h. e. bene nutritus, ἔυτροφος, Gal. in Ex. voc. Hipp, quamvis Foes, velit τρόφις per Iota, Oec. p. 525. Trophiodes, τροφιῶδες, significat apud Hipp.’ crassamentum aliquod compactum urinae innatanS, enaeorema quodrlam globofum & confertum, qualia in magna crudae materiae copia & maligna febtium complexione, magno interno incendio, vtheirieati naturae exagitatione, flatuumque & vaporum copia observari solent. Legitur i. 7. Epidem. LVII. 14. 29. 34. Coac, t. 578. Usurpatur etiam de excrementis alvi compacttocibus ibid. t. 604. Est vero vox ratione derivationis inter obscuras reposita & insolens, dum τρέφεσθαι debet πὴγν.σθαι significare. Vide Foës, p.625. Trophos, τροφὀς, nomen est medicamenti ἐμμότου, quod linteis illinitur ad replenda ulcera cava, & meminit ejus AEginet. i. 4. c. 40. insim Tropicus morbus, Chronicus. Arculanus c. « 3. in 9. Rhas. Tropos, τρόπος. Vide Modus. Trotta. Trocta AEiiano. Aldrov. Amian, ἀμίαν ; vocat, est pllcis marinus, gaudens tamen etiam aquis dulcibus, cujus descriptio cum usij in cibis videatur apud Aldrov. l. 3. de Pise, c. 2o. Jul. Alex. lib.I 5. Salubri e , 4. Bruyerin. de re cib. l, 22. cap. Ij. Troximos, τρώξιμος, idem, quod τροκτὸς. Vide Troctos. Trunculi, ἄκρα, dicuntur extremae brutorum partes, v. g. pedes, aures, caput, quia post mactationem truncantur à reliquo corpore. Legitur apud Cels. /. 2. c. 20. et 22. ubi ad priorem locum vide Comment. Pantini, qui satis accurate exposuit. Calculum suum addidit Rhod. ad Scribon. in not. pag. 6. Sunt tamen, qui mendosam vocem hanc habuerunt, inter quos Caesarius ad Celsum. Truncus, στέλεχος, proprie dicitur ea arboris pars, quae ex radice futgit, & postea in ramos dividitur. Saepe etiam transsatum sumitur ad corpus humanum, excepto capite & artubus. Ita & arteria magna e cordis sinistro ventriculo, & vena cava à dextro ventriculo excurrentes vocantur trunci, respectu ramorum, qui in partes corporis reliquas distribuuntur, Gal. I. I. de Hippocr. & Pl. decr. c. y , Barthol. libell. I. An. c. y. 8. libell. t. c. 2. et 5. Truphat vocatur Paracelso multa virtus minera. rum, quae metallum quodvis in suum esse praedestinatum cogit, I. I. Philos. ad Athen. texi. 9. Dorn. Ruland. & lobns. in Lex. Trutes quid sit in metallifodinis, videatur apud Basil. Valent. Testam, ulf. I, I. c. 40. Trutta, πυροῦς, nomen piscis fluviatilis, inter delicias habiti, culus descriplio cum usu in cibis & Medicina, videatur apud Aldrov. I. 5. de Pise. c. 12. Jul. Alex. /. 2o. Sal. c. 11. qui cum Trotta, vel Trocta confundit, Schroder. I. 5. ci. 3. n. 93. ubi & Aurata, psinηφξνι dicitur. De generatione truttarnm disserit & Helmont. tr. Demonstratur Thesis n. 80.seqq. Aurum in Truttis fuisse repertum, legitur in Th. Chym. Volttm. I. pag. SIS. Tryblion, τρυβλίον, vel significat catinum, ollulam , in qua aliquid asservatur, vel in quam materia ad suffitum immittitur, Hipp. I. de Steris. XI1X, 14. vel significat certam mensuram, Latine Heminam dictam, l. de int. as. I. 51. VII. 36. XIV. I4. XLIIl. 36. XLIV. lii.XLV. 13. etc. Apud Gal. quoque depond. &mens. e. 4. Tryblium inter mensuras refertur, & habete dicitur uncias novem. Trycho, τρύχω, Emphaticum verbum apud Hipp, significans detero, consumo, lta corpus dicitur deteri, assitgi , consumi à morbis, 1. 2. de morb. XXVI. 24. lib. 3. de diaet, XXIV. 7. l. t. de morb. mul. XIV. Io. 14. XIX 8. LXXXVII. $6. XCII. Io. Et rursus Medici debent τρύχειν, i. e. retundere, prosternere morbos, l. de morb.facr. ΧΗΧ. 32. Jung. FOëf. ρ. 6Ϊ.7- Trychos, τρύχος, significat pannum lacerum 8c attritum, ῥάκος alias dictum. Hinc diminutivurn τρύχιον panniculum attritum notat; idem, quod ῥακίοι. Quo aliquotieS usus Hipp. v. g. l. de morb. mul. XXIll. 3. l. 1. IXXXi 8. et alibi. Vide Foës. p. 628. Tryge, τρύγη, fruges cereales. Unde τρυγαβόλιον, locus, in quo frumentum reconditur. Foesius p. 62 6. Trygephanion, τρυγηφάνιον. species terna Lorae, sive vini secundarii, quod Fecatum Catonem appellasse, scripsit Lluden. ex fecibus vini expressum. Ex. X. §. 199. Trygodes, τρυγῶδες, vocatur fpecies Collyriorum, τῶν μονοημέρων, & magna ex parte Acacia constat I Lat. Fœculentum dixeris, Gal. I. 4. de C. M, S. L, Idem, quod πηλάριον. Vide Pelarion. Trygon, τρύγων. Vide Turtur. Trypanon, τρύπανον. Vide Terebella. Tryphera, τρυφερὰ, vocantur in genere medicarnenta, quae Latine Delicata dici possent, & quidem vel ab effectu blando minusve dolorifico, vel à saporis s.uavitate. Ratione prioris Olim dictae fuerunt Trypherae duae apud Scribon. n. 230. ubi docet, curare haemcrrhoidas. Suntque medicamenta caustica, quae tamen sine dolore, & molliter exedunt & urunt, Gorraeus. Ita & τρυφερόν dicitur Collyrium, ἄδηκτοτ, quod nullam mordacitatem infert, Gal. I. 4. de C. Μ. S. L. c. 7. ad inustionee, pustulas, γωμώσιιις laudatum. Ratione posterioris Olim Pastillus vel Trochiscus ad haernoptoicos utilis τρνφ-ιρό, dictus fuit, teste eodem i. 7. de C. Μ. S. L. cap. 4. Ita & in Difpenlatorio Augustano occurrunt quatuor compositiones Electuariorum, quorum unum purgans est, & Tryphera Persica dicitur. Reliqua tria vero inter Antidota & composuioneS Theriacales referuntur, dicunturque Tryphera magna, minor, & Sarracenica. In Pharrnacopoea quoque Londinensi novissimae duae compositiones hujus nominis leguntur pag. zyi.seq. An vero à suavitate ita dici mereantur, alii judicent. Tryphonis Emplastrum, τρύφωνος ἔμπλαστρος, culus tria genera describuntur apud Scribon. unum subviride , secundum nigrum, quod & βασιλικὸ, dicitur, & tertium viride, quod & 'στήχρονν vocatur, n. 2oI. 2o3.2o5.22o. Fuit vero Tryphon Chirurgus. Vide Rhod. in Lex. Scrib. Tryphos, τρύφος, significat frustum, fragmentum , & legitur apud Hipp, defrusto amphorae candente, cui materia ad tussitum imponitur, I. 2. de morb. mul. LXXXVII. 3. Trysmos, τρυσμὸς, & τρύζω, idem, quod τρισμὸς, τρίζω. Vide Trismos. Foës.p. 626. Tryx, τρὺξ. Vide Fecula. Fex. Tuba, σάλπιγξ, proprie instrumentum dicitur Musicum, sonorum, classicum, per inflationem aëris, culus sonus fortior refertur inter caussas epilepsiae externas, Forest. lib. Io. Obs. 54. in Sclaol. unde & detestandos monet tales sonos, d. l. Obs. 4. Schol. Ab AnatomiciS tranflatum hoc vocabulum Tuba ad canales duos graciles nerveos & candidos, ab uteri fundo ad testes rnuliebreS excurrentes, Titbae Fallopii dictas, hodieque ab Anatomicis pro oviductibus habitas, utpote ovulum à dictis testibus Ovarium potius dicendis per spiritum genitalem seminis musculi foecundatum prolapsurum unum, duo vel plura suspicientes, beneficio fibrarum carnearum motricium circa ovarium repertarum & per ligamenta uteri latiora ad tubarum fimbrias exporrectarum & ovario interveniente turgescentia genitali irritante sele contrahentium & ovario proprius adducentium, ut ovum excipere queant. Haruin prolixiorem descriptionem vide fis apud D. D. I. M. HoffnIaun. Not. ad Horn. Microcosm. §. 67. p. 281. egregie etiam eas delineavit D. Gothi BidloO Anat. Tab. LIII. de quibus vide Banhol. I. 1. An. c. 27. quas nonnulli hodieque pro adaequato conceptionis organo habere non dubitant. Tubae quoque aurisabrorttm exiguae, σαλπιγγίου, qua ignem inflando excitant, ad unum anatomicum transtatae meminit Gal. i. 9. An- adm. C. 2. sin. Tubel, idem, quod Squama æris, vel metalli, Gr. λεπὶς. Vide Lepis, Squama. Rul. in Lex. Tubelech, pro Duelech, legitur apud Paracels. I. de Tartar. morb. c, 4. Tuber apud Latinos aequi vocum est. I. habet significationem Botanicam, & Gr. dicitur ὕδνον, vide Hydnon. Talia lapidosa describuntur à Chiocc. in Mus. Calc.s. 3. p. 4II. ita & Fungi, sive Boleti Cervini vocantur Tubera à Schroder. lib. 4. C/. 2. n. 4 i 5. Fr. Hofmann. in Clav. ad h. l. Deinde etiam habet significationem Pathologicam, quando Tubera vocantur Tumores, vel abscessus e corpore in rotundum erumpentes. Seribon. n. 82. Rhod. in not. ad h. l. Ita specialiter à lue venerea oborti Tumores in capite molles, Gummositates alias dicti, vocantur Tuberositates à Fcrest. I. 3 2.Cbs. in Schol. Lang, Tubera vocavit, l. 1. ep. 42. Ita etiam diminutivum. Tuberculum homonymon est, quod in Anatomicis tribuitur vel circulari fibrofitati Pylori instar musculi Sphincteris, quam alii vocarunt Tubercula glandulosa, teste Barthol. l. i. An. c. 9. vel processibus ossium ἀπὸ φύσεις Graec. dictis, qui alicubi Tubercula ossium vocantur. Idem Ubell. a. c. r.fin. lo Pathologicis Tubercula Gr. dicuntur φύματα. Vide Phyma. Tubercula antrosa, veter, bubones, quia in glandulis tanquam specubus latent*, Reimundus Vinarius de peste lib. 3. Tubus, Tubulus, σύριγξ, dicitur canalis quidam fistu.oius, sive fistula, & quidem vel sensu proprio mechanico t in quo balneorum tubuli & tubi leguntur apud Rhod. in not. ad Scrib. p. 104. vel tralatitio eoque vel Physiologico, quando Tubuli vel Siphunculi marini describuntur à Chiiocco in Mus. Calc.s. t. p. 56. lta & Tubuli lactei vocantur canales ab ambitu mammarum ad papillarum veluti ceitrurn coeuntes, Eartholin. I. 2. An. c. I p 33 2. Ita D. BidloO Asperam arteriam vocat Tubum pulmonarem & Bronchia ejus Tubulos, videantur Ejus Anatom. Tab. XXIV.fig. 8. et Tab, XXV. per aliquot figuras, vel Pathologico, quando Testulae, vel ulcera fistulosa vocantur Tubi, vel Tubuli, Gal. I. 2; de C. M. P. G. c. 22. Tueri, φυλάττειν, προφυλάττειν, idem, quod Conservare, Hinc Methodus tuendae sanitatis, dicitur primaria Medicinae pars, Graec. ὑγιεινὴ. Vide Hygiene. Jung. Rhod. in Lex, Scribon. Tumbaba, Tumpabar, id est, Sulphur vivum, Rul. in Lex. Tumbalum, idem, quod Tubel, id est, Squama metalli. Rul. & lohns. Tumbil, id est, Terra. Ruland, & lohnscn. in Lexic. Tumefactio, διόγκωσις. Vide Dioncosis. Tumor, ὄγκος, vide Oncos, Oedos. De Tumoribus , plane rebus alienis, v.g. pilis, lignis, testis, culicibus, repletis vide Calp. Rejes C. Elys. q. 36. Tumultus, θόρυβος. Vide Thorybos, Tumultus & strepitus nimii quantum noceant in doloribus capitis, notavit Hildan. Cent. 1. Obs. 20. Tunica, χιτὼν. Late idem significat, quod Membrana, μήνιγξ, ὑμὴν, uti vult Gal. i. 4. de V.P.c.?. Omnino tamen aliquod discrimen inter haec duo vocabule admittendum esse, arbitror, dum Tunica proprie ad ufttm spectat in hoc consistentem, quod aliud corpus tegat, operiat & involvat, & quasi vestiat. Dieterich. n. 92 2. ex 7. aph. 45. id quod de Membrana, qua tali necessario dici non potest, cujus idea consistere videtur in homogeneitate, sive similari natura, & expansione, sive dilatatione, quamvis Bartholino aliud visum suerit, i. 1. Anat. c. 4. qui Tunicae vocabulum ad vafit restrinxit, contra Aurorum usitatam acceptionem. De Tunicis oculi vide eund. I. 3. c. 8. Tuphus, Tufus, pro Typhos, τύφος. Vide Typhos. Keuchen. adSam.p.  I40. Turas Paraceiso dicitur effectus arcanus Aquae, quemadmodum Thonus Terrae &Samies Aeris sunt effecta, Phil. ad Athen. l. 2. text. 13. Turba, ὄχλος, vocatur hominum multitudo inordinata, Dieter. n. 294. Dicitur & de rebus, ibid. Turba etiam idem, quod Perturbatio. Turba quoque pro Turban ponitur à DoriI. & Rul. de quo p. a. quamvis & hanc addiderint significationem, quod Tttrba magna dicatur astrorum firmamenti innumera multitudo. Turba Philosephorum vocatur scriptum quoddam Spagyricum, quod occurrit in principio Volum. V. Theatri Clymici. Turban magna est figmentum Paracelficum, pertinens ad Evestrum Propheticum, & cujus essentia consistit in praefagio omnium eorum, quae fiunt in quaiuor elementorum mundis, d. i. texi. 2o. Dorn. Ruland.' Nugae. Turbatio, ταραχὴ, τάραξις, vide Taraxis, talem; quod Perturbatio. Sumitur etiam ab Hipp, pro irrita-, tione j Gal. c. 1. de Humor, t, I6. Turbedon, Arab. nomen purgantis, quod communiter Turbith vocatur, de quo p. p. Turbinatum, κωνάριον, κωνοειδὲς, vide Conarion. Turbinata quoque vocantur certa quaedam Testacea , v. g. Buccinae, & alia, de quibus Aldrov. i. 3. de Testac. c. I. Turbith vocatur purgans quoddam exoticum, simplex, vegetabile, de quo uti certum est, esse radicem quandam, ita adhuc incertum est, cujus plantae proprie radix sit dicenda. Hujus purgantis descriptionem, & usum Medicum simplicem, & in compositionibus, vide apud Schroder. qui Turpethum vocavit, l. q. cl. 4. n, 44 o. Fr. Hofm. in Clav. ad h- l. Rols. de purgant, s. 14. art. 4. per tot. qui Turbedon scripsit, Freirag. Auror. Med. l. 2. c. 30. Translata porro vox Turbith & Turpethi ad Chyrniam, ubi Turbith & Turpethum minerale vel in genere dicitur coagulum specificum fixum, quod abstractis impuritatibus, & indomita volatilitate, segregatis in imo vasorum coiisiltit, & paratur maxime ex mineralibus, quorum essentia & vis specifica potissimum est in parte constante, aut saltem, ut usibus artificiosis fit accommodata, in hanc formam redigitur. Vel in specie vocatur Mercurius abfque corrosivo praecipitatus in dulcedinem, Rul. & lohns. in Lex. Hujus usum noxium in affectibus hepatis & viscerum abdominis notavit Hildan. Cent. 4. Obs. 4o. Plura de Turpethis mineralibus vide apud Libav. S. A. Ch. l. 6. c. i9. In specie de Turpetho Antimonii, d. l, c. 21. de Turpeth Veneris) d. l. 7.C. 15. Turbo homonymon est. Vel enifri denotat ventum procellosum , qui Graec, λαίλαψ dicitur. Vide Lælaps. Vel Conchyliorum certa genera, quae Turbines vocantur, & describuntur ab Aldrov. l. 3. de Testae, cap. 16.seqq- Graec. στρόαβοι vocantur, vide Strombos. Jung. Chiocc. Mus. Caic. s. I. p. 3o. seqq. Differunt à Turbinatis, quod Turbines in longiorem & acutiorem verticem deficiant, quam haec. Legitur & apud Aldrov. Turben. Turbotus, idem, quod Rhombus, de quo superius sua litera. Mus. Calc.f 3.p. 4I9. Turbulentus, Turbidus, ταραχώδης, idem, quod Perturbatus, vide Tarachodes. ln Ipecie Urinae turbulentae dicuntur Hipp «ρα ἀναπταραγμένα, returbatae, Coac. t. 3 33. Turchosa, Turcois, Turchois, vocatur gemma, vel latis pretiosus elegantissime coeruleus, de cujus compositione vide Tbeutr. Chym. Vol. IV. p. 190. viribus admirandis, Vol. V. p. 388. Turdus, κίχλη, aequivocum est. Primum enim nomen est a ium quarundam. Sunt enim certa genera, quae Turdorum nomine veniunt, quorum historiam, ium usu in cibis & Medicina, vide apud Aldrov. I. I6 Ornith. c. 1. seqq. J. Alex. I. I 3. Salm. c, 8. Bruyer. l. I5. e, 37. Deinde nomen est pisciS saxatilis, sqtIa- mosi, cujuS etiam plures dantur specieS, & descriptae leguntur apud Aldrov. I. 1. de pise. c. 3. Jul. Alex. i. 14. Sal. c. 3. Btuyerin. l. I9. c.7. Turgentia, Turgescentia, ὀργασμὸς. Vide Orgao, Orgasmos. Turiones siInt teneritates summitatum in arboribus, quae singulis annis crescunt, Schrod. i. 1.1. c. 2. iit. T. Turpethum, vide Turbith. Turpiloquium Gr. dici posset fortassis αἰσχρολαλία, improborum vitium proprium. Non improbi λαλτὰ, improborum vitium proprium. Non improbi bulimia turpiloquii, imperiti pica vaniloquii laborant. Utrurnque à Medicis sit alienum, Linden. Ex. II. p. 29. Turpis, Turpitudo, ἀσχημοσύνη, proprie dicitur vitium oppositum formositati, ἐυσχημοσύνη, sive pulchritudini, Galen. libr. II. de V. P. cap. 13. Dicitur etiam de moribus, affectibus, sermonibus, & actionibus humanis, & Gr. dicitur αίχος, xiysins, l. de cogn. & cur. an. morb. cap. 7. Turpitudines Hartmannianas salse perstrictas à Libavio vide T. IBa Oper. p- 97. Turreis est lapis, quem Bood. & experientia, mille testimoniis, in casu à fractura ossa desilientia conservare docent. lohns. Lex. l. 2. Turriti, πυργῖται. Vide Pyrgitæ. Tursio, φώκαινα. Vide Phocæna. Turtas, τούρτας, vocatur panis, qui constat ex pinguibus palmulis, farina & aqua, & coquitur sub cineribus, Erot. On- p. 27. c. Turtur, τρυγὼν, aequivocum est. Primario ita dicitur Columba montana, vel sylvestii,, de cujus historia & usu in cibis atque Medicina, vide Aldrov. I. 1 5. Ornith. c. p. Jul. Alex. i. 13. Sal. c. 7. Gal. l. de altem diaet. c. 6. Bruyerin. de re citb. l. 1 p. c. 34. Schroder. i. 5. cl. 2. n. 69. Fr. Hofm. in Clav. ad h. l.e Deinde est etiam nomen piscis, qui Pasiinaca alias marina vocatur. Vide Pastinaca. Turva vocatur cespes bituminosus, & gleba fossilis, quae accensa facit, ut quotquot adstant, aut ab eo illustrantur, colore appareant squalido & morticino, ut mirari id sciis rerum harum ignari nequeant, Linden. Ex. V. §. 122. Turunda, μοτὸς, refertur inter Apparatum Chirurgicum, estque nihil aliud, quam linamentum, quod vulneribus inditur, Lat. Penicil.lus quoque vocatur, Dieter. «. 280. Vide Linamentum, Lemniscus, Licinium, Motos, Penicillus, &c. In specie de usu & abusu Turundarum in sectione Calculi vide appendicem aliquot Epistolarum, apud Hildan. Oper. p.yet.seqq. Tussedo, βὴξ . idem, quod Tussis frequentior, uti colligere licet ex 2. progn t. to. ubi interpres Galen. Latinus utitur vocabulo Tussedinis: in Graeco vero legitlH την Tussicularis, epitheton eorum, quae tussim mo. vere vel excitare possunt, apud Coel. Aurel. de Tard. passe 1. 2. c. I3. idem fere quod Tussiculosus, βηλώδης, de quo p. p. Tussis, βὴξ, à Galeno ita descripta legitur : Est veheurentissima quaedam efflatio, qua plurimus simul celerrimeque foraS actus spiritus sive aer attrahit propellitque una secum suo impetu, quae vias suas obstruit, l. 2. de sympt. cauff. c, 4. Cum enim externus aër in asperam arteriam trahatur, quae carfilagineae duraeque sunt, nec contrahi circa id, quod continent, possunt, incitatum hunc excogitavit spiritus exitum, quem vocant tussim, quo spiritus sibi ipsi violenter & cum impetu delatus vias expurgat, non aliter, quam tuboS & fistulas expurgant harum opifices, l. 4. de cauffsympt- c - 3. Quamvis vero à vero haec non sint aliena; recensiores tamen Tussis naturam multo clarius & accuratius descripserunt, inter quos caeteris palmam praeripuisse videtur Willis Pharm. Rat. Part, II. S. l. c. 4. e quo talem descriptionem formare liber: Tussis est expiraiio vehemens, crebrior, inaequalis, & sonora, cum partium musculosarum expilationi potistimum destinatarum, thoracis, laryngis, lumbarium, & abdominis motu spasmodico, facta cum vel sine excretione aliculus materiae excrementitiae, à molesti cujuidam objecti, aut expulsionem e pulmonibus per Tracheae ductus urgentis irritatione proveniens. Ex qua descriptione simul elucescit differentia inter Tussim humidam , quae cum exscreatione materiae; & siccam, qua nihil excernitur, cujus meminit Hippocr. 4. aphor. 54. Videatur & Dierer. n. 150. Sylv. Pr. M. 1. I. c. 22. Tussiculosus, βηχάδης, dicitur, quod vocabulum legitur de Catarrhis, 3. aph. 31. Vide Dieter. n. I5I. Tutenag, nomen Metalli Indiae Orientalis, Europaeis incogniti; cujus meminit Rob. Boyle in Expetimentis de flammae ponderabilitate, Exper. 12. Tutia, vide Pompholyx. Tutiae factitiae constructio legatur in Theatr. Chymic, Vol. II. p.  519. De Tustae praeparatione Vol. HI. p. 103. Tutus, ἀσφαλὴς, Tuto, ἀσφαλῶς, idem, quod Securitas. Asphaleia, Securitas, est primaria proprietas verae curationis non solum Chirurgicae, fed omnium etiam aliarum. Consistit vero tutum hoc curationis in tribus, ut affectus percuretur, ut laesio nulla interveniat, ut ne redeat malum. Gal. I. 14. Μ. Μ. c. 13. Junge C. Hofm. Orat. Isag. II, p. n2. Iziffeqq. Imo in omnibus actionibus Caute & Tuto, Medicorum Symbolum sit, Dieter. n. 121. id quod meliori ratione fieri vix poterit, quam si generale praeceptum Zenonis observetur : videlicet si ita agamus, tanquam paulo post paedagogis rationem reddituri. Gal. de cogn. & cur. an. morb. c. j. Tylli grana, in ossic. german. nihil aliud quam Risini minoris semen. Gregor. Hymman. de Apoplex. Capo 39. Tylodes, τυλώδης, τυλοειδὴς, Gorr. Callosus. Vide Callus. Tyloma, τύλωμα, Tylosis, τύλωσις, τόλος. Vide Callus. Tymma, τύμμα, significat plagam, ictum, percussionem. Legitur apud Hippocr, i. 7. .Epid. XX. 14. ubi apud Lind. legitur luxatio, cujus versionis rationem nullam video, cum τύμμα à τέπόω, verbero, derivetur. Vide Foës. p. 628. Tympanias, τυμπανίας, τυμπανίτης, vocatur species Hydropis sicca, in qua flatus totam abdorniniS, interdum & thoracis regionem tumentem faciunt, Gal. 4. de R. V. l. A, t. m. Vocatur & Hydrops siccus. Keuch. ad Sam. p. I9I. Dicitur vero saltem abusive & improprie Hydrops, quia nulla peccat aqua, fed flatus, Helmont. tr. Ignot. Hydrops, n. 43. Consentit Willis Ph. Rat. Part. II. s. 2, cap. 4. qui communem Doctorum opinionem de flaubus, ceu caussa Tympanitis , deserens, novam excogitavit, & quidem satis plausibilem, ex principiis Physiologicis & Anatomicis egregie declaratam, statuens, non flatus, sed spiritus animales spasmodico motu agitatos, & in fibras partium & viscerum abdominis membranaceorum adactos, obque succi nervosi vitiosam dispositionem in recessu impeditos tantam ventris intumescendam excitare ; unde & seq. hujus affectus construxit definitionem : Tympanites est tumor abdominis fixus, constans, durus, aequabilis, renitens, & à pulsatione sonitum edens, à partium & viscerum membranaceorum inflatione πηανάδει ortus, propter spiritus animales in fibras istas copia nimia adactos, ibidemqtje succi nervei obstruentis vitio à recessu impeditos, cui affectioni consequenter flatuum in losis vacuis aggestio, velut complementum accedit. Paracelsus statuit duplicem Tympanitem, unum in Intestinis, alterum in Matrice, lib. I. de Tartaro, Tr. 2. c. 2. in not. Tympanum, τύμπανον, proprie vocatur instrumentum Musicum classicum, in quo corium fortiter expansum supra concavum quoddam corpus, si percutiatur ligno, sonum edit gravissimum. Per transtationem vero nomen hoc quoque attributum cum cavitati, seu Conchae, aliis pelvi in ossibus petrosis meatus auditorii, cui membrana quaedam sonoras spe..: cies transmittens & ossiculis firmata obtensa est, tum ipsi Membranae. Vide Barthol. I. 3. An. c. 9. 6“ libell. 4. cap. 6. Non esse primarium & simpliciter necessarium organon auditus illam membranam Tympani , vult ostendere Bonet. per Observationes in An at. Pract. I. s. 19. Observ. 4. p. 344. Tympanum quoque vocatur rotunda machina dentata, Oribas. de macicin. cap. 4. Typha; τύφα, vocatur exile triticum, & vilius, de quo plura apud Lang. I. I. ep. 56. Forest. l. 4. Chirr Obs. 3. Schol. Typhlos, Typhlotes, τυφλὸς, τυφλότης, τύφλωσις. Vide Cæcus, Cæcitas, Dieter, n, 847. Typhodes; τυφώδης. Vide Typhos. Typhomania, τυφομανία, vocatur mistus assectas ex lethargo, & phrenitide, Lethargicum delirium, Galen. in des. & l. de comat, c. z. c. I. Prorrhet.t. I. Caussa ergo complicata ex descriptione Lethargi & Phrenitidis petenda erit. Videatur Foës. p. 629. Meminit & Bonet. An. Pr. /. r.s.8. Observ. 6. Schol. Ρ. M. de Calderia exponit per Corna Vigil, Tom. III. p. 33. quamVis vitiofe Tiphomania ibidem ponatur. Typhon, τύφων, ventus vocatur, qui deusa nube inclusus, praeceps in terram elisus pulverem soli turbine verrit, arbores evellit & obvia quaevis pessundur. Lang. i. 1. ep. I9. Typhos, Typhodes, τύφος, τυφώδης πυρετὸς, vocatur species quaedam febris ardentis, prolixius descripta cum suis signis & symptomatibus apud Hippocr. I. dt int. aph. XLII. per totum. Vide Foës. p. 629. Erotianus definit febrim, quae lente oritur, & cum intensione existit. Latine redditur Stupor attonitus, cujus rationem sufficientem non video. Conjuncta haec fisbris plerumque cum erysipelate alicujus visceris interno, v. g. hepatis, C, RejeS C. Ei. q. 68. n. 4. Bonet. d. l. Typus, τύπος, vocatur forma, ordo & modus sebrium, secundum intentionem & remissionem, Gal. l. de Typis l. t. de Cris. c. 3. Vid. Diet. n. 676. Keuchen. ad Samon, p. (40. Tyrannis, τυραννὶς, vocatur Antidotus, apud Gal. libr. 2. de Antidot. cap. Io. Tyrbe, τυρβὴ. Lar. Turba. Turbatio, idem, quod ταραχὴ. Legitur apud Hipp. 3. desyact. t. 75. Foës. d. i. Tyria apud Arabes & barbaram sectantes Medicinam idem est, ac Ophiasis : Tyri enim voce omnes sierpentes & potissimum Viperae, intelliguntur, Castell. Vide Tyriasis. Tyria lepra. Forest. I. 4. Cfcir. Ο. 7. Schol. Tyriasis, τυρίασις, idem, quod Satyriasis, h. e. Lepram Arabum, Elephantiasis. Hildan. Ep. xa. Vide Elephas. Tyrion, τύριον, vocatur Emplastrum, quod coctura calorem purpurae Tyriae adipiscitur, & describitur ab Aët. l. I5. c. 12. citante Gorr. Tyro, Tyrocinium, εἰσαγόμενος, εἰσαγωγὴ. Illud dicitur de iis, qui noviter ad artem Medicam accese serunt, ut addifcatit ejus praecepta. Hoc de compendiosa artis & praeceptorum comprehensione, Lat. Introductio quoque dicta. Ita Galen. libell de pulsibus ad Tyrones, sive eos, qui introducuntur, conscripsit , &c. Contra Tyrocinii Chymici scriptoreS invehitur Heimont. de Lithias. c. s. n. 9. et c. 8. n. 9. Tyros, τυρὸς. Vide Caseus, Unde & τύρωσις dictu.:, quando lac comestum in caseosam materiam coagulatur, Aristot, 1.3. H. A. I2o. vocat τέρευσιν lactis in caseum coagulationem. Tyrrhenicon, τυῤῥηνικὸν, nomen Emplastri, cujus sunt immensae laudes apud Aët. i. 15. c. 14. allegante GorraeO. Propterea & παμπαθὲς dictum esse, idem testatur. Tyrsis, τύρσις, idem, quod πύργος, Turris. Legitur apud Hipp. 3. de artic. t, 23. Gal. in com. Adde Foës. p. 6t9. Tyrus, Thyrus, utrumque rnendcle & ex crassa ignorantia Graecae linguae pro serpente vel vipera Theriacam ingrediente sumitur à barbariS Autoribus, unde Tyriosis, Tyria lepra quoque appellationem adepta sunt. Deberet enim Thexion, θῆρίον, hoc est, bestia, scribi, non per Ty. Vacca, ἡ βοῦς, dicitur bos foemina. Vide Bos. De vaccis citritns Scheunemanni per errorem in scripto adductis, & à Libavio acriter fletis castigatis, vide Tom. III. Oper. Lib. pag. 82. Vacca marina est nomen piscis, qui & Bos dicitur. Vide supra Bos. An vero idem pisiois sit, e quo lapis Vaccae marinae dictus eximitur, de quo legi poterit Observatio in Act. Pbdlos. Oldenburg. Ann. I668. nolumus determinare, cum Aldrov. nullam lapidis mentionem in descriptione Bovis vel Vaccae marinae fecerit. Vacillatio, παραφορὰ, dicitur, cum de membris corporeiS, quae titubant, aut non funt fixa, v. g. dentes vacillare dicuntur ; tum de mente, & ita inconstantiam, vel leve delirium notat. Vide Paraphora. Vacuatio, κένωσις, idem, quod Evacuatio. Vide Cenosis. Vacuus, κενεὸς, κενὸς. Vide Cenos. Ardua adhuc hodieque est inter Philosophos dllputatio t an detur vacuum in rerum natura ? Peripatetici vel Aristoteliioi negant, ut & Galen. i. 3. de diff. puls, c, 6. item in Th. Chym. Vol. I. p. I98. Recentiores vero Helmontium secuti asserunt, variis conati demonstrare phaenomenis. Videatur Heimont. in pecul. tract. inscripto Vacuum Naturae. Vide & Mare. Marci Pbcil. vet. rest. Pan. III. sect. i. subs. 3. Nostri jam non est instituti, hanc controversiam dirimere ; quamvis tam diu inhaereamus illi sententiae t dari quidem vacuum in rerum natura, sed non naturale, faltem violentum. Quid Democritus & Asclepiades per vacuum intellexerint, vide apud Galen. I. de Theriac. ad Pisent c. it. In foro Medico non ita itricte accipitur, sed saltem pro spatio, in quo praeter aërein nihil continetur, dies. de diff. puls. loco. Vacuus pulsus vero ale legorice dicitur, qui arteriae elevationem quasi facit bullosam, ut digitorum impressIoni egressus per vacua occurrat. Verum ineptam esse appellationem docuit Gal. d. I. Vagina, ἔλυτρον, tribuitur efiam aliis partibus ob similitudinem. Ita Capsula commtmis in hepate Venae portae truncum involvens vocatur Vagina Portae i, Barthol. 1. I. An at. c. 14-p. 136. Uteri collum dicitur Vagina , quia penem recipit instar vaginae, id. l. 1. c. 30. p. 280. Hanc duplicem in uno siibjecto Observavit Cent. 3. Obs 2. allegantibus Ephem. N. Cur. A. I. Obs. 1 Io. Vaginalis, ἐλυτροειδὴς. Vide Elytroeides. Glandulas vaginales invenerunt Josephus de Verney & Caso. Bartholinus, sicut e Peieri Exerc, p. 97. notavit Th. Jans. de Almelov. K. I. Cn. p. 3 1. Vagitus, βαβασμὸς, βάβαξις, vocatur ejulatus &. ploratus infantum; qui si adhuc in utero fiat, merito habetur pro malo omine. Vide Guldenklee A 4. Cas. Med. 24. Ephem. Nat. Cur. A. I. Obs. 6z. & A. III. Obs. I64. ubi quidem augurium illud fallax esse, ostendere conatus est D. Segerus, quo & inclinare videtur Gualter. Nedham Disquis. de format, foetus, c. 3. circa sinem, statuens vagitus caussam naturalem consistere in aere contento in conceptaculis, sive membranis foetum involventibus, adjungitque exemplum de Matronae cujufilam filiae, quae vagitum in utero edidit, & vita nihilominus sirlubri spuitur. Hujus vero aëris producti caussam refert in liquorem spirituofum, in membrana pro formatione foetus necessarium, & exhalationum copiam producentem. Valeo, Valetudo, est vocabulum μέσον, & ancipitis significationis. Sumitur enim & in bonam, & in malam partem. In illa accipitur pro Sanitate, pro Robore & virtute, Gr. ὑγιαίνω, ἔῤῥωμαι, ὑγιεία, vide Hygieia, Hygiæno, Errhomæ. Adde Lind. Ex. IX. §. 26. XIII. §. 491. XV. §, 108. qui fetnper de robore expos.uit. Quaere etiam in Rhod. Lex. Scribam p. 455. In hac pro morbosa dispositione i quamvis plerumque additum sit adjectivum, adversa, mala, sinistra &c. Valetudinarius, νοσώδης, semper in malam partem sumitur de eo, qui morbis vivit semper obnoxius. Vide Dieter. n. 577. Tales vocari in militia Causserios & Sonticos, docet Casp. Hofnr. Apol. pro Gal. l. 3. c. Io. Ut. M. simtque, qui utuntur incerta fallacique valetudine, e Gal. i. 5. de san. tuend. cap. 4. Valgus, βλαισὸς, βλαισσὸς. Vide Blæsus. Validus, idem, quod Valens, ἐῤῥωμένος, ἔυτονοςεὔτονος, Robustus. Dicitur de corpore & membris robustis, quae optime ad opera str-iius.sunt disposita, Gal. 2. de nat. hurn. t. S. Alias & validum sumitur pro acido. Scribon. n. 4I. ubi Granata mala vocantur valida, quae Itali gurbi vocant. Vide Rhod. in not, ad it. l. Valiga, idem esse, quod Gialappa, aliis Rhabarbarum nigrum dictam infissam in spiritu vini, vel quod melius, cum spiritu citri, & sic bene percolatam adhiberi, interdum etiam pauco cum croco tingi, scribit Michaël in Apparatu Formul. c. 2. Idem esse igitur videtur cum Phalaja Rols. tr. de purgant, scct. 2. art. 3. c. I5. nisi forfan error in Orthographia deliae tescat. Vallum; χάραξ, ἕρκος, quid sit, ex Architectura militari constare potest; nimirum fpecles munimenti exterioris circa urbem, aut arcem, aut castrum. Per metaphoram vallum quoque vocatur oculorum tegumentum, sive Supercilium. Keuchen. ad Samon, p. 2 3o. Per similitudinem quoque species Fasciae hoc nomine venit, Galen. desasc. n. 52. Valrat, id est, folium. Ulcat, idem. Ruland. & lohns. in Lex. Valva est quasi parva janua, uti describitur à Gal. c. 1. de art. t. 23. Valvula vocatur in Anatomicis membranula quaedam in vasiS quibusdam & cavitatibus una lallem parte adhaerens, in hunc finem parata, ut retrocedenti liquori possit resistere, fluxuni vero naturalem admittere. Talis occurrit satis magna in Intestino Colo & crassa, de qua vide Barthol. i. i. An. c- 11. p. 92. Hild. Ep. 88, 89. Aliquot in corde I. 2. c. 7. p. 402. seqq. &i quamplurimae in ramis venae cavae, libell. 1. An. cap. 1. ubi prolixiorem Valvularum descriptionem invenies. Vanellus nomen est avis, quae & Capella, ἄιγωπος, item Pavo agrestis, παὼς ἄγριος, dicitur, & de* scribitur cum in cibis & Medicina ab Aldrov. l. 20. Orntthol. c. 63. Vapor, ἀτμὸς, ἀτμὴ, ἀτμὶς, proprie dicitur humor in auram resolutus, humor extenuatus, qualis per spiracula cutis naturaliter quotidie exhalat. Vide Atmos. Exhalatio. Halitus. Nec differt descriptio Libavii dicentis t Vapor est aër rudior proxime ex aqua resoluta factus, Tom. IV. Oper. p. 241. Si praeternaturaliter sese habuerint, fiunt quoque s’uliginosi, fumosi vapores, quorum meminit Gal. i. 8. M. M. c. 5. sin. Contra vapores crassos, ceu caussas morborum hystericorum & convulsivorum, acerbius scripsit Helmont. negans, se unquam vidisse, tales dati vapores crassos, & esse contradictionem in adjecto, tr. Jus Duumviratus n. 17. tr. de Lithias. c. 9. tr. Ignota Actio regiminis n. 3 6. In ChymiciS tamen dari quoque vaporem unctttosum , qua naturalem, qua artificialem, qui nihil aliud est, quam primum Ens Mercurii, quod incipit consistere in vena argenti vivi, aut ex ipfo extrahitur per sublimationem artificiosum. de quo vapore legatur Libav. T. II. Op. p. 303. et 368. Quin & ipse Lupis Philosophicus vocatur Vapor pctentialis metalli, d. I. p. 42I. Alias non negandum, in nonnullis veteres hallucinatos esse in acculandis vaporibus & eorum viis, quod tales e ventriculo adlcendant, & capitis dolorem excitent, uti recte hoc notavit Villis defebrib. c. 10. Vaporarium, ἀτμιστήριον, idem, quod Balneum Laconicum, sive Sudatorium. Vide Balneum. Quamvis & Sella singularis perforata vaporationi destinata hoc nomine veniat, docente Rhodio ad Scrib, n. I93. Vaporatio dicitur fermentacio vel fotus, qui fit mediante vapore aquae calidae. Frequenter legitur apud Ceis. I. 7. cap. 7. 9. /. 8. c, 4. Vide rurfus Rhod. in Scribon. p.  455. Vappa, ὀξίνης, vide Oxines. Vinum vocatur omnibus portionibus spirituosis privatum, quadantenus acescens. Haec vini corruptio hodieque optime quoque applicari potest, ad speciem corruptionis fianguinis, quando est in statu defectionis, qualis est in sanis post nimios labores & in morbola dispositione quartana laborantium, cachecticorum, scorbuticorum. Vide Willis de febrib. c. 2. 6. etc. Vareni, idem, quod Vari, symptoma scorbuticum, quod alias Arthritis vaga vocatur, consistens in dolore vago, nervosiis partes circa articulos affligens, proveniens à liquoris nervosi, vel lymphae fetescentis acida acrimonia maligna, & ob tenuitatem facili mobilitate & vaporofitate. De quo symptomate integros libellos scripserunt Drauv/iZ & Môllenbroccius. Meminit hujus nominis Walther. Sylv. Med. p. 1464. Verum D. D. Joh. Michaelis vocabulum Plireni de alio affectu à Varis prorsus distincto exposuit in Praxit Cfcir. sua Speciali Cas. XIX. nimirum de Flatu furioso, cujus descriptio videatur supra in Ambulo. Varicosus, κιρσοειδὴς, dicitur de diversis vasorum plexibus circa partes genitales, praesertim virorum. Nam vasa praeparantia pyramidalia vocat corpus varicosum , Barthol. i. 1. Anat. c. 21. p. 203. & vasa deserentia ejusque principium Parastatas varicisormes, d. l. c. 23. p. 223. Vide Pyramidalia. Pampinus. Parastatæ. Varicula, i. e. Varix parva, vocantur à M. Α. Severino intumescentes venulae in adnata oculi tunica ab atri sanguinis distentione procreatae, /. de novisse obs. abscessi c. 9. §. 6. Variolae, Vaxioli, terminus antiquis ignotus P.athologicus, denotans peculiare genus Exanthematum pustulosorum, cum febre conjunctorum, & ita describi possunt ac debent: Variolae fiunt pustulae, vel papulae majores minoresve, ab initio sub forma macularum rubentium in toto corpore, aut plurimis ejus partibus erumpentes, cum febre acuta Epidemica, in augmento sese elevantes, & sub statu materiam viscidam quodammodolpuri similem continenS, interdum & aqueàm, tandem in declinatione degenerantes in crustam, post exiccationem decidentem, cum variis symptomatibus per diversa totius morbi tempora variantibus & supervenientibus, genitae à coagui tivis crudioribus in peculiari fermento sanguinis connato delitescentibus portionibus, per contagium virtuale, aut corporale excitatis, in corporis superficie subsistentibus, & per fermentationem coagulativam prorumpentibus. Qui meliorem hac dare poterit hujus morbi descriptionem, ei minime erimus adversi. Legatur Wiliis de febrib. cap. 15. Plens tit. eod. tract. spec. cap. 8. 8c alii Autores, quos vide allegatos à Walthero in Sylv. Med. pagi 1466. seqq. Ε recenttoribus adhuc non inepte quoque & succincte descripsit lunken Chym. Exp. Cur. Pars. II. sect. 2. cap. 2. pog. 797. seqq- Vaxiolus 8c Variola quoque dicitur piscis, alias Trutta & Aurata dictus, apud Schtoder. l, 5. cl, 4. num. 93 Vide Trutta. Varius, ποικίλος, sumitur adjective, & substantive. Illa significatio ex aliis Lexicis jam nota est. Substantive Varii & Variae dicuntur, qui & quae maculas & papulas in facie diitinctas habere solent, notante KeuclI. ad Sam. p. 125. Varix, κιρσὸς, in genere significat omnem venam dilatatam , Gal. i. de tum. p. n. c. 16. AEginetae ἀνεύρισιςἀνεύρυσις φλεβὸς, dilatatio venæ, vocatur i. 6. c. 82. Proptie & accuratius describi potest, quod Varix sit tumor p. n. mollis, inaequalis, nodosus, indolens in ima ventris parte sub umbilico, in scroto, circa testiculos, & frequentius in cruribus, occurrens, proveniens à venarum subcutanearum propter fanguinem feculentum & serosum subsistentem & collectum nimia distensione & contortione. Vid. Dieter. n. 465. Foës. p. 338. seqq. Bartholinus in valvularum distensionem caussam refert libell. 1. cap. 2. p. 594. Plores Autores de hoc allectu reperies apud 'Walther. in Sylv. Med.p. laea.seqq. Dirnluutivum Varicula vide p. a. Varus aequlvocurn est, apud Latinos. Vel enim idem est, quod Vareni, & notat affectum Arthriticum vagum scorbuticum , in plurali Vari dictum, de quo p. a. Vel Varus dicitur tumor exiguus durus, plerumque in facie obortus, ut & in dorso non infrequenS, Graec. ἴονθος, vide Ionthos. Vel denique adjectivum Varus notat vitium crurum in figura, oppositum Valgii, & Gr. dicitur ῥαιβὸς. Vide Rhæbos. Vas, ἀγγεῖον, sumitur Physiologice, & Mechanice. ln Physiologia vasa vocantur canales omnes liquorern aliquem vehentes, & ita comprehenduntur hoc nomine arteriae & venae. Hinc passim leguntur vasa spermatica, praeparantia, deferentia, vasa lactea, vasa lymphatica, vasa adiposa, &c. Vide plura apud Bartholin. iw Indice. Diminutivum est Vasculum, v. gr. Vascula buccarum, II. e. glandularum in buccis. Leguntur apud eundem l. 3. An. c. 11. p. sudoris vascula in cuticula, I. 1. c. 2. p. 19. Κα7 ἐξοχὰ, etiam Vas ἀγχεῖο, vocatur membrana foetum involvens Chorion dicta, apud Mofchion l. de morb. mul. c. 36. 38. & ratio datur, quia foetus in eo tanquam in vase convertitur. Mechanice vero Vasa Sc Vascula dicuntur varia Instrumenta intus cava, in quae liquidae praesertim materiae ( quamvis solidae etiam indi soleant ) recipiuntur, quorum usus est in Diaeteticis, praesertim re Coquinaria, Pharmaceutica, Chymicis, & Chirurgicis. Suntque fictilia, lignea, metallica. ID specie catalogum & apparatum Vasorum Chymicorum lege apud Rolfink. Ch. I. A. F. II. l.tb. 2; cap. IS. Quare etiam in Theatri Chymici, ut & Libavii Indicibus. Vasculum oculare Chirurgicum Aquapendentis egregie delineavit mcdumque applicandi monstravit Scultet. Arm. Chir. Part. I. Tab, VIII.sig. 11. et T. XXXI. f. fi. Vastus, idem, quod Magnus, Grandis, μέγας, Dicitur de corportbus naturalibus, v. g. Musculi Vasti, Barthol. l. 4. An. c. 12. p. 5 8t. Tumores vasti, Dolores vasti. Vide Rhod. in Lex. Scribon. Vasum, pro Vas, legitur apud Scribon. n.64. Vide not. Rhod. ad h. l. Vata, οὔατα, pro ὦτα, Lat. Aures ; in singul. οὖς, auris. Vide Aures. Sumitur & ab Hippocr, pro inflammationibus aurium , vel etiam aliis morbis gravioribus, I. 6. Epid.s. VI. 28. Vates, Vaticinium, μάντης, μαντεία. Vide Mantice. Vaticanus, nomen proprium collis non procul à Tiberi, quemadmodum ex aliis Lexicis constat. Cur v. hoc epitheton tributum fuerit Pilulis quibusdam aromaticis simulque purgantibus Pilulae Vaticanae Londinenses D. dictis, me quidem & forsan alioS fugit. Descriptio vero habetur in D. D. de Spina Lex. Pharm. pag. 710. Ubera, μαστοὶ, idem, quod Mammæ quamvis vocabulum Ubera alias brutis potius attribui soleat, quam foeminis. Vide Mamma. Mastos. Udor, ab udus vel uvidus dicitur de materiae vaporolae humidae per insensibilem transpirationem exctetione e poris cutaneis ad differentiam sudoris, ceu madoris manifesti, vel humoris, apud Wedel. Amoen. Med. l. Il.sect. II. c. 6. p. 343. Udos, οὐδὸς, Latine Limen dicitur, hi e. lignum, vel faxum in ima januae parte, qua intratur. Legitur apud Hipp, 4. de arsic. t. 64. Vide Foës. p. 466. Vectio, ὄχεσις, refertur inter motus corporis, & ita inter lacienda, Gal i. desan. tu. c. t 5. Ejus vero significatio pueris jam nota est e Dictionariis. Vectis, μοχλὸς. Vide Mochlia. Inde liber Hipp. Mochlicus, q. d. Vectiarius. Refertur & inter instrumenta ad metallifodinas necessaria à Rul. in Lex. Diversorum vectium Chirurgicorum delcriptionem vide apud Scultet. Arm, Chir. Part. 1. Tab. III.sig. 2. et 4. et T. X. scg. 6. seqq. Vegetabile, φυτὸν, φυτικὸν. Dicitur 1. de anima, vide Physice; deinde de plantis & herbis, quae generali nomine vocantur vegetabilia, unde pars Medicinae illa tractans vocatur Phytologia, de qua etiam superius suo loco. In hac significatione describuntur à Dorneo, Rulando, & lohnisono vegetabilia, quod sint viridantia radicem in terra defixam habentia, truncum & ramos in aëre, ut lunt herbae, plantae & arbores. Haec omnia e fola constare aqua vult Helrnont. tr. Complex, atque Mistion. El.sigm. n. I2. 30. 32. Calculum suum addidit Beccher. in Metallurgia. De vegetabilibus vide plura in Theatr. Chym, Vol. l.p, 205. 2o6, Eorum ViS & potentia consistere dicitur in spiritu vegetativo, & est proprie ignis naturae, Vol. II. p. 104. seqq. Vegetabilia non sufficere in Medicina, neque etiam carere omni noxa, scripsit Rolfinlt. Chym. l. I. c. 1. De lapide Philosophico vegetabili , vel ex vegetabilibus parando vide Th. Chym. Vol. III. p. 53. seqq- Vegetatio, nomen hodieque Physicis & Medicis frequentiorem in usum vocatum, & in genere ita vocatur proprie actio illa naturalis, qua omnia corpora vere viventia gaudent, dum à primo ortu nutriuntur, & augmentantur, debitamque magnitudinem adepta in vigore proprio vitali conservantur. Quae functio naturalis sub se comprehendit plures subordinatas actiones, rarefactionem, condensationem, filtrationem, imbibitionem, concoctionem, aliasque plures similes. Quamvis vero haec vegetatio primo plantis competat, propterea vegetabilibus dictis, hinc & eruditam fcripsit Dissertationem Kenelm. Dyghaeus de Plantarum vegetatione , à D. Olfredo Dappeto ex Anglico Latinitate donatam, in qua praeter alia insigne vegetationis auctae exemplum legitur p. m. 6y. de planta hordei à Patribus Christianae doctrinae Parisiensibus asservata 249 culmos, qui omnes ex una radice aut grano originem duxerunt, I8ooo hordei grana offerentes, continente  : Facile tamen & reliquis corporibus viventibus, puta animalibus & homini applicari etiam po. terit, quin & ipsis mineralibus atque metallis attribui, cum videamus & haec non solum per appositionem, sed etiam per succi apptopriati intrinlecam mutationem in substantiam mineralem & metallicam gigni, augeri, & conservari. Vegetativus, φυτικὸς, idem, quod Vegetabilis. Hanc virtutem quoque inesse metallis legitur in Th. Ch. Vol. IV. p.  I58. nec fortassiS absque ratione, cum sensuum fide confret, non in quibusvis fodinarum venis quodvis generari metallum, sed in iis inesse ptincipium quoddam specificum determinatum. Verum haec ad Physicam potius pertinent. Vegetus, ἀκμάζων, dicitur partim de corpore, & Gr. ἔυρωστος etiam vocatur, partim de animo; Et qui vegetus animo est, Gr. dicitur πρόθύμος, quam-: vis hoc vocabulum de utroque accipiatur. Vide Prothymia. Vehemens, σφοδρὸς, vide Sphodros, Vehementia morbi σφοδρότης eadem est, quae magnitudo. Gal. l. IC de crisa c. 3. Vehemens pulsius idem cum Forti. Vehiculum, ὄχημα, vide Ochema. Vehiculum quoque in Pharmaceuticis dicitur liquor, in quo olea & arcana Chymica ad gratiorem gustum, vel faciliorem exhibitionem aegris praebentur, lohnfon. in Lex. ί.ι. Velamentum, σκέπασμα, idem, quod Tegumentum. Vide Scepasma. Tribuitur quoque illud nomen interiori intestinorum tunicae, praesertim tenuium, quse alias Crusta membranea} Pecqueto Peristoma rugo-, sum, Bilsio Muscus villosus dicitur. Horne vero velamentum bombycinum , appellavit Barthol. /. I. An. cap. Io. p. 8I. Velle, ἐθέλειν, θέλειν, βούλεσθαι, apud Hipp, aliquando accipitur pro Posse, 3. de artic. t. I06. Adde Gal. in cornm. ad h. l. Vellicatio, τιλμὸς. Vide Tilmos. Vellus aureum, δέρας. Vide Deras. Vellus aureum quoque fit ex rore collecto menfiS Maii, ex tritico ante Crtum Solis, coelo sereno, loco aperto expanso linteo, & in discum expresso, inque vas fictile incluso, lohns. Lex. Chym. l. 2. Velocitas, Velox, τάχος, ταχὺς, idem, quod Celeritas, Celer, de quibus Iuperius in CE. Vena, φλὲψ. Vide Phleps. Vena medena. Vide Medena. Venae sectio, φλεβοτομία. Vide Phlebotomia. Venatio, Venator, κυνηγία, κυνηγὸς, κυνηγέτης, quid significet, aliunde notum est. Merito refertur inter exercitia, quae & corpus fatigare, & animum delectare possunt, quo etiam potissimum utinntur Magnates t quamvis haut raro in excessu peccent. Meminit Gal. de parv. pii. exercit. cap. I. Interdum Mctonymice Venatio accipitur pro carnibus ferarum, notante Rhodio ad Scrib, n. 134. ex Sidonio Apollinar. i. 4. ep. ad Industrium. Ita apud Celsi libr. 2. cap. 18. seqq, aliquoties sumitur. Venefica, Veneficus, Veneficium, quid significet, ex aliis Lex. jam notum esse debet. Pertinent haec inter caulas morborum transnaturales, ut & remedia trans vel siipra naturalia, à quibus Medicus Christianus sibi cavere debet, confcientiae suae consulturus. Vide Die. ter. p. 977. Jung. Calp. Rejes C. EI. 97. n. I i.seqq. Senneri. l. 6. M. Pract. t). per totum. Venenum, φάρμακον, hujus quoque Latini vocabuli significatio nota est, dum proprie & usitate nunc significat omne id, quod corpori nostro quomodocunque communicatum illius universas, aut particulares quasdam, easque principes ac vitae summe necessarias functiones incomprehenso modo atque ferocia indomita adoritur & laedit, spiritus & humores, praesertim sanguinem & balsamum nervorum, corrumpit, coagulat, prt fligat, pervertit, & deinde partium quoque soiidarurn sijbstantiae corruptelam ocyus tardiusve inducit, & ita in summum vitae discrimen conjicit, Charlton. Ex. X. Patholog. §. 23. Wiliis de febrib. e. 12. Dogm. nostr. Medio. Gen. P. II. c. 8. p. zjt.seqq. ubi & differentias venenorum legere licet. Alias etiam vocabulum Veneni fuisse μέσσε, & indifferens, ita ut in bonam partem quoque fumtum fuerit, patet ex I. 236. ff de V. S, in quem locum & Theophilus Paraphrastes Graecus scripsit t τῶ, μέσων ἐςν τὸ ὄνομα τοῦ φαρμάκου. Qui venenum dicit, adjicere debet, utrum malum & bonum. Confirmat hoc Linden. Ex. XIII. §. 3I6. Paracelsus quidem strictius fumsit; nihilominus tamen latius, quam propria significatio admittit, dum Omne id, quod naturae nostrae quoquomodo adversum est, venenum appellavit, Paramir. Tract. 2. de Ente veneni, c. 8. et alibi, quam sententiam & Helmont. in scriptis suis videtur amplexus efle. Et ex recentioribus Richart. Mortonus in sua pyretolcgia, quando omnium febrium etiam intermittentium caussam venenum esse statuit spiritus animalis immediate afficiens atque agitans. Jung. Acta erudit. Lips. A. tayj.in April.p. tyo.seqq, In Chymicis Mercurius quoque dicitur venenum, qui tamen & Theriaca & fermentum vocatur, Rul. in Lex. Junge Th. Chym. Vol. I.p. 721. Vol. IV, p. 891. Vener, id est, Mercurius. Rul. & lohns. in Lex. Venereus, ἀφροδισιακὸς, vel dicitur de hominibus libidinosis, & salacioribus, vel etiam est Epitheton morbi ex impuro coitu orti, qui alias & Morbus Gallicus, Lues Venerea vocatur. Vide Gallicus. Usurpatur etiam de ipso actu conjunctionis maris & foeminae, qui dicitur Actus Venereus. Exempla harum significationum passuri occurrunt apud Scriptores Medicos Latinos. Veneticus, Venetus, ἑνετὸς, denotat colorem glaucum, vel dilute coeruleum. Unde oculi Venetici vocantur, qui suffusione funt affecti, fiuntque tales duobus modis, vel propter aquam, fi nimium fuerit coagulata, vel propter siccitatem, quam patitur crystallinus humor, Gal. i. de ocul. part. 4. c. 1 2, Venetum contentum in urina quid significet, legatur apud Jolu LtImmium i. 3. observ. Medic. p. m. 362. Venosa Arteria olim dicebatur vas illud sitnguinem e pulmone ad auriculam cordis sinistram, & mediante hac ad sinistrum ventriculum revehenS, ex falsa hypothesi, quod e sinistro cordis sinu tantum arteriae prodeant, quemadmodum e dextro folurn venae, cum tamen revera ex utroque distinctum per vasorum, arteria & vena producantur, & revera venosa illa arteria dicta sit vena quoad structuram organicam & usum, neque pulsias, qui fortassis à nonnullis animadvertitur, arteriarum pulsui respondet. Vide Bartholin. l. 2. An, c. 7. p, 404. Rectius vero dicitur Vena pulmonalis. Venter, κοιλία, multifariam accipitur. Late à recentioribus Anatomicis, quibus Ventres dicuntur insignes cavitates, in quibus nobile aliquod continetur viscus. Hinc totum corpus dividitur in tres Ventres, Infimum , qui vulgo Abdomen dicitur: Medium, Thorax dictum, & Supremum feu Caput. Vide inter alios Barthol. Anat. prooem. p. 8. 9. Paulo strictius accepit Hippocr, quando voeab. κοιλίας aliquando usus pro tiro- race & abdomine excepto capite. Ita l. de affect. VII. 1. seqq , ubi morbos thoracis recenset, item I. 2. de morb. XLIV. Iy.XLV. 33. unde & ad differentiam interpretum Thorax, ἡ ἄνω κοιλίη, venter superior, & abdomen ti ἡ κάτω κοιλίη, eidem vocatur. 7. aplt. 38. (Gal; in commi ad h. l.) l. I. de morb. X. 2: 3." XI. r; 2. etë: Stricte vero accipitur frequentius Venter, κοιλτὰ, pro abdomine sive regione sub diaphragmate usque ad genitalia. Neque opus est exemplis hoc demonstrare, cum passim occurrant. Strictissime tandem pro Ventriculo : de quo p. p. interdum & fola Intestina, praesertim ubi Hippoc. sermo est de ventris, vel alvi laxitate, aut adstrictione, quae affectiones magis spectant ad intestina, imprimis crassa : unde & sunt, qui Colon intestinum duntaxat ventrem inferiorem vocarunt, Gal. 4. de R. V. Ϊ. A. t. 1 i 2. et com.y, apfc.38. In Graeco & vocab. κοιλτά pro excremento alvi acceptum legitur apud Hipp. lib. 4. Epfil. XIII. 18. Jung. Foës. pag. 344. seqq. Hoc etiam in Latino locum habere, vult Keuch. ad Sammon. pag. 2o6, In Chymicis Venter dicitur Terra. Th. Ch. Vol. I. pag. 2oi. 378. Venter Equi vocatur simus equinus. Ruland. & lohnson. hoc est ignis ventris equi instrumentum solutionis corporum, & fit in duobus vasis, quorum in uno est aqua, in altero fimus equi, ubi est phiala cum medicina, statque in surnulo, & desuper comburitur levis ignis, ut aqua tantum evaporet, & non bulliat, ibique est canalis, per quem additur aqua, quando minuitur. Proprietas hujus calortS vel ignis est, quod non destruat Oleum, sed augrnentet propter suam humiditatem ; nam alii destruunt propter suam siccitatern. Et uti puer ex calido & humido augrnentatur, sic equi ignis augmentat oleum s.ua humiditate. Ignis eqtu non fundit, neque comburit, sed domat & humidum augmentat. Haec lohns. de ventre equi, Lexic. l. 2. Ventinina Paracelso dicitur ars vaticinatrix ex Vento, quomodo sese habeat coeli & astrorum cursus erga hominem, ratione boni vel mali effectus. In altera explicatione Astronomiae. Rectissime vero artibus incertis annumerat, cum nihil aliud sint, quam Nugae. Ventosae vocantur Cucurbitae, ablque scarificatione appositae. Unde & Italis le ventose dicuntur. Eorest. i. 29. 0. 22. Scitos. Est etiam Ventosa epitheton morbi, qui Avie. Spina ventosa vel Spinae ventositas, vocatur, estque nihil aliud, quam cartosa ossium affectio eum putrilagine conjuncta. De quo affectu maligno lege apud Avic. i, 4. fen. 4. tr. 4. c. 9, Lang. i. I. ep. 42. Pandolfinum integro tract. de hoc assectu, spinae ventositate , cum notis D. D. Merclini, Amici nostri homrandi, elegaatissimis edito. Imprimis vero integro etiam libro hunc affectum detcripfit libro de Paedarihroca e M. A. Severmus. Ventositas alias supe ponitur pro Flatulentia, sive Affectibus flatulenus, φυσώδεσι. Unde & apostemata ventosa dicuntur tumoresflatulentl. Eorest. l. 3. Cfcir. Obs. 3. Ventralis dispositio, κοιλιακὴ διάθεσις. Vide Cœlacia. Ventricosus, Ventriculosus, vel dicitur qui magnum habet ventrem, μεγαλόκοιλος. Vide Megalocœlos, vel qui laborat affectione Coeliaca: Rhod. ad Scrib, n.9I* Vide Cœliaca. Ventriculatio. Ventriculatio, idem, quod Ventriculosa passio, ἡ τῶν κοιλιακῶν διάθεσις. Legitur apud Aurelian. l. 3. Acutor. c. I7. allegante Foës, in Oec.pag- quarnviS incertum sit, qualis morbus hoc nomine veniat, propter variam significationem vocabuli Graeci κοιλίας. Unde & Celsus plane peculiarem attribuit acceptionem vel pro Tympanite, vel Colica flatulenta, I.4.C.I5. Ventriculus, κοιλία, proprie dicitur, in quem primum animalia cibum protrahunt, Gal. I. 6. An. adm, cap. t. Dictus quasi parvus venter, estque pars orga-. nica, in infimo ventre sita, statim sub diaphragmate; Chylificationis officina. Ejus historiam paflim vide in scriptis Anatomicis, praesertim inter bos Barth. l. 1. An, c. 9. Iu brutis pennatis quidem duos esse, in ruminantibus quatuor, praeter Aristotelem in LL. de part. an. & alibi. Videatur & Gal. d. I. cap. 3. & Barthol. d. l. Transtatum porro Ventriculi vocab. ad alias cavitates, v. g. Cordis sinum dextrum ampliorem, & sinistrum angustiorem, qui vocantur Ventriculi, Barthol. i. 2. c. 7. p. poH.seq. Ad Cerebri cavitates, quarum alii tres, alii duas, alii quatuor, Barthol. unam saltem numerarunt, I. 3. p. 490.seqq- Ventriloqui, ἐγγαστρίμυθοι, vocantur ariolatores & vates praestigiosi, qui plebi persuadentes imponunt, daemonem aliquem ab ipsorum ventre voces emittere, spiritum scil. peculiari quadam arte intus attrahendo, quo fit, ut voces videantur non ab ipsis edi, sed ab alio intra ipsis latente, cum tamen ab ipsis saltem egredi videantur. Nam si id non advertas, putabis, ea à loco aliquo distanti proficisci, Ephem. N. Cur. A. I. Obs. 35. p. 2o. Jung. Libav. T. IV, Oper. p. 27. Ventus, ἄνεμος, quid fit, ex Physicis notum esse debet. Quod vero Ventorum cognitio, quam quisque habeat naturam, proprietatem, & virtutem, Medico sit necessaria, Hipp, passim inculcavit in scriptis suis, de Diaeta, Aer. L. & Aq, in Aphorism. 8c confirmarunt hoc plerique Interpretes, praefertim Diaet. n. 578. & Charlton. Ex, Pathol. V. §. 12. Apud Spagyricos Ventus quoque de diversis rebus dicitur, v. g. Ventus albus est Mercurius t Rubeus, Auripigmentum rubeum: Citrinus Sulphur Rul. & lohns. Venti quoque funt spiritus. Imo dictus lohns lib. 2 adhuc subtilius vult philosophari, dicens t Venu Chymici sunt Thesauri naturae ; nec est aliquid in tota natura ventis ipsis pretiosius & nobilius Vita siquidem & anima rerum ornnium ventis deportatur ad res omnes. Est enim ventus spiraculum vitae temporalis, quod alio vehiculo deferri non potest rebus omnibus, nisi venus. Et ventus nihil aliud est, quam tenuissima & subtilissima hujus materiae pars, quam Ignis naturae, seu lumen coejleste ρ quod huic materiae inest, sin sum elevat, & fit vapor & ventus; qui summopere custodiendus est i alioquin tota Alchyrnia esset inutilis. Custoditur autem Ventus ille & vapor, si in vasis vitreis, perquam optime obturatis, dum erit, à materia sua & corpore continuatur, nam frigiditate vasiS & aëris in vasis conclusi Ventus ille & vapor fit tandem aqua, & pluvia Cbymica, quae terram suam irrigando foecundat; non secus, ac in magno mundo vapores & venti, qui calore naturali terrae sursum in aërem pelluntur, frigiditate aëris & ipsius huIniditate convertuntur in pluviarn & aquam, quae super terram decidat, & suo irroratu ipsam foecundat, quia tenuissima & subtilissima inferioris elementi pars, qua reliquorum Elementorum vires & energias in fe coercet. Hactenus lohns. An non vero hic iterum Galeni adagium commode applicare liceret t Nihil apprehende, & fortiter tene ? Quod & ipse Lapis Philosophicus Ventus Her. metis dicatur, legi poterit apud Libav. Tom. II. Oper. p. 428. Venuculaest nomen Uvae, quae ali aS Apiana, Scirpula , Sticula, Stacula Moschatella, vocatur, Lind. Ex. X §. 99. Venula, φλεβίον, diminutivurn Venae, q. Parva vena. Sumitur ab Hippocr, pro Arteria, l. 6, Epid.s. 6. t. 2. Jung. Gal. in comm. Venus, ἀφροδίτης, aequivocumest. Tribuitur enim hoc nomen Planetae circa Solem locum suum Obtinenti, qui pro diverso positu ante Ortum solis Luciser, post occafum apparens Hesperus nominatur. Deinde ita vocatur Dea gentilium ex spuma maris nata credita, C«- pidinis mater, Cypris vei Cypria diota. Omnis lasciviae & salacitatis dux & regina. Hinc translata vox Veneris à veteribus & recentiOribus Medicis ad ipsam Generationem; ut Venus nihil aliud notet, quam congressionem maris & feminae, licitam & illicitam. Ita inter alios Linden. de licita scripsit. Venus concessa hominibus est cum boni alicujus consequendi gratia, tum mali averruncandi, Ex XV § 87. Jung. Dietet. n. 140. Tandem & à Chymicis Venus vocatur Cuprum, sive aes, de quo fuo loco. Venus aurea dicitur Minera cuprea fulminea, quae una cum fulmine quondam decidit A. I677. mense Majo prope Haynam oppidum, sicut prolixius descripsit D. Christian. Adolph Baldumus S. R. Imp. Nat. Curios. Collega HerrneS dictus in special. Tractatu de Venere aurea. Vid. Ephemerid. Nat Curios. Decad. I. Ann. VIII Veneri! gradus est mitis atque dulcis naturae, viridis vitae, Dorn in dict. Paracels. Venustas, idem, quod Formositas, Pulchritudo, κάλλος. Leporum esu venustatis decorem in septimum aut nonum diem prorogari, fabulosum omnino videtur, Lsng. l. i ep 67. Ver, ἔαρ. Vernus, iaearls Vide Ear. Veratrum, ἑλλέβορος, idem, quod Helleborus, de quo supra in HE. Verbera, πληγαὶ, quid sint, pueri norunt, idem. quod Plagæ, Percussiones, Pertinet inter caussas quandoque morborum, quandoque & inter remedia. De hoc testatur Rols. quod Empiricus quidam maniacos & melancholicos solis flagris & verberibus curaverit, Ο. et Μ. Μ. Sp. l. I4.s. 3. c. I7. Verbum, λόγος., ῥῆμα. Ejus significatio notior est, quam ut opus sit verbis. An verbis quaedam insit virtus Medica prolixe ventilavit C. Rejes C. Ei. q. 22. Er quomodo Paracelsistae abutantur & pervertant sententiam illam : Verbum Dei sanat omnia, docuit Libav. TomAV. p. 7-seqq. Verdetum vocatur color viridis ex vapore ferti aceti aeneas laminas perfundentis. Vital. de Fumo c. tgy. p. m. 224. Verecundia, αἰδὼς, αἰσχύνη, idem, quod Pudor. Vide in PU. Veredarii vermes. Vide Cutambuli. Veretrum, idem, quod Penis, membrum virile, de quo vocabulo vide Rols. de part. genit. Ρ. I. c. 43. Vergiliæ, πλειὰς, πλειάδες. Vide Pleias. Vergo, ῥέπω. Vide Rhepo. Veritas, ἀλήθεια, est ens reale verum, uti recte vocavit Helmont. tr. Venatio scient, n. zy. Hanc etiam Medicum sectari debere, docet Gal. l. de Art. Med. const, c. 7. & alibi saepius. Et quis contra veritatem hiscere potest ? Scrib. n. 84. & veritas favori anteferenda. Amicus Galenus, amicus Hippocrates, amicus Aristoteles; magis amica veritas. Verum Spagyricum est rerum à natura productarum centrum, i.n quo virtus Omnis & ejuldem rei veritas atque potentia delitescit, per hanc artem ad actum deducenda, Th. Chymic. Vol. V. p. 4to. Enim vero modo negotium non magiS imaginatione vana & opinione niteretur, quam ente rcali ! Alias rectissime Rolfink. veritatem Medicam duplicem fecit t aliam ad amussim talem, quae infallibilem infert certitudinem, & aliam, quae ut plurimum talis. Ad primam pertinent nonnulla Theoremata Physiologica; Ad hanc Praedictiones salutis & mortis. Ο. et M. M. Sp. l. 3. s. 2. c. 3. Vermes, ἕλμινθες, idem, quod Lumbrici. Vide Helminthes. Vermicata, vocantur à nonnullis Lentigines, Fallop. de Ulcer. c. 23. Tom. I,p.  612. Vermiculans, σκωληκίζων. Vide Scolecizon. Vermicularis, σκωληκοειδὴς, idem, quod Vermiformis. Vide Scolecoeides. Vermiculum, id est, Elixir, Tinctura. Rui. & lohns in quo Vermycilum legitur. Vermiformis, σκωληκοειδὴς, vide Scolecoeides. Dicitur & Vern is cerebri. Castell. Vermilion, id est, Cinabrium, vel Minium, Rul. & lohns. ivi Lex. Vermina, Verminatio, Verminosus, στρόφος, στροφούμενος. Vide Strophos. Alias Verminosus proprie dicitur de materia, in qua vermes generantur. Ita & sanguis verminosus hodieque passirn legitur, in specie in Boneti Medic, Septentr, l. 2, sect. 2 i. c. 1. p. 493. Dicitur & ibidem Verminans. Affectus etiam talis Vermi- nttio appellatur. Plura de hominibus verminosis &C verminatione continua legantur apud eundem d./. I.3. scct. I6. c. I.seqq.p. tSza.seq. Vernaculus, ἔνδημος, Vide Endemos. Vernice, id est, Vernix guttosa sicca. Rul. & lohns. Vernisium, idem, quod Vernix, Sandaraca alias vocatur, vel Gummi Juniperinum, & ita Vernixsiccus, vel liquor ex hcc gumini paratus, estque Vernix hutnidus. Schroder. /. 4. cl. I, n. 179. Vernisium vero legitur apud Helmont. tr. de Lith. c. 3. n, 7. De Vemicis vatiis speciebus vide Motley Coli. Chym. Leid. c. 504. seqq- Vernix etiam vocatur massa balsamico - oleosa e pulveribus aut gummi Ccpal cum oleo Terebinthinae coctis parata metallis luminatis obducenda, ut trsnfpareant, ne color alteretur. Formulae videantur etiam .apud lunken in Corpor. Art. Pharmacetu. sect. III. c. 4. in sin. p. 227. Vernus, ἐαρινὸς, dicitur vel de ipfo tempore, & ita idem est, quod Ver. Vide Ear.Vel de morbis, qui vere solent esse frequentiores, & morbi verni, sive vernales vocantur, quorum Catalogum recenset Hipp. 3. aphor. 20. Jung. Dieter. n. 228. Verres, vocatur Sus mas, quemadmodum & Aper Verres sylvaticus. Lang. I. 1. ep, 61. Schrod. l. 5. cl. 1. n. 3. et 34. Verricularis, ἀμφιβληστροειδὴς, Amphiblestroides , vocatur tunica oculi propria, quae à cerebro ad oculos profecta humc.Iem vitreum & crystallinum ambit, cujus tunicae figura in latum diffusi atque expansi nervi verriculo similis apparet. Vocatur & Retina vel Retiformis, quod reti etiam sit similis. Gal. negat, esse veram tunicam, fed potius cerebri portionem quandam exemtam, l. Io. de V, P. c. 2. Confirmat hanc sententiam suo calculo Barthol. i. 3. An. cap. 8. p. 5I8. statuens, esse medullaris substantiae mucum. Verrista, vocatur Paracelso siImrnum arcanum in Epilepsia, una cum Granagranis, de caduco matricis §. 8. Quid vero sint, non explicat. Verruca, Graecum nomen non occurrit generale. Sunt Vero verrucarum species duae : Acrochordon, ἀκροχορδῶνἀκροχορδὼν, & Myrmecia, μυρμηκία, de quibus vide suis in literis, Gal. i. 2. M. M. c. 2. Verrucosa ulcera votantur dura, quae alias ὀχθύδη dicuntur. Vide Ochtodes. Versio, τροπὴ, CJiymtca vocatur formarum manifestarum in occultas, & fit corruptione formae specificae, generationeque generalioris formae, videlicet Elementorum decompositorum in composita, & impurorum in pura conversione, Tlt- Chym. Vol. I. p. 199. Versus, στῖχος, ἔπος, μέτρον, Theriaca versibus descripta hanc habere utilitatem dicitur, quod facilius memoriae mandetur, nec à suo ordine perverti possit, Gal. i. 1. de Ancidot. c. 16. prine. Q. Serenus Sammonicus edam suam Medicinam metrice, sive versibus conscripsit. Ita & Scholae Salernitanae Medici; quamvis non sustineant versus illi regulas Pcëticas. Vertebra, σπόνδυλος. Vide Spondylos. Vertebratus Musculus , dicitur, cujus utraque extremitas vertebris continua est, Barthol. l. 4. Anat. c. 7. p. po?. Vertex, κορυφὴ. Vide Coryphe. Vertibulum, significat caput ossis globosum, quod alterius sinui ad articulationem inseritur, Hieron. Fab. Aquap. de Off. Dearticulat. parL 2. p. m. 179. Verticelli marini, σπόνδυλοι θαλάττιοι, Vocantur Zoophyta tuberosa, quae &Verttbula, alias Te- thyia, nuncupantur, de quibus vide Aldrov- de Zoophyti l. 4. c. e. Verticillum vel Veruculum etiam dicitur qucdlibet Os Dorsi i, e. Vertebra. Vesal, l. 1. de H. C. F. c. 3.' Verticillum ani etiam dicitur M, Aurei. Severino tuberculum in extremo ano observatum verticillo, quod mulieres fuso adjungunt, simile l. de noviff. observatis abscessit. §, t8. p.m. 55. Vertigo, δῖνος, σκοτόδινος, ἴλιγγος. Vide Dinos, Verto vocatur quatia pars librae. Dorn. Rul. & lohns. Vertumnus, vocatur inventum quoddam D, Chr. Ad. Balduini in Hermete suo curioso Invento 3. delineatum. Verva vocantur apud Scribon. num. tg. armillae, amuleti loco gestatae, quamvis Rhcd, legendum existimet Virias aut Variolas eboreas, Gr. ψάλια & βραχιάλια dictas. Aut Vercula vel Verucula. Not. ad h. I. p. 5 5. Verucla, vide Verva. Vervex, id est, Aries castratus. Schrod. l. 5. cl. r; n. 30. Verum, ἀληθὲς. Vide Veritas. Vesanus, Vesania, in genere, idem, quod Insanus, Amens , Delirus, Furiosus, παράφρων, παραφροσύνη, μανία &c. Ita Amor vesanus vocatur delirium ex nimio amore erga foeminam obortum, de quo Forest. I. Io. Obs. 29. cum Schol. Paracellus vero distinxit inter vesanos &c insanos. Hoc describens, quod sint amentes à nativitate & hereditario malo ; Vesanos vero, qui Per victum aut medicamenta forinsecus advenientia, de morb. am. Tract. 1. cap. 5. Vescor, idem quod Edo, Comedo. Vesica, κῦστις, vide Cystis. In PharmaceutleiS & Chymicis Vesica vocatur Vas metallicum ex cupro, in forma vesicae, vel ovi, duorum aut trium pedum altitudinis, convenientisque latitudinis, formatum, & circa fastigium apertum, ut intra sinum suum convenientem alembicum recipere possit, qui adeo cum orificio vesicae quadrare debet, ut tam apte invicem concludatur, ne minimum inde exspirare queat. Impositum capitellum e silo vertice canalem duurn aut trium pedum altitudinis emittere debet, qui in summitate aliud capitellum ab alieno aliquo semper frigidum continente, qua spiritus in alembicum elevati refrigerari & condensari possint, circundatum fustinet. Ex hoc capitello Epistomium seu canalis procedit, qui vapores condensatos guttatirn in vas suppositum deducit. Hujus vesicae usus in vegetabilibus non est negligendus. Haec Rul. & lobns. Vesicatio vocatur symptoma superveniens combustioni ex aqua vel igne, de quo plura videantur apud Valesc. de Taranta, Philon. Chirurg, c. 2 2. & ex hoc Forest. i. 2. Cfcir. Oper. Obs. I7. Scitol. Unde & effectus vesicatorii remedii Vesicauo dicitur Blasio, Med. Univ. p. 44. Vesicatorium vocatur Cauterium quoddam potentiale, & est spectes Sinapismi fortioris, quo ut plurimum virtute cantharidum, aut alterius medicamenti caustici vesicae in cuticula excitantur. De his vide passim in Practicis. Descripsit Schroder. I. 2. cap. ac. sin. Morell. de Forrn. Rem. 1. i.s. i.c. I4. Vocantur à Dioscor. δίὰ κα,θύρὶδος ἐκδὸρια, i. 3. c. 63. à ROlfink. Vesicamia, quorum historiam tradidit O. & M. Sp. I. 4. s. 7.p. 3. cap. unie. Vesicula, κύστιγξ, diminutivum Vesicae. Frequenter usurpatur de folliculo sellis. Vide Cystis. Vespa, σφὴξ, ἀνέλυτρον, dicitur insectum api simile, aculeatum, cujus historiam cum usil & noxa recenset Aldrov. de Insect. I. I.c. 6. Ex cadavere equino putrescente generati, testatur Lang. i. I. ep. 14. Vespa, rum puncturam quandoque esse periculosissimam, confirmant Obs Hild. Cent, 4. O yiLseqq. Vespera, Vesper, ἑσπέρα. Vide Hespera. Vesperna vocabatur quarta cibationis diurnae pars, merendam sequens, & legitur apud Franc. Bonamicum, de Aliment. 1. 3. c. 4o. Vespertilio, νυκτερὶς, est animal bipes, alatum & volans, sed non pennatum, muribus plerumque simile, viviparum, culus historiam cum usu tradidit Aldrov. I. 9. Ornith. cap. I. Galen. 1. Io. S. F. §. Sanguis nycteridos. Vestigium, ἴχνος. Vide Ichnos. Vestimentum, Vestis, ἱμάτιον, εἱμᾶ, ἐσθὴς, quid proprie significet, aliunde constat. Metaphorice etiam tribuitur telae aranearum & testis, Keuchen. ad Samon, p.279. Abusive vero, & valde incongrue ignis Divinus & Sal vestium nomine veniunt, in Thaeatr. Chym. Vol. Vl. p. 16. Vessimentatis liquor qui MynsichtO dicatur, vide in ejus Armam. sect. 2o. Veterana vocatur à Gilberto Morbillus, uti scribit Forest. i. 6. Obs. 44. Schol.fin. Veterascens, παλαιούμενος, dicitur de pinguedinibus, quae progressu temporiS acrimoniam & rancorem acquirunt, Galen. /. 3. de C. M. P.fin. c. 5. circa sin, Veterinaria, κτηνιατρικὴ, vocatur ars, quae tractat curationem morborum in jumentis & pecudibus. Veterinarius, κτη,τάτρος. Quamvis vero ratione fanis & intentionis cum arte Medica convenire videatur, ob subjecti tamen insigne diicrimen, quo hotno nobilissima creaturarum multis parasangis antecedit bruta, ut & ob maximam differentiam inter eos, qui exercent Veterinariam & veram Medicinam, minime conjungendas esse, rectissime judicant ii, qui dignitati sciae melius consistunt, contra Plempium in Eund. Med. & Boneturn Anat. Pract. l. I. s. 13. Obs. 32. Schol. p. 27 2. Conscripsit talem Medicinam Publ. Vegetius appellatis Mulo- Medicinam, in quo scripto plura occurrunt vocabula Ladno-barbara, quae etiam Lexico huic inferi potuissent, v. gr. Morbus subtercutaneus, farciminosus, subrenalis, strophosi, epistomici, Applosi, Pullaria &c. nisi nefas duxissemus, artem nostram ἐπιφανετὰτη, veterinariis terminis sordidare. Veternum, aqua intercus, Servio apud Hadriam Jun. in nomenclat. Veternus, λήθαργος, Veternosus, ληθαργικὸς. Vide Lethargus. Vetus, παλαιὸς. Vide Palæos. Vexo, λυπέω. Sumitur in Medicina in malam partem, & significat molestiam affero. Diciturque de morbis, uti explicavit emphasin hujus verbi Linden. Ex. XV. §. 79. Rhod. quoque vexari explicat per gravius assiigi , raptari huc & illuc, distrahi, Lexic. Scribo: . p. 457. Cujus vero autoritate Vexationem pro cutis sugillatione accipi scripserit Blancard. in Lexico, noles non constat, cum in nullo, qui ad manus suerunt, Au. tore invenire potuerimus. Alias Vexatio etiam sumitur pro paroxyimo doloris Arthritici à Joh. Thorn, Minadoo, I. de Arthritid. c. 33. p. m. 79.seqq. Via, ὁδὸς, quid proprie significet, non pertinet ad Medicinam. Nihilominus per transtationem frequenti in ufir est vocabulum hoc, dum sumitur pro Ratione, vel modo aliquid tractandi aut perficiendi. Ita accipitur à Galen. c, 3. in 6. Epid. t. 2o. Ita Via veritatis vocatur Philosophia. Ita Via ad fanitatern est via rectissima ad Deum, Linden. Ex. HI. §. 19. Via quoque duplex humida Se sicca dicitur esis in negotio Lapidis Philosophici, quarum illa facilior, haec difficilior habetur, Th. Chym. Vol. VI. p. 529. 54o. seq. Via stomachi & Veneris vocatur Orsephagus, apud Barthol. I. 1. An.c. 12. p. 447. Primae Viae dicuntur Oesophagus, Ventriculus & Intestina cum appendicibus eorundem, in quibus non tantum purgantia & vomitatis, sed & alia medicamenta intus assarnta virtutes iuas exerunt, ut OprTationes suas postmodo determinate edere possint, Wlliis Pharm. Rat. Part. l. sect. I.c. 2. Nonnulli etiam Vasa Meiaraica inter primas vias referre non dubitant. Vibices, μώλωπες. Vide Molops. Vibratio, κλόνος, est agitatio & motio corporis & membrorum involuntaria, ut conquiescere non liceat; etiamsi strenue renitaris, Gal. i. de rem. c.6. Vide Clonos. Vibrissae vocantur Pili in naribus, quaS Blasius Can ex errore Vibriscos nominavit, Med. Univ. in pro- leg. p. 2. et p. 157. illud vero habetur apud Barthol. Anatom. p. 53O. Vicinitraha, aut Vicinitractus, respondet Graeco ἐρυσίπελας, & illud Felicianus excogitavit, hoc Ingrassia ?. Vide hujus Schol. in Gal. de Tum. p. n. Schol. 24. Victicellae liquor, aut Viucellae, dicitur Paracelso genus vini, & legitur in Scholits ad Libell. II, de Tartaro. Victus, δίαιτα. Vide Diæta. Vigesimus, εἰκοστὴ, scil. ἡμέρα. Refertur ab Hipp. 2. aphor. 23. inter dies Criticos. Huncque fortiorem esse statuit, quam vigesimum primum, i.3. de dieb. Critis. c.p. Vigilantia, Vigilia, ἀγρυπνία, ἐγρήγορσις, opponitur somno, estque res non naturalis, & caussa saniratiS morborumque procatarctica, consistens in exercitio sensuum & motus, à spirituum animalium activitate expedita dependente. Jungatur Charlton. Ex. VII. Pathol. §. 4. & Dogm. nostra P. V. c. 4. Dieter. nttm. p. &. supra vide Egregorsis. Vigor, ἀκμὴ, vide Acme. Adde Linden. .Ex. XII. § , 85. 86. Villi, idem, quod Fibræ, ἶνες. Vide Fibræ. Villi à Laurenu Bellini in praesul. Operis de Puls. Urin. &c. restringuntur ad fibras musculorum in tendinem coeuntes. Villosa crusta quid sit apud Wiliis, vide supra Crusta. Viltrum Philosophorum est Alembicus. Absolute tamen positum est manica lanea, in modum Hippocraticae, velut lingula, per quam liquores clarificantur, Dorn. Ruland. & Iohns. At communiter per F scribi solet in hac significatione, Filtrum. Vide supra Filtratio. Vinacei, vel Vinacea, στέμφυλα. Vide Stemphyla. Vinculum, δεσμὸς. Vide Desmos. Vinculum Sesirati desitripsit Galen. de Fasciis n. 81. & ex hoc Scultet. delineavit, Arm. Chirurg. P. I. Tab. XXXV.fig. 6. Vindicta, ἀντιτιμώροσις, est accessorium irae, non hujus essentia, Gal. l. 2. de sint. tu. c. 9. Dicitur &Ultio. Vinosus, φίλοινος, amans vini, qui non expectare potest commodum tempus ad bibendum vinum, Linden. Ex. XVI. §. 2 24, Vinosus liquor sine vino quid sit, vide Liquor. Vinum, οἶνος. Vide Oenos. Violentus, βίαιος, significatio hujus nota est, & dicitur de eo, quicquid à vi & impetu quodam dependet. OpponitursaontUnco, ἐκουσίω. Violentam mortem lacere cadaver flaccidum, scribit Helmont, de sinu n I4. Vipera, ἔχις, ἔχιδνα, vide Echidna. De Vino viperino vide Libav. Τ. II. Oper. p.  I68, V.perae caudisonae Anatorniam scripsit Eduard. Tyson. Medicus Londle nens uti patet ex Act. Erud. Lipsiens. Anno T684. Vir, ἀνὴρ, recte dixit Linden. esse nomen Sexus ; aestatis, status, & dignitatis, Exer. XIII. $.9-seqq - Prima significatio frequentissima est, quo pertinet quaestio illa: An vixi possint in feminas mutari, & vice versa? Id quod affirmare videtur Lang. I. I. ep. 70. Rectius tamen negat C. Rejes C. El. q. yp. n. I9. dicens, esse talia exempla vel pro fabulis & figmentis Poeticis habenda, vel utrurnque sexum habuisse uno prae altero supereminente, vel daemonis vafricie contigifle. Ad primam significationem pertinent & Derivata; Virilis, Virilitas. Ita Virile membrum vocatur Penis, ad difcrimen Pudendi muliebris, Virilitas, essu ἀῥῥειότης, opponitur θῆλὑτητι, foemineae naturae, Gal. I. I. desem.c. 15. Altera significatio est prae reliquiS emphatica, magis denotans marem mediae aetatis, qui neque juventae calore, neque senectutis frigore infestatur, Celsi l. 1. c. 1. Et in hac significatione sumsisse Hippocr, l. 5. Epid. II. 7. vult Linden. d. loc. §, 15. In tertia Vir idem est, quod Maritus, de quo superius in MA, Quarta Rhetoribus & JCtis magis, quam Medicis usitata, & exprimit vigorem corporis & animi .. Unde proverbialis locutio: Virum se praestate. Vide Lind. Ex. III. §. 28. Vir quoque dicitur in negotio Lapidis Philosophici illud metallum , vel ejus metalli semen, quod jungitur Argento vivo , tanquam foeminae. Libav. T.II. Op.p.rai. Virago, ἀντιάνειρα, epitheton Olim Amazonum ; vocatur foemina quoad sexum, quoad vires vero corporis & animi mascula. Tales non esse facile obnoxias mcrbiS hystericis & muliebribus, scripsit C. Rejes C. El. q. 46. n. 1 5. Vires, ἰσχὺς, δύναμις, idem, quod Facultas, Virtus, Vis. Vel dicitur de ipso corpore humano, & indicat sui conservationem, Galen. I, 9. Μ. Μ. c, 13. Suntque vel Naturales, sub quibus & Vitales comprehenduntur, & Animales, de quibus videatur Lind. Ex. XIV. §. 40.seqql vel dicitur de Medicamentis. De his vide Schrod. 1. ιὸ c. 3o. & plures alios. Quaere etiam in Dynamis. Virga, ῥάβδος, proprie quid significet, ex aliis jam constat Lexicis. Videlicet bacillum, praesertim arboris viridis, aequalem & longiuiculum. Tribuitur vero postmodo & aliis rebus, v.g. Plantae, quae est species consolidae, & dicitur Virga aurea, alias Consolida Sarracenica. Deinde bacillis, qui applicantur in fracturis, apud Hippocr. 3. defract. t. 29. Junge Galen. in Comm. ad h. l. Porto Membrum virile quoque in Anatomicis vocari Virgam à MediciS, notissimum est ex antiquis & recentioribus Scriptoribus, lta & Clitoris virga muliebris appellatur, Barthol. i. I. Anatom. c. 34. in princ. Diminutivum Latinum est Virgula, & ad propriam significationem pertinet virgula bisurcata metallica, vel divinatoria, qua indagantur diversu metalla, & eorum venae ; de cujus virtutibus, praeparandi & utendi modo leg* poterit Bas. Valent, in Testam, ultim. P. I. ubi vanarum meminit Virgularum, lucentis, candentis, suliae, furcillae, trepidantis, cadentis, obviae, cap. ZZ, seqq. ad 28. Theatr. Chyrn. Vol. IV. p. 242. 322. Libav. Τ. III. p. 26o. Fr. Hofm. in Clav, ad Schroder. l, 4, cl. 1. n. Io8. p.454. seqq. Virgata dicitur sutura Cranii, quae alias Sagittalis & JugaliS vocatur, Barthoiin. ltbell. 4. An at. c. 5. p. 7o5. Virginitas, παρθενία, κορεία, quid significet, jam ex aliis Lexicis constat. An vero infallibilia signa ejus haberi possint etiam per suspectionem, ventilatam & decisam hanc quaestionem videsis apud P. Ammann. Irenic. p. 113. seqq, Virgo, Virgineus, παρθένος, παρθένιος, vide Parthenos. Spagyrice quoque pliginis nomen tribuitur Mercurio , Libav. Τ. II. Oper. p, 351. Et Aqua aiba Mercurialis vocatur Virgo habens uber unicum, Th. Chym. Vol, III, p. 22. Virginale claustrum vocatur Hymene de quo vocabulo supra in HY. Virginalis adstrictio Mercato dicitur Matricis post nimiam e partu distensionem factam in pristinam angustiam reductio, l. 5. de Mul. effect. c. i4. p. 6y. Virgultum, idem, quod Virga. Hinc Dorn. descripsit Virgulta fossurum, quod sint thesaurotum indiceS virgae, in Dictum. & haud dubie respexit Paracelsi locum, l. 2. Philoseph. fagac. §. Quid sit Necromamia coelestis  ? cujus duae species recensentur, Adech plumbeus, & Virgulta directa , quae aperiunt occulta. Viriæ, Viriolæ, idem, quod Vervæ, vel Veruclæ. Vide Verva. Viridellus est aequivocum : Tribuitur enim Vitriolo ab Harttnann. Prax. Chymiatr, Tom. I. Operum in Pol. p.  75. deinde morbo Epilepsiae vel caduco à Paracelso, quia Viridellus Vitriolum significans morbum hunc curat. Paramir, l. 1. c. 6. Viridis, χλοερὸς, χλωρὸς, proprie vocatur Conor herbaceus , olerum, araorum . plantarum, Gal. comm. 2. in libr. 6. Epid. t. 16. Hinc etiam per translationem viride quoque dicitur, quod vitalem adhuc continet vigorem, Tribuitur vero etiam aliis rebus metallicis : Ita Viride aeris vocatur PErugo, de quo superius In AErugo. Viriditas salis est liquor, aut oleum ejus viride, Dorn. Ruland. lohnson. Viridis Leo quid fit, vide apud Libav. Tom. II. p. 278. Viriditas aeris est ejuidem perfectio, & magnis extollitur laudibus, Th. Chym. Vol. IV. II. 531. Virilitas, ἀῤῥενότης, ἀνδρεία. Vide Vir. Virosus proprie dicitur id, in quo inelt virus, id est, venenum, maligna qualitas, deleteria. Aliquando tamen etiam de graveolenti, aut s.Iporis teterrirni materia praedicatur, apud Scribon. num. 103. I63. 245. notante Rhod. in Lex. p, 448. Virtus aequivocum est. Accipitur eisim vel de potentiis naturalibus, & ita coincidit cum vocibus Facultas, Vires, Potentia , Graec. δύναμις, vide Dynamis : vel de habitu mentis per crebras actiones morales bonas acquisito. De quibus virtutibus, praesertim moralibus, Galen. dixit, quod adeo coIIiIexae sint, ut qui unam habeat, habeat & reliquas, quasi ex uno fune revinctae, l. quod opt. Medie.sit optim. Phil. Gr. ἀρετὴ Virulentus, idem, quod Virosus, <æ xml:lang="grc">ἰοβόλος. AEgin. ί. 5. c, I. Virus proprie dicitur Humor fluens. Hinc etiam usurpatur pro semine, Gr. γόνος dicto à Sere.no, c. 9. vide Keuch. in not. p. 123. EnimverO usitatior est acceptio in malam pariem, qua idem significat, quod Venenum, sive malignam & deleteriam qualitatem. Ita & Ichor ex ulcere fluens maligno vocatur Virus, notante Foreslo, l.y. Chir. Obs. t.. in S.hol. Et ita opponitur puri crasso, quod dicitur SordIties. Vide Sordities. Vis in genere est modus vovendi. Accipitur vero vel de modo naturali, & inde coincidit cum Viribus, Facultate, Virtute. Ita vis animi, corporis, morbi, veneni, medicamenti, passirn legitur. Junge Keuchen. p. 117. vel de modo violento, extrinseco, & inde coincidit cum Violentia, diciturque Graece βιἄ. Vide Violentus. Viscaleus est vllcus ramosus, arboribus innascens, ut viscus quercinus, malorum, &c. Dorn. lohns. in Lexic. Viscera, σπλάγχνα, vide Splanchna. Verum & in singulari viscus in utu esse, rectissime monuit Keuchen. ad Seren. p. 251. Adde Dister, n. 782. Viscerosus, μεγαλόσπλαγχνος dicitur. Vide Mergalosplanchnos. Viscidus, Viscosus, γλισχρὸς, περίγλισχρος, idem, quod Lentus, Tenax. Vide Glischros, Periglischros, Viscosa Philosophorum aqua quid sit, vide in Th. Chym. Volum, l. p. 529.seq. Libav. T. II. Oper. p. 142. Hodieque sunt, qui inter principia Compositorum corporum referre non dubitant, dicentes Corpus Viscosum esse, quod particulas obtinet plurimas aqueas in paucis ramofiS & terrestribus instar vesicularum inflatis contentas in aqua & aquosis menstruis dissolubiles, quemadmodum proliXius haec principia proponuntur à Jacebo le Mort i» Pharmac. Medico-Chyrnica c. 2. 3-seqq- Viscilago, Mucilago, Tagault. lib. 5. c. 4. Viscum, ἰξὸς, vide Ixos. Adde Galen. I.6. de S Fac. § . Ixos. Viscus quoque dicitur Pix decoeta ex rimis vel locustiS arborum. Viscus secundae generationis est cruor, qui deicendit à salibus, Dorn. Rul. & Iohns. Apud Libav. Viscum quoque vocatur Mercurius, vel liquor viscosius, sive Aqua viscofit, Gluten quoque dicta, S.A. Ch. l. 3. cap. I. circafin. Viscum Damascenum in Syria ex myxis viscosis paratur. Hieronym. Gabucinius de lumbricis, c. 24. Viscus apud veteres, quidquid inter cutem est, & ossa 5 & quidquid sub corio. Salmas. in Soiin. Visibilis, ὀρατὸς, dicitur de qualitate externa, qualis est color, Gal. l. 2. de L. A. c. 8. Visio apud Latinos homonyrnon est. Vel enim idem est, quod Visus, ὄψις. Vel significat apparitionem, φἀσμα, v. g. in somno. Vide Opsis. Visitatio, ἐπίσκεψις, vocatur Medici ad aegros ingressus , cum cognoscendi morbuin, ium ordinandi & remedia praescribendi gratia. Dicitur quoque de aliis Inspectionibus, v.g. Officinarum Pharmaceuticarum, in quibus omnibus Medicus prudentiam & peritiam suam de- monstrare debeti De Visitatione Obstetricum pro cognoscenda virginitate an admittatur de Jure, legatur Augen. Tom II Epist- & Cons. Med- pag. m. 334 seq- Visorius, ὀπτικὸς, vide Opticus. Visus, idem, quod Visio, ὄψις, vide Opsis. Vita, βίος, ζωὴ, quid propiie sit, magis ad Phyficos, quam Medicos spectat. Quam varie vero pellit sumi & explicari Vitae vocabulum, videatur inter alios Kerger. in tract.suo deserm.s. I. c. 3. et 5. Non minus late etiam sijmsit Schroder. Vitam essentialem dicens rei uniuscujusque actum vel ἐνπλέχειαν, l. t.c, 5. quod vero negat Fr. Hofmann. in Clav. ad h, loc. n. 8. Nobis hoc videtur animadvertendum, pace aliorum, hodieque in scriptis recentiorum non accurate distingui inter vitam Physice & Mstaphysice, vel Hyperphysice consideratam, dum non verentur non folum inanimata naturale, sed etiam Deum viventem, Corpus Christi in Coena Dominica immiscere, uti apud dictum Kerger. Marc. Marci, &c. videre licet. Profecto hujusmodi consusioneS limitum non pariunt veram scientiam, quin potius destruunt, & ab barbariem, imo graviora intellectus vitia, seducunt. Nobis haec descriptio haud incongrua videtur, quam e recentioribus tradidit D. Bernardus Conor Anglus Medicus Regius in Tentamine Epistolari de Secretione animali ad D. Eduardum Southvvel, addito Evangelio Medici , ita scribens t Vita est mutuus partium solidarum in fluidas & fluidarum in solidas partes influxus & commercium. An vero Anima rationalis sive spiritus cogitans à vita hominis secundum Autoris opinionem separandus sit, aliorum doctiorum ulteriori ventilationi relinquimus, quamvis nobis non ita sie habere videatur TatItum! Vitalis, ζωτικὸς, dicitur partim de Spiritu, qui nullus alius est, quam Calidum nativum, Flamma vitalis; partim de Actionibus vitalibus, quae Sanguini, & illi dicto principio vitali attribuuntur ; ut sunt Respiratio, & Motus sanguinis , à corde in totum corpus, & ejusdem e corpore ad cor refluxus, cum aliis connexis functionibus. Quo pertinet & Temperamentum vitale, Nutritio, &c. Vide Calidum, Flamma, Temperamentum, &c. Vitellus, λέκυθος, vide Lecythos. Vitellum poli, id est, Alumen, Ruland. Vitellina bilis, i. e. flava, ξαυθῆ. Vide Bilis. Vitiligo, ἀλφὸς, Vide Alphus. Vitisaltus, idem, quod Chorea S. Viti, C.Rejes C.El. q. 97. n. 3. vide Chorea. Paracels. vocat Vitistam, sive Choream lascivam, de morb. ament, Tr. c. 3. Vitium, in genere idem, quod Erratum, morbus, ἀμάρτημαἁμάρτημα, νόσος. Alii vero distinguunt inter vinum & morbum i vitium dicentes perpetuum corporis impedimentum I morbum vero temporalem corporis imbecillitatem, /. soI.ff de V, S. ubi Theophilus Paraphrastes in Graeco vinum expressit per πάθος, Jung. Rhod. ad Scrib, p. 18. Verum illa distinctio raro observatur. Vitreus, ὑαλώδης, ὑαλοειδὴς. Vide Hyalodes. Vitrificatio, Chymicts dicitur artificium parandt vitra vel fuccina ex metallis & mineralibus, antimonio, stanno, ferro &c. Legitur passim in eorum scriptis, v. g, apud D. lunken Corp. an. Pharm. Ρ. I. Sect. I. c. IV. p. I9. etc. Vitriolum, χάλκανθος, χάλκανθον, Chalcanthumj Atramentum sutorium , item Zeg, est succus mineralis concretus, isque duplex t Nativum & factitiam. Ratione coloris tres species recensentur: 1 .Coeruleum, quale Hungaricum, quod & Cyprium vocatur; 2. Viride, quale Goslariense, & Suecicum. 3. Album, quod & λενκόιονγ Hujus historiam, cum usu, & variis ex eodem praeparatis medicamentis, vide Schroder. lq.c. zn. Fr Hofrn. in Clav. ad hunc locum. Adde Rul. Lex. Chym. Atramentum sutorium, Libav. S. A. Ch, libr. 8. c. 40. et T. II; p. 273. lunken. Chym. Exper. Cur. Part. I. sect. 4. c. 3. p. lyo.seqq. Vitriolum Chymicorum factitium ex scoriis ferri legitur ibid. Vuciola quoque ex aliis parari possunt metallis, ut Vitriolum Solis, Lunae, Marcis, de quibus Libav. d. Synt. loc. c.at. Schroder. Rolfink. & alii confusi possunt. Quod vero etiam laudes Vttrioli, sint in quibusdam hyperbolicae, non est dubitandum. Vttriolum liquefactum aut Vitriolautm , est Vuriolum ex minera tractum & liquidum, quod coagulari nequit amë piius, vel à rninera aeris tractum Chalcanthum. Vitriolum novum est Vitriolum album. Romanum dicitur, quod maxime viret, Dorn. Rul. & Iohns. in Lex. Vitrum, ὕαλος. Vtde Hyalos. Vitta proprie dicitur Reticulum, quod capitibus mulierum imponitur. Per translationem quoque portio Amnii tunicae, qiiae capiti infantis quandoque adhaeret, si foemella suerit. Vitta vocatur, sicuti in Masculis Galea, Bartholin. I. I. Anat. c. 36. p. 3o3. Vitulus, μόσχος, proprie dicitur Vaccae Proles; unde Bos juvenis appella ut, Galen. libr. 11. S.Fac. § . Medulla. Inter carnes vitulina habetur pro delicatiori, Btuyerin. lib. I3. de re cib. c, 5. De ulli vituli Medico lege Schroder. Ptb S.cl. 1. n. 38. Per translationem, à similitudine quadam desumtam, piscis quidam etiam vocatur Vitulus marinus, qui alias Phoca appellatur. Vide Phoca. Vivens, ζῶονζῷον, idem, quod Animatum ; quomodo à non vivente differat, docet Galen. i quodsang- nat- in ars com. c. 8. videlicet non corporis mele, sed facultate agendi. Viverra, ἰκτὶς, idem, quod Mustela sylvestris, vide Ictis. Adde Forest. /. I9. Obs. 15. Schol. Viviparum, ζωοτόκον, elt epitheton animalium qu.ndam dtfferentiam exprimens, quando multiplicationem suae speciei productione novi animalis vivi sibi similis praestant, ad differentiam Oviparorum, de quibus supra. Interea naturam aliquando extraordinarie quid praestare & ovipara.quoque fieri vivipara, patet ex Observatione Mich. Lyieri, de gallina vivipara, quae sex pullos ccnformatoS uno partu exclusit, secuta matris propria morte, in Observat, Cultro Lysini Anat, additis Pbs. I. p. 193. Ulcus, ἕλκος, dicitur &Hulcus. Vide Helcos. Ule, οὐλὴ. Vide Cicatrix. Ulna, πῆγυς, idem, quod Cubitus, ὠλέκρανον. Vide Cubitus, Olecranon, Focile. Ulomelia, οὐλομελία. Vide Solimembria. Ulon, οὖλον, Lat. Gingivae, de quo vocabulo etiam supra in GI. Quod vero etiam τὰ οὖλα inflammationes gingivarum significat apud Hipp. libr. 2. de morb. XI. 4. Vana est Foëfii imaginatio, & pugnat cum ipso textu. Ulophonos, οὐλοφόνος, idem, quod Ixia, plana venenata, teste AEgin. i. 5. c. 47. Ulpha, Lapsatura, recrementum cotis. Rul. in Lex. Ulrach, id est, Sangttis Draconis. Rul. & lohns. Ultimus, ἔσχατος, idem, quod summus, vel extremus, vide Eschatos. De materia ultima passim in Paramiro, & abis scriptis suis, disserit Paracelslis, statuens, eatn esse Tartarum, Coagulationem, Putrefactionem, ut nihil certi exinde liceat colligere. At in Theatr. Chym. ultima rerum materia dicitur summa perfectio, quae jubilat in exaltatione sua, sicut aurum ab aliis duobuS separatum gloriatur in igne, vitrumque. Vol. I. p. 175. Ultio, ἀντιτιμώρησις, idem, quod Vindicta, de quo paulo superius. Ultramarinum vocatur Magisterium quoddam e Lapide Lazuli paratum, pictoribus imprimis usitatum, sive pulvis impalpabilis eleganter secundum diversos elegantiae gradus coeruleus, cujus parandi modum e Zwolfero perspicue proposuit lunken. in Chym. Exper. Cur. Part. I.sect. 4, c. 9. p. m. 3 zo.seq. Ulula, ἀιγωλιὸς, ὀλολυγὼν, est species Noctuae, ejusque descriptio, cum usiI Medico, habetur in Aldrov. l. 8. Ornith. c. n. Umbellae sunt summitates plantarum finuoiae, instar nidi avis formatae, Schtoder. ί. I. c. 2. Unde & plantae Umbelliferae vocfntur. Umbilicus, ὄμφαλος, vide Omphalos. Praeter illam significationem Anatomicam tribuitur quoque ob formae similitudinem aliis corporibus naturalibus, v. gr. (r) Plantae cuidam, Umbilicus Veneris dictae, de qua consulantur Botanici. (2) ( ochleae, de qua legatur Aldrov. I. 3. de Testae. c. 35. 36. (3) Lapidi vel gemmae marinae, quae Umbilicus Veneris dicitur, coloris interdum rubri, interdum candidi, aut purpurei. Dicitur autem Umbilicus Veneris , quia ab altero, ejus latere, cum sit plana, ab -altero, quo elevatur duabus lineis ( velet in domunculis cochlearum) ventrem rotundum, quasi pomum & umbilicum puellae formosae refert. Verum Germani magis respicientes ad formam ejus, quam refert à latere elevato, propemodum fabae magnae; deinde ad patriam, ubi reperitur, vocant vernacule Fabam Maris. Repetitur enim inter cochleas in littoribus. Dicitur conciliare gratiam puellis, & plurimum facere ad formam & amorem, deinde ad morbos puellarum. Haec Rul. & lohns. Umbla, nomen pllcis lacustris qui & à colore Rubeculus à nonnullis vocatur, cujus descriptio, cum usu in cibis, videatur in Aldrovand. libr, p. de pise, cap, 47. Umbra, σκιὰ, aequivocum est : Propala significatio nota, qua caliginem notat, quod ex densitate corporea provenit luminis, radiorum Solis vel candelae penetrationem non admittente. Hinc umbrosus, rxtxefle, σκιώδης, id est, caliginosus, vocatur autumnus, ap. Hipp. I. 3. Epid. s. 3. t. 3. Deinde Umbra vocatur piscis fluviatilis, & marinus, qul ôiSciana, rxiatru, σζιαινὶς vocatur, quorum hic describitur cum usu in cibIS ab Aldrov. libr. 1. de pise. cap. 17. Jul. Alex. i. 20. Sal. c. 4. Bruyer. de re cib. l. i 9. c. 24. Ille vero apud Aldrov. i.5. de pise. c. i 5. Bruyer. i. 22. c. 16. Umbragines dicuntur Pygmaei. Rul. & lohns. Umbratiles, aut Umbratilia corpora transmutata, sunt in hominum conspectum ab astris & suis adfcendentibus occultis oblata, quae non fecus ac lemures apparent oculis; idque per magicam (imo diabolicam) efficaciam. Rul. & lohns. Uncam, id est, Argentum vivum, Rul. Uncia, οὐγγία, nomen ponderis Romanum, sed & à Graecis receptum, pendens drachmas octo, vel scrupulos viginti quatuor. Diosc. & Gal. de pond. & mensur. & ex bis Gorraeus. Est vero uncia duodecima portio librae. Galen. l. 3. de C. Μ. P. G. c. 3. Uncinus, idem, quod Uncus, ἅγκισρονἅγκιστρον, hamulum, vel hamum significat. Vide Hamus. Unctio, χρίσις, ἄλειψις. Vide Inunctio. Unctuarium, ἀλειπτήριον, dicitur locus & pars certa balnei temperati caloris, quod in ea homines ante & post sudorem & lotionem pro diversa corporis habitus ratione inungebantur, Lang. I. t.ep. 50. Unctuositas, λιπαρότης, quando ad contactum, vel gustum pinguedo quaedam externa percipitur, Gal. i. 3. de S. Fac. c. 36. in ptinc. Unctuosa humiditaS describitur à Libav. hoc modo, quae non quidem adhaeret, ut viscosa seu glutinosa, sed tamen unguine praedita est, unde quasi uncta & ungens appellatur. Talis est aqua, quae ex argento vivo sublimato destillatur, ut videre est, cum Mercurium vitae faciunt, qui liquor unctuosus potest olei consistendam assumere, ut & iri pulverem niveum praecipitari, &c, T. II. Oper. p. 42o. Alia Vnctuositas Mercurii descripta legitur in Th. Chym. Vol. IV. p. 4 26. Uncus, ἄγκιστρον, idem, quod Hamus, vide Hamus. Uncos pro calculo & fetu extrahendo descripserunt Aquapendens in Iconibus ad Opera Chirurg. & Scultet. Asm. ‘Cl.tr. P. I. Tab. XVIl.sur. 9. & Io. et T. XXII.s.r. Pertinent & Unci inter Machinas, Oribas. h, tit. c. 4. Unda, idem, quod Aqua, ὕδωρ. Vide Aqua. Undatio dicitur motus cordis praeternaturalis, ubi quaedam & lateralis inclinatio secundum ductum ventriculi dextri quasi leviter sese contorquentiS fit, sicut itr equo potante, uti descripsit ex Harvaeo Bartbol. I. 2. Anat. c. a. p. 371. Undecimus, ἑνδέκατος, est dies index decimi quarti in Crisibus, Hippocr. 4. aphor. 24. Galen. I. 4. de dieb. Crit c. 8. Undae, vel Undenae, dicuntur Paracelso homines aerei, terrenique spiritus, Dorn. in Dictum. Paracels. pl design - rer. nat. qui Lemuribus associavit. Undimia vocatur Paracello Tumor œdematosus, cujus materia est mucilaginosum congelatum, glutinosum, ut clarum ovi. Constituit idem quatuor species t Rocltam, Scissum, ex Glacie, vel Nitro. Paragraphor. i.4, e. r. per totum. Waltherus etiam ad Oedemata retulit, Salv. Med. p. 1132. Undosus, id est, fluctuans, κυματώδης, epitheton pulsus inaequalis, Galen.de pulsib. ad tyron. c. 8. vide Cymatodes. Undosa quoque nonnullis vocantur quorumvis animalium excrementa, Dorn. Rulatvd. & lohns. quamvis hic legat Ungosa, & fortassis rectius. Ungaricus, Hungaricus, vocatur febris Epidemica maligna, plerunque cum nimio capitis dolore, delirio, aut angina periculosissima invadens : aliquando cum petechiis sive maculis pulicaribus, vide Petechiæ. Ruland. integr. libellum scripsit de morbo vel lue Hungarica , quia Hungaris frequens esse solet. Jungatur Hildan. Ceni, 6. Obf 31. Libav. non inepte Causum Hungaricurn vocavit Toni. II. Oper. p. 292. ubi lapidem prunellae maxime commendavit. Ungosa, vide Undosus. Unguen, Unguentum, μύρον, vide Myron. Junge Kenchen. ad Sammon. p.  98. De Unguento armario Paracelii vide verissimum judicium B.Rolfink. Chym. l.y.s.I a. c. 5. Unguentum croceum dicitur Elixir. Rul. & lohns. Unguentarius, μυροποιὸς, μυρεψὸς, μυροπώλης, vide Pigmentarius. Jung. Rhod. ad Scribon. n. 66. Unguis, ὄνυξ, vide Onyx. Ungula, idem, quod Unguis, ὄνυξ πτερύγιον. Alias de brutorum unguibus potissimum dicitur. Unicornu, μονόκερως, vide Monoceros. Unio, aequivocum est apud Latinos. Vel enim idem est, quod Unitio, Unitas, & Graec. dicitur ἕνωσις, pertinetque ad tertiam Sanitatis differentiam essentialem, vel speciem, quae & Continuitas vocatur, de qua supra in CO. Gr. etiam συνέχεια vocatur. Vel denotat gemmam, quae alio nomine Margarita & Perla appellatur. Vide Margarita, Perla. Ad priorem quoque significationem referri sano sensu potest Spagyrica & Mystica significatio Unionis naturae, de qua in Theatr. Ch. Vol. IV p. I2o. et Unionis animarum exuberatarum cum terris suis calcinatis, de qua Vol. VI. p, 245. Unitas, vel idem, quod Unio, Unitio, ἕνωσις, vel Gr. dicitur μονὰς, & denotat Unarium numetum Spagyricum & Mysticum, Vide Monas, quamvis proprie non sit numerus, Ih. Chymic. Vol. I. p. 3 88. Univalvis. μονόθυρος, est epitheton qucrundam testaceorum, quorum testa in dorsis data saxis adhaeret, ad differentiam Bivalvium. Ad priores pertinet Patella, λεπάς. Vide Patella, Universalis, vel dicitur de morbis. & ita idem, quod Communis, & Gr. κοινὸς, πάγκοινος. Vide Cœnos. Vel de medicamentis, Gr. dicuntur καθολικὰ. Vid. Catholicus. Unquasi est Argentum vivum. Dorn. lohns. Voarchadamia, dicitur Metallorum Caballa i estque ars aenigmatica, in qua auri per coementationes » & alios modos, exaltationes & praeparationes proponuntur, & quidem per literas Hebraicas, occultam & peculiarem habentes significationem. De qu’ arte, & ejus principii materia, prolixius tractatur in Theatr. Chym. Vol.II.pag. eoo.seqq, pluribus. Meminit & Libav. T. II. Oper. pag. 122. nec non Morhos. in epistola de transmutatione metallor. ad Langelottum. Vocabulum, ὄνομα, λέξις, idem, quod Nomen generaliter sumtum, Dictio, Vox. Vocabula clara & perspicua olim vocata fuisse à Rhetoribus civilia, docet Gal. c. 3. in l. 3, Epid. t. 22, Vocabulorum abusu artem non debere confundi, cum teste Hippocr, ὀνῥματα sint νομοθετὴματα, recte colligit Libav. T. III. 0p.p.97. Vocalis vel sumitur Grammatice pro litera per se sonata ; & Graec. dicitur φωνῆεν, Gal l. 1. M. Μ. cap. 3. vel dicitur de partibus corporis organicis, ad vocis formationem pertinentibus. Graec. φωνητικὸς. Ita Vocales nervos se invenisfe scribit idem, quod φωνητικὰ νεῦρα vocavit, l. 1. de L. A. c. 6. Vociferatio, βοὴ, ἀναφώνησις, μεγαλοφωνία, idem, quod Clamor. Vide Clamor, Megalophonos, Anaphonesis. Vola, θέναρ. Vide Thenar. Volans, idem, quod Volatilis. Chymicis Volans idem, quod Unquasi, h.e. Argentum vivum. Dorn.Iohns. in Lex. Volatica, λειχὴν, idem, quod Impetigo, Lichen: Vide Impetigo. Alias Volaticam scorbuticam vocavit D. J. L. HanmantIus dolorem vagum cum tumore, modo hanc, modo aliam partem invadentem, uti videre est in Act. Hafnienf. Vol. II. obf 11 2. p. ayy. Volatilia, πτηνὰ, idem quod Volucres, ὄρνιθες, vide Aves. Adde Bruyer. I. 15. de re cibar, per tot. lnter volatilia perdices prae omnibus extulit Galen, lib. 8. M. M. cap. 2. Volatiles molae quid sint, vide Mola. Alias in Chymicis Volatile dicitur in genere levifiima quaevis & facile sursum lata materia, ut cinis, pulvis, & similia. Opponitur Fixo. Unde in hoc AEnigmatico Canone involutum esse dicitur negotiam Spagyrieum, praesertim circa lapidem Philosophicum. Facstxum volatile & rursus volatilesixum, totum habebis Magisterium, Theatr. Chym. Vol. I. p. 382. Imprimis vero Salium quorum dam differentiam constituit volatile, dum Salia volatilia dicuntur, quae ignem non tolerant, sed cum spiritu & oleo elevantur, & alembici parietibus adhaerent, rostrum etiam interius incrustant, de quibus vide Rols. libr. 5. Chym. sect 1. art. I.c. t-seqq- lmo transfertur etiam vocabulum hoc Volatilis ad caussas morbificas, quatenus nonnullae Volatilem habent naturam, & celeriter moventur, prae aliis fixioribus & magis impactis. De volauiitate acidi in salso vide Helmont. tr. Sextupl. dtg n 9. Volatus, πτῆσις, πητὴ, est motionis species, quando animalis transtafio fit de loco in locum p« r liberam & mediam aëriS regionem. Joh. Alphi Borellus de motu animal. P. I. c. I. Volema dicuntur quaedam Poma, vel pyra orbiculata , fortassis ita dicta, quod volam manus impleant, Rhod. ad Scribon. n. 104. p. I74. Volsella, λαβὶς. Vide Labis. Volva Yocatur integumentum, sive cortex pomo, rum, apud Scribon. & Rhod. p. a. d. l. Volucris, πτηνὸν, ὄρνις, idem, quod Avis. Voluntarius, κατὰ προαίρεσιν, ἑκούσιος, dicitur de Omni eo, quod est in nostra potestate, ut fiat, vel non fiat. Ita motus voluntarius describitur, quem, si libet, possum sedare, aut. si nondum est, perfigere, Gal. I.2. de mot. mufc, C. 5. Dicitur & έκούσιον, voluntarium. Ita Lachrymae voluntariae, δάκρυα ἐκούσια. Hippocr. 4. a, 52. Junge Dieter. n. 7 i 8. Voluntas, θέλημα, vocatur actio horniniS propria, ab ipla anima profluens, & directe dependenS. Charlton. Ex. Pathol. VIII. §. 6. Willifio dicitur animae rationalis assecla, ab intellectu procedenS, estque species appetitus rationalis, quemadmodum appetitus sensitivus imaginationi cohaeret, & animae corporeae manus procuratrix perhibetur, de aln. Brut. Ρ. 1. c. 7. Helmont. Blas. hum. n. 9. vocat voluntatem principium operativum motus, & primum movens. Voluptas, ἡδονὴ, vide Hedone. Voluptas si licentius progreditur, & sine modo, in detrimenta, pericula gravissima, interitum ipsitm ducit, recte docente Dieter. n. 545. circa sinem. Voluptas dolorisica vocatur pruritus ab eodem n. 467. Volvulus, εἰλεὸς, idem, quod Ileus, Chordapsus. Vide Eileos. Vomer, ὕνος, vel ὕνον, dicitur Ossiculum sextum Nasi in medio positum proxime attingens septum narium, Jo. van Horne Mtcrocosin. p. 9. Barthol. ltbell. 4. cap. Io. p. 72I.scn. Jung; D. D. Dtsse Anan ad IIorn. d. 1. Ρ. 23. Vomica, idem, quod Apostema suppuratum, Abscessus cum siIppuratione, Sinus, lta vomica pulmonis le- gitur apud Lang. 1 2. ep. 4o. Hinc & Vomici dicuntur in adjectivo, qui pulmonum vomica laborant, Anton. Mula de Vetonica n. 8. Jung. commentar. Gabr. Hutnelbergii ad h. loc. p. m. I 2. Abusive vomica liquoris aeterni dicitur Argentum vivum. lohns. Lex. Chym. l. 2. Vomilium dicitur Mercurius vitae, ab effectu, Libav. S. A. Chym. l. 6. c. I9. &Aurum vitae, cap. 20. Extenditur vero etiam ad alia vomitoria, ita ut vamilia eadem sint cum vomitoriis. Tom, II. Op. p. I68. Vomitio, vide Vomitus. Vomitoria, ἐμετικὰ dicuntur medicamenta, quae surfum per os purgant. Dicuntur &Vomitiva, item Vomilia Catalogum horum & modum praeparandi vide apud Rolfink. Ο. et M. Μ Sp. 1. 5. scct. 8. per tot. Wiilis Ph. Rat. P. I.sect. 2. cap. 1. Quod vero Thotusqn. in Epilog. Chym. Obs 8. p. 4. nihil ad futuram salutem acquirendam magis conducere, nobis vult pers.uadere, quam Emeticum lene, in principio oblatum, illud, nisi cum grano, quod dicitur, salis accipiatur & ad quosdam duntaxat morbos applicetur, ac quidem magna cum prudentia, hyperbolicum est Encomium, quamvis eidem quoque subscripserit lunken Chym. Exp. Cur. Part. II. sect- I. cap. 3. p. 475. seq. I. mIgis universalia dicens vomitoria Purgantibus Catoteritis. Vomiturio, ἑμετιώω, i. e. frequenter vomo. Dieter. n. 278. Hinc &Vomituritio dicitur continuus ad vomendum conatus absijue effectu, qualem lethalem suisse, ex Velschio refert Bonet. Med. Septentr. l. 3, sect. 4. e. I. p. 526. Vomitus, ἔμητος, item Vomitio. Vide Emetos. Vomitus edam III Antidotario Nicolai apud Mesiien sal. m. 394. fumitur pro ipso medicamento Vomitorio, unde de.scriptiones Vomitus nostri h. e. Nicolai & Vomitus Patriarchae ibidem leguntur. Vopiscus, dicitur alter e geminis, qui retentus in utero, altero interemto ab ortu nasceretur, Rodet, à Castro l. 4. de nat. mulier, c. 2, p. m. I 7 8. Voracitas, ἁδδηφαγία. Vide Addephagia. Vox, apud Latinos aequivocurn est. Vel enim idem est, quod Dictio, Vocabulum, Nomen, . vel Gr. dicitur φωνὴ, de qua significatione vide supra Phone. Upupa, ἔποψ, avis dicitur ipuria, stercore humano gaudens, cujus defcriptio cum usu in Medicina habetur in AldrOv. l. I7. Ornithol, cap. II. Sehroder. l. 5. C/. 2. n. 7o. Urachos, οὐραχὸς, Latin. etiam Urachus, item Urinacttlttm. Gal. l. I 5. de U, P. C. 5. circa sin. Dicitur vts aliquod, vel ligamentum, à vesicae sundo exortum, intra vaia umbilicalia excurreiIS, in tunicam Allantoidem desinens, ubi urina colligitur; in hominibus vero ad umb.licum terminum lirem habens. Dc hujus structura legamur Anatomici, & inter hos Barth. i, I. An. c. II, p- IIP - Uraeon, οὐραῖον, Gal. dicitur extremitas ossis, in fpecie sacri, c- 4. de R. V. I- A. t. 83. Uragion, οὐράγιον dicitur mucro, vel apex cordis, apud Hippocr, i. ae Cord. IV. 12. ubi quidem Lindem habet οὺραγέν. Elt vero ουχάγές propiie extremi agminis ductor, veluti caudae ; & potest translatio admitti.. Rectius tamen legitur οὐράνιον, q.rod vocabulum etiam calculo suo approbavit C HcfmaiIn. in Comm. ad Galen. LL. de Us. part. n. 336. Uranæ, οὐράναι, idem, quod οὐρητῆρες, de qua voce poilea. Gorr. Uranios, οὐράνιος, Cælestis. Sumitur tamen etiam pro aereo apud Hippocr, i. I. Epid.s. 3. t. 1. Alias οὐράνιον etiam nomen est Collyrii ἀδὴκτου, apud AEgin. i. 7. c. I6. Gorr. Uraniscos, οὐρανίσκος, id est, parvum cælum, dictum luit Palatum, pars oris superior, à coeli similitud;ne nomen accipiens, quod in coeli modum camera- tum sit. Unde & ψιμνὸς Coelum quoque dictum, Gal. in des. Gorr. & Castell. Uranos, οὐρανὸς. Vide Cælum. Uranoscopos, οὐρανοσκόπος, nomen piscis } qui & καλλιώνυμος dicitur. Vide Callionymos. Urceus est mensura liquidorum, in diversis tamen locis diversum quantitatem recipiens. In Pergamensi agro continet uncias 12. aut 15. Vini. Fallop. l.de Therm. aq. & metall. c. 11. Tom. I. Uredines vocantur vires metallorum, virtute Sol s communicatae, de quibus lege Basii. Test.ult l. 1. c. I6. Plinius i. το, II. N. c. I8. Uredinem vocat Rubiginem frugum. Vide Rubigo. Uredo etiam dicitur dolor capitis gravissimus ardensque, cui sanando folia Palmae Christi applicata plurimum contulerunt ex observatione Dcct, Stubles in Act. Philis. Anglic. m. Jttn. 1668. excerpente 1'heopb. Boneto Med. Septenucion. l. I. Sect. V. c. 22. p. 78. Urema, οὔρημα, idem, quod οὖρον, Urina. Legitur apud Hipp, de nat. hum. t. I9. et 20. Urens, id est, urendi vi praeditus, καυστικὸς, πυρωτικὸς. Vide Causticos. Uresis, οὔρησις, vide Mictio. Adde Coac, (.263,348. Ureteres, οὐρητῆρες, vocantur meatus urinarii, vel canales oblongi, teretes, à pelvi renum prodeuntes, & ad vesicam urinariam obliqua insertione desinentes, urinam à sanguine in renibus segregatam transmittentes. Gal. l. 5. de V. P. c. 5. Barthol. l. I. An. c. I9.p. 194.seqq. Urethra, οὔρηθρα, canalis urinarius, sive fistula urinaria , in masculis per penem excurrens, utinae reddendae accommodatus. Legitur apud Hipp. 4. aph. 82. et 7. aph. 57. l. de int. aff. XV. 6. Gal. l. I. d. L. A. c. I. Dieter. n. 634. Barthol d. I. c. 34. p. zso.seq. Ureticos, οὐρητικὸς, urinam promovens. Usurpatur vel de meatibus & canalibus, qui vocantur οὐρητικοὶ πόροι, meatus urinarii, hoc est, ureteres. Vel de medicamentis, & ita idem significat, quod Diureticus, GAen.l.y. de S. F. c. 20. de quo supra in DI. Vel etiam de homine, qui facile urinam reddit, Si quidem in superlativo, apud Hippocr, κόητικώττάος, 4. de R. V. I. Alt. 111, Vel deni, que de Morbis, v.g. de Febre quadam fymptoniatica, quae Febris Uretica dicitur, comitem habens Diabeten, Dolaeus Encyclopaed. Med. l. 4. c. Io. §. 1. z.seq. Ureus, οὐρεὺς, Ion. pro ὀρεὺς, i. e. mulus, ἡμίονος. Erot. Onom. p. 80. d. Urias, οὐρίας, fistula urinaria, quae in cervice vesicae fieri solet, Gorr. Urina, οὖρον, dicitur excrementum serosum in renibus, à sanguine segregatum, per meatus urinarios ad vesicam traullatum, & per urethram excretum. Di. citur & Lotium. Ejus consideratio sese extendit per plureS Medicinae partes, v. gr. Ip Phyfiologia & Pathclogia . tanquarn caussa, vel consequens‘saultatis, aut .morborum. In Semiologia, ut.signum Dragnosticon & Prognosticon fec. vel p. n. In Pharmaceuticis tanquam remedium, de qua consideratione legatur Schro-. der. l. 2. r. 35. et l. e. cl. r. n 23. Junge Fr. Hofrn. in Clav. ad h. loc. vide & Foes.p. aeS.seq. ubi plures urinae p. n. sese habentes differentias proposuit, Dieter. n. 636. Α Chymicis Urina dicitur Sal cruoris, Theatr. Chytri. Vol. I. pag. 578. vel t Urina est Sal resolutum generatum in hepate ( in quo falluntur ) per silum emunctorium, ut siiperfiuum excrementum salis à natura pulsum, Dem. Rul. & Iohnson. in Lex. Quomodo urina generetur & fecernatur, legi poterit Bartholin. l.t.Anat. c. 17. p. 186. Urinam in siia ptinclpia resolutam, cum usu diagnostico & prognostico, tradidit inter alios eleganter Vallis Exerc, de Urinis. Et novissime Laurent. Bullini Professi Piian. in Operis Membr.I. de Urinis. Abusive Urinae vox tribuitur aliis liquoribus, v. g. Urina vini est acetum, & usurpatur pro hominis urina, vinum assidue bibentis, Dorn. Rul. & Iohns. In negotio lapidis Philolophici Aqua alba prima, antequam corpus album in ea solvatur, nominatur urina puellarum, & aqua rubea, urina virorum. Utraque autem urina infantum , Th. Chym. Vol. III p. 22. Nugae ! Urinaculum, οὐραχὸς. Vide Urachus. Urinarius, οὐρητικὸς. Vide Ureteres, Ureticos. Membranam urinariam tostus corpuiculum ambientem mediam inter Chorion & Amnion sitam fibrillis placentae uterinae adhaerentem aliquoties delineatam exhibet quidem D. Gothofr. Bidlco Anat. Tab. LV seqq. An vero fortalfis Alantoides dicta aliorum huc referenda fit, quo inclinare videtur D. P. Wedel Phrsiol. Reform. CXVl.p. 600. aut an superflua sit subtilitas cultri Anatomici, quemadmodum hoc nomine aliis Anatomicis iuspecta est, nostrarum non est partium arbitrium facere. Urinator, κολυμβητὴς, dicitur, qui sub aquis natare aut vivere potest. Vocatur &Merser in Act. Philoseph. Oldenburg. An. I66j m- Januar. De urinatorum refpiratione vide Boneti Anatom. Pr. l. a.sect. 2. Ο. I68. De urinatoria campona lege Cl. Sturmii Colleg. Experim. Curios. Tentam, i. ut & Boneium Med. Septentr. i. 2. sect. 17. C. 11. p. 444. Machinam quoque & Navem Urinatoriam tradidit Borellus in Opere posthumo, parte altera , vid. Acta Erudit. Lips. 683. Urinosus est epitheton falis alcalici volatilis, urinae odorem ferme semper referentis, ad differentiam Lixiviofi. Videantur passim recentiorum Chymicorum scripta. Urna, οὔρνα, nomen mensurae liquidorum majoris, fied variantis, dum continet dimidiam amph ram, h. e. vini libras 40. olei libras 36. mellis libras 54. Galen. l. depond. et vrtens. c. 2. quamvis Soranus Ephesius fcripferit integram amphoram continere, & cum Cado confuderit, docente Rhod. ad Scribon. n. 105. AliaS Urna quoque vasi:ulum dictum fuit, in quo veteres gentiles defunctorum crematorum cinereS asservarunt, ut videre est apud eundem n. 37. De Urna Chymicorum mysteriorum Patavii reperta vi de Th. Chymic. Vol.I.p. 29. Urocrisia, οὐροκρισία, Vel οὐροκριτήριον, dici potest judicium de urina & de morbi indole sk urinae inspectione. Signa ex urina desumta appellare etiam licet ἡροκριΐικά. Ita lohannes Rhenanus Medicus & Chymicus luam rationem Chymiatricam exacte judicandi urinas e tribus principiis activis & uno passivo hactenus neglectis Aphoristice traditam inscripsit Urocriierittm Chymiatricum. Urogallus, idem, quod Tetrao, τέτραξ, οὔραξ. Vide Tetrao. Uromantes, οὐρομάντης, dicitur ex urina Divinator , fumtturque plerumque in malam partem, de eo, qui ex solo urinarum judicio de essentia & caussa aegritudinis ob vile pretium perfritcta fronte nugari ( divinare, ignosce, dicere volebam ) non erubescit, Lang. l.z. ep. 23. Alias d^fjtg.r-n!u vera, quae & οὐροσιοοπια dicitur apud Helm. de Lithias. cap. 3. nutn. 34. quomodo institui debeat, docet praeter Forest. de fallac. urin. jud. & alios ipse Willis de urin. c. 6. In Helmontio perperam legitur Uronoscopia, Uronomantia. Uron, οὖρον. Vide Urina. Uropygion, οὐροπύγιον, vide Orrhopygion. Uroscopia, οὐροσκοπία. Vide Uromantes. Ursa, Ursus, ἄρκτος, vocatur animal quadrupes ferum, lumbis robustissimis, capite imbecillo, lascivum, somnolentum, cujus prolixiorem descriptionem, cum usu in cibis & Medicina, vide apud Aldrovand. I. I. de quadr. digtt. vivip, c. 5. Adde Schroder- l. S-cl. I. n. 4O. Anatomicas etiam circa structuram observationes lege in Oldenburg. Actis Philosoph. An. 1669, m. Jul. De Ursorum frictione digitorum extremorum in pedibus anterioribus legatur Cas.paris Bartholini Thotir. F. Observatio Anatomica in Act. Hasn. Vol. III. Obs. 2 I. p.34. seq. Est & nomen syderis duplicis, circa Septentrionalem polum occurrentis; qui Polus propterea Arcticus vocatur, quorum syderum alterum vocatur Ursa major , à rusticis nostris Currus vel Plaustrum, apud Galen, Ursa sepfistella, τάπάςερος, i. 3. de dieb. crit- cap. 11. dicta ; alterum Ursa minor. Urtica, ἀκαλήφη, aequlvocum est. Primo enim est nomen plantae notissimae, de qua vide B-tinicos. Deinde ita dicitur Zoophyton marinum, sive plantanimal , quod describitur cum suis speciebus, usque, in cibis & Medicina, ab Aidrov. i. 4. de Exang. c. I. Urticatio, ( fortassis Graec. ἀκαληφισμὸς dici posset ) est operatio Chirurgica, qua membra corporis urticis recentibus percuduntur, ad revocandum calorem. Ejus meminit ex Celso lib. it. c. 28. Rolfink. Ο. et M. M. Sp, l. y, s. 9. p. 2. unie, in sin, Urumena, οὐρούμενα, dicuntur Hippocr, vel ipsae urinae, ’ vel qttae cum urina mejantur. Legitur Coac. t. 596. et I. 7. Epii. XV. 44. Foës. p. 467. Urus vocatur βοῦς ἄγριος, Bos serus sylvestris, cujus descriptio habetur apud Aidrov. i 1. de quadr. bisttlc. c. 2. Us, οὖς. Auris) Plur. τὰ ὦτα, vel τὰ οὔατα. Vide Aures. Usfida est Scoria auri. Rul. & lohnfon. in Lex. Usia, οὐσία. Vide Essentia, Substantia. Usnea, βρύον, generaliter Arabibus Muscum signifleat, Schroder. i. 4. cl, 1. n. 220, Fr. Hofmann. in Clav. ad hunc locum. Ephem. N. Cur. A. II. Obs. 5I. Schol. Hodieque tamen restrictius accipitur de Musco in Cranio hominis interemti, aërique exposui nato, quorl specificum habetur certissimum in omnibus haemorrhagiis, à quacunque caussa ortis; de qua Usnea legatur Schrod. I. 5. cl. 1. n. 23. Fr. Hofmann. in Clav. pag. 508. Ephem. N. C. d. l. Beker. Microcofm. Med. l. 2. c. 5, Alias Usnea Paracelso dicitur Tartarus tenuissimus & spongiosus, qualis generatur in hepate, stomacho, renibus, vesica, 1. 1. de Tartaro tract, i. c. I. uem infragm. ad h. l. Usrub, vel Ursub, est Saturnus. Ruland. & Iohtis. in Lex. Ustio, καῦσις, dicitur operatio vel Pharmaceutica, vel Chirurgica. In illa medicamenta simplicia comburuntur , vel ut in cinerem redigantur, uti fit in salibus vegetabilium parandis; & huc pertinet Incineratio, vel ut exiccentur, urin pulverem redigi possint, v.gr. Cornu Cervi &c. quae ustio fit in vasis & fornacibus figulinis. De hac Ustione vide Weker. Antid. Gen. l. 3, c. 19. Ustio metallorum eadem est cum Caementatione, Theatr. Chym. Vol. III p. 47o. Rolfink. vocat Combustionem, Chym. 1. 2. c. 3. Haec sit cauterio actuali, hoc est, instrumento ignito, quo pars tangitur & uritur. Dicitur Cauterisatio , vide Cauterium. & Cafp. Rejes C.El. q.y6.n.9. seqq. Ustio quoque Pathologice sumitur pro Usto, Graece καῦμμ vel κατὰκαυμα dicto, Lang. i. z»sp, 4. Ustulatio dicItur, quando medicamenta tantum humoris non habentia, ut coqui poliint, frustulatim incisa laminis ferreis imposita, aut tegulis torrentur, ut partes externae exiccentur. Eadem cutn Tostione aut Torresactione, Weker. d. l. c. I8, Ustus, καυθεὶς, κεραυμένος, dicitur de medicamentis igne calcinatis. Unde & Libav. imperfecte calcinata vocat, Tom. II. p. 147. Talium ustorum meminit passim Galen. I. 11. Simpl, Fac. & alibi; quamvis in nonnullis vis vera medicamentosa huju(modi ustione potius pereat, & saltem vis siccans & adstringeos inferatur. Usualia dicuntur medicamenta ad oppositionem Exoletorum, quae adhuc in usu sunt,sive simplicia fueritit, sive composita. Coincidere igitur videntur cum Officinalibus. Vide Dogm. nost. Med, Gen, P, VI. c. 4. d. 6. p.753. Usurat, hoc est, Stannum. Rul. in Lex. Usurpatio, χρῆσις, idem, quod Utendi modus, sive medicamentorum administratio vel adhibitio, de qua Schroder. l. 1. c. 30. Apud Weker. & alios etiam Usus dicitur, Usus, χρῆσις, χρεῖα, diversam obtinet significationem. Vel enim modum utendi denotat, & ita coincidit cum usurpatione, vel idem est, quod Utilitas, Officium. Auxilium, Efficacia alicujus vel Partis & Membri in corpore, vel medicamenti. Ita Galen. scripsit prolixos libros de Usu partium. Sunt tamen ex rccentioribus, qui usum restringentes ab actione partium discernant, descnbentes, quod usus fit auxilium, ouo partes minus prae- cipuae conferant, ut purS praecipua functionem edat; llarthol. in Anat. procem, p. 2. Utensilia, χρειώδη, vocantur res ad varios usiIs commodae, vel utiles, apud Rhod. ad Scrib ita de Uten sitibus , quae fecum afferat obstetrix, sive ruri sive in urbe fuerit, fcripsit Henr. Deventer Medicus in Λθιιο Lumine pro Obstetrisanubus c. XXVI. p. 83. Uteraria, minus usitate apud Latinos dicitur, usitatius Hysterica, Gr. ὑστερικὴ, vide Hystericus. Alias & Uterinus in usu est apud Latinos. Uterus, ὑστέρα, idem, quod Matrix, Vulva. Vide Hystera. Uterus Spagyricus est Furnus Athanor. The-atr. Chym. Vol. I. p. 503. feq. Utilis, Utilitas, χρειώδης, χρεῖα, idem, quod Usus. Significatio horum vocabulorum aliunde nota est. Vide & Opheleo. Utriformis abscessus, idem, quod Oedemosarca; de quo vocale vide supra suo loco. Legitur & hoc nomen apud eund. Severim cit. ibid. loc. Utris, ἀσκὸς, vide Ascos. Utriculus etiam pro Utero & Loci. Muliebribus aliquando sumitur, Barthol./.I. An. c. 2S.p, 260. Utricularii dici quoque possunt in statu p. n. ii, qui Ascite hydrope laborant. Castell. Uva, σταφυλὴ. Vide Staphyle. Quibus addi debent, quod &Insectum vel Zoophyton detur, dictum Uva marina , apud Aldrov. i. I. de Insect. c. 17. & Uvina quercina sit, quae veteribus fuit ignota concretitium quoddam in forma uvae ad radices quercuum sub terra tempore veris ex huirore forsitan radicum superfluo genitum, saporis omnino styptici, calore foras purpureo, intus candido, & quasi lactifero. In aestate perit, & veluti fit lignea. Debet ergo tempore veris colligi, & siccari umbra, deinde pulverifati. Quo pulvere nihil est praesentius in dysenteria, & in omni fluxu sanguinis, Rul.& lobus, in Lex. Uvae fabriles, quae in officinis fabrorum surno siccabantur. Aurelian. I. 4. c. 3. Chron. Uvatio, σταφύλωμα. Vide Staphyloma. Capivaccio dicitur Uveatio, l. I. Pract. c, ;a. Uvea, Uviformis, ῥαγοειδὴς. Vide Rhagoides. Vulcanus, ἥφαιστος, nomen Deastri gentilium. Α Paracelso, ejusque asseclis translatum cum ad Ignem, qua Naturalem, qua Artificialem, imo & ad Astralem. Ita Vulcanus Firmamenti majoris & minoris mundi Microcosmus , passim in scriptis ejus legitur. Ita & Helmcnrius scripsit: In universa natura unum esse Vulcanum, de Lithias. c. 4. n. 5. Jung. Theatr. Chym. Vol. V. p. ^44. Artificialis vocatur Castigator Mercurii à Baiil. de lapide Philosophor, tum ad Ignis Magistros, qui etiam duplices: Naturalis, qui est Stomachus, fragm. libror. Paragraphor, esu alibi, Artisiciales simt Coquus ChytnicuS, Spagyricus. Tales artifices vocantur Vulcanii, vel Vulcanici, id est , operarii, vel artifices, setmper circa ignem versuntes, cudendo, liquefaciendoque. Dorn. Ruland. & lohns. in Lex. Vulcanii vel Vulcanales Paracelso dicuntur spectra ignea, hominis formam repraesentantia, Philos, sagac. l. I. Vulgaris, idem, quod Communis, κοινὸς, πάγκοινος, vide Cœnos, Pancœnos; item &Epidemius. Ita stiam Interpretes Hippocr, ejus libros Epidemiorum verterunt per libros de morbis vulgaribus. Vulgares Medici dicuntur, qui vulgi gratiam aucupantur, Galen. I. de praecogn. ad Posthum.c. i.princ. Vulgaris curandi ratio, φτάλη, Hippocr, dicta, opponitur accuratae, C, 4. de artic, n , 35. Vulgus, ὄχλος, id est, multitudo imperitorum hominum , Galen. i I. de Elem. c. 4. cujus nota eit socordia in attendendo, indiligentia in observando, negligentia in memorando, ruditas denique in narrandov Lind. Ex. XIII. §. 5. Vulnerarius, τραυματικὸς, vide Traumaticos. Vulnus, τραῦμα, τρῶμα. quamvis sint, qui ex Galen. & aliis discrimen faciant inter haec duo vocabula Graeca, τρῶμα accipientes pro omni laesione gravi, à Caussa externa violenta facta, c. 5. in I. 6. Epid t, I 2. et alibi. Vide Foës, p, 628. Magis tamen placet sententia Dieterichii cum Hes.ychio pro Synonymis habentis, Iatr. n. 838. Ita & Latinum vocabul. Vulnus late & stricte accipitur. Late pro omni plaga externa, praesertim vero cum Ulcere saepe confunditur, & vice versa, c.3. de iis, q. in merosis. t. 3o, Stricte Vulnus dicitur solutio continui facta instrumento secante, vel pungente, in parte carnosa & membranacea, Gal. i. 3. Μ. M. c. 1. et alibi. Videantur Chirurgiae scriptores. Vulpanser, χηναλώπηξ, dicitur Avis, vulpinis moribus formam amens habens, quae describitur cum ufu in cibis & medicina ab Aldrov. i. 19. Ornith. c. 19. Vulpes, ἀλώπηξ, dicitur animal quadrupes, digitatum, viviparum, dolosum, vel astutum, naturae caninae quodammodo particeps, cujus prolixa descriptio habetur cum ufu in cibis, medicina, & aliis, in Aldrov. i. 2. de quadr. dig. vivip. c. i. Jung. Schroder. l. 5. cl. 1. n. 4I. In ejus cauda quosdam pilos violaceum spirare odcrern, testantur Acta Hafniens. Vol. 1. Obs. 58. et Vol. III. Obs. 2I. Diminutivum dicitur Vulpecula. Porro nomen Vulpis & Vulpeculae, Graec. ἀλώπηξ, tribuitur etiam pisci marine, qui & Galeus vulpinus vocatur, & describitur ab Aldrov. l. de pise. c. 39. Vulpina Tussis dicitur, quae ex caussa salsa, acri, biliosa in asperam arteriam defluente excitatur, Joh. Steph. Confil. Mxil. Dec. III. Cors. I. in Op. pag. 3 I9. Vulpisimia, vide Marrippon. Vulsio, Vulsum, idem, quod Divulsio, σπάσμα. Vide Convulsum. Vultus, idem, quod Facies, πρόσωπον. Vide Facies. Vulva, μήτρα, ὑστέρα, idem, quod Matrix, vide Hystera. Quamvis usitatius saltem de externo Pudendo muliebri accipiatur, Rolfink. de part. genti. Part. II. c. 3 2. Consentit Barthol. /. I. Anat. c. 3 2. p. 287. Linden. in Medic. Physiolog. penitus omisit propter obicoenitatem, l. 2. c. 7. §. 136.seqq. Alii vero licentius talia foeda vocabula usurpantes etiam ad cerebrum transtulerunt, non modo Nates, Testes, penem demonstrantes in illo, sed & Vulvam vocantes foveam aliquam inter eminentias oblongam, Bartholin. I. 3.c. 6. p. 494I Vultur, γὺψ, vocatur avis rapax acuto odore praedita, cujus variae species habentur, quae omnes in genere & sigillatirn prolixe describuntur cura usu ah Aldrov. I.3. Ornith. c. t-seqq. Iung. Schrod. I. I. cl. 2. n 71. Uvula, γαργαρεὼν, κίων, σταφυλὴ. Vide Columella. Uxor, ἄκοιτις, γαμετὴ, quid significet, notum est. De Mystica Spagyricorum significatione vide in Fœmina, Maritus. Uzifir, id est, Cinnabaris. Dorn. Rul. Vocatur & Usifur.ΤΙ1. Chym. Vol. II. p. 436. Forest. 1. 3o, Osis. 8. Schol. Warnas, id est, Acetum Philosophicum. Dorn.’ Rul. & lohus. Wismat est leprosum, non tractabile, vel malleabile, rude stannum. Rul. & lobus. X, ξ, quemadmodum Litera haec apud LatinOS nu^Imerum denarium significat, ita aliquando etiam ponderis denarii notam esse testatur Rhod. ad Scribon. «.32. et 141. Ita etiam Graeca litera ξ, apud Graecos non solum numeri sexagesimi nota, sed etiam in nonnullis scriptis Medicis usurpatur pro charactere ponderis, nimirum unciae, uti videre est in Sylva Medica Anonymi à C. Hofrn. edita & aliis. Xanthos, ξανθὸς, generaliter significat Coloris spectem, quae Flava dicitur : vide supra Flavus. Specialiter ξαυθρι, vel ξανθῆδη est nomen medicamenti ξηροῦ vel aridi, aëris ad inducendam crustam, sanguinemque sistendum, culus meminit .AEgim l.4. c.43. et 53. & describitur i. 7. c. 13. Xelses, apud Paracelsilm vocatur Stella, de qua scribit, quod non deorsum, sed sursum luceat. Fragm. de Anat. Ocul. § , Declaratio Rotunditatis. Xenexton, aliis Zenexton, Xenechton, vocatur Paracelso, Helmontio & aliis horum asseclis amuletum, sive periapton, h. e. praeservativum externum contra pestem collo appensum, ut argentum vivum avellanae conclusum, & similia. Dorn. Rul. lohnson. in Lex. & ex professo Rolf. Chym. lib. 5. sect. 14. C. 2. Meminit & Libav. vocanS Xenechdon, Synt. A. Ch. lib. 7. c. 3 1. Jungatur Helm. Tumttl. pestis tit. Zenexton. Meminit & Zenexton, tr. Nat. Contr. nesc. n. 45. & in fpecie Xenexton Sapphiri , tr. de Magn. Vuln. Cur. n. cyy. Succini, d. I. n. I45. Xeninephidei sunt spiritus, quibus jucundum est atque pro deliciis habent, delitescentis naturae proprietates occultaS hominibus aperire, quibus etiam est concessum, Dorn. Rul, in Lex. Xenoprepes, ξενοπρεπὲς, vox est Hippocratica, quam Scapula penitus in Lexico suo omisit. Duplicem Vero videtur habere significationem: primam, quando denotat Jus Hospitii, vel id, quod Hospitibus convenit. l. Praecepta TBaur 7. Vel significat remedium peregri- num ignotum, de cujus virtute non constat, 1. de fract. t. 6. Jung. Foes. pag. 437. Cur vero F.rctianus verterit per Mutatum est, non video rationem, Onom. p. m. 78. F. Xenos, ξενὸς, Hospes, Lat. Peregrinus dicitur. Usurpatur ab Hipp, in superlativo de aëris inspiratione, vel influxu maxime peregrino, ξενοτάτη, de Nat. httm. com. 2. t. 4. Foes. d. i. Xeraleipho, ξηραλείφω, q. d. sicce inungo, i. e. sicca frictione utor, & opponitur τῷ χυτλοῦμαι, quod significat cum oleo & aqua perfundor. Legitur apud Galen. i. 2. de Sim. Fac. c. 25. Vide etiam Chytlon. Xeraphion, ξηράφιον, vocatur fpecie aliqua ξηροῦ medicatnenti adverfus capitis & menti exanthemata utilis, quod describitur ab AEginet, l. 3. c. 3. Xerasia, ξηρασία, in genere idem, quod ξηρότης, siccitas vel exsiccatio. In fpecie vero vocatur vitium captllorum , cum similes lanugini apparent, perinde ac S pulvere couspersi essent, Gal, in des. Species Alopeciae videtur esse, quae ita dicta sit propter nutrimenti defectum & ariditatem cutis, Gorr. Xerion, ξηρίον, vocatur medicamentum acidum siccum , quod in pulveris modum inspergitur, unde & alio nomine κατάπασμα appellatur. Exempla habentur apud AEgim l.7. c. I3. Xerocollyrion, ξηροκολλούριον, i. e. Collyrium siccum , vel aridum. Vide Collyrium. Xerodes, ξηρώδης, in specie dicitur, qui arefcit, ixuccus est, c. q. in I. Prorrhet, t. 25. quamvis alii βηχώδεες legant, notante C. Hcfmann. in non ἀ.ενέυτὸις ad h. l. alii χυλώδεες. Ita & Foës, dixit occurrere in Coac. C445. verum Linden. posuit συρὶζειτος, ex putredine difficulter spirantes. Alii legunt ξηρώσιι, ut Jacotius & Johnson, i. e. ex siccitate difficulter spirantes. Verbum ξηρκίνω significat extcco,sicco, de quo videatur Dietericlr. num. 584. Xeromyron, ξηρόμυρον, h. e. Unguentum siccum. Est compositio odorifera, siccis aromatibus constans, ad suffitus, ad amuleta, ad exiccationem fluxionis, contra hircosiIra odorem corporis & axillarum, Gorr. ex Aët. l. 6. et 16. Xerophthalmia, ξηροφθαλμία, h. e. Ophthalmia sicca, sicca Lippitudo , Rhod. in Lex. Scrib. in qua oculi non fluunt, sed rubent tantum, cujus caussa hauddubie in fanguitiiS inflammantis sicciori salina disposi. tione p. n. ponenda est. Vide Ophthalmia. Quomodo differat à σκληροφθαλμία, vide Sclerophthalmia. Xerotes, Xeros, ξηρότης, ξηρὸς. Vide Siccitas, Siccus. Xerotribia, ξηροτριβία, i. e. sicca frictio. Legitur apud Gal. l. 8. M. Μ. c. 1. in sin. Xestes, ξέστης. Vide Sextarius. Xiphia, ξιφίας, ξίφος. Vide Gladius. Xiphoeides, ξιφοειδὴς, Ensiformis, epitheton Cartilaginis in sterno, . quae &Mucronata dicitur. Vide Cartilago, Ensiformis. Xir dicitur Mercurius, in omni dispositione sua. In Leone inceratus fit Txir in terra : in fermento inceratus fit Elixir, Th, Ch. Vol. V, p. 490. Xisinum, Xisium, dicitur Acetum. Dorn. Rul. & lohns. Xylaloe, ξυλαλόη, Lignum Aloes, quod ali as Agallochum dicitur, de quo videatur Schrod. I. 4. ci. r. «. 13. De peculiari Xylaloe Observationem Velfchii vide in Eph. N. Cur. A. I. Ο. I 51. Xylarion, ξυλάριον, vel ξυλήριον, dicitur Lignum parvum , apud Hippocr, i. de Steril. IIX. 25. quam. vis Linden. ξύλον εἰρίνισι posuerit, quae lectio mihi non videtur commoda. Alias lignum parvum eidem quoque vocatur ξνλήφιον, & occurrit I. de Steril. XVII, 3. II. 13. I4. Xylephion, ξυλήφιον. Vide Xylarion. Xyllambano, ξυλλαμβάνω, pro συλλαμβάνω, significat Concipio, & legitur apud Hippocr. 5. aph. 46. Jung. Dieter. n. 586. Xyllogos, ξύλλογος, pro σύλλογος, Collecticius. Usiirpatur de Consultandi vel Collegiandi ratione ap.Hippocr. in Praecept. X. 1 2. Xylobalsamon, ξυλοβάλσαμον, dicitur frutex, v el sarmentum, vel surculus Balsami, Amputabatur ab incolis & venibat propterea, quod eo decocto in unguentis vice Opobalsami multi uterentur, etiamsi ex toto balsamo minima illi inesset odoris gratia, Gorr. ex Plin. l. 12. II. N. c, 25. Videatur & Rhod. ad Scribon. num. Ito. Chiocc. Mus. Calc.s. V. p, 559. Meminit & Fr. Hofrn. in Clav. ad Schroder. p. m. 419. Succedaneum Xylobalsami suisse Lignum Aloes, testatur Jul, Alex, not. ad Gal. l. 1. de Antid.p. 777. Xylocinnamomum, ξυλοκιννάμωμον, est Li- gnum Cinnamomi cortice suo multo ignobilius, siquidem in fastidio est propter Origani, quod redolet, acriraoniam, Gorr. Meminit hujus Gal. i. de Ther. ad Pisa c. 12. Diosc. l. t.c. 13. Scribon. n. 27I. Rhod. ad h. l. Chiocc. Mus. Calc,s. 8.p. 572. Xylocolla, ξυλόκολλα, idem quod ταυρόκολλα, vel κόλλα simpliciter. Vide Gluten. Xyloguaiacum, id est, Lignum Guajacum, vel Lignum sanctum, ἁγιόξυλον, ita legitur apud Paracels. tr. de trib. essent, c. 5. Xylohebenum, Lignum hebenum, Paracels. dd. Xylon, ξύλον, vide Lignum. Vocatur etiam Scamnum Hippocr, ξύλον, quod alias βάθρον dicitur, Gorr. Vide Bathron. Scamnum. Xylophthoros, ξυλοφθόρος, vocctur infectum, veluti in festucis delitescens, mirabilis structurae, de-, scriptum ab Aldrovatul. lib, 4. de insect. c. II. Xymbole, ξυμβολὴ. Vide Symbole. Xymmeri, ξύμμηροι, dicuntur femora inter se sancta, pro σύμμηροι, vel qtIi contractis fijntfemoribus. Hippocr. 4. de artic. t. 61. Foes. Oeam. p. 438. Xymmyo, ξυμμύω, pro συμμύω. Vide Conniveo: Xympathesis, ξυμπάθησις, pro συμπάθησις ; idem, quod συμπάθεια, Consensus, vel strictius Affectio per Consensum. Vide Sympatheia. Consensus. Legitur vero apud Hipp, in Praecept. XIII. 1. Xymphero, ξυμφέρω, pro συμφέρω, vide Conferens, quod Gr. dicitur, ξύμφορος, I. aph. 2 1. Xymphysis, ξύμφυσις, pro σύμφυσις. Vide Coalescentia. Xymptosis, ξύμπτωσις, pro σύμπτωσις. Vide Symptosis. Xyn, ξὺν, pro σὺν, praepositio nota ex Grammaticis Lat. Cum. Ad hanc notetur, quod composita ab illa praepositione, quae hac litera Χ non occurrunt, sint quaerenda in Syn, & quae in S non reperiuntur, hicoccurrant, quia indifferenti in usu est ξὺτ & σὺ,. Xynagoges, ξυναγωγὴς, Adducens. Dicitur de mulculis adstrictoriis, qui alias rscptyxxiifis vocantur, Hipp, de Venis XXL 5. Foës. p. 438. Xynalthassomae, ξυναλθάσσομαι, curor, si- nor ; ab ctxeëlr, curare, mederi. Legitur apud Hipp. 2. de fract. t. 12. Xynapothnesco, ξυναποθνήσκωξυναποθνῄσκω, commorior. Usurpatur de morbis usque ad senium & mortem durantibus, Hippocr, i.aph 39. et y.aph.y. vide Dieter. « 591. Idem, quod ξυγκαταγηράσκω, consenesco, de quo p. p. Xynarachnumae, ξυναραχνοῦμαι, tenuibus venulis intertexor , vel obducor. Uiurpitur de uteri cervice, Hippocr, l. 2. de r.norb. mul, LIV. 3, Foës.p.439. Verum Lind. legit ξυταρθροῦται. Xynaulisthenae, ξυναυλισθῆναι, i. e. congregari, quasi in unum stabulum revocari, Hippd.de Praecept,Π.28. Xyncatagerasco, ξυγκαταγηράσκω, hoc est consenesco, idem fere, quod ξυναποθνήσκωξυναποθνῄσκω, commorior. Legitur apud Hipp. i. 2. de morb. mul. IX 21. Dicitur alias, ξνγγαοάσκω, l. de int. aff XXIXi 43. Jung. Hadrian. Spigel. /. de lumbr. lato c. 14. p. m. 40. 4I. Xyncecaumenos, ξυγκεκαυμένος, Combustus^ Dicitur de excrementis, i. 3. Epid. aegr. 2. Xynchoria, ξυγχωρία, Concessionem, indulgen. tiam significat, quae alias χάρις, τὸ ἐνδεχόμενον dicitur. Legitur apud Hipp. Praec, Xl. 6. Xyncleria, ξυγκληρία, vocatur Commercium ; vel consensus morborum, consortium. Differt à συμπαθείᾳ 0εἰῳ, quod haec etiam dicatur de morbis consequentibus  : Illa vero vox usiirpatur de eodem tempore concurii rentibus apud Hipp. i. 6. Epid. s. VII. n. 40. Xynereisis, ξυνέρεισις, Coll.tsionem dentium; Hipp. i. 7. Epid. XIII. 4. Vide Synereido. Xynexerchomae, ξυνεξέρχομαι, significat una exeo. Legitur in Hipp. 4. aph. 76. Diet. n. 592. Xyngenes, ξυγγενὴς. Vide Connatus. Xyngerasco, ξυγγηράσκω. Vide Xyncatagerasco. Xynisthemi, ξυνίστημι, significat Hippocr, densare , spisfare, cogere. Vide Synestecos. Foës. pug. 439. Xynnoseo, ξυννοσέω, una agroto. Hipp. 2. aph.I 5. Dieter. tt. 593. Xynodos, ξύνοδος, congressum, communicationem per meatus significat, Hipp. l. de Glandul. Χ. I6. Xynomologeo, ξυνομολογέω, h. e. consentio, conspiro, convenio. Hipp. i. 6. .Epid.s. VIII. 84. Xyntasis, ξύντασις, pro σύντασις. Vide Syntasis, Xynthalpo, ξυνθάλπω, i. e. confoveo, concalefacio. Dicitur de ventriculo cibos calefaciendo conccquetlte, Hipp, de sal. diaet- tA. Xyntitæno, ξυντιταίνω, idem, quod ξυντείνω, contendo, una distendo. Vide Syntasis. Legitur in Hipp. 1. z. de morb. mul, 1. 2o. Xyrrhoea, ξύῤῥοια. Vide Confluxio. Xysis, ξύσις, Rasionem, Rasuram significat, vide Rasura. Legitur apud Hipp. 3. de R. V, I. A. t. 36. Xysma, ξύσμα, vide Ramentum. Strigmentum. Xysme, ξυσμὴ, ξυσμὸς, vide Rasura. Illud occurrit l. 2. de morb. LIl. 11. Hoc ibid. LVI. 6. &e alibi. Foës, pag- 44 I. Xyster, ξυστὴρ, dicitur scalpellus rafoxius, quo os raditur ad dignoscendum ossis vitium, quod conspectui non patet, Hipp. i. de cap. vuln. XIX. 8. Gal. l. 6. M, M. i. 5. et 6. Deinde ξνστήρ dicitur Collyrium contra asperitates palpebrarum apud AEgin. I. 7. c. 16. Xysticos, ξυστικὸς, dicebatur Athleta, qui in xysto , Gr. ὕπαιθρον, h.e. ambulatorio vel porticu sub tecto tempore hyberno pugnabat, Dieterich. Iatr. num. 169. Meminit Galen. i. 7. de C. Μ. P. G. cap. 12. Xystos, ξυστὸς, dicitur linamentum rasile, materia linteolorum derasa, Gal. Introduct. cap. 17. Xystus etiam dicta fuit porticus in palaestra amplissima, in qua hyberno tempore athletae exercebantur, Xystici dicti. Lang. i. I. ep- 58. Xystra, ξύστρα, vide Scalprum, Strigil. Xystrophylax, ξυστρόφυλαξ, dicitur theca fisu gilis , Rhod. ad Scrtb. n. 39. Y Litera haec apud Hippocr, in Epid. notat ὑγίειαν, ’sanitatem , quemadmodum θ θάνατον, mortem, Gal. case 2, in 3. Epid. t. 4. Yarin, Yaria, i. e. flos aeris. Rul. & lohns. in Lex. Ycar, id est Medicamentum. Rul. Ydrargyros, Ydrocerum, id est Argentum vivum. Hydrargyros. Rul. & lohns. Yelion, Yalos, i. e. vitrum, pro Graeco ὕαλος, vide Hyalos. Rul. & lohns. Yerva, idem, quod Contrayerva, radix Indica BeZoartica, vel Alexipharmaca contra malignum virus, Schroder. /. 4. cl. 1. n. 103. Yettus est lapis sanguinei coloris, durus & obscurus & interdum vices lapidis Lydii subit. Vid. Ludovic. Dulcis. Ygropissos; pro ὑγρόπεσσος, i. ei pix liquida. Rul. & lohns. Ylech, vide Ilech. Yleidus, Yliadus, vide Iliadus. Yliaster, Yliastrum, vide Iliaster. Yo, Yo, bonus. Rul. & lohns. Yomo, Yos, Yn, id est, vicide aeris. Rul. & lohnf. Ypsiloglossi, vide Basioglossi. Ypsiloides, rectius dicitur, quam Hyoides. Vide s.upra in HY. Unde Musculi ypsiloidei dicuntur, qui alias Basioglossi audiunt. Vide Basioglossi. Yrcus, (Rul. & lohns.Frius,) est Cuniculus magnus, culus sanguine vitra mollescere putantur, & silices, modo rebus diaphoreticis impastetur, DOrn. Dict.Parac. quod hirci languini alias adscribitur. Dicitur & ab aliis Dasyptts, Lagis, Gr. λαγίς, δασύπους, κούνικλος. Aldrov. l. z, de qttadr. dig. vivip. e. za. Vide Cuniculus. Yridis, vel Ycide, id est, Auripigmentum. Rul. & lohns. Yris, h. e. ferrum, lid. Ysambra, vocatur venenum toxicum Hispanum ex helleboro paratum, vel ipse etiam Helleborus, qui & Pedigambra appellatur, Lang. Ptb. 1. ep. 68. Ysir, est pulvis, vel Lapis Philosophorum siccus potandus cum aqua Mercurii: Nigredo insundo, Rul. & lohns. Ysopus, Ysopaica, veteribus dicitur Ars separandi in Spagyrica. Parac. l. de rsb. natur, c.y, de Sulphure. Rul. Yspar, idem, quod Ysir. Rul. Yxir, id est, bona medicina. Rul. & lohns. Z. Litera haec olim quoque ponderis varii notam fuisse docet Rhod. ad Scxibon. n. 145. ita ut quibusdam significavit sescunciam, plevisque octavam unciae partem sive denarium, h. e. drachmam, vel semisicilittm. Ex veteri quadam tabella aenea constat, Duellam significasse, quae tertiae unciae pars octonis scrupulis terminatur. Haec ex Rhodio. Zz. duplex haec litera apud Veteres Medicos Myrrham, σμύρνην notavit, uti Observavit Hermol. B.irbar. l.i.Corollacior. propterea quod ζειύρνη perinde ac σμύρτη. Nunc tamen vulgo per duplex ZZ. Omnes Zingiber vel Zinziber intelligunt, magno & periculoso errore. Gorr. Zaar, Arab. & Persis venenum significat. Hinc Belzaar pro Bezoar, dicitur Dominus, vel Rex venenorum , C. Rejes C. EI. q. 67. n. po. Zaara vocatur Avicennae Vigilia morbosa, teste Capivaccio, l. I. Pract. c. 20. Zaccharum, pro Saccharum, legitur apud Forest. 1. I6. 0. 21. et 55. alilcique. Dicitur &Zuccarum, Salmas. de Manna & Saccharo, quam lectionem Zuccari etiam approbat D. Velsch in Notis ad Marcelli Cumani Obs. CXXl. p. 50. in Sylloge. Zacynthius, ζακύνθιος, epitheton à loco datum bitumini liquido apud Gal. I.4. de C. M. P. G. c.isl in compositione Inda Tharsei. Zadura, ζάδουρα, nomen barbarum est, sed tamen à Graecis recentioribus receptum. Denotat radicem exodcam teretem colore Zingiberis ex India ad nos delatam, valet adversus pestilentiam. Gorr. An fortassiS convenit cum Contrayerva ? Zaffaben, putea, putta. Rul. in Lex. Zafframen, i. e. Crocus, ita enim Marinus Sanutus, l. I.paru 2.cap. 6. aes, stagnum feu ramum, Zaffrarnen, coralla, &c. Zafran, Zaffran, Crocum primum, deinde & Ochram, vel Ocram significat. Ruliand. & lohnson. in Lex. vide & Libav. S. A. Ch. l. 5. c. 20. in princ. Zahir vocatur Arab. fluxio ventris dysenterica ; quae est ab intestino recto cum dolore extensivo & abrasivo, Avicenn. I. Tfen. 16. tr. I.c. a.seqq. Zaibac, Zaibach, Zaibar. id est Argentum vivum, Mercurius, idem quod Azoch vel Azoth. Dorn. Ruland. & lohns. in Lex. Schroder. l. 3. c. 15. Zaidir, h. e. Venus, aut Viride æris. Dorn, Rul. & lohns. Zale, ζάλη, significat ilirbinem, procellam. Legitur apud Moschion. de morb. mulier, cap. 78. Zamiae vocantur Nuces Pinus arboris, quae fe jam diviserunt, & nisi detrahantur, caeteras nondum plene maturas laedunt, notante Plin. II. N. I. 16. c. 26. Zandik, aqua foliata. Rul. & lohns. in Lexic. Zaocel, id est, Taxus. Iid, Zaphara, Zaffara, vocatur materia mineralis ex Bismutho, ad Smaltha vel Amausa pertinens, quae tingit vitrum caeruleo colore, unde & figuli utuntur ad tincturam coeruleam. Caelalpin. lapidem dixit, alii terram. Chr. MerettuS scribere non vetitus : quid Zaffera sit, apud nullum autorem invenio, & pauci mentionem ejus faciunt. Λοι. ad Ant. Nexi Art.Vitrar. l. I.c. 12. p. 317. An ergo Libavium non legit? Nonnulli Lazurium ex Bismutho dixerunt. Vide Libav. S. A. Ch. 1.t. c. 24. l. 6. c. 4. & l. 7. c. 21. Zaphirus pro Saphiro, legitur in Francisc. lndiae dialogo de febribus malignis. Zaras, t. e. Aurum. Rul. & lohns. Zarathan dicitur Tumor Mammarum durus, inaequalis, cum dolore molesto non quidem plane continuo , & ardore similis pene cancro, unde & Cancer spurius appellatur. Ejus caussa in fanguine ichoroso adusto & acido quaerenda. Plura de hoc affectu vide apud P. M. de Calderia Tom. IV. p. zzS.seqq. Zarda est rnorbus equorum, h.e. quaedam aestuatio ad modum ovi., vel major, vel minor, quae tam in parte interiori, quam exteriori nascitur in garectis. Ita Pe-t trus de Crescentiis l. p, de agricult. c, Io. et 3 5. Zarfa, lue. Stannum, lid. Zarneg, Zarnek, Zarnich, id ’est, Attciffigmenr tum. lid.. Zatanea, idest, Flos agni cosis. Dicitur &Zubi cajar. Iid. Zauhiron, id est, Crocus orientalis, lid. Zea, vel Zeia, ζεῖα, dicitur &Spelta, frumenti genus est tritico simillimum. Ex hac olim fiebat Alica, sicut Far ex frumento, Galen. l. 1. de Al. fac.c. 6. Jul. Alex, in not. ad h. l. Hic Auior fe ignorasse fatetur, quod ex Zea panis fieret triticeo candidior, id vero edoctus ab Imperatore Ferdinando I. uti legere est l.8. Sal. c. 6. Hodieque praesertim hic loci in territorio Norimbergensi Zea usitatior ipfo etiam tritico pro pane similagineo & placentis parandiS. Gal. mediae facultatis inter hordeum & triticum esse existimat, l.tb.6. de S. F. §. Zecha. Legatur de hac Bruyer. de re cib. l. 5. c, 13. Deodatus Panth. Hyg. l. s.c. 27. tu. Zea. Zebd, id est, Butyrum. Rul. & lohns. in Lex. Zebeb, hoc est, Stercus. Dicitur &Chara. Iidem. Zec, i. e. Traganthum, vel Tragacanthum. Rul. & lohns. Zedoaria est radix exotica vi alexiteria & anticolica singulari pollens, de qua Jacc.b. de Vitriaco in Histor. Hierosel. cap.Sy. Sunt & aliae arbores, scribit, quarum radices sunt ZinZiber, Gaianga & Zedoariax quae vulgariter Citovart appellatur. Zefr, i. e. Pix. lid. Zegi, i. e. Vuriolum. Dicitur &Zetus, Zezi. Iid. Zeherech, flos aecis. Dicitur &Alkas. Iidem. Zeia, ζεῖα. Vide Zea. Zeitrabra, i. e. fluxile. Rul. & lohns. Zelotum, est Mercurius Lapideus. Dorn. Ruland. Zelotypia, ζήλωσις, est affectus animi vehementior, & ita inter cautsas mortificas referendus, quando conjugurn alteruter alterum suspectum habet de adulterio. Hanc caussam fieri polle dementiae, singulari exemplo cujusdarn pistoris, qui teites sibi amputavit, ne uxor, quam frustra suspectam habuit de adulterio, si conciperet, ex se concepisse indicare posset, docuit Martin. Akakia in Gal, art. parv. p. m. 189. Zelpha, vide Zenda. Zema, ζέμα, id est, Jusculum, Decoctum, Gallice Eouillon dicitur. Ita Apitius l. 8. de re cul. c. 1. Et mittitur in Zema, quod est Decoctum, & c. 6. Et bullienti Zerna, quod est Decoctum, cum modico salis submite tetur. Legitur Gr. ξέμα apud Dloscorid. /. 6. C. 7. Zemasarum, i. e. Cinabrium, vel Cynobrium. Rul. & lohns. Zemech, h. e. lapis Lazuli. Iid. Zenda, figmentum Paracelficum, denotans generationes extraneas, & qui crelcunt sine semine, quemadmodum, Perenda, vel Perunda aut Perundis, monstrosam generationem hominum, qui & cum semlue Crescunt. In animalibus vero hujusmodi Generatio & Anatornia MoHstrofa dicitur Zelpha : Vide Autoris fragmenta AuaioIlIiae. Uno verbo. Nugae !. Zenexton, idem, quod Xenexton. Vide Lit. praeced. XE. Zenextor vocatur Mercurius, Paracels. de Peflelu. Tract. II. Zengifur, idem, quod Zemasarum, h. e. Cinabaris. Rul. & Iohns. Zenicon, ζενικὸν, nomen Veneni Celtis Gallis usitati, Venenum cervarium dicti, tantae & tam praesentis efficaciae, ut quamprimum cervus, vel fera sagitta hoc veneno tincta laesa conciderint, confestim accurrere venatores necesse habuerint, antequam virus penitus dispergeretur, aut putresceret, carnemque telo virulento sauciatam exciderint, ad spithami circa vulnus latitudinem. Hujus antidotum, vel antipharmacum esse dicitur Fidium quercus vel sagi, aut folium Coracinum. Haec ex Aristotele & aliis Lang. tradidit iibr. I. ep. 68. Zenith, proprie MathernaticiS vocatur punctum verticale. Cui opponitur e directo Nadir. Improprie vero & plane aenigmatice transtatum vocab. Zenith ad Sanguinem menstruum virginum 8i quidem primum, C. Rejes C. El. q. 53. «. ι I. Zeon, ζέον, fervens, à ζέω, ferveo, effervesco. Linden. Ex. XIII. § . 2I ι. Zeopyron,ζεόπυρον, vocatur frumenti genus, quod medium est inter Zeam & Triticum, & nascitur in Bithynia. Meminit Gal. I. I. de Al.fac. c. 13. Gorr. Zephenum, Zephena, Paracelso dicitur omnis extremitas, vel foramen externum & peripheria, v. g. aurium, labiorum. Haec si angustatur in rotunditatem aliquam praeternaturalem, constituit primum signum leprae, Paracels. Paragraph. l. 6. e. I. §. 2. et c. 3. §. unic. in «ot. Non ergo penitus mentem percepisse videtur Paracelfi Doro. & ex hoc Iohnson. quando in descriptione saltem ad circulos extremitatum labiorum in auribus restrinxerunt. Apud Ruland. legitur, Zepbeni sunt circuli extremitatum labiorum & aurium. Zephyrus, ζέφυρος, vide Favonius. Zephyria ova eadem, quae dmfripax, five subventanea. VideHypenemios. Forelt. 1. 24. Obferv. 3. ex Plin. I. Io. c. 60. Aiola quoque dicitur Zephyrius foetus Hartmanno Prax. Chymiat. Part. poster, c. 159. pog. 70o edit. Cardeluc. Zerci, hoc est, Vitriolum. Ruland. & lohnsi Zericum, i. e. Arsenicum. lid. Zerifari, h e. Aqua cafci. Zerna dicitur Impetigo ulcerata. Dorn, Ruland. & Iohnson. Legitur &Zerma, i. e. Lepra vel Impetigo, P. Zacchias Quaesi. Medico Legal. 1. 2. iit. 3. q. 6.n. 13. Zeros est nomen Gemmae translucidae & alii, quae Iris dicitur, similis, alba nigraque macula distinguente ipsum crystallum, Plin. lib. 37..II. N. c. 9. adsim Zerta est nomen piscis pattim marini, partitu fluviatilis, Gestiero propterea Capito anadromus dictus, quod e mari fluvium Alhirn ingrediatur, ibidemque etiam se multiplicet. Laudatur ab Aldrovando l. IV, de Piscib. c. I.p. 5 I3. Meminit ejus etiam Timaeus de Galdenklee inter pisceS boni fucci per C. eXprimenS Certas l, III. cas. 51. Zerzera, pro Querquera, epitheton febriS cujufdam, vide Querquera. Zestolusia, ζεστολουσία, idem fere, quod ζεστὸν ὕδωρ, significat vel aquam ferventem, vel quia illa non uti possumus commode ad lavandum, notat lotionem aquae calidae , quatenus opponitur sin svppgaxsciae, lotioni cum aqua frigidae Illud legitur apud Gal. I. 3. de san. tu.c , 8. ubi Interpres Latin. male per ferventem aquam reddidit, quando enim hoc esset remedium lassitudinis  ? Zetae dicta sunt veteribus vaporaria &. conclavia, quibus hypocaustum fuberat, in cujus pavimentum calida aut frigida pro temporis ratione aqua diffusa, illius vapor per meatus & tubulos parieti inclusos Zetas calefaciebat aut refrigerabat, Lang. 1. 1. ep. 50. Zetae vel Zeteculae vocantur propria calorum in balneis & aedibus conclavia, ubi lectuli essent ad delicias & amores. Andr. Bacc. de Therrn. 1.7. c.I6. p.rrr.47oe ex Plinio. Zetema, Zetesis, ζήτημα, ζήτησις, vide Quaestio. Zeus vocatur piscis, qui alias Faber vocatur, de quo supra in Faber. Legitur apud Plin. l. 9. II. N. c. I8. Heiych. Graece ζεινέυ vocavit, notante Aldrov. l. 1. de pise', c. 2.5. Ziazaa est lapis à loco natali nomen habens, e tot coloribus mixtus, ut nullus verus appareat. Gestantem litigiosum facere dicitur, ac in somno videre terribilia. Vide Ludovic. Dulcis. Zibach, idem, quod Zaibar, h. e. Argentum vivum , vel Mercurius. Schroder. l 3.c. I 5. Zibellina, Epitheton Mustelae, quae vulgo Sobela, vel Zobela, dici solet, cujus pellis inter preciofas numeratur, magnaeque habetur aestimationis apud Sarmatas, & Russeos sive MoscovitaS, Describitur ab Aldrov. I. 2. de quadr. dig. vivip. cap. I9. Zibethum, ζίβετον, dicitur excrementum iragrantissimum ex genitabbus cati cujufdani exotici vel felis, Civetta dictae, depromtum. Vide Catus. Zibibiæ, vel Zibebae, dicuntur uvae passae, majores digitorum acinis propcmodum similes, unde &Dactyli dictae, carnis multae, succi paucissimi, Damascenae quoque vocatae, Jul. Alex, i, Io. Sal.cap.Iy. Schroder. iib.4. cl. 1. n. 360. Zigir, ζίγιρ, epitheton Cassiae aromaticae purpureae nigricantis melioris notae & odorii, apud Diosoor. libr.I. cap.y. quamvis alii legant Giciry fisu- Videantur Notae Sarracen. ad illum loc. Zimex, Viride aeris. Rul. in Lex. Zinaria Arati, est epitheton Bilis vitiosae & praeternaturalis, quam alias VEntginosam vocarunt antiqui Medici, acris & adusta apud Zacut. Lusitant Prax. a fini ir. i. I. Obs. 40, Zindulus,. nomen pileiS. fluviatilis, quem, valde commendat à carnis teneritudine & ftiabilitate Jul.Alex.’ l. 15. Sal. c. 5. in sim. Apud Aldrovand. vero nomen hoc non occurrit. An fortasse subesi menda, ut legendum sit Fundulus ? Zinetus, est species Marcasitae, quae aemulatur aes, vel cuprum, Paracels. Arciudox. libr. 3. Zingar, id est, viride aeris, vel flos aeris. Rul. & lohns. Zingiber, vel Zinziber, ζίγγιβερ, vel ζιγγίβερι, Aroma vel radix Aromatica candicans, acris sapore, & calidae virtutis. Hodieque frequentissime in usu esse solet etiam ad Coquinariam. De hoc aromate vide Galen. 1.6. de S, Fac. A lex. 1.1 8. Sal. c. 19. Bruy erin. de re cib- ί.ιο.ς.ιο. ubi Gingiber appellat Schroder. /.4.cl.2.n.367. Fr. Hofmann. Clav. adh. l. Paracels. statuit Zinziberi inesse Sal stypticum, I. de trib. prirn. essem, cap. a. Hinc & stiptica pontica vocat Zinziberata, 1. 2. de Tartaro Tract. 1. c. 5. Zingnites, alias Zingxites, secundum Albertum est lapis vitrei coloris, qui gestatus in collo valet contra nyctalopiam, & sanguinem sistit, mentis alienationem repellit, & si teneatur ad lignum accensum, extinguitur flamma ejus. Vid. Barthol. Anglicus de genuin. rer. proprier lib. 9. A Ludov. Dulci vocatur hic lapiS Zirites. A plerisque vero Physicis hic lapiS pro fabuloso habetur, quod & nobiS praefertirn quoad ejus virtutem ita videtur. Ziniar, est viride aeris, Dorn. Ruland. & Iohns. Jung. & Forest. I. 3o. Obs. 8. Schol. quamvis Zimar ibi legatur. Adde Libav. S. A. Ch. I. 4. c. I2. I. 5. c. 23. Di. citur Latine VErugo. Ziniat, est fermentum. Rul. & Iohns. Zink, est Zinkum, metallica marcasua, & mixtura quaedam naturalis ex quatuor metallis immaturis, cuprea potissimum apparens, Dorn. Ruland. & Iohnson. Adde Libav. S. A. Ch. libr. z. c. 24. Paracelsus vocavit Zinetum. Est solubilissimum volatileque minerale, ita ut beneficio ignis facile totum in flores abeat, quemadmodum adjectione picis in Regulum. An vero flores illius, ideo quod non sint corrosivi, sed dulces, statim ad internos usus juxta unius vel alterius Alchemistae opinionem vocandi sint, valde dubitamus, libentius longo ulli comprobatis inhaerentes remediis. Zinzala, id est, parva musca, sive culex. Videatur Agutio celebris Vocabulista. IrIde Zinzalarium, i. e. conopeum ad parvas museas arcendas. Idem. Zinziber, vide Zingiber. Zinzifur, idem, quod Zengifur, Cinabrium. Libav. d. l. l. 7. c. 25. Zinzilla, idem, quod Zona vel Zoster. Vide infra Zona. Rhod. ad Scribon. num. 63. Helm. de magn. vuln. cur. n. 50. Zirbus dicitur Arab. Omentum, de quo supra suo loco. Unde Hernia Zirbalis dicitur, quando omentum prolabitur in umbilicum, Vel scrotum. Galeat, de J. So-. phia ad Rhas. I. 9. c, gg.sol. m. 83. bl Zizanion, ζιζάνιον, idem, quod Lolium, quae significatio spectat ad Botanicos. Paraeels. vero etiam non est veritus Zizania attribuere Astris, vel Stellis, cometas & alias Stellas novaS ita appellans, de Pestilitate Tract. 1. et 2. Zizerium ponitur pro Gigerium, quo nomine Latini appellant Gallinarum intestina, & quae cum iis coquuntur, Apitius /. 5. de re culin. cap. 3. Jecinora & ZiZeria pullorum in cacabum mittes. Zizibi vel Zizibae legitur apud Mart. Ruland. Cent. X. Curat. Empir. Obs. 79. an vero Jujubas velit intellectas, aut an passulas majores Zibebae dictas, non adeo manifestum est, quamvis posterius mihi verosimilius videatur, ideo quod Jujubae sicciores ad nos perveniant, nec multum pulpae praebeant. Zizipha, idem, quod Jujubæ, ζίζιφα, fructus arboris Ziziphi, saporis dulcis, magnitudine olivas aemulantes, inter Pectoralia medicamenta peninenteS, Lang. 1. 1. ep. 66. J. Alex. l. Io. Sal. c, 8. Gal. Serica dictae, vide supra Sericum. Schrod. l. 4, cl. I. num. 178. Zmilaces vocatur gemma, vel lapis marmori Proconnesio similis in Euphrate fluvio repertus, colore medio glauco, uti describitur apud Plin. i. 37. c. Io. II. N. Zodiacus, ζωδιακὸς, quid sit, ex Astronomia vel doctrina Sphaerica discendum : Videlicet portio coeli, vel orbis ille, ex & sub quo perpetuo versantur Planetae, ita ut in ejus medio via SoliS sive Eclip* tica sit, & qui secundum longitudinem dividitur in duodecim signa. Aries, Taurus, Gemini, Cancer, &o. Videantur Tabulae Stirii & Cl. Sturmii Astronomicae vel Sphaericae : Verum Paracelsus finxit Zodiacum in Homine, uti patet aliquotieS ex Paragrano ejus, de Astronomia. Verum sicut ausu temerario, ita fructu nullo. Zoe, ζωὴ. Vide Vita. Zoephilos, ζωήφιλος, nomen Arcani cujufdam Chyrnici ex Antimonio à Quercetano excogitati latis pomposum & jactabundum, modo effectus responderet, de quo vide Libav. Toni. III. Oper. p.7r. Enim vero cum ipsum Antimoniam vix habeat aliquid vitale, dignum nomine, ita in respectu ad hominem, an illud, quod ipsum non habet, alteri possit subministrare, alii judicent, glaucomate praeconceptae opinionis non occoecati. Vide etiam Schroder. l. 3. cap. 17. ubi descripta quoque occurrit. Verum eadem est epicrisiS de hac, quae de aliis similibus habetur apud D. Ludovici Differt, l. Pharm. p. 3 3 5. Zomopoeus, ζωμοποῖος ; qui callet jura esculenta bona parare , ut est apud Marcell. & Ruell. Zomos, ζωμὸς. Vide Jus. Zona, ζῶνη, aequivocum est: (1) Physiologice signisicat locum, vel regionem corporis scil. sub cossis, qua cingimur, sive ad quam cingulum applicamuS, Erot. in Onom.p.  5o. & Foës.p. 259. (2) Pathologice Zona est Herpetis species, quae occupat regionem illam mediam, ad quam homo cingi solet; unde & ab aliis Circinus appellatur; usitatius vero ζωστήρ vocatur, item Zincilla, vel Zincillis. Scrib n. 63. Rhod. not. ad h. i. Ephem. N. Cur. A. III. Obs. 4. Keuchi ad Samon, p. 246. seq. Singulares quoque de hoc morbo observationeS communicavit D Joh. Henr. Brechifeld, Actis Hasmensibus, Vol. 1. Obs. 108. p. tsS.feq. Jungatur & M. Aur. Sever. I. de nov. obs. absceff c. 9. §. Io. (3) Mechanice notat Cingulum , item Marsupium, vel Peram cingulo annexam, qua usi sunt milites, & pecuniam aliaque necessaria recondiderunt. Huc pertinet Proverb. Zonam perdidit, h. e. pecuniam amisit & perdidit. Vide C. Hofm, corn. ad Gal. L. L. de U. P. n. 479. Et quia etiam novae nuptae Zona quadam, vel cingulo cinctae olim fuerunt. (4) Allegorica hinc nata significatio, qua Zona, pro Hymene posita, & phrasis Poetica, Zonam salvere, i. e. virginem corrumpere, C. Rejes C. Ei. q. 39. n. I2. Ad artificiales alias quoque pertinent Zonae Chirurgicae, qualia Cingula ab Aquapendcnte & Hildano inventa exhibet Scultetus Arm. Chirurg. P. I. Tab, XXII. sig. 2. et T. XXXVII.fig. 6.7. Denique (5) neque excludenda penitus e foro Medico significatio Astronomica vel Sphaerica, quando globus coeleitis & terrestris in Zonas, vel certas plagas dividitur à Mathematicis t duas temperatas, duas frigidas & unam torridam ; quarum Zonarum, & praesertim temperatae, meminit Gal. in com. ad 3. aph. 14. Zonitis, ζωνῖτις, dicitur species Cadmiae, quae in fornacibus colligitur Zonarum similis, Gorr. Zonnetti sunt Gnomorum corpora phantastica, Dorn. Rul. & Iohns. Zoogonia, ζωογονία, i. e. animalium perfectorum generatio univoca, Galen. de constitut. art. cap. 13. Zoologia, ζωολογία, vocatur Schtoder. & Fr. Hofm. pars Pharmaceuticae medicamenta ex animalibus desumta recensens. Videatur i. 5. Pltarm. ut & Clavis ad h. l. Zoomineralia Vocantur ab Andr. Cassio in Cogitans de Auro c. VI, p.  67. margaritae, conchilia & testacea omnia, quia de animalium & mineralium natura participare videntur. Verum vocabuli compositio inepta videtur. Zoon, vide ΖῶονΖῷον, Animal. Zoophthalmos, ζωόφθαλμος, i. e. oculi brtttaUs formam habens. Epitheton AiZoi, sive s.emper vivi majoris apud Plin. I. 25. II. N. c. 13. Zoophyton, ζωόφυτον, vocatur corpus naturale exangue, quod nec perfectam animalis, nec plantae naturam, fed mediam ex utroque & veluti tertiam habet, ὑπαμφοπριίζο, φυτῷ καὶ ζώῳ, uti loquitur Aristot. Horum historiam & species vide integro libro apud Aldrov. l. 4. de Exanguibus. Chiocc. quoque attigit Mus. Calc, f. I. p. 86. Helmontius lienem habere vitam Zoophyti vult tr. Jus Duumvirau n. 5. Plantaximal dici pofl-r. Zoosophia, ζωοσοφία, apud Helmont. dicitur illa scientia de animalium singulorum natura & proprietatibus, quam habuerunt Parentes Protoplastae, imprimis Adam, tr. Nat. contr. nefc. n. 7. Zootome, ζωοτομὴ, vocatur dissectio Animalium sive Anatomia Brutorum, quo nomine insignivit M. Aurel. Severinus librum Anatomicum comprehendentem structuram animantium generalem ; quando vocatur Zootome Democritea. Legitur & apud eundem Theriotome , θῆριοτομὴ. Zophos, ζόφος, tenebras & caliginem, vel obscuritatem, denotat idem, quod σκότος. Unde ζοφερὸς, caliginosus , obscurus, quod legitur apud Hipp. 4. de R.V. I. A. t. 48. & l. de Virgin, morb. II. 24. Item ζ,φώδής, obscurus, caliginosus. Usurpatur de Urina, Coac.t. 58I. vel ζοφοειδὴς, quod dicitur de menstruis I. I. de morb. mul. notante Foës, quem tamen locum reperire non potui; de visit, d, i. LIX I8. Adde Foës. Oec. p. 258. Zopissa, ζώπισσα, vocatur pix navalis, cum cera à navibus maritimis jam derasa vim dissipandi habet ob vires ssulis marini. Dicitur & quibusdam ἀπὸχυμα, AEgin. I. 7. c. 3. in Apocbyma. Gorr. Schtoder. l. 4. cl.a. n. I96. Commendantur & Pilulae ex illa coctae in cacabo navalium paratae à Marcell. Cumam Obs.kXXIIXi apud Vellch. in Syllog. p. m. fit. Zopyreo, ζωπυρέω, communiter significat fomitem ignitum reddere, à ζώπυρον, suscitabulum, sumes. Verum majori cum emphasi usurpatur de ignitione vel ignescentia vitali, uti exposuit Lind. Ex. XIII. §. 222, Zopyros, ζώπυρος, vel ζωπύριος, nomen est AEt. tidoti, quam .dicitur Zopyrus regi Ptolemaeo compolltisse atque Ambrosiam nominasse, ut scribit Celsus i. 5. cap. 23. ubi etiam describitur & commendata legitur ad dolores Colicos, alvi inflationes, hydropem incipientem & venena. Jungatur & Galen. I. 2. de Antii, cap. 8. et I6. & AEginet. l. 7. cap. II, Alia vero descriptio Antidoti Zopyri reperitur apud Sctib.Larg. ad lethalia venena & letum serpentum efficacis, comp. 169. Junge Rhod. notas ad h. I. & in Lex. Scribon. Zoraba, id est, Vitriolum. Rul. & lohns. Zoronisios dicitur gemma vel lapis, qui in ilumine Indo nascitur, & magorum gemma esse narratur, Plin. l. 37. II. N. c. Io. Zoroteron, ζωρότερον, i. e. meracius, cul nihil aliud admixtum est. Dscitut de cibo, & potu: de illo quidem itpud Hipp. i. de nat. mul. LXIV 2 3. quamvis Lind. transposuerit ad vinum. De hoc 1. 1. de morb, mul. LII. 3. Legitur & εὐζωροτέςγν, bene meracius, l. de exsectione fretus. II. 4. Jung. Foes. peg. 259. Ζωρός significat vinum merum. Unde ζωροπότης meribibus vocatur ab Hesychio. Zoster, ζωστὴρ, idem, quod Zona, in Pathologica significatione. Herpetis species. Vide Zona. Zoticos, ζωτικὸς, vide Vitalis. Zoticus est etiam epitheton medicamenti Chymici; quod vocatur Mercurius Zoticus Calomelanos, cujus descriptio habetur apud Hartman. in Miscell. Medicis & Chymicis. Zub, Zubd, id est, Butyrum crudum, Rul. & lohns. in Lex. Zuccaiar, idem, quod Zatanea, Flos agni casti, lid. Zuccarum, vide Zaccharum. Zuitter, vel Zitter, est Marcasita. Dorn. Rul. & lohns. in Lex. Zulapium, ζουλάπιον, idem, quod Juleb, Julapium. Vide Juleb. Zygæna, ζύγαινα, Gazae Libella, nomen piscis monstroso plane capite, cujus descriptio cum usu habetur apud Aldrovand. lib. 3. de pise. cap. 43. Zygia, ζυγία, epitheton resinae acernae, apud AEginet. l. 7. cap. 18. in descriptione Malagmatis βαιοῦ. Zygoma, ζύγωμα, id est, Os jugale. Vide Jugale. Zyme, ζύμη. Vide Fermentum. Zymoma, ζύμωμα, idem quod ζύμη, Fermentum. Castell. & Gorr. quamvis accurate loquendo haec duovocabula differant, ut caussa & effectus. Ζύμη enim no- tu fermentum, quod aliam materiam fermentat. Ζύμωμα vero vocari debet illa ipsa materia & maffa fermentata i vi verbi transitivi ζύμοῦμαι, fermentesco, à quo derivatur. Zymosis, ζύμωσις, vide Fermentatio, à verbo ζυμοῦσθαι, fermentati. Dicitur & de tumore hepatis, à flatibus μούσθαι, fermentati. Dicitur & de tumore hepatis, à flatibus veluti distespi, apud Hippocr, lib. 4. Epid. IIl. ty. Jung. Foes. p. 25'9. Zynar, aliiS Zymar, item Zymser, id est, Viride aeris. Zythogala, ζυθόγαλα, significat liquorem e ce- revisia & lacte mixtum ά. sine dubio coctum. Legitur apud TIIom. Sydenham in Obs. de morb. acui. p. m. 39. & commendatur post vomitorium pro acrimonia obtundenda & torminibus praecavendis. Legitur & apud Joh. Pechet Angl. Promptuar. Prax. Med. CXX. p, m. 102. Zythos, ζῦθος. Vide Cerevisia. Dicitur & in neutro Zythum. Jung. Galen. ltbr. 6. de S. F. § . Zythos.